Reizigersdagboek Mexico, Guatemala & Belize (4)
Dag 1 Mexico-city
Zondagavond aangekomen in ons hotel San Francisco. Na het uitdelen van de sleutels van onze kamers volgde een korte uitleg over Djoser en het verloop van de reis Mexico-Guatemala en Belize.
Ligging van het hotel is in het centrum van de stad Mexico-city (met 25 miljoen inwoners). Op maandagochtend, na een continental breakfast te hebben genuttigd, o.l.v. Martijn Nederveen (gids Djoser) een (korte) rondwandeling gemaakt door het centrum. Een aantaltips gekregen en bekeken:
's Avonds zijn we uit eten geweest in 'la Opera' waar we opgeluisterd werden door een band van vier personen met Mexicaanse smartlappen, wat heel aardig klonk.
Dag 2 Mexico-stad en Teitihuacán
Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt met allerlei lekkere dingen van het buffet staat de bus klaar om ons naar Teotihuacán te brengen.
Onze gids Benjamin vetrelt het een en ander over Mexico in goed verstaanbaar Engels. Na een klein uur zijn we er al. Teotihuacán (wat plaats waar mensen goden worden betekent) is een indrukwekkend oord van 100 jaar voor tot 600 jaar na Christus.
We zijn de eerste groep en het is nog heerlijk rustig en de temperatuur is goed; 23 graden Celsius met zonnetje.
We worden opgewacht door verkopers van zilver, aardewerk, kleedjes en fluitjes. Het is nog te vroeg om te kopen. We krijgen goede uitleg van Benjamin en lopen we in 40 minuten samen over het terrein. Daarna mogen we 'los lopen' mits we om 11.30 uur ons weer verzamelen. Voor een paar enthousiastelingen was dat het startsein voor een ware klimtocht op de zonnepiramide, een prestatie gezien de hoogte en de zon!
Niel vond het wel een erg goede prestatie van hemzelf en beklom met hetzelfde enthousiasme de maanpiramide om zich vervolgens uitgebreid te laten fotograferen.
We bekeken Teotihuacán en waren onder de indruk van de grootte van het complex gemaakt in een tijd waarin wij als Nederlanders waarschijnlijk nog in beestenvellen rondliepen. Om 12.00 uur nam onze gids ons mee naar een restaurant om te lunchen en raadde ons diverse gerechten aan waaronder een gerecht met chocolade: mole poblano. Het zag er heerlijk uit maar werd niet door iedereen zo gewaardeerd (hè Carin !). We werden opgeluisterd door een gezellig bandje.
Voordat we weer verder gingen kregen we, van een Mexicaan, uitleg over het gebruik van een cactus waarvan we het bestaan niet kenden. Het leverde papier, naald en draad, drank en stof op. De grapjes die hij daarbij maakte werden niet door iedereen gewaardeerd maar deze Mexicaan probeerde ook een boterham te verdienen. We kregen zelfs tequila aangeboden waarna we zijn winkel werden ingeloodsd. Mooie spullen maar de verkoop kon beter!
Daarna bracht de gids ons bij de basilica de Guadelupe: de rijkstversierde en drukbezochtste kerk van heel Amerika. Er waren zoveel mensen dat menig kerk in Nederland jaloers zou zijn. De kerk is vernoemd naar de maagd Guadelupe en Maria zou hier 4 keer verschenen zijn. Er hangt een schilderij van haar in een ruimte waar men haar kan bewonderenop vernufte wijze; 4 rijen dik gaan mensen op lopende banden aan haar voorbij en wie het nog een keer wil zien, neemt gewoon de band terug!
We werden om 15.00 uur bij het antropologisch museum afgzet, waar ieder zijns weegs ging. Wij gingen het museum in en bewonderden daar nogmaals Teotihuacán, maar dan in kleur en zagen nog veel meer moois om ons over te verbazen en van te genieten. We namen na een prachtige maar ook vermoeiende dag de metro terug, wat op zich ook al een hele belevenis was. Nog even wat ansichtkaarten gekocht en zochten daarna onze hotelkamer op en bezorgden onze vermoeide lijven een heerlijke douche en een lekker bed.
Dag 3 Van Mexico-city naar Oaxaca
Om 08.00 uur staat de bus op ons te wachten. Na een avontuur van Wim en Carin in de lift zijn we compleet en kunnen we vertrekken. Vandaag zijn we trouwens voor het eerst deze reis helemaal compleet, want ook Anke is gearriveerd!
We hebben een lange busreis voor de boeg. Na een uur doemen Popocatépetl en Iztaccihuatl op, twee beroemde vulkanen. De Popocatépetl (rokende berg) waakt over de Iztaccihuatl (witte slapende dame). Martijn vertelt ons de legende; de Popocatépetl symboliseert een Azteekse krijger die een eeuwig brandende toorts ophoudt boven zijn geliefde Iztaccihuatl, een prinses die stierf van verdriet terwijl Popocatépetl ten strijde trok.
We hebben geluk, het weer is goed en we hebben dan ook prima zicht op het vulkanenkoppel. Nadat de nodige foto's zijn gemaakt gaat de busreis verder.
Bij de lunch volgen velen de tip van Martijn op en bestellen een broodje. En Martijn heeft gelijk: 'een lekker broodje is niet vies……..'.
Na de lunch wordt het steeds stiller in de bus, maar in slaap vallen is er niet bij want al snel stoppen we bij gigantische cactussen. Enkele durfals klimmen zelfs in een grote cactus om nog mooiere foto's te kunnen maken.
Als de rit dan weer verder gaat ( we moeten vandaag 442 kilometer afleggen) begint voor velen de siësta. Het lijkt welalsof het landschap waar we doorheen rijden voortdurend verandert, van heel groen naar dor. Uiteindelijk na een lange reis, arriveren we in Oaxaca. We komen via de achteringang van het hotel Senorial (met zwembad!) binnen maar iedereen loopt ook weer rechtstreeks door de vooringang naar buiten. Het hotel ligt namelijk aan de Zócalo wat een kleurrijk schouwspel is, we kijken onze ogen uit. Er zijn terrasjes, er wordt muziek gemaakt en er zijn veel (straat)verkopers. Met name het aanbod in ballonnen valt op (zeer kleurrijk).
De sleutels van de kamers worden verdeeld en dan kan iedereen de rest van de middag naar eigen smaak invullen: zwemmen, wandelen, winkelen, internetten, er is aanbod genoeg. Om 19.30 uur komt de hele groep weer bij elkaar. Nadat we de waardevolle spullen in de (één) kluis hebben gelegd, gaan we een hapje eten bij Terranova, een gezellig terras (voor een schoenenwinkel!) aan de Zócalo. De bediening is razendsnel. Welk gerecht er uiteindelijk op tafel komt is voor een enkeling afwachten. Na de maaltijd gaan een aantal mensen nog naar een café voor de locale specialiteit Mezcal, anderen zoeken hun bed op.
Dag 4 Monte Alban
Om 08.45 uur vertrok de bus van Oaxaca richting Monte Alban. In monte Alban stond onze gids al op ons te wachten. We begonnen aan een wandeling langs enkele mooie bomen. We stopten bij een boom waar onze gids voor iedereen een soort groen balletje vanaf haalde. Als je dit groene balletje openmaakte kwam er een sterke geur uit. Deze geur was vrij sterk en het betrof een wierookboom. Toen we verder liepen kwamen we aan bij de ruïnes, welke we beklommen en naar prachtige verhaal van onze gids luisterden. Na het verhaal konden we nog even kijken in het museum, hierna konden we lunchen. We bestelden onze lunch, het duurde vrij lang. Nadat Martijn de ober verzocht om onze lunch wat sneller te serveren kregen we ons bestek. Het eten liet nog even op zich wachten.
Om 13.15 uur vertrokken we, een aantal van ons ging met de bus terug naar het hotel en de rest (ongeveer de helft) van de groep ging o.l.v. Martijn teruglopen naar Oaxaca. De wandeltocht begon over keien en wat zand. Op een gegeven moment kwamen we hekken tegen welke nog niet zo lang geleden geplaatst waren. Gelukkig konden we er nog langs. Nadat we de weg over gestoken waren liepen we weer verder naar beneden. Het werd op een gegeven moment wat steiler en omdat we niet meer over het pad konden vanwege de hekken, moesten we bij mensen over het erf. We kwamen onderweg een aantal Mexicaanse kinderen tegen die uit hun huisje kwamen gerend om ons gedag te zeggen. Na wat gedronken te hebben vervolgden we onze weg richting het centrum van Oaxaca. Om 16.00 uur kwamen we weer aan op het gezellige plein van Oaxaca.
's Avonds om 20.00 uur moesten we verzamelen bij de receptie om het kluisje van Niel leeg te halen omdat we alle spullen in één kluisje hadden gedaan wegens gebrek aan meerdere kluisjes.
Na het kluisje te hebben geleegd (zeer verstandig 'mocht onze vriend Niel nog enkele mooie Mexicaanse dames ontmoeten, je weet maar nooit, hij had tenslotte genoeg tickets'!) waren voor de mensen die interesse hadden in folkloristisch dansen kaarten gereserveerd om daar diverse dansoptredens te bewonderen. In totaal zijn we met zes personen naar het dansoptreden geweest.
Er werden tien verschillende dansjes gedaan in eveneens tien verschillende kledij. Het was leuk om een keer gezien te hebben.
Morgen moeten we om 06.30 uur ontbijten en vetrekken we om 07.00 uur met de bus naar Chiapa de Corzo. Het is een lange rit van ongeveer 560 kilometer, tijdens deze busrit zal ik op zoek gaan naar een volgend slachtoffer om in dit dagboek een mooi verhaaltje te schrijven.
Dag 5 Van Oaxaca naar Chiapa de Corzo
Het volgende slachtoffer: c'est moi!
Ik mag de reis van Oaxaca naar Chiapa de Corzo beschrijven, 'appeltje eitje'; een busrit van maar liefst 12 uur, vol ontberingen ……………Nou ja zo erg was het nou ook weer niet, maar het eerste deel was behoorlijk bochtig en begon bergop- danwel bergafwaarts. Daarbij bleek onze bus (of was het Arturo?) ongekende power te hebben zodat we de bochten werkelijk doorvlogen en onze magen afwisselend richting keel en richting knieën bewogen. Een enkeling had er zelfs zo'n last van dat de bus moest stoppen voor de ontlading.
De rest van de dag, zo na het middaguur, viel, de weg weer erg mee maar toen was het kwaad al geschied. Het was dan ook ongekend stil in de bus.
De enorme warmte maakte dat de een na de ander in slaap sukkelde. Jammer van het landschap dat aan ons voorbij trok, dit was namelijk zeer de moeite waard. Steeds groener, zelfs palmbomen tussen de vele loofbomen en overal grote, rechte cactussen en agaven.
We waren de dag overigens vroeg begonnen, om 07.00 uur. Al snel onze eerste stop bij Tula, waar een boom van 50 meter de aandacht trok. Te groot om te fotograferen zelfs! Dan nog even doorrijden naar Mitla, waar we kort de tijd hadden om een site te bezichtigen. Opvallend waren de meer grafische versieringen op de stenen (terwijl gisteren in Monte Alban vooral dieren en mensen waren uitgebeeld).
