Reizigersdagboek Canada (2)
Zondag 13 juli
Na een zeer zoet ontbijt in een tamelijk kleine eetzaal verzamelen we ons in de lounge bij onze reisleidster Karin, die ons het een en ander vertelt over wat ons te wachten staat. We stellen ons voor aan elkaar en iedereen is ervan overtuigd dat dit een avontuurlijke, fantastische natuurreis zal worden. Daarna gaat iedereen op zijn manier Vancouver ontdekken. Wij gaan de stadswandeling doen. Eerst naar Canada Place, waar we een fantastisch uitzicht hebben op de omgeving, de cruise schepen bewonderen en ons vergapen aan de hoge gebouwen. En dan lopen, lopen, lopen. Yaletown is een leuke wijk van gerenoveerde pakhuizen, waarin nu vele restaurantjes en artistieke winkeltjes zijn gevestigd.
We vinden dat we genoeg gelopen hebben en gaan op zoek naar fietsen. We kijken en vergelijken en uiteindelijk heeft iedereen een fiets naar haar/ zijn zin. Dan fietsen we in het Stanley-Park. Een aparte ervaring. We zien de totempalen, een cricketwedstrijd en een prachtig uitzicht op de stad. In de regen fietsen we terug en één van ons lopend die had namelijk een lekke band. Na een lange, regenachtige wandeling keren we terug naar ons hotel.
's Avonds lekker gegeten in een zeer leuk Italiaans restaurant in de wijk Gastown. Het was een gezellige dag.
Maandag 14 juli
Na wederom een overheerlijk ontbijt in de o zo gezellige hotel lounge, verzamelden we ons buiten het hotel aan de overkant om opgepikt te worden door de bus naar Vancouver Island. Het weer is nog steeds van Nederlandse kwaliteit; goed voor de plantjes dus. (In Nederland is op dit moment een hittegolf gaande). De bus komt iets te laat en stopt helaas aan de verkeerde kant van de weg, maar dat mag de pret niet drukken. Snel laden we in en nemen we plaats. Tijdens de 1.45 uur durende tocht op de ferry klaart het weer op en genieten we van het uitzicht. De walvissen laten zich evenwel niet zien. Eenmaal op Vancouver Island is het nog 45 minuten rijden naar ons motel: Blue Ridge Inns aan de Douglas Street, Victoria. We nemen de bus (1,75 CAD) naar het centrum en doen daar, min of meer, de door Karin aanbevolen stadswandeling. We zien de mooie haven, het gigantische Empress hotel, bezoeken Market Square (vlakbij de Tapas Bar waar we die avond gaan eten) en we drinken wat op Bastian Square. Hier hebben we een heel mooi uitzicht op het water, zeilschepen, watervliegtuigen en de vele en grote hotels aan de overkant. Tussendoor hebben we overigs ook China Town bezocht, maar dat had beter China Street kunnen heten. 's Avonds eten we in de Tapas Bar aan Trounce Street. We hebben nog nooit tapas gegeten. Dus het is een hele toer om een keuze te maken. Uiteindelijk bestellen de meeste gewoon kip of pizza (wel erg goed). Yvette en ik bestellen de Tapas Platta For Two. We krijgen veel verschillende hapjes en sommige zijn erg lekker, andere wat minder. Om 10 Pm zijn we terug bij het motel om onze rijbewijzen te registeren bij Karin. Helaas is de verzekering voor personen onder de 25 erg duur, waardoor DJ, Mireille, Yvette en Arjan geen chauffeur zullen zijn. Om 10.15 Pm slepen we ons met onze laatste krachten naar bed.
Dinsdag 15 juli
Nauwelijks bekomen van het 'full breakfast special' ontbijt worden we opgewacht door 2 praatgrage dames. Het blijken onze gidsen te zijn voor de komende 3 dagen. Mariah blijkt de rustige te zijn, Lindsey blijkt wel te houden van een praatje. Vandaag is een reisdag en dus vertrekken we stipt om 9.00 uur. Vanuit Victoria rijden we via Nanaimo naar Ucluelet, onze slaapplaats voor de nacht. De rit brengt ons 's ochtends noordwaarts. Onze eerste grote stop is in het plaatsje Coombs, een plaatsje dat iets te veel toeristen herbergt. We rijden door naar enkele watervallen met de namen Upper & Lower falls. We maken een rondwandeling en besluiten de tocht met een picknick, klaargemaakt door de twee gidsen. Na deze heerlijke maaltijd voert de Dodge Ran Van ons naar het MacMillan Tree Park. Hier staan bomen tot wel 800 jaar oud. Grappig is dat we hier fietsers tegenkomen. Ze blijken de Britisch Colombia Tour te rijden. Lijkt me, als enthousiast recreatiefietser, een fantastische uitdaging. Na het bomenpark doen we nog enkele inkopen in Nanaims en rijden we via een prachtige, hobbelige weg naar onze eindbestemming in het westen van Vancouver Island. Na de lange rit krijgen we op de camping van Lindsey instructies om de tent op te zetten. Een uurtje later heeft iedereen zijn tent opgezet. Even later is het eten klaar: Spaghetti met een rode saus, ik gok Bolognese. Een afwas en veel lol verder besluiten we de avond sfeervol aan een kampvuur. Karin geeft uitleg over de reis. Lindsey geeft een uitgebreide uiteenzetting over de zwarte en de Grizzly beer. Na het poetsen van de tandjes worden de slaapzakken opgezocht en wacht ons een lange, onstuimige nacht naar de volgende dag……
Woensdag 16 juli
Dit is het begin van wat een lange dag gaat worden. 's Morgens alweer vroeg uit de veren, om na het ontbijt en onze alvast klaargemaakte lunch te vertrekken naar een wandeling even ten noorden van de camping. De wandelingen duren altijd wat langer dan dat de gidsen aangeven. Voor mij is dat niet erg, want ik ben gek op het natuurschoon en het telkens andere uitzicht. Daarna allen weer de bus in en op naar Tofino alwaar we ons moeten inchecken voor de boot, de Zodiak of de overdekte. Nog Tofino in voor een kop koffie en we konden ons weer begeven richting de boot. De Zodiak'ers werden in een oranje pak gehesen met een gele oliejas erover. Mutsen op en handschoenen aan. Het werd wel een zoekplaatje wie wie was. Drie van de groep gingen met de overdekte boot, in de veronderstelling dat, dat wat rustiger zou gaan, maar dat viel behoorlijk tegen. Onderweg heel wat gezien, puffin (papegaaiduiker?), zeeotters en een stuk of 8 grijze walvissen. Toch wel jammer dat ze zo ver weg zwommen, maar het was toch wel een imposant gehaal. Eerst een fonteintje, dan de rug en dan die staart. Geweldig!
Vlakbij de hot springs lag een zeeotter op zijn rug zijn maaltijd te verschalken. En dan naar de hot springs. Over een +/- 2 km lange boardwalk door het woud kwamen, we na veel trapjes omhoog en omlaag en onderweg mijn naam nog tegenkomen op de boardwalk, aan bij de hot springs. Het was er erg druk en er was een grote steenmassa. Slecht een van ons heeft een duik genomen in het warme water.
In rap tempo gingen we weer terug naar Tofino waar we werden opgehaald door Mariah en Lindsey om ongeveer 17.30 uur.
Allemaal weer de auto in en op naar de barbecue op het strand. Prachtig breed strand met allemaal drijfhout tegen de kust, een prachtige zon die over het water scheen en alles in een mistige gloed zette. De barbecue bestond uit verse zalm. Heerlijk! Na nog wat spelletjes gedaan te hebben en Mariah voor ons op de gitaar gespeeld had, zijn we teruggegaan naar de camping. Het wat een lange, maar prachtige dag.
Donderdag 17 juli
Wat is dat toch met kamperen, dat iedereen rond 6 uur in de morgen de rits van de tent al open doet?!
Wil iedereen zolang mogelijk van de natuur genieten of is het omdat de matjes zo beroerd liggen? Kortom… kamperen haalt wel het beste in de mens naar boven, want we snijden kaas en komkommer voor elkaar en we wassen en drogen de vaat. Toch willen we de huiselijke sfeer. We hebben een slaapgedeelte, keuken, "eetzaal" en een "bibliotheek". In de laatste ruimte schrijven we ons verslag en lezen we, als het lukt een paar bladzijden in ons boek. Vanmorgen starten we met mooi weer… een strak blauwe lucht. Al voor 8 uur zijn alle tenten ingepakt. We stappen vrolijk in voor de rit terug naar Vicotoria. Na een tijdje rijden we een bocht om als Mariah heftig moet remmen voor een auto die midden op de weg stil staat. We sidderen nog na als we zien dat de chauffeur ook nog foto's zit te zaken. Wat een oen. Als wel langs de auto zijn ziet iemand een beer in de berm lopen. Later horen we van "the fellowship of the nine", die in de andere bus zit, dat het een beer met jong was. Helaas ik heb geen beer gezien.
De eerste stop is in Alberni, waar we rond 10.40 uur koffie drinken. We hebben uitzicht op het water maar verder maakt het plaatsje weinig indruk op mij. Wij rijden dezelfde weg als dinsdag. Af en toe hebben we prachtige uitzichten op het water. Voor de lunch stoppen we in Chamainus waar we "welkom" worden geheten door muziekmakende Zuid-Amerikanen met een panfluit. Het plaatsje staat bekend om de muurschilderingen. Sommige zijn werkelijk erg knap gemaakt. Het plaatsje heeft een toeristisch centrum met de nodige winkeltjes. De laatste lunch met Mariah en Lindsey wordt genuttigd en we gaan evalueren Iets waar ik niet dol op ben, maar wat soms wel zinvol kan zijn.
Het laatste deel van de rit brengt ons, wel dan niet slapende weer op een vertrouwde plek terug… The Blue Ridge Inn. Cor houdt een leuke toespraak en daarmee nemen we afscheid van onze gidsen en drie heerlijke dagen op Victoria Island. Toch wel fijn om vanavond weer in een zacht bed te slapen.
Ik duik er maar vroeg in, want morgenochtend moet ik alweer om 5.45 uur op en dit keer is het niet uit vrije wil om de natuur te bewonderen, maar omdat we de boot moeten halen.
Vrijdag 18 juli
Beng!
Na het nodige gerinkel weet mijn "slaperige" hand eindelijk de wekker te vinden!
Wauw, wat heb ik heerlijk geslapen, na twee nachten op een dun matje op een stenen ondergrond geslapen te hebben en in slaap gevallen de zijn met de laatste akkoorden van de vele straatartiesten op de boulevard van Victoria!! Super!
Aangezien ik mijn rugzak de vorige avond op zijn kop had gezet, moet ik een beetje opschieten om op tijd beneden te zijn, wat gelukkig lukt. Met de hele groep de Pacific Coach Line in en op naar de Ferry die ons naar Vancouver (min of meer) zal gaan brengen. Tijdens de overtocht genieten de meeste van een goed ontbijt en natuurlijk van het heerlijke zonnetje (het boek dat ik heb meegenomen komt echt nooit uit!) Helaas, ook deze keer weer geen walvissen die ons naar het vaste land begeleiden, maar ja, we waren dan ook al verwend door hun gezelschap bij Flores Island!
Na een laatste blik geworpen te hebben op het prachtige Vancouver Island gaan we met de PCL de Fraser River over en Vancouver weer in. Nu herkennen we het een en ander: de 'bol' (tja, waar lijkt ie eigenlijk op?), het (in onze ogen) 'pissebed' stadion (oftewel: B.C. Place Stadium), het gezellige Granville Island en, dit stond er een aantal dagen geleden nog niet, de tenten van Cirque du Soleil! Zouden ze er over twee weken nog staan?
Maar goed, op naar Burrard Street waar ons verhuurbedrijf is, dat ons een aantal Chryslers zal gaan uitlenen. Weten ze dat wel zeker? Een aantal mensen krijgen een klein beetje last van hun zenuwen, ik overigens ook, en dan met name om het feit dat de Chryslers automaten zijn! Hoe werkt dat? De "instructeur" doet heel laconiek als wij het een en ander aan hem vragen. Daar heb je dus weinig aan. Gelukkig rijden Arjan & Yvette vandaag met Nynke en mij mee en Arjan is ons chauffeurs tot grote steun: hij weet er veel van. Met de nodige horten en stoten (gelukkig dat iedereen goed in de riemen zit!) rijden we de stad uit en gaan er na zo'n 20 minuten gereden te hebben weer uit om over de hangbrug bij Lynn Canyon te lopen. We lopen eveneens wat rond bij het water over zowel voorgetimmerde paden als over paden die niet echt werden aangegeven (maar wel wat echter)! Weer in de auto en we vervolgen de prachtige route (met o.a. besneeuwde bergtoppen met op de voorgrond een in de zon schitterend meer, tja…) naar onze volgende stop: een 335 meter hoge waterval, genaamd Shannon Falls, die met een sierlijke tred naar beneden valt. Mooi om te zien! De Brandywine (wel wat anders dan de meisjesnamen bij de vorige twee bezienswaardigheden) waterval is qua lengte 66 meter en klettert wat plomper naar beneden, oftewel, met donderend geraas stort een enorme hoeveelheid water op de aarde! Wel indrukwekkend daardoor; hier wil je niet onder staan hoe warm je het ook hebt!
Wisselen van chauffeur, even wennen en door naar onze eindbestemming Whistler, een plaatsje dat met name in de winter bekend staat als trendy skioord. Voordat we de parkeergarage van ons verblijf inrijden, hebben we al een beetje de indruk dat een, ook in de zomer, toeristisch, gezellig en levendig stadje is. Dat levendige blijkt ook als we in ons hotel een mountainbiker de lift uit zien komen. Oh!? Later blijkt dat er deze week de nodige wedstrijden op deze tweewielers plaats zullen gaan vinden, zoals o.a. de " ronde van Whistler" diezelfde avond. Behalve daar heel even naar gekeken te hebben, hebben we wat rondgelopen door dit bruisende stadje en onze avond besloten met warme chocolademelk en een milk chocolat moccha (jammie!!!). Op naar bed aangezien de volgende dag het nodige van ons zal gaan eisen: we gaan skiën!!!
