Reisverslag: Djoser reis West-Canada
ZaterdagAmsterdam - Vancouver
De vakantie kan beginnen. Het is 07.30 uur; we vertrekken richting Schiphol. Een kleine file naar de vertrekhal. Het is echt het hoogseizoen. In de vertrekhal op zoek naar een witte Djoser-trui, onze tickets opgehaald en achteraan de lange rij voor de Lufthansa-balie aangesloten. Wij reizen met z'n vieren. We kijken in de rij wie nog meer dezelfde reis als ons zal gaan maken, maar we zullen toch tot Vancouver moeten wachten. We vertrekken een half uur later dan gepland (11.30 uur). Eerst vliegen we naar Frankfurt, dan naar Vancouver (totaal 11,5 uur). 14.00 uur lokale tijd komen we aan op de luchthaven van Vancouver. Nico, onze reisbegeleider, haalt ons op. De bus brengt ons naar ons hotel, het St. Regis, midden in het centrum. De kamers worden verdeeld en iedereen frist zich even op. Om 19.00 uur hebben we met de hele groep in de lounge afgesproken. We lopen richting Gastown. Hier komen we langs de beroemde stoomklok die elk kwartier stoomt en een melodie speelt. Daarna gaan we eten in restaurant "Brothers", waar we door monniken worden bediend.
Nico vertelt in het kort een en ander over de reis die ons te wachten staat. We doen een kort voorstelrondje. Na het eten, 21.00 uur, gaat iedereen terug naar het hotel en naar bed. De jetlag beginnen we nu toch wel te voelen. Nog even de klok verzetten en de wekker voor morgenochtend 07.30 uur en de eerste dag van de vakantie zit er op.
Moniek
ZondagVancouver
07.45 uur: tijd voor het ontbijt. Na een onrustige nacht waarin de jetlag nog merkbaar was, zijn we met de groep op weg gegaan naar het Stanley Park. Daar aangekomen zijn de nodige fietsen gehuurd waarna wij bezit konden nemen van het park. Het weer is goed: ca. 26º C en de zonnebrand kan gepakt worden. Het Stanley Park heeft mooie fietspaden, die je langs de mooiste plekjes leiden.
Rond 15.00 uur is het parcours afgelegd en is het tijd voor broodjes. Deze hebben wij op een bankje in het park opgegeten. Hier hadden wij een fantastisch uitzicht.
Nadat de fietsen zijn ingeleverd, is het tijd voor Chinatown. Met bus 8 komen we aan. Wij hebben hier een uur rondgelopen en vele typische Chinese producten gezien. De route door Chinatown leidt ons langs de winkeltjes en andere bezienswaardigheden. Na een rondje van een uur in Chinatown was het tijd om op te frissen voor het avondmaal. In Gastown zijn wij op zoek gegaan naar een restaurant. Uiteindelijk hebben wij heerlijk gegeten in een Thais restaurant. Het was heerlijk! Zoals na elke lekkere maaltijd slaat de vermoeidheid snel toe en hebben wij onze kamer opgezocht.
Roy
MaandagVancouver - Victoria
Na wederom een zoet ontbijt in het St. Regis verzamelen we om 08.30 uur om te vertrekken naar Victoria. We worden met een bus opgehaald bij het hotel en naar een groot busstation gebracht. Daar worden alle tassen en mensen overgeladen in andere bussen. Het komt ons nogal chaotisch over en iedereen let goed op dat zijn tas weer in de bus gaat.
Met een halfuurtje vertraging vertrekt de boot. Het eerste stuk is vrij saai, maar tussen de eilandjes zitten er mooie stukken bij. Tegen het einde van de reis komen er ca. 6 orka's voorbij. Foto's maken is lastig, maar we hebben een paar vinnen!
In Victoria (ca. 45 minuten van de boot) hebben we ons opgegeven voor Whale Watching. De boot vertrekt om een uur of 5, dus genoeg tijd om even rond te lopen. De stad met het luxe ogende Empress Hotel en overheidsgebouwen lijkt Engels, maar is vooral toeristisch. Overal lopen mensen in grote oranje of gele oliepakken. Ze zijn op weg naar de rubber boten.
Ook wij trekken de pakken aan. De kapitein weet waar de orka's zitten, maar zegt dat we daarvoor wel vol gas richting Amerika moeten varen. Na ruim een half uur stuiteren over de goven (al een attractie op zich) zien we de eerste orka. We hebben geluk; het blijkt een hele groep te zijn! De kapitein legt de boot zo neer dat de orka's ons rustig tegemoet komen. Een geweldige ervaring en zelfs de schipper is enthousiast over wat we te zien krijgen. De trip van 17.00 uur is het mooist omdat er dan maar 5 of 6 boten uit zijn. Dit in tegenstelling tot 's middags wanneer er ongeveer 30 tot 40 boten op het water zijn. Ook de ondergaande zon maakt deze trip erg bijzonder. Op de terugweg stoppen we nog voor enkele zeehonden en dan weer vol gas door de golven heen.
Terug in Victoria wordt er door muzikanten en andere straatartiesten opgetreden bij de haven. Onder het terugwandelen naar het hotel (30 - 45 minuten) praten we na over deze mooie dag…..
Sander
DinsdagVictoria - Ucluelet
Wederom op tijd opgestaan. Vandaag gaat het avontuur in de Pacific Rim gebeuren. Om 08.30 uur moesten we verzamelen bij de receptie van de Blue Ridge Inn. Maar we konden natuurlijk niet weg voordat we hadden ontbeten. Omdat het ontbijt niet bij het hotel was inbegrepen, hebben we bij Denny's gegeten. De menukaart bestond uit eieren, eieren, eieren, pancakes en nog meer eieren. Het zal je dagelijkse ontbijt maar zijn. Toen we terugkwamen van het ontbijt stonden de busjes al klaar. Twee vrolijke dames, Cindy en Lisa, waren al druk bezig om alle spullen op de busjes te laden. Alle spullen zijn ingepakt en vervolgens vertelt Cindy in het kort wat ons de komende 3 dagen te wachten stond. De reis was begonnen.
Na een kort ritje maakten we onze eerste stop bij een uitkijkpunt, waar we een mooi uitzicht hadden over het water. Vervolgens gingen we weer snel de bus in, want we zouden nog genoeg zien vandaag. De volgende stop was in Coombs. Het speciale aan dit dorpje is dat de geiten niet in de wei gras graasden, maar boven op het dak. Het was wel grappig om te zien. Verder was het plaatsje niet heel indrukwekkend. Terwijl wij nog even lekker van het zonnetje genoten, deden Cindy en Lisa de boodschappen voor de lunch.
De volgende stop was ongeveer een uur verder. Door het gehobbel over de weg was het af en toe erg moeilijk om de oogjes open te houden. Iets versuft werd ik wakker toen we aankwamen bij de Lower & Upper Falls. Dit was ook de plek waar we gingen lunchen.
Voor degene die geen zin had om te wandelen rondom de watervallen kon Cindy helpen met het klaarmaken van de lunch. Om precies te zijn was dat helemaal niemand. Arme Cindy. Het waren mooie watervallen die we zagen en het kletterende water was erg rustgevend. Jammer genoeg was dit niet het enige water dat we zagen, want het begon zachtjes te regenen.
Na een half uurtje wandelen waren we weer terug en was de lucht weer opgeklaard. Daar stond Cindy op ons te wachten met een geweldige lunch. De tafel was gedekt met verse sla, komkommers, tomaten, kaas, vleeswaren en nog veel meer.
Nadat we met z'n allen met gevulde maagjes de afwas hebben gedaan en de boel opgeruimd, was het weer tijd om verder te gaan. We stopten nog 1 keer voor de eindbestemming Ucluelet. We kwamen aan bij Cathedral Groves. Hier hebben we wederom een korte wandeling gemaakt. Lisa vertelde over bomen die al wel 1000 jaar oud zijn. Verder liet ze ons Nurse trees, Indian Pipe, Skunk (de rest ben ik vergeten) zien. Na een mooie wandeling door al dat natuurschoon werd het weer tijd om de bus in te stappen op weg naar Ucluelet, wat nog ongeveer een uurtje rijden was.
Eenmaal op de camping aangekomen, kregen we van Cindy instructies hoe de tent op te zetten. Als volleerde kampeerders was het hele tentenkampje binnen een uurtje opgezet.
Ondertussen waren Cindy en Lisa alweer druk bezig met het klaarmaken van het avondmaal. Met een aantal mensen van de groep nog even wat groenten gesneden voor de spaghettisaus en de sla. In een handomdraai werd er weer een prima verzorgde maaltijd opgediend. Iedereen leek aardig uitgehongerd, want bijna alle schalen waren blinkend schoon toen iedereen was uitgegeten. Onder het genot van een kopje koffie of thee vertelde Nico, voor de geïnteresseerden onder ons, wat voor accommodaties ons nog te wachten stonden. Vervolgens kregen we van Cindy nog wat instructies over "hoe weer ik een beer".
Om de heerlijke maaltijd te laten zakken, is bijna de hele groep nog een avondwandeling gaan maken. Bij terugkomst had Cindy ervoor gezorgd dat het kampvuur al goed brandde.
Onder het genot van een biertje, een wijntje of iets anders werd er bij het kampvuur nog vrolijk wat afgekletst.
Zo kwam er een einde aan een lange, maar mooie dag.
Irene
WoensdagUcluelet
De nacht was bar op een (te) smal luchtbedje met een stationair draaiende diesel naast me die de hele nacht aanstond (ik bedoel mijn slapende en snurkende tentgenoot). 's Nachts was ik er ook nog eens uit geweest voor een sanitaire stop en met het berenverhaal van Cindy in het achterhoofd ben ik wild zwaaiend met mijn zaklantaarn op weg naar het toilet gegaan wat natuurlijk aan het andere eind van de camping stond. Ik deed het onderweg al bijna in mijn broek, maar haalde de toiletgebouwen op tijd. Na deze sanitaire stop dacht ik: "hè, lekker nog even doorslapen". Helaas was de diesel net op topniveau begonnen met draaien, dus vergeet het maar. Het ontbijt wat Cindy en Lisa voor ons klaar gemaakt hadden, maakte veel goed en aldus gesterkt gingen we richting Tofino waar we zouden gaan kayakken en walvissen bekijken. We stapten bij Lisa en Cindy in de bus en reden weg. Na 10 minuten volgt de eerste pitstop alweer. Cindy en Lisa dachten dat een goede ochtendwandeling door een gematigd regenwoud ons goed zou doen. Ik ben er flink wakker van geworden. Ondoordringbare wouden met varens en een prachtige kustlijn met vele viewpoints. Aldus verkwikt ging het verder naar Tofino. Daarvoor werden onze 2 kajakkers onderweg eerst uitgezet voor een wandeling. Zij zouden pas om 14.00 uur gaan kajakken en moesten wat tijd volmaken. Mooie warming-up voor straks. De rest ging door naar Tofino waar eerst koffie gedronken werd. Daarna was het verzamelen bij de haven om ingescheept te worden voor de walvis"vangst". Ik trof het weer want ik werd met 2 andere Djoser-gangers ingescheept bij een peloton Duitse bejaarden die oud genoeg waren om bij de kriegsmarine gediend te hebben. Al kakelend en kirrend stapten we aan boord (was een kleine boot, werd dus "schon gut gehen?" Na de Duitse freunde opgehaald te hebben, konden de Djoser-gangers voorin plaatsnemen (met Djoser zit je altijd op de eerste rang) en konden we gaan. Eerst voeren we rustig de haven uit, de zee op. De kapitein besloot het potentieel van 2x 200 pk achter de boot nog niet aan te spreken en liet ons eerst wat rond dobberen langs eilandjes met robben, zeeleeuwen, vogels en meer van dat fraais. Daarna was het tijd voor groter wild en draaide de kapitein de motoren vol open. We stoven over het water en in de verte zagen we de eerste walvis spuiten (water bedoel ik) en in volle vaart erop af. Het water was veel ruwer dan bij Victoria en de boot ging flink tekeer. Naast mij kreeg een Duitse mevrouw een bloedneus van al het gestamp op het water. Dit alles in het kader van de "wieder gutmachung". Ik weet niet of walvissen op bloed afkomen, maar gelijk zagen we er drie tegelijk opduiken. Een liet zelfs zijn staart zien (z'n echte dan) en majestueus gleden ze langs onze boot door het water. Een prachtig gezicht, deze grote dieren. 15 meter lang en zo gracieus.