Om 09.15 uur terug in de bus en toen was het doorrijden geblazen, met de eerder genoemde gevolgen……………
Rond 20.00 uur 's avonds ( na de nodige 'echt nodige'stops) aankomst in Chiapa de Corzo, een erg rustig, wat slaperig dorpje. Fantastisch hotel! Althans, misschien oordeel ik daar morgenochtend anders over……
Sfeervol ingericht met een geweldige achtertuin en zwembad, inclusief oerwoudgeluiden (toekans in een kooi, blaffende poedels). Vooral het zwembad was geweldig na de lange dag van zitten en zweten. Daarna het dorpje in en lekker geterrast met lokaal eten (prima). Doodmoe (waarvan eigenlijk?) bed ingerold. Een nuttige dag want nu zitten we echt in de buurt van de mooiste plekken (stel ik me zo voor). Nu verheug ik me erg op de boottocht van morgen en vervolgens San Christobal.
Wie daarover zal schrijven……………
Dag 6 Van Chiapa de Corzo naar San Christobal
Nou Ankedaar zal ik eens wat over vertellen en jullie tevens laten kennis maken het Djoser-gevoel. Het mijn eerste groepsreis en heb me vaak afgevraagd hoe het nu zou voelen om bij een groep te horen. Met enig cynisme heb ik regelmatig zo'n groep bekeken en dacht altijd dat het toch echt niet leuk kon zijn om achter elkaar aansjokkend een uitstapje te maken, zo'n 'follow the leader sessie'. Maar ik moet jullie eerlijk bekennen: IK VIND HET LEUK!
Nou heb ik me laten vertellen dat het heel verschillend kan zijn per groep maar deze groep is zeker oké. Zelfs bij de facultatieve excursies gaan steeds alle vingers omhoog als Martijn vraagt wie er belangstelling heeft om mee te gaan.
Het reizen met Djoser voelt zelfs heel luxe, je hoeft maar in de bus te stappen en je kunt mee, je hoeft je hand maar op te houden en er ligt een sleutel in en je hebt een hotelkamer te pakken, om zo maar eens wat te noemen. Het enige wat je zelf hoeft te bedenken is het verhaal in dit dagboek.
Daarbij komt wel dat je, als geen ochtendmens zijnde, even moet schakelen, want je zit regelmatig om 08.00 uur 's morgens al in de bus om iets te gaan bezichtigen. Zo ook deze ochtend.
Na een zeer zwoele nacht in Chiapa de Corzo brengt Arthuro ons naar Rio Grijalva, een niet al te schone rivier waar we met een motorboor full speed tussen steile rotsen geloodsd worden. Hierbij worden we getrakteerd op gieren, die zelfs afval eten, pelikanen en tot ieders grote vreugde, echte krokedillen van alle leeftijden en lengtes ( van 1 maand oud, 3 jaar en een van 9). Hoe onze schipper dit ziet is voor mij nog steeds een ?…………..
Ook komen we voorbij een kapelletje, hoog boven in een rots, met Maria de Guadeloupe. Op 12 december elk jaar wordt haar verjaardag gevierd en vindt er een processie per boot plaats. We komen oog in oog te staan met een 1000 meter hoge rots waarbij het verhaal de ronde doet dat vele Chiapas indianen daar naar beneden zijn gesprongen, zo redden zij hun eer, liever springen.dan overgave. Vanuit een andere rots komt er een nevelige waterval naar beneden die door deze fijne nevel voor een begroeïng daaronder heeft gezorgd die lijkt op een kerstboom. Ik dacht, zoals vele anderen, laat ik daar ook maar eens een foto van maken want het werd wel eens tijd om aan een tweede rolletje te beginnen en de teller stond al even op 36. Dat vond ik maar vreemd en erg genoeg kwam ik er toen pas achter dat, alle voorgaande foto's die ik dacht gemaakt te hebben, helemaal niet bestonden. Er zat namelijk helemaal geen rolletje ik het toestel. Arme ik.
Nu gelooft het thuisfront niet dat ik een tempel met 254 treden beklommen heb. Maar zie daar weer een voordeel van een groepsreis; iedereen maakt dezelfde foto's dus dat komt wel goed.
Na deze boottocht lijkt iedereen wat meer op elkaar, we hebben allemaal het aqua-beach effect in het haar en dat zonder potje!
Hop in de bus naar San Christobal, velen hebben weer een pilletje genomen omdat het weer een reis door de Bergen wordt maar gelukkig niet langer dan 2 uur. Het is nogal mistig wat het uitzicht een beetje belemmert. Martijn vertelt ondertussen nog wat over de streek Chiapas; vruchtbaar, er wordt electriciteit opgewekt en het barst er van de militairen, zo'n 50000.
San Christobal is een koloniale stad en weer totaal anders dan alle andere plaatsen die we hebben aangedaan.
Aangekomen in het prachtige hotel gaat iedereen zijn/haar eigen weg om de stad te gaan bekijken of om lekker te eten, vrouwendingen te doen (kletsen, chocoladetaart eten, kleding en tassen kopen, geld uitgeven dus), mannendingen te doen (bier drinken, chica's kijken, over auto's praten………) om zo later op de uitnodiging van Martijn een tequila te komen drinken om daarna, voor degenen die willen, door te gaan naar salsa dansles zodat we 's avonds onze kunsten kunnen vertonen. Rond 19.30 uur hebben we afgesproken, met ook enkele niet-salsadansers uit de groep, om te gaan eten in het zeer sfeervolle restaurant 'Madre Tierra' (moeder aarde) en wie komen we daar tegen voor de derde keer die dag, de broer van Carin. Hij reist zelfstandig met een vriend van hem door Mexico, lekker vrij gevoel moet dat zijn, maar zij doen exact dezelfde plaatsen aan als wij en Djoser. Jongens, denk volgende keer toch beter na en join the club. Net zo handig en veel goedkoper. Grapje, je moet zeker doen wat je zelf prettig vindt maar 'een leuke groepsreis is niet vervelend' om maar weer eens in het vocabulaire van Martijn te praten.
Na heerlijk te hebben gegeten en ondertussen ook nog het verhaal van Jet beluisterd te hebben ( zij is een Nederlandse vrouw die in San christobal samenleeft met onze salsa dansleraar en daar strijdt voor de vrede. Het verhaal is te lang om te beschrijven maar voor maar informatie kun je de volgende site's op internet bekijken: www.cipas.org of www.soawatch.nl ) zien de meesten af van een salsadansavond en kruipen hun bedje weer in of gaan nog een stukje schrijven. Ik heb het met plezier gedaan. Morgen weer nieuwe avonturen.
Dag 7 Bueno libro del dia
Om 07.00 uur gaat de reiswekker van mijn oma af. Roel draait zich nog eens om en doet alsof hij het niet hoort. Ik spring uit mijn bed: vandaag gaan we naar de indianen!
Het ontbijt bestaat, voor de 4e keer deze week, uit brood en jam en een kop thee.
Om 08.30 uur verzamelen we bij de bus. Arturo lijkt geen last te hebben van de tequila's van gisteren en rijdt ons van hobbel na hobbel richting SanJuan Chamula. Onze vakkundig reisleider vertelt ons een en ander over wat ons te wachten staat en verbiedt ons foto's te maken. We hebben geluk: het is zondag en dat betekent een drukbezochte kerk, een uitgebreide markt en een processie met schapenvelletjes. De kerk maakt indruk: duizenden kaarsjes, cola, kippen in een mix van katholicisme en indianencultuur.
Martijn vertelt later in de bus over Truus. Truus dacht dat de regels niet voor haar golden en nam stiekem een foto in de kerk. Haar straf werd ter plekke voltrokken: stokslagen! Tot overmaat van ramp scheet ze ook nog, uit pure angst, haar broek vol. Die Truus toch!
Het marktplein biedt plaats aan tientallen verkopers die hun waren aan de man brengen. Koeienoren doen 10 pesos per stuk.
Het tweede dorp dat we aandoen heet Zinacantan en is wat rustiger. We gaan op bezoek bij een Mexicaanse vriendin van Martijn, drinken pulque, eten tortilla's en voltrekken het huwelijk tussen Gerwin en Hanneke; kortom een afwisslend uitje en het ware Djoser-gevoel. De rest van de zondag is ter eigen besteding. We regelen wat praktische zaken (internet, bank, medicijnen en fotorolletjes) en vermaken ons met de kindverkopertjes op het plein van San Christobal. Mexico heeft veel te bieden.
Na een verlate siësta maken we ons op voor het diner. We zijn met zeven en eten kaasfondue à la Mexicana en veel vlees. De margarita's smaken er uitstekend bij. Aan tafel wordt wat gespeculeerd over de indeling van de cabana's en er volgen nog wat bekentenissen…………
Als het bruidspaar besluit dat het genoeg is, wordt de zitting opgeheven en vertrekken we naar ons hotel. Dag 7 zit erop.
Dit schrijven is slechts een poging om weer te geven wat er allemaal gebeurt op zo'n dag en is verre van volledig. Één ding wil ik de lezer niet onthouden en dat zijn de onverwachte, grappige en zinloze opmerkingen die over en weer gemaakt worden. Achter in dit schrift een eerste aanzet om deze te verzamelen. Aan de volgende schrijvers de kans om de lijst langer te maken!
Welterusten, Buenos noches!
Dag 8 Rit naar Palenque
's Morgens niet al te vroeg aangevangen met de tocht naar Palenque. Volgens Arturo is de afstand alleen maar aan te geven d.m.v. het aantal drempels, namelijk 180, en hoewel we niet meegeteld hebben en Arturo zo nu en dan op artistieke wijze een drempel weet te ontlopen, zijn we wel van mening dat 180 een juist aantal zou kunnen zijn.
De eerste stop is bij een klein cafeetje waar het gehele gezelschap zich stort op de koffie, de twee apen in de kooi genieten slechts van beperkte aandacht.
De volgende stop is bij de waterval van Aqua Azul en hoewel er voldoende water naar beneden komt om van een waterval te spreken, is van Azul (blauw) amper sprake en tendeert de kleur eerder naar bruin.
Omdat Hennie problemen met de maag heeft besluiten we eerst naar boven te lopen i.p.v. eerst wat te eten en na terugkomst eventueel de lunch te gebruiken. Dit blijkt een gouden greep: als we na terugkomst een overdekt terras in schieten, blijkt het stevig te gaan regenen en terwijl we van het terras af onze Djoser-vrienden door de regenbui naar de waterval zien stappen, genieten wij van een lekkere lunch.
Als het weer opklaart gaat Hennie nog even zwemmen en stort ik mij op de voorraad Sol van het etablissement. Het lukt me niet een aanzienlijk gat in de voorraad Sol te slaan en, nadat Hennie uit het water terug is, begeven we ons naar de bus voor de volgende etappe naar weer een waterval, namelijk die van Misol-Ha.
Deze waterval voldoet meer aan de klassieke gedachte van water dat van grote hoogte naar beneden valt en blijkt zelfs mogelijk om achter het vallende water te lopen. Uiteraard is dit een prima plek om foto's te nemen. Op de terugweg samen met Steven nog een Sol genuttigd.
In de bus terug blijkt dat in het hotel waar we naar op weg zijn waarschijnlijk 4 kamers te weing zijn zodat een aantal van ons wellicht in de plaatselijke jeugdherberg de nacht zullen moeten doorbrengen. Bij aankomst blijkt dit gedeeltelijk loos alarm te zijn geweest en moeten alleen Arturo en Martijn in een ander hotel hun gerief zoeken.
Het hotel heeft een prima zwembad en al snel is het gehele reisgezelschap in dit bad verenigd. Gelukkig is het bedienend personeel zo bereidwillig om ons in het zwembad van de nodige drankjes te voorzien zodat diverse rondjes hun weg naar de bereidwillige innemers weten te vinden.
Ondertussen is het al laat geworden zodat besloten wordt om gezamelijk de maaltijd in het hotel te gebruiken. Dit blijkt geen slechte keus te zijn. Het eten is voortreffelijk en de drankjes gaan als vanouds naar binnen.
