De Atacama is altijd spectaculair

Bij zonsopkomst zijn de Tatiogeisers het mooist en het meest actief. Je moet er weliswaar vroeg voor opstaan, maar dan is het bij een voedzame ontbijtpicknick ook echt genieten: gepruttel, gespuit en enorme stoomwolken in het licht van de ontwakende zon.

Een bezoek aan de Tatiogeisers vormt een letterlijk en fi guurlijk hoogtepunt tijdens een verblijf in de Chileense Atacamawoestijn. De geisers liggen in grote aantallen tussen besneeuwde Andestoppen op 4300 meter hoogte. Het kan hier behoorlijk koud zijn om zes uur in de ochtend, dus warme kleding is geen overbodige luxe. Bij het ontbijt, dat de gids ter plaatse voor je klaarmaakt, ontbreekt natuurlijk de koffi e niet, maar eigenlijk is dit een goede plaats om cocathee te proberen. De cocablaadjes helpen je wennen aan de grote hoogte.

In het gebied liggen poeltjes met water dat een temperatuur bereikt van zo’n 85 graden, dus het is wel uitkijken waar je loopt. Ook warm, maar wel geschikt om in te badderen, zijn de weldadige zwavelbaden, waar je weer helemaal op temperatuur komt.

De Tatiogeisers liggen op zo’n 200 km afstand van San Pedro de Atacama, het oasestadje in de Atacamawoestijn in het noorden van Chili. De Atacama is de droogste woestijn ter wereld. Gemiddeld valt hier minder dan 0.1 mm regen per jaar en op sommige plaatsen heeft het al ruim 400 jaar niet geregend.

De natuurlijke oase San Pedro de Atacama ligt op 2340 meter hoogte. Het dorpje, dat ruim 2000 inwoners heeft, werd in 1540 door de Spanjaarden gesticht en de smalle straatjes ademen nog altijd de sfeer van de koloniale tijd. San Pedro is niet alleen vertrekpunt voor allerlei uitstapjes om de indrukwekkende woestijn te verkennen, ook het plaatsje zelf is de moeite waard.

Adobe en cactushout
De inwoners van San Pedro behoren veelal nog tot de oorspronkelijke bevolkingsgroep van Atacameño-afkomst. Samen met de permanent neergestreken backpackers en wat hippies zorgen zij voor een levendige, ontspannen sfeer. Bedrijvig middelpunt van het dorp is het kleine plaza de Armas, met het witte adobekerkje als blikvanger. Adobe is een traditionele, eeuwenoude vorm van leembouw met stenen van gedroogde modder, klei en stro. Het hout in het interieur is afkomstig van de cardóncactus. Net als de kerk en alle huizen in het dorp is ook het Djoserhotel opgetrokken uit adobe. Het heeft een gezellig binnenplaatsje en een tuin. In de stoffi ge straatjes rond het hotel zijn allerlei leuke restaurantjes, waar je op de binnenplaats rond een groot vuur typisch Zuid-Amerikaans kunt eten, bijvoorbeeld empanadas, lamavlees of gestoomde maïs. Chili is ook een goed en voordelig wijnland. Souvenirliefhebbers kunnen hun hart ophalen op de overdekte artesanía-markt, waar je bijvoorbeeld truien vindt van lama of alpacawol en voorwerpen gesneden uit cactushout.

Het dorp heeft zelfs een wereldberoemd museum: het Museo Archeologico Padre Gustavo le Paige. Wereldberoemd vanwege de 380.000 voorwerpen van de Atacameñocultuur en de goedbewaarde mummies. Het museum biedt een overzicht van de geschiedenis en cultuur van de Atacameños, die teruggaat tot 15.000 jaar geleden. Rond het begin van onze jaartelling bouwde dit volk de eerste vaste nederzetting en in de 12e eeuw bereikte de cultuur haar hoogtepunt: geïrrigeerde landbouw, keramiek en weverij op hoog niveau.

Uit deze cultuur stamt ook de pukará, een fort waarvan de ruïnes drie kilometer buiten San Pedro op een heuvel liggen. Voor een aardig fi etstochtje naar de ruïnes kun je in het dorp een mountainbike huren.

Flamingo’s, lama’s en vicuñas
Beroemde blikvanger in de woestijn is de Salar de Atacama, een enorme zoutvlakte. Hier woont, in het natuurreservaat ‘Los Flamencos’, een flamingokolonie. Om de vogels te bekijken zonder ze te storen, volg je de paden die zijn uitgezet op de grillig gevormde zoutbodem.

Maanvallei
Een mooie afsluiting van een woestijndag vind je in de Maanvallei, een zeer fotogeniek gebied met zandduinen, grillige rotsformaties gevormd door winderosie, en lange schaduwen. Het is een van de weinige plaatsen ter wereld waar geen enkele vorm van leven voorkomt. NASA traint astronauten in de Valle de la Luna, maar de vallei heette al zo, voordat daar sprake van was. Het ontbreken van leven in deze omgeving gebruikt NASA ook om te experimenteren en zo meer te leren over omstandigheden zoals ze wellicht op Mars voorkomen. Sportievelingen kunnen sandboarden in de Maanvallei. En wanneer je hier bij het laatste daglicht een hoog zandduin beklimt, heb je een onvergetelijk uitzicht op de ondergaande zon die de woestijn in de mooiste tinten kleurt.

  
^{Aan de informatie in deze artikelen en verhalen kunnen geen rechten ontleend worden.}