Inmiddels waren we bij een kuststrook aangekomen waar zich de Hot Springs bevonden. Warm bronwater dat daar in zee stroomde. Onze kapitein zette ons uit en gaf ons 3 uur de tijd om te badderen. Na een korte wandeling kwamen we bij de Hot Springs aan. Zwembroek aan en het water in. Dat was nog tricky genoeg, want de stenen waren spekglad van het wier. Ook onze oosterburen waren gearriveerd en stortten zich in badpak in het water. Zagen we weer walvissen. De vloed kwam op zodat er koud zeewater de Hot Springs in spoelde. Mooi sauna-effect: koud, warm, koud. Geheel verkwikt gingen we weer naar de boot voor de terugreis. Deze was minder spectaculair dan de heenreis want we gingen dicht langs de kust. Eenmaal weer in Tofino stapten we in de bus en gingen we naar het strand. Daar hadden Cindy en Lisa een zalmbarbecue voor ons gepland. We parkeerden de auto en gingen richting strand. Daar bleek weer eens hoe goed Nederlanders vuurtje kunnen stoken. De grootste pyromanen onder ons sleepten complete boomstammen aan om op het vuur te gooien. Dat ging Cindy iets te ver. Anderen stortten zich op de meegebrachte biervoorraad. Deze moest sluiks worden opgedronken, want alcohol op het strand was streng verboden. Door het bier in koffiemokken te gieten en de blikjes weer in de koelbox te stoppen, werden de Canadese Mounties misleid. Cindy en Lisa hadden ondertussen stokbrood en salades gemaakt en de zalmen op het vuur gegooid. In een kring om het kampvuur werd vervolgens een kostelijke zalmbarbecue genuttigd. Het werd inmiddels donker, wat de sfeer alleen maar verhoogde. Op de achtergrond een ruisende zee en om een knapperend kampvuur gezeten, wat wil je nog meer?
Maar aan alles komt een eind; het bier was op, de zalm ook, dus werd het tijd om op te stappen. Alles werd weer ingeladen en we reden weer terug naar de camping; moe maar voldaan. De meesten zochten daar hun smalle slaapmatje weer op en enkele die-hards klokten nog wat biertjes naar binnen. Ik maakte mij op voor weer een lange nacht in de machinekamer.
Benno
DonderdagUcluelet - Victoria
Lekker geslapen in ons tentje vannacht. Gelukkig niet zo vroeg wakker als gisteren (dat was 06.00 uur). Met z'n allen weer lekker ontbeten om half acht. Daarna het kamp afgebroken, alles weer ingeladen en om ca. 08.45 uur waren we op weg naar Victoria terug.
De eerste stop van vandaag was in Port Alberni. Lekker bij het water even koffiepauze gehad. Iedereen was alweer lekker suf in de bus, dus het was wel nodig.
Weer een stuk gereden naar onze lunchplaats, Chemainus. Leuk stadje. Het bijzondere aan het stadje waren de vele muurschilderingen. Je kon een beetje het stadje bekijken, terwijl Lisa en Cindy de lunch klaarmaakten. We lunchten in een parkje, met als achtergrondmuziek een aantal native-fluit spelende mensen, maar de liedjes waren wel erg modern. Hoewel het niet helemaal bij elkaar paste, was het wel gezellig, vond ik tenminste. Aan het eind van de middag waren we weer terug in de Blue Ridge Inn in Victoria, waar we afscheid van Lisa en Cindy hebben genomen. 's Avonds zijn de meesten naar Victoria gegaan om daar op aanraden van Cindy in de Canoe Club te gaan eten. Ik ben zelf naar Beacon Hill Park geweest op aanraden van Lisa. Leuk parkje. Lekker gaan slapen in een echt bed.
Joy
VrijdagVictoria - Whistler
Vroeg weg vandaag. 06.45 uur verzamelen. Niet handig als je dan de wekker vergeet te zetten, maar we stonden er op tijd. Met de bus naar de ferry. De meesten hebben daar ontbeten. Tip: eet geen cornflakes met melk op het dek! Deze keer geen orka's gezien, maar ja.
Vanaf de boot weer met de bus naar Vancouver om de auto's op te halen. Nog een beetje een gedoe met de auto-indeling, maar alles komt op z'n pootjes terecht.
Dan over de "Sea to Sky" highway naar Whistler. Wij zijn als eerste gestopt bij de Lynn Bridge. Gelukkig dat we niet naar de Capilano Bridge waren gegaan, hoorden we later. $ 22 en 1 uur wachttijd. Misschien was de Lynn Bridge iets minder spectaculair, maar dat hadden we er wel voor over.
De volgende stops waren bij ons watervallen: de Shannon Falls en de Brandy Wine Falls. Allebei erg mooi om te zien. Bij de Shannon Falls hadden we eerst zoiets van: "leuk, mooi, watervallen", maar toen we een stukje naar boven liepen hadden we zoiets van: "wow, is hij zo hoog?!"
Het hotel in Whistler, de Mountain Side Lodge, was lekker luxe met een hele keuken. Er waren 2 verdiepingen en 2 badkamers, maar je moest de kamer ook met z'n vieren delen.
's Avonds zijn we naar de Mongolie Grill geweest. Je kon er zelf je eten kiezen en dat werd dan voor je neus klaargemaakt. Is weer eens wat anders en nog lekker ook! Was een erg gezellige avond. Sommigen zijn na het eten nog naar de Amsterdam Pub geweest. Volgens Carola was het supergezellig. Wij zijn een ijsje gaan eten en daarna terug naar het hotel gegaan.
Joy
ZaterdagWhistler
Vanochtend lekker zelf ontbeten, want in de hotelkamer zat een keuken. Na ons aangekleed te hebben, ging een deel van de groep met de gondel naar boven om daar te wandelen. Loek en Ans gingen naar boven lopen en Joy en ik (Roos) bleven in de vallei. Wij zijn vertrokken naar Lost Lake, een mooi meertje. Helaas was het er heel druk omdat er gezwommen mocht worden. De Valley Trail liep verder door de bossen naar Green Lake. Hier hebben we onze lunch opgegeten. Omdat het al aardig warm was, wilden we hier graag zwemmen, maar dat kon niet. Toen zijn we maar doorgelopen naar Alta Lake. Hier kwam langzaam het strand in beeld en dus… water! Na heerlijk afgekoeld te zijn, gingen we terug naar Whistler.
's Avonds hadden we met Vera, Loek en Ans afgesproken om inkopen te doen en zelf te koken. Dat was heel gezellig én lekker! De anderen hadden boven een wandeling gemaakt en waren uit eten geweest bij Earl's. Die hadden het ook gezellig gehad!
Roselin
ZondagWhistler - Tyax
Om 07.00 uur stond de wekker van Carola en werden we wakker. Even ontbijten en om 08.30 uur vertrokken we uit Whistler. De eerste stop was bij de Nairn Falls: hier moest je een half uurtje door het bos lopen om bij de watervallen te komen. Ze waren prachtig! Nico, Sandra, Joy en Roos waren er als eerste, maar al snel kwam de hele Djoser-groep eraan. De volgende stop was bij Joffre Lake, waar je een prachtig uitzicht had op een gletsjer. Nico legde nog uit hoe de groene kleur van het water ontstaat (mineralen in het smeltwater). Daarna zijn we op verschillende plekjes gestopt om te kijken. In Lilloet hebben we het museum bekeken en boodschappen gedaan. Op de weg naar Tyax (nou ja, weg… een dirt road) hebben we een aantal stops gemaakt, onder andere bij het Carpenter Lake. Nico wist een aantal mooie fotoplekjes. Om 16.30 uur kwamen we bij de chaletjes aan: hele luxe huisjes aan het water, met eigen kano! Wij (Joy en Roos) sliepen in een huisje met Loek, Ans, HP, Benno en Vera. Loek, Joy en Roos hebben om 18.00 uur even de kano uitgeprobeerd en om 19.00 uur aten we met z'n allen in het hotel-restaurant. 's Avonds nog een kampvuurtje bij de chalet en toen naar bed.
Roselin
MaandagTyax
08.00 uur opstaan en in het chalet ontbijten. De dag begint een beetje bewolkt, maar dat is wel lekker, want wij gaan mountainbiken. Om 10.00 uur staat iedereen klaar om het rondje om het meer te fietsen. Poeh, het was erg afzien, het meeste ging behoorlijk steil omhoog, dus dat werd lopen. Dat mocht de pret niet drukken, want na een klim komt ook een afdaling. Lekker hard naar beneden, maar je moest wel uitkijken met al het losse grind. Het laatste stukje ging over de asfaltweg en op hetzelfde punt als gisteren zagen wij de 3 beren weer. Moe, maar voldaan kwamen wij na 4 uur terug (officieel staat er 2 uur voor). Lekker douchen, relaxen en rond 16.30 uur begonnen wij met de voorbereiding van de BBQ. De stroom viel uit, dus het werd improviseren met de gepofte aardappelen, afwas, enzovoort. De BBQ was heel gezellig met Guus als opperhoofd/kok. Na het toetje nog even bij het kampvuur zitten en daarna lekker slapen.
Carola
DinsdagTyax - Clearwater
07.15 uur opstaan, alles inpakken en rond 08.15 uur vertrekken wij richting Lilloet. Vandaag rijden Gijsbert, Guus, Marc en Carola in 1 auto. Het eerste stuk was de ongeasfalteerde weg, niet echt prettig om te rijden. Bij de Subway gaan wij ontbijten en nemen de lunch mee. Altijd lekker zo'n broodje. De lunchstop is bij Marble Canyon, even benen strekken, bij het meer kijken en daarna weer verder. De volgende stop is bij Chasm Canyon, de canyon is van vulkanisch gesteente met een heel mooi uitzicht. Rond 18.30 uur komen wij aan bij de Ranch. De spullen worden in de bunkhouses gelegd en om 19.00 uur eten. In een echte westernomgeving zitten wij lekker te eten. Na het eten drinken we nog even een biertje. Wij bestellen grote kannen, want om 22.00 uur sluit de bar. Bij het kampvuur kletsen wij nog even en gaan dan slapen. Het is wel gek in zo'n houten "fietsenhok", maar het heeft ook wel weer iets. Wij sliepen met Sandra, Marc, Guus, Joy, Roselin, Gijsbert en Carola in de bunkhouse.
Carola
WoensdagClearwater
Na een koude nacht ontwaken we om een uur of 7. Het merendeel had slecht en/of te kort geslapen. Ik heb daarentegen als een roos geslapen. Na een ontbijtje, het was een erg goed verzorgd ontbijtbuffet, zijn we even na 09.00 uur met 4 auto's vertrokken voor een wandeling in Well's Grey Park. Nico bleef achter om een rustige dag door te brengen. Dat dacht hij althans. Na eerst bij de brede Dawson Falls te hebben gestopt, wilde Hans-Peter nog iets langer bij de hoge Helmcken Falls blijven. Hij had namelijk de autosleutels in de kofferbak van de auto laten liggen, terwijl de rest al afgesloten was.
Tip 1: voel altijd, voor je de deuren dichtslaat, of je de autosleutels wel in je zak hebt gestopt,
Tip 2: noteer niet allen het kenteken van de auto, maar ook het registratienummer.
Met 1 auto zijn we weer teruggegaan naar de ranch en hebben Nico opgehaald. Met de 5e auto zijn we weer naar de Helmcken Falls gereden, zodat Nico deze watervallen ook nog eens kon bewonderen. De rest van de groep is doorgereden naar Clearwater Lake. Terwijl Nico, Hans-Peter en eik ongeveer anderhalf uur hebben zitten wachten op een monteur van een garage in Clearwater. Toen die uiteindelijk kwam was het een "piece of cake": binnen 2 minuten was de auto weer open. Op de weg terug naar de ranch zijn we nog even gestopt bij het uitkijkpunt van Green Mountain. Om 17.45 uur waren wij weer terug, terwijl de rest een kwartiertje later weer "thuis" was. Het eten hebben we weer op de ranch genuttigd. Na het eten hadden Kees en Hendrik zich op verzoek van het bedienend personeel verkleed in wulpse vrouwenkleren en ons ons toetje voorgeschoteld.
