Reizigersdagboek Canada (3)
Zaterdag 14 juni Amsterdam-Vancouver
Lufthansa-balie Schiphol vroeg in de ochtend. Ik kom als eerste aan. Niemand van Djoser te bekennen, maar ik ben dan ook véél te vroeg: iets voor achten.
Langzamerhand komen de reisgenoten aangelopen en maken we kennis met elkaar. Een aantal blijken elkaar al te kennen.
Dan komt André, de reisleider naar ons toe. Ik heb al eerder met hem gesproken tijdens een diapresentatie in Leiden over Bolivia/Peru en Mexico/Guatemala. Hij wist zo enthousiast te vertellen dat ik vorig jaar oktober een 28-daagse reis naar Mexico/Guatemala had geboekt die helaas niet door kon gaan, Canada is voor mij dus een alternatief.
We vliegen eerst naar Frankfurt en gaan van daar uit naar Vancouver. Ze controleren erg streng op paspoorten die we dan ook wel erg vaak moeten laten zien. Ook moeten we een non-SARS verklaring invullen. Onduidelijk is waar we dit gele papiertje moeten inleveren; uiteindelijk zit het nog steeds in onze bagage als we de luchthaven verlaten.
Daar staat een bus ons op te wachten om ons naar het St. Regis hotel te brengen. De kamers worden verdeeld en iedereen brengt zijn spullen weg. Om 18.00 uur spreken we beneden in de lobby af en krijgen we een LVT - kaart/plattegrond (vaktaal van André voor 'Leuk Voor Thuis') van Vancouver.
We gaan met de hele groep naar Gastown. Daar staat de beroemde stoomklok waar iedereen een mooie foto van kan maken. We gaan uit eten in 'Brothers', een restaurant waar we door monniken worden bediend. André legt uit hoe het werkt met GST en LST -taxes. Het gaat duidelijk niet om soap-series van Nederlandse bodem en ook niet over 'nederwiet'. We eten er heerlijk en gaan op tijd naar huis, want de jetlag begint ons parten te spelen.
De volgende morgen moeten we om 9.00 uur verzamelen voor de welkomsbijeenkomst. Karin en ik zetten de wekker om 7.00 en gaan slapen. Na een tijdje begin ik te lachen en doe het licht weer aan.Dat gaat niet goed: de tijd is nog op Nederland ingesteld en nog niet op Canada. Tijden het eten hadden we nog lacherig gedaan over mensen waar de wekker te vroeg afliep.Gingen we bijna de fout in.
Afin, ik zie alle uren en ben om 2.00 uur Canadese tijd klaarwakker.De biologische klok is ontregeld, maar morgen zal het vast wel beter gaan.
Zondag 15 juni Vancouver
Na een 'overheerlijk' breakfast (tja, normaal een bakje yoghurt met cruesli en nu vette scones en muffins) op weg naar het welkomspraatje van André in het koffiehuis Tim Hortons tegenover het hotel. Gedurende het praatje kwamen er enkele Canadezen (of waren het toch Amerikanen??) binnen met flinke cowboy-hoeden op. Tot grote hilariteit van enkelen onder ons. Uiteindelijk werden we in vogelvlucht meegenomen door de stad en kregen we wat tips aangereikt. Uiteindelijk zijn Hans, Marie-Louise en ik als eerste naar het Visitor Information Centre gegaan. Daar werden we te woord gestaan door een van origine Duitse vrouw die het Germaans herkende. Grappig om te ontdekken dat mensen dan meteen aan huis moeten denken. Uiteindelijk zijn we richting het museum of Anthropology gegaan met de bus. Het half uur wat ons beloofd was dat de reis zou duren werd met een half uur verlengd. Ach ja, het is vakantie !
Het museum heeft op mij een diepe indruk gemaakt. Vooral de expositie van enkele vooraanstaande indianen uit verschillende stammen. Het feit dat veel verhalen, gedachtes en ambachten vooral uit overlevering worden overgebracht aan familie en bijna niets wordt opgeschreven vind ik en blijf ik indrukwekkend vinden.
Natuurlijk staat dit museum vooral bekend om z'n totempalen en die zijn echt waanzinnig. Na dit bezoek ging de terugreis wat sneller. Uiteindelijk belandden we in Stanley Park waarbij we in de buurt fietsen hebben gehuurd. Lekker het park rondgefietst. Echt super. Vervolgens over Georgia Street richting Chinatown gelopen. In de buurt van ons hotel nam ik afscheid van Hans en Marie-Louise. Zij wilden naar Chinatown (maar die had ik al gezien en ze lijken allemaal een beetje op elkaar) en ik wilde naar de Lookout Tower.
En daar heb ik echt geen spijt van gehad. Super uitzicht….maar…niets voor mensen met hoogtevrees. Je moet namelijk met een heel snelle lift naar boven en dat is al een attractie op zich.
Inmiddels was het 19.00 uur en ben ik maar naar het hotel gegaan. André zou daar op ons wachten om te gaan eten. Uiteindelijk zijn we met z'n vieren bij DV:8 op Davie Street gaan eten. Een echt aanrader. Na drie Corona's belanden we op de hoek van de straat waar Hans en ik André en Marie-Louise moesten overtuigen van de juiste weg naar het hotel. En ja, de juiste weg leidde langs enkele 'publieke vrouwen' ! die met 'oude' mannen stonden te praten. Mm, we hadden er met z'n vieren zo onze eigen gedachten over! Uiteindelijk raakten ons hoofd zo rond 1.00 uur ons kussen…
Maandag 16 juni Vancouver - Victoria
Het is 9.00 uur en met een paar muffins (André, donuts zijn toch echt wat anders) achter onze kiezen stappen we in de bus die ons naar Victoria op Vancouver Island zal brengen. De chauffeur lijkt niet echt zijn dag te hebben maar na de overtocht met de ferry vanuit Tsawwassen komt hij los. Vol enthousiasme begint hij over zijn eiland te vertellen. Vancouver Island heeft een Mediterraan Klimaat en het is het gehele jaar dus lekker weer. Weinig regen, gemiddeld 6 uur zon per dag en hier en daar een verdwaalde mug. Er wordt vooral veel fruit verbouwd, blue berries, blackberries, strawberries, kiwi's en nog veel meer.
Het eerste waar iedereen aan denkt als we bij het Blue Ridge Motel aankomen is eten. Het is 2 uur 's middags en niemand heeft er aan gedacht om wat te happen mee te nemen. Voordat we met z'n allen Sam's Dely binnenvallen vertelt André nog even wat er in Victoria te doen is d.m.v. een LVT-je. Schiet op man, ik heb honger. Wat!?
Eerst nog een half uur met de bus voordat we in het centrum zijn en om half 5 moeten we weer terug zijn voor de bus die ons ophaalt voor het Whale Watchen. Gelukkig komt Karin met het idee om gewoon in het centrum te blijven want daar is ook de opstapplaats voor de orka tour. Eindelijk eten bij Sams Dely. Ik neem een sandwich met roast beef, met mayo of mosterd, muligrain of dark brown , alphapha of lattuse, extra cheese…….nog meer mogelijkheden? Een beetje spijt van de mosterd, die is toch wel erg scherp.
Nu iedereen weer wat voedsel in z'n maag heeft kunnen we nog even Victoria verkennen. Nou, ja het is eigenlijk meer de resterende tijd door zien te komen totdat de echte actie gaat beginnen.
Half 5, Marie-Louise zit al de hele dag te dubben of ze nu wel of niet zal meegaan op de zodiac. Bij de kassa besluit ze toch om mee te gaan. Nu maar hopen dat ze niet zeeziek wordt. We hijsen ons in een rood maanpak. Het valt mee. Ik dacht dat ik erin zou verzuipen, maar ze hadden ook wat kleinere pakken. Kom maar op met die orka's! We varen rustig de haven uit en dan gaat het gas erop. Ik zet maar gauw het petje af dat ik net gekocht had voor de zon om het maar niet te verliezen want de wind giert nu om je oren. Met veertig, vijftig, misschien wel zestig kilometer per uur racen we over het water op zoek naar de killer whales. He, zag je dat daar, even stopppen en ja hoor, het eerste wildlife is gespot, een dolfijntje duikelt door het water. Gauw weer verder want we zijn nog lang niet op de plek waar de orka's voor het laatst zijn gezien. Bij de volgende twee stops zien we een aantal zeearenden, leuk, maar daar kwamen we niet voor.. Iedereen wordt een beetje onrustig, waar blijven de walvissen? Nog een stukje varen en kijk daar, is dat er één? Ja hoor ,de eerste walvis is gesignaleerd. De kapitein legt de boot stil op een gunstige plek en het spektakel kan beginnen. Camera's in de aanslag, want dit moet natuurlijk vastgelegd worden. Na vijf foto's met hopelijk hier en daar een stukje orka, is mijn rolletje vol. Gelukkig, want nu kan ik pas echt van dit wonder gaan genieten. De eerste orka's waren de snelle jongens want nu komt de rest van de 'pot'er aan. Niet alleen hun grootte maar ook de geluiden die ze maken zijn indrukwekkend. Als kleine geisertjes komen ze spuitend voorbij. Kop boven water, staart boven water en eentje heeft zelfs zin om helemaal boven het water uit te springen. En ik zei nog zo, geen bommetje! Er was zelfs een baby orkaatje bij, 8 maanden oud en nog een beetje moeite om z'n adem lang in te houden want hij komt wat vaker boven water om naar lucht te happen. Dat was mooi en op de terugweg is iedereen stil, bezig om alle indrukken te verwerken. Aan de kant blijken die maanpakken toch wel erg klam en ik ben blij dat ik hem weer kan uittrekken.
We gaan wat eten bij Milestone's waar ik alle moeite heb om een beetje wakker te blijven, het is daar behoorlijk warm binnen. Gelukkig knap ik buiten weer wat op van de koele lucht en gaan we nog een biertje pakken in een Engelse pub. Heel apart zo'n dakterras waar je ook kan beachvolleyballen. Dan wordt het toch tijd om weer naar huis te gaan, nou, ik bedoel natuurlijk ons motel. De bus reed niet meer en we besluiten terug te lopen om wat taxigeld uit te sparen. Van nummer 900 naar 3000 dat moet te doen zijn. Ineens zien we Laura naar een McDonalds rennen, hoge nood, maar de deur zit dicht. Het moet wel erg hoge nood geweest zijn want even later rent ze een zijstraatje in en komt opgelucht weer terug.
Dinsdag 17 juni Victoria - Ucluelet
s Ochtends om 8.30 uur worden we opgehaald voor de kampeertrip naar Pacific Rim National Park. Onze begeleiders, Lindsey en Jan begonnen enthousiast met het uitleggen hoe en wat we kunnen verwachten de komende 3 dagen. Rond 9.00 vertrokken we richting Pacific Rim. Onderweg hebben we gelijk een aantal foto stops gemaakt op plekjes met een schitterend uitzicht. Hier werden dan de nodige foto's gemaakt.
Rond een uur of 11 kwamen we aan bij een ander fenomeen. In Nederland zetten we een geit op een stukje gras, paaltje in de grond, touwtje eraan en klaar. Hier in Coombs zetten ze de geiten op het dak van een huis. Uiteraard groeit er gras op en staan er geiten hokken. Verder hebben we hier wat gedronken en een muffin gegeten. Deze waren overigens erg lekker. De volgende stop was in Little Qualicum park. Hier hebben we een wandeling gemaakt langs een waterval. Het was hier echt schitterend. Ik heb wel vaker een waterval gezien, maar zo indrukwekkend als deze nog niet.
Na de wandeling hebben we daar ook nog geluncht. Voor de eerste keer kunnen we genieten van de afwaskunsten van André. (Hierover later nog meer).
Na de lunch zijn we verder gegaan. De eerste stop was bij Macmillanpark. Hier heeft Lindsey ons een korte rondleiding gegeven en verteld over de verschillende planten en bomen. Hierna hebben we nog een korte wandeling gemaakt in een ander gedeelte van Macmillan park. De volgende stop was Port Alberni. Deze was niet geheel onbelangrijk. Er was hier namelijk een 'Liquor store'. Na het nodige ingeslagen te hebben zijn we verder gereden naar onze camping in Ucluelet. Hier moesten we uiteraard onze tentjes opbouwen en werd er ook al snel begonnen met koken. Tijden het koken werd er ook wat gesport. Er werd onder andere een voetbaltoernooitje gehouden. De finale werd uiteraard beslist tussen de 2 Alblassers. Sandor was uiteindelijk de winnaar.
Na het eten moest er uiteraard worden afgewassen. Tijden de afwas hebben we de kunsten van André kunnen bewonderen. Dit werd dus een echte slapstick, maar uiteindelijk is het toch gelukt.
De avond werd afgesloten met een biertje bij het kampvuur. Hier werden ook nog de nodige schuine moppen verteld door Lindsey en André. Waar na iedereen langzaam maar zeker ging slapen.
Woensdag 18 juni Ucluelet
Een nachtje in de tent geslapen. Nou ja, geslapen: er lag een heuse grizzly naast ons te snurken. Zijn naam: Rob. Karin en ik werden er gek van. Uiteindelijk zijn we met ieder een oordop in en een handdoek om ons hoofd in slaap gevallen.
Na het ontbijt stappen we in de auto's. Al gauw stoppen we om een trail langs de kust van de Pacific te lopen. Het is prachtig. De oceaan maakt met al zijn kracht en pracht veel indruk op mij.
Om 12.30 uur stappen we in de boot voor de nature tour terwijl Mark, Paul en Sandor gingen kayakken. Er is veel wind en de zee is wild. Over het oranje pak trekken we nog een geel regenjack aan, zetten een muts op en trekken handschoenen aan. We zijn er klaar voor. Al gauw stoppen we om naar een arend te kijken. Hij zit hoog in de boom naar ons te kijken. Alle voorzorgsmaatregelen om warm en droog te blijven blijken niet voor niets. De boot bonkt over het water en vooral Laura krijgt steeds de volle laag. Uiteindelijk leggen we aan en komen via heel veel treetjes (beetje jammer, want nu was je steeds gedwongen om te kijken waar je je voeten neerzette) bij de warmwaterbronnen.
Volgens mij hebben alleen André en Marie-Louise een bad genomen. Wij gingen lekker in het zonnetje zitten en genoten van het uitzicht.
Om 17.30 uur gingen we weer aan boord. Rich de kapitein waarschuwde ons dat er nog steeds veel wind was en dat we een stukje over open zee moesten. Het zou 'heavy'worden. Het was geweldig. De boot bonkte door de golven en het water kwam in golven over ons heen. De boot stuiterde alle kanten op. Na een klein half uur kwamen we in rustiger water. Na enig speurwerk ging gejuich op. We zagen een grijze walvis! We konden hem een paar keer vlakbij op zien duiken. Wat een lijf heeft zo'n beest!
Om 19.30 uur kwamen we vol indrukken in de haven aan. Vervolgens gingen we naar het strand om te barbecuen. We maakten een vuurtje en Lindsey zorgde voor de zalm, terwijl Hans en Marie-Louise weer voor een lekkere salade zorgden.
Iedereen (behalve ik) lustte wel een biertje. We smokkelden het bier aan het strand en uit een plastic beker werd het gedronken.
Intussen brandde en vooral rookte het vuurtje goed. De zalm was in no time opgegeten. Om 23.00 uur vertrokken we weer naar de tenten om te gaan slapen.