Tegen 23.00 uur wordt tenslotte afgerekend en gaan Hennie en ik naar onze kamer. Niet bekend is wanneer de anderen hun kamer zijn gaan opzoeken!
Dag 10
Om 07.15 uur ontbijten in het luxe hotel! 'Een lekker ontbijt is niet vies'!
Om 07.45 uur de bus in om de Maya tempels te bezoeken. Arturo heeft de kabel van de microfoon vervangen waardoor Martijn weer in de gelegenheid is om ons een en ander te vertellen over de excursie.
Ernesto, de gids van deze ochtend, wacht ons op (mèt kaartjes), hierdoor hoeven we niet in de enorme rij voor de kassa aan te sluiten. Ernesto vertelt een indrukwekkend verhaal over het Maya tempelcomplex. De tempel der inscripties; de Maya's ontdekten fonetische symbolen waarmee ze syllaben vormden om verhalen te kunnen vertellen. De inscripties in de tempels geven informatie over de overledenen, Pakal (=Mayagoud) was de heerser van Palenque en hij werd er begraven (615-683). Ernesto vertelt dat er wellicht meerdere skeletten en schatten begraven zijn. De Mexicaanse regering heeft er echter geen geld voor over, om archeologen verder onderzoek te laten doen. Over de hele wereld worden Maya vondsten tentoongesteld in musea, o.a. in Leiden. Hij vertelt nog veel meer en wij luisteren aandachtig, toch..?
Vervolgens zijn we weer vrij en wandelen op ons gemak door de gecultiveerde jungle. Hanneke vindt hier een avocado die ver van de boom viel. Even later een naranja, die onder de boom lag. (zie ook Djoser citatenlijst achter in dit boek).
Ook vandaag hebben weer een aantal mensen kinderen gelukkig gemaakt door een ketting met sterrenbeeld te kopen ( voor 10 pesos i.p.v. 5). Ernesto vertelt dat zij nu een kip kunnen kopen, dat geeft ons toch weer een goed gevoel.
Vanuit de jungle bezoeken enkelen van ons nog het museum en worden er heerlijke 'tortas pollo' genuttigd. Vervolgens nemen we een 'collectivo' en roepen we nog net op tijd 'alto' waarna we uitstappen en een heerlijke plons in het zwembad nemen. Daar zit ik nu te schrijven, terwijl anderen genieten van water, zon, boeken en elkaar, kletsen, Sol's en margharita's drinken!
Martijn doet de administratie, in de vorm van enquete's afnemen, en lijkt behoorlijk in z'n nopjes met de uitslag!
Straks in Palenque, pinnen, geld wisselen, internetten, tequila kopen (voor de cabana-avond) en hopelijk weer smullen van een diner à la Mexicana!
22.20 uur: inderdaad super gegeten!! ( Gerwin had wat moeite met het vetgehalte) Arme jongen!
Ook nog boodschappen gedaan, marshmellows voor op de barbecue en een fles tequila voor Arturo, van wie we morgen afscheid moeten nemen.
Om 06.00 uur morgenochtend vervolgen wij onze reis langs 'the river of passion' (Ernesto!) Buenas noches todos!
Dag 11
Ondanks het nuttigen van enkele tequila's, na de winst van de mannen in de veel geprezen Djoser-quiz en het slechte licht, zal ik toch wat pennenvruchten aan het papier toevertrouwen.
Omdat, volgens Martijn, de avonturen niet zichzelf beleven mochten we vandaag al om 06.00 uur vertrekken. De domper op deze feestvreugde was het feit dat Arturo, ondanks noeste arbeid, onze vertrouwde bus niet aan de gang heeft weten te krijgen. Zoals het een goed reisleider betaamt, heeft Martijn echter tijdig een nieuwe bus weten te regelen. Wij danken Arturo voor de bewezen diensten en vinden het jammer dat wij niet van zijn ongetwijfeld, fantastische gitaarspel hebben kunnen genieten. Daar staat tegenover dat we twee extra reisgenoten hebben. Bennie en Miranda zijn een extra dag in Palenque geblevenom bij te komen van een voedselvergiftiging en reizen met ons mee om in Flores weer aan te sluiten bij hun eigen Djoser-groep.
Nadat onze bagage op de achterbank van de nieuwe bus is gedeponeerd, en iedereen zijn spullen uit de oude heeft gehaald, vertrekken we uit Palenque. Totdat Gerwin ook wakker wordt en mededeelt dat zijn regencape nog in de andere bus ligt. Gelukkig is onze nieuwe chauffeur ook een volleerd achteruitrijder zodat dit probleem zo is opgelost.
We rijden naar de verzamelplaats van het konvooi, een groot woord, want behalve bij de ontbijtstop na een uur, heb ik niet veel auto's, c.q. beschermers, gezien.
Omdat onze nieuwe chauffeur het gaspedaal goed weet te vinden komen we al om 10.00 uur in Frontera Corozal aan. Door de fantastische medewerking van deze Djoser-groep, verloopt de indeling van de drie-persoons cabana's soepel en kunnen we daar snel inchecken. De cabana's zijn keurige en kleurige huisjes, valt erg mee. Vervolgens gaan we de douaneformaliteiten regelen, zodat we onze visa kunnen behouden, voor de luttele som van 100 pesos.
Na de lunch vertrekken we om 12.45 uur met twee bootjes naar Yaxilán. Dit is een schitterende Maya-site die de vele geplengde zweetdruppels meer dan waard is. Zo zijn daar de Pequena Acropolis, het labyrinth en de Gran Plaza. Jeroen fungeert als gids en vindt een mooi bad, wat vroeger een schitterend uitzicht over de rivier moet hebben gehad. Naasr de archeologische bezienswaardigheden kunnen we door de ligging midden in de jungle ook genieten van de flora en de fauna. Naast muggen zijn er ook vleermuizen, brulapen en slangen te zien.
Vermeldingswaardig is daarnaast een grote boom met een afdeling voor Remi's en een kleine afdeling voor Ankie (met een relatie).
Op de terugweg stoppen we nog even bij een boom waar de brulapen hun naam eer aandoen. De eerste boot is vervolgens net op tijd terug voor de tropische regenbui, de tweede kon er nog volop van genieten!
Gezellig bij elkaar zittend wordt de kleine voorraad rum, die nog aanwezig was na de drooglegging, soldaat gemaakt, hetzij in de vorm van pina colada, hetzij in combinatie met cola.
Vervolgens moet de fles tequila er ook aan geloven. Dit alles valt bij Roel zo goed, dat hij voor het diner een schitterende speech ten beste geeft, weliswaar met een hoog 'Egyte gehalte', maar dat mag de pret niet drukken. Hierna nemen Niel, Roel, René, Gerwin en Hans het op tegen Corine, Anke, Ankie, Carin en Rosita. Na een zinderende strijd is het ex-aeqo en moet de vraag 'hoeveel deelstaten Mexico heeft' de beslissing forceren. De mannen kunnen hun superieure kennis niet langer verbergen en zitten veel dichter bij het goede antwoord van 31. Als goede winnaars delen ze de hoofdprijs, wederom een fles tequila, met de dames. Wanneer ook deze leeg is, gaat iedereen van een welverdiende nachtrust genieten, behalve 1 ongelukkige die er nu ook een einde aan maakt!
Dag 12 Van Corozal naar Flores
Hoe heb ik me zo kunnen vergissen, ik dacht dat het slapen in de cabana's een ware hel zou worden. Ik had al beelden voor me van hagedissen die aan mijn tenen knabbelden en kakkerlakken die in mijn neus probeerden te kruipen. Het tegenovergestelde was het geval. Ik heb heerlijk geslapen en of het nou gekomen is van de overwinning op de vrouwen, de vele glazen tequila of de prachtige junglegeluiden, dat laat ik in het midden.
Na een heerlijk ontbijt begon de boottocht naar Guatemala. Dit zou ongeveer een klein uurtje in beslag nemen. Hierdoor had ik even mooi de tijd om mijn gescheurde rugzak te repareren. Vol goede moed maakte ik een begin met naald en draad. Dit had ons geëmancipeerde vrouwengroepje schijnbaar nog nooit gezien want weldra stond ik in het middelpunt van de belangstelling, en werd er menig fotootje gemaakt. Carin kon mijn gestuntel niet aanzien en besloot nog te helpen. Hiervoor mijn eeuwige dank. Net toen ik de laatste steek had gezet, kwamen we aan in Guatemala. De Djosergroep is duidelijk een hechte eenheid en spontaan werd besloten om een lange rij te vormen om de koffers uit de boot door te geven en te laden op de klaar staande busjes. Dit was schijnbaar een bijzonder ritueel want Martijn begon er spontaan foto's van te maken. Na dit stukje saamhorigheid begon de looptocht naar de migratiepost. Hier werden de nodige stempels gezet en werd ons paspoort gecontroleerd. Of het nu komt omdat ik zo'n knappe kop hebof doordat haar baas instructies had gegeven, de vrouw achter de balie bleef doelloos een halve minuut naar mijn paspoort staren. Bij de migratiepost hebben we ook onze eerste ervaring opgedaan met het geld uit Guatemala, de 'quetzale'. Deze bankbiljetten zijn echter zo smerig dat je ze goed vast moet houden omdat de kans anders zeer groot is dat het biljet wegloopt.
Hierna begon de tocht met de drie mini-busjes. We kregen een warme ontvangst in Guatemala want de weg was superslecht. Het duurde een poosje toen waren mijn darmen en maag zo door elkaar geschud dat ik weer het gerecht proefde van twee dagen geleden. Het landschap maakte echter veel goed. Echt prachtig.
Wat menigeen al verwachtte, gebeurde ook, we kregen autopech. Er was een behoorlijk olielek. In Nederland zouden we in paniek de ANWB hebben gebeld. Hier werd echter rustig overlegd, wat olie bijg edaan en de reis werd gewoon vervolgd. Halverwege werd een kleine pauze ingelast. Bij de aanblik van de wc kwam mijn lijfspreuk weer naar boven: 'wat is het toch fijn om een man te zijn'.
De hobbelreis werd vervolgd. Menig zitstandje werd bedacht om vervolgens toch maar weer bij de eerste te eindigen. Maar opeens was er asfalt. De pret was echter van korte duur want na een paar kilometer begon het gehobbel weer. Maar het afzien werd beloond, we kwamen aan in Flores. Het hotel is prachtig en heeft zelfs een zwembad. Hiervan willen we graag snel gebruik maken. Maar zo gauw ik met m'n witte body de deur uitstap, breekt er een geweldig onweer uit. Zal het één wat met het ander te maken hebben? Dan maar plaatsnemen op het terras. Als Carin 5 biertjes besteld krijgt ze er prompt 10. In een mum van tijd staat de tafel vol met bierflesjes. Wie niet beter zou weten, zou kunnen denken dat de club van A.A. (anonieme alcoholisten) hier hun vakantie aan het vieren was. Het blijkt een sort 'happy hour' te zijn met dat verschil, dat het hier de hele dag duurt.
Reeds licht beschonken toch maar even snel boodschappen gedaan. Hierbij zijn we tevens gestuit op de repetitie van de plaatselijke band. Dit was echt swingen geblazen. De avond vervolgens maar afgesloten met een heerlijk gerecht in restaurant 'La Luna'.
Dag 13
De wekker ging vanochtend om 04.15 uur. Een uur later vezamelen in de hal om vervolgens naar Tikal te gaan, waar ooit de grootste Mayastad was gebouwd.
