Reizigersdagboek Canada (1)
Amsterdam-Vancouver
‘s Morgens vroeg uit de veren voor de vakantiereis naar Canada. Op Schiphol al enkele medereizigers ontmoet. Eerst hadden we een vlucht van Amsterdam naar Frankfurt en daarna van Frankfurt naar Vancouver. Hier stond onze reisleider ons al op te wachten en toen we allemaal aanwezig waren snel de bus in om naar ons 1e hotel (Dakota) te vertrekken.
Eerst even nog wat liggen en opfrissen waarna wij een wandeltocht naar de haven gepland hadden. Hier de “ loveboat” uitgezwaaid, nog wat rondgelopen en daarna wat gegeten en gedronken. Door het tijdsverschil (9 uur) en de lange vlucht waren de meeste erg moe geworden waardoor wij vroeg op bed lagen.
Carin
Vancouver
Vanmorgen gingen we om 8.30 uur ontbijten, vervolgens hadden we een bijeenkomst waar de reis nog eens werd samengevat en er werden tips voor vandaag gegeven. Wij zijn eerst naar de stoomklok geweest. Het was 11.00 uur en de klok ging stomen en speelde een deuntje.
We zijn nog wat winkeltjes in geweest en kwamen vervolgens langs het beeld van Gassy Jack. Toen richting Chinatown waar we in het park Dr. Sun Yat Sen hebben gelopen. Daarna zijn Carin en ik teruggelopen richting Stanley Park. Hier hebben we fietsen gehuurd en zijn we het park rond geweest.
Het was erg mooi weer dus we hebben nog even in de zon gelegen. Rond half 4 zijn we teruggelopen en hebben wij de macaroni grill binnen gekeken. Dit zag er gezellig uit, dus ‘s avonds hebben hier met een groot deel van de groep gegeten. Dit was erg gezellig, rond 22.45 uur waren we weer terug in het hotel, waar de meeste direct naar de kamer gingen, want morgen gaan we naar de volgende plaats en staan er orka’s op het programma.
Vancouver-Victoria
Vandaag staat alweer het vertrek uit Vancouver gepland. De gezichten de medereizigers beginnen weer wat kleur te krijgen als teken dat het ergste van jetlag wel verwerkt is. Na het hotelontbijt, samen te vatten als wat broodjes en diverse soorten gevulde koek, ontruimen we de kamers van ons nette hotel. Buiten onder de dreigende Vancouverse wolken wachten we op de bus die ons via de ferry naar Victiora, Vancouver Island, zal brengen.
Vlot worden we door het verkeer geloodst en na een klein uur draaien we de ferry op. De laatste instructies van de chauffeur volgen. We worden geacht dek- en busnummer en de vertrektijd goed in de gaten te houden en het was maar dat we het wisten: als we de bus van de ferry zagen rijden, dan wisten we dat we hem gemist hadden! Alles ging goed.
Vervolgens walsen we voort richting Victoria waar snel wordt ingecheckt in het hotel, want we moeten snel door naar het whale-watchen. Midden in het centrum van de haven met duizenden toeristen om ons heen, hijsen wij ons in ons knaloranje wetsuits. We lijken, tot grote hilariteit van de mensen om ons heen, wel maanlanders.
De boot in, camera’s onder het pak en rustig de haven uit. Gaat wel relaxt dacht ik nog even! Tot er echt gas gegeven wordt en we opeens als een stuiterbal over het keiharde wateroppervlak schieten. Al gauw zagen we de eerste zeehonden op de rotsen liggen. De gids legde het een en ander uit over de voedselketen. Vis wordt gegeten door zeehonden. De zeehonden worden gegeten door de orka’s. Zeehonden worden ook wel rocksausages genoemd.
Verderop werden de orka’s gespot. Het was een kleine school. Mooi om te zien. Er blijken 3 families (pods) te zijn, nl. J, K en L. We hebben de school een tijdje kunnen volgen, vooral langs de kust van de V.S. De jonkies maakten buitelingen zelfs geheel boven het wateroppervlak. Schitterend! Jammer dat onze gids nogal ver uit de kust bleef. Hij hield zich wel erg aan US-law. Daardoor speelde e.e.a. zich toch wel op grote afstand af.
Tegen de tijd dat we terug zouden gaan, begaf de motor het. Zeker een half uur dobberden we rond. Terwijl de gids e.e.a. trachtte te repareren gaf de co-gids een interessante verhandeling over de oceaan. Een droevige vaststelling is dat zelfs in het schone Canada verontreiniging grote impact heeft op de voedselketen.
Toen de motor het weer deed speerden we weer naar de haven alwaar we ons uit onze Michilinpakjes pelden. Shoppen overgeslagen maar direct doorgegaan naar de Canoo-club om de ontstane vochttekorten aan te vullen. Daarna nog een hapje. Vervolgens terug naar het hotel nog een loungegesprek gehad. Toe was ’t wel goed. Jan ging naar bed en droomde van beren en andere spannende Canadese dingen.
Victoria – Pacific Rim N.P.
Voordat we enkele dagen gingen kamperen wilden we allemaal nog even een frisse
douche nemen. Helaas was er die morgen geen water in Victoria vanwege werkzaam-
heden. Pas rond 8 uur konden we ons nog even opfrissen.
Buiten het hotel werden we opgewacht door onze 2 reisleidsters voor de komende 3 dagen, Emily en Trina. Nadat we onze bagage op de 2 minivans hadden opgeladen reden we richting Pacific Rim National Park.
De eerste tussenstop was bij een waterval. Terwijl wij deze bekeken maakten de dames een lekker middageten klaar, wat er wel inging.
Nadat we weer een stuk gereden hadden bezochten we een supermarktachtige winkel met geiten op het dak. Hier kochten de 2 dames van het door ons betaalde “ eetgeld” de benodigdheden voor de komende 2 dagen.
Bij de laatste tussenstop bezochten we een stuk origineel regenwoud met grote bomen. Nadat we een korte wandeling gemaakt hadden reden we verder richting de camping.
Daar aangekomen gingen onze 2 begeleiders meteen aan de slag met het avondeten, nadat we onze tenten hadden opgezet. Helaas liet Emily de spagettisaus op de grond vallen. Volgens een gezegde schuurt zand de maag, zodat we het toch nog lekker konden eten.
‘s Avonds gingen we naar het strand en maakte we onder Niels begeleiding het grootste kampvuur ooit gemaakt op het noordelijke halfrond. De Japanners spreken er nu nog over. Complete boomstammen werden opgestookt en het vuur bereikte een ongekende hoogte van 500 meter boven NAP.
Nadat we de nodige pilsjes geconsumeerd hadden en de nodige liedjes hadden gezongen keerden we weer terug naar onze tenten. Kortom een leuke dag met een mooi afsluiting.
Pacific Rim – Vancouver Island
Na een fantastische nacht op een superzacht matje te hebben geslapen zonder beren, helaas, gaan we alweer vroeg aan het ontbijt. Te beginnen met een cowboy koffie, helaas zit er veel te weinig koffie in. Dus echt wakker worden lukt nog niet. Het ontbijt is daar in tegen wel heel erg goed. Ja laat dat maar aan Trina en Emily over.
Na de buscheck kunnen we instappen voor een kort ritje naar het strand van longbeach. In de bus geprobeerd om wakker te worden met de muziek van Live maar dat was volgens sommigen toch niet echt de manier om wakker te worden.
Op Longbeach een wandeling gemaakt alwaar we sun-vissen, krabbetjes en een babyzalm zagen. We waren zo onder de indruk van deze beestjes, dat we niet eens doorhadden dat er in de tussentijd een zwarte beer het strand op was gekomen. Sommigen helemaal enthousiast en anderen toch een beetje angstig. Eerst werd er nog geroepen dat het een hond was maar het was toch echt wel een beer. Tot grote hilariteit verscheen er toen ook nog een grote wolf (lees: herdershond) welke zin had om die beer te klieren, maar helaas had de beer last van een ochtendhumeur en wilde nog niet spelen en vechten.
Daarna weer de bus in en naar Tofino toe. Hier kregen we een uurtje de tijd om te winkelen en koffie (echte koffie) te drinken. Na het uur waren we aan de beurt om in mooie rode pakken te worden gehesen + blauwe muts en handschoenen, waarna we in de zodiak bootjes mochten instappen voor een tochtje naar Hot Springs. Deze boottocht was nog veel gaver dan de orkatocht, want de boot ging harder en de zee was iets ruiger.
Onderweg Puffins (Papegaaiduikers) vogeltjes met oranje snavel, zeehonden, zeeleeuwen, diverse andere vogels en natuurlijk de grijze walvissen gezien. Na een poosje te hebben rondgedobberd zijn we doorgevaren naar Hot Springs. Na een sanitaire pauze op heerlijke frisse toiletten, hebben we nog even op de andere boot gewacht welke motorpech had, maar het bleek achteraf dat ze alleen het knopje voor de benzinetank maar over hoefden te zetten. Het viel wel op de Rene weer op deze boot zat. Wat doet hij toch met die bootjes?
Na een toch van +/- 2 kilometer over een houten pad door een tropische Intratuin (regenwoud) kwamen we bij de hotsprings aan. Alleen de twee bikkels het hete water getrotseerd. Het water komt met een temperatuur van +/- 100 graden Celsius en een snelheid van 5 tot 8 liter per seconde uit de berg. De baden waren 40 tot 50 graden met veel sulfaat = dus rotte eieren lucht.
Na een paar uur weer terug naar de steiger gelopen en weer in de pakken gehesen voor de terugtocht. Hier zagen we nog een adelaar en een adelaarsnest. We zijn nog een grot in gevaren en daar waren heel veel zeesterren en sun-vissen. Ook nog weer verschillende walvissen gezien en ons als typische Japanners gedragen met de camera’s in de aanslag om een mooi plaatje van de staart te kunnen schieten, klik, klik, klik, klik.
Terug in Tofino zijn we onthaald met een lekker kopje muntthee. Daarna weer de bus in waar we ons te goed hebben gedaan aan de chips. Ik heb genoten van de salt en vinigar chips, maar Bianca en Carin waren helemaal ontdaan dat ik zoiets smerigs lekker kan vinden. We zijn doorgereden naar een strand aan Longbeacht waar we een kampvuur hebben gemaakt voor de BBQ. Omdat één van ons zo heerlijk fanatiek was hadden wederom het grootste vuur maar te groot voor de kip en de zalm, dus hebben we het vuurtje van de groep naast ons gebruikt om te BBQ’en. We hadden kip met BBQ saus en zalm met dille, knoflook, peper en citroensap, en aardappel salade.