Zaterdag 19 juli
Inmiddels een week onderweg en de tijd vlieg! Vandaag zitten we in Whistler, bij mij vooral bekend om de wintersport. Het lijkt op een moderne versie van de Oostenrijkse skiplaatsjes die ik ken. Alles is net wat nieuwer en een beetje meer "Disney" . De omgeving is prachtig en bij uitstek geschikt om een mooie wandeling te of, zoals dat zo stoer klinkt in het Engels, hike te maken. Dat is dan ook waar een heel aantal mensen van de groep voor kiest. Ik ga vandaag echter met Amanda en Karin de gletsjer op om te skiën. Nu hadden we daar van tevoren niet echt op gerekend, dus de skibroek ligt nog thuis in de kast. Maar… we hebben berichten gehoord over mensen die in bikini of korte broek aan het snowboarden of skiën waren, dus in een gewone broek met trui zou het toch ook moeten lukken. Wel twijfelen we nog even over een extra jas, maar die blijft uiteindelijk in de auto liggen.
Nadat we met de auto naar upper village zijn gereden (dat duurt trouwens minder lang dan het zoeken naar een geschikte parkeerkeerplaats…), stappen we bij de skiverhuur binnen. De ski's en schoenen zijn al snel geregeld, zodat we nog wat tijd overhebben - voordat we de stoeltjeslift inmogen - om ons met koffie en thee wat moed in te drinken. Het is immers al weer een tijdje geleden sinds de laatste keer skiën en je weet maar nooit hoe het erbovenop de gletsjer uitziet. Dan is het echt tijd om naar boven te gaan. De top van Blackcomb Mountain ligt op 2440 meter hoogte, maar met 2 stoeltjesliften, een bus en nog een lift komen wij toto 2284 meter. Ik vind het hoog genoeg, bovendien schijnt het dat we al in de hemel zitten, want het skigebied hier heet 7th heaven!
Met bibberende benen binden we de ski's onder en gaan op zoek naar een geschikt stukje piste. Na de eerste moeizame meters vinden we waar we naar zochten en kunnen we lekker onze bochtjes draaien. Tenslotte weer met de sleeplift naar de Horstman Hut waar we onze lunch nuttigen terwijl we genieten van het waanzinnige mooie uitzicht. Dan is het alweer tijd om nog wat verder naar beneden te skiën en de stoeltjesliften naar beneden te nemen. Het was boven niet echt koud, maar het temperatuurverschil is toch wel goed te merken. Helemaal warm van het zonnetje komen we beneden terug waar we onze ski's en skischoenen weer inleveren. Onze eigen schoenen staan echter nog in de auto en dus gaan we op kousenvoeten terug naar de parkeergarage.
Dan terug naar het hotel, even opfrissen en bijkletsen met Elske en Anga, onze kamergenoten.
Hierna is het de hoogste tijd om het thuisfront te laten weten hoe het ons vergaat in Canada. Op zoek naar een computer dus en mailtjes versturen. Als we weer buiten komen, zijn een aantal jeugdige mountainbikers allerlei stunts aan het uithalen onder begeleiding van luide muziek en deskundig commentaar. Ze springen met hun fietsen (zonder zadel) op grote blokken en er weer vanaf. Als de muziek en de stunts stoppen, lopen we terug naar het hotel waar we van Karin de briefing krijgen over de route van morgen naar Tyax en de activiteiten aldaar. Hierna krijgen we last van rommelende magen en zoeken we een restaurantje op in de buurt van Whistler Mountain. We hebben uitzicht op de berg die tijdelijk is omgedoopt tot Whistler Mountain Bike Park. Er is een wedstrijd gaande, maar het duurt wel even voordat we doorhebben wat die mountainbikers aan het doen zijn. Goed kijken naar de flitslichten van de camera's en luisteren naar het gejuich en het applaus en dan denken we het een beetje door te hebben. Een behoorlijk aantal durfals zijn freestyle aan het mountainbiken en maken de meest geweldige sprongen. Salto's met de fiets - ik moet er zelf niet aan denken-, maar het ziet er wel geweldig uit.
Na het eten terug naar het hotel, spullen pakken en dan is het de hoogste tijd om ons bed in te duiken. Het is net half elf als we het licht uitdoen.
Zondag 20 juli
Vandaag is het mijn beurt in het dagboek te schrijven. Dus daar gaan we!
Vanmorgen werden we wakker in het moderne skioord Whistler. Vandaag moesten we gaan rijden naar Tyax (+/- 230 km). Aangezien dit een luxe resort is met veel faciliteiten wilden we vroeg vertrekken zodat we vroeg zouden aankomen. Annette en Marieke zaten bij ons in de auto dus we hadden om 8.30 uur afgesproken in de lobby. Onderweg zijn we eerst gestopt bij "Lower Joffre Lake". Dit was een heel mooi groen meer. Het was zo groen dat het bijna nep leek. Onze volgende stop was Lillooet. Hier hebben we getankt en boodschappen gedaan voor het avondeten.
Onderweg kwamen we de auto van Nynke, Amanda, Yvette en Arjan tegen. We besloten om de reis gezamenlijk voort te zetten. De weg van Lillooet naar Tyax bestond uit ongeveer 100 km ongeasfalteerde weg. Dat was een hele belevenis. We reden langs steile afgronden en hellingen waar stenen naar beneden vielen. We zijn zelf 1 keer gestopt, omdat er zoveel stenen op de weg lagen. Gelukkig was Nynke zo goed om een paar grote stenen van de weg te halen. Toen we aankwamen in Tyax bleek dit een superluxe resort te zijn met chalets en een hotel met uitzicht op besneeuwde bergtoppen en liggend aan een heel mooi meer. 's Avonds verzamelde iedereen zich in onze chalet voor het avondeten. Axel had een overheerlijk gehaktschotel gemaakt. Het was alleen jammer dat de rijst niet helemaal gelukt was. Maar dat kwam omdat we de instructies op het pak niet goed gelezen hadden. Desalniettemin had het iedereen goed gesmaakt. Na het eten gingen een paar jongens nog even een kanotourtje maken. Op een gegeven moment riep er iemand: "Ze liggen d'r in!". Dus wij natuurlijk allemaal naar buiten stormen en jawel hoor. Daar lagen Diderik, Hendrik en Ad in het water!! Iedereen lag natuurlijk krom van het lachten. Toen het wat kouder buiten begon te worden, hebben we binnen met een paar mensen Party en Co gespeeld. Dit was een combinatie van Hints, Pictonairy en Liplezen. Dus je kunt je voorstellen dat dit erg goed voor onze lachspieren was!! Na het spelletje zijn we allemaal naar bed gegaan om te dromen over de andere mooie dingen die ons nog te wachten staan.
Maandag 21 juli
De benen geschoren, de massageolie uit de kast. De benen van de coureurs worden door de soigneurs gemasseerd. Eerst een stevig pastamaal gegeten, bidons gevuld, iedereen is klaar voor de start. Tour de Tyax kan beginnen. De favorieten staan gereed: Dirk Jan de all-rounder, Ad de jonge outsider, Diderik de sluwe vos, Hendrik de kasseienvreter, Arjan de Klimgeit, Cor de buffel uit Brabant en Axel de waterdrager. Deze toppers wil iedere tourdirecteur wel in zijn ronde hebben!
Het begin belooft een spannende koers tot na enkele kilometers Cor de buffel geblesseerd uitvalt. De rest gaat gestaag door. Dirk Jan neemt al snel afstand. Ad probeert het nog wel, maar kan ook niet op tegen het geweld van Dirk Jan.
Dirk Jan wordt dan ook oppermachtig winnaar, de rest sprint voor de kiezersbaard. Ad wordt 2e en 3e wordt Arjan op de voet gevolgd door Diderik en Hendrik, Axel sluit de rij.
Zo dachten wij dat het fietsen vandaag zou gaan, het liep echter iets anders!
Fietsen (mountainbiken) is Tyax is afzien, zwaar afzien. We hadden met zijn 7-en mountainbikes gehuurd. Een deel ging luieren en een deel ging paardrijden. Deze hadden meer verstand van zaken.
Het mountainbiken ging van start. Dirk Jan was duidelijk in zijn sas, de rest deed wat stoerder dan ze waren, niemand wilde zich laten kennen. De paardrijgroep ging voor ons van start. Zij hadden een woeste John Wayne als begeleider. Weinig woorden maar veel daden. De paardrijders hadden we snel ingehaald, we draaiden vervolgens rechtsom de berg op "is maar een klein stukje" riep Dirk Jan. Het stukje kwam voor Cor al naar 200 meter ten einde, zijn hoofd ontplofte bijna. Kloppende aderen bij zijn slaap, dreunde op het ritme van een gabberplaat, niet gezond. Toen waren er nog zes. De rest ging door. Lopend, fietsend, kreunend en steunend. Er kwam geen einde aan de berg. Is wat anders dan de Limburgse heuvels. Eindelijk boven wel een geweldig uitzicht. De afdaling kwam, iedereen was verzot van blijdschap. Op de helft van de afdaling bleken Dirk Jan en Diderik afwezig te zijn. Ad en ik reden door naar Tyax, Hendrik en Arjan bleven wachten. Er was enige paniek. De paniek was echter ongegrond. Dirk Jan had een platte band. Pijn aan de billen, kuiten en nek. We hadden gemountainbiked.
Het resort maakte alles weer gedeeltelijk goed. Dirk jan kreeg zijn smile niet meer van zijn gezicht, hij had gefietst. De rest had gestampt, gezwoegd, vierkant gedraaid, het moet voor de ogen gefietst.
De avond maakte de dag af. Een geweldige barbecue van Diderik, Ad, Anga en Elske en wederom een heerlijk toetje.
Het mooie romantische wielerverhaal gaat in Tyax niet op. Bezint eer ge begint of nog beter gezegd TRAIN!!!
Dinsdag 22 juli
Na 2 heerlijke dagen in het Tyax Mountain Lake Resort doorgebracht te hebben werd het weer tijd om onze reis voort te zetten naar Clearwater. Iedereen is redelijk vroeg uit de veren, want we moeten heel wat kilometers afleggen, ongeveer 440 km. Na het ontbijt wordt de bagage ingeladen en gaan we op weg. Onze eerste stop is de "Hat Creek Ranch". Een leuk museum over de tijd tussen 1885- 1905. Voor 7 CAD kunnen we een kijkje nemen in een Roadhouse en zien we voorwerpen die door de Shuswap Indianen gebruikt werden. Nadat we uitgekeken zijn, nuttigen we onze zelfgemaakte lunch aan de picknicktafel bij de Ranch. We zitten in de schaduw want het is een warme dag. We vervolgen onze weg naar Clinton, een stadje uit de Goldrush tijd. Onze 2e stop is bij Chasm PP. Het is een canyon van vulkanisch gesteente, die door een gletsjer is uitgesleten. Het maakt weinig indruk op me. We gaan op weg naar de 3e stop. Een stop die blijkbaar erg moeilijk te vinden, want van de vorige groep heeft nog maar 1 persoon de Mt. Begbie Lookout gevonden. We gaan dan ook ons uiterste best doen om deze stop te vinden. Voor ons rijden Anga en Elske met Mireille en Dirk Jan. Ook zij willen de stop vinden. Op een gegeven moment zien we een bord met Begbi Summit. Zou dat de beruchte stop zijn? Voor we het weten zijn we het bord gepasseerd. Zodra we de mogelijkheid hebben om te keren doen we dat. Zo komen we toch nog aan bij de 3e stop. We moeten +/- 10 minuten klimmen om bij het uitzichtpunt te komen. Het is het klimmen waard, want we hebben een schitterend uitzicht. Er staat een huisje waar een vrouw rondloopt met een hondje. Ze vraagt of we misschien boven willen komen kijken naar het uitzicht.
Uiteraard willen wij dat. Ze vertelt ons dat ze daar 21 dagen moet zitten om te waken voor de bosbranden. Het is al 2 weken heel erg warm en het heeft nog niet geregend. We besluiten om terug te keren naar de auto. We gaan op weg naar onze eindbestemming, The Wells Gray Geust Ranch. Het is nog een behoorlijk eind rijden, dus stoppen we rond een uur of zes bij "The Bakery" om wat te eten. We nemen allemaal een wrap. Karin vertelt ons dat de Ranch nog ongeveer 27 km rijden is. Wanneer we na de ranch nog even doorrijden kunnen we misschien beren te zien te krijgen. We besluiten om beren te gaan "spotten", maar helaas hebben we geen succes. We rijden naar de ranch om onze slaapplek te gaan bewonderen. Het zijn houten blokhutjes. Om de dag te beëindigen halen we nog een slaapmutsje in de "Black Horse Saloon". Het was een waren en lange dag. Iedereen is moe en duikt vroeg de blokhutjes is.
Woensdag 23 juli
In tegenstelling tot vele anderen hebben Dirk Jan, Mireille, Yvette en ik een heerlijke nachtrust gehad in de niet al te ruime blokhut.
Na een verkwikkende douche wensten we bijna iedereen goedemorgen in de saloon waar de resten van het ontbijt op ons lagen te wachten. Enkele van ons zijn vroeg opgestaan, rond 4 uur/ half 5, om beren te spotten. Wij hadden daar niet al te veel energie voor en tenslotte hadden we er al 2 op Vancouver Island gezien.
Na het ontbijt zijn wij, Diderik,Dirk Jan, Mireille, Yvette en ik, richting Dawson Falls gereden. Het water kletterde, over de gehele breedte van de rivier, een meter of 4 naar beneden. Vervolgens gingen we een kijkje nemen bij Helmcken Falls, een prachtige waterval die zich in een grootte diepte stortte.
In eerste instantie waren we van plan een wandeling te gaan maken bij Ray Farm. Helaas werden we geremd door de hoge temperatuur, +/- 35 graden! "Dan maar naar een meer waar we kunnen zwemmen." We vervolgenden onze toch naar Clearwater Lake. Hoe warm het ook was, we waren niet opgewassen tegen het koude, ijskoude water. Op de picknick plaats hebben we onze lunch genuttigd; heerlijke gesmolten chocoladekoekjes, afgewisseld met M&M's en bbq-pinda's. Gelukkig kwamen we Cor en Anja tegen die nog het een en ander in de kofferbak hadden liggen, overgebleven van de dagen in Tyax. Heerlijke frambozen cake en honingkoekjes.