De rondleiding begon met het bewonderen van een Toekan, die klonk als een kikker! Het was nog erg vroeg en ik was niet helemaal wakker toen ik aanbood om vandaat te schrijven. Ik was het dus ook vergeten! Heb dus ook de volgorde van een aantal dingen vergeten en heb geen notities gemaakt. Ahum………
Onderweg naar de piramides werden we even begeleid door een groepje apen. Er zijn zes groete piramides in Tikal. Het was erg spannend om de hoogste piramide te beklimmen, namelijk op en via een smalle, steile houten trap. Maar het uitzicht was de moeite waard. De afdaling van de eerste piramide was een ervaring op zich.
De wandeling van de ene piramide naar de ander, door de jungle, was prachtig. Op de terugweg werden we door de brulapen voorzien van 'monkeyshit'. Vervolgens liet zich nog een neusbeer zien.
Onderweg kwamen we tot twee keer toe Jane tegen, op zoek naar Tarzan. Die liet zich niet zien, wel een tarantula!!! Die hield zich stil om zich door ons te laten bewonderen, sommigen deden dat vanaf een meter of zes!!
De middag heft ieder op eigen wijze doorgebracht, sommigen in het zwembad, anderen aan 't zwembad en weer anderen mailend en chattend.B Vanavond staat een borrel op het program, Lies is jarig. Proficiat! En we gaan bbq-en vanavond.
Na het lekkere eten hebben sommigen een midnightswimming party gehouden met of zonder badkleding???????????
Buenas noches.
Dag 14
Het weekend staat voor de deur; vandaag lekker uitslapen. Om 08.30 uur staan onze drie minibusjes voor ons klaar. De wegen zijn hier in veel betere staat als gisteren.
Stop om de laatste quetzals te consumeren en te wisselen. Van overal duiken mannetjes op die zwaaien met een pak bankbiljetten.
Volgende stop aan de grens. Eerst een half uur aanschuiven om Guatemala te verlaten en vervolgens een half uur om Belize binnen te mogen. Bij de lokale mensen, die een paspoort hebben dat enkel uit een A4- tje bestaat, met enkele stempels erop, vlotte het veel beter. Iets na de middag komen we in ons hotel 'Cahal Pech' in San Ignacio. Dit zijn heel luxueuze cabana's.
In de namiddag had je de volgende mogelijkheden: boottocht in grotten, jungletocht of lekker uitrusten en het dorpje verkennen. Het dorpje is een fijne mix tussen latino- en afro-amerikaanse bevolking. Je merkt dat de Engelsen het hier tot voor kort voor het zeggen hadden. 't Is wel leuk dat je je hier verstaanbaar kunt maken met het Engels. 't Dorpje loopt hier van de Amerikaanse toeristen.
's Avonds was er een barbecue voorzien in het hotel, gevolgd door een reggae-part in het stadje.
Dag 15
Vandaag weer een leuke transitdag, iedereen was fris en monter aan de start om 08.00 uur. De rit verliep vlot deze keer, indien we de twee noodstops buiten beschouwing laten. Nog een traditionele stop aan een tankstation en de grens met Mexico is weer in zicht. Intussen kennen we de deal; 'uitchecken, inchecken en met de bagage paraderen voor de douanebeambten. Onze nieuwe collectie stempels in het paspoort geven ons weer het recht Mexico binnen te komen.
Onze volgende bestemming is Bacalar. Rond 15.00 uur locale tijd, arriveren we in hotel 'Laguna'. Hier profiteren de meesten van een frisse duik in het meer, een aantal test reeds hun snorkelmateriaal.
Chitzen Itza staat morgen op het prgramma, dat wordt vroeg opstaan voor de liefhebbers, enkelen zullen de lijnbus nemen naar Playa del Carmen en Chitzen Itza overslaan.
Dag 16 Playa de Carmen
We slaan met 7 mensen een dagje over……..we zijn tempels en lange busritten moe!
Dus om 08.00 uur aan het ontbijt en daarna wachten op de taxi die ons weg zou brengen naar het busstation. En maar wachten. En maar wachten……. Toch keurig op tijd bij de bus! Deze had tv en airco. Films waren een b-keus, maar weer slapen dan.
Na ongeveer drie en een half uur rijden komen we in Playa del Carmen aan. Tjee wat was het heet na zo'n verkoelende rit! Ongeveer tien minuten lopen en daar is ons hotel. Inchecken en snel naar het strand. Wit strand en prachtig blauw water!
We kwamen al snel tot de conclusie dat we er helemaal geen spijt van hebben dat we een eigen facultatieve excursie hebben genomen. Zonnen, smeren, kletsen en zwemmen. Meer hebben we niet gedaan. Heerlijk!!
Rond 17.00 uur kwam de rest moe, maar voldaan terug. 's Avonds heerlijk gegeten. Gewandeld over het strand en ons wederom aan de rum-cola gewaagd. Bah, daar was geen doorkomen aan deze avond. De een na de ander ging naar bed. Samen met René en Gerwin ben ik nog 'even' wezen stappen. Een strandtent die een paar uur daarvoor erg saai was, bleek nu een grote dansende massa te zijn. Om 04.00 uur bekaf m'n bed in. Wat een heerlijke, luie vakantiedag was dit. Wel verdiend na drie weken vroeg op, tempel op (en af), bus in en uit.
Hieronder volgt nog het 'avontuur Chitzen Itza'
Ook die maandag: Chitzen Itza-gangers moesten vroeg op, 05.30 uur vetrek. Viel erg zwaar na alle rum van de avond ervoor……..busreis was ok want; lekker geslapen!
Chitzen Itza was vooral hot, hot, hot! Maar ook indrukwekkend, vooral het Castillo waar enkele diehards meteen opklommen (of afrenden, zoals Gerwin die geen angst kent). Ook de piramide bovenin El Castillo was de moeite waard (hoewel klam en benauwend).
Na ruim twee uur rondlopen, en totaal doorgezweet, neergestreken voor de lunch. De rit daarna naar Playa del Carmen verliep vlekkeloos (weer heerlijk geslapen).
Aankomst op het strand vergoedde het eerdere afzien in de hitte van Chitzen Itza. Sowieso was Chitzen Itza de moeite van het omrijden waard. En na een duik in de zwoele, azuurblauwe zee waren we weer helemaal klaar voor een lange avond………….
Dag 17
Het is nu woensdagavond en we zitten in het vliegtuig van Cancun naar Mexico-city. Dankzij Carin zit ik nu pas in het dagboek te schrijven ( ik heb het dagboek pas woensdag laat in de middag gekregen). Het is aan mij de eer om iets over dinsdag 5 augustus te schrijven. Dit was de eerste dag, dat we geen excursie of verplaatsing hadden, dus we waren vrij om te doen wat we wilden. Sommigen waren flink op stap geweest op maandagavond/nacht en wilden wel uitslapen, anderen gingen Playa del Carmen verkennen. Een man of zeven besloten om te gaan snorkelen en ikzelf ben gaan duiken.
Om 09.00 uur werd ik verwacht bij de duikinstructeur. Bij de duikschool aangekomen moest ik vinnen ed. passen en werd ik voorgesteld aan de instructeur ( een Mexicaan met een Urbanus-look).
Ik moest even stoppen met schrijven omdat de stewardes het eten komt brengen. Splash, de stewardes gooit zo het dienblad met eten bij mijn buurman op zijn tafeltje, hierbij gaat de saus over mijn tafeltje zodat alles onder zit. Nadat alles opgepoetst is, kan ik verder gaan met schrijven.
Bij mijn eerste duik zwom ik tussen reuzenschildpadden, en een school van zeer grote turpinvissen.
Mijn tweede duik was bij koraal en tussen zeer veel verschillende kleuren vis. De duiken waren zeker de moeite waard. Terug bij de duikschool waren ook de snorkelaars klaar met snorkelen. Ze hadden heerlijk gesnorkeld, maar enkelen waren behoorlijk verbrand, vraag dit maar aan Corine en Gerwin.
De rest van dedag hebben we op het strand gelegen en wat in het watergesparteld.
's Avonds om 19.30 uur had Martijn afgeproken om met heel de groep uit eten te gaan. Het laatste avondmaal voor de Djosergroep. Na de maaltijd werd er, door het personeel, nog 'happy birthday' gezongen voor Petra en Anke. Na het eten zijn enkelen gaan slapen, maar de meesten zij toch in het nachtleven van Playa de Carmen gedoken.
Op woensdag moesten we om 12.00 uur uit de kamers zijn. Alle tassen werden in twee kamers opgeslagen, zodat we die niet mee hoefden te zeulen. Woensdag was een dag van wat rondhangen en shoppen.
Om 16.00 uur verzamelde de hele groep zich weer op het strand. Daar trakteerde Anke voor haar verjaardag. Ook werd Martijn bedankt voor zijn zeer goede reisleiderschap en voor al zijn goede zorgen.
Nadat iedereen zich had omgekleed vertrokken we om 17.30 uur naar het vliegveld om naar Mexico-city te vliegen, waar we onze laatste nacht moeten doorbrengen.
Heeft een nawoord nog wel zin? Heeft een nawoord nog wel zin, vraag ik me af nu ik op een hoogte van ruim 10.000 meter naar een lege bladzijde in het grote Djoserdagboek staar?
Na alles gelezen te hebben, heeft het dan nog zin om te proberen iets persoonlijks aan dit werk toe te voegen? Heeft het nog wel zin om een nawoord te schrijven, als een nawoord zonder voorwoord, niets meer is dan slechts…………………………een woord.
Uiteindelijk moet ik tot de conclusie komen dat het zeker zin heeft, sterker nog; een woord, mits toevertrouwd aan het papier, is een van de mo
oiste en dierbaarste herinneringen die je aan zo'n mooie reis kan overhouden. En een mooie reis was het zeker. Ik zal niet nogmaals opsommen wat al uitvoerig door andere mensen uit de groep is beschreven, maar liever vertel ik kort wat deze reis voor mij zo speciaal heeft gemaakt.
Ik vind Mexico een geweldig land en om na 7 maanden weer terug geweest te zijn vond ik fantastisch. Ik heb heel veel mensen erg van Mexico en de Mexicanen zien genieten en dat deed me erg goed. Bovendien denk ik dat we het als groep erg leuk hebben gehad. Deze combinatie: een groep mensen die van de reis, het land en van elkaar kan genieten dat is iets waar elke reisleider van droomt, maar die slechts zelden werkelijkheid wordt. Dat dat deze keer wel het geval is geweest, is te danken aan het enthousiasme waarmee de groep de reis heeft gemaakt en aan de positieve bijdrage die iedereen persoonlijk heeft geleverd. Bij deze zou ik graag iedereen daarvoor hartelijk willen bedanken.
Gezien het verloop van de reis lijkt het me erg toepasselijk om te eindigen met een citaat. In eerste instantie wilde ik Confusius, de wijze Chinese filosoof van voor onze jaartelling, citeren. Hij zei: 'Je kan beter een kilometer reizen, dan duizend boeken lezen'. Uiteindelijk heb ik toch de voorkeur gegeven aan een citaat van een reisbegeleider die een fantastische reis achter de rug heeft en hoopt dat iedereen er net zoveel van heeft genoten, als hij. Het citaat luidt: ' Ho, stop, tot hier en niet verder'.
Zondagavond aangekomen in ons hotel San Francisco. Na het uitdelen van de sleutels van onze kamers volgde een korte uitleg over Djoser en het verloop van de reis Mexico-Guatemala en Belize.