Het volleybalnet is opgezet maar er is alleen even voetvolley gespeeld. We hebben nog marshmallows geroosterd en naar de nepwalvissen gekeken want iedereen dacht dat de rotsen die we zagen walvissen waren. We moesten om elf uur weer op het camp zijn. Iedereen ging zo’n beetje direct naar bed. Hierna volgt nog een spannende nachtbijlage
Bear Island – Pacific Rim N.P.
De nacht was gevallen. Een stilte viel over het kamp. In de verte hoorde je nog net een slapeloze krekel. En dichterbij het geknor van een reiziger. En uiteindelijk hoorde je helemaal niets meer…
Dan opeens schrik je wakker. Waar ben je en wat gebeurt er allemaal. Je ziet niets en in een vlaag van claustrofobie hap je naar adem. Met een kloppend hart tast je om je heen om dan te beseffen dat je in je veilige vertrouwde tentje ligt.
Met schrik realiseer je je dat je niet zomaar bent wakker geworden. Gesnuif en gegrom, geduw en getrek aan de tent. Beren denk je met een hartslag van 250. Het klinkt te gewelddadig voor eekhoorns of wasbeertjes.
In stilte zend je een gebed voor je leven uit. Daarna ga je voor jezelf na of de hele procedure “wat je moet doen als je kampeert in de wildernis”. Geen aftershave op voor de nacht? Geen eten meegebracht? Shit, die zit die banaan van de lunch nog in je rugzak? Neen, maar wel de keurig opgerolde schil daarvan!!!!!!
Ze houden toch niet van bananen hield ik me dapper voor, intussen mezelf vervloekend om deze blunder! Het tumult bleef aanhouden. Is er dan niemand die dit hoort vroeg ik me af. Mijn kamer/tentgenoot verkeerde nog geheel in onschuld in een andere wereld. Niet dat ik van plan was hem wakker te maken. Niet dat ik van plan was om ook maar iets te doen.
Eindelijk, na uren in mijn beleving, werd het stil. Het werd licht. Toen er beweging kwam in het kampement was het dan voor mij ook maar tijd om op te staan. “Did you sleep well” informeerde onze gids Emily. “No”, bekende ik. Aarzelend meldde ik mijn nachtelijke ervaringen. Dit tot grote hilariteit van Emily en Trina. Het zullen wel Raccoons (wasbeertjes) zijn geweest. Vrouwen zijn soms erger dan ber… Later vernamen onze gidsen dat er wel enkele beren actief waren. Was het deze geweest die nacht! Zie je wel dacht ik. En om het verhaal toch positief af te sluiten stelde ik voor mezelf vast dat ik geheel “Bear-proof” ben.
Pacific Rim – Vancouver Island
Na het eten een gezonde strandwandeling gemaakt. De meiden laden in de tussentijd de wagens op en reden daarna naar de plaats, waar we de avond daarvoor hadden gegeten, om ons op te halen.
Bij de lunchstop kregen we een echt indianen verhaal te horen: één van de scheppers was de raaf. Toen hij klaar was wilde hij een plek hebben, waarvandaan hij alles kon overzien. Zo plaatste hij een hoge spar, waar vandaan hij alles kon overzien. Dit beviel hem niet, want elke keer als hij landde staken de naalden hem. Daarna probeerde hij een Hemlock maar deze beviel hem niet, omdat hij met de wind mee heen en weer ging. Dan maar een andere boom proberen. Deze beviel wel, alleen er liepen veel muisjes onder, die van de dennenappels snoepten. De raaf vloog naar beneden en zei dat de zaden en de appels van hem waren en dat ze er niet aan mochten komen. Het ging een tijdje goed, totdat ze zich toch weer vergrepen aan de zaden. De raaf zag het en vloog boos naar beneden. De muisjes stoven weg en verstopten zich tussen de openingen van de dennenappels en als je goed keek was het net of er allemaal staartjes tussen uitstaken. Voor degene die dit gelooft, die is in mijn ogen echt Totem…
Chemainus. Dit is een leuk klein stadje waar men vroeger mijnbouw pleegde. Jammer genoeg is de mijn gesloten en moesten de bewoners iets anders verzinnen om de toeristen te lokken. Dit heeft men opgelost door op de gebouwen muurschilderingen aan te brengen.
Met wat winkeltjes en een ijskraam redden ze het nu aardig.
Door naar het hotel voor een warm bad en een lekkere pot bier. Na het eten nog wat na gekeuteld en voldaan naar bed. Dag vogels, dag bloemen, dag, dag, op naar een nieuw avontuur en een nieuwe reisdag.
Victoria – Whistler
Langzaam doe ik een oog open. 6 uur wie verzint zoiets. Een glunderend gezicht naast me begint zachtjes te zingen. De realiteit dringt tot me door: ik ben jarig. Na het zingen komen de cadeaus. Een zaklampje en een dasspeld met een …..
Na het douchen de tas inpakken en naar de bus; op de boot kunnen we ontbijten. Bij de bus staan 15 wakkere gezichten mij aan te kijken. Het Djoser koor zet “lang zal ze leve” in. De groep heeft een T-shirt voor me gemaakt, iedereen heeft een tekening gemaakt: orka’s tenten, walvissen, een hengel en een heuse saxofoon. Cool/koel? Hartstikke leuk dus. De lijnbus komt ons ophalen. Handjes, zoentjes en de bus in. Op weg naar de boot die ons terugbrengt naar Tsawanasse en daarna verder naar Vancouver.
Op de boot ontbeten, sunshine smeren. Eieren op toast, sinaasappelsap en een muffin, ik kan er weer even tegen. In Vancouver (13.00 uur) naar de autoverhuur. De auto’s hebben een enorme kofferbak die echter niet bestand is tegen ons bagagegeweld. Slaapzakken tussen de knieën handtassen op schoot en daar gaat de groep Capilano Suspension Bridge, een grote hangbrug met een park. Harmen bedenkt dat een grotere auto handiger is en even later zitten we in een enorme bus. Wel een beetje oud en veel gereden in 1 week en 300 kilometer. Automaat, cruise control alles is elektrisch zelfs de uitklapramen.
Capilano bridge is een prachtige hangbrug. Tip: met AAA kaart krijg je korting (soort ANWB pas; scheelde bij whale watchen ook al 11 dollar pp). Na eerste korte stop doorgereden naar de waterval prachtig de wandeling leek ons wat teveel van het goede (900 m stijgen?). In het mijnmuseum spreekt een klein jongetje me aan: de octopus op mijn T-shirt is cool…
De volgende Waterval, de Brandewijn Waterval is een rivier die ineens recht beneden gaat. Even later komen we in Whistler, een toeristisch skioord, Je zou haast denken dat Walt het zelf nog bedacht heeft. ‘s Avonds bij Ulla’s eten. Om 9 uur was de groep compleet, dus toen naar Ulla’s. Na afloop wilde de groep nog naar onze kamer. Daar aangekomen bleek een grote taart geregeld te
zijn. Plusje Harmen mag blijven. De kamer leek meer op een appartement met serviesvaatwasser etc wat goed van pas kwam. Kortom een fijne verjaardag.
Whistler
Geen wekker vandaag, lekker uitslapen. Als we naar buiten kijken, zien we mensen met ski’s en snowboards lopen. Toch wel gek zo midden in de zomer. Wat zullen wij vandaag gaan doen? Alweer teveel mogelijkheden!
Onze kamergenoten willen de sneeuw wel eens gaan voelen, maar helaas gaat de kabelbaan niet, de bergen zijn nog gehuld in dikke wolken. Het zwembad in het hotel en een leuke wandeltocht zijn een goed alternatief. Bart krijgt de kriebels om zijn hengel te gaan proberen dus op pad voor een vergunning. Bij “Starbucks” eerst een lekker kop koffie met een notenkoek.
Onderweg komen we weer veel te veel leuke winkeltjes tegen. Bij een van de Gallery’s kon ik mijn hart ophalen bij allerlei humoristische, geboetseerde poppen en kleine elfjes van Fimo. Jammer dat zelfs het kleinste elfje 200 dollar kost! Doorlopen naar de vliegvisshop en de vergunning halen. Het lost lake is een prachtig meer om te vissen en meteen een leuke wandeling te maken. Helaas laten de forellen zich niet zien en na een paar uren lopen we weer terug naar het centrum. Intussen hebben we trek gekregen en in een etalage zien we grote chocoladebollen op een stokje, wat zouden dat zijn? Het blijken Granny Smith appels te zijn gedompeld in de caramel en chocola. Dat moeten we maar eens proberen. Bij het hotel zijn intussen de meeste thuis gekomen na verschillende mooie wandelingen. De fanatiekste zelfs van 18 km. Een aantal heeft zelfs een beer gezien, helaas te snel weg voor een foto.
Bij de supermarkt hebben ze gegrilde kippen en de rest die ook net terugkomen van een wandeling vinden dat ook geen slecht idee. Nog een stukje taart van gisteren over, als toetje.
Nog een gezellig avondje kletsen en voor je het weet is het alweer twaalf uur en is er weer een leuke dag voorbij!
Whistler – Tyax
Vandaag zijn we om 06.00 uur opgestaan. Daarna zijn we wat gaan eten en om 08.00 vertrokken we. Een paar uur later zijn we gaan tanken in Lillooet. Na wat eten gehaald te hebben zijn we weer vertrokken. Om 11.55 uur kwamen we aan bij de dam en moesten we wachten tot 12.00 uur, zodat we dan weer verder konden rijden. Dit wachten kwam omdat er aan de weg gewerkt werd.
Bij het door rijden, raakte een steen het raam van auto 2. Om 14.00 uur kwamen we aan in ons hotel (Tyax Mountain Lake Resort). Daar moesten we tot 15.00 wachten tot we onze sleutels van onze kamers konden ophalen. In deze wachttijd is iedereen zijn eigen kant op gegaan. De ene ging met de kano weg, de ander ging in de jacuzzi zitten, enz. enz. Op een gegeven moment gingen we met een paar van de andere Djoser groep volleyballen.
Na het volleyballen zijn we gaan eten (de ene nam een lopend buffet en de ander een gewone maaltijd). Je kon kip of ham nemen. Na het eten zijn we nog met een paar in de jacuzzi gaan zitten. Daarna zijn we gaan douchen en gaan slapen.
Tyax Mountain Lake Resort,
08.00 Uur ‘s morgens, de slaap nog in mijn ogen, even nadenkend over wat te doen in dit “paradijsje” op aarde. Het uitzicht vanaf het balkon op het meer, met in de verte de besneeuwde toppen zwetend in de vroege ochtendzon; prachtig! De schoonmaakploeg herinnert met een flinke klap op de deur mij aan de ontbijttijd.