Op onze weg terug hebben we nog een bezoekje gebracht aan Ray Mineral Spring, uitgezonderd de dames. Was wel aardig, maar echt spectaculair was het niet.
Cor had ons geadviseerd om Green Mountain Viewing Tower te bezoeken. En wie zijn wij om zijn advies niet op te volgen. Het was inderdaad ontzettend mooi. Een gigantisch mooi view over de omliggende bergen, bijna 360 graden rondom.
Hierna zijn we naar het kamp teruggegaan, bij de Saloon iets gedronken en getracht een boek te lezen.
Om een uur of 6 zijn we wederom een wrap gaan eten bij "The Bakery". Voor het slapen gaan hebben we ook deze avond een slaapmutsje genomen in The Saloon.
Donderdag 24 juli
Vandaag laten we de blokhutjes weer voor wat ze zijn en is het tijd om onze reis voort te zetten richting Jasper.
Op onze weg hier naar toen zijn we eerst nog even gestopt bij The Spahalds Falls. Opnieuw één van de prachtige watervallen die Canada rijk is. Na een korte tussenstop bij het toeristencentrum in Clearwater, was onze volgende stop het Holiday Inn. Waar we heerlijk hebben geluncht.
We vervolgen onze weg en onze eerstvolgende stop zijn de Rearguard Falls. Hier waren mensen aan het raften, aangezien dit bij enkele van ons nog op de lijst van te doen staat, was het wel leuk om even te kijken. Het zag er best heftig uit. Volgens mij giert de adrenaline je op zo'n moment door je lijf. Het lijkt me wel geweldig om dit een keer te doen. We zullen wel zien, want er is nog veel meer om te zien en te doen.
Onze volgende stop: Mount Terry Fox Viewpoint. De berg die genoemd is naar een Canadese jongen die aan kanker leed. Op 1 been heeft hij geprobeerd om van de ene kant van het land naar de andere kant te lopen. Een indrukwekkend verhaal. Daarna doen we Mt Robson aan, de hoogste berg van de Canadese Rockies. Hier hebben we echter alleen effe een kiekje genomen. Na informatie ingewind te hebben bij het Visitor Centre in Jasper zijn we doorgereden naar ons motel, waar we 3 nachten zullen verblijven.
Het was opnieuw een lang, maar ook weer een geweldige dag. We gingen dan ook moe, maar voldaan ons bedje in.
Vrijdag 25 juli
Na vannacht weer lekker op een matras geslapen te hebben, stonden Anga, Elske, Annette en ik om half 10 klaar voor vertrek. Na de auto van benzine te hebben voorzien, lag Jasper op onze route. Hier hebben er eerst een bezoek aan het Visitor centre gebracht. Daarna was Lake Annette aan de beurt. Nadat Annette met het bord op de foto was geweest zijn we rond het meer gelopen. De wandeling van ongeveer 2 km was langs het mooie, heldere water. Bij de auto hebben we onze zelfgemaakte lunch opgegeten. Hierna gingen we op weg naar Maligne Canyon. De wandeling door de Canyon heeft ongeveer anderhalf uur geduurd. Op elke hoek/ bij elke bocht kon je wel een foto maken.
Onze volgende stop werd Medicene Lake. Het water van dit meer zakt en stijgt door de onderaardse afwatering. Naar onze mening lag aan het einde van het meer al een stuk droog. Nu op naar Maligne Lake, het grootste meer van de Canadese Rockies. Hier hebben we op het terras van het uitzicht zitten genieten. Tevens hebben we bezoek gehad van een nieuwsgierig vogeltjes en eekhoorntje. Als laatste zijn we naar de 6th Bridge van Maligne Canyon geweest, want deze hadden we te voet niet meer bezocht. Ter afsluiting van de dag zijn we bij Earls wezen eten.
Na terugkomst bij het hotel ben ik na een heftige briefing mijn bedje ingekropen.
Zaterdag 26 juli
In ben vandaag één van de bevoorrechte personen om in HET dagboek te schrijven van DE reis in Canada.
Vanmorgen zijn we vroeg vertrokken (ondanks ik me een beetje had verslapen). We, Diderik, Karin, Ad en ik, hebben eerst Karin afgezet in Jasper en zijn toen met zijn drieën doorgereden naar de kabelbaan van Jasper Mountain. Daar hebben we een pittige wandeling gemaakt naar het topje van de berg, waar we van een prachtig uitzicht konden genieten. Na enkele foto's moesten we weer voortmaken terug naar Jasper om onze auto aan Cor en Anja te geven, zodat zij hem konden gebruiken gedurende de tijd dat wij gingen raften. Voor het raften moesten we eerst nog even snel wat eten bij de MCDonalds en e-mailen in het dichtbij liggende Video Stop.
Toen zijn we al een speer naar White Water Rafting gegaan waar we samen met Karin, Amanda, Nynke, Dirk Jan en Mireille gingen… je raad het misschien al… raften!!! Daar aangekomen lopen wen dus Karin tegen het lijf, die had al vanaf 12 uur in het visitor centre op ons zitten wachten (waar wij niks vanaf wisten of misschien waren vergeten, sorry Karin). Naja, nadat Karin nog wat dingetjes had geregeld gingen we richting een soort loods waar we ons konden omkleden. Toen iedereen hun strakke pakjes had aangetrokken reden we naar de plek waar we de rivier ingingen. Diderik en Karin moesten wel in een andere boot, omdat er maar 6 in één boot konden (exclusief gids). Na 20 minuten dobberen kwamen we bij The White Water, oftewel de golfen. Daar gingen we eerst door een niveau 2 versnelling en later ging het naar niveau 3. Na totaal één uur varen kwamen we kletsnat aan bij het eindpunt. Over het algemeen vonden we de rit een beetje te rustig, maar het was wel de moeite waard. We zijn weer in de bus gestapt en teruggereden naar de loods om ons weer om te kleden. Dat was het laatste van deze trip.
Weer terug in Jasper zien we Cor en Anja en krijgen we de autosleutel terug. Cor en Anja gaan dan met Jilleke en Annes…. Euh…… Anneke en Jilles. De 8 die hards gaan samen wat eten in Earls. Diderik, Ad en ik nemen daar als toetje een Chocolat Caramel Explosion die ERG goed smaakt.
Na ons buikje rond gegeten te hebben gaan Mireille, Dirk Jan, Diderik en ik door naar de hot springs en gaat de rest naar (geen idee). Een tijdje later arriveren we bij de hot springs en worden we gelijk wit door de vele asdeeltjes in de lucht die erin kwamen door een "gecontroleerde" bosbrand in de buurt. We nemen snel een kijkje in de hot springs, maar besluiten dat we geen zin hebben om daar opgepropt tussen de mensen in te gaan staan. Dus zijn we door gelopen naar de echte hot springs hoger gelegen op de berg. Onderweg naar boven komen we een paar kleine warme stroompjes tegen die uit de berg komen. Toen we helemaal doorliepen kwamen we een groot oud hotel tegen dat sinds 1984 ivm betonrot en steenval gesloten is. Vroeger was het naar uitzien een chic hotel waar een zwembad was met warm water uit de berg. Daar hebben we een paar foto's genomen en zijn teruggegaan naar de auto. We zagen toen vlakbij de auto een hert dat de kolen uit de BBQ-bak aan het eten was. (Wij vonden het ook vreemd om te zien.) De padvinders gedachten kwamen weer naar boven, zodat wij, naar een paar foto's van twee meter afstand te hebben genomen, het beest hebben weggestuurd en het plastic e.d. uit de bak hebben gehaald. Trots van onze goede daad lopen we terug naar de auto en rijden we terug naar het hotel.
Aangekomen hebben we nog net de meeting kunnen bijwonen.
Zondag 27 juli
Voor de zoveelste keer de spullen ingepakt in de tassen. Ontbijt helaas niet mogelijk in de bungalows dus dit maar genuttigd in Jasper. Aangezien Diderik en Hendrik een tweetal stops, die wij een dag eerder al bezocht hadden , niet gemaakt hadden, besloten we dit nog maar een keertje te doen. Horseshoe Lake, een prachtig verstild meertje en Athabasca Falls, een prachtige waterval. Hierna flink doorgereden naar het Columbia Icefield, maar vlak ervoor moesten we stoppen voor een aantal Bighornsheep. Ze stonden met een groepje van 8 langs de weg rustig te grazen. Om kwart over elf waren we exact op tijd bij de gezellig drukke parkeerplaats. Peter, onze gids, stond al te wachten. Met z'n vijftienen zijn we ruim 3.5 uur gaan lopen, nadat we mutsen, handschoenen en windjassen hadden aangedaan bij een temperatuur van ruim 20 graden. Peter kon boeiend vertellen over "zijn gletsjer" zoals hij het Columbia Icefield liefkozend noemde. De tijd vloeg voorbij en af en toe warm en koud en vooral veel foto's gemaakt van windmills, spleten, gletsjers en bergen met sneeuw. Ik vond het heel spectaculair en bijzonder interessant. Bij het Visitor centre nog wat gedronken en heel even de tentoonstelling/ presentatie bekeken. Nog een stop gemaakt bij het Peyton lake, het mooiste uitzichtpunt van de Rockies volgens onze gidsen. Echter dit was weer een van de zeer vele mooi panorama's van de Rocky Mountains. In Banff, het leuke toeristische stadje aan het begin van Banff National Park, hebben we in een leuke pub/ restaurant heerlijk bizon en spaghetti gegeten.
Uiteindelijk om 9 uur 's avonds vonden we de Sundance Lodges, waar we in mega Tipi's sliepen.
Maandag 28 juli, Banff dag 17
Om 7 uur wakker, het was wat kil in de tipi.
Met Elske en Anga gingen we naar Banff. Eerst wilden Elske en Anga naar een Meadow (alpenweide) met de bus maar in het visitor centre werd duidelijk dat dit +/- 4 tot 5 uur zou gaan duren en ze zonder reservering weinig kas hadden. Onze plannen bijgesteld, we gingen bekijken wat we samen wilden en kwamen er gauw uit. Van 11.00 tot 15.00 uur ieder koppel in eigen tempo naar musea en vanaf 15.00 uur naar het Fairmont Hotel en de verdere plannen afmaken samen.
Voor het bezoek aan het visitor centre maken we een ontbijt stop in een winkelcentrum. Na het bezoek weer terug want er was een cd-zaak waargenomen. Na een wandeling langs een rivier, werd het 1e museum werd het White museum. We kwamen daar 2 leidsters tegen met 6 kleine kleuters. De leidster droeg een touw met knopen aan een hand een kleuter. Zo in een ruitje moesten ze het touw vasthouden. Ik vroeg of ik ze mocht fotograferen, maar dat was niet de "policy". Toen ze voorbij waren heb ik er een foto van gemaakt van achteren. Wie weet liep er een beroemd kind bij. Het Whitemuseum was een modern gebouw. De geschiedenis van de indianen werd verteld met prachtige foto's van walking Buffalo en familie. Hierna de stichting van de stand Banff, de aanleg van de spoorlijn door CPR (Canadian Pacific Railway) de organisatie van het National Park toerisme, alpinisme, brandbeveiliging etc. Daarna door naar het Luxton Museum. Het gebouw was van boomstammen als een nederzetting gemaakt. Alles over indianen, dieren, uitbeeldingen over de buffel jacht, hoe ze op de rotsen werden gejaagd en naar beneden stortten, als dat in bijvoorbeeld oktober werd gedaan, hadden ze maanden bevroren vlees ter beschikking. Slim hoor.
Om 15.00 uur ontmoetten we elkaar bij het Visitor centre om gezamenlijk naar het Fairmont Hotel te gaan. Na thee met apple pie en ijs en wat rondgekeken te hebben, gingen we langs de Hoodoos Vermillion Lakes (rotsformaties). Er waren wat ganzen te zien en het was er rustig aan de rand van de stad. Daarna voor het diner naar Canmore. We kwamen bij een bistro terecht. De ober was ooit in Amsterdam geweest. Op het terras was het heerlijk in de schaduw. Het werd 3 keer bizon en 1 keer zalm. Het was zeer geslaagd en gezellig.
Om 19.45 uur begonnen we aan onze tocht om "Moose " te spotten door een Provincial Park. Een gravelweg van 34 km. Na drie kwartier wilden we de moed al opgeven, maar toen zagen we een mooi hertje op de weg. Na de stop sloop het weg in het bos en bleef kijken toen sloop het bijna langs de weg wat verder weer de weg op. Om daarna zeer elegant en rustig draven over de weg te lopen. We dachten aan Bonfire, zo prachtig als dat gebeurde, en toen weg het bos in. Even later stopte een ranger voor ons en jawel daar stond een Moose, een vrouwtje. Heel mooi, heel kalm, met halsband. Na wat foto's stopte verder de ranger weer en Elske gaf al een lichtsignaal terug als hij een remsignaal gaf. En weer een Moose, een vrouwtje. Na driemaal as daar ook een mannetje met een enorm gewei. Elske zei: Wat een fruitmand. Wij waren helemaal in juichstemming en keken toe hoe hij bewoog, zo wonderlijk. Achter de schoft lijkt het lijf op een paard met hogere benen, de bult op de schoft is uniek en dan die kop met gewei en iets aan die kin, prachtige kleuren. Geweldig.
Daarna zijn we vlug doorgereden, het was bijna donker en om 22.02 uur waren we bij de tipi's voor de briefing. Daar hoorden we de verhalen van de Calgary-gangers en ook dat een auto met 5 mensen nog niet terug was.
We gingen later naar onze tipi en na wat gedraai over onze plastic matrassen vielen we voldaan van een leuke dag in slaap.