Ligging van het hotel is in het centrum van de stad Mexico-city (met 25 miljoen inwoners). Op maandagochtend, na een continental breakfast te hebben genuttigd, o.l.v. Martijn Nederveen (gids Djoser) een (korte) rondwandeling gemaakt door het centrum. Een aantaltips gekregen en bekeken:
- monument van oud-president Benito Juarez (grondwetgeving)
- Palacio de Bellas Artes (theater en museum)
- Torro latino America (uitzicht over de stad)
- Casa de los Azulejos (nu een eetgelegenheid) een heel groot en mooi ingericht huis (1596) bekend vanwege de blauwe tegeltjes aan de buiten- en binnenkant
- Palacio de Iturbide: vernoemd naar de vrijheidsstrijder.
- Zocalo: Plaza de la Constitucion (onafhankelijkheid Mexico 1843)
- Palacio Nacional
- Cathedral Metropolitana: grootste kathedraal in Latijns-Amerika. Uiteindelijk is dit pas na 240 jaar afgebouwd (start in 1573) en het bevat een hele mooie in barokke stijl gebouwde voorkant.
- Moneda: straat waarin zich een aantal belangrijke musea bevinden (o.a. nat. museum) maar wat vooral bekendheid heeft gekregen vanwege de lokale markt (kramen)
's Avonds zijn we uit eten geweest in 'la Opera' waar we opgeluisterd werden door een band van vier personen met Mexicaanse smartlappen, wat heel aardig klonk.
Dag 2 Mexico-stad en Teitihuacán
Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt met allerlei lekkere dingen van het buffet staat de bus klaar om ons naar Teotihuacán te brengen.
Onze gids Benjamin vetrelt het een en ander over Mexico in goed verstaanbaar Engels. Na een klein uur zijn we er al. Teotihuacán (wat plaats waar mensen goden worden betekent) is een indrukwekkend oord van 100 jaar voor tot 600 jaar na Christus.
We zijn de eerste groep en het is nog heerlijk rustig en de temperatuur is goed; 23 graden Celsius met zonnetje.
We worden opgewacht door verkopers van zilver, aardewerk, kleedjes en fluitjes. Het is nog te vroeg om te kopen. We krijgen goede uitleg van Benjamin en lopen we in 40 minuten samen over het terrein. Daarna mogen we 'los lopen' mits we om 11.30 uur ons weer verzamelen. Voor een paar enthousiastelingen was dat het startsein voor een ware klimtocht op de zonnepiramide, een prestatie gezien de hoogte en de zon!
Niel vond het wel een erg goede prestatie van hemzelf en beklom met hetzelfde enthousiasme de maanpiramide om zich vervolgens uitgebreid te laten fotograferen.
We bekeken Teotihuacán en waren onder de indruk van de grootte van het complex gemaakt in een tijd waarin wij als Nederlanders waarschijnlijk nog in beestenvellen rondliepen. Om 12.00 uur nam onze gids ons mee naar een restaurant om te lunchen en raadde ons diverse gerechten aan waaronder een gerecht met chocolade: mole poblano. Het zag er heerlijk uit maar werd niet door iedereen zo gewaardeerd (hè Carin !). We werden opgeluisterd door een gezellig bandje.
Voordat we weer verder gingen kregen we, van een Mexicaan, uitleg over het gebruik van een cactus waarvan we het bestaan niet kenden. Het leverde papier, naald en draad, drank en stof op. De grapjes die hij daarbij maakte werden niet door iedereen gewaardeerd maar deze Mexicaan probeerde ook een boterham te verdienen. We kregen zelfs tequila aangeboden waarna we zijn winkel werden ingeloodsd. Mooie spullen maar de verkoop kon beter!
Daarna bracht de gids ons bij de basilica de Guadelupe: de rijkstversierde en drukbezochtste kerk van heel Amerika. Er waren zoveel mensen dat menig kerk in Nederland jaloers zou zijn. De kerk is vernoemd naar de maagd Guadelupe en Maria zou hier 4 keer verschenen zijn. Er hangt een schilderij van haar in een ruimte waar men haar kan bewonderenop vernufte wijze; 4 rijen dik gaan mensen op lopende banden aan haar voorbij en wie het nog een keer wil zien, neemt gewoon de band terug!
We werden om 15.00 uur bij het antropologisch museum afgzet, waar ieder zijns weegs ging. Wij gingen het museum in en bewonderden daar nogmaals Teotihuacán, maar dan in kleur en zagen nog veel meer moois om ons over te verbazen en van te genieten. We namen na een prachtige maar ook vermoeiende dag de metro terug, wat op zich ook al een hele belevenis was. Nog even wat ansichtkaarten gekocht en zochten daarna onze hotelkamer op en bezorgden onze vermoeide lijven een heerlijke douche en een lekker bed.
Dag 3 Van Mexico-city naar Oaxaca
Om 08.00 uur staat de bus op ons te wachten. Na een avontuur van Wim en Carin in de lift zijn we compleet en kunnen we vertrekken. Vandaag zijn we trouwens voor het eerst deze reis helemaal compleet, want ook Anke is gearriveerd!
We hebben een lange busreis voor de boeg. Na een uur doemen Popocatépetl en Iztaccihuatl op, twee beroemde vulkanen. De Popocatépetl (rokende berg) waakt over de Iztaccihuatl (witte slapende dame). Martijn vertelt ons de legende; de Popocatépetl symboliseert een Azteekse krijger die een eeuwig brandende toorts ophoudt boven zijn geliefde Iztaccihuatl, een prinses die stierf van verdriet terwijl Popocatépetl ten strijde trok.
We hebben geluk, het weer is goed en we hebben dan ook prima zicht op het vulkanenkoppel. Nadat de nodige foto's zijn gemaakt gaat de busreis verder.
Bij de lunch volgen velen de tip van Martijn op en bestellen een broodje. En Martijn heeft gelijk: 'een lekker broodje is niet vies……..'.
Na de lunch wordt het steeds stiller in de bus, maar in slaap vallen is er niet bij want al snel stoppen we bij gigantische cactussen. Enkele durfals klimmen zelfs in een grote cactus om nog mooiere foto's te kunnen maken.
Als de rit dan weer verder gaat ( we moeten vandaag 442 kilometer afleggen) begint voor velen de siësta. Het lijkt welalsof het landschap waar we doorheen rijden voortdurend verandert, van heel groen naar dor. Uiteindelijk na een lange reis, arriveren we in Oaxaca. We komen via de achteringang van het hotel Senorial (met zwembad!) binnen maar iedereen loopt ook weer rechtstreeks door de vooringang naar buiten. Het hotel ligt namelijk aan de Zócalo wat een kleurrijk schouwspel is, we kijken onze ogen uit. Er zijn terrasjes, er wordt muziek gemaakt en er zijn veel (straat)verkopers. Met name het aanbod in ballonnen valt op (zeer kleurrijk).
De sleutels van de kamers worden verdeeld en dan kan iedereen de rest van de middag naar eigen smaak invullen: zwemmen, wandelen, winkelen, internetten, er is aanbod genoeg. Om 19.30 uur komt de hele groep weer bij elkaar. Nadat we de waardevolle spullen in de (één) kluis hebben gelegd, gaan we een hapje eten bij Terranova, een gezellig terras (voor een schoenenwinkel!) aan de Zócalo. De bediening is razendsnel. Welk gerecht er uiteindelijk op tafel komt is voor een enkeling afwachten. Na de maaltijd gaan een aantal mensen nog naar een café voor de locale specialiteit Mezcal, anderen zoeken hun bed op.
Dag 4 Monte Alban
Om 08.45 uur vertrok de bus van Oaxaca richting Monte Alban. In monte Alban stond onze gids al op ons te wachten. We begonnen aan een wandeling langs enkele mooie bomen. We stopten bij een boom waar onze gids voor iedereen een soort groen balletje vanaf haalde. Als je dit groene balletje openmaakte kwam er een sterke geur uit. Deze geur was vrij sterk en het betrof een wierookboom. Toen we verder liepen kwamen we aan bij de ruïnes, welke we beklommen en naar prachtige verhaal van onze gids luisterden. Na het verhaal konden we nog even kijken in het museum, hierna konden we lunchen. We bestelden onze lunch, het duurde vrij lang. Nadat Martijn de ober verzocht om onze lunch wat sneller te serveren kregen we ons bestek. Het eten liet nog even op zich wachten.
Om 13.15 uur vertrokken we, een aantal van ons ging met de bus terug naar het hotel en de rest (ongeveer de helft) van de groep ging o.l.v. Martijn teruglopen naar Oaxaca. De wandeltocht begon over keien en wat zand. Op een gegeven moment kwamen we hekken tegen welke nog niet zo lang geleden geplaatst waren. Gelukkig konden we er nog langs. Nadat we de weg over gestoken waren liepen we weer verder naar beneden. Het werd op een gegeven moment wat steiler en omdat we niet meer over het pad konden vanwege de hekken, moesten we bij mensen over het erf. We kwamen onderweg een aantal Mexicaanse kinderen tegen die uit hun huisje kwamen gerend om ons gedag te zeggen. Na wat gedronken te hebben vervolgden we onze weg richting het centrum van Oaxaca. Om 16.00 uur kwamen we weer aan op het gezellige plein van Oaxaca.
's Avonds om 20.00 uur moesten we verzamelen bij de receptie om het kluisje van Niel leeg te halen omdat we alle spullen in één kluisje hadden gedaan wegens gebrek aan meerdere kluisjes.
Na het kluisje te hebben geleegd (zeer verstandig 'mocht onze vriend Niel nog enkele mooie Mexicaanse dames ontmoeten, je weet maar nooit, hij had tenslotte genoeg tickets'!) waren voor de mensen die interesse hadden in folkloristisch dansen kaarten gereserveerd om daar diverse dansoptredens te bewonderen. In totaal zijn we met zes personen naar het dansoptreden geweest.
Er werden tien verschillende dansjes gedaan in eveneens tien verschillende kledij. Het was leuk om een keer gezien te hebben.
Morgen moeten we om 06.30 uur ontbijten en vetrekken we om 07.00 uur met de bus naar Chiapa de Corzo. Het is een lange rit van ongeveer 560 kilometer, tijdens deze busrit zal ik op zoek gaan naar een volgend slachtoffer om in dit dagboek een mooi verhaaltje te schrijven.
Dag 5 Van Oaxaca naar Chiapa de Corzo
Het volgende slachtoffer: c'est moi!
Ik mag de reis van Oaxaca naar Chiapa de Corzo beschrijven, 'appeltje eitje'; een busrit van maar liefst 12 uur, vol ontberingen ……………Nou ja zo erg was het nou ook weer niet, maar het eerste deel was behoorlijk bochtig en begon bergop- danwel bergafwaarts. Daarbij bleek onze bus (of was het Arturo?) ongekende power te hebben zodat we de bochten werkelijk doorvlogen en onze magen afwisselend richting keel en richting knieën bewogen. Een enkeling had er zelfs zo'n last van dat de bus moest stoppen voor de ontlading.
De rest van de dag, zo na het middaguur, viel, de weg weer erg mee maar toen was het kwaad al geschied. Het was dan ook ongekend stil in de bus.
De enorme warmte maakte dat de een na de ander in slaap sukkelde. Jammer van het landschap dat aan ons voorbij trok, dit was namelijk zeer de moeite waard. Steeds groener, zelfs palmbomen tussen de vele loofbomen en overal grote, rechte cactussen en agaven.
We waren de dag overigens vroeg begonnen, om 07.00 uur. Al snel onze eerste stop bij Tula, waar een boom van 50 meter de aandacht trok. Te groot om te fotograferen zelfs! Dan nog even doorrijden naar Mitla, waar we kort de tijd hadden om een site te bezichtigen. Opvallend waren de meer grafische versieringen op de stenen (terwijl gisteren in Monte Alban vooral dieren en mensen waren uitgebeeld).