Een uur later zit iedereen na een werkelijk bijzonder goed en uitgebreid ontbijt nog wat te keuvelen over zijn of haar plannen voor vandaag. De mogelijkheden lijken eindeloos. Even een korte opsomming: kanoën, zwemmen, jacuzzi, mountainbike, ATB’s, paardrijden, wandelen, goudzoeken, rondvlucht per watervliegtuig, belly-boaten, vliegvissen etc. Om over de binnen mogelijkheden nog maar even te zwijgen.
Voor mij wordt het mountainbiken. Even na tienen vol goede moed bergopwaarts! Na een goed uurtje fietsen merk ik da de jaartjes toch iets beginnen te tellen, en mountainbiken toch wel iets anders is dan een beklimming per voet. Toch na 2 uurtjes voldaan weer terug.
Na een korte lunch met z’n zessen op zoek naar bevers. Onze vangst, één aangeknaagde en één omgeknaagde boom maar van Ed en Willem geen spoor. Dan toch maar het mysterie van de grizzly-footprint ophelderen. Na een redelijke klim het door de Djoser-Early-Bear-Hunters herkende “berenveld” gevonden. Helaas geen spoor van deze 5-nagelige reus.
Terug bij de Resort een partijtje volleyballen. Dan nog even bij een pilsje luieren. Op de veranda in de heldere namiddagzon. Na een wederom fantastisch uitgebreid buffet wordt nog even de reis naar Clearwater voor morgen doorgenomen. ‘s Avonds nog even getafeltennist en verder lekker luieren, want morgenvroeg 6 uur uit de veren. Tijd voor mijn eerste Early-Bear-Hunt!
Tyax – Clearwater
Tyax was mooi en rustig maar nu was dan toch het moment aangebroken om afscheid te nemen van het rustoord. Omdat we alleen tussen 12.00 en 12.30 uur door de opstopping bij de Carpenter dam konden komen hoefden we pas om 10.00 te vertrekken.
Vandaag rijden we weer in twee verschillende auto’s. Alle camera’s klaar om in actie te komen. Na een mooie off-road experience kwamen we in Lillooet aan. Daar een hoop calorieën opgeslagen voor een picknick bij Marble Canyon. Onderweg kwamen we nog een aantal wegwijven * tegen (vrouwen met stopborden bij een wegversperring). 80% van deze vrouwtjes zijn net zo breed en diep als dat ze lang zijn. ‘s Morgens zwaaien ze nog met vol enthousiasme, ‘s middags knikken ze alleen nog maar en tegen de avond bezwijken ze bijna onder hun eigen gewicht, alleen het stopbord houdt ze dan nog overeind. Met hun salaris van 40 dollar per uur is dit toch net even wat anders dan een Melkertbaan. Op het laatst van de werkdag staren ze vermoeid voor zich uit, denkend aan al het gebak, alle taarten en cakes die ze kunnen kopen voor 320 dollar.
Na de picknick bij Marble Canyon was ‘t nog maar een klein stukje rijden naar de Hat Creek Ranche. Dit is een toeristisch plekje waar ‘t één en ander over de native american’s wordt verteld. We komen
ongemerkt binnen zonder te betalen. Gelukkig maar, want het stelt niet veel voor, afgezien van de groenwit gestreepte dikhuidkever die op de ranch voorkomt.
Na de ranch volgde nog een lang stuk autorijden. Tijd om mijn derde fles sportdrankje van ‘t merk powerrade ** aan te breken. Als ik deze fles thuis in ’t keukenkastje zou neerzetten zou mijn moeder het aanzien voor allesreiniger. Tamelijk laat kwamen we aan in Clearwater waar we iets aten in het Dutch Lake Motel. Lekker maar niet gezellig ingericht. Daarna naar de camping. Net even anders dan Tyax.
* Via Feminala chlosestorola americanus (engels: roadbitch)
** Powerade is a registered trademark of the coca-cola company
Clearwater – Clearwater
(reisafstand “0” km)
Na een redelijke nachtrust te hebben gehad in het tentenkamp werd ¾ van onze groep in de vroege ochtend wakker. (N.B. geen beren gesignaleerd tijdens de nacht). De overige 4 groepsleden hadden een zeer korte nachtrust in de “Houtzagerij” * gehad, omdat enkele tenten niet muggen proef bleken te zijn.
Nadat we compleet waren zijn we met zijn alle gaan ontbijten bij “The Bakery”. Hier werden we vriendelijk verrast door pianoklanken van onze reislijder Harmen (die jongen heeft talent).
Na het ontbijt zijn we tezamen met onze lunchvoorraden het Wells Gray P.P. ingetrokken.
‘s Avonds hebben we met zijn allen gegeten bij “The Caboose” Restaurant. Goed eten voor weinig geld. En de pizza’s medium bleken voor enkele jochies toch groter dan gedacht…
Hierna zijn we nog met 7 man en Sanne op “Bear Watching” gegaan. Er waren weinig voltreffers en mijn persoonlijke score was dan ook nul komma nul.
Teruggekomen is iedereen in zijn duik getend.
“Houtzagerij” = hoofdgebouw op de camping waar onze Djoser groepsleden, door het gesnork van een Djoser-groepslid, vertrekdatum 01-07-00, niet aan slapen toekwamen.
Clearwater – Hinton
We gaan vroeg op pad naar Hinton. Hiervoor moesten we dwars door het mooi Jasper Park. Al snel zagen we onze eerste “Elk”. (Volgens mij een kruising tussen een hert en een eland). Een stukje verder hebben we de auto op een parkeerplaats geparkeerd en zijn we richting de overkant gegaan voor een wandeling. Hier kwamen we nog twee Elken tegen op een breed graspad. Waar enkelen enige afstand hielden, stapte een ander onverschrokken er op af om zijn filmrolletje vol te schieten. Ik zelf schipperde wat heen en weer, twijfelend of we een poging zouden wagen de Elk te passeren. (Overigens liep rechtsachter de “bermbomen” de eerder gesignaleerde Elk nog rond.).Ik hield voor de zekerheid de “bermbomen” in de gaten, want een Elk is niet alleen groot maar heeft ook een groot gewei. Een boom biedt dus (ook volgens de folders) goede bescherming.
Op het moment dat iedereen (ieder in zijn eigen zone) een paar passen vooruit stapte, vond één van de Elken dat één van ons te dichtbij kwam en begon te blazen (volgens mij draaiden ook zijn/haar ogen). Trachtend om waardigheid te behouden, deden we wat ferme passen achterwaarts en vluchtten we vervolgens terug naar de auto. Tot zover de eerste Elk(en).
Laat op de avond kwamen we aan bij ons motelletje. Nette kamers met badkamer. Zeer uitnodigend na twee nachten kamperen! Met de hele groep zijn we bij het restaurant van het motel wezen eten. Voor het eten natuurlijk eerst zingen voor onze jarige. Na het eten was op het balkon het feestje. Namens Djoser had de reisbegeleider twee heerlijke Schwarzwalders gekocht. Iemand had deze voorzien van 33 kaarsjes (ra ra hoe oud is de jarige geworden?). Tijd voor het cadeau: een beertje met kiezels in de handen. Zeer toepasselijk, omdat Marc graag mensen de stuipen op het lijf jaagt door stenen in het bos te gooien (het lijkt net of er een beer in de buurt is). Toen de taart, drank en chips op waren, was het tijd om te gaan slapen. Want morgen begint de “berenjacht”.
Jasper (Hinton)
Lief dagboek,
Zoals je weet zijn we nog steeds bezig met de filmopname Grand Canada. Vandaag was de opname van de bearscene. Na eerst met de hele crew wat te hebben ontbeten vertrokken de acteurs en figuranten. Allereerst werden er in Jasper wat boodschappen ingeslagen voor de lunch en dronken de acteurs een lekker bakkie koffie. In dit restaurant stonden ook nog wat decor stukken zoals de poema, eland en uil.
Het grote moment was aangebroken. We kwamen de studio’s binnen. Al vrij direct kwamen we bij een canyon (Maligne Canyon), die gebruikt was voor de film cliffhanger (Silvester Stallone) en Indiana Jones (de laatste kruistocht) daar kwamen we wat figuranten tegen die we in Space jam (loony tunes) hadden gezien. Na wat wandelen en een foto van bambi (elk) te hebben gemaakt werd het tijd voor een filmopname van the Fall. Hierbij kreeg een assistent regisseur (Jan) ruzie met een figurant waarvan hij de bril afsloeg.
Eenmaal klaar reden we langs Medicine Lake (Jaws) naar Maligne Lake voor de opname van de verdwaalde moederbeer met jongen en de 2 wanhopige vaders. Deze waren er echter niet, maar 3 groepsleden hadden ze gezien vlak bij de ingang van het park.
Er werd besloten een korte break te maken en zo hadden we even tijd voor een wandeling. We liepen naar het Moose lake, dat een rustoord is voor de eland en de rendieren van de kerstman (Santa Klaus). Weer terug bij Maligne Lake hadden we besloten om terug te keren naar Hinton (plaats van ons motel), toen plots door de regisseur (mijzelf) werd opgemerkt dat de twee mannelijke beren zich langs de kant van de weg bevonden (bijna hadden we een aanrijding) maar door de oplettendheid van de chauffeur (Mario) kon dit voorkomen worden.
Plots verschenen er een paar Aliëns (Japanners) die uitstapten. We wilden verder gaan, maar de chauffeur wilde wel eens zien hoe aliëns er van binnen uit zien. Na de opname reden we naar de bruine meren van Tour of Duty, waar wij oefenschoten hoorden voor de huifkarren in Golden. Na deze zware dag met opnames heeft het filmteam zich in verschillende restaurants voor het diner neergezet. Toen waren we wel toe aan een verdiende nachtrust en keerden wij terug in de studio’s in het pension. Een stukje van filmregisseur Stephen Spielburg.
P.s. uit ons eigen onderzoek bleek de bruine beer na literatuur en informatie onderzocht te hebben een echte Grizzly te zijn.
Hinton
10 Van onze medereizigers wilden vandaag extra veel dieren spotten. Daarom vertrokken zij om 05.00 uur ‘s ochtends. Wij sliepen lekker uit. Vandaag hadden wij de auto zonder rechterspiegel heerlijk met z’n 2-en. Wij vertrokken om 09.00 uur. Na een half uurtje rijden zagen we een bruin beertje. Deze was wel heel dicht bij het bewoonde Jasper. Daarom schoot een ranger richting de beer. De beer rende het bos in.
Vandaag kozen wij voor een korte wandeling naar een fort. Daar spotten wij een moeder Elk met jonkies. Alleen stampertje ontbrak. Het fort bleek niet meer dan een paar losse stenen en volgens aangesproken wandelaars was het fort ook meer een mythe. Het uitzicht was formidabel. Ik kreeg een “sound of music-gevoel”. Toen er geen mens te bekennen was ben ik lekker vals Edelweiss gaan zingen.