Sandra
DonderdagClearwater - Hinton
Het ziet er vanochtend wat bewolkt uit. Vandaag is het weer een reisdag (van Clearwater naar Hinton, ca. 440 km.) Omdat we (Nico, Marc, Guus en ik) al vroeg vertrokken, 07.15 uur, hebben we bij een bakery in Clearwater ontbeten. Daar kwam de rest van de Djoser-groep uiteindelijk ook terecht. Onderweg nog even bij watervallen gestopt. Maar die waren lang niet zo indrukwekkend als die van gisteren. Niet eens een foto waard. Daarna nog even bij Mount Terry Fox uit de auto gestapt. Het was nogal heiig vandaag, anders hadden we de top van Mount Robson kunnen zien. Het visitor center onderaan Mount Robson hebben we toen maar even bezocht. Daarna doorgereden naar Jasper en geluncht bij Subways, inmiddels onze huis-lunchzaak. Bij het binnengaan van Jasper N.P. moest de klok een uur vooruit. Langs de snelweg in Jasper N.P heb ik vandaag mijn eerste beer gezien. Weliswaar in een flits (aan de overkant van de snelweg), maar dat geeft niet. Ook een kudde bighorn-schapen en een paar elks reden we voorbij. Tegen 17.00 uur kwamen we aan bij ons motel. Hier verblijven we voor 3 nachten. Wat een luxe! Helemaal omdat ik in mijn eentje van deze luxe mag genieten. Het was namelijk mijn beurt om zonder kamergenoot te slapen.
In het restaurant bij de lodge hebben we (wederom) heerlijk gegeten.
Sandra
VrijdagHinton (Folding Mountain Resort)
Na een gezellige avond waarop de plannen voor deze dag werden gesmeed en een goede nachtrust ging de wekker om half acht. Het programma van vandaag bestond uit: Maligne Canyon, Medicine Lake en Maligne Lake. 's Nachts, in een wakker uurtje, had ik 't plannetje uitgebroed om ook nog naar Mount Edith Cavell te gaan. 't Zou namelijk gaan regenen en een bezoek aan deze berg zou te gevaarlijk zijn met slecht weer. Dus geen risico, maar twee topattracties op 1 dag. Om 09.00 uur gingen we met 3 auto's van start richting Jasper, naar Maligne Canyon. Prachtig hoe de Maligne River zich een weg heeft gebaand tussen het gesteente en daarbij een diepe kloof heeft uitgesleten. Kleine watervalletjes en grillige bochten wisselden elkaar af en het pad langs de rivier stond garant voor fotogenieke plekjes. Je moest wel goed uitkijken om niet tegen hordes Japanners en Chinezen te botsen. Terug bij de auto's reden we naar het einde van de canyon waar we de rest van de groep oppikten en zetten koers naar Medicine Lake. Dit meer heeft de eigenschap om rond oktober grotendeels te verdwijnen in onderaardse gangen en grotten, en in het voorjaar weer vol te lopen. Het uitzicht was heel mooi: de kleur van het water mooi diepblauw. Snel reden we door naar Maligne Lake. Het meer was prachtig, maar het was er wel erg toeristisch. De boten richting Spirit Island voeren af en aan en op het terras van het restaurant snoepten de eekhoorntjes van de borden van de gasten. We hadden nu de keus: 1. met de boot naar Spirit Island, 2. een wandeling maken of 3. naar Mount Edith Cavell. We kozen voor variant 3 en vertrokken rond half twee voor een autorit van 1,5 uur naar Mount Edith Cavell. Het weer was prachtig, de uitzichten fantastisch en de weg omhoog spannend. Aangekomen zagen we de rest van de groep die vanochtend rechtstreeks waren vertrokken naar Mount E.C. De verhalen waren veelbelovend, het uitzicht trouwens ook. De gletsjer was al goed te zien en de contouren van het meer waren al zichtbaar. Zonder te weten of we de kleine of grote route zouden lopen, startten we richting het gletsjermeer. Bij de splitsing besloten we de grote route te nemen, iets waar we geen spijt van kregen. Het uitzicht op de gletsjer en het meer werden steeds mooier en boven gekomen trokken we de stoute schoenen aan en besloten om door te lopen naar de top van de berg op 2258 meter. Daar aangekomen, na een klauterpartijtje, zagen we een steen met daarin de initialen ingekerfd van de leden van de groep die vanochtend al waren gaan wandelen naar de top. We besloten om er een steen aan toe te voegen en Joy begon al te krassen terwijl Roos probeerde om een standplaats te maken voor de fotocamera om een foto te maken met de zelfontspanner. Toen ze eindelijk zover was, kwamen er andere mensen langs die de taak van de zelfontspanner hebben overgenomen. We moesten weer snel afdalen en nog langs het gletsjermeer. Om zeven uur hadden we met de rest afgesproken om in Jasper te gaan dineren. Just in time arriveerden we in Jasper en we belandden uiteindelijk bij de Italiaan. 's Avonds op de veranda werd er nog lang nagepraat onder het genot van een biertje en wijntje. Zo is weer een prachtige dag ten einde.
Loek
ZaterdagHinton
Dit is de enige tussenstop met 3 overnachtingen. Met een aantal hebben we (Joy, Roos, Guus, Loek, Ans, Hans-Peter, Benno, Frans, Nico en ik) besloten om deze dag relaxed door te brengen. Nadat we de "actieve" groepsleden hebben uitgezwaaid, zitten wij bij de koffie te genieten van de warme zon en de diepblauwe lucht. We brengen de rest van de ochtend al lezend door en om ca. 13.00 uur vertrekken we naar Hinton om de Rodeo te bezoeken. Hele gezinnen uit de verre omtrek komen hier bij elkaar met picknickmand om te genieten van dit jaarlijks terugkerend festijn. Misschien is dit wel het uitje van het jaar. Cowboys met hoeden, laarzen, sporen en lasso's. Dit doet me denken aan heel lang geleden toen we nog keken naar Bonanza en Rawhide. Alleen de mannen van nu halen het niet bij de mannen van toen. Joy en ik vinden de hele rodeo maar niets. Hier worden dieren gebruikt voor volksvermaak, maar wie zijn wij om een waardeoordeel af te geven over dit stukje folklore/cultuur. Na de rodeo bij Smitty's lekker gegeten. Daarna naar de Miette Hot Springs om deze dag op gepaste wijze af te sluiten in een heet bad van 40°C. Heerlijk rozig komen we ca. 22.30 uur weer terug in het resort waar we met de andere groepsleden de dag onder het genot van bier en wijn nog even nabespreken. Alweer een perfecte dag voorbij.
Vera
ZondagHinton - Calgary
Vandaag staat Calgary als eindbestemming op het programma. We gaan vroeg weg, want het wordt een lange dag. Het merendeel van de groep gaat een gletsjertour doen. Ikzelf ook, ik verheug me er al een hele tijd op. Lijkt me prachtig, maar eerst moeten we er nog even heenrijden. Zo gezegd, zo gedaan. Aangekomen bij de gletsjer krijgen we ijzers voor onder onze schoenen, zodat we niet uitglijden. Ook krijgen we handschoenen en een muts. Ik krijg een rode muts met als tekst: "I am Canadian". Als iedereen bepakt en bezakt is, gaan we naar de gletsjer. Er staan bordjes met jaartallen. De gids vertelt ons dat bij elk bord/jaartal de gletsjer tot daar reikte. Ongelooflijk, want nu is de gletsjer toch al snel 200/300 meter korter. Waarschijnlijk is de opwarming van de aarde daar de oorzaak van.
We zijn bij de voet van de gletsjer, knopen de ijzers onder en daar gaan we. Het is echt prachtig. Als we op de helft van de gletsjer zijn, gaan we lunchen. Ikzelf heb een broodje van de Subway meegenomen. Altijd lekker. Na ongeveer 3,5 uur lopen zijn we terug bij de auto's. Dus we gaan weer verder, op weg naar Calgary. Toch nog even stoppen bij een meer, Peyto Lake genaamd. Blijft toch moor, ook al hebben we er al zo'n 20 gezien. Om een uur of 7 moeten we eten, want er begint iets te knorren. Canmore wordt uitgekozen voor het diner. Chinees lijkt ons wel wat. Uiteindelijk komen we om ca. 21.00 uur aan in een echte hostel. De mannen met z'n 6-en op een kamer van 15 m², met daarin 3 stapelbedden. De vrouwen slapen in een kamer boven. We drinken nog 1 drankje en dan gaat bij ons bijna het licht uit. We zijn allemaal vermoeid: het was een lange dag, maar zeker de moeite waard. Eigenlijk zoals elke dag van deze vakantie.
Marc
MaandagCalgary - Kananaskis
Na een goede nacht geslapen te hebben in een hostel in Calgary, zijn we om 09.00 uur vertrokken naar een Starbucks in hartje Calgary om daar ons ontbijt te nuttigen. Hier werd ook besproken wat een ieder ging doen die dag. Zelf als enthousiast schaatser zou ik wel een rondje willen schaatsen in de Olympic Oval. Maar volgens onze groepsbegeleider Nico zou er in verband met een renovatie niet geschaatst kunnen worden. Toch waren er personen bij die de Olympic Oval graag wilden zien. Zodoende gingen we naar de University of Calgary waar de Oval staat. Tot grote verbazing van mij en de rest van de groep lag er ijs in de hal en er werd door schoolkinderen geschaatst! Zelf heb ik al mijn charmes in de strijd gegooid om zelf 5 minuutjes op het ijs te mogen schaatsen. Jammer genoeg was dit op geen enkele manier mogelijk. OK, zeer diep balend, maar toch met een indruk van de Oval, vertrokken naar het Olympic Park, net buiten Calgary. Hier hebben we met ca. 10 personen een toer gemaakt langs een museum, Hall of Fame, 90/120 meter skischansen en een bobsleebaan. Algemene indruk van de buitenonderdelen is dat dit eigenlijk een beetje vergane glorie is. Het onkruid stond soms een halve meter hoog bij een aantal onderdelen. Al met al is het mooi om te zien hoe een stad als Calgary door zo'n sportevenement op de kaart is gezet. Na een lunch vertrokken naar Kananaskis, waar we in een "wilderness" hostel moesten overnachten. Van buiten leek dit ook zeker een wildernis. Toen we echter eenmaal naar binnen mochten, viel dit reuze mee! Besloten werd om ca. 40 km. verder in Canmore te gaan eten. Na enig zoeken zijn we beland in een pizzeria, waar het wederom goed eten was. Op de terugreis zouden wij nog even een liquor store zoeken, wat niet makkelijk bleek in Canmore. Na veel zoeken en enkele malen verkeerd gereden te hebben, werd besloten om huiswaarts te keren. Hier hadden we de overgebleven blikjes van Calgary gedeeld en dit onder het genot van een dobbelsteenspel van Benno opgedronken. Dit spel werd niet door iedereen begrepen, maar dat deerde de pret niet.