Om 09.15 uur terug in de bus en toen was het doorrijden geblazen, met de eerder genoemde gevolgen……………
Rond 20.00 uur 's avonds ( na de nodige 'echt nodige'stops) aankomst in Chiapa de Corzo, een erg rustig, wat slaperig dorpje. Fantastisch hotel! Althans, misschien oordeel ik daar morgenochtend anders over……
Sfeervol ingericht met een geweldige achtertuin en zwembad, inclusief oerwoudgeluiden (toekans in een kooi, blaffende poedels). Vooral het zwembad was geweldig na de lange dag van zitten en zweten. Daarna het dorpje in en lekker geterrast met lokaal eten (prima). Doodmoe (waarvan eigenlijk?) bed ingerold. Een nuttige dag want nu zitten we echt in de buurt van de mooiste plekken (stel ik me zo voor). Nu verheug ik me erg op de boottocht van morgen en vervolgens San Christobal.
Wie daarover zal schrijven……………
Dag 6 Van Chiapa de Corzo naar San Christobal
Nou Ankedaar zal ik eens wat over vertellen en jullie tevens laten kennis maken het Djoser-gevoel. Het mijn eerste groepsreis en heb me vaak afgevraagd hoe het nu zou voelen om bij een groep te horen. Met enig cynisme heb ik regelmatig zo'n groep bekeken en dacht altijd dat het toch echt niet leuk kon zijn om achter elkaar aansjokkend een uitstapje te maken, zo'n 'follow the leader sessie'. Maar ik moet jullie eerlijk bekennen: IK VIND HET LEUK!
Nou heb ik me laten vertellen dat het heel verschillend kan zijn per groep maar deze groep is zeker oké. Zelfs bij de facultatieve excursies gaan steeds alle vingers omhoog als Martijn vraagt wie er belangstelling heeft om mee te gaan.
Het reizen met Djoser voelt zelfs heel luxe, je hoeft maar in de bus te stappen en je kunt mee, je hoeft je hand maar op te houden en er ligt een sleutel in en je hebt een hotelkamer te pakken, om zo maar eens wat te noemen. Het enige wat je zelf hoeft te bedenken is het verhaal in dit dagboek.
Daarbij komt wel dat je, als geen ochtendmens zijnde, even moet schakelen, want je zit regelmatig om 08.00 uur 's morgens al in de bus om iets te gaan bezichtigen. Zo ook deze ochtend.
Na een zeer zwoele nacht in Chiapa de Corzo brengt Arthuro ons naar Rio Grijalva, een niet al te schone rivier waar we met een motorboor full speed tussen steile rotsen geloodsd worden. Hierbij worden we getrakteerd op gieren, die zelfs afval eten, pelikanen en tot ieders grote vreugde, echte krokedillen van alle leeftijden en lengtes ( van 1 maand oud, 3 jaar en een van 9). Hoe onze schipper dit ziet is voor mij nog steeds een ?…………..
Ook komen we voorbij een kapelletje, hoog boven in een rots, met Maria de Guadeloupe. Op 12 december elk jaar wordt haar verjaardag gevierd en vindt er een processie per boot plaats. We komen oog in oog te staan met een 1000 meter hoge rots waarbij het verhaal de ronde doet dat vele Chiapas indianen daar naar beneden zijn gesprongen, zo redden zij hun eer, liever springen.dan overgave. Vanuit een andere rots komt er een nevelige waterval naar beneden die door deze fijne nevel voor een begroeïng daaronder heeft gezorgd die lijkt op een kerstboom. Ik dacht, zoals vele anderen, laat ik daar ook maar eens een foto van maken want het werd wel eens tijd om aan een tweede rolletje te beginnen en de teller stond al even op 36. Dat vond ik maar vreemd en erg genoeg kwam ik er toen pas achter dat, alle voorgaande foto's die ik dacht gemaakt te hebben, helemaal niet bestonden. Er zat namelijk helemaal geen rolletje ik het toestel. Arme ik.
Nu gelooft het thuisfront niet dat ik een tempel met 254 treden beklommen heb. Maar zie daar weer een voordeel van een groepsreis; iedereen maakt dezelfde foto's dus dat komt wel goed.
Na deze boottocht lijkt iedereen wat meer op elkaar, we hebben allemaal het aqua-beach effect in het haar en dat zonder potje!
Hop in de bus naar San Christobal, velen hebben weer een pilletje genomen omdat het weer een reis door de Bergen wordt maar gelukkig niet langer dan 2 uur. Het is nogal mistig wat het uitzicht een beetje belemmert. Martijn vertelt ondertussen nog wat over de streek Chiapas; vruchtbaar, er wordt electriciteit opgewekt en het barst er van de militairen, zo'n 50000.
San Christobal is een koloniale stad en weer totaal anders dan alle andere plaatsen die we hebben aangedaan.
Aangekomen in het prachtige hotel gaat iedereen zijn/haar eigen weg om de stad te gaan bekijken of om lekker te eten, vrouwendingen te doen (kletsen, chocoladetaart eten, kleding en tassen kopen, geld uitgeven dus), mannendingen te doen (bier drinken, chica's kijken, over auto's praten………) om zo later op de uitnodiging van Martijn een tequila te komen drinken om daarna, voor degenen die willen, door te gaan naar salsa dansles zodat we 's avonds onze kunsten kunnen vertonen. Rond 19.30 uur hebben we afgesproken, met ook enkele niet-salsadansers uit de groep, om te gaan eten in het zeer sfeervolle restaurant 'Madre Tierra' (moeder aarde) en wie komen we daar tegen voor de derde keer die dag, de broer van Carin. Hij reist zelfstandig met een vriend van hem door Mexico, lekker vrij gevoel moet dat zijn, maar zij doen exact dezelfde plaatsen aan als wij en Djoser. Jongens, denk volgende keer toch beter na en join the club. Net zo handig en veel goedkoper. Grapje, je moet zeker doen wat je zelf prettig vindt maar 'een leuke groepsreis is niet vervelend' om maar weer eens in het vocabulaire van Martijn te praten.
Na heerlijk te hebben gegeten en ondertussen ook nog het verhaal van Jet beluisterd te hebben ( zij is een Nederlandse vrouw die in San christobal samenleeft met onze salsa dansleraar en daar strijdt voor de vrede. Het verhaal is te lang om te beschrijven maar voor maar informatie kun je de volgende site's op internet bekijken: www.cipas.org of www.soawatch.nl ) zien de meesten af van een salsadansavond en kruipen hun bedje weer in of gaan nog een stukje schrijven. Ik heb het met plezier gedaan. Morgen weer nieuwe avonturen.
Dag 7 Bueno libro del dia
Om 07.00 uur gaat de reiswekker van mijn oma af. Roel draait zich nog eens om en doet alsof hij het niet hoort. Ik spring uit mijn bed: vandaag gaan we naar de indianen!
Het ontbijt bestaat, voor de 4e keer deze week, uit brood en jam en een kop thee.
Om 08.30 uur verzamelen we bij de bus. Arturo lijkt geen last te hebben van de tequila's van gisteren en rijdt ons van hobbel na hobbel richting SanJuan Chamula. Onze vakkundig reisleider vertelt ons een en ander over wat ons te wachten staat en verbiedt ons foto's te maken. We hebben geluk: het is zondag en dat betekent een drukbezochte kerk, een uitgebreide markt en een processie met schapenvelletjes. De kerk maakt indruk: duizenden kaarsjes, cola, kippen in een mix van katholicisme en indianencultuur.
Martijn vertelt later in de bus over Truus. Truus dacht dat de regels niet voor haar golden en nam stiekem een foto in de kerk. Haar straf werd ter plekke voltrokken: stokslagen! Tot overmaat van ramp scheet ze ook nog, uit pure angst, haar broek vol. Die Truus toch!
Het marktplein biedt plaats aan tientallen verkopers die hun waren aan de man brengen. Koeienoren doen 10 pesos per stuk.
Het tweede dorp dat we aandoen heet Zinacantan en is wat rustiger. We gaan op bezoek bij een Mexicaanse vriendin van Martijn, drinken pulque, eten tortilla's en voltrekken het huwelijk tussen Gerwin en Hanneke; kortom een afwisslend uitje en het ware Djoser-gevoel. De rest van de zondag is ter eigen besteding. We regelen wat praktische zaken (internet, bank, medicijnen en fotorolletjes) en vermaken ons met de kindverkopertjes op het plein van San Christobal. Mexico heeft veel te bieden.
Na een verlate siësta maken we ons op voor het diner. We zijn met zeven en eten kaasfondue à la Mexicana en veel vlees. De margarita's smaken er uitstekend bij. Aan tafel wordt wat gespeculeerd over de indeling van de cabana's en er volgen nog wat bekentenissen…………
Als het bruidspaar besluit dat het genoeg is, wordt de zitting opgeheven en vertrekken we naar ons hotel. Dag 7 zit erop.
Dit schrijven is slechts een poging om weer te geven wat er allemaal gebeurt op zo'n dag en is verre van volledig. Één ding wil ik de lezer niet onthouden en dat zijn de onverwachte, grappige en zinloze opmerkingen die over en weer gemaakt worden. Achter in dit schrift een eerste aanzet om deze te verzamelen. Aan de volgende schrijvers de kans om de lijst langer te maken!
Welterusten, Buenos noches!
Dag 8 Rit naar Palenque
's Morgens niet al te vroeg aangevangen met de tocht naar Palenque. Volgens Arturo is de afstand alleen maar aan te geven d.m.v. het aantal drempels, namelijk 180, en hoewel we niet meegeteld hebben en Arturo zo nu en dan op artistieke wijze een drempel weet te ontlopen, zijn we wel van mening dat 180 een juist aantal zou kunnen zijn.
De eerste stop is bij een klein cafeetje waar het gehele gezelschap zich stort op de koffie, de twee apen in de kooi genieten slechts van beperkte aandacht.
De volgende stop is bij de waterval van Aqua Azul en hoewel er voldoende water naar beneden komt om van een waterval te spreken, is van Azul (blauw) amper sprake en tendeert de kleur eerder naar bruin.
Omdat Hennie problemen met de maag heeft besluiten we eerst naar boven te lopen i.p.v. eerst wat te eten en na terugkomst eventueel de lunch te gebruiken. Dit blijkt een gouden greep: als we na terugkomst een overdekt terras in schieten, blijkt het stevig te gaan regenen en terwijl we van het terras af onze Djoser-vrienden door de regenbui naar de waterval zien stappen, genieten wij van een lekkere lunch.
Als het weer opklaart gaat Hennie nog even zwemmen en stort ik mij op de voorraad Sol van het etablissement. Het lukt me niet een aanzienlijk gat in de voorraad Sol te slaan en, nadat Hennie uit het water terug is, begeven we ons naar de bus voor de volgende etappe naar weer een waterval, namelijk die van Misol-Ha.
Deze waterval voldoet meer aan de klassieke gedachte van water dat van grote hoogte naar beneden valt en blijkt zelfs mogelijk om achter het vallende water te lopen. Uiteraard is dit een prima plek om foto's te nemen. Op de terugweg samen met Steven nog een Sol genuttigd.
In de bus terug blijkt dat in het hotel waar we naar op weg zijn waarschijnlijk 4 kamers te weing zijn zodat een aantal van ons wellicht in de plaatselijke jeugdherberg de nacht zullen moeten doorbrengen. Bij aankomst blijkt dit gedeeltelijk loos alarm te zijn geweest en moeten alleen Arturo en Martijn in een ander hotel hun gerief zoeken.