Dinsdag 29 juli
Na eerst de wekker stuk geslagen te hebben en me nog een aantal keren een lekker goed omgedraaid te hebben, heb ik toch maar besloten om op te staan. Vandaag is het een reisdag van Kananaskis naar Golden, dus mochten marieke en ik met Veronique en Axel meerijden. Na alle spullen ingepakt te hebben zijn we rond 9 uur aangereden. Samen met Nynke, Amanda, Yvette en Arjan zijn we eerst naar Peter Lougheed PP gereden. Dit is een onverharde weg waar je elanden kan spotten. Helaas geen elanden gezien, maar wel veel eekhoorntjes, een hert en een coyote. Na verder niks meer te hebben gezien, zijn we doorgereden naar Banff, waar we eerst moesten tanken, zowel voor de auto als wijzelf. Daarna hebben we de Marble Canyon en de paintpots (okerkleurige velden, deze werden vroeger gebruikt door de indianen als kleurstof) bezocht. Toen zijn we Lake Louise gaan bezichtigen. Erg toeristisch! Bijna 10.000 mensen per dag. Hier was het kijken, foto maken en weer weg. Het was wel een mooi meer. De volgende stop die op onze route lag, was Moraine Lake. Hier zijn we wat langer geweest. Het was erg warm, dus heb ik lekker in de schaduw gezeten met bezoek van eekhoorntjes. Rond 5 uur zijn we naar de Spiral Tunnels gereden. Als er een trein door de tunnel rijdt, kruisen op een gegeven moment de kop en de staart van de trein elkaar. Helaas wederom pech. Je raadt het al, er kwam geen trein aan, dan maar verder rijden, op naar de huifkarren! Om hier te komen moesten van eerst 13 km afleggen over onverharde weg (Beaverfood Road). Deze weg zag eruit om een beer tegen te komen. Dus vroeg ik aan Axel, die helaas nog een beer had gezien, of we nog beren moesten spotten. Als antwoord kreeg ik: "Nee dat hoeft niet meer!" Na nog geen 5 minuten was ons het dan eindelijk gelukt, maar vooral voor Axel en Veronique. Jaja, we zagen een beer! Dus vol in de remmen en in zijn achteruit, want we moesten hem natuurlijk goed bekijken en de nodige foto's maken. Het was geweldig om een beer van zo dicht bij te bekijken. Na 2 keer op en neer te hebben reden ging de beer er vandaar. Ben blij dat Veronique en Axel alsnog een beer hebben gezien! Daarna zijn we verder gereden, natuurlijk nog helemaal onder de indruk van de beer. Op een gegeven moment zagen we een auto tegemoet komen. Dit was de auto van Amanda en Nynke, zij reden voor ons en zagen ons niet meer en dachten dat er iets aan de hand was en waren om gedraaid om te kijken waar we waren. Erg aardig! Na te hebben verteld over de beer, zijn we weer verder gereden. Na aankomst bij de huifkarren, hebben we de spullen uitgepakt en konden we om 19.00 uur meteen aanschuiven om lekker te gaan eten. Natuurlijk moest ons berenverhaal verteld worden. Na het eten zijn we gaan volleyballen en daarna rond het kampvuur gaan zitten. Na weer een voldane reisdag was het tijd om lekker te gaan slapen. Wel een grappig idee om in zo'n huifkar te slapen.
Woensdag 30 juli
Vandaag een rustige dag voor de boeg, omdat het te warm is om een wandeling te maken en er behalve raften voor de rest niet zo bijzonder veel te doen valt. Ik heb besloten om in tegenstelling tot Nynke, Amanda, Cor, Arjan, Dirk Jan en Axel niet te gaan raften, omdat ik in Jasper al ben geweest en mijn budget geen tweede keer toelaat. Ik krijg dus de kans om lekker uit te slapen (een kans die ik overigs verspeel, doordat de nachtelijke kou zo diep in de huifkar doordringt) tot kwart voor negen om daarna voor de tweede keer kennis te maken met de geweldige kookkunsten op de camping. Je naar eigen keuze bereidde eitje en eventuele pannenkoek werd voor je neus klaargemaakt op een bakplaat door een man die duidelijk geen last had van een ochtendhumeur. Voor de rest kon je nog bacon, saucages en fruit nemen en ook de cereals mochten niet ontbreken. Typisch zo'n ontbijt waar je zoveel van eet, dat je geen lunch meer nodig hebt. Maar genoeg over het ontbijt. Om 9.45 uur was het tijd om de rafters weg te brengen en uit te zwaaien. Met 3 auto's komen we na een half uurtje rijden over de hobbelige gravelroad, komen we op de plaats van bestemming aan en is het tijd voor het (misschien wel laatste) afscheid, je weet immers maar nooit. Na dit achter de rug te hebben gaan we met 2 auto's (1 met Veronique, Mireille, Yvette en Hendrik en 1 met Karin, Anja, Diderik en ik) naar Golden om effe een beetje rond te kijken en eventueel een hapje te eten. Na een door wegwerkzaamheden vertraagde rit komen we na zo'n 40 minuten aan in het wat tegenvallende Golden. Het is (weer) zo'n in de Goldrush ontstane plaatsje (dacht ik) met voldoende faciliteiten, maar een gebrek aan gezelligheid. We kijken eerst even een uurtje rond en komen in een souvenirwinkeltje waarvan de eigenaar net zoals zo'n beetje iedere andere Canadees wel eens in Nederland is geweest. Na een vruchteloze poging een leuk cadeautje voor Arjans verjaardag te vinden, gaan we met zijn vieren (de andere auto is zijn eigen weg gegaan) in een Grieks restaurantje zitten. Blijkbaar heeft het zware ontbijt toch gewerkt, want geen van ons bestelt een lunchmaaltijd, maar Diderik en ik nemen een stukje overheerlijke taart. Wanneer Karin en Anja even langs de bakker gaan, gaan Diderik en ik op zoek naar een internet café. In plaats van een internet café belanden we in een kledingzaak met internetcomputer (rare combinatie). Na de nodige e-mails te hebben verstuurd, rijden we nog even langs de supermarkt en de liquor store voor het cadeautje voor Arjan, alvorens terug te keren naar de Beaverfoot Lodge. Het plan om een lekkere verfrissende duik te nemen is een dichtbijzijnde meertje valt in het water, omdat het meertje groen zou zijn (niet echt verfrissend dus). Als alternatief besluit ik maar even lekker te gaan lezen in de schaduw. Als de rafters terugkomen, gaan we effe lekker kaarten. Eerst doen we éénendertigen, maar dit bevalt Axel niet erg, dus gaan we gezellig klaverjassen. Voor mij is het al een tijdje geleden, maar uiteindelijk gaat het wel en maken we (Cor en ik) Dirk Jan en Axel finaal in. Na dit vertier was het om 19.00 uur tijd om te eten. Ook nu weer een onovertroffen maaltijd met roast beef en aardappels en groente. Na het eten is het tijd voor een potje volleybal. Ondanks de vele muggen is het toch nog leuk, totdat een stel gasten die waarschijnlijk voor de eerste keer een biertje op hadden ook mee wilden doen en de show gingen verpesten. Dan maar even gezellig rond het kampvuur zitten, tot ik gestoord word van de muggen en toen besloot ik maar te gaan slapen na een rustige, zeker niet onaardige dag. Om half twaalf krijg ik nog de unieke kans het Noorderlicht te zien.
Donderdag 31 juli
Vanmorgen om 7 uur opgestaan in de huifkar. De tweede nacht in de huifkar is toch een belevenis. Ondanks in de huifkar toch prima geslapen. 31 Juli, de verjaardag van Arjan, 24 jaar geworden. Met zijn allen gefeliciteerd. Arjan droeg een prinsessenkroontje op zijn hoofd, van zijn vriend Yvette gehad. Onze reisbegeleidster Karin had een taart besteld, die we met zijn allen smakelijk opaten. Zo was de verjaardag leuk gevierd. Om half 10 vertrokken we vanuit de Beaverfoot Lodge, adres Beaverfood Road, naar ons nieuw adres, Village Green Hotel te Vernon ongeveer 330 km met onderweg diverse stops. Onze eerste stop zou zijn het Visitor Centre op de Rogers Pass. Waar onder andere een beren film te zien zou zijn, maar we zijn er straal voorbij gereden. Zo werd onze eerste stop Revelstoke. Waar we koffie hebben gedronken. Revelstoke is een prachtig plaatsje, wat zo in een cowboy film past. Meadows in the sky parkway, waar we een bloemenveld konden bezoeken, waar omstreeks deze tijd de bloemen onder het sneeuwveld uitkomen. Maar wegens bosbranden en de vele rook, is deze pas afgesloten. We zijn doorgereden naar de Revelstoke dam, 8 km ten noorden van Revelstoke. Hier hebben we de dam bezocht. Met een busje, met een gids die ons rondleidde, werden we opgehaald. De dam is 470 meter breed en 175 meter hoog. Het is indrukwekkend om te zien. 40% van Britisch Columbia wordt hiermee van stroom voorzien. Er is 7 jaar over gebouwd met zo'n 10.000 mensen. Na de dam bezocht te hebben, zijn we doorgereden naar het Village Green Hotel in Vernon. Om 5 uur kwamen we aan bij het hotel. We hebben ons in dit hotel weer aan moeten passen aan de luxe die dit hotel ons biedt. Om half 8 zijn we met heel de groep wezen eten in Vernon, in een restaurant dat door Karin was aanbevolen. Axel bedankte onze reisbegeleidster Karin op een leuke en goede manier. Daarna hebben we heerlijk gegeten en gedronken. Om 11 uur terug naar het hotel. Waar sommige van onze groepsgenoten nog een gokje waagden in het Casino van het hotel. Dit was het einde van een mooi, lange dag.
Vrijdag 1 augustus
De op één na laatste dag weergegeven vanuit het perspectief van de reisbegeleidster! Om 6.00 uur ging de wekker en toen was het in Vernon al zonnig en warm . Zou Dirk Jan zijn slag nog geslagen hebben in het Casino gisterenavond? De ontbijtzaal zat vol met een buslading japanners, dus het duurde even wat langer met het ontbijt. Na 9 weken nog niet gewend aan de slappe Canadese koffie… Cor en Anja al helemaal wakker, Hendrik nog niet en ik ergens daartussenin. Anja beet de spits af met de lange rit van 460 km naar Vancouver. Met Cors muziek op de achtergrond hebben Hendrik en ik nog maar even onze ogen dicht gedaan. In Merritt een koffiestop gemaakt, tevens tank en plaspauze. Voor Hendrik even gecheckt of hij eventueel een honkbalknuppel als handbagage mee zou mogen nemen in het vliegtuig. Men vond dat niet zo'n goed idee. Heeft ie hem nou trouwens wel of niet gekocht? Het tweede deel van de rit heb ik gereden onder begeleiding van DJ Cor en later met Hendrik als uitstekende routebeschrijver "Je weet wel hoe we moeten rijden he?" Tim Hortons was onze lunchplek maar ons toetje hebben Hendrik en ik bij de Mac gehaald (hij een Big Mac en ik een aardbeienshake die naar chocolade smaakte). Zonder file bereikten we ze bij half drie Vancouver. Voor vele Canadezen het begin van een lang weekend waarmee het bestaan van Britisch Columbia wordt gevierd. Mijn spullen waaronder mijn onhandig grote schilderij naar boven gesleept. Info op de balie geplakt en versierd met "kisses" (chocolaatjes) voor iedereen. Mijn rugzak leeggegooid omdat ik natuurlijk weer iets van onderop moet hebben, waardoor zo'n hotelkamer gelijk weer helemaal vol ligt. Met een ingewikkelde calculator van de receptie de boekhouding afgerond en me gebogen over de Visitor Tax Refund procedure. Geshopt in Robsonstreet en de dag geëindigd met pizza en een film op de hotelkamer. Wat kan ik veel schrijven over weinig he? Maarja, ik heb nu eenmaal vandaag niet zo veel bijzonders gedaan! Blij dat we allemaal weer heelhuids in Vancouver zijn aangekomen. En allemaal een beer hebben gezien tijdens deze reis.
Zaterdag 1 augustus en zondag 2 augustus
Vanmorgen ging de wekker om half 8. Na het ontbijt moet ik mijn tas nog inpakken. Wonder boven wonder ging dit de eerste keer meteen goed. Om 9 uur waren we al klaar, dus zijn we maar meteen gaan uitchecken. Op naar Gastown om de laatste souvenirs voor het thuisfront te kopen. Dit is gelukkig snel gelukt. Hierna zijn we een shopping mall ingedoken. Na wat winkels te hebben bekeken, kwamen we uit bij de Esprit winkel. Ik kon het niet laten om niks te kopen, dus ging met een tas naar buiten toe. Rond half 12 zijn Annette en ik gaan eten om het laatste geld op te maken. Hierna was het tijd om te verzamelen bij het hotel. Toen iedereen bij elkaar was, zijn de chauffeurs de auto's gaan halen. Deze reden de auto's voor en toen konden we op naar het vliegveld. Hier werden de auto's ingeleverd en mochten we gaan inchecken. Het bleek dat bijna niemand in het vliegtuig langs elkaar zat. Wel zat bijna de hele groep bij elkaar, op een paar na. Nadat het overgebleven benzinegeld verdeeld was, was het tijd voor een laatste groepsfoto. Hierna ging ieder zijn eigen weg en zagen we elkaar weer in het vliegtuig. Deze vertrok rond 17.00 uur (Canadese tijd). In het vliegtuig zijn 2 films gedraaid, maar daar heb ik niet veel van meegekregen. Ik was er te moe voor. Ik heb dan ook gelukkig kunnen slapen. Rond half 11 (Nederlandse tijd) landden we op Frankfurt. Van het thuisfront hoorde ik later dat we 40 minuten te vroeg waren geland. Helemaal niet erg hoor! Op de luchthaven hebben Annette & ik niks meer gedaan, want daar hadden we geen puf meer voor. Om +/- 12.15 uur konden we weer gaan inchecken voor de vlucht naar huis. Deze keer werden we met de bus naar het vliegtuig gebracht, waar we met de trap in mochten stappen. Na ongeveer 45 minuten landden we op Schiphol, wel met een aantal schokken. Na lang op de bagage gewacht te hebben, kwamen de tassen dan eindelijk. Nadat we van iedereen afscheid hadden genomen, mochten de richting het thuisfront. Om 3 uur, half 4 zijn we aangereden (nee, niet tegen aan andere auto) naar huis. Nadat we Annette thuis hadden afgezet, was ik om half 6 thuis. Na het eten en een douche kroop ik om half 8 moet mijn eigen bed in. Ik was toen ook al ongeveer 27 uur wakker.
Al met al was het een zeer geslaagde en leuke vakantie.