Hendrik
DinsdagKananaskis - Golden
Vandaag een lange reisdag, 415 km. van Kananaskis naar Golden. 's Morgens om 08.00 uur was er weer een lekker ontbijt met cornflakes, fruit, gebakken spek, worstjes en eieren in allerlei soorten, behalve gekookt. Tijdens het ontbijt vertelt Nico de bijzonderheden. Omdat het een lange reis zou worden, raadde hij aan dingen als musea en wandelroutes, maar ook watervallen zoveel mogelijk voorbij te rijden. De indeling van de auto's was weer zoals de dag ervoor. Ik reed als passagier mee met Carola, Frans en Marc omdat ik niet als chauffeur was ingeschreven op hun auto. Carola en Marc reden om beurten. We reden eerst via de Takanaka waterval die wel iets van de route aflag, maar dusdanig de moeite van het omrijden waard was. Het was een indrukwekkende brede waterval met hoog volume, dat zich in een 45 meter diepe en kilometerslange, brede barst omlaag stortte. Alles bij elkaar waren we een half uur kwijt voor we terug op de route kwamen en onze weg naar Lake Louise vervolgden. Bijna bij Lake Louise zagen we de afslag naar Lake Moraine en besloten op dat moment ook die te gaan bekijken en ons bezoek aan Lake Louise kort te houden om niet door de drommen Japanners te worden overspoeld (zoals Nico ons voorspeldde). Gelukkig waren we er vroeg en behalve 1 a 2 busladingen wat het er nog niet druk. Aan 1 kant van het meer keek je naar de gletsjer, wat een imposant gezicht was. Aan de andere kant staat een groot hotel annex resort. Lake Louise is vernoemd naar een dochter van een keizer en is in de winter/voorjaar groen van kleur en wordt later in het jaar via staalblauw naar lichtblauw, zoals de meeste gletsjermeren. Bij het meer kwamen we de andere auto's ook weer tegen. Zoals gezegd hielden we het kort en reden naar Moraine Lake. Dit meer is genoemd naar de grote brok gletsjer moraine die de uitgang van het dal blokkeert waardoor het meer ontstond. Er lag een grote hoeveelheid bomen in de uitloop van het meer naast de berg Moraine. De meesten van ons (ik denk dat alleen de Linschoters niet naar Moraine Lake zijn gekomen) besloten of voor een korte wandeling aan de voet van het meer of voor het souvenirwinkeltje. Ik ben nog een stuk langs het meer gegaan tot voorbij de bocht waar je het andere eind van het meer kon zien, alwaar een brede driehoekvormige waterval het meer vult. Het ging verder naar het dorpje Field waar we lunchten in een wegrestaurant bij het benzinestation waar we ook nog hebben getankt. De auto van Hendrik is nog langs het Emerald Lake geweest. Ook dit bleek weer de moeite van een stop waard. Alweer verbluft Canada ons weer! We kwamen in Golden aan en gingen via een bank om te pinnen eens kijken in het Visitors Info Center naast de treinbaan. Hier voorzagen we ons van folders over Golden en raften. Golden lijkt gedeeld door een brug over een rivier en langs de spoorweg te zijn gebouwd. Vervolgens keken we naar de routebeschrijving en bleek dat we al ver voor Golden (ca. 10 km.) ergens hadden moeten afslaan naar een onverharde weg en deze voor 15 km. moesten volgen om bij de Kicking Horse Ranch te komen. Dit bleek een zeer grote ranch met losse huisjes, huifkarren als slaapplaats en een kampeerterrein voor zowel campers als tenten. Hete hele terrein lag vol met paardenstront! Ze laten er de paarden los na 22.00 uur. De huifkarren lieten de meesten in eerste instantie huiveren. Een houten kist op korte palen met een plastic huid erover en een aantal oude karrenwielen er omheen gezet. De 20 karren stonden in een kring rond een kampvuurplaats waar we de avond doorbrachten. Om 20.00 uur kwamen 3 stevige boerenmeiden en -jongens ons een stevige traditionele maaltijd met 'beef in gravy' en stampot en grof gesneden groenten bereidden. Na een gezellige avond rond het kampvuur gingen de meesten al op tijd naar bed, ook omdat je levendig werd leeggezogen door de muggen. 's Nachts werden we wakker van de paarden die hinnikend en galopperend langs de wagens renden.
Hans-Peter
WoensdagGolden
Na een nacht in de huifkarren, waar ik in tegenstelling tot vele anderen toch een goede nachtrust had gehad, gingen we om 08.00 uur ontbijten. Het was een goed ontbijt met gebakken ei en spek op toast.
Om half elf gingen de meesten van ons raften op de Kicking Horse River. Hiervoor moesten we een stukje terug rijden naar het ontmoetingspunt waar we onze boten en gidsen tegenkwamen. Na ons zoveelste formulier van deze vakantie ondertekend te hebben, hebben we ons in groepen gesplitst en zijn we in twee boten vertrokken en hebben we ons met de stroming mee laten voeren. De rivier was tot de lunch nog heel erg rustig. De lunch was uitstekend, we hebben gebarbecued. Na de lunch hadden zich Carola en Hendrik, die een halve dag hadden afgesproken, bij ons gevoegd. Nu begon het ruigere werk. Een van de boten waar ik in zat knalde op een rots, waardoor de boot bijna kantelde. Hierdoor viel Roos bijna in het water. Gelukkig konden Guus en Joy haar nog vastgrijpen. Maar blijkbaar vond Joy de peddel van Roos belangrijker waardoor Roos losliet en ze bijna echt in het water lag. Dat was echt een slimme actie, zeg. Benno viel door diezelfde botsing naar de andere kant van de boot waardoor een van onze Italiaanse gasten in het water viel. Maar gelukkig was Benno zelf de reddende engel en haalde haar gelijk weer uit het water. Nadat we onze boot weer van de rots hadden losgehaald gingen we weer verder op een tocht vol gevaren. We waren blij dat we onze wetsuit hadden en een helm, want het water is echt heel koud. De tocht ging goed totdat we weer een grote rots tegenkwamen waardoor Roos dit keer echt in het water viel, terwijl ze zo'n grote mond had dat ze Guus in het water zou duwen. Zo zie je: God straft onmiddellijk. We hebben toen het hopeloze half verdronken vogeltje uit het water gehaald. Zelf kon ze dat niet, want ze lag dubbel van het lachen. We waren toen al bijna bij het einde, dus we moesten al gauw weer stoppen. We konden nog verder gaan als we extra bij betaalden. De meesten deden dat, afgezien van Carola, Hendrik en Hans-Peter. Dat extra stuk was de moeite waard. Het was 9 km. lang met wilde en moeilijke stukken. Op een stuk gingen zelf het water in om te raften zonder hulp van een boot. Dat was super tof en super koud. Deze lol was ook weer gauw voorbij, want de tijd vliegt dan. De rafters werden weer thuis gebracht met natuurlijk de gebruikelijke stop bij de liquor store. Op de camping hebben we na het diner ondanks de regen toch nog bij het vuur gezeten. Hierna zijn we een koude nacht ingegaan. Wat was het koud zeg.
Guus
DonderdagGolden - Vernon
Na een erg koude nacht in de wagons werden we weer bruut gewekt door alle wekkers die goed te horen waren. Na het stevige ontbijt van eieren, bacon en worstjes werden we weer wat warmer want de zon kwam er ook weer bij. Vandaag wilden we zoveel mogelijk uit de dag halen als mogelijk was, dat wil zeggen: als eerste vertrekken en als laatste arriveren. En dat lukte ook weer! Na de tankstop in Golden gingen we als een speer naar het Glacier Icefield Park. Het was weer een mooie weg met vele uitkijkpunten. De koffiestop werd gehouden bij het Visitor Center waar ook een film vertoond werd over beren (wij hebben 'm niet gezien overigens). Er waren diverse wandelroutes langs de weg, maar de meeste hebben we gemist. Jawel hoor, toch nog 2 wandelingen gedaan over aangelegde vlonders door een moerasgebiedje en door een red cedar bos. In het plaatsje Revelstoke hebben we geluncht en toen ging het heel hard regenen. Wij blij dat we binnen zaten, zeg. De regen hield nog even vol, dus toch nog iets cultureels doen dan en gelukkig was er een spoorwegmuseum. Ik vond het leuk en ik hoop de anderen ook? Het was bijna droog, dus we zochten de Medows in the Sky weg op en na 25 km. slingerend omhoog, bereikten we de top (nou ja, top…). Maar er was wel een leuke bloemenweide en uitzicht over de wolken. Dat was ook wel bijzonder. Na een paar uur kwam Vernon in zicht en het hotel was makkelijk te vinden. Het lag namelijk bij een casino. Na het eten, dat was een Chinees ditmaal, gingen we het casino in en nadat Hendrik een dikke winst had behaald (1,25 dollar) gingen we ons uitleven in de sportsbar met wel goede muziek en de nodige biertjes. Maar wel jammer dat de DJ pas na verzoek van de serveerster ook dan onze nummers draait. Het was een gezellige avond, maar zonder kampvuur niet zo leuk. Dus zijn we toch maar gaan slapen, want morgen is het een lange dag volgens Nico.
Frans
VrijdagVernon - Vancouver
Heerlijk geslapen in een warm hotel na de wagons. Iedereen is rond half 8 beneden voor het ontbijt. Vandaag hebben we zo'n 450 km. af te leggen, dus moeten we een beetje op tijd vertrekken om voor de spits in Vancouver te zijn. Erg veel bijzondere stops zijn er ook niet onderweg. Hendrik, Benno en Guus, mijn medereizigers, zijn het al snel eens over de te volgen tactiek. Alleen stoppen voor benzine en eten. Het eerste stuk schiet nog niet echt op, maar na een uur komen we op het eerste stuk 4-baans snelweg en gaat het gemiddelde snel omhoog. Merrit is de eerste tank-/koffiestop. Vanuit Merrit rijden we de 5 op wat een tolweg is; rijdt wel door. Rond 12 uur zijn we in Hope en eten we wat en wisselen we van chauffeur. Met Hendrik als co-piloot rij ik het laatste stuk. Als we wegrijden begint het te regenen, wat het bijna tot aan Vancouver doet. Na wat file bereiken we om 15.00 uur het hotel. Na uitgeladen te hebben, brengen Hendrik en ik de auto naar de parkeergarage, 2 blokken verderop. Inmiddels is mijn kamergenoot Gijsbert er ook. Het is nu tijd voor een souvenirhunt in Gastown. We komen de rest van de groep dan ook geregeld tegen. Omdat we als groep gezamenlijk wilden eten op de laatste avond, heeft Nico een restaurant gereserveerd. Om even over half acht vertrekken we richting "The Steamwork Brewery Co.". We zitten aan 2 tafels beneden. Het eten is er erg goed, evenals de sfeer. Tijdens het eten draagt Loek een karakterschets van Nico op rijm voor.
Het ging als volgt:
Beste Nico,
Onze vakantieweken zijn voorbij,
en ze waren prachtig, alledrie op een rij.
Mede dankzij jouw tips en hints
reden en keken wij hier en daar en ginds.
Ons liep je niet te veel voor de voeten
precies zoals het van Djoser ook zou moeten.
Je stond bijna altijd klaar
als je nodig was, hier of daar.
Je vertelde over watervallen, meren of een mooie brug,
en zei: "Daar kom ik later nog op terug". 's Ochtends vroeg op en koffie als absolute must,
we lieten je dan meestal maar met rust.
Je zat dan voor je uit te turen,
je had 't moeilijk die eerste uren.
Maar onze reis zit erop, de volgende groep komt naar jou,
en als blijk van onze dank krijg jij dit nou.
Zodat je hopelijk nog eens aan ons denkt,
als de komende reis je weer van die prachtige momenten schenkt.
Wij vonden het in ieder geval tof, als was er hier en daar een mug,
maar daar komen wij absoluut niet meer op terug.
't Ga je goed in je volgende job of beroep,
veel liefs en geluk van de 17 juli Djosergroep.
Vera, Ans, Carola, Sandra, Irene, Moniek, Roselin, Joy, Frans, Loek, Hans-Peter, Gijsbert, Kees, Hendrik, Benno, Marc, Roy en Sander
Tevens wordt Nico een envelop met inhoud en een ingelijste groepsfoto aangeboden. Dit omdat we een geweldige vakantie met hem hebben gehad. Nico valt even stil en bedankt ons voor zijn eerste fotolijst die hij van een groep heeft gehad. Na het eten gaan we met een deel van de groep naar de pub bij het hotel voor echt "the last call" in Canada.
Kees
ZaterdagVancouver - Amsterdam
Aangezien het ontbijt in het hotel niets voorstelde, zijn wij (Marc, Hendrik, Frans, Carola en ik) gaan ontbijten bij de Starbucks. Daar hebben we lekker even de tijd voor genomen. Daarna zijn we weer teruggelopen naar het hotel. Carola en Frans zijn toen gelijk doorgelopen naar de auto in de parkeergarage, omdat ze iets wilden nakijken. Daar bleek dat het slot op het portier geforceerd was en dat ze de auto niet meer via de gewone weg open konden krijgen. Dus dan maar via de achterbank. De lukte uiteindelijk, maar het was inmiddels al wat later geworden (ca. 11.00 uur) en Nico was niet te bereiken. Inmiddels waren de meesten uitgecheckt en werden de auto's uit de garage gehaald. Er bleek met het slot van 3 van de 5 auto's geknoeid te zijn. Gelukkig waren we toch nog op tijd op het vliegveld. Maar het heeft voor menigeen toch een hoop stress opgeleverd. Nico bleef gelukkig de kalmte zelf, waardoor er bij het inleveren van de auto's geen enkel probleem meer was. Eenmaal op het vliegveld begon het wachten: een uur voor de incheckbalie, een uur voor de douane en uiteindelijk vertrok het vliegtuig ook nog met een vertraging van bijna 45 minuten om 16.45 uur.
Sandra
ZondagAankomst in Amsterdam
Als je vanuit het westen van de wereld weer naar het oosten vliegt, dan wordt het niet donker rond de tijd waarop je normaal naar bed zou gaan. Ik heb daarom ook bijna geen oog dichtgedaan op de 9 uur durende vlucht naar Frankfurt. Daar landden we om ca. 11.00 uur plaatselijke tijd. Om 13.00 uur vertrokken we weer richting Amsterdam, wederom met een vertraging, en om 13.59 uur hadden we weer vaste voet op Nederlandse bodem. Het duurde even voordat de bagage van de band af rolde, maar toen was het dan toch zover: afscheid nemen. Zowel van elkaar als van een onvergetelijke vakantie….