Vervolgens op weg naar de Mount Edith Cavel. En daar gebeurde het onmogelijke: wij zagen een eland. En of dat nog niet genoeg was, verder op een schattig marmotje. De dag kon niet meer stuk!
Boven op de berg zaten de “notenkrakervogels”. Deze bedelden voor eten. Wij hebben niks gegeven hoor!
Op de Mount Edith Cavel had je uitzicht op de gletscher. Af en toe hoorde je deze rommelen. Tot een lawine kwam het gelukkig niet. Even van het pad af kon je de sneeuw aanraken. En natuurlijk doe je dat dan. Een sneeuwbal moet ook worden gegooid.
En dan op naar een diner in Jasper. Nog wat bearwatching zonder resultaat (de hertjes niet meetellend) en op naar het motel. Even bijkletsen met de reisgenoten… en slapen maar. Het was weer een mooie dag.
Hinton – Kananaskis
Vanmorgen weer vroeg uit de veren, eerst naar Jasper gereden voor een overheerlijk ontbijt bij “Smitty’s” en daarna op weg naar Kananaskis (teepee’s).
Volgens de kaart en de briefing van de reisbegeleider was er onderweg veel te doen. Als 1e hebben wij de Athabasca Falls bezocht. Een mooie waterval maar na Clearwater viel het toch wat tegen. Op naar de volgende waterval: de Sunwapta Falls. Ook hier weer een aantal foto’s gemaakt en snel weer verder. Onderweg echt schitterende uitzichten met besneeuwde bergtoppen. De fotorolletjes vlogen er door.
En ….. daar de Colombia Icefield!!! We besloten om met de snowcoach naar boven te gaan. Dit was ontzettend gaaf!! Het ijs was ongeveer 300 mtr dik en het ijs daalde +/- 15 mtr/jaar het dal in, maar het smolt +/- 20 mtr terug.
Na een stop op de Icefield weer terug waar ze ons alweer opwachtten. Zij hadden een wandeling naar het ijs gemaakt. Nog even een broodje gegeten en onze reis vervolgt naar de Mistaya Falls. Dit was een leuke waterval met verschillende steenplateaus waar je leuke foto’s kon maken.
De volgende stop was Peyto Lake. Dit was echt fantastisch!!! Schitterend blauw!!! Wat iets minder was waren de 2 bussen Japanners met eigen cameraploeg. Als je een foto wilde maken dan moest je eerst de Japanners met hoedjes wegslaan (het leek wel een plaag!!).
Daarna nog snel langs Lake Louise en Lake Morain geweest omdat we niet zoveel tijd meer hadden. Dit moeten de meren zijn in Canada maar dat viel wel tegen. Het was net een pretpark zo druk. Daarna in Banff bij de Mexicaan gegeten (erg lekker). En snel door naar Kananaskis. Hier stonden 3 teepees en 1 trappertent voor ons klaar. Ook weer in berengebied dus alle spullen uit
de tent en in de auto! Daarna heerlijk slapen op de kraakbedden en morgen vroeg (!?) weer op.
Kananaskis
Om halfacht ging de wekker weer na een slapeloze nacht. Om halfnegen hadden we de meeting om te kijken wat iedereen ging doen. We zijn naar Banff geweest om in een Rock en Roll tentje te ontbijten. Daarna zijn naar de toerist info geweest voor een route van een korte wandeling.
We kregen van de man achter de balie eerst een preek dat de beer gevaarlijk is etc. etc. Hij had zeker door dat wij het nog steeds knuffeltjes vinden. Maar we kregen toch een route van hem door die niet te lang was en niet te hoog en er zou enorm veel wild zitten. Daarna even naar de supermarkt geweest om de lunch te halen en toen met de auto richting onze wandelroute.
Het eerste stuk van de route was helemaal geasfalteerd en dus niet leuk om te lopen maar aan het eind was een watervalletje en daaromheen was wel een leuk klauterpaadje. Daarna lekker gepicknickt en weer teruggelopen naar de auto. Het wild wat we gezien hebben is: 1 eekhoorntje, miljoenen muggen en vele mieren.
Met de auto zijn we doorgereden naar Calgary. We zijn langs de ski-schansen, bobsleebanen en andere sportvelden van de Olympische spelen gereden en hebben toen de route naar Shaganappi gevolgd en kwamen toen bij een grote Mall/winkelcentrum uit. Hier nog een shirtje en cd’s gekocht en nog een beetje lopen klieren in een winkel met avondjurken. Daarna weer terug richting Kananaskis.
Kananaskis – Golden 19 juli
Een weinig interessante dag van rijden. Met een tussen stop in Golden zelf, komen we via een landweg aan bij het huifkarren kamp. In de middag spelen we een potje volleybal tegen de andere groep van Djoser, welke we ruim winnen. De dames houden zich bezig met de puppy’s van de eigenaar.
’s Avond na het eten geniet iedereen van het kampvuur en zien we in de verte het Noorderlicht
Golden 20 juli 2000
Na een rustige nacht in het kamp, zonder aanval van de Indianen (die ook niet meer van goede kwaliteit zijn), want die waren al lang van hun paarden gevallen. De arme beesten kwamen dan ook helemaal gefrustreerd het kamp ingelopen zonder berijder en begonnen te grazen. Maar ja voor zoiets heb je echte kerels nodig.
Na het ontbijt welke volgens de cowboy manier klaargemaakt werd, dit is slappe koffie met een stevige maaltijd, gingen er een paar op uit om de waterval te bezoeken met daaraan vast een wandelingetje van +/- 2 ½ km. Voor de vrouwen van de groep had deze wandeling twee voordelen. Ten eerste hielden ze hun gewicht op peil. Ten tweede ze liepen via modderbaden, zodat hun rimpels ook verdwijnen.
De andere helft ging naar het dorp om voor de dorstige kelen te smeren het nodige vuurwater in huis te halen. En toen was er één die aan de regendans begon en ja hoor het begon met een druppel en daarna vele meer.
Onder het genot van een biertje speelt Grote Beer met de andere krijgers een potje pesten, terwijl de squaws zich met hun dagelijkse bezigheden ophouden (het uitgeven van geld). Op de achtergrond horen wij de muziek van krijger vrolijke flierefluiter, terwijl een ander probeert te lezen. Ons opperhoofd waagt een poging om de stamkleur te krijgen.
Nadat Heidy (haar vader was Edelweiss verkoper in Oostenrijk geweest) met haar trouwe jachtvriendin, van de eeuwige jachtvelden terugkeerden vielen we als wolven aan op het voedsel, dat klaar stond. Na de maaltijd ging de tweeling ene oog en andere oog de volleybal teams samen stellen. Door dit spel werden voedsel en vuurwater goed gemengd en stegen de gemoederen, zodat de vredespijp voor eventjes begraven werd en de strijdbijl te voorschijn kwam. Het team van zwakke bever verloor uiteindelijk met 2 – 1.
Met het blussen van het kampvuur en een bedtime story van het opperhoofd, kwam de rust in het kamp terug.
Golden – Vernon
Na een heftige nacht in de huifkarren *, schoven wij na 8ten aan voor het ontbijt. Het ontbijt wat klaargemaakt werd door de dames van de Beaverfoot Lodge was werkelijk te gek!
Na de pancakes, eggs (scrambled, fried, sunny side up of rotten), bacon, sausages, toast, hasjbrowns, yohurt, cornflakes en overige lekkernijen vertrokken we richting Golden.
In Golden hebben we getankt bij de plaatselijke benzineboer en zijn we naar de supermarkt gegaan om water en brood in te slaan om deze lange reisdag mee door te komen. Ook heb ik de postkaarten laten posten. (Wie zal er eerder in Nederland zijn, ik of de kaarten).
Bij het visitor’s center hebben we foto’s kunnen maken van de dieren die we nog niet gezien hadden. De beestjes maakten helaas wel een erg dooie indruk.
Verder hebben we 2 wandelingen gemaakt. De Hemlock Grove Boardwalk en de Giant Cedars Nature Trail (Giant heeft geen betrekking op de lengte van de wandeling). Beide wandelingen waren te kort om beoordeeld te kunnen worden.
In MT. Revelstoke N.P. hebben we nog een sneeuwballengevecht gehouden. De meisjes hebben met 4 – 2 gewonnen van de jongens.
Onze groep heeft rondgebadderd in het plaatsje Revelstoke. De bezienswaardigheden hebben we gemist. In Scimous hebben we I scream gegeten, die zo groot waren dat we er inderdaad van gingen schreeuwen.
Aangekomen in Vernon zijn we met een aantal het bubblebad/jacuzzi in gedoken. Na een paar uurtjes rust werd het tijd om te gaan dineren. Dit keer was de plaatselijke dorpsgriek het slachtoffer. Nadat we de te grote porties verorberd hadden reden we terug naar het hotel.
‘s Avonds laat hebben we nog met een aantal een drankje genuttigd in het café bij het hotel, en verder nagepraat over de perikelen van die dag.
Vernon – Vancouver
Deze dag wordt een lange rit en dat is via de snelweg. Sommige kiezen voor een alternatieve route binnendoor.
Met af en toe een stop om de benen te strekken en de maag te vullen, waarbij we door de goede reisbeschrijving in een heel verkeerd deel van de stad uitkomen, geraakten wij toch bij het hotel, waar we de laatste nacht van de vakantie door zullen brengen.
De eerste auto is er al en men helpt ons met uitladen, omdat de wagen helemaal leeg moet en hier een parkeerverbod geld. Goed onze beurt om de volgende wagen op te vangen. Deze is echter vrij laat, omdat er bij de wissel met de wagen die de alternatieve route rijdt een hoop oponthoud was. Al ze aankomen zijn de winkels dicht en is men kwaad, omdat ze nog het een en ander wilden kopen. Daarom wordt er afgesproken, dat voor we de volgende dag naar het vliegveld gaan, men nog ander half uur na opening van de winkels de tijd heeft iets te kopen.
’s Avonds gaat iedereen zijn eigen weg. Met de Limburgers gaan we naar de toren, waar men boven, onder het genot van een maaltijd, een keer ronddraait en geniet van het uitzicht over de stad. Voor we er komen moeten we eerst schuilen voor een hoosbui.
Vancouver – Amsterdam
Eerst ontbijt en kennis maken met de nieuwkomers. Daarna de laatste
inkopen doen, spullen pakken en naar het vliegveld.
Na het inleveren van de auto’s valt de groep uiteen en wordt het nog
een lange nacht voor we in Amsterdam landen en degene die ons komt
ophalen kunnen begroeten.
Conclusie: Het is een schitterend vakantie en zeker een aanrader.
Deze rondreis is niet leeftijd gebonden en kan dus ook met wat jongere kinderen gemaakt worden.
Buiten dat men met andere reist is er genoeg ruimte, om datgene te doen, waar men zelf behoefte
aan heeft.