Na een zeer zoet ontbijt in een tamelijk kleine eetzaal verzamelen we ons in de lounge bij onze reisleidster Karin, die ons het een en ander vertelt over wat ons te wachten staat. We stellen ons voor aan elkaar en iedereen is ervan overtuigd dat dit een avontuurlijke, fantastische natuurreis zal worden. Daarna gaat iedereen op zijn manier Vancouver ontdekken. Wij gaan de stadswandeling doen. Eerst naar Canada Place, waar we een fantastisch uitzicht hebben op de omgeving, de cruise schepen bewonderen en ons vergapen aan de hoge gebouwen. En dan lopen, lopen, lopen. Yaletown is een leuke wijk van gerenoveerde pakhuizen, waarin nu vele restaurantjes en artistieke winkeltjes zijn gevestigd.
We vinden dat we genoeg gelopen hebben en gaan op zoek naar fietsen. We kijken en vergelijken en uiteindelijk heeft iedereen een fiets naar haar/ zijn zin. Dan fietsen we in het Stanley-Park. Een aparte ervaring. We zien de totempalen, een cricketwedstrijd en een prachtig uitzicht op de stad. In de regen fietsen we terug en één van ons lopend die had namelijk een lekke band. Na een lange, regenachtige wandeling keren we terug naar ons hotel.
's Avonds lekker gegeten in een zeer leuk Italiaans restaurant in de wijk Gastown. Het was een gezellige dag.
Maandag 14 juli
Na wederom een overheerlijk ontbijt in de o zo gezellige hotel lounge, verzamelden we ons buiten het hotel aan de overkant om opgepikt te worden door de bus naar Vancouver Island. Het weer is nog steeds van Nederlandse kwaliteit; goed voor de plantjes dus. (In Nederland is op dit moment een hittegolf gaande). De bus komt iets te laat en stopt helaas aan de verkeerde kant van de weg, maar dat mag de pret niet drukken. Snel laden we in en nemen we plaats. Tijdens de 1.45 uur durende tocht op de ferry klaart het weer op en genieten we van het uitzicht. De walvissen laten zich evenwel niet zien. Eenmaal op Vancouver Island is het nog 45 minuten rijden naar ons motel: Blue Ridge Inns aan de Douglas Street, Victoria. We nemen de bus (1,75 CAD) naar het centrum en doen daar, min of meer, de door Karin aanbevolen stadswandeling. We zien de mooie haven, het gigantische Empress hotel, bezoeken Market Square (vlakbij de Tapas Bar waar we die avond gaan eten) en we drinken wat op Bastian Square. Hier hebben we een heel mooi uitzicht op het water, zeilschepen, watervliegtuigen en de vele en grote hotels aan de overkant. Tussendoor hebben we overigs ook China Town bezocht, maar dat had beter China Street kunnen heten. 's Avonds eten we in de Tapas Bar aan Trounce Street. We hebben nog nooit tapas gegeten. Dus het is een hele toer om een keuze te maken. Uiteindelijk bestellen de meeste gewoon kip of pizza (wel erg goed). Yvette en ik bestellen de Tapas Platta For Two. We krijgen veel verschillende hapjes en sommige zijn erg lekker, andere wat minder. Om 10 Pm zijn we terug bij het motel om onze rijbewijzen te registeren bij Karin. Helaas is de verzekering voor personen onder de 25 erg duur, waardoor DJ, Mireille, Yvette en Arjan geen chauffeur zullen zijn. Om 10.15 Pm slepen we ons met onze laatste krachten naar bed.
Dinsdag 15 juli
Nauwelijks bekomen van het 'full breakfast special' ontbijt worden we opgewacht door 2 praatgrage dames. Het blijken onze gidsen te zijn voor de komende 3 dagen. Mariah blijkt de rustige te zijn, Lindsey blijkt wel te houden van een praatje. Vandaag is een reisdag en dus vertrekken we stipt om 9.00 uur. Vanuit Victoria rijden we via Nanaimo naar Ucluelet, onze slaapplaats voor de nacht. De rit brengt ons 's ochtends noordwaarts. Onze eerste grote stop is in het plaatsje Coombs, een plaatsje dat iets te veel toeristen herbergt. We rijden door naar enkele watervallen met de namen Upper & Lower falls. We maken een rondwandeling en besluiten de tocht met een picknick, klaargemaakt door de twee gidsen. Na deze heerlijke maaltijd voert de Dodge Ran Van ons naar het MacMillan Tree Park. Hier staan bomen tot wel 800 jaar oud. Grappig is dat we hier fietsers tegenkomen. Ze blijken de Britisch Colombia Tour te rijden. Lijkt me, als enthousiast recreatiefietser, een fantastische uitdaging. Na het bomenpark doen we nog enkele inkopen in Nanaims en rijden we via een prachtige, hobbelige weg naar onze eindbestemming in het westen van Vancouver Island. Na de lange rit krijgen we op de camping van Lindsey instructies om de tent op te zetten. Een uurtje later heeft iedereen zijn tent opgezet. Even later is het eten klaar: Spaghetti met een rode saus, ik gok Bolognese. Een afwas en veel lol verder besluiten we de avond sfeervol aan een kampvuur. Karin geeft uitleg over de reis. Lindsey geeft een uitgebreide uiteenzetting over de zwarte en de Grizzly beer. Na het poetsen van de tandjes worden de slaapzakken opgezocht en wacht ons een lange, onstuimige nacht naar de volgende dag……
Woensdag 16 juli
Dit is het begin van wat een lange dag gaat worden. 's Morgens alweer vroeg uit de veren, om na het ontbijt en onze alvast klaargemaakte lunch te vertrekken naar een wandeling even ten noorden van de camping. De wandelingen duren altijd wat langer dan dat de gidsen aangeven. Voor mij is dat niet erg, want ik ben gek op het natuurschoon en het telkens andere uitzicht. Daarna allen weer de bus in en op naar Tofino alwaar we ons moeten inchecken voor de boot, de Zodiak of de overdekte. Nog Tofino in voor een kop koffie en we konden ons weer begeven richting de boot. De Zodiak'ers werden in een oranje pak gehesen met een gele oliejas erover. Mutsen op en handschoenen aan. Het werd wel een zoekplaatje wie wie was. Drie van de groep gingen met de overdekte boot, in de veronderstelling dat, dat wat rustiger zou gaan, maar dat viel behoorlijk tegen. Onderweg heel wat gezien, puffin (papegaaiduiker?), zeeotters en een stuk of 8 grijze walvissen. Toch wel jammer dat ze zo ver weg zwommen, maar het was toch wel een imposant gehaal. Eerst een fonteintje, dan de rug en dan die staart. Geweldig!
Vlakbij de hot springs lag een zeeotter op zijn rug zijn maaltijd te verschalken. En dan naar de hot springs. Over een +/- 2 km lange boardwalk door het woud kwamen, we na veel trapjes omhoog en omlaag en onderweg mijn naam nog tegenkomen op de boardwalk, aan bij de hot springs. Het was er erg druk en er was een grote steenmassa. Slecht een van ons heeft een duik genomen in het warme water.
In rap tempo gingen we weer terug naar Tofino waar we werden opgehaald door Mariah en Lindsey om ongeveer 17.30 uur.
Allemaal weer de auto in en op naar de barbecue op het strand. Prachtig breed strand met allemaal drijfhout tegen de kust, een prachtige zon die over het water scheen en alles in een mistige gloed zette. De barbecue bestond uit verse zalm. Heerlijk! Na nog wat spelletjes gedaan te hebben en Mariah voor ons op de gitaar gespeeld had, zijn we teruggegaan naar de camping. Het wat een lange, maar prachtige dag.
Donderdag 17 juli
Wat is dat toch met kamperen, dat iedereen rond 6 uur in de morgen de rits van de tent al open doet?!
Wil iedereen zolang mogelijk van de natuur genieten of is het omdat de matjes zo beroerd liggen? Kortom… kamperen haalt wel het beste in de mens naar boven, want we snijden kaas en komkommer voor elkaar en we wassen en drogen de vaat. Toch willen we de huiselijke sfeer. We hebben een slaapgedeelte, keuken, "eetzaal" en een "bibliotheek". In de laatste ruimte schrijven we ons verslag en lezen we, als het lukt een paar bladzijden in ons boek. Vanmorgen starten we met mooi weer… een strak blauwe lucht. Al voor 8 uur zijn alle tenten ingepakt. We stappen vrolijk in voor de rit terug naar Vicotoria. Na een tijdje rijden we een bocht om als Mariah heftig moet remmen voor een auto die midden op de weg stil staat. We sidderen nog na als we zien dat de chauffeur ook nog foto's zit te zaken. Wat een oen. Als wel langs de auto zijn ziet iemand een beer in de berm lopen. Later horen we van "the fellowship of the nine", die in de andere bus zit, dat het een beer met jong was. Helaas ik heb geen beer gezien.
De eerste stop is in Alberni, waar we rond 10.40 uur koffie drinken. We hebben uitzicht op het water maar verder maakt het plaatsje weinig indruk op mij. Wij rijden dezelfde weg als dinsdag. Af en toe hebben we prachtige uitzichten op het water. Voor de lunch stoppen we in Chamainus waar we "welkom" worden geheten door muziekmakende Zuid-Amerikanen met een panfluit. Het plaatsje staat bekend om de muurschilderingen. Sommige zijn werkelijk erg knap gemaakt. Het plaatsje heeft een toeristisch centrum met de nodige winkeltjes. De laatste lunch met Mariah en Lindsey wordt genuttigd en we gaan evalueren Iets waar ik niet dol op ben, maar wat soms wel zinvol kan zijn.
Het laatste deel van de rit brengt ons, wel dan niet slapende weer op een vertrouwde plek terug… The Blue Ridge Inn. Cor houdt een leuke toespraak en daarmee nemen we afscheid van onze gidsen en drie heerlijke dagen op Victoria Island. Toch wel fijn om vanavond weer in een zacht bed te slapen.
Ik duik er maar vroeg in, want morgenochtend moet ik alweer om 5.45 uur op en dit keer is het niet uit vrije wil om de natuur te bewonderen, maar omdat we de boot moeten halen.
Vrijdag 18 juli
Beng!
Na het nodige gerinkel weet mijn "slaperige" hand eindelijk de wekker te vinden!
Wauw, wat heb ik heerlijk geslapen, na twee nachten op een dun matje op een stenen ondergrond geslapen te hebben en in slaap gevallen de zijn met de laatste akkoorden van de vele straatartiesten op de boulevard van Victoria!! Super!
Aangezien ik mijn rugzak de vorige avond op zijn kop had gezet, moet ik een beetje opschieten om op tijd beneden te zijn, wat gelukkig lukt. Met de hele groep de Pacific Coach Line in en op naar de Ferry die ons naar Vancouver (min of meer) zal gaan brengen. Tijdens de overtocht genieten de meeste van een goed ontbijt en natuurlijk van het heerlijke zonnetje (het boek dat ik heb meegenomen komt echt nooit uit!) Helaas, ook deze keer weer geen walvissen die ons naar het vaste land begeleiden, maar ja, we waren dan ook al verwend door hun gezelschap bij Flores Island!
Na een laatste blik geworpen te hebben op het prachtige Vancouver Island gaan we met de PCL de Fraser River over en Vancouver weer in. Nu herkennen we het een en ander: de 'bol' (tja, waar lijkt ie eigenlijk op?), het (in onze ogen) 'pissebed' stadion (oftewel: B.C. Place Stadium), het gezellige Granville Island en, dit stond er een aantal dagen geleden nog niet, de tenten van Cirque du Soleil! Zouden ze er over twee weken nog staan?
Maar goed, op naar Burrard Street waar ons verhuurbedrijf is, dat ons een aantal Chryslers zal gaan uitlenen. Weten ze dat wel zeker? Een aantal mensen krijgen een klein beetje last van hun zenuwen, ik overigens ook, en dan met name om het feit dat de Chryslers automaten zijn! Hoe werkt dat? De "instructeur" doet heel laconiek als wij het een en ander aan hem vragen. Daar heb je dus weinig aan. Gelukkig rijden Arjan & Yvette vandaag met Nynke en mij mee en Arjan is ons chauffeurs tot grote steun: hij weet er veel van. Met de nodige horten en stoten (gelukkig dat iedereen goed in de riemen zit!) rijden we de stad uit en gaan er na zo'n 20 minuten gereden te hebben weer uit om over de hangbrug bij Lynn Canyon te lopen. We lopen eveneens wat rond bij het water over zowel voorgetimmerde paden als over paden die niet echt werden aangegeven (maar wel wat echter)! Weer in de auto en we vervolgen de prachtige route (met o.a. besneeuwde bergtoppen met op de voorgrond een in de zon schitterend meer, tja…) naar onze volgende stop: een 335 meter hoge waterval, genaamd Shannon Falls, die met een sierlijke tred naar beneden valt. Mooi om te zien! De Brandywine (wel wat anders dan de meisjesnamen bij de vorige twee bezienswaardigheden) waterval is qua lengte 66 meter en klettert wat plomper naar beneden, oftewel, met donderend geraas stort een enorme hoeveelheid water op de aarde! Wel indrukwekkend daardoor; hier wil je niet onder staan hoe warm je het ook hebt!
Wisselen van chauffeur, even wennen en door naar onze eindbestemming Whistler, een plaatsje dat met name in de winter bekend staat als trendy skioord. Voordat we de parkeergarage van ons verblijf inrijden, hebben we al een beetje de indruk dat een, ook in de zomer, toeristisch, gezellig en levendig stadje is. Dat levendige blijkt ook als we in ons hotel een mountainbiker de lift uit zien komen. Oh!? Later blijkt dat er deze week de nodige wedstrijden op deze tweewielers plaats zullen gaan vinden, zoals o.a. de " ronde van Whistler" diezelfde avond. Behalve daar heel even naar gekeken te hebben, hebben we wat rondgelopen door dit bruisende stadje en onze avond besloten met warme chocolademelk en een milk chocolat moccha (jammie!!!). Op naar bed aangezien de volgende dag het nodige van ons zal gaan eisen: we gaan skiën!!!