Sandra
De vakantie kan beginnen. Het is 07.30 uur; we vertrekken richting Schiphol. Een kleine file naar de vertrekhal. Het is echt het hoogseizoen. In de vertrekhal op zoek naar een witte Djoser-trui, onze tickets opgehaald en achteraan de lange rij voor de Lufthansa-balie aangesloten. Wij reizen met z'n vieren. We kijken in de rij wie nog meer dezelfde reis als ons zal gaan maken, maar we zullen toch tot Vancouver moeten wachten. We vertrekken een half uur later dan gepland (11.30 uur). Eerst vliegen we naar Frankfurt, dan naar Vancouver (totaal 11,5 uur). 14.00 uur lokale tijd komen we aan op de luchthaven van Vancouver. Nico, onze reisbegeleider, haalt ons op. De bus brengt ons naar ons hotel, het St. Regis, midden in het centrum. De kamers worden verdeeld en iedereen frist zich even op. Om 19.00 uur hebben we met de hele groep in de lounge afgesproken. We lopen richting Gastown. Hier komen we langs de beroemde stoomklok die elk kwartier stoomt en een melodie speelt. Daarna gaan we eten in restaurant "Brothers", waar we door monniken worden bediend.
Nico vertelt in het kort een en ander over de reis die ons te wachten staat. We doen een kort voorstelrondje. Na het eten, 21.00 uur, gaat iedereen terug naar het hotel en naar bed. De jetlag beginnen we nu toch wel te voelen. Nog even de klok verzetten en de wekker voor morgenochtend 07.30 uur en de eerste dag van de vakantie zit er op.
Moniek
ZondagVancouver
07.45 uur: tijd voor het ontbijt. Na een onrustige nacht waarin de jetlag nog merkbaar was, zijn we met de groep op weg gegaan naar het Stanley Park. Daar aangekomen zijn de nodige fietsen gehuurd waarna wij bezit konden nemen van het park. Het weer is goed: ca. 26º C en de zonnebrand kan gepakt worden. Het Stanley Park heeft mooie fietspaden, die je langs de mooiste plekjes leiden.
Rond 15.00 uur is het parcours afgelegd en is het tijd voor broodjes. Deze hebben wij op een bankje in het park opgegeten. Hier hadden wij een fantastisch uitzicht.
Nadat de fietsen zijn ingeleverd, is het tijd voor Chinatown. Met bus 8 komen we aan. Wij hebben hier een uur rondgelopen en vele typische Chinese producten gezien. De route door Chinatown leidt ons langs de winkeltjes en andere bezienswaardigheden. Na een rondje van een uur in Chinatown was het tijd om op te frissen voor het avondmaal. In Gastown zijn wij op zoek gegaan naar een restaurant. Uiteindelijk hebben wij heerlijk gegeten in een Thais restaurant. Het was heerlijk! Zoals na elke lekkere maaltijd slaat de vermoeidheid snel toe en hebben wij onze kamer opgezocht.
Roy
MaandagVancouver - Victoria
Na wederom een zoet ontbijt in het St. Regis verzamelen we om 08.30 uur om te vertrekken naar Victoria. We worden met een bus opgehaald bij het hotel en naar een groot busstation gebracht. Daar worden alle tassen en mensen overgeladen in andere bussen. Het komt ons nogal chaotisch over en iedereen let goed op dat zijn tas weer in de bus gaat.
Met een halfuurtje vertraging vertrekt de boot. Het eerste stuk is vrij saai, maar tussen de eilandjes zitten er mooie stukken bij. Tegen het einde van de reis komen er ca. 6 orka's voorbij. Foto's maken is lastig, maar we hebben een paar vinnen!
In Victoria (ca. 45 minuten van de boot) hebben we ons opgegeven voor Whale Watching. De boot vertrekt om een uur of 5, dus genoeg tijd om even rond te lopen. De stad met het luxe ogende Empress Hotel en overheidsgebouwen lijkt Engels, maar is vooral toeristisch. Overal lopen mensen in grote oranje of gele oliepakken. Ze zijn op weg naar de rubber boten.
Ook wij trekken de pakken aan. De kapitein weet waar de orka's zitten, maar zegt dat we daarvoor wel vol gas richting Amerika moeten varen. Na ruim een half uur stuiteren over de goven (al een attractie op zich) zien we de eerste orka. We hebben geluk; het blijkt een hele groep te zijn! De kapitein legt de boot zo neer dat de orka's ons rustig tegemoet komen. Een geweldige ervaring en zelfs de schipper is enthousiast over wat we te zien krijgen. De trip van 17.00 uur is het mooist omdat er dan maar 5 of 6 boten uit zijn. Dit in tegenstelling tot 's middags wanneer er ongeveer 30 tot 40 boten op het water zijn. Ook de ondergaande zon maakt deze trip erg bijzonder. Op de terugweg stoppen we nog voor enkele zeehonden en dan weer vol gas door de golven heen.
Terug in Victoria wordt er door muzikanten en andere straatartiesten opgetreden bij de haven. Onder het terugwandelen naar het hotel (30 - 45 minuten) praten we na over deze mooie dag…..
Sander
DinsdagVictoria - Ucluelet
Wederom op tijd opgestaan. Vandaag gaat het avontuur in de Pacific Rim gebeuren. Om 08.30 uur moesten we verzamelen bij de receptie van de Blue Ridge Inn. Maar we konden natuurlijk niet weg voordat we hadden ontbeten. Omdat het ontbijt niet bij het hotel was inbegrepen, hebben we bij Denny's gegeten. De menukaart bestond uit eieren, eieren, eieren, pancakes en nog meer eieren. Het zal je dagelijkse ontbijt maar zijn. Toen we terugkwamen van het ontbijt stonden de busjes al klaar. Twee vrolijke dames, Cindy en Lisa, waren al druk bezig om alle spullen op de busjes te laden. Alle spullen zijn ingepakt en vervolgens vertelt Cindy in het kort wat ons de komende 3 dagen te wachten stond. De reis was begonnen.
Na een kort ritje maakten we onze eerste stop bij een uitkijkpunt, waar we een mooi uitzicht hadden over het water. Vervolgens gingen we weer snel de bus in, want we zouden nog genoeg zien vandaag. De volgende stop was in Coombs. Het speciale aan dit dorpje is dat de geiten niet in de wei gras graasden, maar boven op het dak. Het was wel grappig om te zien. Verder was het plaatsje niet heel indrukwekkend. Terwijl wij nog even lekker van het zonnetje genoten, deden Cindy en Lisa de boodschappen voor de lunch.
De volgende stop was ongeveer een uur verder. Door het gehobbel over de weg was het af en toe erg moeilijk om de oogjes open te houden. Iets versuft werd ik wakker toen we aankwamen bij de Lower & Upper Falls. Dit was ook de plek waar we gingen lunchen.
Voor degene die geen zin had om te wandelen rondom de watervallen kon Cindy helpen met het klaarmaken van de lunch. Om precies te zijn was dat helemaal niemand. Arme Cindy. Het waren mooie watervallen die we zagen en het kletterende water was erg rustgevend. Jammer genoeg was dit niet het enige water dat we zagen, want het begon zachtjes te regenen.
Na een half uurtje wandelen waren we weer terug en was de lucht weer opgeklaard. Daar stond Cindy op ons te wachten met een geweldige lunch. De tafel was gedekt met verse sla, komkommers, tomaten, kaas, vleeswaren en nog veel meer.
Nadat we met z'n allen met gevulde maagjes de afwas hebben gedaan en de boel opgeruimd, was het weer tijd om verder te gaan. We stopten nog 1 keer voor de eindbestemming Ucluelet. We kwamen aan bij Cathedral Groves. Hier hebben we wederom een korte wandeling gemaakt. Lisa vertelde over bomen die al wel 1000 jaar oud zijn. Verder liet ze ons Nurse trees, Indian Pipe, Skunk (de rest ben ik vergeten) zien. Na een mooie wandeling door al dat natuurschoon werd het weer tijd om de bus in te stappen op weg naar Ucluelet, wat nog ongeveer een uurtje rijden was.
Eenmaal op de camping aangekomen, kregen we van Cindy instructies hoe de tent op te zetten. Als volleerde kampeerders was het hele tentenkampje binnen een uurtje opgezet.
Ondertussen waren Cindy en Lisa alweer druk bezig met het klaarmaken van het avondmaal. Met een aantal mensen van de groep nog even wat groenten gesneden voor de spaghettisaus en de sla. In een handomdraai werd er weer een prima verzorgde maaltijd opgediend. Iedereen leek aardig uitgehongerd, want bijna alle schalen waren blinkend schoon toen iedereen was uitgegeten. Onder het genot van een kopje koffie of thee vertelde Nico, voor de geïnteresseerden onder ons, wat voor accommodaties ons nog te wachten stonden. Vervolgens kregen we van Cindy nog wat instructies over "hoe weer ik een beer".
Om de heerlijke maaltijd te laten zakken, is bijna de hele groep nog een avondwandeling gaan maken. Bij terugkomst had Cindy ervoor gezorgd dat het kampvuur al goed brandde.
Onder het genot van een biertje, een wijntje of iets anders werd er bij het kampvuur nog vrolijk wat afgekletst.
Zo kwam er een einde aan een lange, maar mooie dag.
Irene
WoensdagUcluelet
De nacht was bar op een (te) smal luchtbedje met een stationair draaiende diesel naast me die de hele nacht aanstond (ik bedoel mijn slapende en snurkende tentgenoot). 's Nachts was ik er ook nog eens uit geweest voor een sanitaire stop en met het berenverhaal van Cindy in het achterhoofd ben ik wild zwaaiend met mijn zaklantaarn op weg naar het toilet gegaan wat natuurlijk aan het andere eind van de camping stond. Ik deed het onderweg al bijna in mijn broek, maar haalde de toiletgebouwen op tijd. Na deze sanitaire stop dacht ik: "hè, lekker nog even doorslapen". Helaas was de diesel net op topniveau begonnen met draaien, dus vergeet het maar. Het ontbijt wat Cindy en Lisa voor ons klaar gemaakt hadden, maakte veel goed en aldus gesterkt gingen we richting Tofino waar we zouden gaan kayakken en walvissen bekijken. We stapten bij Lisa en Cindy in de bus en reden weg. Na 10 minuten volgt de eerste pitstop alweer. Cindy en Lisa dachten dat een goede ochtendwandeling door een gematigd regenwoud ons goed zou doen. Ik ben er flink wakker van geworden. Ondoordringbare wouden met varens en een prachtige kustlijn met vele viewpoints. Aldus verkwikt ging het verder naar Tofino. Daarvoor werden onze 2 kajakkers onderweg eerst uitgezet voor een wandeling. Zij zouden pas om 14.00 uur gaan kajakken en moesten wat tijd volmaken. Mooie warming-up voor straks. De rest ging door naar Tofino waar eerst koffie gedronken werd. Daarna was het verzamelen bij de haven om ingescheept te worden voor de walvis"vangst". Ik trof het weer want ik werd met 2 andere Djoser-gangers ingescheept bij een peloton Duitse bejaarden die oud genoeg waren om bij de kriegsmarine gediend te hebben. Al kakelend en kirrend stapten we aan boord (was een kleine boot, werd dus "schon gut gehen?" Na de Duitse freunde opgehaald te hebben, konden de Djoser-gangers voorin plaatsnemen (met Djoser zit je altijd op de eerste rang) en konden we gaan. Eerst voeren we rustig de haven uit, de zee op. De kapitein besloot het potentieel van 2x 200 pk achter de boot nog niet aan te spreken en liet ons eerst wat rond dobberen langs eilandjes met robben, zeeleeuwen, vogels en meer van dat fraais. Daarna was het tijd voor groter wild en draaide de kapitein de motoren vol open. We stoven over het water en in de verte zagen we de eerste walvis spuiten (water bedoel ik) en in volle vaart erop af. Het water was veel ruwer dan bij Victoria en de boot ging flink tekeer. Naast mij kreeg een Duitse mevrouw een bloedneus van al het gestamp op het water. Dit alles in het kader van de "wieder gutmachung". Ik weet niet of walvissen op bloed afkomen, maar gelijk zagen we er drie tegelijk opduiken. Een liet zelfs zijn staart zien (z'n echte dan) en majestueus gleden ze langs onze boot door het water. Een prachtig gezicht, deze grote dieren. 15 meter lang en zo gracieus.