Donderdag 19 juni Ucluelet - Victoria
We stonden al vroeg op om te gaan douchen en de tentjes af te breken. Ondertussen werd het ontbijt klaar gemaakt. Om 9.00 uur waren we klaar om weer terug te gaan naar Victoria. Mark, Rob, Hansje en ik hadden moeite om onze ogen open te houden en zo af en toe deden we een hazenslaapje. Paul niet. Hij zat naast Lindsey. Samen hadden ze één passie : Rock muziek. Paul had ook cd's bij zich en liet Lindsey kennis maken met Nederlandse rockbands. Veel meer valt er over deze dag niet te vertellen. We maakten een stop in Port Alberni, maar omdat daar zo'n koude wind stond hebben we alleen de coffeebar gezien. Tussen de middag een broodje gegeten in Chemainus. Hier kregen we gelijk uitleg van André over de auto's van morgen. Weer terug in Victoria ging iedereen eten en vroeg naar bed om wat bij te slapen. En morgen…de auto's pakken en richting Whistler.
Vrijdag 20 juni Victoria - Whistler
Vandaag verlaten we definitief het 'openbaar' vervoer en halen we de huurauto's op. Ik zat deze dag met Paul, Erik en Sandor in de auto (Chrysler Seubring), waarin Erik reed.
De route vandaag ging van Vancouver naar het bekende ski-oord Whistler. Totaal aantal kilometer: 140. Over de Sea to Sky Highway.
Onderweg zijn we 2 keer gestopt bij enkele sights. Als eerste kwamen we aan bij de Capilano Suspension Bridge and Park.
Dat is een groots opgezet park waarbij een hangbrug centraal staat. Een uur a anderhalf hebben we daar rondgelopen.
Op het foldertje dat we daar kregen konden we 6 stempels laten zetten verspreid over het hele park, zagen we achteraf. Wie ze alle 6 had verzameld kreeg een certificaat met de tekst 'I made it 'er op.
En wie gaf het goede voorbeeld en had ze alle 6 verzameld? Juist André de reisleider. En daar was hij trots op. Achteraf kon iedereen, ook die geen stempels had verzameld, ook zo'n certificaat ophalen. Dit vond André natuurlijk niet leuk. Hilariteit alom!
Daarna reden we verder door richting Whistler. Ongeveer 45 minuten voor dit stadje maakten we nog een stop bij een prachtige waterval: De Shannon Falls.
Eerst lekker daar geluncht (Fish and Chips) en dan wat foto's gemaakt. Rond 5 uur kwamen we aan in Whistler. We hadden hele mooie appartementen waar we met z'n vieren in zaten. Blackcome Lodges genaamd.
's Avonds na het diner zijn we met z'n allen nog naar één van de vijf nachtclubs gegaan, Garfinkels.
De meesten zijn daar tot 2 uur 's nachts , na veel halve liters bier (want dat is een standaard biertje in Noord-Amerika) gebleven.
Het eind van een leuk (reis)dagje.
Zaterdag 21 juni Whistler
Eindelijk een keertje uitslapen, tenminste….voor degene die niet gingen hiken. Jammer dat we op zo'n relax-dag geen jacuzzi op het dak van het hotel hebben net zoals de buren. Maar de jacuzzi in de kelder van ons hotel is ook erg aangenaam.
Na de brunch hebben we onze oudste kleren aangedaan, want die middag zijn we met z'n vieren (Mark,Erik,Sandor en ik) wezen mountainbiken!
Na het uitzoeken van de bikes en de bescherming, gingen we met nog vier anderen achter de begeleider aan. In de ski-liften, die ons ongeveer halverwege Blackcombe mountain bracht, zagen we enkele keren een bruine beer tussen de fietspaden lopen.
Toen de boven waren kregen we wat aanwijzingen en hebben we de fietsen getest. Allemaal nog een beetje onwennig gingen we op een redelijk vlakke route beginnen. De tweede keer dat we omhoog gingen was iedereen al een stuk zekerder, dus nu kunnen de remmen los (nou ja, figuurlijk dan). Over grote boomwortels en stenen langs de afgrond en door slootjes, niets kon ons nog stoppen. Nog een derde keer met de gids naar boven, en dan nog een keer zelf (al was dat voornamelijk voor de foto's). Aan het einde van de middag moest het dan toch gebeuren….de was. Vier jongens die de was doen, en het lukte ook nog zonder iets te laten krimpen of verkleuren. Alleen de moddervlekken van het mountainbiken willen er niet uit. Terwijl de was draait even lekker bijgekomen in de jacuzzi en een biertje drinken in de 'Amsterdam pub', en daarna het dorpje in voor een hapje eten.
In het eetcafé waren een boel dwaze gasten uit Vancouver, die vaak in Whistler uitgaan. Laat die gasten maar lekker gaan, want wij gaan op tijd weer terug naar het hotel, bijkomen van alles wat we tot nu toe hebben meegemaakt.
Zondag 22 juni Whistler - Tyax
Spannend: vandaag ga ik voor het eerst in de Chrysler rijden. Alle spullen worden ingepakt en we verlaten het mooi Whistler. Het wordt een tocht van ongeveer 230 kilometer. Hans geeft instructies m.b.t. het rijden met een automaat. De linkervoet mag niet in actie komen, maar af en toe komt er toch beweging in net als in de rechterhand die toch, net als in de Peugeot, wil schakelen wat totaal overbodig is. Dit wordt hardhandig afgestraft door de instructeur.
Na wat oefenen op de parkeerplaats rijden we - nog wat onwennig - weg. We volgen highway 99 richting Pemberton/Lillooet. Als we de auto wat beter onder controle hebben, gaat de party music weer aan en gaan we swingend weer verder. Het volgende leerpunt is de cruisecontrol. Belangrijk om op dezelfde snelheid te blijven, want de boetes komen zo uit de lucht vallen. Mijn medepassagiers zijn Laura, Mark en Hans.
We stoppen voor ontbijt in Pemberton en eten een soort bolus en drinken wat koffie. 30 kilometer ten noorden van Whistler gaan we naar de Nairn Falls kijken. Daar zou de enige boa constrictor die in Canada voorkomt te bezichtigen zijn. Sandor ontdekt slechts een klein ringslangetje. Onderweg zien we het Lower Joffre Lake en het Duffy Lake: oogverblindend mooi. We stoppen om wat te eten (pizza van gisteren) en om wat foto's te maken. De weg vanaf Lillooet is slecht en de gemiddelde snelheid daardoor nauwelijks 40 km/per uur. Het is een hele kunst om kuilen in de weg te vermijden. Ook is er sprake van vallend gesteente.
Het begint te regenen. Al met al begint het meer op een survivaltocht te lijken. In Lillooet tanken we en gaan we naar het museum met allerlei oude dingen. Helaas is het gesloten. Hierdoor hebben we niet de gelegenheid om meer te weten te komen over de stad gedurende de Goldrushperiode. Heel jammer. We maken wat foto's voor het museum. Er staat een 'jail'en dat is wel een dankbaar object. In een supermarkt net buiten het stadje doen we inkopen voor de barbecue. Omdat het nog zeker een uur rijden is naar Tyax kopen we wat zakken met ijs op het vlees koel te houden. We krijgen de boodschappen met veel moeite in de auto. Laura en Mark zitten dubbelgevouwen tussen de watermeloenen en zakken houtskool. Nog zwaarder beladen, vervolgen we onze weg. In Tyax blijkt dat we een toplocatie hebben aan het Tyaughton meer met jaccuzi en een geweldig uitzicht op de bergen.
8 mensen logeren in een chalet met veranda; Karin, ik, André en Hans hebben een hotelkamer iets verderop. Lekker dichtbij de jacuzzi.
We zetten de spullen af in de chalet en gaan ons installeren op de kamers.
Daarna is het tijd voor de barbecue op de veranda van de chalet. Karin, Hans en ik maken salades.Dan wordt het tijd voor de burgers. Hans weet alles weer in goede banen te leiden. Alhoewel….er gaan een paar worstjes flink in de fik. (Het pizza syndroom van Whistler op herhaling). De sfeer is goed en het eten is overheerlijk. Degenen die niet gekookt hebben, wassen af.Het ultieme vakantiegevoel komt op me af.
We borrelen nog wat na op de veranda van de chalet en genieten van het prachtige uitzicht. Stel dat je dit in je achtertuin had!
André vertelt nog over de activiteiten die morgen gedaan kunnen worden. Ik besluit toch maar niet in het watervliegtuig te gaan, maar te gaan paardrijden. Verder reserveren we alvast diner en ontbijt in het hotel voor morgen en overmorgen.
Karin en André vertrekken als eersten met zaklamp uit de chalet. De rest slaapt daar en kan zich dus meteen in bed laten vallen. Hans en ik lopen in het donker terug. We lopen verkeerd en even denken we dat we het hotel nooit zullen vinden. Als er geen pad te vinden is dan toch maar het meer overzwemmen? Nee ,toch maar niet . Na lange tijd zien we dan toch het hotel voor ons liggen.
Morgenochtend om 5.30 uur op voor het kanovaren; zo vroeg een speciaal gebeuren volgens André. We laten ons verrassen.
Maandag 23 juni Tyax
Op advies van André ook écht om 5.30 uur opgestaan. Er waren echt maar 3 die-hards die het aandurfden: Laura, André en ik. Om 6.00 stonden we bij de kano's voor het resort waarna Laura nét de verkeerde kano pakte: prompt 2 natte schoenen en voeten voor Laura. Kwam uiteindelijk toch nog goed.
Om iets over 6 dan toch op het water en het was in één woord schitterend. De dauw op het water die langzaam optrok, de rust, de stilte, springende vissen. Laura zag zelfs een wasbeer op een tak zitten. Het uitzicht was in één woord schitterend: dus inderdaad…meer dan de moeite waar om zo vroeg je bed uit te gaan. Mooi en gezellig begin van een drukke dag, want om 8.15 van de boot, snel naar het chalet om wat ontbijt te scoren en onderweg opetend (berestom natuurlijk!) richting het vliegtuigje want..9.00 uur vlogen we richting een gletsjer met een watervliegtuigje. Wat was dat (ook alweer) megagaaf! Sowieso apart om vanaf het meer op te stijgen en daarna over het resort te vliegen.Toen richting de gletsjer. Wat een immense ijsvlakte en zulke mooie kleuren. De piloot vertelde dat de afgelopen jaren veel ijs is afgebrokkeld wat natuurlijk vreselijk zonde is. Maar ja, that's life.
Toen we uiteindelijk terugkwamen was Hansje helemaal hyper want ze had het hem maar mooi geflikt. Eigenlijk niet durven maar het toch doen! Gaaf hoor. Verder stond de rest van de groep te wachten. Erik, Sandor, Paul, Mark en André stonden vol ongeduld te wachten. De eerste vier goedgemutst maar nummer vijf wit rond de neus. Tjonge, heb zelden iemand zo zenuwachtig gezien voor een vluchtje met een vliegtuig.
Hansje, Rob, Laura, Elise en ik zijn tijdens hun vlucht effe koffie gaan drinken. Om 12.00 wachten we met z'n vijfen de rest op. Ook zij waren enthousiast, hadden alleen regen gehad onderweg terwijl wij toch mooi weer hebben gehad.
Uiteindelijk zijn we met z'n allen teruggelopen naar het chalet en geluncht. Snel,snel want om 14.00 uur stond de volgende activiteit op het programma. 2 uur paardrijden. Tjonge, was weer vergeten hoeveel spierpijn je van zo'n zitje krijgt. Na 1.5 uur had ik het in ieder geval helemaal gehad. Het was wel een gaaf stuk om te lopen.
Mark was redelijk angstig. Uiteindelijk na een kwartier naast z'n paard gelopen te hebben kwam diegene die ons begeleidde op het lumineuze idee om Mark gewoon weer op het paard te zetten en zijn paard aan te lijnen aan die van haar. Kwam na een pittige wandeling naast het paard alles toch nog op z'n pootjes terecht!
Na het paardrijden ben ik samen met Hans, Marie-Louise en André nog de jacuzzi ingedoken. Heerlijk zo'n warme tobbe tijdens een heftige regenbui. Het eten volgde om 19.00 uur waarna de dag werd afgesloten met een wedstrijd tafelvoetbal tussen Paul,Mark,Erik,Laura, André en ik. Ik ben er inmiddels achter dat ik op trainingskamp moet want ik verloor natuurlijk ook. Laura was de onvervalste winnaar ondanks een trucje van Mark en Paul met betrekking tot de tijd bijhouden. Mijn dag eindigde met een biertje op het balkon onder een beginnende sterrenhemel. Het was een topdag!
Dinsdag 24 juni Tyax - Clearwater
Helaas, we moeten Tyax weer gaan verlaten zonder dat ik een vis gevangen heb. Na het ontbijt gaan we eerst terug over de dirtroad naar Lillooet. Hier laat Karin Erik en Laura in een grote stofwolk achter ons. Jammer voor die wegschraper want daardoor kunnen de achtervolgers weer terugkomen. Tijdens een inhaalmanouvre liet Erik wat stenen op de auto van Laura weerkaatsen maar gelukkig bleef alles heel. In Lillooet slaan we wat eten in voor de lunch. Geld tappen lukt niet, alle automaten zijn leeg. We vervolgen onze reis en genieten van de prachtige omgeving die langs ons voorbij trekt. Alles verloopt rustig en na de lunch in Marble Canyon gaan we wat plaatjes schieten van Chasm PP een andere Canyon. Ook leuk, maar de gettatoeëerde dames die daar liepen hebben meer indruk achter gelaten. Dat zag er echt niet uit.
André heeft gewisseld met Erik maar echt haast heeft hij geloof ik niet. In z'n eentje veroorzaakt hij een aardige file achter zich. Ja ,je mag hier honderd en als je tachtig blijft rijden dan krijg je dat.
De volgende stop is Mount Begbie Lookout en ondanks de routebeschrijving rijden we er de eerste keer toch voorbij. Wie zet er dan ook een bord na de afslag in plaats van ervoor? Rare mensen die Canadezen.
In een lokale supermarkt trekken we in één keer de geldautomaat leeg, dat hadden ze niet eerder meegemaakt. Jammer voor Paul, want halverwege zijn transactie waren de biljetten toch echt op.
En dan na zo'n 450 km rijden we Clearwater binnen.
Een korte stop bij het visitors centre en op naar de range waar we twee nachten zullen overnachten. We zijn het park nog niet eens in en we moeten al stoppen voor beren. Een moederbeer met drie kleine teddybeertjes, wat zien ze er toch lief uit.
Bij de Wells Gray Guest Range aangekomen bekijken we de bunkhouses waar we gaan slapen. Niet iedereen is ervan gecharmeerd maar de meesten van ons besluiten om met elkaar in het houten hutje te slapen. Eerst in de saloon wat eten tussen de cowboys en nog een potje Uno (kaartspel dat op pesten lijkt). En gepest wordt er genoeg, dat kan nog wat worden de komende avonden.
Woensdag 25 juni Clearwater
Vandaag gaan we op zoek naar de "Alpine Meadow". Volgens de gozer van Djoser is dit iets heel bijzonders. Bijzonder was het inderdaad. Eerst de weg er naar toe, 15 km over een dirtroad. In vergelijking was de weg naar Tyax nog een snelweg.