Zaterdag 19 juli
Inmiddels een week onderweg en de tijd vlieg! Vandaag zitten we in Whistler, bij mij vooral bekend om de wintersport. Het lijkt op een moderne versie van de Oostenrijkse skiplaatsjes die ik ken. Alles is net wat nieuwer en een beetje meer "Disney" . De omgeving is prachtig en bij uitstek geschikt om een mooie wandeling te of, zoals dat zo stoer klinkt in het Engels, hike te maken. Dat is dan ook waar een heel aantal mensen van de groep voor kiest. Ik ga vandaag echter met Amanda en Karin de gletsjer op om te skiën. Nu hadden we daar van tevoren niet echt op gerekend, dus de skibroek ligt nog thuis in de kast. Maar… we hebben berichten gehoord over mensen die in bikini of korte broek aan het snowboarden of skiën waren, dus in een gewone broek met trui zou het toch ook moeten lukken. Wel twijfelen we nog even over een extra jas, maar die blijft uiteindelijk in de auto liggen.
Nadat we met de auto naar upper village zijn gereden (dat duurt trouwens minder lang dan het zoeken naar een geschikte parkeerkeerplaats…), stappen we bij de skiverhuur binnen. De ski's en schoenen zijn al snel geregeld, zodat we nog wat tijd overhebben - voordat we de stoeltjeslift inmogen - om ons met koffie en thee wat moed in te drinken. Het is immers al weer een tijdje geleden sinds de laatste keer skiën en je weet maar nooit hoe het erbovenop de gletsjer uitziet. Dan is het echt tijd om naar boven te gaan. De top van Blackcomb Mountain ligt op 2440 meter hoogte, maar met 2 stoeltjesliften, een bus en nog een lift komen wij toto 2284 meter. Ik vind het hoog genoeg, bovendien schijnt het dat we al in de hemel zitten, want het skigebied hier heet 7th heaven!
Met bibberende benen binden we de ski's onder en gaan op zoek naar een geschikt stukje piste. Na de eerste moeizame meters vinden we waar we naar zochten en kunnen we lekker onze bochtjes draaien. Tenslotte weer met de sleeplift naar de Horstman Hut waar we onze lunch nuttigen terwijl we genieten van het waanzinnige mooie uitzicht. Dan is het alweer tijd om nog wat verder naar beneden te skiën en de stoeltjesliften naar beneden te nemen. Het was boven niet echt koud, maar het temperatuurverschil is toch wel goed te merken. Helemaal warm van het zonnetje komen we beneden terug waar we onze ski's en skischoenen weer inleveren. Onze eigen schoenen staan echter nog in de auto en dus gaan we op kousenvoeten terug naar de parkeergarage.
Dan terug naar het hotel, even opfrissen en bijkletsen met Elske en Anga, onze kamergenoten.
Hierna is het de hoogste tijd om het thuisfront te laten weten hoe het ons vergaat in Canada. Op zoek naar een computer dus en mailtjes versturen. Als we weer buiten komen, zijn een aantal jeugdige mountainbikers allerlei stunts aan het uithalen onder begeleiding van luide muziek en deskundig commentaar. Ze springen met hun fietsen (zonder zadel) op grote blokken en er weer vanaf. Als de muziek en de stunts stoppen, lopen we terug naar het hotel waar we van Karin de briefing krijgen over de route van morgen naar Tyax en de activiteiten aldaar. Hierna krijgen we last van rommelende magen en zoeken we een restaurantje op in de buurt van Whistler Mountain. We hebben uitzicht op de berg die tijdelijk is omgedoopt tot Whistler Mountain Bike Park. Er is een wedstrijd gaande, maar het duurt wel even voordat we doorhebben wat die mountainbikers aan het doen zijn. Goed kijken naar de flitslichten van de camera's en luisteren naar het gejuich en het applaus en dan denken we het een beetje door te hebben. Een behoorlijk aantal durfals zijn freestyle aan het mountainbiken en maken de meest geweldige sprongen. Salto's met de fiets - ik moet er zelf niet aan denken-, maar het ziet er wel geweldig uit.
Na het eten terug naar het hotel, spullen pakken en dan is het de hoogste tijd om ons bed in te duiken. Het is net half elf als we het licht uitdoen.
Zondag 20 juli
Vandaag is het mijn beurt in het dagboek te schrijven. Dus daar gaan we!
Vanmorgen werden we wakker in het moderne skioord Whistler. Vandaag moesten we gaan rijden naar Tyax (+/- 230 km). Aangezien dit een luxe resort is met veel faciliteiten wilden we vroeg vertrekken zodat we vroeg zouden aankomen. Annette en Marieke zaten bij ons in de auto dus we hadden om 8.30 uur afgesproken in de lobby. Onderweg zijn we eerst gestopt bij "Lower Joffre Lake". Dit was een heel mooi groen meer. Het was zo groen dat het bijna nep leek. Onze volgende stop was Lillooet. Hier hebben we getankt en boodschappen gedaan voor het avondeten.
Onderweg kwamen we de auto van Nynke, Amanda, Yvette en Arjan tegen. We besloten om de reis gezamenlijk voort te zetten. De weg van Lillooet naar Tyax bestond uit ongeveer 100 km ongeasfalteerde weg. Dat was een hele belevenis. We reden langs steile afgronden en hellingen waar stenen naar beneden vielen. We zijn zelf 1 keer gestopt, omdat er zoveel stenen op de weg lagen. Gelukkig was Nynke zo goed om een paar grote stenen van de weg te halen. Toen we aankwamen in Tyax bleek dit een superluxe resort te zijn met chalets en een hotel met uitzicht op besneeuwde bergtoppen en liggend aan een heel mooi meer. 's Avonds verzamelde iedereen zich in onze chalet voor het avondeten. Axel had een overheerlijk gehaktschotel gemaakt. Het was alleen jammer dat de rijst niet helemaal gelukt was. Maar dat kwam omdat we de instructies op het pak niet goed gelezen hadden. Desalniettemin had het iedereen goed gesmaakt. Na het eten gingen een paar jongens nog even een kanotourtje maken. Op een gegeven moment riep er iemand: "Ze liggen d'r in!". Dus wij natuurlijk allemaal naar buiten stormen en jawel hoor. Daar lagen Diderik, Hendrik en Ad in het water!! Iedereen lag natuurlijk krom van het lachten. Toen het wat kouder buiten begon te worden, hebben we binnen met een paar mensen Party en Co gespeeld. Dit was een combinatie van Hints, Pictonairy en Liplezen. Dus je kunt je voorstellen dat dit erg goed voor onze lachspieren was!! Na het spelletje zijn we allemaal naar bed gegaan om te dromen over de andere mooie dingen die ons nog te wachten staan.
Maandag 21 juli
De benen geschoren, de massageolie uit de kast. De benen van de coureurs worden door de soigneurs gemasseerd. Eerst een stevig pastamaal gegeten, bidons gevuld, iedereen is klaar voor de start. Tour de Tyax kan beginnen. De favorieten staan gereed: Dirk Jan de all-rounder, Ad de jonge outsider, Diderik de sluwe vos, Hendrik de kasseienvreter, Arjan de Klimgeit, Cor de buffel uit Brabant en Axel de waterdrager. Deze toppers wil iedere tourdirecteur wel in zijn ronde hebben!
Het begin belooft een spannende koers tot na enkele kilometers Cor de buffel geblesseerd uitvalt. De rest gaat gestaag door. Dirk Jan neemt al snel afstand. Ad probeert het nog wel, maar kan ook niet op tegen het geweld van Dirk Jan.
Dirk Jan wordt dan ook oppermachtig winnaar, de rest sprint voor de kiezersbaard. Ad wordt 2e en 3e wordt Arjan op de voet gevolgd door Diderik en Hendrik, Axel sluit de rij.
Zo dachten wij dat het fietsen vandaag zou gaan, het liep echter iets anders!
Fietsen (mountainbiken) is Tyax is afzien, zwaar afzien. We hadden met zijn 7-en mountainbikes gehuurd. Een deel ging luieren en een deel ging paardrijden. Deze hadden meer verstand van zaken.
Het mountainbiken ging van start. Dirk Jan was duidelijk in zijn sas, de rest deed wat stoerder dan ze waren, niemand wilde zich laten kennen. De paardrijgroep ging voor ons van start. Zij hadden een woeste John Wayne als begeleider. Weinig woorden maar veel daden. De paardrijders hadden we snel ingehaald, we draaiden vervolgens rechtsom de berg op "is maar een klein stukje" riep Dirk Jan. Het stukje kwam voor Cor al naar 200 meter ten einde, zijn hoofd ontplofte bijna. Kloppende aderen bij zijn slaap, dreunde op het ritme van een gabberplaat, niet gezond. Toen waren er nog zes. De rest ging door. Lopend, fietsend, kreunend en steunend. Er kwam geen einde aan de berg. Is wat anders dan de Limburgse heuvels. Eindelijk boven wel een geweldig uitzicht. De afdaling kwam, iedereen was verzot van blijdschap. Op de helft van de afdaling bleken Dirk Jan en Diderik afwezig te zijn. Ad en ik reden door naar Tyax, Hendrik en Arjan bleven wachten. Er was enige paniek. De paniek was echter ongegrond. Dirk Jan had een platte band. Pijn aan de billen, kuiten en nek. We hadden gemountainbiked.
Het resort maakte alles weer gedeeltelijk goed. Dirk jan kreeg zijn smile niet meer van zijn gezicht, hij had gefietst. De rest had gestampt, gezwoegd, vierkant gedraaid, het moet voor de ogen gefietst.
De avond maakte de dag af. Een geweldige barbecue van Diderik, Ad, Anga en Elske en wederom een heerlijk toetje.
Het mooie romantische wielerverhaal gaat in Tyax niet op. Bezint eer ge begint of nog beter gezegd TRAIN!!!
Dinsdag 22 juli
Na 2 heerlijke dagen in het Tyax Mountain Lake Resort doorgebracht te hebben werd het weer tijd om onze reis voort te zetten naar Clearwater. Iedereen is redelijk vroeg uit de veren, want we moeten heel wat kilometers afleggen, ongeveer 440 km. Na het ontbijt wordt de bagage ingeladen en gaan we op weg. Onze eerste stop is de "Hat Creek Ranch". Een leuk museum over de tijd tussen 1885- 1905. Voor 7 CAD kunnen we een kijkje nemen in een Roadhouse en zien we voorwerpen die door de Shuswap Indianen gebruikt werden. Nadat we uitgekeken zijn, nuttigen we onze zelfgemaakte lunch aan de picknicktafel bij de Ranch. We zitten in de schaduw want het is een warme dag. We vervolgen onze weg naar Clinton, een stadje uit de Goldrush tijd. Onze 2e stop is bij Chasm PP. Het is een canyon van vulkanisch gesteente, die door een gletsjer is uitgesleten. Het maakt weinig indruk op me. We gaan op weg naar de 3e stop. Een stop die blijkbaar erg moeilijk te vinden, want van de vorige groep heeft nog maar 1 persoon de Mt. Begbie Lookout gevonden. We gaan dan ook ons uiterste best doen om deze stop te vinden. Voor ons rijden Anga en Elske met Mireille en Dirk Jan. Ook zij willen de stop vinden. Op een gegeven moment zien we een bord met Begbi Summit. Zou dat de beruchte stop zijn? Voor we het weten zijn we het bord gepasseerd. Zodra we de mogelijkheid hebben om te keren doen we dat. Zo komen we toch nog aan bij de 3e stop. We moeten +/- 10 minuten klimmen om bij het uitzichtpunt te komen. Het is het klimmen waard, want we hebben een schitterend uitzicht. Er staat een huisje waar een vrouw rondloopt met een hondje. Ze vraagt of we misschien boven willen komen kijken naar het uitzicht.
Uiteraard willen wij dat. Ze vertelt ons dat ze daar 21 dagen moet zitten om te waken voor de bosbranden. Het is al 2 weken heel erg warm en het heeft nog niet geregend. We besluiten om terug te keren naar de auto. We gaan op weg naar onze eindbestemming, The Wells Gray Geust Ranch. Het is nog een behoorlijk eind rijden, dus stoppen we rond een uur of zes bij "The Bakery" om wat te eten. We nemen allemaal een wrap. Karin vertelt ons dat de Ranch nog ongeveer 27 km rijden is. Wanneer we na de ranch nog even doorrijden kunnen we misschien beren te zien te krijgen. We besluiten om beren te gaan "spotten", maar helaas hebben we geen succes. We rijden naar de ranch om onze slaapplek te gaan bewonderen. Het zijn houten blokhutjes. Om de dag te beëindigen halen we nog een slaapmutsje in de "Black Horse Saloon". Het was een waren en lange dag. Iedereen is moe en duikt vroeg de blokhutjes is.
Woensdag 23 juli
In tegenstelling tot vele anderen hebben Dirk Jan, Mireille, Yvette en ik een heerlijke nachtrust gehad in de niet al te ruime blokhut.
Na een verkwikkende douche wensten we bijna iedereen goedemorgen in de saloon waar de resten van het ontbijt op ons lagen te wachten. Enkele van ons zijn vroeg opgestaan, rond 4 uur/ half 5, om beren te spotten. Wij hadden daar niet al te veel energie voor en tenslotte hadden we er al 2 op Vancouver Island gezien.
Na het ontbijt zijn wij, Diderik,Dirk Jan, Mireille, Yvette en ik, richting Dawson Falls gereden. Het water kletterde, over de gehele breedte van de rivier, een meter of 4 naar beneden. Vervolgens gingen we een kijkje nemen bij Helmcken Falls, een prachtige waterval die zich in een grootte diepte stortte.
In eerste instantie waren we van plan een wandeling te gaan maken bij Ray Farm. Helaas werden we geremd door de hoge temperatuur, +/- 35 graden! "Dan maar naar een meer waar we kunnen zwemmen." We vervolgenden onze toch naar Clearwater Lake. Hoe warm het ook was, we waren niet opgewassen tegen het koude, ijskoude water. Op de picknick plaats hebben we onze lunch genuttigd; heerlijke gesmolten chocoladekoekjes, afgewisseld met M&M's en bbq-pinda's. Gelukkig kwamen we Cor en Anja tegen die nog het een en ander in de kofferbak hadden liggen, overgebleven van de dagen in Tyax. Heerlijke frambozen cake en honingkoekjes.
