Reisverslag Griekenland 15-29 juni

Reisverslag  Rondreis Griekenland 15 – 29 juni
en Aegina 29 juni – 4 juli 2008

Zondag 15 juni Athene

Om half 6 opgestaan om op tijd op Schiphol te zijn, want om 09.25 vertrekt het vliegtuig naar Griekenland.
Op Schiphol kwam ik al een paar mensen tegen van de groepsreis, dus het was al een gezellige boel voor we vertrokken.
Na een rustige vlucht aangekomen in Athene, wachtend op de bagage nog meer mensen ontmoet, op weg naar de bus, gezellig met zijn allen. Nadat de bagage in de bus lag zijn we richting het hotel gereden, het was een leuke rit door Athene.
In het hotel kamers ingedeeld en dan op zoek naar mijn kamer.
Om 17.00 naar een gezellig restaurantje gelopen in de Plaka, de uitgaansbuurt van Athene, voor de echte kennismaking, de huishoudelijke mededelingen voor een goed verloop van de reis. Dit alles onder het genot van een heerlijke maaltijd: metzédes, allerlei kleine Griekse gerechten, vergelijkbaar met tapas. Inclusief de drankjes voor € 12,-- en het was ook nog lekker!
Toen we terugliepen naar het hotel kwamen we erachter dat Marleen vandaag 40 is geworden, dus nog even een reden voor een borrel op het terras. Lopend door een aantal winkelstraten zagen we etalages vol met schoenen, echt helemaal volgestouwd, en ook winkels vol met etalagepoppen!
En dan nu onder de wol na een lange, indrukwekkende en supergezellige dag!
Esther

O ja, voor de statistieken:
• Petra is de oudste met 76 jaren jong
• Josina is de jongste, 22 jaar, dan volgt Esther met 24 jaar
• Daartussen in veel veertigers (concludeerden we op het terras)
• Eén stelletje dat ook echt een stel is: Ad en Ineke
• Twee rokers
• Eén stelletje dat elkaar kent als collega's: Vera en Mia
Conclusie: een heel gemengd gezelschap…..
Laten we elkaar verrassen!  Josina, 'roomy' van Esther

Maandag 16 juni Athene

Vandaag na de wake up call om 07.00 uur alweer hup uit de veren, lekker ontbijtje met 'oliebollen' en cake.
Om 08.00 uur in de benen naar de Acropolis. Een wandeling van ca. 1 uur en nog even een koud bakkie koffie, 'frappé' genaamd. De Acropolis is een plek op een berg uit ca. 375 v. Chr. – ca. 100 na Chr. Tempels, zuilen, theaters en nog veel meer uit die tijd. Heel bijzonder om deze plek te bezoeken en je tevens een voorstelling te maken uit die periode.
Na een wandeling kwamen we bij het theater van Dionyssos. Daarna naar de Poort van Hadrianos en de Tempel van Zeus. Verder naar het oude Olympisch Stadion. Terug naar het park van Zhapion en daar lekker geluncht. Na de lunch, waar we allemaal best aan toe waren, naar het presidentiële paleis voor de wisseling van de wacht. Foutje, ik geloof dat dit het Parlementsgebouw is. Na dit alles, lekker dwalen en een terrasje pakken in de wijk Plaka. Het was een gezellige warme dag met veel indrukken.
De sfeer binnen de groep is goed en eenieder kan in alle vrijheid doen wat ie wil. 's Avonds nog lekker gegeten met zijn allen, het weer was nog heerlijk en dan hup naar bed en morgen gezond weer op.
Ineke

Woensdag 18 juni Delphi

Gisteren Athene uitgereden. Na alle verkeerschaos achter ons te hebben gelaten begon de prachtige route naar het kleine (twee straten) maar prachtige Delphi. Vicky, de gids op de site, kon geweldig vertellen: over hoe Delphi ooit het religieuze (Tempel van Apollo), politieke (het Orakel) en culturele (Tempel van Dionyssos) centrum van de wereld was. De woorden 'orkest' en melodie' ontstonden daar.
De priesters die de woorden van het orakel interpreteerden werden aangesteld door senatoren. Deze mannen waren zeer geleerd en waren op de hoogte van wat er speelde in de wereld. De adviezen van het orakel waren dan ook altijd juist én diplomatiek.
Zo zijn de Perzen gestopt in hun opmars naar Europa door het advies dat ze tegen te houden waren met 'houten kastelen'. Een generaal interpreteerde dat als 'schepen' en inderdaad, in een grote zeeslag leden de Perzen de fatale nederlaag.
's Avonds in het restaurant flink 'gejamast' (jamas = proost) met onze chauffeur Nikos. Blijkbaar niet zoveel gedronken dat ik de aardbeving 's nachts verzonnen heb. Die was er dus echt! En gehoord dat Nederland gewonnen heeft van Roemenië.
Vandaag een mooie busroute van Delphi naar Kalambaka. Het hotel is een beetje shabby maar na de beklimming van de Heilige Drie-eenheid (voor de liefhebber Ayía Triádha) van de Meteora kloosters en daarna die hele rots weer af'glijden' is de douche heerlijk (evenals het net daarvoor genuttigde biertje op het terras!). De eventuele volgende beklimmingen laat ik aan de schrijver des dagboeks na mij over.
Vera