‘s Morgens vroeg uit de veren voor de vakantiereis naar Canada. Op Schiphol al enkele medereizigers ontmoet. Eerst hadden we een vlucht van Amsterdam naar Frankfurt en daarna van Frankfurt naar Vancouver. Hier stond onze reisleider ons al op te wachten en toen we allemaal aanwezig waren snel de bus in om naar ons 1e hotel (Dakota) te vertrekken.
Eerst even nog wat liggen en opfrissen waarna wij een wandeltocht naar de haven gepland hadden. Hier de “ loveboat” uitgezwaaid, nog wat rondgelopen en daarna wat gegeten en gedronken. Door het tijdsverschil (9 uur) en de lange vlucht waren de meeste erg moe geworden waardoor wij vroeg op bed lagen.
Carin
Vancouver
Vanmorgen gingen we om 8.30 uur ontbijten, vervolgens hadden we een bijeenkomst waar de reis nog eens werd samengevat en er werden tips voor vandaag gegeven. Wij zijn eerst naar de stoomklok geweest. Het was 11.00 uur en de klok ging stomen en speelde een deuntje.
We zijn nog wat winkeltjes in geweest en kwamen vervolgens langs het beeld van Gassy Jack. Toen richting Chinatown waar we in het park Dr. Sun Yat Sen hebben gelopen. Daarna zijn Carin en ik teruggelopen richting Stanley Park. Hier hebben we fietsen gehuurd en zijn we het park rond geweest.
Het was erg mooi weer dus we hebben nog even in de zon gelegen. Rond half 4 zijn we teruggelopen en hebben wij de macaroni grill binnen gekeken. Dit zag er gezellig uit, dus ‘s avonds hebben hier met een groot deel van de groep gegeten. Dit was erg gezellig, rond 22.45 uur waren we weer terug in het hotel, waar de meeste direct naar de kamer gingen, want morgen gaan we naar de volgende plaats en staan er orka’s op het programma.
Vancouver-Victoria
Vandaag staat alweer het vertrek uit Vancouver gepland. De gezichten de medereizigers beginnen weer wat kleur te krijgen als teken dat het ergste van jetlag wel verwerkt is. Na het hotelontbijt, samen te vatten als wat broodjes en diverse soorten gevulde koek, ontruimen we de kamers van ons nette hotel. Buiten onder de dreigende Vancouverse wolken wachten we op de bus die ons via de ferry naar Victiora, Vancouver Island, zal brengen.
Vlot worden we door het verkeer geloodst en na een klein uur draaien we de ferry op. De laatste instructies van de chauffeur volgen. We worden geacht dek- en busnummer en de vertrektijd goed in de gaten te houden en het was maar dat we het wisten: als we de bus van de ferry zagen rijden, dan wisten we dat we hem gemist hadden! Alles ging goed.
Vervolgens walsen we voort richting Victoria waar snel wordt ingecheckt in het hotel, want we moeten snel door naar het whale-watchen. Midden in het centrum van de haven met duizenden toeristen om ons heen, hijsen wij ons in ons knaloranje wetsuits. We lijken, tot grote hilariteit van de mensen om ons heen, wel maanlanders.
De boot in, camera’s onder het pak en rustig de haven uit. Gaat wel relaxt dacht ik nog even! Tot er echt gas gegeven wordt en we opeens als een stuiterbal over het keiharde wateroppervlak schieten. Al gauw zagen we de eerste zeehonden op de rotsen liggen. De gids legde het een en ander uit over de voedselketen. Vis wordt gegeten door zeehonden. De zeehonden worden gegeten door de orka’s. Zeehonden worden ook wel rocksausages genoemd.
Verderop werden de orka’s gespot. Het was een kleine school. Mooi om te zien. Er blijken 3 families (pods) te zijn, nl. J, K en L. We hebben de school een tijdje kunnen volgen, vooral langs de kust van de V.S. De jonkies maakten buitelingen zelfs geheel boven het wateroppervlak. Schitterend! Jammer dat onze gids nogal ver uit de kust bleef. Hij hield zich wel erg aan US-law. Daardoor speelde e.e.a. zich toch wel op grote afstand af.
Tegen de tijd dat we terug zouden gaan, begaf de motor het. Zeker een half uur dobberden we rond. Terwijl de gids e.e.a. trachtte te repareren gaf de co-gids een interessante verhandeling over de oceaan. Een droevige vaststelling is dat zelfs in het schone Canada verontreiniging grote impact heeft op de voedselketen.
Toen de motor het weer deed speerden we weer naar de haven alwaar we ons uit onze Michilinpakjes pelden. Shoppen overgeslagen maar direct doorgegaan naar de Canoo-club om de ontstane vochttekorten aan te vullen. Daarna nog een hapje. Vervolgens terug naar het hotel nog een loungegesprek gehad. Toe was ’t wel goed. Jan ging naar bed en droomde van beren en andere spannende Canadese dingen.
Victoria – Pacific Rim N.P.
Voordat we enkele dagen gingen kamperen wilden we allemaal nog even een frisse
douche nemen. Helaas was er die morgen geen water in Victoria vanwege werkzaam-
heden. Pas rond 8 uur konden we ons nog even opfrissen.
Buiten het hotel werden we opgewacht door onze 2 reisleidsters voor de komende 3 dagen, Emily en Trina. Nadat we onze bagage op de 2 minivans hadden opgeladen reden we richting Pacific Rim National Park.
De eerste tussenstop was bij een waterval. Terwijl wij deze bekeken maakten de dames een lekker middageten klaar, wat er wel inging.
Nadat we weer een stuk gereden hadden bezochten we een supermarktachtige winkel met geiten op het dak. Hier kochten de 2 dames van het door ons betaalde “ eetgeld” de benodigdheden voor de komende 2 dagen.
Bij de laatste tussenstop bezochten we een stuk origineel regenwoud met grote bomen. Nadat we een korte wandeling gemaakt hadden reden we verder richting de camping.
Daar aangekomen gingen onze 2 begeleiders meteen aan de slag met het avondeten, nadat we onze tenten hadden opgezet. Helaas liet Emily de spagettisaus op de grond vallen. Volgens een gezegde schuurt zand de maag, zodat we het toch nog lekker konden eten.
‘s Avonds gingen we naar het strand en maakte we onder Niels begeleiding het grootste kampvuur ooit gemaakt op het noordelijke halfrond. De Japanners spreken er nu nog over. Complete boomstammen werden opgestookt en het vuur bereikte een ongekende hoogte van 500 meter boven NAP.
Nadat we de nodige pilsjes geconsumeerd hadden en de nodige liedjes hadden gezongen keerden we weer terug naar onze tenten. Kortom een leuke dag met een mooi afsluiting.
Pacific Rim – Vancouver Island
Na een fantastische nacht op een superzacht matje te hebben geslapen zonder beren, helaas, gaan we alweer vroeg aan het ontbijt. Te beginnen met een cowboy koffie, helaas zit er veel te weinig koffie in. Dus echt wakker worden lukt nog niet. Het ontbijt is daar in tegen wel heel erg goed. Ja laat dat maar aan Trina en Emily over.
Na de buscheck kunnen we instappen voor een kort ritje naar het strand van longbeach. In de bus geprobeerd om wakker te worden met de muziek van Live maar dat was volgens sommigen toch niet echt de manier om wakker te worden.
Op Longbeach een wandeling gemaakt alwaar we sun-vissen, krabbetjes en een babyzalm zagen. We waren zo onder de indruk van deze beestjes, dat we niet eens doorhadden dat er in de tussentijd een zwarte beer het strand op was gekomen. Sommigen helemaal enthousiast en anderen toch een beetje angstig. Eerst werd er nog geroepen dat het een hond was maar het was toch echt wel een beer. Tot grote hilariteit verscheen er toen ook nog een grote wolf (lees: herdershond) welke zin had om die beer te klieren, maar helaas had de beer last van een ochtendhumeur en wilde nog niet spelen en vechten.
Daarna weer de bus in en naar Tofino toe. Hier kregen we een uurtje de tijd om te winkelen en koffie (echte koffie) te drinken. Na het uur waren we aan de beurt om in mooie rode pakken te worden gehesen + blauwe muts en handschoenen, waarna we in de zodiak bootjes mochten instappen voor een tochtje naar Hot Springs. Deze boottocht was nog veel gaver dan de orkatocht, want de boot ging harder en de zee was iets ruiger.
Onderweg Puffins (Papegaaiduikers) vogeltjes met oranje snavel, zeehonden, zeeleeuwen, diverse andere vogels en natuurlijk de grijze walvissen gezien. Na een poosje te hebben rondgedobberd zijn we doorgevaren naar Hot Springs. Na een sanitaire pauze op heerlijke frisse toiletten, hebben we nog even op de andere boot gewacht welke motorpech had, maar het bleek achteraf dat ze alleen het knopje voor de benzinetank maar over hoefden te zetten. Het viel wel op de Rene weer op deze boot zat. Wat doet hij toch met die bootjes?
Na een toch van +/- 2 kilometer over een houten pad door een tropische Intratuin (regenwoud) kwamen we bij de hotsprings aan. Alleen de twee bikkels het hete water getrotseerd. Het water komt met een temperatuur van +/- 100 graden Celsius en een snelheid van 5 tot 8 liter per seconde uit de berg. De baden waren 40 tot 50 graden met veel sulfaat = dus rotte eieren lucht.
Na een paar uur weer terug naar de steiger gelopen en weer in de pakken gehesen voor de terugtocht. Hier zagen we nog een adelaar en een adelaarsnest. We zijn nog een grot in gevaren en daar waren heel veel zeesterren en sun-vissen. Ook nog weer verschillende walvissen gezien en ons als typische Japanners gedragen met de camera’s in de aanslag om een mooi plaatje van de staart te kunnen schieten, klik, klik, klik, klik.
Terug in Tofino zijn we onthaald met een lekker kopje muntthee. Daarna weer de bus in waar we ons te goed hebben gedaan aan de chips. Ik heb genoten van de salt en vinigar chips, maar Bianca en Carin waren helemaal ontdaan dat ik zoiets smerigs lekker kan vinden. We zijn doorgereden naar een strand aan Longbeacht waar we een kampvuur hebben gemaakt voor de BBQ. Omdat één van ons zo heerlijk fanatiek was hadden wederom het grootste vuur maar te groot voor de kip en de zalm, dus hebben we het vuurtje van de groep naast ons gebruikt om te BBQ’en. We hadden kip met BBQ saus en zalm met dille, knoflook, peper en citroensap, en aardappel salade.