Op onze weg terug hebben we nog een bezoekje gebracht aan Ray Mineral Spring, uitgezonderd de dames. Was wel aardig, maar echt spectaculair was het niet.
Cor had ons geadviseerd om Green Mountain Viewing Tower te bezoeken. En wie zijn wij om zijn advies niet op te volgen. Het was inderdaad ontzettend mooi. Een gigantisch mooi view over de omliggende bergen, bijna 360 graden rondom.
Hierna zijn we naar het kamp teruggegaan, bij de Saloon iets gedronken en getracht een boek te lezen.
Om een uur of 6 zijn we wederom een wrap gaan eten bij "The Bakery". Voor het slapen gaan hebben we ook deze avond een slaapmutsje genomen in The Saloon.
Donderdag 24 juli
Vandaag laten we de blokhutjes weer voor wat ze zijn en is het tijd om onze reis voort te zetten richting Jasper.
Op onze weg hier naar toen zijn we eerst nog even gestopt bij The Spahalds Falls. Opnieuw één van de prachtige watervallen die Canada rijk is. Na een korte tussenstop bij het toeristencentrum in Clearwater, was onze volgende stop het Holiday Inn. Waar we heerlijk hebben geluncht.
We vervolgen onze weg en onze eerstvolgende stop zijn de Rearguard Falls. Hier waren mensen aan het raften, aangezien dit bij enkele van ons nog op de lijst van te doen staat, was het wel leuk om even te kijken. Het zag er best heftig uit. Volgens mij giert de adrenaline je op zo'n moment door je lijf. Het lijkt me wel geweldig om dit een keer te doen. We zullen wel zien, want er is nog veel meer om te zien en te doen.
Onze volgende stop: Mount Terry Fox Viewpoint. De berg die genoemd is naar een Canadese jongen die aan kanker leed. Op 1 been heeft hij geprobeerd om van de ene kant van het land naar de andere kant te lopen. Een indrukwekkend verhaal. Daarna doen we Mt Robson aan, de hoogste berg van de Canadese Rockies. Hier hebben we echter alleen effe een kiekje genomen. Na informatie ingewind te hebben bij het Visitor Centre in Jasper zijn we doorgereden naar ons motel, waar we 3 nachten zullen verblijven.
Het was opnieuw een lang, maar ook weer een geweldige dag. We gingen dan ook moe, maar voldaan ons bedje in.
Vrijdag 25 juli
Na vannacht weer lekker op een matras geslapen te hebben, stonden Anga, Elske, Annette en ik om half 10 klaar voor vertrek. Na de auto van benzine te hebben voorzien, lag Jasper op onze route. Hier hebben er eerst een bezoek aan het Visitor centre gebracht. Daarna was Lake Annette aan de beurt. Nadat Annette met het bord op de foto was geweest zijn we rond het meer gelopen. De wandeling van ongeveer 2 km was langs het mooie, heldere water. Bij de auto hebben we onze zelfgemaakte lunch opgegeten. Hierna gingen we op weg naar Maligne Canyon. De wandeling door de Canyon heeft ongeveer anderhalf uur geduurd. Op elke hoek/ bij elke bocht kon je wel een foto maken.
Onze volgende stop werd Medicene Lake. Het water van dit meer zakt en stijgt door de onderaardse afwatering. Naar onze mening lag aan het einde van het meer al een stuk droog. Nu op naar Maligne Lake, het grootste meer van de Canadese Rockies. Hier hebben we op het terras van het uitzicht zitten genieten. Tevens hebben we bezoek gehad van een nieuwsgierig vogeltjes en eekhoorntje. Als laatste zijn we naar de 6th Bridge van Maligne Canyon geweest, want deze hadden we te voet niet meer bezocht. Ter afsluiting van de dag zijn we bij Earls wezen eten.
Na terugkomst bij het hotel ben ik na een heftige briefing mijn bedje ingekropen.
Zaterdag 26 juli
In ben vandaag één van de bevoorrechte personen om in HET dagboek te schrijven van DE reis in Canada.
Vanmorgen zijn we vroeg vertrokken (ondanks ik me een beetje had verslapen). We, Diderik, Karin, Ad en ik, hebben eerst Karin afgezet in Jasper en zijn toen met zijn drieën doorgereden naar de kabelbaan van Jasper Mountain. Daar hebben we een pittige wandeling gemaakt naar het topje van de berg, waar we van een prachtig uitzicht konden genieten. Na enkele foto's moesten we weer voortmaken terug naar Jasper om onze auto aan Cor en Anja te geven, zodat zij hem konden gebruiken gedurende de tijd dat wij gingen raften. Voor het raften moesten we eerst nog even snel wat eten bij de MCDonalds en e-mailen in het dichtbij liggende Video Stop.
Toen zijn we al een speer naar White Water Rafting gegaan waar we samen met Karin, Amanda, Nynke, Dirk Jan en Mireille gingen… je raad het misschien al… raften!!! Daar aangekomen lopen wen dus Karin tegen het lijf, die had al vanaf 12 uur in het visitor centre op ons zitten wachten (waar wij niks vanaf wisten of misschien waren vergeten, sorry Karin). Naja, nadat Karin nog wat dingetjes had geregeld gingen we richting een soort loods waar we ons konden omkleden. Toen iedereen hun strakke pakjes had aangetrokken reden we naar de plek waar we de rivier ingingen. Diderik en Karin moesten wel in een andere boot, omdat er maar 6 in één boot konden (exclusief gids). Na 20 minuten dobberen kwamen we bij The White Water, oftewel de golfen. Daar gingen we eerst door een niveau 2 versnelling en later ging het naar niveau 3. Na totaal één uur varen kwamen we kletsnat aan bij het eindpunt. Over het algemeen vonden we de rit een beetje te rustig, maar het was wel de moeite waard. We zijn weer in de bus gestapt en teruggereden naar de loods om ons weer om te kleden. Dat was het laatste van deze trip.
Weer terug in Jasper zien we Cor en Anja en krijgen we de autosleutel terug. Cor en Anja gaan dan met Jilleke en Annes…. Euh…… Anneke en Jilles. De 8 die hards gaan samen wat eten in Earls. Diderik, Ad en ik nemen daar als toetje een Chocolat Caramel Explosion die ERG goed smaakt.
Na ons buikje rond gegeten te hebben gaan Mireille, Dirk Jan, Diderik en ik door naar de hot springs en gaat de rest naar (geen idee). Een tijdje later arriveren we bij de hot springs en worden we gelijk wit door de vele asdeeltjes in de lucht die erin kwamen door een "gecontroleerde" bosbrand in de buurt. We nemen snel een kijkje in de hot springs, maar besluiten dat we geen zin hebben om daar opgepropt tussen de mensen in te gaan staan. Dus zijn we door gelopen naar de echte hot springs hoger gelegen op de berg. Onderweg naar boven komen we een paar kleine warme stroompjes tegen die uit de berg komen. Toen we helemaal doorliepen kwamen we een groot oud hotel tegen dat sinds 1984 ivm betonrot en steenval gesloten is. Vroeger was het naar uitzien een chic hotel waar een zwembad was met warm water uit de berg. Daar hebben we een paar foto's genomen en zijn teruggegaan naar de auto. We zagen toen vlakbij de auto een hert dat de kolen uit de BBQ-bak aan het eten was. (Wij vonden het ook vreemd om te zien.) De padvinders gedachten kwamen weer naar boven, zodat wij, naar een paar foto's van twee meter afstand te hebben genomen, het beest hebben weggestuurd en het plastic e.d. uit de bak hebben gehaald. Trots van onze goede daad lopen we terug naar de auto en rijden we terug naar het hotel.
Aangekomen hebben we nog net de meeting kunnen bijwonen.
Zondag 27 juli
Voor de zoveelste keer de spullen ingepakt in de tassen. Ontbijt helaas niet mogelijk in de bungalows dus dit maar genuttigd in Jasper. Aangezien Diderik en Hendrik een tweetal stops, die wij een dag eerder al bezocht hadden , niet gemaakt hadden, besloten we dit nog maar een keertje te doen. Horseshoe Lake, een prachtig verstild meertje en Athabasca Falls, een prachtige waterval. Hierna flink doorgereden naar het Columbia Icefield, maar vlak ervoor moesten we stoppen voor een aantal Bighornsheep. Ze stonden met een groepje van 8 langs de weg rustig te grazen. Om kwart over elf waren we exact op tijd bij de gezellig drukke parkeerplaats. Peter, onze gids, stond al te wachten. Met z'n vijftienen zijn we ruim 3.5 uur gaan lopen, nadat we mutsen, handschoenen en windjassen hadden aangedaan bij een temperatuur van ruim 20 graden. Peter kon boeiend vertellen over "zijn gletsjer" zoals hij het Columbia Icefield liefkozend noemde. De tijd vloeg voorbij en af en toe warm en koud en vooral veel foto's gemaakt van windmills, spleten, gletsjers en bergen met sneeuw. Ik vond het heel spectaculair en bijzonder interessant. Bij het Visitor centre nog wat gedronken en heel even de tentoonstelling/ presentatie bekeken. Nog een stop gemaakt bij het Peyton lake, het mooiste uitzichtpunt van de Rockies volgens onze gidsen. Echter dit was weer een van de zeer vele mooi panorama's van de Rocky Mountains. In Banff, het leuke toeristische stadje aan het begin van Banff National Park, hebben we in een leuke pub/ restaurant heerlijk bizon en spaghetti gegeten.
Uiteindelijk om 9 uur 's avonds vonden we de Sundance Lodges, waar we in mega Tipi's sliepen.
Maandag 28 juli, Banff dag 17
Om 7 uur wakker, het was wat kil in de tipi.
Met Elske en Anga gingen we naar Banff. Eerst wilden Elske en Anga naar een Meadow (alpenweide) met de bus maar in het visitor centre werd duidelijk dat dit +/- 4 tot 5 uur zou gaan duren en ze zonder reservering weinig kas hadden. Onze plannen bijgesteld, we gingen bekijken wat we samen wilden en kwamen er gauw uit. Van 11.00 tot 15.00 uur ieder koppel in eigen tempo naar musea en vanaf 15.00 uur naar het Fairmont Hotel en de verdere plannen afmaken samen.
Voor het bezoek aan het visitor centre maken we een ontbijt stop in een winkelcentrum. Na het bezoek weer terug want er was een cd-zaak waargenomen. Na een wandeling langs een rivier, werd het 1e museum werd het White museum. We kwamen daar 2 leidsters tegen met 6 kleine kleuters. De leidster droeg een touw met knopen aan een hand een kleuter. Zo in een ruitje moesten ze het touw vasthouden. Ik vroeg of ik ze mocht fotograferen, maar dat was niet de "policy". Toen ze voorbij waren heb ik er een foto van gemaakt van achteren. Wie weet liep er een beroemd kind bij. Het Whitemuseum was een modern gebouw. De geschiedenis van de indianen werd verteld met prachtige foto's van walking Buffalo en familie. Hierna de stichting van de stand Banff, de aanleg van de spoorlijn door CPR (Canadian Pacific Railway) de organisatie van het National Park toerisme, alpinisme, brandbeveiliging etc. Daarna door naar het Luxton Museum. Het gebouw was van boomstammen als een nederzetting gemaakt. Alles over indianen, dieren, uitbeeldingen over de buffel jacht, hoe ze op de rotsen werden gejaagd en naar beneden stortten, als dat in bijvoorbeeld oktober werd gedaan, hadden ze maanden bevroren vlees ter beschikking. Slim hoor.
Om 15.00 uur ontmoetten we elkaar bij het Visitor centre om gezamenlijk naar het Fairmont Hotel te gaan. Na thee met apple pie en ijs en wat rondgekeken te hebben, gingen we langs de Hoodoos Vermillion Lakes (rotsformaties). Er waren wat ganzen te zien en het was er rustig aan de rand van de stad. Daarna voor het diner naar Canmore. We kwamen bij een bistro terecht. De ober was ooit in Amsterdam geweest. Op het terras was het heerlijk in de schaduw. Het werd 3 keer bizon en 1 keer zalm. Het was zeer geslaagd en gezellig.
Om 19.45 uur begonnen we aan onze tocht om "Moose " te spotten door een Provincial Park. Een gravelweg van 34 km. Na drie kwartier wilden we de moed al opgeven, maar toen zagen we een mooi hertje op de weg. Na de stop sloop het weg in het bos en bleef kijken toen sloop het bijna langs de weg wat verder weer de weg op. Om daarna zeer elegant en rustig draven over de weg te lopen. We dachten aan Bonfire, zo prachtig als dat gebeurde, en toen weg het bos in. Even later stopte een ranger voor ons en jawel daar stond een Moose, een vrouwtje. Heel mooi, heel kalm, met halsband. Na wat foto's stopte verder de ranger weer en Elske gaf al een lichtsignaal terug als hij een remsignaal gaf. En weer een Moose, een vrouwtje. Na driemaal as daar ook een mannetje met een enorm gewei. Elske zei: Wat een fruitmand. Wij waren helemaal in juichstemming en keken toe hoe hij bewoog, zo wonderlijk. Achter de schoft lijkt het lijf op een paard met hogere benen, de bult op de schoft is uniek en dan die kop met gewei en iets aan die kin, prachtige kleuren. Geweldig.
Daarna zijn we vlug doorgereden, het was bijna donker en om 22.02 uur waren we bij de tipi's voor de briefing. Daar hoorden we de verhalen van de Calgary-gangers en ook dat een auto met 5 mensen nog niet terug was.
We gingen later naar onze tipi en na wat gedraai over onze plastic matrassen vielen we voldaan van een leuke dag in slaap.