Na deze rallyrit konden we beginnen aan de wandeltocht naar boven. Bij Alpine wei aangekomen was het toch wel tijd voor een kodak momentje. André had echt niets te veel gezegd, het was ronduit prachtig. Na deze korte pauze zijn we doorgelopen naar de top van Mount Trophy. Hier had je een mooi uitzicht op het Silence Lake.
Op de top nog geluncht, en daarna zijn we in recordtempo de berg afgelopen.
Iedereen was het er over eens dat dit ook één van de hoogtepunten was van deze vakantie. Nu was het weer tijd voor een paar watervalletjes.
Eerste de Dawson Falls en als klapstuk de Helmcken Falls. Deze was echt heel indrukwekkend. Het was nu echt tijd voor een rustig moment. Dit hebben we gevonden bij het Clearwater Lake. Buiten dat het hier rustig was hadden we hier ook nog een grappig moment. Er was namelijk een iets te dikke Canadees, die na een dagje vissen samen met zijn vrouw, zijn bootje op de auto wilde laden. Al zittend op de achterklep reed zij hem bijna te water. De man was niet blij, maar bleef nog net droog.
Na het diner in de Blackhorse Saloon en een potje Uno ging iedereen op zoek naar z'n slaapzak in het kippenhok (bunkhouse).
Donderdag 26 juni Clearwater - Hinton/Jasper N.P.
Vandaag verlieten we de Wells Gray Ranch en reden we definitief naar de Canadese Rockies. Naar het Folding Mountain Resort te Hinton. 410 kilometer rijden!
Voordat we daar aankwamen hebben we natuurlijk ook wat interessante en boeiende stops gemaakt.
De eerste was de Reargard Falls, een mooie waterval na een wandeling van 10 minuten. Daarna zijn we doorgereden naar de Mount Terry Fox viewpoint. Deze berg is genoemd naar een Canadese jongen die aan kanker leed. Op 1 been heeft hij geprobeerd om van de ene kant van het land naar de andere kant te lopen. Hij noemde het de 'Marathon of Hope'. Na 5000 kilometer moest hij stoppen omdat de kanker terug was gekomen in z'n longen. Zijn initiatief heef 25 miljoen CAD opgebracht. Zeer indrukwekkend.
Terry Fox overleed trouwens in 1982 op 23-jarige leeftijd….
Onze volgende stop was bij een restaurant en het visitorcentre van Mount Robson, de hoogste berg in de Canadese Rockies met 3954 meter. Helaas was het erg bewolkt en konden we de top niet zien.
5 minuten van het visitorcentre hebben nog een stop gemaakt bij weer een mooie waterval, de Overlander Falls. Na het maken van enkele foto's zijn we doorgereden richting Jasper N.P. En….niet vergeten de klok een uur vooruit te zetten, want in de Mountain time in Alberta is het een uur later.
Om 18.00 uur hadden we afgesproken in het plaatsje Jasper bij het visitorcentre waar André wat info had opgehaald en wij zelf natuurlijk ook.
Daarna zijn we doorgereden en na 50 km kwamen we in ons hotel aan.
Dit keer geen bunkhouse, maar lekker 2 kingsize bedden met douche/bad/toilet en tv.
's Avonds zijn we nog naar een grote WallMart gegaan om wat bier(Budjes) en brood voor het ontbijt te halen.
Nadat we dat hadden gedaan lekker gegeten bij restaurant Smitty's.
En toen naar bed, want morgen beginnen de Djoseravonturen in de Rockies!
Vrijdag 27 juni Hinton/Jasper N.P.
Na het zelf gemaakte ontbijt op het terras van ons huisje in Hinton gingen we naar Mount Edith Cavell. De voor onze begrippen inmiddels korte wandeling leidde ons naar de Angel Gletsjer, waar vlak voor onze terugkeer naar de parkeerplaats een stuk van af brak. Het geluid van de ijs-lawine leek erg veel op het gekraak en gedonder van de door André voorspelde 'thunderstorms'. Gelukkig was het de hele dag mooi weer.
Na de lunch in Jasper gingen we naar de Five Lakes voor een wandeling.
We hebben daar een paar kilometer omgelopen (met dank aan André), maar het is een mooie omgeving, en het uitzicht op de verschillende gekleurde meren is geweldig.
Uitgeput van de lange wandeling zijn we naar Lake Anette gegaan, waar we even lekker aan het water hebben liggen uitrusten.
Het avondeten was wederom in Jasper, in het Griekse restaurant 'Something Else'. Na het eten, op de weg terug naar Hinton, zijn we naar de Hot Springs geweest. In Nederland noemen we het gewoon een verwarmd buitenbad, maar Hot Springs klinkt inderdaad beter. Het eerste bad was lekker warm ,maar niet zo diep. We konden even lekker zitten en bijkomen van het drukke programma. Toen bleek dat het andere bad, wat groter en dieper was, èn een stuk warmer (40 graden Celcius) dan het eerste bad.
Een aangename afwisseling met het warme bad was het koude bad. Even snel kopje onder en dan zo snel als je kan terugrennen naar het warm bad, zodat alles begint te tintelen, zoals wanneer je thuis komt op een koude winterdag, en je naast de kachel gaat zitten. Hoewel je vanuit het bad de zonsondergang niet kon zien, was het wel een geweldig uitzicht met al die bergen om je heen. Een geweldige manier om de dag mee af te sluiten.
Zaterdag 28 juni Hinton/Jasper N.P.
Deze ochtend zijn we wederom na een ontbijt op de veranda van ons vakantiehuisje richting Jasper vertrokken. Van daar uit richting Maligne Lake waar meer dan de helft van de groep de boot wilde nemen richting Spirit Island want de dag daarvoor had er bij iedereen toch behoorlijk ingehakt.
Hans, Marie-Louise, André, Rob, Hansje en Elise gingen toch weer aan de wandel. De boottocht viel wat tegen, in ieder geval de snelheid, want de uitzichten waren wederom adembenemend. Verder voelden we ons voor het eerst 'Jan de Tourist' want het was een vreselijk commercieel gebeuren. Spirit Island was klein en niet echt indrukwekkend. Op de terugweg lekker buiten op het achterdek gezeten totdat enkele bejaarden ons kwamen aflossen… moesten we die hitte binnen alsnog in!
Bij terugkomst stond André zich te bescheuren ivm het suffe gezicht van 7 hoofdjes achter het glas. Na een lekkere lunch met uitzicht over het meer zijn we richting Maligne Canyon gereden waar we werkelijk een schitterende wandeling hebben gemaakt. De terugkeer was wel vreselijk stijl waar Laura vanuit stilstand zomaar een litteken verdiende door te vallen. Hierna richting Jasper gereden waar we een uurtje voor ons zelf hadden waar de meesten van ons de elektronische snelweg bewandelden.
Gegeten en gepooled…natuurlijk een 'wedstrijdje' want André had nog steeds het gevoel dat hij moest winnen van Paul. Dat lukte uiteindelijk toch nog.
Alhoewel, we verloren de finale van Laura en Mark. De dag sloten we af met een competitie Uno waar Laura de absolute winnaar was en de mannen ver achterliet. Marie-Louise verloor nog net een lens zodat de laatsten pas rond 1.00 uur gingen slapen.
Zondag 29 juni Hinton - Kananaskis
We gaan weer asfalt happen vandaag. We hebben snode plannen gesmeed voor een wandeling op de gletsjer van de Columbia Icefields. Na ongeveer 2 uur rijden staan we aan de voet van dit indrukwekkende schouwspel. Jeff, onze gids vertelt in korte uitleg wat we eventueel extra nodig hebben aan schoeisel, handschoenen etc. De Icewalks organisatie heeft een zeer goed uitgeruste aanhanger met extra spullen.
Wij hebben ons ingeschreven voor een wandeling van 3 uur. Jeff vertelt ons onderweg, waar deze gletsjer in de loop van de jaren/eeuwen zich heeft teruggetrokken/bewogen.
Wij zijn stom verbaasd over de indruk van dit verschijnsel.
Op naar de Teepee camping in Kananaskis.
's Avonds gedineert in Kananaskis Village, het luxe resort vlakbij onze camping.
In het restaurant waar wij zaten, de Firewood Grill, heeft de G8 ook nog vergaderd en gegeten. Best chique restaurant met klassiek muziek op de achtergrond. Ook aan de prijzen te zien. Maar na zo'n mooie ijswandeling kijken we nergens meer naar.
Maandag 30 juni Kananaskis
Ik slaap voor het eerst van mijn leven in een echte trapperstent met Rob, Hansje en Elise. Het matras is vacuüm verpakt in zeer krakend plastic. De sanitaire voorzieningen zijn op een behoorlijk afstand lopen, maar dat zijn de charmes van het k(r)amperen, denk ik dan maar. Ik slaap erg lekker (eigenlijk viel ik tijdens het diner al in slaap tussen de soep en de Kananaskis burger Deluxe). Vandaag weer een dag met nieuwe uitdagingen. We vertrekken om 9.45 uur. We rijden richting Calgary en ontbijten bij de Subway: een longfoot + seafood voor Hans en ondergetekende; voor André vanzelfsprekend een kop koffie. Later blijkt dat er geen refill in zit als ik voor hem in de rij sta.
Daarna scheuren we richting Canada Olympic Sports Park voor een guided tour in de het park.(waar de OS 1988 natuurlijk zijn gehouden). We gaan ook naar de ski schans. Als ik bovensta , bedenk ik dat het wel erg hoog is. Nog voor geen miljoen zou ik hier vanaf durven te springen. In het Ice Centre kunnen we nog ouderwetse bobsleeën bewonderen van door de jaren heen. Erik en Karin mogen er in plaatsnemen wat weer leuke foto's oplevert. Helaas kunnen we niet met de stoeltjes lift terug omdat er teveel wind staat.Het is alweer 15 jaar geleden dat de Olympische Winterspelen hier werden gehouden, realiseer ik me. We worden oud…. Daarna rijden we naar de Olympic Oval met daar aan vast het Universiteitscomplex van Calgary. Er hangen veel awards in the hall of fame. En alles is goed geregeld om de campus. We doen een happertje bij een Chinese toko: Teriyaki met garnalen en kip/champignons. Lekker smullen.
Vervolgens parkeren we de auto's bij de Calgary Tower. We lopen naar het Historic Park waar we aangevallen worden door een soort marmotten. Het wemelt er echt van en ze zijn hondsbrutaal. Op een gegeven moment wordt Hans die ligt te slapen, zelfs in zijn arm gebeten. Voor straf wordt het hol van de marmot in kwestie met zand afgedekt wat ongetwijfeld een gewisse dood inhoudt. We besluiten maar te gaan zitten ipv te liggen. Tegen zessen lopen we terug naar de Calgary Tower waar het verzamelpunt is.
Er staat nog een sightseeing Calgary bus met veel Japanners. Zelfs de chauffeur blijkt een Japanner te zijn. Het moet niet gekker worden.
's Avonds testen Hans en ik of de MacDonalds in Canada net zo goed is als bij ons. Dat is zeker zo. Alleen de spullen zijn anders verpakt. Bij het Sundae-ijsje zitten de nootjes keurig apart in een zakje. De rest van de club zit in een pizza tent waar we later ook naar toe gaan. We komen redelijk op tijd terug in Kananaskis. Gelukkig, want ik heb een joekel van een blaar onder mijn grote teen zitten die nodig verzorgd moet worden.
Morgen is er weer een dag.
Dinsdag 1 juli Kananaskis - Golden
Happy Canada day ! Vandaag bestaat Canada 136 jaar en het is feest. Koninginnedag zonder bier. We werden net als gisteren weer gewekt door een wesp die onze Teepee schijnbaar iedere ochtend even komt inspecteren. Ach, we moesten toch vroeg opstaan om in Banff de feestsfeer te gaan proeven. Dat doen we (Mark,Paul en ik) met een heus Canadees ontbijt van pancakes met maple syrope en worstjes. De rest van de groep heeft het optreden van de bereden politie bezocht. Getooid met Canadese vlaggetjes en speldjes eten we nog wat op het festival terrein. Lange rijen voor de eettentjes maar als echte Hollanders trekken Hans en Marie-Louise zich daar niets van aan en na vijf minuten staan ze al lekker een broodje te happen. We worden tussen 6 en 7 verwacht in Golden dus we stappen maar weer de auto in. Onderweg naar Lake Morraine komen we allemaal old-timers tegen die vandaag een tour door de Rockies maken. Verbazingwekkend hoe deze oudjes toch nog snel de berg opkomen. Het meer valt een beetje tegen, we hebben er dan ook al zoveel gezien. Er zijn ook te veel mensen om er echt van te kunnen genieten. Gauw verder richting Golden. Bij de Truffle Pig in Field stoppen we om weer eens een echt bakkie koffie te drinken. Dat is een goeie opkikker na al dat slootwater dat je hier meestal krijgt. Nog even een dirtroadje en dan zijn we er, De Beaverfoot Lodge. Een range waar we in huifkarren zullen slapen. De huifkarren staan in een rondje om het kampvuur net zoals de vroegere kolonisten zich beschermden tegen de indianen. Prachtig met die bergen op de achtergrond. Mark heeft een volleybalveld ontdekt en dat wordt dan ook de volgende challenge in onze groep. Maddy, de lokale range hond is het daar echter niet mee eens, ze laat de bal niet met rust. Eerst dan maar wat eten en kijken wat we met Maddy gaan doen. Na het eten , dat weer goed smaakte, gaan we weer naar onze campsite. Helaas, Maddy heeft ons alweer gezien. Sorry, maar ze gaat toch aan de ketting en ze vindt dat niet echt leuk. Ons volleybaltoernooi kan beginnen en tot onze verbazing verliest Mark als volleyballer samen met Hans hun eerste drie wedstrijden. Uiteindelijk komen ze toch op gang en in een zinderende finale tegen André en Laura komen ze er toch als winnaar uit. Dus André heeft wèèr niet gewonnen. Blijf proberen !
De muggen zijn niet meer te houden en we gaan naar de lodge om daar nog wat Uno te spelen. En eindelijk, het laatste potje, en André haalt z'n eerste overwinning binnen. Tijd om te slapen, morgen moeten we fris zijn voor het volgende avontuur, raften op de Kicking Horse River !
Woensdag 2 juli Golden
Regen. De raft-dag die toch al de natste dag van de vakantie zou worden begint in stijl. Na een heerlijk plattelands ontbijt gingen we op osn gemak naar het Wet'n wild Rafting verzamelpunt. Helemaal ingepakt in een wetsuit, een sweater, een regenjas, en een reddingsvest lieten we èèn van de vijf boten in het water glijden. De eerste stappen in het water waren erg koud, maar gelukkig was het weer omgeslagen; een beetje bewolkt, en aardig wat zon.
Zeven van ons, èèn Amerikaans meisje en de begeleider, Greg , blijkt een goede combinatie te zijn. Schreeuwend in de maat van het peddelen manouvreren we ons door het stromende water (class one). Onderweg trotseren we een aantal makkelijke en middelmatige rapids (class two and three). Halverwege de rit gingen we aan land voor een steakbarbeque. Na de lunch gingen we de Kicking Horse River weer op, waar we direct een 'class four' rapid tegen kwamen. Bij deze rapids moet je echt peddelen om geen gekke dingen te laten gebeuren. Na een tijdje kwam er een eind aan de rit….Alhoewel; we konden nog een extra stukje raften in de Lower Canyon. Met ijskoud water in je schoenen en in je wetsuit besloten vijf Die-Hards het avontuur aan te gaan.