Het volleybalnet is opgezet maar er is alleen even voetvolley gespeeld. We hebben nog marshmallows geroosterd en naar de nepwalvissen gekeken want iedereen dacht dat de rotsen die we zagen walvissen waren. We moesten om elf uur weer op het camp zijn. Iedereen ging zo’n beetje direct naar bed. Hierna volgt nog een spannende nachtbijlage
Bear Island – Pacific Rim N.P.
De nacht was gevallen. Een stilte viel over het kamp. In de verte hoorde je nog net een slapeloze krekel. En dichterbij het geknor van een reiziger. En uiteindelijk hoorde je helemaal niets meer…
Dan opeens schrik je wakker. Waar ben je en wat gebeurt er allemaal. Je ziet niets en in een vlaag van claustrofobie hap je naar adem. Met een kloppend hart tast je om je heen om dan te beseffen dat je in je veilige vertrouwde tentje ligt.
Met schrik realiseer je je dat je niet zomaar bent wakker geworden. Gesnuif en gegrom, geduw en getrek aan de tent. Beren denk je met een hartslag van 250. Het klinkt te gewelddadig voor eekhoorns of wasbeertjes.
In stilte zend je een gebed voor je leven uit. Daarna ga je voor jezelf na of de hele procedure “wat je moet doen als je kampeert in de wildernis”. Geen aftershave op voor de nacht? Geen eten meegebracht? Shit, die zit die banaan van de lunch nog in je rugzak? Neen, maar wel de keurig opgerolde schil daarvan!!!!!!
Ze houden toch niet van bananen hield ik me dapper voor, intussen mezelf vervloekend om deze blunder! Het tumult bleef aanhouden. Is er dan niemand die dit hoort vroeg ik me af. Mijn kamer/tentgenoot verkeerde nog geheel in onschuld in een andere wereld. Niet dat ik van plan was hem wakker te maken. Niet dat ik van plan was om ook maar iets te doen.
Eindelijk, na uren in mijn beleving, werd het stil. Het werd licht. Toen er beweging kwam in het kampement was het dan voor mij ook maar tijd om op te staan. “Did you sleep well” informeerde onze gids Emily. “No”, bekende ik. Aarzelend meldde ik mijn nachtelijke ervaringen. Dit tot grote hilariteit van Emily en Trina. Het zullen wel Raccoons (wasbeertjes) zijn geweest. Vrouwen zijn soms erger dan ber… Later vernamen onze gidsen dat er wel enkele beren actief waren. Was het deze geweest die nacht! Zie je wel dacht ik. En om het verhaal toch positief af te sluiten stelde ik voor mezelf vast dat ik geheel “Bear-proof” ben.
Pacific Rim – Vancouver Island
Na het eten een gezonde strandwandeling gemaakt. De meiden laden in de tussentijd de wagens op en reden daarna naar de plaats, waar we de avond daarvoor hadden gegeten, om ons op te halen.
Bij de lunchstop kregen we een echt indianen verhaal te horen: één van de scheppers was de raaf. Toen hij klaar was wilde hij een plek hebben, waarvandaan hij alles kon overzien. Zo plaatste hij een hoge spar, waar vandaan hij alles kon overzien. Dit beviel hem niet, want elke keer als hij landde staken de naalden hem. Daarna probeerde hij een Hemlock maar deze beviel hem niet, omdat hij met de wind mee heen en weer ging. Dan maar een andere boom proberen. Deze beviel wel, alleen er liepen veel muisjes onder, die van de dennenappels snoepten. De raaf vloog naar beneden en zei dat de zaden en de appels van hem waren en dat ze er niet aan mochten komen. Het ging een tijdje goed, totdat ze zich toch weer vergrepen aan de zaden. De raaf zag het en vloog boos naar beneden. De muisjes stoven weg en verstopten zich tussen de openingen van de dennenappels en als je goed keek was het net of er allemaal staartjes tussen uitstaken. Voor degene die dit gelooft, die is in mijn ogen echt Totem…
Chemainus. Dit is een leuk klein stadje waar men vroeger mijnbouw pleegde. Jammer genoeg is de mijn gesloten en moesten de bewoners iets anders verzinnen om de toeristen te lokken. Dit heeft men opgelost door op de gebouwen muurschilderingen aan te brengen.
Met wat winkeltjes en een ijskraam redden ze het nu aardig.
Door naar het hotel voor een warm bad en een lekkere pot bier. Na het eten nog wat na gekeuteld en voldaan naar bed. Dag vogels, dag bloemen, dag, dag, op naar een nieuw avontuur en een nieuwe reisdag.
Victoria – Whistler
Langzaam doe ik een oog open. 6 uur wie verzint zoiets. Een glunderend gezicht naast me begint zachtjes te zingen. De realiteit dringt tot me door: ik ben jarig. Na het zingen komen de cadeaus. Een zaklampje en een dasspeld met een …..
Na het douchen de tas inpakken en naar de bus; op de boot kunnen we ontbijten. Bij de bus staan 15 wakkere gezichten mij aan te kijken. Het Djoser koor zet “lang zal ze leve” in. De groep heeft een T-shirt voor me gemaakt, iedereen heeft een tekening gemaakt: orka’s tenten, walvissen, een hengel en een heuse saxofoon. Cool/koel? Hartstikke leuk dus. De lijnbus komt ons ophalen. Handjes, zoentjes en de bus in. Op weg naar de boot die ons terugbrengt naar Tsawanasse en daarna verder naar Vancouver.
Op de boot ontbeten, sunshine smeren. Eieren op toast, sinaasappelsap en een muffin, ik kan er weer even tegen. In Vancouver (13.00 uur) naar de autoverhuur. De auto’s hebben een enorme kofferbak die echter niet bestand is tegen ons bagagegeweld. Slaapzakken tussen de knieën handtassen op schoot en daar gaat de groep Capilano Suspension Bridge, een grote hangbrug met een park. Harmen bedenkt dat een grotere auto handiger is en even later zitten we in een enorme bus. Wel een beetje oud en veel gereden in 1 week en 300 kilometer. Automaat, cruise control alles is elektrisch zelfs de uitklapramen.
Capilano bridge is een prachtige hangbrug. Tip: met AAA kaart krijg je korting (soort ANWB pas; scheelde bij whale watchen ook al 11 dollar pp). Na eerste korte stop doorgereden naar de waterval prachtig de wandeling leek ons wat teveel van het goede (900 m stijgen?). In het mijnmuseum spreekt een klein jongetje me aan: de octopus op mijn T-shirt is cool…
De volgende Waterval, de Brandewijn Waterval is een rivier die ineens recht beneden gaat. Even later komen we in Whistler, een toeristisch skioord, Je zou haast denken dat Walt het zelf nog bedacht heeft. ‘s Avonds bij Ulla’s eten. Om 9 uur was de groep compleet, dus toen naar Ulla’s. Na afloop wilde de groep nog naar onze kamer. Daar aangekomen bleek een grote taart geregeld te
zijn. Plusje Harmen mag blijven. De kamer leek meer op een appartement met serviesvaatwasser etc wat goed van pas kwam. Kortom een fijne verjaardag.
Whistler
Geen wekker vandaag, lekker uitslapen. Als we naar buiten kijken, zien we mensen met ski’s en snowboards lopen. Toch wel gek zo midden in de zomer. Wat zullen wij vandaag gaan doen? Alweer teveel mogelijkheden!
Onze kamergenoten willen de sneeuw wel eens gaan voelen, maar helaas gaat de kabelbaan niet, de bergen zijn nog gehuld in dikke wolken. Het zwembad in het hotel en een leuke wandeltocht zijn een goed alternatief. Bart krijgt de kriebels om zijn hengel te gaan proberen dus op pad voor een vergunning. Bij “Starbucks” eerst een lekker kop koffie met een notenkoek.
Onderweg komen we weer veel te veel leuke winkeltjes tegen. Bij een van de Gallery’s kon ik mijn hart ophalen bij allerlei humoristische, geboetseerde poppen en kleine elfjes van Fimo. Jammer dat zelfs het kleinste elfje 200 dollar kost! Doorlopen naar de vliegvisshop en de vergunning halen. Het lost lake is een prachtig meer om te vissen en meteen een leuke wandeling te maken. Helaas laten de forellen zich niet zien en na een paar uren lopen we weer terug naar het centrum. Intussen hebben we trek gekregen en in een etalage zien we grote chocoladebollen op een stokje, wat zouden dat zijn? Het blijken Granny Smith appels te zijn gedompeld in de caramel en chocola. Dat moeten we maar eens proberen. Bij het hotel zijn intussen de meeste thuis gekomen na verschillende mooie wandelingen. De fanatiekste zelfs van 18 km. Een aantal heeft zelfs een beer gezien, helaas te snel weg voor een foto.
Bij de supermarkt hebben ze gegrilde kippen en de rest die ook net terugkomen van een wandeling vinden dat ook geen slecht idee. Nog een stukje taart van gisteren over, als toetje.
Nog een gezellig avondje kletsen en voor je het weet is het alweer twaalf uur en is er weer een leuke dag voorbij!
Whistler – Tyax
Vandaag zijn we om 06.00 uur opgestaan. Daarna zijn we wat gaan eten en om 08.00 vertrokken we. Een paar uur later zijn we gaan tanken in Lillooet. Na wat eten gehaald te hebben zijn we weer vertrokken. Om 11.55 uur kwamen we aan bij de dam en moesten we wachten tot 12.00 uur, zodat we dan weer verder konden rijden. Dit wachten kwam omdat er aan de weg gewerkt werd.
Bij het door rijden, raakte een steen het raam van auto 2. Om 14.00 uur kwamen we aan in ons hotel (Tyax Mountain Lake Resort). Daar moesten we tot 15.00 wachten tot we onze sleutels van onze kamers konden ophalen. In deze wachttijd is iedereen zijn eigen kant op gegaan. De ene ging met de kano weg, de ander ging in de jacuzzi zitten, enz. enz. Op een gegeven moment gingen we met een paar van de andere Djoser groep volleyballen.
Na het volleyballen zijn we gaan eten (de ene nam een lopend buffet en de ander een gewone maaltijd). Je kon kip of ham nemen. Na het eten zijn we nog met een paar in de jacuzzi gaan zitten. Daarna zijn we gaan douchen en gaan slapen.
Tyax Mountain Lake Resort,
08.00 Uur ‘s morgens, de slaap nog in mijn ogen, even nadenkend over wat te doen in dit “paradijsje” op aarde. Het uitzicht vanaf het balkon op het meer, met in de verte de besneeuwde toppen zwetend in de vroege ochtendzon; prachtig! De schoonmaakploeg herinnert met een flinke klap op de deur mij aan de ontbijttijd.
Een uur later zit iedereen na een werkelijk bijzonder goed en uitgebreid ontbijt nog wat te keuvelen over zijn of haar plannen voor vandaag. De mogelijkheden lijken eindeloos. Even een korte opsomming: kanoën, zwemmen, jacuzzi, mountainbike, ATB’s, paardrijden, wandelen, goudzoeken, rondvlucht per watervliegtuig, belly-boaten, vliegvissen etc. Om over de binnen mogelijkheden nog maar even te zwijgen.