Dinsdag 29 juli
Na eerst de wekker stuk geslagen te hebben en me nog een aantal keren een lekker goed omgedraaid te hebben, heb ik toch maar besloten om op te staan. Vandaag is het een reisdag van Kananaskis naar Golden, dus mochten marieke en ik met Veronique en Axel meerijden. Na alle spullen ingepakt te hebben zijn we rond 9 uur aangereden. Samen met Nynke, Amanda, Yvette en Arjan zijn we eerst naar Peter Lougheed PP gereden. Dit is een onverharde weg waar je elanden kan spotten. Helaas geen elanden gezien, maar wel veel eekhoorntjes, een hert en een coyote. Na verder niks meer te hebben gezien, zijn we doorgereden naar Banff, waar we eerst moesten tanken, zowel voor de auto als wijzelf. Daarna hebben we de Marble Canyon en de paintpots (okerkleurige velden, deze werden vroeger gebruikt door de indianen als kleurstof) bezocht. Toen zijn we Lake Louise gaan bezichtigen. Erg toeristisch! Bijna 10.000 mensen per dag. Hier was het kijken, foto maken en weer weg. Het was wel een mooi meer. De volgende stop die op onze route lag, was Moraine Lake. Hier zijn we wat langer geweest. Het was erg warm, dus heb ik lekker in de schaduw gezeten met bezoek van eekhoorntjes. Rond 5 uur zijn we naar de Spiral Tunnels gereden. Als er een trein door de tunnel rijdt, kruisen op een gegeven moment de kop en de staart van de trein elkaar. Helaas wederom pech. Je raadt het al, er kwam geen trein aan, dan maar verder rijden, op naar de huifkarren! Om hier te komen moesten van eerst 13 km afleggen over onverharde weg (Beaverfood Road). Deze weg zag eruit om een beer tegen te komen. Dus vroeg ik aan Axel, die helaas nog een beer had gezien, of we nog beren moesten spotten. Als antwoord kreeg ik: "Nee dat hoeft niet meer!" Na nog geen 5 minuten was ons het dan eindelijk gelukt, maar vooral voor Axel en Veronique. Jaja, we zagen een beer! Dus vol in de remmen en in zijn achteruit, want we moesten hem natuurlijk goed bekijken en de nodige foto's maken. Het was geweldig om een beer van zo dicht bij te bekijken. Na 2 keer op en neer te hebben reden ging de beer er vandaar. Ben blij dat Veronique en Axel alsnog een beer hebben gezien! Daarna zijn we verder gereden, natuurlijk nog helemaal onder de indruk van de beer. Op een gegeven moment zagen we een auto tegemoet komen. Dit was de auto van Amanda en Nynke, zij reden voor ons en zagen ons niet meer en dachten dat er iets aan de hand was en waren om gedraaid om te kijken waar we waren. Erg aardig! Na te hebben verteld over de beer, zijn we weer verder gereden. Na aankomst bij de huifkarren, hebben we de spullen uitgepakt en konden we om 19.00 uur meteen aanschuiven om lekker te gaan eten. Natuurlijk moest ons berenverhaal verteld worden. Na het eten zijn we gaan volleyballen en daarna rond het kampvuur gaan zitten. Na weer een voldane reisdag was het tijd om lekker te gaan slapen. Wel een grappig idee om in zo'n huifkar te slapen.
Woensdag 30 juli
Vandaag een rustige dag voor de boeg, omdat het te warm is om een wandeling te maken en er behalve raften voor de rest niet zo bijzonder veel te doen valt. Ik heb besloten om in tegenstelling tot Nynke, Amanda, Cor, Arjan, Dirk Jan en Axel niet te gaan raften, omdat ik in Jasper al ben geweest en mijn budget geen tweede keer toelaat. Ik krijg dus de kans om lekker uit te slapen (een kans die ik overigs verspeel, doordat de nachtelijke kou zo diep in de huifkar doordringt) tot kwart voor negen om daarna voor de tweede keer kennis te maken met de geweldige kookkunsten op de camping. Je naar eigen keuze bereidde eitje en eventuele pannenkoek werd voor je neus klaargemaakt op een bakplaat door een man die duidelijk geen last had van een ochtendhumeur. Voor de rest kon je nog bacon, saucages en fruit nemen en ook de cereals mochten niet ontbreken. Typisch zo'n ontbijt waar je zoveel van eet, dat je geen lunch meer nodig hebt. Maar genoeg over het ontbijt. Om 9.45 uur was het tijd om de rafters weg te brengen en uit te zwaaien. Met 3 auto's komen we na een half uurtje rijden over de hobbelige gravelroad, komen we op de plaats van bestemming aan en is het tijd voor het (misschien wel laatste) afscheid, je weet immers maar nooit. Na dit achter de rug te hebben gaan we met 2 auto's (1 met Veronique, Mireille, Yvette en Hendrik en 1 met Karin, Anja, Diderik en ik) naar Golden om effe een beetje rond te kijken en eventueel een hapje te eten. Na een door wegwerkzaamheden vertraagde rit komen we na zo'n 40 minuten aan in het wat tegenvallende Golden. Het is (weer) zo'n in de Goldrush ontstane plaatsje (dacht ik) met voldoende faciliteiten, maar een gebrek aan gezelligheid. We kijken eerst even een uurtje rond en komen in een souvenirwinkeltje waarvan de eigenaar net zoals zo'n beetje iedere andere Canadees wel eens in Nederland is geweest. Na een vruchteloze poging een leuk cadeautje voor Arjans verjaardag te vinden, gaan we met zijn vieren (de andere auto is zijn eigen weg gegaan) in een Grieks restaurantje zitten. Blijkbaar heeft het zware ontbijt toch gewerkt, want geen van ons bestelt een lunchmaaltijd, maar Diderik en ik nemen een stukje overheerlijke taart. Wanneer Karin en Anja even langs de bakker gaan, gaan Diderik en ik op zoek naar een internet café. In plaats van een internet café belanden we in een kledingzaak met internetcomputer (rare combinatie). Na de nodige e-mails te hebben verstuurd, rijden we nog even langs de supermarkt en de liquor store voor het cadeautje voor Arjan, alvorens terug te keren naar de Beaverfoot Lodge. Het plan om een lekkere verfrissende duik te nemen is een dichtbijzijnde meertje valt in het water, omdat het meertje groen zou zijn (niet echt verfrissend dus). Als alternatief besluit ik maar even lekker te gaan lezen in de schaduw. Als de rafters terugkomen, gaan we effe lekker kaarten. Eerst doen we éénendertigen, maar dit bevalt Axel niet erg, dus gaan we gezellig klaverjassen. Voor mij is het al een tijdje geleden, maar uiteindelijk gaat het wel en maken we (Cor en ik) Dirk Jan en Axel finaal in. Na dit vertier was het om 19.00 uur tijd om te eten. Ook nu weer een onovertroffen maaltijd met roast beef en aardappels en groente. Na het eten is het tijd voor een potje volleybal. Ondanks de vele muggen is het toch nog leuk, totdat een stel gasten die waarschijnlijk voor de eerste keer een biertje op hadden ook mee wilden doen en de show gingen verpesten. Dan maar even gezellig rond het kampvuur zitten, tot ik gestoord word van de muggen en toen besloot ik maar te gaan slapen na een rustige, zeker niet onaardige dag. Om half twaalf krijg ik nog de unieke kans het Noorderlicht te zien.
Donderdag 31 juli
Vanmorgen om 7 uur opgestaan in de huifkar. De tweede nacht in de huifkar is toch een belevenis. Ondanks in de huifkar toch prima geslapen. 31 Juli, de verjaardag van Arjan, 24 jaar geworden. Met zijn allen gefeliciteerd. Arjan droeg een prinsessenkroontje op zijn hoofd, van zijn vriend Yvette gehad. Onze reisbegeleidster Karin had een taart besteld, die we met zijn allen smakelijk opaten. Zo was de verjaardag leuk gevierd. Om half 10 vertrokken we vanuit de Beaverfoot Lodge, adres Beaverfood Road, naar ons nieuw adres, Village Green Hotel te Vernon ongeveer 330 km met onderweg diverse stops. Onze eerste stop zou zijn het Visitor Centre op de Rogers Pass. Waar onder andere een beren film te zien zou zijn, maar we zijn er straal voorbij gereden. Zo werd onze eerste stop Revelstoke. Waar we koffie hebben gedronken. Revelstoke is een prachtig plaatsje, wat zo in een cowboy film past. Meadows in the sky parkway, waar we een bloemenveld konden bezoeken, waar omstreeks deze tijd de bloemen onder het sneeuwveld uitkomen. Maar wegens bosbranden en de vele rook, is deze pas afgesloten. We zijn doorgereden naar de Revelstoke dam, 8 km ten noorden van Revelstoke. Hier hebben we de dam bezocht. Met een busje, met een gids die ons rondleidde, werden we opgehaald. De dam is 470 meter breed en 175 meter hoog. Het is indrukwekkend om te zien. 40% van Britisch Columbia wordt hiermee van stroom voorzien. Er is 7 jaar over gebouwd met zo'n 10.000 mensen. Na de dam bezocht te hebben, zijn we doorgereden naar het Village Green Hotel in Vernon. Om 5 uur kwamen we aan bij het hotel. We hebben ons in dit hotel weer aan moeten passen aan de luxe die dit hotel ons biedt. Om half 8 zijn we met heel de groep wezen eten in Vernon, in een restaurant dat door Karin was aanbevolen. Axel bedankte onze reisbegeleidster Karin op een leuke en goede manier. Daarna hebben we heerlijk gegeten en gedronken. Om 11 uur terug naar het hotel. Waar sommige van onze groepsgenoten nog een gokje waagden in het Casino van het hotel. Dit was het einde van een mooi, lange dag.
Vrijdag 1 augustus
De op één na laatste dag weergegeven vanuit het perspectief van de reisbegeleidster! Om 6.00 uur ging de wekker en toen was het in Vernon al zonnig en warm . Zou Dirk Jan zijn slag nog geslagen hebben in het Casino gisterenavond? De ontbijtzaal zat vol met een buslading japanners, dus het duurde even wat langer met het ontbijt. Na 9 weken nog niet gewend aan de slappe Canadese koffie… Cor en Anja al helemaal wakker, Hendrik nog niet en ik ergens daartussenin. Anja beet de spits af met de lange rit van 460 km naar Vancouver. Met Cors muziek op de achtergrond hebben Hendrik en ik nog maar even onze ogen dicht gedaan. In Merritt een koffiestop gemaakt, tevens tank en plaspauze. Voor Hendrik even gecheckt of hij eventueel een honkbalknuppel als handbagage mee zou mogen nemen in het vliegtuig. Men vond dat niet zo'n goed idee. Heeft ie hem nou trouwens wel of niet gekocht? Het tweede deel van de rit heb ik gereden onder begeleiding van DJ Cor en later met Hendrik als uitstekende routebeschrijver "Je weet wel hoe we moeten rijden he?" Tim Hortons was onze lunchplek maar ons toetje hebben Hendrik en ik bij de Mac gehaald (hij een Big Mac en ik een aardbeienshake die naar chocolade smaakte). Zonder file bereikten we ze bij half drie Vancouver. Voor vele Canadezen het begin van een lang weekend waarmee het bestaan van Britisch Columbia wordt gevierd. Mijn spullen waaronder mijn onhandig grote schilderij naar boven gesleept. Info op de balie geplakt en versierd met "kisses" (chocolaatjes) voor iedereen. Mijn rugzak leeggegooid omdat ik natuurlijk weer iets van onderop moet hebben, waardoor zo'n hotelkamer gelijk weer helemaal vol ligt. Met een ingewikkelde calculator van de receptie de boekhouding afgerond en me gebogen over de Visitor Tax Refund procedure. Geshopt in Robsonstreet en de dag geëindigd met pizza en een film op de hotelkamer. Wat kan ik veel schrijven over weinig he? Maarja, ik heb nu eenmaal vandaag niet zo veel bijzonders gedaan! Blij dat we allemaal weer heelhuids in Vancouver zijn aangekomen. En allemaal een beer hebben gezien tijdens deze reis.
Zaterdag 1 augustus en zondag 2 augustus
Vanmorgen ging de wekker om half 8. Na het ontbijt moet ik mijn tas nog inpakken. Wonder boven wonder ging dit de eerste keer meteen goed. Om 9 uur waren we al klaar, dus zijn we maar meteen gaan uitchecken. Op naar Gastown om de laatste souvenirs voor het thuisfront te kopen. Dit is gelukkig snel gelukt. Hierna zijn we een shopping mall ingedoken. Na wat winkels te hebben bekeken, kwamen we uit bij de Esprit winkel. Ik kon het niet laten om niks te kopen, dus ging met een tas naar buiten toe. Rond half 12 zijn Annette en ik gaan eten om het laatste geld op te maken. Hierna was het tijd om te verzamelen bij het hotel. Toen iedereen bij elkaar was, zijn de chauffeurs de auto's gaan halen. Deze reden de auto's voor en toen konden we op naar het vliegveld. Hier werden de auto's ingeleverd en mochten we gaan inchecken. Het bleek dat bijna niemand in het vliegtuig langs elkaar zat. Wel zat bijna de hele groep bij elkaar, op een paar na. Nadat het overgebleven benzinegeld verdeeld was, was het tijd voor een laatste groepsfoto. Hierna ging ieder zijn eigen weg en zagen we elkaar weer in het vliegtuig. Deze vertrok rond 17.00 uur (Canadese tijd). In het vliegtuig zijn 2 films gedraaid, maar daar heb ik niet veel van meegekregen. Ik was er te moe voor. Ik heb dan ook gelukkig kunnen slapen. Rond half 11 (Nederlandse tijd) landden we op Frankfurt. Van het thuisfront hoorde ik later dat we 40 minuten te vroeg waren geland. Helemaal niet erg hoor! Op de luchthaven hebben Annette & ik niks meer gedaan, want daar hadden we geen puf meer voor. Om +/- 12.15 uur konden we weer gaan inchecken voor de vlucht naar huis. Deze keer werden we met de bus naar het vliegtuig gebracht, waar we met de trap in mochten stappen. Na ongeveer 45 minuten landden we op Schiphol, wel met een aantal schokken. Na lang op de bagage gewacht te hebben, kwamen de tassen dan eindelijk. Nadat we van iedereen afscheid hadden genomen, mochten de richting het thuisfront. Om 3 uur, half 4 zijn we aangereden (nee, niet tegen aan andere auto) naar huis. Nadat we Annette thuis hadden afgezet, was ik om half 6 thuis. Na het eten en een douche kroop ik om half 8 moet mijn eigen bed in. Ik was toen ook al ongeveer 27 uur wakker.
Al met al was het een zeer geslaagde en leuke vakantie.
Tel: 071-5126400