Met sneller dalend water dan in de Grand Canyon in de USA(op sommige plaatsen 80 tot 90 feet per km) en een watertemperatuur van rond de 4 graden celcius(wat 12 uur daarvoor nog sneeuw of ijs was) gingen we verder in een canyon met voornamelijk 'class four'rapids. Met een busje moesten we een stukje overslaan, omdat er een 'class five'rapid aanwezig was (de op èèn na hoogste rang, class six is een waterval).
De canyon lijkt wel een heel andere wereld, met prachtig uitzicht , maar constant water in je nek. Aan het einde van deze geweldige rit vertelde Greg over de ultime adrenaline kick: Een 'class three'rapid zwemmend doorstaan. Sandor en ik keken elkaar aan en hoefde alleen maar te knikken. Plons, in het water, een stukje van de boot af zwemmen, en dan de adem inhouden! Snakkend naar adem kwamen we een paar tellen later weer terug bij de boot. Het kompleet hulpeloos op een rots afdwalen, en dan op het allerlaatste moment onder water de andere kant op gezogen worden is iets wat je niet snel zult vergeten. In het kantoor van de raftclub hebben we de actiefoto's bekeken en besteld. Morgen gaan we ze ophalen als we richting Vernon zullen rijden. Het eten was die avond weer vertrouwd: zelf iets opscheppen wat je thuis ook zou kunnen eten. Na het eten zijn we met een klein groepje wezen paardrijden. We kregen nauwelijks instructies, maar dat bleek ook niet nodig te zijn. De paarden stonden op de automatische piloot; ze volgden elkaar braaf en konden door de muilkorf geen gras eten. Het landschap is even mooi als de rest van de westkust. De route was plat en ging gedeeltelijk door Yoho NP. We kwamen een verlaten huis tegen, waar èèn van de medewerkers van het resort zeventien jaar geleden voor het laatst de deur dicht trok. Zelfs de auto staat al die tijd naast het huis. Later die avond wordt er een ijshockey toernooi en Uno gespeeld, dat geeft mij lekker de tijd om wat te schrijven en te lezen. Alle actie zal waarschijnlijk voorbij zijn, de komende dagen staat in het teken van de terugreis.
Donderdag 3 juli Golden - Vernon - Vancouver
Vanaf vandaag staat alles in het teken van de terugreis naar Vancouver. Met vandaag een overnachting in Vernon. Tijdens de reis naar Vernon kwamen we weer een aantal sights tegen. Als eerste was dit het Glacier NP.
Toen we daar in reden ging eerste de klok weer een uurtje terug.
In Glacier Park was een mooi visitor centre, waar we dan ook geweest zijn.
Ze draaiden daar een leuke film over beren.
Daarna trokken we door via de Meadows in the sky Parkway naar het oude stadje Revelstoke. Leuk stadje om in te kijken, er wonen daar 15 Nederlandse families.
In Revelstoke ook ff geluncht bij een Japans restaurant.
Tegen 16.00 uur kwamen we aan in Vernon, waar we in een mooi hotel/casino zaten.
's Avonds in Vernon wat gegeten met z'n allen.
En daarna was het tijd om het door André opgezette uitgebreide competitie tafelvoetbal te spelen in het hotel.
Want ze hadden daar wel 2 voetbaltafels. En dat zag André wel zitten.
Hij had een pouleindeling gemaakt tijden het diner.
Na ongeveer 3 kwartier waren de finalisten bekend, Mark en Laura.
Laura mocht na een knappe overwinning de beker in de lucht steken.
Later op de avond won Sandor nog 375 CAD in het casino met een kwartjes automaat.
Morgen naar Vancouver, de allerlaatste dag.
Vrijdag 4 juli, Het laatste woord : André de reisleider
Vandaag maar weer eens een andere pet opgezet. Mijn rol van toernooipromotor annex bookmaker verandert in die van schrijver/analist.
Een ieder uit de groep heeft 1 of meerdere dagen van deze reis beschreven (en sommigen zelfs een halve vakantie). En wat nu nog rest is (helaas) de laatste dag van deze fantastische reis. Inhoudelijk is deze dag niet de meest vruchtbare, aangezien dit de route is door het tranendal, ofwel mondhoeken naar beneden, gezicht als een oorwurm, en dus verstand op nul: naar huis terug.
Dus moest er iets anders uit de pen rollen en had ik gedacht nog even kort terug te blikken op een aantal grappige situaties:
Maar eerst nog wat kengetallen:
ETEN EN DRINKEN
Hamburgers: In 21 dagen zijn door deze groep zo'n 39 hamburgers verorvert, waarvan 12 homemade, 9 Kananaskis Deluxe, 7 cheeseburgers, 6 uit hawai en 5 vegetarische.
Salades: In de categorie salades werden er 3 genomineerd, te weten:
1.Ceasar salad, 2. Greek salad, 3. Fruit salad
And the winner is: Mark ehh. Ceasar salad.
Gedurende 21 dagen 67 !! Waarvan een percentage van 57% voor rekening komt van onze King of Ceasarsalads: Mark.
Bier: Bier werd er ook in overvloed genuttigd. Al gauw bleek dat we te maken hadden met een echte 'Bud-groep'; het aantal blikjes was nauwelijks bij te benen, maar waarschijnlijk kun je er vanuit Canada naar Nederland een brug van bouwen.
Koffie: En dan is er nog het fenomeen Canadese koffie. Niet de heerlijke bruine verse warme koffie zoals wij die gewend zijn in ons Hollandje, maar een rechtgeaard bakje hardcore slootwater. En dus gingen we op zoek naar de 'slechtste'koffie-ervaring tijdens deze tour. Aan wie kun je dat beter vragen dan de rouers uit de groep?? Hansje en Rob hielden het op een vaag tentje niet ver van Mount Robson verwijdert. Weer eentje om te noteren.
TOERNOOIEN
Bij een Canada reis zou je denken dat de avondaktiviteiten voornamelijk opgeleukt werden met outdoor-aktiviteiten, zoals hoefijzerwerpen, beren spotten, paardrijden of muggenhappen. Bij deze groep lag het net ff iets anders. In Tyax trapten we af met een heus tafelvoetbaltoernooi en een nieuwe trend was gezet. Het 1e toernooi was een daverend succes, het publiek op de banken, maar hier en daar werden de regels nog eens ter plaatse aangescherpt en ook werd er tijdens de finale ineens een soort van blessuretijd geïntroduceerd, waardoor de terechte kampioen letterlijk werd getackeld.
De herkansing in Vernon was qua opzet even een niveautje hoger en het lootjes trekken was inmiddels net zo vanzelfsprekend geworden als het spotten van een beer. Sandor was de stille favoriet, Mark nam een nieuwe taktiek aan en kreunde de ballen er letterlijk in en Laura mocht ditmaal terecht aanspraak maken op de bokaal.
BEREN
Wat zou een Canada reis nou zijn zonder beren? Waarschijnlijk hetzelfde als 5 december zonder Sinterklaas. De eerste life-ontmoeting vond plaats tijdens de wandeling in de buurt van Whistler. We werden in 1e instantie attent gemaakt op de aanwezigheid van dit lekkere hapje door een parkranger. De dappere reisbegeleider voorop en daarachter de volgelingen Elise, Karin, Hans en Marie-Louise gingen we de beer tegemoet. Natuurlijk nam de reisbegeleider dit harige fenomeen als eerste waar met zijn altijd scherpe zintuigen. Pas nadat het beest zich persoonlijk kwam voorstellen wer hij door de overige groepsleden opgemerkt. Bij Marie-Louise kwam het besef nog later, waarop ze de wandelaars plots trakteerde op een fameuze eindsprint, die tot in de lengte van dagen nog moeilijk te verbeteren zal zijn en waar Nelli Cooman nog een puntje aan kan zuigen.
WETLANDING
In Tyax gingen een aantal reisgenoten op pad met een watervliegtuigje, de zogenaamde floatplane, waarbij er een Glacier-landing werd gemaakt in de Chilcotim mountains. Velen waren vergeten dat, diezelfde ochtend Karin ook al een soortgelijke 'landing'had gemaakt, toen ze samen met de reisbegeleider in het bootje stapte voor een tochtje op het prachtige meer van de springende vissen; dit gaat de boeken in als de 'Wetlanding'.
CONTACTLENZEN
Velen zullen zich na het gestuntel van Marie - Louise wel 2 keer bedenken voordat ze ooit nog eens met lenzen op pad gaan. Tijdens deze reis was menigeen getuige van een aantal hilarische situaties die daaruit voortvloeiden. Om er maar eens eentje uit te nemen: Na een avondje hard werken aan de UNO-tafel belandden Hans en ik na een heroïsche strijd uiteindelijk doodvermoeid in bed. Daar werd op de deur geklopt. En wie anders dan Marie-Louise stond op de stoep. Je kon er op wachten: lens kwijt. Hans en ik schoten onmiddellijk te hulp en kamden eerst M.L.'s beide ogen volledig uit. Toen dat niets opleverde verplaatste het feuilleton zich naar kamer 211, alwaar de kamer geheel binnenste buiten ging. Hans, waarschijnlijk in zijn vorige leven loodgieter geweest, kwam zelfs tot in de baarmoeder van de wastafel. Nul op het request. Nadat ook het voltallige hotelpersoneel op de grond mee lag te zoeken, bewees Laura eens temeer een ware kampioen te zijn en ontdekte het kleine stukje ellende in de badkuip.
WISTEN JULLIE DAT…..
Zaterdag 19 juli Tilburg
Het is heerlijk weer en ik zit nog even lekker op mijn balkonnetje een boek te lezen als ik Erik in zijn kanarie gele auto aan zie komen. Gauw pak ik mijn tas om aan het vervolg van onze Canada reis te gaan beginnen. Tja, geen airco zoals in de crysler, dan maar flink gas geven met de ramen open meent Erik. Zo komen we om vier uur aan bij Karin, de gastvrouw van onze reünie. We zijn niet de eersten, Laura, Rob en Hansje waren ons voor. Zullen we gelijk beginnen met de foto's of wachten we nog op de rest? Wanneer Mark en Paul arriveren zien ze dat we niet konden wachten en al druk bezig waren met het bewonderen van elkanders fotokunsten. Even later komen ook Hans en Marie-Louise binnen en zijn we compleet. Elise kon helaas niet komen omdat ze al een ander afspraak had in Zeeland en Andre had nog iets in Canada ofzo.
Pfffh wat een hoop foto's zeg, er lijkt geen eind aan te komen en de meeste zijn nog allemaal hetzelfde ook. Nou ja, toch niet allemaal want er wordt driftig geschreven voor de nabestellingen. De rest van de nabestellingen moeten even wachten want Karin had ons uitgenodigd voor de Tilburgse Kermis en het wordt hoog tijd om dit evenement te bezoeken.
Na een klein stukje lopen komen we aan bij het begin van de grootste kermis van de Benelux. Twee kilometer lang attracties en automaten om je te vermaken. De eerste actie in een attractie wordt de wildwaterbaan. Samen met Mark, Paul en Laura trotseren we de rit door het water en stappen nat maar voldaan weer uit. Eerst weer even opdrogen, maar dat zal geen probleem zijn met dit warme weer.
Zo, nu eerst maar eens wat eten, ik begin al aardige trek te kregen. Karin neemt ons mee naar een eetcafe waar je voor een redelijk bedrag een daghap kan bestellen. Oeps, geen vegetarische maaltijden op de menu kaart. Gelukkig voor Rob en Hansje en ook voor Karin, heeft de kok er geen moeite mee om iets vegetarisch in elkaar te zetten. Zelf neem ik spare ribs in hete saus maar deze smaken net zo zoet als de spare ribs in zoete saus die Karin had besteld. Foutje, maar ach het smaakte goed net als het bier dat weer rijkelijk vloeit. Voordat we de kermis opgaan ga nog even naar het toilet dat met een 50 cm dikke stalen kluisdeur wordt beveiligd tegen wildplassers?
Een beetje zwieren en zwaaien in de Octopussy als opwarmer voor het iets extremere werk. Een apparaat dat je hoog in de lucht laat tollen en over de kop laat duikelen. Echt te gek vonden Laura en ik. De anderen lieten deze ervaring graag aan ons over. Misschien hadden ze wel gelijk want toen we gezellig een biertje aan het drinken waren moest Laura toch even haar maag op het toilet gaan legen.
De kelen gesmeerd trokken we weer verder over de kermis, we waren pas op de helft. Jeetje, nog meer gave thrill machines waar ik eigenlijk allemaal in zou willen. De keuze valt eerst op een kleine achtbaan de Mouse genaamd waar ik samen met Mark instap. Best een ruig ritje, ik denk dat ik morgen wel een aantal blauwe plekken kan tellen. Leuk, maar de ultimate thrill moet nog komen, de bungie bal experience. Paul had er ook wel oren naar en samen staan we te kijken naar de mensen die voor ons de bal instappen. Ik krijg nu toch even een eng gevoel, wil ik dit wel echt. Je ziet hoe de elastieken worden opgespannen, het aftellen begint en bij nul schiet die bal dan met een enorme vaart de lucht in. Ok, nog drie keer en dan zijn wij aan de beurt. Paul vraagt of het nog een beetje gaat. Ik zeg van wel maar ik klink niet echt overtuigend. De laatste twee mensen stappen uit met een blij gezicht dus het zal de moeite dan toch wel waard zijn. We klimmen de bol in en onze riemen worden vastgemaakt. Ugh, mijn buik, die beugel had hij ook wel iets rustiger kunnen dichtdoen zeg. Nou ja het aftellen gaat beginnen dus ik moet me gelijk weer op iets anders concentreren. Drie, twee, een en Aaaaaaaaahhhhh dat gaat hard omhoog zeg en voordat ik het weet trekt het elastiek ons ook weer naar beneden. Kickeeuhh , de bol gaat ook nog draaien en zo zie je de grond, dan weer de horizon, dan ga je naar beneden en dan weer omhoog en dan is het toch ook weer snel voorbij. Stijf van de adrenaline klim ik de bol uit, aahh wat een heerlijk gevoel is dat.
De rest van de attracties laat ik nu aan me voorbij gaan en we komen aan het einde van de kermis. Misschien nog even in dat ding waar je 4g trekt? Nee, we gaan lekker feesten in de biertent met optredens van Rob Ronalds, Jack de Knipper en Walter Vermeer. Swingen en bier drinken, een geweldige attractie. Helaas de avond loopt ten einde en we nemen afscheid van Rob en Hansje die weer terug gaan naar Houten. We lopen terug over de kermis waar ik nog even twee knuffels uit de grijpautomaten haal alvorens we ook afscheid nemen van Hans en Marie-Louise. De rest van ons blijft eerst nog een nachtje bij Karin slapen. De volgende dag worden we door Karin nog verwend met heerlijk ontbijt maar dan is het voor ons ook tijd om naar huis te gaan. Maar niet getreurd op 22 september is ons volgende weerzien gepland.
Lufthansa-balie Schiphol vroeg in de ochtend. Ik kom als eerste aan. Niemand van Djoser te bekennen, maar ik ben dan ook véél te vroeg: iets voor achten.
Langzamerhand komen de reisgenoten aangelopen en maken we kennis met elkaar. Een aantal blijken elkaar al te kennen.
Dan komt André, de reisleider naar ons toe. Ik heb al eerder met hem gesproken tijdens een diapresentatie in Leiden over Bolivia/Peru en Mexico/Guatemala. Hij wist zo enthousiast te vertellen dat ik vorig jaar oktober een 28-daagse reis naar Mexico/Guatemala had geboekt die helaas niet door kon gaan, Canada is voor mij dus een alternatief.