Het hotel heeft een prima zwembad en al snel is het gehele reisgezelschap in dit bad verenigd. Gelukkig is het bedienend personeel zo bereidwillig om ons in het zwembad van de nodige drankjes te voorzien zodat diverse rondjes hun weg naar de bereidwillige innemers weten te vinden.
Ondertussen is het al laat geworden zodat besloten wordt om gezamelijk de maaltijd in het hotel te gebruiken. Dit blijkt geen slechte keus te zijn. Het eten is voortreffelijk en de drankjes gaan als vanouds naar binnen.
Tegen 23.00 uur wordt tenslotte afgerekend en gaan Hennie en ik naar onze kamer. Niet bekend is wanneer de anderen hun kamer zijn gaan opzoeken!
Dag 10
Om 07.15 uur ontbijten in het luxe hotel! 'Een lekker ontbijt is niet vies'!
Om 07.45 uur de bus in om de Maya tempels te bezoeken. Arturo heeft de kabel van de microfoon vervangen waardoor Martijn weer in de gelegenheid is om ons een en ander te vertellen over de excursie.
Ernesto, de gids van deze ochtend, wacht ons op (mèt kaartjes), hierdoor hoeven we niet in de enorme rij voor de kassa aan te sluiten. Ernesto vertelt een indrukwekkend verhaal over het Maya tempelcomplex. De tempel der inscripties; de Maya's ontdekten fonetische symbolen waarmee ze syllaben vormden om verhalen te kunnen vertellen. De inscripties in de tempels geven informatie over de overledenen, Pakal (=Mayagoud) was de heerser van Palenque en hij werd er begraven (615-683). Ernesto vertelt dat er wellicht meerdere skeletten en schatten begraven zijn. De Mexicaanse regering heeft er echter geen geld voor over, om archeologen verder onderzoek te laten doen. Over de hele wereld worden Maya vondsten tentoongesteld in musea, o.a. in Leiden. Hij vertelt nog veel meer en wij luisteren aandachtig, toch..?
Vervolgens zijn we weer vrij en wandelen op ons gemak door de gecultiveerde jungle. Hanneke vindt hier een avocado die ver van de boom viel. Even later een naranja, die onder de boom lag. (zie ook Djoser citatenlijst achter in dit boek).
Ook vandaag hebben weer een aantal mensen kinderen gelukkig gemaakt door een ketting met sterrenbeeld te kopen ( voor 10 pesos i.p.v. 5). Ernesto vertelt dat zij nu een kip kunnen kopen, dat geeft ons toch weer een goed gevoel.
Vanuit de jungle bezoeken enkelen van ons nog het museum en worden er heerlijke 'tortas pollo' genuttigd. Vervolgens nemen we een 'collectivo' en roepen we nog net op tijd 'alto' waarna we uitstappen en een heerlijke plons in het zwembad nemen. Daar zit ik nu te schrijven, terwijl anderen genieten van water, zon, boeken en elkaar, kletsen, Sol's en margharita's drinken!
Martijn doet de administratie, in de vorm van enquete's afnemen, en lijkt behoorlijk in z'n nopjes met de uitslag!
Straks in Palenque, pinnen, geld wisselen, internetten, tequila kopen (voor de cabana-avond) en hopelijk weer smullen van een diner à la Mexicana!
22.20 uur: inderdaad super gegeten!! ( Gerwin had wat moeite met het vetgehalte) Arme jongen!
Ook nog boodschappen gedaan, marshmellows voor op de barbecue en een fles tequila voor Arturo, van wie we morgen afscheid moeten nemen.
Om 06.00 uur morgenochtend vervolgen wij onze reis langs 'the river of passion' (Ernesto!) Buenas noches todos!
Dag 11
Ondanks het nuttigen van enkele tequila's, na de winst van de mannen in de veel geprezen Djoser-quiz en het slechte licht, zal ik toch wat pennenvruchten aan het papier toevertrouwen.
Omdat, volgens Martijn, de avonturen niet zichzelf beleven mochten we vandaag al om 06.00 uur vertrekken. De domper op deze feestvreugde was het feit dat Arturo, ondanks noeste arbeid, onze vertrouwde bus niet aan de gang heeft weten te krijgen. Zoals het een goed reisleider betaamt, heeft Martijn echter tijdig een nieuwe bus weten te regelen. Wij danken Arturo voor de bewezen diensten en vinden het jammer dat wij niet van zijn ongetwijfeld, fantastische gitaarspel hebben kunnen genieten. Daar staat tegenover dat we twee extra reisgenoten hebben. Bennie en Miranda zijn een extra dag in Palenque geblevenom bij te komen van een voedselvergiftiging en reizen met ons mee om in Flores weer aan te sluiten bij hun eigen Djoser-groep.
Nadat onze bagage op de achterbank van de nieuwe bus is gedeponeerd, en iedereen zijn spullen uit de oude heeft gehaald, vertrekken we uit Palenque. Totdat Gerwin ook wakker wordt en mededeelt dat zijn regencape nog in de andere bus ligt. Gelukkig is onze nieuwe chauffeur ook een volleerd achteruitrijder zodat dit probleem zo is opgelost.
We rijden naar de verzamelplaats van het konvooi, een groot woord, want behalve bij de ontbijtstop na een uur, heb ik niet veel auto's, c.q. beschermers, gezien.
Omdat onze nieuwe chauffeur het gaspedaal goed weet te vinden komen we al om 10.00 uur in Frontera Corozal aan. Door de fantastische medewerking van deze Djoser-groep, verloopt de indeling van de drie-persoons cabana's soepel en kunnen we daar snel inchecken. De cabana's zijn keurige en kleurige huisjes, valt erg mee. Vervolgens gaan we de douaneformaliteiten regelen, zodat we onze visa kunnen behouden, voor de luttele som van 100 pesos.
Na de lunch vertrekken we om 12.45 uur met twee bootjes naar Yaxilán. Dit is een schitterende Maya-site die de vele geplengde zweetdruppels meer dan waard is. Zo zijn daar de Pequena Acropolis, het labyrinth en de Gran Plaza. Jeroen fungeert als gids en vindt een mooi bad, wat vroeger een schitterend uitzicht over de rivier moet hebben gehad. Naasr de archeologische bezienswaardigheden kunnen we door de ligging midden in de jungle ook genieten van de flora en de fauna. Naast muggen zijn er ook vleermuizen, brulapen en slangen te zien.
Vermeldingswaardig is daarnaast een grote boom met een afdeling voor Remi's en een kleine afdeling voor Ankie (met een relatie).
Op de terugweg stoppen we nog even bij een boom waar de brulapen hun naam eer aandoen. De eerste boot is vervolgens net op tijd terug voor de tropische regenbui, de tweede kon er nog volop van genieten!
Gezellig bij elkaar zittend wordt de kleine voorraad rum, die nog aanwezig was na de drooglegging, soldaat gemaakt, hetzij in de vorm van pina colada, hetzij in combinatie met cola.
Vervolgens moet de fles tequila er ook aan geloven. Dit alles valt bij Roel zo goed, dat hij voor het diner een schitterende speech ten beste geeft, weliswaar met een hoog 'Egyte gehalte', maar dat mag de pret niet drukken. Hierna nemen Niel, Roel, René, Gerwin en Hans het op tegen Corine, Anke, Ankie, Carin en Rosita. Na een zinderende strijd is het ex-aeqo en moet de vraag 'hoeveel deelstaten Mexico heeft' de beslissing forceren. De mannen kunnen hun superieure kennis niet langer verbergen en zitten veel dichter bij het goede antwoord van 31. Als goede winnaars delen ze de hoofdprijs, wederom een fles tequila, met de dames. Wanneer ook deze leeg is, gaat iedereen van een welverdiende nachtrust genieten, behalve 1 ongelukkige die er nu ook een einde aan maakt!
Dag 12 Van Corozal naar Flores
Hoe heb ik me zo kunnen vergissen, ik dacht dat het slapen in de cabana's een ware hel zou worden. Ik had al beelden voor me van hagedissen die aan mijn tenen knabbelden en kakkerlakken die in mijn neus probeerden te kruipen. Het tegenovergestelde was het geval. Ik heb heerlijk geslapen en of het nou gekomen is van de overwinning op de vrouwen, de vele glazen tequila of de prachtige junglegeluiden, dat laat ik in het midden.
Na een heerlijk ontbijt begon de boottocht naar Guatemala. Dit zou ongeveer een klein uurtje in beslag nemen. Hierdoor had ik even mooi de tijd om mijn gescheurde rugzak te repareren. Vol goede moed maakte ik een begin met naald en draad. Dit had ons geëmancipeerde vrouwengroepje schijnbaar nog nooit gezien want weldra stond ik in het middelpunt van de belangstelling, en werd er menig fotootje gemaakt. Carin kon mijn gestuntel niet aanzien en besloot nog te helpen. Hiervoor mijn eeuwige dank. Net toen ik de laatste steek had gezet, kwamen we aan in Guatemala. De Djosergroep is duidelijk een hechte eenheid en spontaan werd besloten om een lange rij te vormen om de koffers uit de boot door te geven en te laden op de klaar staande busjes. Dit was schijnbaar een bijzonder ritueel want Martijn begon er spontaan foto's van te maken. Na dit stukje saamhorigheid begon de looptocht naar de migratiepost. Hier werden de nodige stempels gezet en werd ons paspoort gecontroleerd. Of het nu komt omdat ik zo'n knappe kop hebof doordat haar baas instructies had gegeven, de vrouw achter de balie bleef doelloos een halve minuut naar mijn paspoort staren. Bij de migratiepost hebben we ook onze eerste ervaring opgedaan met het geld uit Guatemala, de 'quetzale'. Deze bankbiljetten zijn echter zo smerig dat je ze goed vast moet houden omdat de kans anders zeer groot is dat het biljet wegloopt.
Hierna begon de tocht met de drie mini-busjes. We kregen een warme ontvangst in Guatemala want de weg was superslecht. Het duurde een poosje toen waren mijn darmen en maag zo door elkaar geschud dat ik weer het gerecht proefde van twee dagen geleden. Het landschap maakte echter veel goed. Echt prachtig.
Wat menigeen al verwachtte, gebeurde ook, we kregen autopech. Er was een behoorlijk olielek. In Nederland zouden we in paniek de ANWB hebben gebeld. Hier werd echter rustig overlegd, wat olie bijg edaan en de reis werd gewoon vervolgd. Halverwege werd een kleine pauze ingelast. Bij de aanblik van de wc kwam mijn lijfspreuk weer naar boven: 'wat is het toch fijn om een man te zijn'.
De hobbelreis werd vervolgd. Menig zitstandje werd bedacht om vervolgens toch maar weer bij de eerste te eindigen. Maar opeens was er asfalt. De pret was echter van korte duur want na een paar kilometer begon het gehobbel weer. Maar het afzien werd beloond, we kwamen aan in Flores. Het hotel is prachtig en heeft zelfs een zwembad. Hiervan willen we graag snel gebruik maken. Maar zo gauw ik met m'n witte body de deur uitstap, breekt er een geweldig onweer uit. Zal het één wat met het ander te maken hebben? Dan maar plaatsnemen op het terras. Als Carin 5 biertjes besteld krijgt ze er prompt 10. In een mum van tijd staat de tafel vol met bierflesjes. Wie niet beter zou weten, zou kunnen denken dat de club van A.A. (anonieme alcoholisten) hier hun vakantie aan het vieren was. Het blijkt een sort 'happy hour' te zijn met dat verschil, dat het hier de hele dag duurt.
Reeds licht beschonken toch maar even snel boodschappen gedaan. Hierbij zijn we tevens gestuit op de repetitie van de plaatselijke band. Dit was echt swingen geblazen. De avond vervolgens maar afgesloten met een heerlijk gerecht in restaurant 'La Luna'.