Inmiddels waren we bij een kuststrook aangekomen waar zich de Hot Springs bevonden. Warm bronwater dat daar in zee stroomde. Onze kapitein zette ons uit en gaf ons 3 uur de tijd om te badderen. Na een korte wandeling kwamen we bij de Hot Springs aan. Zwembroek aan en het water in. Dat was nog tricky genoeg, want de stenen waren spekglad van het wier. Ook onze oosterburen waren gearriveerd en stortten zich in badpak in het water. Zagen we weer walvissen. De vloed kwam op zodat er koud zeewater de Hot Springs in spoelde. Mooi sauna-effect: koud, warm, koud. Geheel verkwikt gingen we weer naar de boot voor de terugreis. Deze was minder spectaculair dan de heenreis want we gingen dicht langs de kust. Eenmaal weer in Tofino stapten we in de bus en gingen we naar het strand. Daar hadden Cindy en Lisa een zalmbarbecue voor ons gepland. We parkeerden de auto en gingen richting strand. Daar bleek weer eens hoe goed Nederlanders vuurtje kunnen stoken. De grootste pyromanen onder ons sleepten complete boomstammen aan om op het vuur te gooien. Dat ging Cindy iets te ver. Anderen stortten zich op de meegebrachte biervoorraad. Deze moest sluiks worden opgedronken, want alcohol op het strand was streng verboden. Door het bier in koffiemokken te gieten en de blikjes weer in de koelbox te stoppen, werden de Canadese Mounties misleid. Cindy en Lisa hadden ondertussen stokbrood en salades gemaakt en de zalmen op het vuur gegooid. In een kring om het kampvuur werd vervolgens een kostelijke zalmbarbecue genuttigd. Het werd inmiddels donker, wat de sfeer alleen maar verhoogde. Op de achtergrond een ruisende zee en om een knapperend kampvuur gezeten, wat wil je nog meer?
Maar aan alles komt een eind; het bier was op, de zalm ook, dus werd het tijd om op te stappen. Alles werd weer ingeladen en we reden weer terug naar de camping; moe maar voldaan. De meesten zochten daar hun smalle slaapmatje weer op en enkele die-hards klokten nog wat biertjes naar binnen. Ik maakte mij op voor weer een lange nacht in de machinekamer.
Benno
DonderdagUcluelet - Victoria
Lekker geslapen in ons tentje vannacht. Gelukkig niet zo vroeg wakker als gisteren (dat was 06.00 uur). Met z'n allen weer lekker ontbeten om half acht. Daarna het kamp afgebroken, alles weer ingeladen en om ca. 08.45 uur waren we op weg naar Victoria terug.
De eerste stop van vandaag was in Port Alberni. Lekker bij het water even koffiepauze gehad. Iedereen was alweer lekker suf in de bus, dus het was wel nodig.
Weer een stuk gereden naar onze lunchplaats, Chemainus. Leuk stadje. Het bijzondere aan het stadje waren de vele muurschilderingen. Je kon een beetje het stadje bekijken, terwijl Lisa en Cindy de lunch klaarmaakten. We lunchten in een parkje, met als achtergrondmuziek een aantal native-fluit spelende mensen, maar de liedjes waren wel erg modern. Hoewel het niet helemaal bij elkaar paste, was het wel gezellig, vond ik tenminste. Aan het eind van de middag waren we weer terug in de Blue Ridge Inn in Victoria, waar we afscheid van Lisa en Cindy hebben genomen. 's Avonds zijn de meesten naar Victoria gegaan om daar op aanraden van Cindy in de Canoe Club te gaan eten. Ik ben zelf naar Beacon Hill Park geweest op aanraden van Lisa. Leuk parkje. Lekker gaan slapen in een echt bed.
Joy
VrijdagVictoria - Whistler
Vroeg weg vandaag. 06.45 uur verzamelen. Niet handig als je dan de wekker vergeet te zetten, maar we stonden er op tijd. Met de bus naar de ferry. De meesten hebben daar ontbeten. Tip: eet geen cornflakes met melk op het dek! Deze keer geen orka's gezien, maar ja.
Vanaf de boot weer met de bus naar Vancouver om de auto's op te halen. Nog een beetje een gedoe met de auto-indeling, maar alles komt op z'n pootjes terecht.
Dan over de "Sea to Sky" highway naar Whistler. Wij zijn als eerste gestopt bij de Lynn Bridge. Gelukkig dat we niet naar de Capilano Bridge waren gegaan, hoorden we later. $ 22 en 1 uur wachttijd. Misschien was de Lynn Bridge iets minder spectaculair, maar dat hadden we er wel voor over.
De volgende stops waren bij ons watervallen: de Shannon Falls en de Brandy Wine Falls. Allebei erg mooi om te zien. Bij de Shannon Falls hadden we eerst zoiets van: "leuk, mooi, watervallen", maar toen we een stukje naar boven liepen hadden we zoiets van: "wow, is hij zo hoog?!"
Het hotel in Whistler, de Mountain Side Lodge, was lekker luxe met een hele keuken. Er waren 2 verdiepingen en 2 badkamers, maar je moest de kamer ook met z'n vieren delen.
's Avonds zijn we naar de Mongolie Grill geweest. Je kon er zelf je eten kiezen en dat werd dan voor je neus klaargemaakt. Is weer eens wat anders en nog lekker ook! Was een erg gezellige avond. Sommigen zijn na het eten nog naar de Amsterdam Pub geweest. Volgens Carola was het supergezellig. Wij zijn een ijsje gaan eten en daarna terug naar het hotel gegaan.
Joy
ZaterdagWhistler
Vanochtend lekker zelf ontbeten, want in de hotelkamer zat een keuken. Na ons aangekleed te hebben, ging een deel van de groep met de gondel naar boven om daar te wandelen. Loek en Ans gingen naar boven lopen en Joy en ik (Roos) bleven in de vallei. Wij zijn vertrokken naar Lost Lake, een mooi meertje. Helaas was het er heel druk omdat er gezwommen mocht worden. De Valley Trail liep verder door de bossen naar Green Lake. Hier hebben we onze lunch opgegeten. Omdat het al aardig warm was, wilden we hier graag zwemmen, maar dat kon niet. Toen zijn we maar doorgelopen naar Alta Lake. Hier kwam langzaam het strand in beeld en dus… water! Na heerlijk afgekoeld te zijn, gingen we terug naar Whistler.
's Avonds hadden we met Vera, Loek en Ans afgesproken om inkopen te doen en zelf te koken. Dat was heel gezellig én lekker! De anderen hadden boven een wandeling gemaakt en waren uit eten geweest bij Earl's. Die hadden het ook gezellig gehad!
Roselin
ZondagWhistler - Tyax
Om 07.00 uur stond de wekker van Carola en werden we wakker. Even ontbijten en om 08.30 uur vertrokken we uit Whistler. De eerste stop was bij de Nairn Falls: hier moest je een half uurtje door het bos lopen om bij de watervallen te komen. Ze waren prachtig! Nico, Sandra, Joy en Roos waren er als eerste, maar al snel kwam de hele Djoser-groep eraan. De volgende stop was bij Joffre Lake, waar je een prachtig uitzicht had op een gletsjer. Nico legde nog uit hoe de groene kleur van het water ontstaat (mineralen in het smeltwater). Daarna zijn we op verschillende plekjes gestopt om te kijken. In Lilloet hebben we het museum bekeken en boodschappen gedaan. Op de weg naar Tyax (nou ja, weg… een dirt road) hebben we een aantal stops gemaakt, onder andere bij het Carpenter Lake. Nico wist een aantal mooie fotoplekjes. Om 16.30 uur kwamen we bij de chaletjes aan: hele luxe huisjes aan het water, met eigen kano! Wij (Joy en Roos) sliepen in een huisje met Loek, Ans, HP, Benno en Vera. Loek, Joy en Roos hebben om 18.00 uur even de kano uitgeprobeerd en om 19.00 uur aten we met z'n allen in het hotel-restaurant. 's Avonds nog een kampvuurtje bij de chalet en toen naar bed.
Roselin
MaandagTyax
08.00 uur opstaan en in het chalet ontbijten. De dag begint een beetje bewolkt, maar dat is wel lekker, want wij gaan mountainbiken. Om 10.00 uur staat iedereen klaar om het rondje om het meer te fietsen. Poeh, het was erg afzien, het meeste ging behoorlijk steil omhoog, dus dat werd lopen. Dat mocht de pret niet drukken, want na een klim komt ook een afdaling. Lekker hard naar beneden, maar je moest wel uitkijken met al het losse grind. Het laatste stukje ging over de asfaltweg en op hetzelfde punt als gisteren zagen wij de 3 beren weer. Moe, maar voldaan kwamen wij na 4 uur terug (officieel staat er 2 uur voor). Lekker douchen, relaxen en rond 16.30 uur begonnen wij met de voorbereiding van de BBQ. De stroom viel uit, dus het werd improviseren met de gepofte aardappelen, afwas, enzovoort. De BBQ was heel gezellig met Guus als opperhoofd/kok. Na het toetje nog even bij het kampvuur zitten en daarna lekker slapen.
Carola
DinsdagTyax - Clearwater
07.15 uur opstaan, alles inpakken en rond 08.15 uur vertrekken wij richting Lilloet. Vandaag rijden Gijsbert, Guus, Marc en Carola in 1 auto. Het eerste stuk was de ongeasfalteerde weg, niet echt prettig om te rijden. Bij de Subway gaan wij ontbijten en nemen de lunch mee. Altijd lekker zo'n broodje. De lunchstop is bij Marble Canyon, even benen strekken, bij het meer kijken en daarna weer verder. De volgende stop is bij Chasm Canyon, de canyon is van vulkanisch gesteente met een heel mooi uitzicht. Rond 18.30 uur komen wij aan bij de Ranch. De spullen worden in de bunkhouses gelegd en om 19.00 uur eten. In een echte westernomgeving zitten wij lekker te eten. Na het eten drinken we nog even een biertje. Wij bestellen grote kannen, want om 22.00 uur sluit de bar. Bij het kampvuur kletsen wij nog even en gaan dan slapen. Het is wel gek in zo'n houten "fietsenhok", maar het heeft ook wel weer iets. Wij sliepen met Sandra, Marc, Guus, Joy, Roselin, Gijsbert en Carola in de bunkhouse.
Carola
WoensdagClearwater
Na een koude nacht ontwaken we om een uur of 7. Het merendeel had slecht en/of te kort geslapen. Ik heb daarentegen als een roos geslapen. Na een ontbijtje, het was een erg goed verzorgd ontbijtbuffet, zijn we even na 09.00 uur met 4 auto's vertrokken voor een wandeling in Well's Grey Park. Nico bleef achter om een rustige dag door te brengen. Dat dacht hij althans. Na eerst bij de brede Dawson Falls te hebben gestopt, wilde Hans-Peter nog iets langer bij de hoge Helmcken Falls blijven. Hij had namelijk de autosleutels in de kofferbak van de auto laten liggen, terwijl de rest al afgesloten was.
Tip 1: voel altijd, voor je de deuren dichtslaat, of je de autosleutels wel in je zak hebt gestopt,
Tip 2: noteer niet allen het kenteken van de auto, maar ook het registratienummer.
Met 1 auto zijn we weer teruggegaan naar de ranch en hebben Nico opgehaald. Met de 5e auto zijn we weer naar de Helmcken Falls gereden, zodat Nico deze watervallen ook nog eens kon bewonderen. De rest van de groep is doorgereden naar Clearwater Lake. Terwijl Nico, Hans-Peter en eik ongeveer anderhalf uur hebben zitten wachten op een monteur van een garage in Clearwater. Toen die uiteindelijk kwam was het een "piece of cake": binnen 2 minuten was de auto weer open. Op de weg terug naar de ranch zijn we nog even gestopt bij het uitkijkpunt van Green Mountain. Om 17.45 uur waren wij weer terug, terwijl de rest een kwartiertje later weer "thuis" was. Het eten hebben we weer op de ranch genuttigd. Na het eten hadden Kees en Hendrik zich op verzoek van het bedienend personeel verkleed in wulpse vrouwenkleren en ons ons toetje voorgeschoteld.