We vliegen eerst naar Frankfurt en gaan van daar uit naar Vancouver. Ze controleren erg streng op paspoorten die we dan ook wel erg vaak moeten laten zien. Ook moeten we een non-SARS verklaring invullen. Onduidelijk is waar we dit gele papiertje moeten inleveren; uiteindelijk zit het nog steeds in onze bagage als we de luchthaven verlaten.
Daar staat een bus ons op te wachten om ons naar het St. Regis hotel te brengen. De kamers worden verdeeld en iedereen brengt zijn spullen weg. Om 18.00 uur spreken we beneden in de lobby af en krijgen we een LVT - kaart/plattegrond (vaktaal van André voor 'Leuk Voor Thuis') van Vancouver.
We gaan met de hele groep naar Gastown. Daar staat de beroemde stoomklok waar iedereen een mooie foto van kan maken. We gaan uit eten in 'Brothers', een restaurant waar we door monniken worden bediend. André legt uit hoe het werkt met GST en LST -taxes. Het gaat duidelijk niet om soap-series van Nederlandse bodem en ook niet over 'nederwiet'. We eten er heerlijk en gaan op tijd naar huis, want de jetlag begint ons parten te spelen.
De volgende morgen moeten we om 9.00 uur verzamelen voor de welkomsbijeenkomst. Karin en ik zetten de wekker om 7.00 en gaan slapen. Na een tijdje begin ik te lachen en doe het licht weer aan.Dat gaat niet goed: de tijd is nog op Nederland ingesteld en nog niet op Canada. Tijden het eten hadden we nog lacherig gedaan over mensen waar de wekker te vroeg afliep.Gingen we bijna de fout in.
Afin, ik zie alle uren en ben om 2.00 uur Canadese tijd klaarwakker.De biologische klok is ontregeld, maar morgen zal het vast wel beter gaan.
Zondag 15 juni Vancouver
Na een 'overheerlijk' breakfast (tja, normaal een bakje yoghurt met cruesli en nu vette scones en muffins) op weg naar het welkomspraatje van André in het koffiehuis Tim Hortons tegenover het hotel. Gedurende het praatje kwamen er enkele Canadezen (of waren het toch Amerikanen??) binnen met flinke cowboy-hoeden op. Tot grote hilariteit van enkelen onder ons. Uiteindelijk werden we in vogelvlucht meegenomen door de stad en kregen we wat tips aangereikt. Uiteindelijk zijn Hans, Marie-Louise en ik als eerste naar het Visitor Information Centre gegaan. Daar werden we te woord gestaan door een van origine Duitse vrouw die het Germaans herkende. Grappig om te ontdekken dat mensen dan meteen aan huis moeten denken. Uiteindelijk zijn we richting het museum of Anthropology gegaan met de bus. Het half uur wat ons beloofd was dat de reis zou duren werd met een half uur verlengd. Ach ja, het is vakantie !
Het museum heeft op mij een diepe indruk gemaakt. Vooral de expositie van enkele vooraanstaande indianen uit verschillende stammen. Het feit dat veel verhalen, gedachtes en ambachten vooral uit overlevering worden overgebracht aan familie en bijna niets wordt opgeschreven vind ik en blijf ik indrukwekkend vinden.
Natuurlijk staat dit museum vooral bekend om z'n totempalen en die zijn echt waanzinnig. Na dit bezoek ging de terugreis wat sneller. Uiteindelijk belandden we in Stanley Park waarbij we in de buurt fietsen hebben gehuurd. Lekker het park rondgefietst. Echt super. Vervolgens over Georgia Street richting Chinatown gelopen. In de buurt van ons hotel nam ik afscheid van Hans en Marie-Louise. Zij wilden naar Chinatown (maar die had ik al gezien en ze lijken allemaal een beetje op elkaar) en ik wilde naar de Lookout Tower.
En daar heb ik echt geen spijt van gehad. Super uitzicht….maar…niets voor mensen met hoogtevrees. Je moet namelijk met een heel snelle lift naar boven en dat is al een attractie op zich.
Inmiddels was het 19.00 uur en ben ik maar naar het hotel gegaan. André zou daar op ons wachten om te gaan eten. Uiteindelijk zijn we met z'n vieren bij DV:8 op Davie Street gaan eten. Een echt aanrader. Na drie Corona's belanden we op de hoek van de straat waar Hans en ik André en Marie-Louise moesten overtuigen van de juiste weg naar het hotel. En ja, de juiste weg leidde langs enkele 'publieke vrouwen' ! die met 'oude' mannen stonden te praten. Mm, we hadden er met z'n vieren zo onze eigen gedachten over! Uiteindelijk raakten ons hoofd zo rond 1.00 uur ons kussen…
Maandag 16 juni Vancouver - Victoria
Het is 9.00 uur en met een paar muffins (André, donuts zijn toch echt wat anders) achter onze kiezen stappen we in de bus die ons naar Victoria op Vancouver Island zal brengen. De chauffeur lijkt niet echt zijn dag te hebben maar na de overtocht met de ferry vanuit Tsawwassen komt hij los. Vol enthousiasme begint hij over zijn eiland te vertellen. Vancouver Island heeft een Mediterraan Klimaat en het is het gehele jaar dus lekker weer. Weinig regen, gemiddeld 6 uur zon per dag en hier en daar een verdwaalde mug. Er wordt vooral veel fruit verbouwd, blue berries, blackberries, strawberries, kiwi's en nog veel meer.
Het eerste waar iedereen aan denkt als we bij het Blue Ridge Motel aankomen is eten. Het is 2 uur 's middags en niemand heeft er aan gedacht om wat te happen mee te nemen. Voordat we met z'n allen Sam's Dely binnenvallen vertelt André nog even wat er in Victoria te doen is d.m.v. een LVT-je. Schiet op man, ik heb honger. Wat!?
Eerst nog een half uur met de bus voordat we in het centrum zijn en om half 5 moeten we weer terug zijn voor de bus die ons ophaalt voor het Whale Watchen. Gelukkig komt Karin met het idee om gewoon in het centrum te blijven want daar is ook de opstapplaats voor de orka tour. Eindelijk eten bij Sams Dely. Ik neem een sandwich met roast beef, met mayo of mosterd, muligrain of dark brown , alphapha of lattuse, extra cheese…….nog meer mogelijkheden? Een beetje spijt van de mosterd, die is toch wel erg scherp.
Nu iedereen weer wat voedsel in z'n maag heeft kunnen we nog even Victoria verkennen. Nou, ja het is eigenlijk meer de resterende tijd door zien te komen totdat de echte actie gaat beginnen.
Half 5, Marie-Louise zit al de hele dag te dubben of ze nu wel of niet zal meegaan op de zodiac. Bij de kassa besluit ze toch om mee te gaan. Nu maar hopen dat ze niet zeeziek wordt. We hijsen ons in een rood maanpak. Het valt mee. Ik dacht dat ik erin zou verzuipen, maar ze hadden ook wat kleinere pakken. Kom maar op met die orka's! We varen rustig de haven uit en dan gaat het gas erop. Ik zet maar gauw het petje af dat ik net gekocht had voor de zon om het maar niet te verliezen want de wind giert nu om je oren. Met veertig, vijftig, misschien wel zestig kilometer per uur racen we over het water op zoek naar de killer whales. He, zag je dat daar, even stopppen en ja hoor, het eerste wildlife is gespot, een dolfijntje duikelt door het water. Gauw weer verder want we zijn nog lang niet op de plek waar de orka's voor het laatst zijn gezien. Bij de volgende twee stops zien we een aantal zeearenden, leuk, maar daar kwamen we niet voor.. Iedereen wordt een beetje onrustig, waar blijven de walvissen? Nog een stukje varen en kijk daar, is dat er één? Ja hoor ,de eerste walvis is gesignaleerd. De kapitein legt de boot stil op een gunstige plek en het spektakel kan beginnen. Camera's in de aanslag, want dit moet natuurlijk vastgelegd worden. Na vijf foto's met hopelijk hier en daar een stukje orka, is mijn rolletje vol. Gelukkig, want nu kan ik pas echt van dit wonder gaan genieten. De eerste orka's waren de snelle jongens want nu komt de rest van de 'pot'er aan. Niet alleen hun grootte maar ook de geluiden die ze maken zijn indrukwekkend. Als kleine geisertjes komen ze spuitend voorbij. Kop boven water, staart boven water en eentje heeft zelfs zin om helemaal boven het water uit te springen. En ik zei nog zo, geen bommetje! Er was zelfs een baby orkaatje bij, 8 maanden oud en nog een beetje moeite om z'n adem lang in te houden want hij komt wat vaker boven water om naar lucht te happen. Dat was mooi en op de terugweg is iedereen stil, bezig om alle indrukken te verwerken. Aan de kant blijken die maanpakken toch wel erg klam en ik ben blij dat ik hem weer kan uittrekken.
We gaan wat eten bij Milestone's waar ik alle moeite heb om een beetje wakker te blijven, het is daar behoorlijk warm binnen. Gelukkig knap ik buiten weer wat op van de koele lucht en gaan we nog een biertje pakken in een Engelse pub. Heel apart zo'n dakterras waar je ook kan beachvolleyballen. Dan wordt het toch tijd om weer naar huis te gaan, nou, ik bedoel natuurlijk ons motel. De bus reed niet meer en we besluiten terug te lopen om wat taxigeld uit te sparen. Van nummer 900 naar 3000 dat moet te doen zijn. Ineens zien we Laura naar een McDonalds rennen, hoge nood, maar de deur zit dicht. Het moet wel erg hoge nood geweest zijn want even later rent ze een zijstraatje in en komt opgelucht weer terug.
Dinsdag 17 juni Victoria - Ucluelet
s Ochtends om 8.30 uur worden we opgehaald voor de kampeertrip naar Pacific Rim National Park. Onze begeleiders, Lindsey en Jan begonnen enthousiast met het uitleggen hoe en wat we kunnen verwachten de komende 3 dagen. Rond 9.00 vertrokken we richting Pacific Rim. Onderweg hebben we gelijk een aantal foto stops gemaakt op plekjes met een schitterend uitzicht. Hier werden dan de nodige foto's gemaakt.
Rond een uur of 11 kwamen we aan bij een ander fenomeen. In Nederland zetten we een geit op een stukje gras, paaltje in de grond, touwtje eraan en klaar. Hier in Coombs zetten ze de geiten op het dak van een huis. Uiteraard groeit er gras op en staan er geiten hokken. Verder hebben we hier wat gedronken en een muffin gegeten. Deze waren overigens erg lekker. De volgende stop was in Little Qualicum park. Hier hebben we een wandeling gemaakt langs een waterval. Het was hier echt schitterend. Ik heb wel vaker een waterval gezien, maar zo indrukwekkend als deze nog niet.
Na de wandeling hebben we daar ook nog geluncht. Voor de eerste keer kunnen we genieten van de afwaskunsten van André. (Hierover later nog meer).
Na de lunch zijn we verder gegaan. De eerste stop was bij Macmillanpark. Hier heeft Lindsey ons een korte rondleiding gegeven en verteld over de verschillende planten en bomen. Hierna hebben we nog een korte wandeling gemaakt in een ander gedeelte van Macmillan park. De volgende stop was Port Alberni. Deze was niet geheel onbelangrijk. Er was hier namelijk een 'Liquor store'. Na het nodige ingeslagen te hebben zijn we verder gereden naar onze camping in Ucluelet. Hier moesten we uiteraard onze tentjes opbouwen en werd er ook al snel begonnen met koken. Tijden het koken werd er ook wat gesport. Er werd onder andere een voetbaltoernooitje gehouden. De finale werd uiteraard beslist tussen de 2 Alblassers. Sandor was uiteindelijk de winnaar.
Na het eten moest er uiteraard worden afgewassen. Tijden de afwas hebben we de kunsten van André kunnen bewonderen. Dit werd dus een echte slapstick, maar uiteindelijk is het toch gelukt.
De avond werd afgesloten met een biertje bij het kampvuur. Hier werden ook nog de nodige schuine moppen verteld door Lindsey en André. Waar na iedereen langzaam maar zeker ging slapen.
Woensdag 18 juni Ucluelet
Een nachtje in de tent geslapen. Nou ja, geslapen: er lag een heuse grizzly naast ons te snurken. Zijn naam: Rob. Karin en ik werden er gek van. Uiteindelijk zijn we met ieder een oordop in en een handdoek om ons hoofd in slaap gevallen.
Na het ontbijt stappen we in de auto's. Al gauw stoppen we om een trail langs de kust van de Pacific te lopen. Het is prachtig. De oceaan maakt met al zijn kracht en pracht veel indruk op mij.
Om 12.30 uur stappen we in de boot voor de nature tour terwijl Mark, Paul en Sandor gingen kayakken. Er is veel wind en de zee is wild. Over het oranje pak trekken we nog een geel regenjack aan, zetten een muts op en trekken handschoenen aan. We zijn er klaar voor. Al gauw stoppen we om naar een arend te kijken. Hij zit hoog in de boom naar ons te kijken. Alle voorzorgsmaatregelen om warm en droog te blijven blijken niet voor niets. De boot bonkt over het water en vooral Laura krijgt steeds de volle laag. Uiteindelijk leggen we aan en komen via heel veel treetjes (beetje jammer, want nu was je steeds gedwongen om te kijken waar je je voeten neerzette) bij de warmwaterbronnen.
Volgens mij hebben alleen André en Marie-Louise een bad genomen. Wij gingen lekker in het zonnetje zitten en genoten van het uitzicht.
Om 17.30 uur gingen we weer aan boord. Rich de kapitein waarschuwde ons dat er nog steeds veel wind was en dat we een stukje over open zee moesten. Het zou 'heavy'worden. Het was geweldig. De boot bonkte door de golven en het water kwam in golven over ons heen. De boot stuiterde alle kanten op. Na een klein half uur kwamen we in rustiger water. Na enig speurwerk ging gejuich op. We zagen een grijze walvis! We konden hem een paar keer vlakbij op zien duiken. Wat een lijf heeft zo'n beest!
Om 19.30 uur kwamen we vol indrukken in de haven aan. Vervolgens gingen we naar het strand om te barbecuen. We maakten een vuurtje en Lindsey zorgde voor de zalm, terwijl Hans en Marie-Louise weer voor een lekkere salade zorgden.
Iedereen (behalve ik) lustte wel een biertje. We smokkelden het bier aan het strand en uit een plastic beker werd het gedronken.
Intussen brandde en vooral rookte het vuurtje goed. De zalm was in no time opgegeten. Om 23.00 uur vertrokken we weer naar de tenten om te gaan slapen.
Donderdag 19 juni Ucluelet - Victoria
We stonden al vroeg op om te gaan douchen en de tentjes af te breken. Ondertussen werd het ontbijt klaar gemaakt. Om 9.00 uur waren we klaar om weer terug te gaan naar Victoria. Mark, Rob, Hansje en ik hadden moeite om onze ogen open te houden en zo af en toe deden we een hazenslaapje. Paul niet. Hij zat naast Lindsey. Samen hadden ze één passie : Rock muziek. Paul had ook cd's bij zich en liet Lindsey kennis maken met Nederlandse rockbands. Veel meer valt er over deze dag niet te vertellen. We maakten een stop in Port Alberni, maar omdat daar zo'n koude wind stond hebben we alleen de coffeebar gezien. Tussen de middag een broodje gegeten in Chemainus. Hier kregen we gelijk uitleg van André over de auto's van morgen. Weer terug in Victoria ging iedereen eten en vroeg naar bed om wat bij te slapen. En morgen…de auto's pakken en richting Whistler.