Dag 13
De wekker ging vanochtend om 04.15 uur. Een uur later vezamelen in de hal om vervolgens naar Tikal te gaan, waar ooit de grootste Mayastad was gebouwd.
De rondleiding begon met het bewonderen van een Toekan, die klonk als een kikker! Het was nog erg vroeg en ik was niet helemaal wakker toen ik aanbood om vandaat te schrijven. Ik was het dus ook vergeten! Heb dus ook de volgorde van een aantal dingen vergeten en heb geen notities gemaakt. Ahum………
Onderweg naar de piramides werden we even begeleid door een groepje apen. Er zijn zes groete piramides in Tikal. Het was erg spannend om de hoogste piramide te beklimmen, namelijk op en via een smalle, steile houten trap. Maar het uitzicht was de moeite waard. De afdaling van de eerste piramide was een ervaring op zich.
De wandeling van de ene piramide naar de ander, door de jungle, was prachtig. Op de terugweg werden we door de brulapen voorzien van 'monkeyshit'. Vervolgens liet zich nog een neusbeer zien.
Onderweg kwamen we tot twee keer toe Jane tegen, op zoek naar Tarzan. Die liet zich niet zien, wel een tarantula!!! Die hield zich stil om zich door ons te laten bewonderen, sommigen deden dat vanaf een meter of zes!!
De middag heft ieder op eigen wijze doorgebracht, sommigen in het zwembad, anderen aan 't zwembad en weer anderen mailend en chattend.B Vanavond staat een borrel op het program, Lies is jarig. Proficiat! En we gaan bbq-en vanavond.
Na het lekkere eten hebben sommigen een midnightswimming party gehouden met of zonder badkleding???????????
Buenas noches.
Dag 14
Het weekend staat voor de deur; vandaag lekker uitslapen. Om 08.30 uur staan onze drie minibusjes voor ons klaar. De wegen zijn hier in veel betere staat als gisteren.
Stop om de laatste quetzals te consumeren en te wisselen. Van overal duiken mannetjes op die zwaaien met een pak bankbiljetten.
Volgende stop aan de grens. Eerst een half uur aanschuiven om Guatemala te verlaten en vervolgens een half uur om Belize binnen te mogen. Bij de lokale mensen, die een paspoort hebben dat enkel uit een A4- tje bestaat, met enkele stempels erop, vlotte het veel beter. Iets na de middag komen we in ons hotel 'Cahal Pech' in San Ignacio. Dit zijn heel luxueuze cabana's.
In de namiddag had je de volgende mogelijkheden: boottocht in grotten, jungletocht of lekker uitrusten en het dorpje verkennen. Het dorpje is een fijne mix tussen latino- en afro-amerikaanse bevolking. Je merkt dat de Engelsen het hier tot voor kort voor het zeggen hadden. 't Is wel leuk dat je je hier verstaanbaar kunt maken met het Engels. 't Dorpje loopt hier van de Amerikaanse toeristen.
's Avonds was er een barbecue voorzien in het hotel, gevolgd door een reggae-part in het stadje.
Dag 15
Vandaag weer een leuke transitdag, iedereen was fris en monter aan de start om 08.00 uur. De rit verliep vlot deze keer, indien we de twee noodstops buiten beschouwing laten. Nog een traditionele stop aan een tankstation en de grens met Mexico is weer in zicht. Intussen kennen we de deal; 'uitchecken, inchecken en met de bagage paraderen voor de douanebeambten. Onze nieuwe collectie stempels in het paspoort geven ons weer het recht Mexico binnen te komen.
Onze volgende bestemming is Bacalar. Rond 15.00 uur locale tijd, arriveren we in hotel 'Laguna'. Hier profiteren de meesten van een frisse duik in het meer, een aantal test reeds hun snorkelmateriaal.
Chitzen Itza staat morgen op het prgramma, dat wordt vroeg opstaan voor de liefhebbers, enkelen zullen de lijnbus nemen naar Playa del Carmen en Chitzen Itza overslaan.
Dag 16 Playa de Carmen
We slaan met 7 mensen een dagje over……..we zijn tempels en lange busritten moe!
Dus om 08.00 uur aan het ontbijt en daarna wachten op de taxi die ons weg zou brengen naar het busstation. En maar wachten. En maar wachten……. Toch keurig op tijd bij de bus! Deze had tv en airco. Films waren een b-keus, maar weer slapen dan.
Na ongeveer drie en een half uur rijden komen we in Playa del Carmen aan. Tjee wat was het heet na zo'n verkoelende rit! Ongeveer tien minuten lopen en daar is ons hotel. Inchecken en snel naar het strand. Wit strand en prachtig blauw water!
We kwamen al snel tot de conclusie dat we er helemaal geen spijt van hebben dat we een eigen facultatieve excursie hebben genomen. Zonnen, smeren, kletsen en zwemmen. Meer hebben we niet gedaan. Heerlijk!!
Rond 17.00 uur kwam de rest moe, maar voldaan terug. 's Avonds heerlijk gegeten. Gewandeld over het strand en ons wederom aan de rum-cola gewaagd. Bah, daar was geen doorkomen aan deze avond. De een na de ander ging naar bed. Samen met René en Gerwin ben ik nog 'even' wezen stappen. Een strandtent die een paar uur daarvoor erg saai was, bleek nu een grote dansende massa te zijn. Om 04.00 uur bekaf m'n bed in. Wat een heerlijke, luie vakantiedag was dit. Wel verdiend na drie weken vroeg op, tempel op (en af), bus in en uit.
Hieronder volgt nog het 'avontuur Chitzen Itza'
Ook die maandag: Chitzen Itza-gangers moesten vroeg op, 05.30 uur vetrek. Viel erg zwaar na alle rum van de avond ervoor……..busreis was ok want; lekker geslapen!
Chitzen Itza was vooral hot, hot, hot! Maar ook indrukwekkend, vooral het Castillo waar enkele diehards meteen opklommen (of afrenden, zoals Gerwin die geen angst kent). Ook de piramide bovenin El Castillo was de moeite waard (hoewel klam en benauwend).
Na ruim twee uur rondlopen, en totaal doorgezweet, neergestreken voor de lunch. De rit daarna naar Playa del Carmen verliep vlekkeloos (weer heerlijk geslapen).
Aankomst op het strand vergoedde het eerdere afzien in de hitte van Chitzen Itza. Sowieso was Chitzen Itza de moeite van het omrijden waard. En na een duik in de zwoele, azuurblauwe zee waren we weer helemaal klaar voor een lange avond………….
Dag 17
Het is nu woensdagavond en we zitten in het vliegtuig van Cancun naar Mexico-city. Dankzij Carin zit ik nu pas in het dagboek te schrijven ( ik heb het dagboek pas woensdag laat in de middag gekregen). Het is aan mij de eer om iets over dinsdag 5 augustus te schrijven. Dit was de eerste dag, dat we geen excursie of verplaatsing hadden, dus we waren vrij om te doen wat we wilden. Sommigen waren flink op stap geweest op maandagavond/nacht en wilden wel uitslapen, anderen gingen Playa del Carmen verkennen. Een man of zeven besloten om te gaan snorkelen en ikzelf ben gaan duiken.
Om 09.00 uur werd ik verwacht bij de duikinstructeur. Bij de duikschool aangekomen moest ik vinnen ed. passen en werd ik voorgesteld aan de instructeur ( een Mexicaan met een Urbanus-look).
Ik moest even stoppen met schrijven omdat de stewardes het eten komt brengen. Splash, de stewardes gooit zo het dienblad met eten bij mijn buurman op zijn tafeltje, hierbij gaat de saus over mijn tafeltje zodat alles onder zit. Nadat alles opgepoetst is, kan ik verder gaan met schrijven.
Bij mijn eerste duik zwom ik tussen reuzenschildpadden, en een school van zeer grote turpinvissen.
Mijn tweede duik was bij koraal en tussen zeer veel verschillende kleuren vis. De duiken waren zeker de moeite waard. Terug bij de duikschool waren ook de snorkelaars klaar met snorkelen. Ze hadden heerlijk gesnorkeld, maar enkelen waren behoorlijk verbrand, vraag dit maar aan Corine en Gerwin.
De rest van dedag hebben we op het strand gelegen en wat in het watergesparteld.
's Avonds om 19.30 uur had Martijn afgeproken om met heel de groep uit eten te gaan. Het laatste avondmaal voor de Djosergroep. Na de maaltijd werd er, door het personeel, nog 'happy birthday' gezongen voor Petra en Anke. Na het eten zijn enkelen gaan slapen, maar de meesten zij toch in het nachtleven van Playa de Carmen gedoken.
Op woensdag moesten we om 12.00 uur uit de kamers zijn. Alle tassen werden in twee kamers opgeslagen, zodat we die niet mee hoefden te zeulen. Woensdag was een dag van wat rondhangen en shoppen.
Om 16.00 uur verzamelde de hele groep zich weer op het strand. Daar trakteerde Anke voor haar verjaardag. Ook werd Martijn bedankt voor zijn zeer goede reisleiderschap en voor al zijn goede zorgen.
Nadat iedereen zich had omgekleed vertrokken we om 17.30 uur naar het vliegveld om naar Mexico-city te vliegen, waar we onze laatste nacht moeten doorbrengen.
Heeft een nawoord nog wel zin? Heeft een nawoord nog wel zin, vraag ik me af nu ik op een hoogte van ruim 10.000 meter naar een lege bladzijde in het grote Djoserdagboek staar?
Na alles gelezen te hebben, heeft het dan nog zin om te proberen iets persoonlijks aan dit werk toe te voegen? Heeft het nog wel zin om een nawoord te schrijven, als een nawoord zonder voorwoord, niets meer is dan slechts…………………………een woord.
Uiteindelijk moet ik tot de conclusie komen dat het zeker zin heeft, sterker nog; een woord, mits toevertrouwd aan het papier, is een van de mo
oiste en dierbaarste herinneringen die je aan zo'n mooie reis kan overhouden. En een mooie reis was het zeker. Ik zal niet nogmaals opsommen wat al uitvoerig door andere mensen uit de groep is beschreven, maar liever vertel ik kort wat deze reis voor mij zo speciaal heeft gemaakt.
Ik vind Mexico een geweldig land en om na 7 maanden weer terug geweest te zijn vond ik fantastisch. Ik heb heel veel mensen erg van Mexico en de Mexicanen zien genieten en dat deed me erg goed. Bovendien denk ik dat we het als groep erg leuk hebben gehad. Deze combinatie: een groep mensen die van de reis, het land en van elkaar kan genieten dat is iets waar elke reisleider van droomt, maar die slechts zelden werkelijkheid wordt. Dat dat deze keer wel het geval is geweest, is te danken aan het enthousiasme waarmee de groep de reis heeft gemaakt en aan de positieve bijdrage die iedereen persoonlijk heeft geleverd. Bij deze zou ik graag iedereen daarvoor hartelijk willen bedanken.
Gezien het verloop van de reis lijkt het me erg toepasselijk om te eindigen met een citaat. In eerste instantie wilde ik Confusius, de wijze Chinese filosoof van voor onze jaartelling, citeren. Hij zei: 'Je kan beter een kilometer reizen, dan duizend boeken lezen'. Uiteindelijk heb ik toch de voorkeur gegeven aan een citaat van een reisbegeleider die een fantastische reis achter de rug heeft en hoopt dat iedereen er net zoveel van heeft genoten, als hij. Het citaat luidt: ' Ho, stop, tot hier en niet verder'.
Volg ons op:
Tel: 071-5126400