Sandra
DonderdagClearwater - Hinton
Het ziet er vanochtend wat bewolkt uit. Vandaag is het weer een reisdag (van Clearwater naar Hinton, ca. 440 km.) Omdat we (Nico, Marc, Guus en ik) al vroeg vertrokken, 07.15 uur, hebben we bij een bakery in Clearwater ontbeten. Daar kwam de rest van de Djoser-groep uiteindelijk ook terecht. Onderweg nog even bij watervallen gestopt. Maar die waren lang niet zo indrukwekkend als die van gisteren. Niet eens een foto waard. Daarna nog even bij Mount Terry Fox uit de auto gestapt. Het was nogal heiig vandaag, anders hadden we de top van Mount Robson kunnen zien. Het visitor center onderaan Mount Robson hebben we toen maar even bezocht. Daarna doorgereden naar Jasper en geluncht bij Subways, inmiddels onze huis-lunchzaak. Bij het binnengaan van Jasper N.P. moest de klok een uur vooruit. Langs de snelweg in Jasper N.P heb ik vandaag mijn eerste beer gezien. Weliswaar in een flits (aan de overkant van de snelweg), maar dat geeft niet. Ook een kudde bighorn-schapen en een paar elks reden we voorbij. Tegen 17.00 uur kwamen we aan bij ons motel. Hier verblijven we voor 3 nachten. Wat een luxe! Helemaal omdat ik in mijn eentje van deze luxe mag genieten. Het was namelijk mijn beurt om zonder kamergenoot te slapen.
In het restaurant bij de lodge hebben we (wederom) heerlijk gegeten.
Sandra
VrijdagHinton (Folding Mountain Resort)
Na een gezellige avond waarop de plannen voor deze dag werden gesmeed en een goede nachtrust ging de wekker om half acht. Het programma van vandaag bestond uit: Maligne Canyon, Medicine Lake en Maligne Lake. 's Nachts, in een wakker uurtje, had ik 't plannetje uitgebroed om ook nog naar Mount Edith Cavell te gaan. 't Zou namelijk gaan regenen en een bezoek aan deze berg zou te gevaarlijk zijn met slecht weer. Dus geen risico, maar twee topattracties op 1 dag. Om 09.00 uur gingen we met 3 auto's van start richting Jasper, naar Maligne Canyon. Prachtig hoe de Maligne River zich een weg heeft gebaand tussen het gesteente en daarbij een diepe kloof heeft uitgesleten. Kleine watervalletjes en grillige bochten wisselden elkaar af en het pad langs de rivier stond garant voor fotogenieke plekjes. Je moest wel goed uitkijken om niet tegen hordes Japanners en Chinezen te botsen. Terug bij de auto's reden we naar het einde van de canyon waar we de rest van de groep oppikten en zetten koers naar Medicine Lake. Dit meer heeft de eigenschap om rond oktober grotendeels te verdwijnen in onderaardse gangen en grotten, en in het voorjaar weer vol te lopen. Het uitzicht was heel mooi: de kleur van het water mooi diepblauw. Snel reden we door naar Maligne Lake. Het meer was prachtig, maar het was er wel erg toeristisch. De boten richting Spirit Island voeren af en aan en op het terras van het restaurant snoepten de eekhoorntjes van de borden van de gasten. We hadden nu de keus: 1. met de boot naar Spirit Island, 2. een wandeling maken of 3. naar Mount Edith Cavell. We kozen voor variant 3 en vertrokken rond half twee voor een autorit van 1,5 uur naar Mount Edith Cavell. Het weer was prachtig, de uitzichten fantastisch en de weg omhoog spannend. Aangekomen zagen we de rest van de groep die vanochtend rechtstreeks waren vertrokken naar Mount E.C. De verhalen waren veelbelovend, het uitzicht trouwens ook. De gletsjer was al goed te zien en de contouren van het meer waren al zichtbaar. Zonder te weten of we de kleine of grote route zouden lopen, startten we richting het gletsjermeer. Bij de splitsing besloten we de grote route te nemen, iets waar we geen spijt van kregen. Het uitzicht op de gletsjer en het meer werden steeds mooier en boven gekomen trokken we de stoute schoenen aan en besloten om door te lopen naar de top van de berg op 2258 meter. Daar aangekomen, na een klauterpartijtje, zagen we een steen met daarin de initialen ingekerfd van de leden van de groep die vanochtend al waren gaan wandelen naar de top. We besloten om er een steen aan toe te voegen en Joy begon al te krassen terwijl Roos probeerde om een standplaats te maken voor de fotocamera om een foto te maken met de zelfontspanner. Toen ze eindelijk zover was, kwamen er andere mensen langs die de taak van de zelfontspanner hebben overgenomen. We moesten weer snel afdalen en nog langs het gletsjermeer. Om zeven uur hadden we met de rest afgesproken om in Jasper te gaan dineren. Just in time arriveerden we in Jasper en we belandden uiteindelijk bij de Italiaan. 's Avonds op de veranda werd er nog lang nagepraat onder het genot van een biertje en wijntje. Zo is weer een prachtige dag ten einde.
Loek
ZaterdagHinton
Dit is de enige tussenstop met 3 overnachtingen. Met een aantal hebben we (Joy, Roos, Guus, Loek, Ans, Hans-Peter, Benno, Frans, Nico en ik) besloten om deze dag relaxed door te brengen. Nadat we de "actieve" groepsleden hebben uitgezwaaid, zitten wij bij de koffie te genieten van de warme zon en de diepblauwe lucht. We brengen de rest van de ochtend al lezend door en om ca. 13.00 uur vertrekken we naar Hinton om de Rodeo te bezoeken. Hele gezinnen uit de verre omtrek komen hier bij elkaar met picknickmand om te genieten van dit jaarlijks terugkerend festijn. Misschien is dit wel het uitje van het jaar. Cowboys met hoeden, laarzen, sporen en lasso's. Dit doet me denken aan heel lang geleden toen we nog keken naar Bonanza en Rawhide. Alleen de mannen van nu halen het niet bij de mannen van toen. Joy en ik vinden de hele rodeo maar niets. Hier worden dieren gebruikt voor volksvermaak, maar wie zijn wij om een waardeoordeel af te geven over dit stukje folklore/cultuur. Na de rodeo bij Smitty's lekker gegeten. Daarna naar de Miette Hot Springs om deze dag op gepaste wijze af te sluiten in een heet bad van 40°C. Heerlijk rozig komen we ca. 22.30 uur weer terug in het resort waar we met de andere groepsleden de dag onder het genot van bier en wijn nog even nabespreken. Alweer een perfecte dag voorbij.
Vera
ZondagHinton - Calgary
Vandaag staat Calgary als eindbestemming op het programma. We gaan vroeg weg, want het wordt een lange dag. Het merendeel van de groep gaat een gletsjertour doen. Ikzelf ook, ik verheug me er al een hele tijd op. Lijkt me prachtig, maar eerst moeten we er nog even heenrijden. Zo gezegd, zo gedaan. Aangekomen bij de gletsjer krijgen we ijzers voor onder onze schoenen, zodat we niet uitglijden. Ook krijgen we handschoenen en een muts. Ik krijg een rode muts met als tekst: "I am Canadian". Als iedereen bepakt en bezakt is, gaan we naar de gletsjer. Er staan bordjes met jaartallen. De gids vertelt ons dat bij elk bord/jaartal de gletsjer tot daar reikte. Ongelooflijk, want nu is de gletsjer toch al snel 200/300 meter korter. Waarschijnlijk is de opwarming van de aarde daar de oorzaak van.
We zijn bij de voet van de gletsjer, knopen de ijzers onder en daar gaan we. Het is echt prachtig. Als we op de helft van de gletsjer zijn, gaan we lunchen. Ikzelf heb een broodje van de Subway meegenomen. Altijd lekker. Na ongeveer 3,5 uur lopen zijn we terug bij de auto's. Dus we gaan weer verder, op weg naar Calgary. Toch nog even stoppen bij een meer, Peyto Lake genaamd. Blijft toch moor, ook al hebben we er al zo'n 20 gezien. Om een uur of 7 moeten we eten, want er begint iets te knorren. Canmore wordt uitgekozen voor het diner. Chinees lijkt ons wel wat. Uiteindelijk komen we om ca. 21.00 uur aan in een echte hostel. De mannen met z'n 6-en op een kamer van 15 m², met daarin 3 stapelbedden. De vrouwen slapen in een kamer boven. We drinken nog 1 drankje en dan gaat bij ons bijna het licht uit. We zijn allemaal vermoeid: het was een lange dag, maar zeker de moeite waard. Eigenlijk zoals elke dag van deze vakantie.
Marc
MaandagCalgary - Kananaskis
Na een goede nacht geslapen te hebben in een hostel in Calgary, zijn we om 09.00 uur vertrokken naar een Starbucks in hartje Calgary om daar ons ontbijt te nuttigen. Hier werd ook besproken wat een ieder ging doen die dag. Zelf als enthousiast schaatser zou ik wel een rondje willen schaatsen in de Olympic Oval. Maar volgens onze groepsbegeleider Nico zou er in verband met een renovatie niet geschaatst kunnen worden. Toch waren er personen bij die de Olympic Oval graag wilden zien. Zodoende gingen we naar de University of Calgary waar de Oval staat. Tot grote verbazing van mij en de rest van de groep lag er ijs in de hal en er werd door schoolkinderen geschaatst! Zelf heb ik al mijn charmes in de strijd gegooid om zelf 5 minuutjes op het ijs te mogen schaatsen. Jammer genoeg was dit op geen enkele manier mogelijk. OK, zeer diep balend, maar toch met een indruk van de Oval, vertrokken naar het Olympic Park, net buiten Calgary. Hier hebben we met ca. 10 personen een toer gemaakt langs een museum, Hall of Fame, 90/120 meter skischansen en een bobsleebaan. Algemene indruk van de buitenonderdelen is dat dit eigenlijk een beetje vergane glorie is. Het onkruid stond soms een halve meter hoog bij een aantal onderdelen. Al met al is het mooi om te zien hoe een stad als Calgary door zo'n sportevenement op de kaart is gezet. Na een lunch vertrokken naar Kananaskis, waar we in een "wilderness" hostel moesten overnachten. Van buiten leek dit ook zeker een wildernis. Toen we echter eenmaal naar binnen mochten, viel dit reuze mee! Besloten werd om ca. 40 km. verder in Canmore te gaan eten. Na enig zoeken zijn we beland in een pizzeria, waar het wederom goed eten was. Op de terugreis zouden wij nog even een liquor store zoeken, wat niet makkelijk bleek in Canmore. Na veel zoeken en enkele malen verkeerd gereden te hebben, werd besloten om huiswaarts te keren. Hier hadden we de overgebleven blikjes van Calgary gedeeld en dit onder het genot van een dobbelsteenspel van Benno opgedronken. Dit spel werd niet door iedereen begrepen, maar dat deerde de pret niet.
Hendrik
DinsdagKananaskis - Golden
Vandaag een lange reisdag, 415 km. van Kananaskis naar Golden. 's Morgens om 08.00 uur was er weer een lekker ontbijt met cornflakes, fruit, gebakken spek, worstjes en eieren in allerlei soorten, behalve gekookt. Tijdens het ontbijt vertelt Nico de bijzonderheden. Omdat het een lange reis zou worden, raadde hij aan dingen als musea en wandelroutes, maar ook watervallen zoveel mogelijk voorbij te rijden. De indeling van de auto's was weer zoals de dag ervoor. Ik reed als passagier mee met Carola, Frans en Marc omdat ik niet als chauffeur was ingeschreven op hun auto. Carola en Marc reden om beurten. We reden eerst via de Takanaka waterval die wel iets van de route aflag, maar dusdanig de moeite van het omrijden waard was. Het was een indrukwekkende brede waterval met hoog volume, dat zich in een 45 meter diepe en kilometerslange, brede barst omlaag stortte. Alles bij elkaar waren we een half uur kwijt voor we terug op de route kwamen en onze weg naar Lake Louise vervolgden. Bijna bij Lake Louise zagen we de afslag naar Lake Moraine en besloten op dat moment ook die te gaan bekijken en ons bezoek aan Lake Louise kort te houden om niet door de drommen Japanners te worden overspoeld (zoals Nico ons voorspeldde). Gelukkig waren we er vroeg en behalve 1 a 2 busladingen wat het er nog niet druk. Aan 1 kant van het meer keek je naar de gletsjer, wat een imposant gezicht was. Aan de andere kant staat een groot hotel annex resort. Lake Louise is vernoemd naar een dochter van een keizer en is in de winter/voorjaar groen van kleur en wordt later in het jaar via staalblauw naar lichtblauw, zoals de meeste gletsjermeren. Bij het meer kwamen we de andere auto's ook weer tegen. Zoals gezegd hielden we het kort en reden naar Moraine Lake. Dit meer is genoemd naar de grote brok gletsjer moraine die de uitgang van het dal blokkeert waardoor het meer ontstond. Er lag een grote hoeveelheid bomen in de uitloop van het meer naast de berg Moraine. De meesten van ons (ik denk dat alleen de Linschoters niet naar Moraine Lake zijn gekomen) besloten of voor een korte wandeling aan de voet van het meer of voor het souvenirwinkeltje. Ik ben nog een stuk langs het meer gegaan tot voorbij de bocht waar je het andere eind van het meer kon zien, alwaar een brede driehoekvormige waterval het meer vult. Het ging verder naar het dorpje Field waar we lunchten in een wegrestaurant bij het benzinestation waar we ook nog hebben getankt. De auto van Hendrik is nog langs het Emerald Lake geweest. Ook dit bleek weer de moeite van een stop waard. Alweer verbluft Canada ons weer! We kwamen in Golden aan en gingen via een bank om te pinnen eens kijken in het Visitors Info Center naast de treinbaan. Hier voorzagen we ons van folders over Golden en raften. Golden lijkt gedeeld door een brug over een rivier en langs de spoorweg te zijn gebouwd. Vervolgens keken we naar de routebeschrijving en bleek dat we al ver voor Golden (ca. 10 km.) ergens hadden moeten afslaan naar een onverharde weg en deze voor 15 km. moesten volgen om bij de Kicking Horse Ranch te komen. Dit bleek een zeer grote ranch met losse huisjes, huifkarren als slaapplaats en een kampeerterrein voor zowel campers als tenten. Hete hele terrein lag vol met paardenstront! Ze laten er de paarden los na 22.00 uur. De huifkarren lieten de meesten in eerste instantie huiveren. Een houten kist op korte palen met een plastic huid erover en een aantal oude karrenwielen er omheen gezet. De 20 karren stonden in een kring rond een kampvuurplaats waar we de avond doorbrachten. Om 20.00 uur kwamen 3 stevige boerenmeiden en -jongens ons een stevige traditionele maaltijd met 'beef in gravy' en stampot en grof gesneden groenten bereidden. Na een gezellige avond rond het kampvuur gingen de meesten al op tijd naar bed, ook omdat je levendig werd leeggezogen door de muggen. 's Nachts werden we wakker van de paarden die hinnikend en galopperend langs de wagens renden.