Voor mij wordt het mountainbiken. Even na tienen vol goede moed bergopwaarts! Na een goed uurtje fietsen merk ik da de jaartjes toch iets beginnen te tellen, en mountainbiken toch wel iets anders is dan een beklimming per voet. Toch na 2 uurtjes voldaan weer terug.
Na een korte lunch met z’n zessen op zoek naar bevers. Onze vangst, één aangeknaagde en één omgeknaagde boom maar van Ed en Willem geen spoor. Dan toch maar het mysterie van de grizzly-footprint ophelderen. Na een redelijke klim het door de Djoser-Early-Bear-Hunters herkende “berenveld” gevonden. Helaas geen spoor van deze 5-nagelige reus.
Terug bij de Resort een partijtje volleyballen. Dan nog even bij een pilsje luieren. Op de veranda in de heldere namiddagzon. Na een wederom fantastisch uitgebreid buffet wordt nog even de reis naar Clearwater voor morgen doorgenomen. ‘s Avonds nog even getafeltennist en verder lekker luieren, want morgenvroeg 6 uur uit de veren. Tijd voor mijn eerste Early-Bear-Hunt!
Tyax – Clearwater
Tyax was mooi en rustig maar nu was dan toch het moment aangebroken om afscheid te nemen van het rustoord. Omdat we alleen tussen 12.00 en 12.30 uur door de opstopping bij de Carpenter dam konden komen hoefden we pas om 10.00 te vertrekken.
Vandaag rijden we weer in twee verschillende auto’s. Alle camera’s klaar om in actie te komen. Na een mooie off-road experience kwamen we in Lillooet aan. Daar een hoop calorieën opgeslagen voor een picknick bij Marble Canyon. Onderweg kwamen we nog een aantal wegwijven * tegen (vrouwen met stopborden bij een wegversperring). 80% van deze vrouwtjes zijn net zo breed en diep als dat ze lang zijn. ‘s Morgens zwaaien ze nog met vol enthousiasme, ‘s middags knikken ze alleen nog maar en tegen de avond bezwijken ze bijna onder hun eigen gewicht, alleen het stopbord houdt ze dan nog overeind. Met hun salaris van 40 dollar per uur is dit toch net even wat anders dan een Melkertbaan. Op het laatst van de werkdag staren ze vermoeid voor zich uit, denkend aan al het gebak, alle taarten en cakes die ze kunnen kopen voor 320 dollar.
Na de picknick bij Marble Canyon was ‘t nog maar een klein stukje rijden naar de Hat Creek Ranche. Dit is een toeristisch plekje waar ‘t één en ander over de native american’s wordt verteld. We komen
ongemerkt binnen zonder te betalen. Gelukkig maar, want het stelt niet veel voor, afgezien van de groenwit gestreepte dikhuidkever die op de ranch voorkomt.
Na de ranch volgde nog een lang stuk autorijden. Tijd om mijn derde fles sportdrankje van ‘t merk powerrade ** aan te breken. Als ik deze fles thuis in ’t keukenkastje zou neerzetten zou mijn moeder het aanzien voor allesreiniger. Tamelijk laat kwamen we aan in Clearwater waar we iets aten in het Dutch Lake Motel. Lekker maar niet gezellig ingericht. Daarna naar de camping. Net even anders dan Tyax.
* Via Feminala chlosestorola americanus (engels: roadbitch)
** Powerade is a registered trademark of the coca-cola company
Clearwater – Clearwater
(reisafstand “0” km)
Na een redelijke nachtrust te hebben gehad in het tentenkamp werd ¾ van onze groep in de vroege ochtend wakker. (N.B. geen beren gesignaleerd tijdens de nacht). De overige 4 groepsleden hadden een zeer korte nachtrust in de “Houtzagerij” * gehad, omdat enkele tenten niet muggen proef bleken te zijn.
Nadat we compleet waren zijn we met zijn alle gaan ontbijten bij “The Bakery”. Hier werden we vriendelijk verrast door pianoklanken van onze reislijder Harmen (die jongen heeft talent).
Na het ontbijt zijn we tezamen met onze lunchvoorraden het Wells Gray P.P. ingetrokken.
‘s Avonds hebben we met zijn allen gegeten bij “The Caboose” Restaurant. Goed eten voor weinig geld. En de pizza’s medium bleken voor enkele jochies toch groter dan gedacht…
Hierna zijn we nog met 7 man en Sanne op “Bear Watching” gegaan. Er waren weinig voltreffers en mijn persoonlijke score was dan ook nul komma nul.
Teruggekomen is iedereen in zijn duik getend.
“Houtzagerij” = hoofdgebouw op de camping waar onze Djoser groepsleden, door het gesnork van een Djoser-groepslid, vertrekdatum 01-07-00, niet aan slapen toekwamen.
Clearwater – Hinton
We gaan vroeg op pad naar Hinton. Hiervoor moesten we dwars door het mooi Jasper Park. Al snel zagen we onze eerste “Elk”. (Volgens mij een kruising tussen een hert en een eland). Een stukje verder hebben we de auto op een parkeerplaats geparkeerd en zijn we richting de overkant gegaan voor een wandeling. Hier kwamen we nog twee Elken tegen op een breed graspad. Waar enkelen enige afstand hielden, stapte een ander onverschrokken er op af om zijn filmrolletje vol te schieten. Ik zelf schipperde wat heen en weer, twijfelend of we een poging zouden wagen de Elk te passeren. (Overigens liep rechtsachter de “bermbomen” de eerder gesignaleerde Elk nog rond.).Ik hield voor de zekerheid de “bermbomen” in de gaten, want een Elk is niet alleen groot maar heeft ook een groot gewei. Een boom biedt dus (ook volgens de folders) goede bescherming.
Op het moment dat iedereen (ieder in zijn eigen zone) een paar passen vooruit stapte, vond één van de Elken dat één van ons te dichtbij kwam en begon te blazen (volgens mij draaiden ook zijn/haar ogen). Trachtend om waardigheid te behouden, deden we wat ferme passen achterwaarts en vluchtten we vervolgens terug naar de auto. Tot zover de eerste Elk(en).
Laat op de avond kwamen we aan bij ons motelletje. Nette kamers met badkamer. Zeer uitnodigend na twee nachten kamperen! Met de hele groep zijn we bij het restaurant van het motel wezen eten. Voor het eten natuurlijk eerst zingen voor onze jarige. Na het eten was op het balkon het feestje. Namens Djoser had de reisbegeleider twee heerlijke Schwarzwalders gekocht. Iemand had deze voorzien van 33 kaarsjes (ra ra hoe oud is de jarige geworden?). Tijd voor het cadeau: een beertje met kiezels in de handen. Zeer toepasselijk, omdat Marc graag mensen de stuipen op het lijf jaagt door stenen in het bos te gooien (het lijkt net of er een beer in de buurt is). Toen de taart, drank en chips op waren, was het tijd om te gaan slapen. Want morgen begint de “berenjacht”.
Jasper (Hinton)
Lief dagboek,
Zoals je weet zijn we nog steeds bezig met de filmopname Grand Canada. Vandaag was de opname van de bearscene. Na eerst met de hele crew wat te hebben ontbeten vertrokken de acteurs en figuranten. Allereerst werden er in Jasper wat boodschappen ingeslagen voor de lunch en dronken de acteurs een lekker bakkie koffie. In dit restaurant stonden ook nog wat decor stukken zoals de poema, eland en uil.
Het grote moment was aangebroken. We kwamen de studio’s binnen. Al vrij direct kwamen we bij een canyon (Maligne Canyon), die gebruikt was voor de film cliffhanger (Silvester Stallone) en Indiana Jones (de laatste kruistocht) daar kwamen we wat figuranten tegen die we in Space jam (loony tunes) hadden gezien. Na wat wandelen en een foto van bambi (elk) te hebben gemaakt werd het tijd voor een filmopname van the Fall. Hierbij kreeg een assistent regisseur (Jan) ruzie met een figurant waarvan hij de bril afsloeg.
Eenmaal klaar reden we langs Medicine Lake (Jaws) naar Maligne Lake voor de opname van de verdwaalde moederbeer met jongen en de 2 wanhopige vaders. Deze waren er echter niet, maar 3 groepsleden hadden ze gezien vlak bij de ingang van het park.
Er werd besloten een korte break te maken en zo hadden we even tijd voor een wandeling. We liepen naar het Moose lake, dat een rustoord is voor de eland en de rendieren van de kerstman (Santa Klaus). Weer terug bij Maligne Lake hadden we besloten om terug te keren naar Hinton (plaats van ons motel), toen plots door de regisseur (mijzelf) werd opgemerkt dat de twee mannelijke beren zich langs de kant van de weg bevonden (bijna hadden we een aanrijding) maar door de oplettendheid van de chauffeur (Mario) kon dit voorkomen worden.
Plots verschenen er een paar Aliëns (Japanners) die uitstapten. We wilden verder gaan, maar de chauffeur wilde wel eens zien hoe aliëns er van binnen uit zien. Na de opname reden we naar de bruine meren van Tour of Duty, waar wij oefenschoten hoorden voor de huifkarren in Golden. Na deze zware dag met opnames heeft het filmteam zich in verschillende restaurants voor het diner neergezet. Toen waren we wel toe aan een verdiende nachtrust en keerden wij terug in de studio’s in het pension. Een stukje van filmregisseur Stephen Spielburg.
P.s. uit ons eigen onderzoek bleek de bruine beer na literatuur en informatie onderzocht te hebben een echte Grizzly te zijn.
Hinton
10 Van onze medereizigers wilden vandaag extra veel dieren spotten. Daarom vertrokken zij om 05.00 uur ‘s ochtends. Wij sliepen lekker uit. Vandaag hadden wij de auto zonder rechterspiegel heerlijk met z’n 2-en. Wij vertrokken om 09.00 uur. Na een half uurtje rijden zagen we een bruin beertje. Deze was wel heel dicht bij het bewoonde Jasper. Daarom schoot een ranger richting de beer. De beer rende het bos in.
Vandaag kozen wij voor een korte wandeling naar een fort. Daar spotten wij een moeder Elk met jonkies. Alleen stampertje ontbrak. Het fort bleek niet meer dan een paar losse stenen en volgens aangesproken wandelaars was het fort ook meer een mythe. Het uitzicht was formidabel. Ik kreeg een “sound of music-gevoel”. Toen er geen mens te bekennen was ben ik lekker vals Edelweiss gaan zingen.