Vrijdag 20 juni Victoria - Whistler
Vandaag verlaten we definitief het 'openbaar' vervoer en halen we de huurauto's op. Ik zat deze dag met Paul, Erik en Sandor in de auto (Chrysler Seubring), waarin Erik reed.
De route vandaag ging van Vancouver naar het bekende ski-oord Whistler. Totaal aantal kilometer: 140. Over de Sea to Sky Highway.
Onderweg zijn we 2 keer gestopt bij enkele sights. Als eerste kwamen we aan bij de Capilano Suspension Bridge and Park.
Dat is een groots opgezet park waarbij een hangbrug centraal staat. Een uur a anderhalf hebben we daar rondgelopen.
Op het foldertje dat we daar kregen konden we 6 stempels laten zetten verspreid over het hele park, zagen we achteraf. Wie ze alle 6 had verzameld kreeg een certificaat met de tekst 'I made it 'er op.
En wie gaf het goede voorbeeld en had ze alle 6 verzameld? Juist André de reisleider. En daar was hij trots op. Achteraf kon iedereen, ook die geen stempels had verzameld, ook zo'n certificaat ophalen. Dit vond André natuurlijk niet leuk. Hilariteit alom!
Daarna reden we verder door richting Whistler. Ongeveer 45 minuten voor dit stadje maakten we nog een stop bij een prachtige waterval: De Shannon Falls.
Eerst lekker daar geluncht (Fish and Chips) en dan wat foto's gemaakt. Rond 5 uur kwamen we aan in Whistler. We hadden hele mooie appartementen waar we met z'n vieren in zaten. Blackcome Lodges genaamd.
's Avonds na het diner zijn we met z'n allen nog naar één van de vijf nachtclubs gegaan, Garfinkels.
De meesten zijn daar tot 2 uur 's nachts , na veel halve liters bier (want dat is een standaard biertje in Noord-Amerika) gebleven.
Het eind van een leuk (reis)dagje.
Zaterdag 21 juni Whistler
Eindelijk een keertje uitslapen, tenminste….voor degene die niet gingen hiken. Jammer dat we op zo'n relax-dag geen jacuzzi op het dak van het hotel hebben net zoals de buren. Maar de jacuzzi in de kelder van ons hotel is ook erg aangenaam.
Na de brunch hebben we onze oudste kleren aangedaan, want die middag zijn we met z'n vieren (Mark,Erik,Sandor en ik) wezen mountainbiken!
Na het uitzoeken van de bikes en de bescherming, gingen we met nog vier anderen achter de begeleider aan. In de ski-liften, die ons ongeveer halverwege Blackcombe mountain bracht, zagen we enkele keren een bruine beer tussen de fietspaden lopen.
Toen de boven waren kregen we wat aanwijzingen en hebben we de fietsen getest. Allemaal nog een beetje onwennig gingen we op een redelijk vlakke route beginnen. De tweede keer dat we omhoog gingen was iedereen al een stuk zekerder, dus nu kunnen de remmen los (nou ja, figuurlijk dan). Over grote boomwortels en stenen langs de afgrond en door slootjes, niets kon ons nog stoppen. Nog een derde keer met de gids naar boven, en dan nog een keer zelf (al was dat voornamelijk voor de foto's). Aan het einde van de middag moest het dan toch gebeuren….de was. Vier jongens die de was doen, en het lukte ook nog zonder iets te laten krimpen of verkleuren. Alleen de moddervlekken van het mountainbiken willen er niet uit. Terwijl de was draait even lekker bijgekomen in de jacuzzi en een biertje drinken in de 'Amsterdam pub', en daarna het dorpje in voor een hapje eten.
In het eetcafé waren een boel dwaze gasten uit Vancouver, die vaak in Whistler uitgaan. Laat die gasten maar lekker gaan, want wij gaan op tijd weer terug naar het hotel, bijkomen van alles wat we tot nu toe hebben meegemaakt.
Zondag 22 juni Whistler - Tyax
Spannend: vandaag ga ik voor het eerst in de Chrysler rijden. Alle spullen worden ingepakt en we verlaten het mooi Whistler. Het wordt een tocht van ongeveer 230 kilometer. Hans geeft instructies m.b.t. het rijden met een automaat. De linkervoet mag niet in actie komen, maar af en toe komt er toch beweging in net als in de rechterhand die toch, net als in de Peugeot, wil schakelen wat totaal overbodig is. Dit wordt hardhandig afgestraft door de instructeur.
Na wat oefenen op de parkeerplaats rijden we - nog wat onwennig - weg. We volgen highway 99 richting Pemberton/Lillooet. Als we de auto wat beter onder controle hebben, gaat de party music weer aan en gaan we swingend weer verder. Het volgende leerpunt is de cruisecontrol. Belangrijk om op dezelfde snelheid te blijven, want de boetes komen zo uit de lucht vallen. Mijn medepassagiers zijn Laura, Mark en Hans.
We stoppen voor ontbijt in Pemberton en eten een soort bolus en drinken wat koffie. 30 kilometer ten noorden van Whistler gaan we naar de Nairn Falls kijken. Daar zou de enige boa constrictor die in Canada voorkomt te bezichtigen zijn. Sandor ontdekt slechts een klein ringslangetje. Onderweg zien we het Lower Joffre Lake en het Duffy Lake: oogverblindend mooi. We stoppen om wat te eten (pizza van gisteren) en om wat foto's te maken. De weg vanaf Lillooet is slecht en de gemiddelde snelheid daardoor nauwelijks 40 km/per uur. Het is een hele kunst om kuilen in de weg te vermijden. Ook is er sprake van vallend gesteente.
Het begint te regenen. Al met al begint het meer op een survivaltocht te lijken. In Lillooet tanken we en gaan we naar het museum met allerlei oude dingen. Helaas is het gesloten. Hierdoor hebben we niet de gelegenheid om meer te weten te komen over de stad gedurende de Goldrushperiode. Heel jammer. We maken wat foto's voor het museum. Er staat een 'jail'en dat is wel een dankbaar object. In een supermarkt net buiten het stadje doen we inkopen voor de barbecue. Omdat het nog zeker een uur rijden is naar Tyax kopen we wat zakken met ijs op het vlees koel te houden. We krijgen de boodschappen met veel moeite in de auto. Laura en Mark zitten dubbelgevouwen tussen de watermeloenen en zakken houtskool. Nog zwaarder beladen, vervolgen we onze weg. In Tyax blijkt dat we een toplocatie hebben aan het Tyaughton meer met jaccuzi en een geweldig uitzicht op de bergen.
8 mensen logeren in een chalet met veranda; Karin, ik, André en Hans hebben een hotelkamer iets verderop. Lekker dichtbij de jacuzzi.
We zetten de spullen af in de chalet en gaan ons installeren op de kamers.
Daarna is het tijd voor de barbecue op de veranda van de chalet. Karin, Hans en ik maken salades.Dan wordt het tijd voor de burgers. Hans weet alles weer in goede banen te leiden. Alhoewel….er gaan een paar worstjes flink in de fik. (Het pizza syndroom van Whistler op herhaling). De sfeer is goed en het eten is overheerlijk. Degenen die niet gekookt hebben, wassen af.Het ultieme vakantiegevoel komt op me af.
We borrelen nog wat na op de veranda van de chalet en genieten van het prachtige uitzicht. Stel dat je dit in je achtertuin had!
André vertelt nog over de activiteiten die morgen gedaan kunnen worden. Ik besluit toch maar niet in het watervliegtuig te gaan, maar te gaan paardrijden. Verder reserveren we alvast diner en ontbijt in het hotel voor morgen en overmorgen.
Karin en André vertrekken als eersten met zaklamp uit de chalet. De rest slaapt daar en kan zich dus meteen in bed laten vallen. Hans en ik lopen in het donker terug. We lopen verkeerd en even denken we dat we het hotel nooit zullen vinden. Als er geen pad te vinden is dan toch maar het meer overzwemmen? Nee ,toch maar niet . Na lange tijd zien we dan toch het hotel voor ons liggen.
Morgenochtend om 5.30 uur op voor het kanovaren; zo vroeg een speciaal gebeuren volgens André. We laten ons verrassen.
Maandag 23 juni Tyax
Op advies van André ook écht om 5.30 uur opgestaan. Er waren echt maar 3 die-hards die het aandurfden: Laura, André en ik. Om 6.00 stonden we bij de kano's voor het resort waarna Laura nét de verkeerde kano pakte: prompt 2 natte schoenen en voeten voor Laura. Kwam uiteindelijk toch nog goed.
Om iets over 6 dan toch op het water en het was in één woord schitterend. De dauw op het water die langzaam optrok, de rust, de stilte, springende vissen. Laura zag zelfs een wasbeer op een tak zitten. Het uitzicht was in één woord schitterend: dus inderdaad…meer dan de moeite waar om zo vroeg je bed uit te gaan. Mooi en gezellig begin van een drukke dag, want om 8.15 van de boot, snel naar het chalet om wat ontbijt te scoren en onderweg opetend (berestom natuurlijk!) richting het vliegtuigje want..9.00 uur vlogen we richting een gletsjer met een watervliegtuigje. Wat was dat (ook alweer) megagaaf! Sowieso apart om vanaf het meer op te stijgen en daarna over het resort te vliegen.Toen richting de gletsjer. Wat een immense ijsvlakte en zulke mooie kleuren. De piloot vertelde dat de afgelopen jaren veel ijs is afgebrokkeld wat natuurlijk vreselijk zonde is. Maar ja, that's life.
Toen we uiteindelijk terugkwamen was Hansje helemaal hyper want ze had het hem maar mooi geflikt. Eigenlijk niet durven maar het toch doen! Gaaf hoor. Verder stond de rest van de groep te wachten. Erik, Sandor, Paul, Mark en André stonden vol ongeduld te wachten. De eerste vier goedgemutst maar nummer vijf wit rond de neus. Tjonge, heb zelden iemand zo zenuwachtig gezien voor een vluchtje met een vliegtuig.
Hansje, Rob, Laura, Elise en ik zijn tijdens hun vlucht effe koffie gaan drinken. Om 12.00 wachten we met z'n vijfen de rest op. Ook zij waren enthousiast, hadden alleen regen gehad onderweg terwijl wij toch mooi weer hebben gehad.
Uiteindelijk zijn we met z'n allen teruggelopen naar het chalet en geluncht. Snel,snel want om 14.00 uur stond de volgende activiteit op het programma. 2 uur paardrijden. Tjonge, was weer vergeten hoeveel spierpijn je van zo'n zitje krijgt. Na 1.5 uur had ik het in ieder geval helemaal gehad. Het was wel een gaaf stuk om te lopen.
Mark was redelijk angstig. Uiteindelijk na een kwartier naast z'n paard gelopen te hebben kwam diegene die ons begeleidde op het lumineuze idee om Mark gewoon weer op het paard te zetten en zijn paard aan te lijnen aan die van haar. Kwam na een pittige wandeling naast het paard alles toch nog op z'n pootjes terecht!
Na het paardrijden ben ik samen met Hans, Marie-Louise en André nog de jacuzzi ingedoken. Heerlijk zo'n warme tobbe tijdens een heftige regenbui. Het eten volgde om 19.00 uur waarna de dag werd afgesloten met een wedstrijd tafelvoetbal tussen Paul,Mark,Erik,Laura, André en ik. Ik ben er inmiddels achter dat ik op trainingskamp moet want ik verloor natuurlijk ook. Laura was de onvervalste winnaar ondanks een trucje van Mark en Paul met betrekking tot de tijd bijhouden. Mijn dag eindigde met een biertje op het balkon onder een beginnende sterrenhemel. Het was een topdag!
Dinsdag 24 juni Tyax - Clearwater
Helaas, we moeten Tyax weer gaan verlaten zonder dat ik een vis gevangen heb. Na het ontbijt gaan we eerst terug over de dirtroad naar Lillooet. Hier laat Karin Erik en Laura in een grote stofwolk achter ons. Jammer voor die wegschraper want daardoor kunnen de achtervolgers weer terugkomen. Tijdens een inhaalmanouvre liet Erik wat stenen op de auto van Laura weerkaatsen maar gelukkig bleef alles heel. In Lillooet slaan we wat eten in voor de lunch. Geld tappen lukt niet, alle automaten zijn leeg. We vervolgen onze reis en genieten van de prachtige omgeving die langs ons voorbij trekt. Alles verloopt rustig en na de lunch in Marble Canyon gaan we wat plaatjes schieten van Chasm PP een andere Canyon. Ook leuk, maar de gettatoeëerde dames die daar liepen hebben meer indruk achter gelaten. Dat zag er echt niet uit.
André heeft gewisseld met Erik maar echt haast heeft hij geloof ik niet. In z'n eentje veroorzaakt hij een aardige file achter zich. Ja ,je mag hier honderd en als je tachtig blijft rijden dan krijg je dat.
De volgende stop is Mount Begbie Lookout en ondanks de routebeschrijving rijden we er de eerste keer toch voorbij. Wie zet er dan ook een bord na de afslag in plaats van ervoor? Rare mensen die Canadezen.
In een lokale supermarkt trekken we in één keer de geldautomaat leeg, dat hadden ze niet eerder meegemaakt. Jammer voor Paul, want halverwege zijn transactie waren de biljetten toch echt op.
En dan na zo'n 450 km rijden we Clearwater binnen.
Een korte stop bij het visitors centre en op naar de range waar we twee nachten zullen overnachten. We zijn het park nog niet eens in en we moeten al stoppen voor beren. Een moederbeer met drie kleine teddybeertjes, wat zien ze er toch lief uit.
Bij de Wells Gray Guest Range aangekomen bekijken we de bunkhouses waar we gaan slapen. Niet iedereen is ervan gecharmeerd maar de meesten van ons besluiten om met elkaar in het houten hutje te slapen. Eerst in de saloon wat eten tussen de cowboys en nog een potje Uno (kaartspel dat op pesten lijkt). En gepest wordt er genoeg, dat kan nog wat worden de komende avonden.
Woensdag 25 juni Clearwater
Vandaag gaan we op zoek naar de "Alpine Meadow". Volgens de gozer van Djoser is dit iets heel bijzonders. Bijzonder was het inderdaad. Eerst de weg er naar toe, 15 km over een dirtroad. In vergelijking was de weg naar Tyax nog een snelweg.
Na deze rallyrit konden we beginnen aan de wandeltocht naar boven. Bij Alpine wei aangekomen was het toch wel tijd voor een kodak momentje. André had echt niets te veel gezegd, het was ronduit prachtig. Na deze korte pauze zijn we doorgelopen naar de top van Mount Trophy. Hier had je een mooi uitzicht op het Silence Lake.
Op de top nog geluncht, en daarna zijn we in recordtempo de berg afgelopen.
Iedereen was het er over eens dat dit ook één van de hoogtepunten was van deze vakantie. Nu was het weer tijd voor een paar watervalletjes.