Hans-Peter
WoensdagGolden
Na een nacht in de huifkarren, waar ik in tegenstelling tot vele anderen toch een goede nachtrust had gehad, gingen we om 08.00 uur ontbijten. Het was een goed ontbijt met gebakken ei en spek op toast.
Om half elf gingen de meesten van ons raften op de Kicking Horse River. Hiervoor moesten we een stukje terug rijden naar het ontmoetingspunt waar we onze boten en gidsen tegenkwamen. Na ons zoveelste formulier van deze vakantie ondertekend te hebben, hebben we ons in groepen gesplitst en zijn we in twee boten vertrokken en hebben we ons met de stroming mee laten voeren. De rivier was tot de lunch nog heel erg rustig. De lunch was uitstekend, we hebben gebarbecued. Na de lunch hadden zich Carola en Hendrik, die een halve dag hadden afgesproken, bij ons gevoegd. Nu begon het ruigere werk. Een van de boten waar ik in zat knalde op een rots, waardoor de boot bijna kantelde. Hierdoor viel Roos bijna in het water. Gelukkig konden Guus en Joy haar nog vastgrijpen. Maar blijkbaar vond Joy de peddel van Roos belangrijker waardoor Roos losliet en ze bijna echt in het water lag. Dat was echt een slimme actie, zeg. Benno viel door diezelfde botsing naar de andere kant van de boot waardoor een van onze Italiaanse gasten in het water viel. Maar gelukkig was Benno zelf de reddende engel en haalde haar gelijk weer uit het water. Nadat we onze boot weer van de rots hadden losgehaald gingen we weer verder op een tocht vol gevaren. We waren blij dat we onze wetsuit hadden en een helm, want het water is echt heel koud. De tocht ging goed totdat we weer een grote rots tegenkwamen waardoor Roos dit keer echt in het water viel, terwijl ze zo'n grote mond had dat ze Guus in het water zou duwen. Zo zie je: God straft onmiddellijk. We hebben toen het hopeloze half verdronken vogeltje uit het water gehaald. Zelf kon ze dat niet, want ze lag dubbel van het lachen. We waren toen al bijna bij het einde, dus we moesten al gauw weer stoppen. We konden nog verder gaan als we extra bij betaalden. De meesten deden dat, afgezien van Carola, Hendrik en Hans-Peter. Dat extra stuk was de moeite waard. Het was 9 km. lang met wilde en moeilijke stukken. Op een stuk gingen zelf het water in om te raften zonder hulp van een boot. Dat was super tof en super koud. Deze lol was ook weer gauw voorbij, want de tijd vliegt dan. De rafters werden weer thuis gebracht met natuurlijk de gebruikelijke stop bij de liquor store. Op de camping hebben we na het diner ondanks de regen toch nog bij het vuur gezeten. Hierna zijn we een koude nacht ingegaan. Wat was het koud zeg.
Guus
DonderdagGolden - Vernon
Na een erg koude nacht in de wagons werden we weer bruut gewekt door alle wekkers die goed te horen waren. Na het stevige ontbijt van eieren, bacon en worstjes werden we weer wat warmer want de zon kwam er ook weer bij. Vandaag wilden we zoveel mogelijk uit de dag halen als mogelijk was, dat wil zeggen: als eerste vertrekken en als laatste arriveren. En dat lukte ook weer! Na de tankstop in Golden gingen we als een speer naar het Glacier Icefield Park. Het was weer een mooie weg met vele uitkijkpunten. De koffiestop werd gehouden bij het Visitor Center waar ook een film vertoond werd over beren (wij hebben 'm niet gezien overigens). Er waren diverse wandelroutes langs de weg, maar de meeste hebben we gemist. Jawel hoor, toch nog 2 wandelingen gedaan over aangelegde vlonders door een moerasgebiedje en door een red cedar bos. In het plaatsje Revelstoke hebben we geluncht en toen ging het heel hard regenen. Wij blij dat we binnen zaten, zeg. De regen hield nog even vol, dus toch nog iets cultureels doen dan en gelukkig was er een spoorwegmuseum. Ik vond het leuk en ik hoop de anderen ook? Het was bijna droog, dus we zochten de Medows in the Sky weg op en na 25 km. slingerend omhoog, bereikten we de top (nou ja, top…). Maar er was wel een leuke bloemenweide en uitzicht over de wolken. Dat was ook wel bijzonder. Na een paar uur kwam Vernon in zicht en het hotel was makkelijk te vinden. Het lag namelijk bij een casino. Na het eten, dat was een Chinees ditmaal, gingen we het casino in en nadat Hendrik een dikke winst had behaald (1,25 dollar) gingen we ons uitleven in de sportsbar met wel goede muziek en de nodige biertjes. Maar wel jammer dat de DJ pas na verzoek van de serveerster ook dan onze nummers draait. Het was een gezellige avond, maar zonder kampvuur niet zo leuk. Dus zijn we toch maar gaan slapen, want morgen is het een lange dag volgens Nico.
Frans
VrijdagVernon - Vancouver
Heerlijk geslapen in een warm hotel na de wagons. Iedereen is rond half 8 beneden voor het ontbijt. Vandaag hebben we zo'n 450 km. af te leggen, dus moeten we een beetje op tijd vertrekken om voor de spits in Vancouver te zijn. Erg veel bijzondere stops zijn er ook niet onderweg. Hendrik, Benno en Guus, mijn medereizigers, zijn het al snel eens over de te volgen tactiek. Alleen stoppen voor benzine en eten. Het eerste stuk schiet nog niet echt op, maar na een uur komen we op het eerste stuk 4-baans snelweg en gaat het gemiddelde snel omhoog. Merrit is de eerste tank-/koffiestop. Vanuit Merrit rijden we de 5 op wat een tolweg is; rijdt wel door. Rond 12 uur zijn we in Hope en eten we wat en wisselen we van chauffeur. Met Hendrik als co-piloot rij ik het laatste stuk. Als we wegrijden begint het te regenen, wat het bijna tot aan Vancouver doet. Na wat file bereiken we om 15.00 uur het hotel. Na uitgeladen te hebben, brengen Hendrik en ik de auto naar de parkeergarage, 2 blokken verderop. Inmiddels is mijn kamergenoot Gijsbert er ook. Het is nu tijd voor een souvenirhunt in Gastown. We komen de rest van de groep dan ook geregeld tegen. Omdat we als groep gezamenlijk wilden eten op de laatste avond, heeft Nico een restaurant gereserveerd. Om even over half acht vertrekken we richting "The Steamwork Brewery Co.". We zitten aan 2 tafels beneden. Het eten is er erg goed, evenals de sfeer. Tijdens het eten draagt Loek een karakterschets van Nico op rijm voor.
Het ging als volgt:
Beste Nico,
Onze vakantieweken zijn voorbij,
en ze waren prachtig, alledrie op een rij.
Mede dankzij jouw tips en hints
reden en keken wij hier en daar en ginds.
Ons liep je niet te veel voor de voeten
precies zoals het van Djoser ook zou moeten.
Je stond bijna altijd klaar
als je nodig was, hier of daar.
Je vertelde over watervallen, meren of een mooie brug,
en zei: "Daar kom ik later nog op terug". 's Ochtends vroeg op en koffie als absolute must,
we lieten je dan meestal maar met rust.
Je zat dan voor je uit te turen,
je had 't moeilijk die eerste uren.
Maar onze reis zit erop, de volgende groep komt naar jou,
en als blijk van onze dank krijg jij dit nou.
Zodat je hopelijk nog eens aan ons denkt,
als de komende reis je weer van die prachtige momenten schenkt.
Wij vonden het in ieder geval tof, als was er hier en daar een mug,
maar daar komen wij absoluut niet meer op terug.
't Ga je goed in je volgende job of beroep,
veel liefs en geluk van de 17 juli Djosergroep.
Vera, Ans, Carola, Sandra, Irene, Moniek, Roselin, Joy, Frans, Loek, Hans-Peter, Gijsbert, Kees, Hendrik, Benno, Marc, Roy en Sander
Tevens wordt Nico een envelop met inhoud en een ingelijste groepsfoto aangeboden. Dit omdat we een geweldige vakantie met hem hebben gehad. Nico valt even stil en bedankt ons voor zijn eerste fotolijst die hij van een groep heeft gehad. Na het eten gaan we met een deel van de groep naar de pub bij het hotel voor echt "the last call" in Canada.
Kees
ZaterdagVancouver - Amsterdam
Aangezien het ontbijt in het hotel niets voorstelde, zijn wij (Marc, Hendrik, Frans, Carola en ik) gaan ontbijten bij de Starbucks. Daar hebben we lekker even de tijd voor genomen. Daarna zijn we weer teruggelopen naar het hotel. Carola en Frans zijn toen gelijk doorgelopen naar de auto in de parkeergarage, omdat ze iets wilden nakijken. Daar bleek dat het slot op het portier geforceerd was en dat ze de auto niet meer via de gewone weg open konden krijgen. Dus dan maar via de achterbank. De lukte uiteindelijk, maar het was inmiddels al wat later geworden (ca. 11.00 uur) en Nico was niet te bereiken. Inmiddels waren de meesten uitgecheckt en werden de auto's uit de garage gehaald. Er bleek met het slot van 3 van de 5 auto's geknoeid te zijn. Gelukkig waren we toch nog op tijd op het vliegveld. Maar het heeft voor menigeen toch een hoop stress opgeleverd. Nico bleef gelukkig de kalmte zelf, waardoor er bij het inleveren van de auto's geen enkel probleem meer was. Eenmaal op het vliegveld begon het wachten: een uur voor de incheckbalie, een uur voor de douane en uiteindelijk vertrok het vliegtuig ook nog met een vertraging van bijna 45 minuten om 16.45 uur.
Sandra
ZondagAankomst in Amsterdam
Als je vanuit het westen van de wereld weer naar het oosten vliegt, dan wordt het niet donker rond de tijd waarop je normaal naar bed zou gaan. Ik heb daarom ook bijna geen oog dichtgedaan op de 9 uur durende vlucht naar Frankfurt. Daar landden we om ca. 11.00 uur plaatselijke tijd. Om 13.00 uur vertrokken we weer richting Amsterdam, wederom met een vertraging, en om 13.59 uur hadden we weer vaste voet op Nederlandse bodem. Het duurde even voordat de bagage van de band af rolde, maar toen was het dan toch zover: afscheid nemen. Zowel van elkaar als van een onvergetelijke vakantie….
Sandra
Tel: 071-5126400