Donderdag 19 juni Kalambaka

Toen ik vanochtend wakker werd waaide het hard maar al gauw bleek dat het weer even warm werd als de voorgaande dagen. Na het ontbijt laden we de tassen en koffers weer in de bus en rijden naar het eerste van de twee kloosters die we vandaag zullen bezoeken: Mégalo (groot) Meteora. Een groot klooster met een paar tentoonstellingsruimten, een keuken, een refter, etc. en een kerk. 
Daarna na het vlakbij gelegen Rousannou, een nog bewoond vrouwenklooster, waarvan we -na weer veel trappen beklommen te hebben – alleen de kapel te zien krijgen. Verder richting Métsovo, een mooie busrit over een bergpas met bloeiende brem, koeien, paarden en geiten lang en op de weg. We rijden langs een brug en snelweg in aanbouw, die de route aanzienlijk zou verkorten en volgens de reisgids in 1999 al klaar zou zijn. Métsovo is beroemd om het houtsnijwerk dat overal in het dorp te koop is.

Na de lunch maakt een deel van de groep een wandeling naar een klein kloosterkerkje in het dal, erg mooi gelegen. Op de terugweg drinken we een glaasje fris bij Cécile, een goede kennis van Marian, die met een schaapherder getrouwd is. Cécile reist met ons mee en vertelt onderweg over haar leven en de Griekse gebruiken, zoals de mannen die op straat het leven bespreken.

's Avonds aan het Pamvotismeer. Mooi uitzicht op het eiland en de roeiers. Daarna nog een kopje thee/glaasje wijn op een binnenplaats in de buurt van het hotel. We zien de laatste helft van de wedstrijd Duitsland-Portugal, die Duitsland wint. Bij de wijn krijgen we, als borrelhapje, een in stukjes gesneden tosti, weer eens wat anders dan nootjes, hoewel die er ook bij staan. Dan naar het hotel, om ons te preparen voor morgen, de dag van DE KLOOF.
Pauline

Vrijdag 20 juni Ioannina

De Dag Van De Kloof

Een barre tocht, zo werd voorspeld
Negen reizigers onderweg

Dalend van de Vitsa steps
Ontvouwde zich De Kloof aan onze voeten
Omringd door bloemenpracht
In de lommer van bomen, struiken en varens
Genietend van vergezichten en diepten
Die geen woorden kunnen bezingen
Dan het waaien van de wind die
De bergwand streelde.

De Kloof liet zich iets langzamer veroveren
Rots voor rots en steen voor steen
Klauterden we
Met de brandende zon hoog boven ons als metgezel
Tussen de steile flanken van De Kloof
Baanden we ons een weg
Zoals het water in andere periodes van het jaar
Vanonder een brug kwam Kipi al in zicht
De melodie van Nikos' toeterende bus
Bevestigde
Wij hadden het eindpunt bereikt
De afstand overbrugd
Er is een steen verlegd in de rivier
De tocht was niet zo bar geweest
De Kloof een prachtig stuk natuur.

Negen reizigers streken neer
Een beetje moe, maar zeer voldaan
Klaar voor de verovering van Ioannina en Nisi.

Lieve

p.s. de negen reizigers waren: Pauline, Sonja, Marleen, Edith, Ineke, Ad, Josina, Marian en Lieve