Eerste de Dawson Falls en als klapstuk de Helmcken Falls. Deze was echt heel indrukwekkend. Het was nu echt tijd voor een rustig moment. Dit hebben we gevonden bij het Clearwater Lake. Buiten dat het hier rustig was hadden we hier ook nog een grappig moment. Er was namelijk een iets te dikke Canadees, die na een dagje vissen samen met zijn vrouw, zijn bootje op de auto wilde laden. Al zittend op de achterklep reed zij hem bijna te water. De man was niet blij, maar bleef nog net droog.
Na het diner in de Blackhorse Saloon en een potje Uno ging iedereen op zoek naar z'n slaapzak in het kippenhok (bunkhouse).
Donderdag 26 juni Clearwater - Hinton/Jasper N.P.
Vandaag verlieten we de Wells Gray Ranch en reden we definitief naar de Canadese Rockies. Naar het Folding Mountain Resort te Hinton. 410 kilometer rijden!
Voordat we daar aankwamen hebben we natuurlijk ook wat interessante en boeiende stops gemaakt.
De eerste was de Reargard Falls, een mooie waterval na een wandeling van 10 minuten. Daarna zijn we doorgereden naar de Mount Terry Fox viewpoint. Deze berg is genoemd naar een Canadese jongen die aan kanker leed. Op 1 been heeft hij geprobeerd om van de ene kant van het land naar de andere kant te lopen. Hij noemde het de 'Marathon of Hope'. Na 5000 kilometer moest hij stoppen omdat de kanker terug was gekomen in z'n longen. Zijn initiatief heef 25 miljoen CAD opgebracht. Zeer indrukwekkend.
Terry Fox overleed trouwens in 1982 op 23-jarige leeftijd….
Onze volgende stop was bij een restaurant en het visitorcentre van Mount Robson, de hoogste berg in de Canadese Rockies met 3954 meter. Helaas was het erg bewolkt en konden we de top niet zien.
5 minuten van het visitorcentre hebben nog een stop gemaakt bij weer een mooie waterval, de Overlander Falls. Na het maken van enkele foto's zijn we doorgereden richting Jasper N.P. En….niet vergeten de klok een uur vooruit te zetten, want in de Mountain time in Alberta is het een uur later.
Om 18.00 uur hadden we afgesproken in het plaatsje Jasper bij het visitorcentre waar André wat info had opgehaald en wij zelf natuurlijk ook.
Daarna zijn we doorgereden en na 50 km kwamen we in ons hotel aan.
Dit keer geen bunkhouse, maar lekker 2 kingsize bedden met douche/bad/toilet en tv.
's Avonds zijn we nog naar een grote WallMart gegaan om wat bier(Budjes) en brood voor het ontbijt te halen.
Nadat we dat hadden gedaan lekker gegeten bij restaurant Smitty's.
En toen naar bed, want morgen beginnen de Djoseravonturen in de Rockies!
Vrijdag 27 juni Hinton/Jasper N.P.
Na het zelf gemaakte ontbijt op het terras van ons huisje in Hinton gingen we naar Mount Edith Cavell. De voor onze begrippen inmiddels korte wandeling leidde ons naar de Angel Gletsjer, waar vlak voor onze terugkeer naar de parkeerplaats een stuk van af brak. Het geluid van de ijs-lawine leek erg veel op het gekraak en gedonder van de door André voorspelde 'thunderstorms'. Gelukkig was het de hele dag mooi weer.
Na de lunch in Jasper gingen we naar de Five Lakes voor een wandeling.
We hebben daar een paar kilometer omgelopen (met dank aan André), maar het is een mooie omgeving, en het uitzicht op de verschillende gekleurde meren is geweldig.
Uitgeput van de lange wandeling zijn we naar Lake Anette gegaan, waar we even lekker aan het water hebben liggen uitrusten.
Het avondeten was wederom in Jasper, in het Griekse restaurant 'Something Else'. Na het eten, op de weg terug naar Hinton, zijn we naar de Hot Springs geweest. In Nederland noemen we het gewoon een verwarmd buitenbad, maar Hot Springs klinkt inderdaad beter. Het eerste bad was lekker warm ,maar niet zo diep. We konden even lekker zitten en bijkomen van het drukke programma. Toen bleek dat het andere bad, wat groter en dieper was, èn een stuk warmer (40 graden Celcius) dan het eerste bad.
Een aangename afwisseling met het warme bad was het koude bad. Even snel kopje onder en dan zo snel als je kan terugrennen naar het warm bad, zodat alles begint te tintelen, zoals wanneer je thuis komt op een koude winterdag, en je naast de kachel gaat zitten. Hoewel je vanuit het bad de zonsondergang niet kon zien, was het wel een geweldig uitzicht met al die bergen om je heen. Een geweldige manier om de dag mee af te sluiten.
Zaterdag 28 juni Hinton/Jasper N.P.
Deze ochtend zijn we wederom na een ontbijt op de veranda van ons vakantiehuisje richting Jasper vertrokken. Van daar uit richting Maligne Lake waar meer dan de helft van de groep de boot wilde nemen richting Spirit Island want de dag daarvoor had er bij iedereen toch behoorlijk ingehakt.
Hans, Marie-Louise, André, Rob, Hansje en Elise gingen toch weer aan de wandel. De boottocht viel wat tegen, in ieder geval de snelheid, want de uitzichten waren wederom adembenemend. Verder voelden we ons voor het eerst 'Jan de Tourist' want het was een vreselijk commercieel gebeuren. Spirit Island was klein en niet echt indrukwekkend. Op de terugweg lekker buiten op het achterdek gezeten totdat enkele bejaarden ons kwamen aflossen… moesten we die hitte binnen alsnog in!
Bij terugkomst stond André zich te bescheuren ivm het suffe gezicht van 7 hoofdjes achter het glas. Na een lekkere lunch met uitzicht over het meer zijn we richting Maligne Canyon gereden waar we werkelijk een schitterende wandeling hebben gemaakt. De terugkeer was wel vreselijk stijl waar Laura vanuit stilstand zomaar een litteken verdiende door te vallen. Hierna richting Jasper gereden waar we een uurtje voor ons zelf hadden waar de meesten van ons de elektronische snelweg bewandelden.
Gegeten en gepooled…natuurlijk een 'wedstrijdje' want André had nog steeds het gevoel dat hij moest winnen van Paul. Dat lukte uiteindelijk toch nog.
Alhoewel, we verloren de finale van Laura en Mark. De dag sloten we af met een competitie Uno waar Laura de absolute winnaar was en de mannen ver achterliet. Marie-Louise verloor nog net een lens zodat de laatsten pas rond 1.00 uur gingen slapen.
Zondag 29 juni Hinton - Kananaskis
We gaan weer asfalt happen vandaag. We hebben snode plannen gesmeed voor een wandeling op de gletsjer van de Columbia Icefields. Na ongeveer 2 uur rijden staan we aan de voet van dit indrukwekkende schouwspel. Jeff, onze gids vertelt in korte uitleg wat we eventueel extra nodig hebben aan schoeisel, handschoenen etc. De Icewalks organisatie heeft een zeer goed uitgeruste aanhanger met extra spullen.
Wij hebben ons ingeschreven voor een wandeling van 3 uur. Jeff vertelt ons onderweg, waar deze gletsjer in de loop van de jaren/eeuwen zich heeft teruggetrokken/bewogen.
Wij zijn stom verbaasd over de indruk van dit verschijnsel.
- smeltwater, stromen weg
- diepe kraters
- slijtage door kleine meertjes, waardoor smelten sneller gaat
- 300 meter dik pak ijs
- rockflower zorgt voor mooie groene kleur van het smeltwater
Op naar de Teepee camping in Kananaskis.
's Avonds gedineert in Kananaskis Village, het luxe resort vlakbij onze camping.
In het restaurant waar wij zaten, de Firewood Grill, heeft de G8 ook nog vergaderd en gegeten. Best chique restaurant met klassiek muziek op de achtergrond. Ook aan de prijzen te zien. Maar na zo'n mooie ijswandeling kijken we nergens meer naar.
Maandag 30 juni Kananaskis
Ik slaap voor het eerst van mijn leven in een echte trapperstent met Rob, Hansje en Elise. Het matras is vacuüm verpakt in zeer krakend plastic. De sanitaire voorzieningen zijn op een behoorlijk afstand lopen, maar dat zijn de charmes van het k(r)amperen, denk ik dan maar. Ik slaap erg lekker (eigenlijk viel ik tijdens het diner al in slaap tussen de soep en de Kananaskis burger Deluxe). Vandaag weer een dag met nieuwe uitdagingen. We vertrekken om 9.45 uur. We rijden richting Calgary en ontbijten bij de Subway: een longfoot + seafood voor Hans en ondergetekende; voor André vanzelfsprekend een kop koffie. Later blijkt dat er geen refill in zit als ik voor hem in de rij sta.
Daarna scheuren we richting Canada Olympic Sports Park voor een guided tour in de het park.(waar de OS 1988 natuurlijk zijn gehouden). We gaan ook naar de ski schans. Als ik bovensta , bedenk ik dat het wel erg hoog is. Nog voor geen miljoen zou ik hier vanaf durven te springen. In het Ice Centre kunnen we nog ouderwetse bobsleeën bewonderen van door de jaren heen. Erik en Karin mogen er in plaatsnemen wat weer leuke foto's oplevert. Helaas kunnen we niet met de stoeltjes lift terug omdat er teveel wind staat.Het is alweer 15 jaar geleden dat de Olympische Winterspelen hier werden gehouden, realiseer ik me. We worden oud…. Daarna rijden we naar de Olympic Oval met daar aan vast het Universiteitscomplex van Calgary. Er hangen veel awards in the hall of fame. En alles is goed geregeld om de campus. We doen een happertje bij een Chinese toko: Teriyaki met garnalen en kip/champignons. Lekker smullen.
Vervolgens parkeren we de auto's bij de Calgary Tower. We lopen naar het Historic Park waar we aangevallen worden door een soort marmotten. Het wemelt er echt van en ze zijn hondsbrutaal. Op een gegeven moment wordt Hans die ligt te slapen, zelfs in zijn arm gebeten. Voor straf wordt het hol van de marmot in kwestie met zand afgedekt wat ongetwijfeld een gewisse dood inhoudt. We besluiten maar te gaan zitten ipv te liggen. Tegen zessen lopen we terug naar de Calgary Tower waar het verzamelpunt is.
Er staat nog een sightseeing Calgary bus met veel Japanners. Zelfs de chauffeur blijkt een Japanner te zijn. Het moet niet gekker worden.
's Avonds testen Hans en ik of de MacDonalds in Canada net zo goed is als bij ons. Dat is zeker zo. Alleen de spullen zijn anders verpakt. Bij het Sundae-ijsje zitten de nootjes keurig apart in een zakje. De rest van de club zit in een pizza tent waar we later ook naar toe gaan. We komen redelijk op tijd terug in Kananaskis. Gelukkig, want ik heb een joekel van een blaar onder mijn grote teen zitten die nodig verzorgd moet worden.
Morgen is er weer een dag.
Dinsdag 1 juli Kananaskis - Golden
Happy Canada day ! Vandaag bestaat Canada 136 jaar en het is feest. Koninginnedag zonder bier. We werden net als gisteren weer gewekt door een wesp die onze Teepee schijnbaar iedere ochtend even komt inspecteren. Ach, we moesten toch vroeg opstaan om in Banff de feestsfeer te gaan proeven. Dat doen we (Mark,Paul en ik) met een heus Canadees ontbijt van pancakes met maple syrope en worstjes. De rest van de groep heeft het optreden van de bereden politie bezocht. Getooid met Canadese vlaggetjes en speldjes eten we nog wat op het festival terrein. Lange rijen voor de eettentjes maar als echte Hollanders trekken Hans en Marie-Louise zich daar niets van aan en na vijf minuten staan ze al lekker een broodje te happen. We worden tussen 6 en 7 verwacht in Golden dus we stappen maar weer de auto in. Onderweg naar Lake Morraine komen we allemaal old-timers tegen die vandaag een tour door de Rockies maken. Verbazingwekkend hoe deze oudjes toch nog snel de berg opkomen. Het meer valt een beetje tegen, we hebben er dan ook al zoveel gezien. Er zijn ook te veel mensen om er echt van te kunnen genieten. Gauw verder richting Golden. Bij de Truffle Pig in Field stoppen we om weer eens een echt bakkie koffie te drinken. Dat is een goeie opkikker na al dat slootwater dat je hier meestal krijgt. Nog even een dirtroadje en dan zijn we er, De Beaverfoot Lodge. Een range waar we in huifkarren zullen slapen. De huifkarren staan in een rondje om het kampvuur net zoals de vroegere kolonisten zich beschermden tegen de indianen. Prachtig met die bergen op de achtergrond. Mark heeft een volleybalveld ontdekt en dat wordt dan ook de volgende challenge in onze groep. Maddy, de lokale range hond is het daar echter niet mee eens, ze laat de bal niet met rust. Eerst dan maar wat eten en kijken wat we met Maddy gaan doen. Na het eten , dat weer goed smaakte, gaan we weer naar onze campsite. Helaas, Maddy heeft ons alweer gezien. Sorry, maar ze gaat toch aan de ketting en ze vindt dat niet echt leuk. Ons volleybaltoernooi kan beginnen en tot onze verbazing verliest Mark als volleyballer samen met Hans hun eerste drie wedstrijden. Uiteindelijk komen ze toch op gang en in een zinderende finale tegen André en Laura komen ze er toch als winnaar uit. Dus André heeft wèèr niet gewonnen. Blijf proberen !
De muggen zijn niet meer te houden en we gaan naar de lodge om daar nog wat Uno te spelen. En eindelijk, het laatste potje, en André haalt z'n eerste overwinning binnen. Tijd om te slapen, morgen moeten we fris zijn voor het volgende avontuur, raften op de Kicking Horse River !
Woensdag 2 juli Golden
Regen. De raft-dag die toch al de natste dag van de vakantie zou worden begint in stijl. Na een heerlijk plattelands ontbijt gingen we op osn gemak naar het Wet'n wild Rafting verzamelpunt. Helemaal ingepakt in een wetsuit, een sweater, een regenjas, en een reddingsvest lieten we èèn van de vijf boten in het water glijden. De eerste stappen in het water waren erg koud, maar gelukkig was het weer omgeslagen; een beetje bewolkt, en aardig wat zon.
Zeven van ons, èèn Amerikaans meisje en de begeleider, Greg , blijkt een goede combinatie te zijn. Schreeuwend in de maat van het peddelen manouvreren we ons door het stromende water (class one). Onderweg trotseren we een aantal makkelijke en middelmatige rapids (class two and three). Halverwege de rit gingen we aan land voor een steakbarbeque. Na de lunch gingen we de Kicking Horse River weer op, waar we direct een 'class four' rapid tegen kwamen. Bij deze rapids moet je echt peddelen om geen gekke dingen te laten gebeuren. Na een tijdje kwam er een eind aan de rit….Alhoewel; we konden nog een extra stukje raften in de Lower Canyon. Met ijskoud water in je schoenen en in je wetsuit besloten vijf Die-Hards het avontuur aan te gaan.
Met sneller dalend water dan in de Grand Canyon in de USA(op sommige plaatsen 80 tot 90 feet per km) en een watertemperatuur van rond de 4 graden celcius(wat 12 uur daarvoor nog sneeuw of ijs was) gingen we verder in een canyon met voornamelijk 'class four'rapids. Met een busje moesten we een stukje overslaan, omdat er een 'class five'rapid aanwezig was (de op èèn na hoogste rang, class six is een waterval).