Vervolgens op weg naar de Mount Edith Cavel. En daar gebeurde het onmogelijke: wij zagen een eland. En of dat nog niet genoeg was, verder op een schattig marmotje. De dag kon niet meer stuk!
Boven op de berg zaten de “notenkrakervogels”. Deze bedelden voor eten. Wij hebben niks gegeven hoor!
Op de Mount Edith Cavel had je uitzicht op de gletscher. Af en toe hoorde je deze rommelen. Tot een lawine kwam het gelukkig niet. Even van het pad af kon je de sneeuw aanraken. En natuurlijk doe je dat dan. Een sneeuwbal moet ook worden gegooid.
En dan op naar een diner in Jasper. Nog wat bearwatching zonder resultaat (de hertjes niet meetellend) en op naar het motel. Even bijkletsen met de reisgenoten… en slapen maar. Het was weer een mooie dag.
Hinton – Kananaskis
Vanmorgen weer vroeg uit de veren, eerst naar Jasper gereden voor een overheerlijk ontbijt bij “Smitty’s” en daarna op weg naar Kananaskis (teepee’s).
Volgens de kaart en de briefing van de reisbegeleider was er onderweg veel te doen. Als 1e hebben wij de Athabasca Falls bezocht. Een mooie waterval maar na Clearwater viel het toch wat tegen. Op naar de volgende waterval: de Sunwapta Falls. Ook hier weer een aantal foto’s gemaakt en snel weer verder. Onderweg echt schitterende uitzichten met besneeuwde bergtoppen. De fotorolletjes vlogen er door.
En ….. daar de Colombia Icefield!!! We besloten om met de snowcoach naar boven te gaan. Dit was ontzettend gaaf!! Het ijs was ongeveer 300 mtr dik en het ijs daalde +/- 15 mtr/jaar het dal in, maar het smolt +/- 20 mtr terug.
Na een stop op de Icefield weer terug waar ze ons alweer opwachtten. Zij hadden een wandeling naar het ijs gemaakt. Nog even een broodje gegeten en onze reis vervolgt naar de Mistaya Falls. Dit was een leuke waterval met verschillende steenplateaus waar je leuke foto’s kon maken.
De volgende stop was Peyto Lake. Dit was echt fantastisch!!! Schitterend blauw!!! Wat iets minder was waren de 2 bussen Japanners met eigen cameraploeg. Als je een foto wilde maken dan moest je eerst de Japanners met hoedjes wegslaan (het leek wel een plaag!!).
Daarna nog snel langs Lake Louise en Lake Morain geweest omdat we niet zoveel tijd meer hadden. Dit moeten de meren zijn in Canada maar dat viel wel tegen. Het was net een pretpark zo druk. Daarna in Banff bij de Mexicaan gegeten (erg lekker). En snel door naar Kananaskis. Hier stonden 3 teepees en 1 trappertent voor ons klaar. Ook weer in berengebied dus alle spullen uit
de tent en in de auto! Daarna heerlijk slapen op de kraakbedden en morgen vroeg (!?) weer op.
Kananaskis
Om halfacht ging de wekker weer na een slapeloze nacht. Om halfnegen hadden we de meeting om te kijken wat iedereen ging doen. We zijn naar Banff geweest om in een Rock en Roll tentje te ontbijten. Daarna zijn naar de toerist info geweest voor een route van een korte wandeling.
We kregen van de man achter de balie eerst een preek dat de beer gevaarlijk is etc. etc. Hij had zeker door dat wij het nog steeds knuffeltjes vinden. Maar we kregen toch een route van hem door die niet te lang was en niet te hoog en er zou enorm veel wild zitten. Daarna even naar de supermarkt geweest om de lunch te halen en toen met de auto richting onze wandelroute.
Het eerste stuk van de route was helemaal geasfalteerd en dus niet leuk om te lopen maar aan het eind was een watervalletje en daaromheen was wel een leuk klauterpaadje. Daarna lekker gepicknickt en weer teruggelopen naar de auto. Het wild wat we gezien hebben is: 1 eekhoorntje, miljoenen muggen en vele mieren.
Met de auto zijn we doorgereden naar Calgary. We zijn langs de ski-schansen, bobsleebanen en andere sportvelden van de Olympische spelen gereden en hebben toen de route naar Shaganappi gevolgd en kwamen toen bij een grote Mall/winkelcentrum uit. Hier nog een shirtje en cd’s gekocht en nog een beetje lopen klieren in een winkel met avondjurken. Daarna weer terug richting Kananaskis.
Kananaskis – Golden 19 juli
Een weinig interessante dag van rijden. Met een tussen stop in Golden zelf, komen we via een landweg aan bij het huifkarren kamp. In de middag spelen we een potje volleybal tegen de andere groep van Djoser, welke we ruim winnen. De dames houden zich bezig met de puppy’s van de eigenaar.
’s Avond na het eten geniet iedereen van het kampvuur en zien we in de verte het Noorderlicht
Golden 20 juli 2000
Na een rustige nacht in het kamp, zonder aanval van de Indianen (die ook niet meer van goede kwaliteit zijn), want die waren al lang van hun paarden gevallen. De arme beesten kwamen dan ook helemaal gefrustreerd het kamp ingelopen zonder berijder en begonnen te grazen. Maar ja voor zoiets heb je echte kerels nodig.
Na het ontbijt welke volgens de cowboy manier klaargemaakt werd, dit is slappe koffie met een stevige maaltijd, gingen er een paar op uit om de waterval te bezoeken met daaraan vast een wandelingetje van +/- 2 ½ km. Voor de vrouwen van de groep had deze wandeling twee voordelen. Ten eerste hielden ze hun gewicht op peil. Ten tweede ze liepen via modderbaden, zodat hun rimpels ook verdwijnen.
De andere helft ging naar het dorp om voor de dorstige kelen te smeren het nodige vuurwater in huis te halen. En toen was er één die aan de regendans begon en ja hoor het begon met een druppel en daarna vele meer.
Onder het genot van een biertje speelt Grote Beer met de andere krijgers een potje pesten, terwijl de squaws zich met hun dagelijkse bezigheden ophouden (het uitgeven van geld). Op de achtergrond horen wij de muziek van krijger vrolijke flierefluiter, terwijl een ander probeert te lezen. Ons opperhoofd waagt een poging om de stamkleur te krijgen.
Nadat Heidy (haar vader was Edelweiss verkoper in Oostenrijk geweest) met haar trouwe jachtvriendin, van de eeuwige jachtvelden terugkeerden vielen we als wolven aan op het voedsel, dat klaar stond. Na de maaltijd ging de tweeling ene oog en andere oog de volleybal teams samen stellen. Door dit spel werden voedsel en vuurwater goed gemengd en stegen de gemoederen, zodat de vredespijp voor eventjes begraven werd en de strijdbijl te voorschijn kwam. Het team van zwakke bever verloor uiteindelijk met 2 – 1.
Met het blussen van het kampvuur en een bedtime story van het opperhoofd, kwam de rust in het kamp terug.
Golden – Vernon
Na een heftige nacht in de huifkarren *, schoven wij na 8ten aan voor het ontbijt. Het ontbijt wat klaargemaakt werd door de dames van de Beaverfoot Lodge was werkelijk te gek!
Na de pancakes, eggs (scrambled, fried, sunny side up of rotten), bacon, sausages, toast, hasjbrowns, yohurt, cornflakes en overige lekkernijen vertrokken we richting Golden.
In Golden hebben we getankt bij de plaatselijke benzineboer en zijn we naar de supermarkt gegaan om water en brood in te slaan om deze lange reisdag mee door te komen. Ook heb ik de postkaarten laten posten. (Wie zal er eerder in Nederland zijn, ik of de kaarten).
Bij het visitor’s center hebben we foto’s kunnen maken van de dieren die we nog niet gezien hadden. De beestjes maakten helaas wel een erg dooie indruk.
Verder hebben we 2 wandelingen gemaakt. De Hemlock Grove Boardwalk en de Giant Cedars Nature Trail (Giant heeft geen betrekking op de lengte van de wandeling). Beide wandelingen waren te kort om beoordeeld te kunnen worden.
In MT. Revelstoke N.P. hebben we nog een sneeuwballengevecht gehouden. De meisjes hebben met 4 – 2 gewonnen van de jongens.
Onze groep heeft rondgebadderd in het plaatsje Revelstoke. De bezienswaardigheden hebben we gemist. In Scimous hebben we I scream gegeten, die zo groot waren dat we er inderdaad van gingen schreeuwen.
Aangekomen in Vernon zijn we met een aantal het bubblebad/jacuzzi in gedoken. Na een paar uurtjes rust werd het tijd om te gaan dineren. Dit keer was de plaatselijke dorpsgriek het slachtoffer. Nadat we de te grote porties verorberd hadden reden we terug naar het hotel.
‘s Avonds laat hebben we nog met een aantal een drankje genuttigd in het café bij het hotel, en verder nagepraat over de perikelen van die dag.
Vernon – Vancouver
Deze dag wordt een lange rit en dat is via de snelweg. Sommige kiezen voor een alternatieve route binnendoor.
Met af en toe een stop om de benen te strekken en de maag te vullen, waarbij we door de goede reisbeschrijving in een heel verkeerd deel van de stad uitkomen, geraakten wij toch bij het hotel, waar we de laatste nacht van de vakantie door zullen brengen.
De eerste auto is er al en men helpt ons met uitladen, omdat de wagen helemaal leeg moet en hier een parkeerverbod geld. Goed onze beurt om de volgende wagen op te vangen. Deze is echter vrij laat, omdat er bij de wissel met de wagen die de alternatieve route rijdt een hoop oponthoud was. Al ze aankomen zijn de winkels dicht en is men kwaad, omdat ze nog het een en ander wilden kopen. Daarom wordt er afgesproken, dat voor we de volgende dag naar het vliegveld gaan, men nog ander half uur na opening van de winkels de tijd heeft iets te kopen.
’s Avonds gaat iedereen zijn eigen weg. Met de Limburgers gaan we naar de toren, waar men boven, onder het genot van een maaltijd, een keer ronddraait en geniet van het uitzicht over de stad. Voor we er komen moeten we eerst schuilen voor een hoosbui.
Vancouver – Amsterdam
Eerst ontbijt en kennis maken met de nieuwkomers. Daarna de laatste
inkopen doen, spullen pakken en naar het vliegveld.
Na het inleveren van de auto’s valt de groep uiteen en wordt het nog
een lange nacht voor we in Amsterdam landen en degene die ons komt
ophalen kunnen begroeten.
Conclusie: Het is een schitterend vakantie en zeker een aanrader.
Deze rondreis is niet leeftijd gebonden en kan dus ook met wat jongere kinderen gemaakt worden.
Buiten dat men met andere reist is er genoeg ruimte, om datgene te doen, waar men zelf behoefte
aan heeft.
Tel: 071-5126400