Thaipusam: bizar festival in Maleisië

Het doorboren van het lichaam is een van de opvallende onderdelen van het Thaipusamfestival. Een paar dagen per jaar komen duizenden Zuid-Indiërs naar de Maleisische Batu-grotten. Ze laten zich in trance brengen en doorboren gezicht en lichaam met haken en pijlen. Dan klimmen ze, soms met zware stellages op het hoofd, de grot in. Via een steile trap bijna 300 treden omhoog.

Bijna het hele jaar door is het spoorlijntje van Kuala Lumpur naar de Batu Caves overwoekerd met gras. Slechts een paar dagen per jaar snijdt een trein door de begroeiing: tijdens het bizarre, mysterieuze Thaipusamfestival, in januari of februari. Iedereen springt de trein uit en loopt naar de grotten in de nabijgelegen heuvel. Na een rij kraampjes met Indiase kruidengeuren komen we aan bij een rivier waar een massa mensen bij elkaar staat. In de rivier staan Indiërs in gele gewaden zich ritueel te wassen. Plotseling sta ik oog in oog met een ‘devotee’, een pelgrim. Hij heeft zijn ogen naar de hemel gedraaid en zijn lichaam zwiept alsof hij dronken is. Door zijn wangen steekt een grote pijl, een soort spies. Aan de linkerkant erin, rechts eruit.

Gereinigde ziel Als ik over de massa kijk, zie ik dat een priester net op dat moment een pijl door de wang van een vrouw boort. Ze geeft echter geen kik en lijkt het zelfs niet te voelen. Bloed is er ook niet te zien. Dat komt kennelijk door de trance en het strenge dieet dat de gelovigen de veertig dagen ervoor hebben moeten volgen. De wonden zullen ook zonder littekens helen. Volgens de gelovigen houden ze aan het ritueel alleen een gereinigde ziel over. Hier, bij de rivier, is het beginpunt van de processie. Gedurende twee dagen zullen mensen eerst naar de rivier komen om zich te laten doorboren om vervolgens de trappen op te lopen, naar de grottempel. De eerste pelgrims beginnen hun tocht. Een parade van Indiërs met haken en pijlen door hun tongen, voorhoofden, wangen, ruggen en buiken kruipt de trap op, gedreven aangemoedigd door familieleden. Sommigen dragen baby’s in een doek aan een stok.

festival in Maleisië
Ik stop op iedere trede, terwijl ik vol ontzag en afschuw kijk naar de bonte stoet die voorbijtrekt. Aan de ogen van sommige bedevaartgangers denk ik te zien dat ze de staat van trance niet hebben bereikt. Wat moet het dan pijnlijk zijn! En wat een zware klim! Dank of boete De tempelgrot zelf is imposant, groot en druk. Bovenin de bijna honderd meter hoge grot gaapt een opening, zodat daglicht naar binnen valt. Op de vloer danst een man met een grote ronde stellage op zijn hoofd snel in het rond. In trance, natuurlijk. De grot ruikt naar zweet en offeranden. In een hoek halen priesters de pijlen en ander marteltuig uit de huid van de pelgrims, om de gelovigen vervolgens uit hun trance terug te halen. Een vrouw valt flauw. Ze wordt snel bijgestaan door haar man en kinderen. Verbazingwekkend hoe makkelijk de kinderen hiermee omgaan.

Ganesh, een man van in de veertig, is net uit zijn trance gekomen. Uitgeput vertelt hij dat hij dit ritueel al veertien jaar uitvoert. Hij heeft een goedlopende zaak en een gelukkig gezin. “Om Lord Murugan te danken voor het laten uitkomen van mijn wensen, doe ik ieder jaar mee. Maar ik weet dat andere Indiërs dit ritueel uitvoeren omdat er iets niet loopt zoals het moet. Omdat hun kind ziek is, bijvoorbeeld. Ze hebben een zonde begaan en moeten daarvoor boete doen. Alleen in trance is het mogelijk zo’n loodzware stellage de trap op te tillen

Sprookjesland
Als de avond valt en de opening naar de buitenwereld in de nok van de grot - ondanks de volle maan - haast niet meer te zien is, wordt de sfeer grimmiger. Door het kunstlicht lijken de grot en zijn omgeving veranderd in een sprookjesland. De samenpersing van mensen op de trappen en in de grot is enorm. Die middag had ik mij al verbaasd over de drukte in de grot, maar ik had nooit gedacht dat er nog tien keer zoveel mensen in zouden passen. Met het vallen van de schemer is ook de tijd aangebroken voor het ‘zwaardere werk’. Veel Indiërs dragen als een vorm van boetedoening grote, loeizware houten of stalen stellages op hun hoofd, ‘kavadi’s’, die versierd zijn met gekleurd papier, klatergoud, verse bloemen en fruit op te tillen.

De stellage wordt neergelegd aan de voeten van Lord Murugan, als offer. Alleen in trance is het mogelijk zo’n loodzware stellage de trap op te tillen. Het festival bereikt die nacht zijn hoogtepunt. Over een paar dagen zullen de grotten weer leeg zijn. Dan is Batu Caves weer een serene plek, heerlijk om een koele middag vlakbij het warme Kuala Lumpur door te brengen. Ganesh en veel andere pelgrims zitten dan alweer keurig met stropdas achter hun bureau.

Het Thaipusamfestival is gewijd aan Lord Murugan, door sommige Indiërs ook Lord Subramaniam genoemd, de jongste zoon van de hindoegod Shiva. Zijn beeld wordt versierd en naar de tempel in de Batugrot gebracht. Het feest wordt gevierd in de tiende maand van de hindoekalender, ook in Zuid-India, maar daar mag het niet op deze extreme manier. Daarom komen veel Indiërs naar Maleisië. Daar is het volgens hen ‘echter’ en religieuzer.