De canyon lijkt wel een heel andere wereld, met prachtig uitzicht , maar constant water in je nek. Aan het einde van deze geweldige rit vertelde Greg over de ultime adrenaline kick: Een 'class three'rapid zwemmend doorstaan. Sandor en ik keken elkaar aan en hoefde alleen maar te knikken. Plons, in het water, een stukje van de boot af zwemmen, en dan de adem inhouden! Snakkend naar adem kwamen we een paar tellen later weer terug bij de boot. Het kompleet hulpeloos op een rots afdwalen, en dan op het allerlaatste moment onder water de andere kant op gezogen worden is iets wat je niet snel zult vergeten. In het kantoor van de raftclub hebben we de actiefoto's bekeken en besteld. Morgen gaan we ze ophalen als we richting Vernon zullen rijden. Het eten was die avond weer vertrouwd: zelf iets opscheppen wat je thuis ook zou kunnen eten. Na het eten zijn we met een klein groepje wezen paardrijden. We kregen nauwelijks instructies, maar dat bleek ook niet nodig te zijn. De paarden stonden op de automatische piloot; ze volgden elkaar braaf en konden door de muilkorf geen gras eten. Het landschap is even mooi als de rest van de westkust. De route was plat en ging gedeeltelijk door Yoho NP. We kwamen een verlaten huis tegen, waar èèn van de medewerkers van het resort zeventien jaar geleden voor het laatst de deur dicht trok. Zelfs de auto staat al die tijd naast het huis. Later die avond wordt er een ijshockey toernooi en Uno gespeeld, dat geeft mij lekker de tijd om wat te schrijven en te lezen. Alle actie zal waarschijnlijk voorbij zijn, de komende dagen staat in het teken van de terugreis.
Donderdag 3 juli Golden - Vernon - Vancouver
Vanaf vandaag staat alles in het teken van de terugreis naar Vancouver. Met vandaag een overnachting in Vernon. Tijdens de reis naar Vernon kwamen we weer een aantal sights tegen. Als eerste was dit het Glacier NP.
Toen we daar in reden ging eerste de klok weer een uurtje terug.
In Glacier Park was een mooi visitor centre, waar we dan ook geweest zijn.
Ze draaiden daar een leuke film over beren.
Daarna trokken we door via de Meadows in the sky Parkway naar het oude stadje Revelstoke. Leuk stadje om in te kijken, er wonen daar 15 Nederlandse families.
In Revelstoke ook ff geluncht bij een Japans restaurant.
Tegen 16.00 uur kwamen we aan in Vernon, waar we in een mooi hotel/casino zaten.
's Avonds in Vernon wat gegeten met z'n allen.
En daarna was het tijd om het door André opgezette uitgebreide competitie tafelvoetbal te spelen in het hotel.
Want ze hadden daar wel 2 voetbaltafels. En dat zag André wel zitten.
Hij had een pouleindeling gemaakt tijden het diner.
Na ongeveer 3 kwartier waren de finalisten bekend, Mark en Laura.
Laura mocht na een knappe overwinning de beker in de lucht steken.
Later op de avond won Sandor nog 375 CAD in het casino met een kwartjes automaat.
Morgen naar Vancouver, de allerlaatste dag.
Vrijdag 4 juli, Het laatste woord : André de reisleider
Vandaag maar weer eens een andere pet opgezet. Mijn rol van toernooipromotor annex bookmaker verandert in die van schrijver/analist.
Een ieder uit de groep heeft 1 of meerdere dagen van deze reis beschreven (en sommigen zelfs een halve vakantie). En wat nu nog rest is (helaas) de laatste dag van deze fantastische reis. Inhoudelijk is deze dag niet de meest vruchtbare, aangezien dit de route is door het tranendal, ofwel mondhoeken naar beneden, gezicht als een oorwurm, en dus verstand op nul: naar huis terug.
Dus moest er iets anders uit de pen rollen en had ik gedacht nog even kort terug te blikken op een aantal grappige situaties:
Maar eerst nog wat kengetallen:
ETEN EN DRINKEN
Hamburgers: In 21 dagen zijn door deze groep zo'n 39 hamburgers verorvert, waarvan 12 homemade, 9 Kananaskis Deluxe, 7 cheeseburgers, 6 uit hawai en 5 vegetarische.
Salades: In de categorie salades werden er 3 genomineerd, te weten:
1.Ceasar salad, 2. Greek salad, 3. Fruit salad
And the winner is: Mark ehh. Ceasar salad.
Gedurende 21 dagen 67 !! Waarvan een percentage van 57% voor rekening komt van onze King of Ceasarsalads: Mark.
Bier: Bier werd er ook in overvloed genuttigd. Al gauw bleek dat we te maken hadden met een echte 'Bud-groep'; het aantal blikjes was nauwelijks bij te benen, maar waarschijnlijk kun je er vanuit Canada naar Nederland een brug van bouwen.
Koffie: En dan is er nog het fenomeen Canadese koffie. Niet de heerlijke bruine verse warme koffie zoals wij die gewend zijn in ons Hollandje, maar een rechtgeaard bakje hardcore slootwater. En dus gingen we op zoek naar de 'slechtste'koffie-ervaring tijdens deze tour. Aan wie kun je dat beter vragen dan de rouers uit de groep?? Hansje en Rob hielden het op een vaag tentje niet ver van Mount Robson verwijdert. Weer eentje om te noteren.
TOERNOOIEN
Bij een Canada reis zou je denken dat de avondaktiviteiten voornamelijk opgeleukt werden met outdoor-aktiviteiten, zoals hoefijzerwerpen, beren spotten, paardrijden of muggenhappen. Bij deze groep lag het net ff iets anders. In Tyax trapten we af met een heus tafelvoetbaltoernooi en een nieuwe trend was gezet. Het 1e toernooi was een daverend succes, het publiek op de banken, maar hier en daar werden de regels nog eens ter plaatse aangescherpt en ook werd er tijdens de finale ineens een soort van blessuretijd geïntroduceerd, waardoor de terechte kampioen letterlijk werd getackeld.
De herkansing in Vernon was qua opzet even een niveautje hoger en het lootjes trekken was inmiddels net zo vanzelfsprekend geworden als het spotten van een beer. Sandor was de stille favoriet, Mark nam een nieuwe taktiek aan en kreunde de ballen er letterlijk in en Laura mocht ditmaal terecht aanspraak maken op de bokaal.
BEREN
Wat zou een Canada reis nou zijn zonder beren? Waarschijnlijk hetzelfde als 5 december zonder Sinterklaas. De eerste life-ontmoeting vond plaats tijdens de wandeling in de buurt van Whistler. We werden in 1e instantie attent gemaakt op de aanwezigheid van dit lekkere hapje door een parkranger. De dappere reisbegeleider voorop en daarachter de volgelingen Elise, Karin, Hans en Marie-Louise gingen we de beer tegemoet. Natuurlijk nam de reisbegeleider dit harige fenomeen als eerste waar met zijn altijd scherpe zintuigen. Pas nadat het beest zich persoonlijk kwam voorstellen wer hij door de overige groepsleden opgemerkt. Bij Marie-Louise kwam het besef nog later, waarop ze de wandelaars plots trakteerde op een fameuze eindsprint, die tot in de lengte van dagen nog moeilijk te verbeteren zal zijn en waar Nelli Cooman nog een puntje aan kan zuigen.
WETLANDING
In Tyax gingen een aantal reisgenoten op pad met een watervliegtuigje, de zogenaamde floatplane, waarbij er een Glacier-landing werd gemaakt in de Chilcotim mountains. Velen waren vergeten dat, diezelfde ochtend Karin ook al een soortgelijke 'landing'had gemaakt, toen ze samen met de reisbegeleider in het bootje stapte voor een tochtje op het prachtige meer van de springende vissen; dit gaat de boeken in als de 'Wetlanding'.
CONTACTLENZEN
Velen zullen zich na het gestuntel van Marie - Louise wel 2 keer bedenken voordat ze ooit nog eens met lenzen op pad gaan. Tijdens deze reis was menigeen getuige van een aantal hilarische situaties die daaruit voortvloeiden. Om er maar eens eentje uit te nemen: Na een avondje hard werken aan de UNO-tafel belandden Hans en ik na een heroïsche strijd uiteindelijk doodvermoeid in bed. Daar werd op de deur geklopt. En wie anders dan Marie-Louise stond op de stoep. Je kon er op wachten: lens kwijt. Hans en ik schoten onmiddellijk te hulp en kamden eerst M.L.'s beide ogen volledig uit. Toen dat niets opleverde verplaatste het feuilleton zich naar kamer 211, alwaar de kamer geheel binnenste buiten ging. Hans, waarschijnlijk in zijn vorige leven loodgieter geweest, kwam zelfs tot in de baarmoeder van de wastafel. Nul op het request. Nadat ook het voltallige hotelpersoneel op de grond mee lag te zoeken, bewees Laura eens temeer een ware kampioen te zijn en ontdekte het kleine stukje ellende in de badkuip.
WISTEN JULLIE DAT…..
- Hans tijdens deze reis een heroïsche gevecht aanging met een muskusrat
- André een goede verliezer is
- De hé-yel op het slavengaljoen nu al een begrip is
- Mark gelijk een paard gaat aanschaffen als hij thuis komt
- Paul uiteindelijk niets heeft gewonnen
- De aanstekelijke lach van Hansje de arme man van de boot nog verder naar de afgrond dreef
- Laura iedere avond haar houding aanneemt
- Marie-Louise fantastische borstanalyses kan maken
- Erik en Sandor echte wegpiraten zijn
- Als je vastlopers in de linkerhartklep en aanverwante kwalen die voortvloeien uit roekeloze rij-acties wilt voorkomen, het beste bij Hansje ,Rob,en Elise in de auto kunt zitten
- Ik het een fantastische reis vond en jullie allemaal wil bedanken voor jullie enthousiasme en jullie hoop terug te zien op de reunie !!
Zaterdag 19 juli Tilburg
Het is heerlijk weer en ik zit nog even lekker op mijn balkonnetje een boek te lezen als ik Erik in zijn kanarie gele auto aan zie komen. Gauw pak ik mijn tas om aan het vervolg van onze Canada reis te gaan beginnen. Tja, geen airco zoals in de crysler, dan maar flink gas geven met de ramen open meent Erik. Zo komen we om vier uur aan bij Karin, de gastvrouw van onze reünie. We zijn niet de eersten, Laura, Rob en Hansje waren ons voor. Zullen we gelijk beginnen met de foto's of wachten we nog op de rest? Wanneer Mark en Paul arriveren zien ze dat we niet konden wachten en al druk bezig waren met het bewonderen van elkanders fotokunsten. Even later komen ook Hans en Marie-Louise binnen en zijn we compleet. Elise kon helaas niet komen omdat ze al een ander afspraak had in Zeeland en Andre had nog iets in Canada ofzo.
Pfffh wat een hoop foto's zeg, er lijkt geen eind aan te komen en de meeste zijn nog allemaal hetzelfde ook. Nou ja, toch niet allemaal want er wordt driftig geschreven voor de nabestellingen. De rest van de nabestellingen moeten even wachten want Karin had ons uitgenodigd voor de Tilburgse Kermis en het wordt hoog tijd om dit evenement te bezoeken.
Na een klein stukje lopen komen we aan bij het begin van de grootste kermis van de Benelux. Twee kilometer lang attracties en automaten om je te vermaken. De eerste actie in een attractie wordt de wildwaterbaan. Samen met Mark, Paul en Laura trotseren we de rit door het water en stappen nat maar voldaan weer uit. Eerst weer even opdrogen, maar dat zal geen probleem zijn met dit warme weer.
Zo, nu eerst maar eens wat eten, ik begin al aardige trek te kregen. Karin neemt ons mee naar een eetcafe waar je voor een redelijk bedrag een daghap kan bestellen. Oeps, geen vegetarische maaltijden op de menu kaart. Gelukkig voor Rob en Hansje en ook voor Karin, heeft de kok er geen moeite mee om iets vegetarisch in elkaar te zetten. Zelf neem ik spare ribs in hete saus maar deze smaken net zo zoet als de spare ribs in zoete saus die Karin had besteld. Foutje, maar ach het smaakte goed net als het bier dat weer rijkelijk vloeit. Voordat we de kermis opgaan ga nog even naar het toilet dat met een 50 cm dikke stalen kluisdeur wordt beveiligd tegen wildplassers?
Een beetje zwieren en zwaaien in de Octopussy als opwarmer voor het iets extremere werk. Een apparaat dat je hoog in de lucht laat tollen en over de kop laat duikelen. Echt te gek vonden Laura en ik. De anderen lieten deze ervaring graag aan ons over. Misschien hadden ze wel gelijk want toen we gezellig een biertje aan het drinken waren moest Laura toch even haar maag op het toilet gaan legen.
De kelen gesmeerd trokken we weer verder over de kermis, we waren pas op de helft. Jeetje, nog meer gave thrill machines waar ik eigenlijk allemaal in zou willen. De keuze valt eerst op een kleine achtbaan de Mouse genaamd waar ik samen met Mark instap. Best een ruig ritje, ik denk dat ik morgen wel een aantal blauwe plekken kan tellen. Leuk, maar de ultimate thrill moet nog komen, de bungie bal experience. Paul had er ook wel oren naar en samen staan we te kijken naar de mensen die voor ons de bal instappen. Ik krijg nu toch even een eng gevoel, wil ik dit wel echt. Je ziet hoe de elastieken worden opgespannen, het aftellen begint en bij nul schiet die bal dan met een enorme vaart de lucht in. Ok, nog drie keer en dan zijn wij aan de beurt. Paul vraagt of het nog een beetje gaat. Ik zeg van wel maar ik klink niet echt overtuigend. De laatste twee mensen stappen uit met een blij gezicht dus het zal de moeite dan toch wel waard zijn. We klimmen de bol in en onze riemen worden vastgemaakt. Ugh, mijn buik, die beugel had hij ook wel iets rustiger kunnen dichtdoen zeg. Nou ja het aftellen gaat beginnen dus ik moet me gelijk weer op iets anders concentreren. Drie, twee, een en Aaaaaaaaahhhhh dat gaat hard omhoog zeg en voordat ik het weet trekt het elastiek ons ook weer naar beneden. Kickeeuhh , de bol gaat ook nog draaien en zo zie je de grond, dan weer de horizon, dan ga je naar beneden en dan weer omhoog en dan is het toch ook weer snel voorbij. Stijf van de adrenaline klim ik de bol uit, aahh wat een heerlijk gevoel is dat.
De rest van de attracties laat ik nu aan me voorbij gaan en we komen aan het einde van de kermis. Misschien nog even in dat ding waar je 4g trekt? Nee, we gaan lekker feesten in de biertent met optredens van Rob Ronalds, Jack de Knipper en Walter Vermeer. Swingen en bier drinken, een geweldige attractie. Helaas de avond loopt ten einde en we nemen afscheid van Rob en Hansje die weer terug gaan naar Houten. We lopen terug over de kermis waar ik nog even twee knuffels uit de grijpautomaten haal alvorens we ook afscheid nemen van Hans en Marie-Louise. De rest van ons blijft eerst nog een nachtje bij Karin slapen. De volgende dag worden we door Karin nog verwend met heerlijk ontbijt maar dan is het voor ons ook tijd om naar huis te gaan. Maar niet getreurd op 22 september is ons volgende weerzien gepland.
Tel: 071-5126400