Zaterdag 21 juni Olympia

Na de dag van de kloof, de dag van de lange busrit die de dag van het water bleek te worden ….. We vertrekken uit Ioannina, de stad met de Turkse sfeer aan het Pamvotismeer en rijden door het prachtige Epirus richting de Peloponnesos; na ca. 1,5 uur de eerste thematische aanwijzing; een fotostop bij de oude boogbrug van Arta – prachtig (alhoewel de door de bruggenbouwer ingemetselde echtgenote een wrang gevoel zou kunnen opleveren – het is maar een legende ….. of was er volgens onderzoek niet echt een zittend geraamte opgemerkt bij die ene pilaar …...
Na de stop de bus weer in – de dag lijkt nog steeds in het teken te staan van de bus – dus we praten wat, we slapen wat en nemen af en toe een slokje water (!). Na anderhalf uur komen we aan in Nafpaktos. Daarvoor hadden we onderweg echter genoten van nog een aanwijzing: een prachtige binnenzee aan onze rechterhand, l'oeuil de mer (het oog van de zee) zoals Petra dit in haar vertrouwde Franse vocabulaire benoemt. Het is het oog van de Ionische zee in dit geval. Mijn reisgids leert me dat dit 'Amvrakinós Kólpos' is gedoopt. Maakt niet uit, het uitzicht op dit blauwe water is schitterend.
In Nafpaktos is het tijd voor de lunch met uitzicht op het water van de Korintische Golf en het strandje. Vanaf het strand is er zicht op het Venetiaanse fort uit de tijd dat dit stadje nog Lepanto heette. Wij genieten daar echter van een duik in de Golf (en beginnen te vergeten dat het een busdag zou zijn). Na de frisse duik terug de bus in naar de veerboot die ons met bus overzet naar het land van Pelops. Vanaf de oude pont hebben we zicht op de moderne nieuwe brug die de Peloponnesos verbindt met Epirus (net iets langer dan de Erasmusbrug in Rotterdam). Na circa 15 minuten varen komen we aan in Patra waarna we nog ongeveer 2,5 uur rijden met de bus – langs een weg met veel bedrijven en fruitkraampjes en met op het laatst weer zicht op zee (de Ionische)! Het was een lange rit maar met veel afwisseling en veel water! En voor degenen die nog niet overtuigd zijn van het thema is er 's avonds de EK-wedstrijd Nederland-Rusland waarin blijkt dat Nederland het hoofd niet boven water kan houden (1-3). Gelukkig zijn we nu in Olympia en kunnen we ons troosten met de Olympische gedachte: meedoen daar gaat het om!
Sonja

Zondag 22 juni Olympia

Vandaag bezoeken we de locatie van het oude Olympia, toen niet echt een dorp, maar een heiligdom waar alleen enkele priesters permanent verbleven. Als het toen net zo warm was geef ik die priesters groot gelijk! Aangekomen bij de ingang wacht onze gids Angelo ons al op. Hij ziet er net zo Italiaans uit als zijn naam klinkt: nette broek, behoorlijk foute 'krokodillenleren' instappers, een Lacoste poloshirtje en petje, dit alles in dezelfde beige kleurstelling. Zo fout als Angelo er uitziet, zo goed geeft hij college. Hij doordringt ons er van dat Olympia allereerst een religieus heiligdom en politiek centrum was; sport was de uitdrukking van de Olympische gedachte dat eens per 50 maanden (volgens de maankalender) alle Grieken een wapenstilstand in acht moesten nemen en alleen in vreedzame strijd met elkaar moesten treden. Gedurende de spelen was er ook gelegenheid voor diplomatiek overleg. Vandaar dat op het enorme terrein niet alleen oefenruimtes voor de atleten en een stadion waren, maar ook tempels (van Hera en Zeus), een parlementsgebouw en gastenverblijven.
Na de rondleiding door Angelo was er nog volop gelegenheid het terrein zelf te bekijken. Er werden sprintjes getrokken op de renbaan, diverse krekels gefotografeerd, en ook wat ruïnes.
Slim gebruik makend van zijn monopoliepositie troggelde de cafébeheerder op het terrein ons flinke bedragen af voor krokante appeltaart en ijs met jus d'orange, maar dat mocht de pret niet drukken! Verkwikt bezochten we het mooie museum, dat behalve een schitterende collectie ook een uitstekende airco bleek te hebben.

Pas begin half drie waren sommigen van ons terug in het hotel, oprecht verbaasd over het vele moois. Sommigen bezochten het zwembad van een nabijgelegen hotel, ik stapte met vier anderen in de taxi bij Theodorakis, die ons in 20 minuten soms dichter bij de dood, maar na 20 minuten inderdaad levend op het strand van Saniko bracht. Daar was het heerlijk: lekker briesje, lekker water, zon! Alleen de strandtent stelde niet veel voor, hoewel gerund door een dorpsgenoot van Theodorakis. Die haalde ons om 20.00 uur weer op en vulde de tijd (en leidde ons af van zijn wat bijzondere rijstijl, waarbij hij zelf letterlijk met de handen in het haar zat, of elders (in ieder geval niet met zijn handen aan het stuur)) met vragen die het CBS beter had kunnen beantwoorden: het minimumloon (in Nederland en België), de hoogte van de WW-uitkering, de prijs van benzine, het salaris van een beginnend arts …… Op de heenweg had hij ons les gegeven in Nederlandse topografie. Hij kende veel steden en in één ervan woonde zijn toenmalige vriendin.
De avond werd afgesloten met een gezellig etentje bij een relatief wat minder toeristisch restaurantje, en zo hadden we op één dag sport, religie, politiek, strand en Nederlandse statistieken én 2500 jaar geschiedenis de revue zien passeren en sliepen we olympisch vredig in ….
Wijnand

Maandag 23 juni Methoni

Vandaag vertrekken we uit Olympia richting Methoni, een korte busrit over een mooie kustweg. We houden een koffiestop na ongeveer een uurtje rijden. Het is een prachtige plek met een mooi uitzicht over zee! We worden daar aangesproken door een oudere Griekse dame die vertelt dat ze een paar keer per jaar uit Athene terugkeert naar dit dorpje om vakantie te vieren met haar familie. Na de koffiepauze rijden we verder naar Pylos. Oorspronkelijk heette dit plaatsje Navarino. Het kasteel dat we in Pylos kunnen bezoeken is helaas op maandag gesloten. Na een wandeling door het dorpje strijken we neer op het plein voor een heerlijke lunch. Op het plein staat een standbeeld van een admiraal van Nederlandse afkomst.
Na de lunch gaan we verder naar Methoni, een leuk stadje met een groot Venetiaans fort. De bus stopt bij hotel Alex, dat centraal gelegen is. We staan echter voor een dichte deur. Het hotel blijkt gesloten omdat het failliet is. We kunnen gelukkig naar hotel Amalía, een hoger gelegen hotel met prachtig uitzicht op zee en het fort. Een aantal bezoekt 's middags het fort en neemt een frisse duik in zee. 's Avonds gaan we naar Methoni om te eten. Een paar groepsgenoten belanden bij een Grieks feest, waar de voetjes van de vloer gaan. We kunnen het laat maken want morgenochtend kunnen we op onze vrije dag uitslapen!
Marleen

Dinsdag 24 juni Methoni

Vandaag een rustige dag. Marian heeft voor ons een boottocht geregeld, met vertrek om 15.00 uur. Er werd dan ook door de meesten uitgeslapen, maar dan niet zo lang dat men het ontbijt zou missen. Verder werd er gelezen, de was gedaan, tassen gereorganiseerd en maar weer eens koffie gedronken.

Om ongeveer 13.00 uur werd er verzameld voor de wandeling naar Methoni en de lunch. De meesten hielden het bij een of meer tosti's. Bert koos echter voor een pannenkoek gevuld met chocola en banaan en bovenop een bol ijs! Na deze lunch werd er nog even gewinkeld, daarna was het tijd voor de boot. Na ongeveer een half uurtje varen werd we afgezet op een strandje om te zwemmen en te zonnen, om anderhalf uur later weer te worden opgepikt en koers te zetten naar een ander eiland. Op dit eiland kon een wandeling van een uur gemaakt worden; het werd echter een half uur.
Hierna zijn we in één keer doorgevaren naar Finikoundas, waar we gegeten hebben. De voorkeur van de meesten ging vanavond duidelijk uit naar vis, de souvlaki was echter ook erg lekker. Na het eten kregen we ouzo aangeboden. Dit zorgde voor een heleboel vrolijkheid tijdens de busrit naar het hotel.
Karen

Woensdag 25 juni Sparta

(over een halfjaar is het Eerste Kerstdag, denk dan even aan mijn woorden terug …..)

22.50 uur, Hotel Sparta Inn
De wekker stond vanmorgen al om 06.40 uur, want om 08.00 uur begon dag 11 van deze vakantie. Alle tassen werden weer door chauffeur Nikos en kofferboy Ad in de bus gezet, waarna de bustocht begon vanuit Methoni via Kalamata naar Mistras, waar we het hoogtepunt van déze dag zouden beleven.
De eerste busstop was rond 09.40 in Kalamata waar een vlug bakkie koffie/blikje cola genuttigd werd want de lunch moest op de markt nog gekocht worden. Veel groente-, fruit- en viskraampjes zorgden voor een echt 'Villa Felderhof"-moment. Iedereen zat rond 10.30 uur weer in de bus om de tocht voort te zetten naar Mistras met allemaal de lunch in een plastic marktzakje.
Op het heetst van de dag kwamen we aan in Mistras waar we vier uren de tijd kregen om de oude overblijfselen/gebouwen te bekijken van de stad die het eens was geweest met haar 40.000 (!) inwoners!
De klim naar boven, naar het oude kasteel, werd door een groot gedeelte van de groep gedaan. Het uitzicht was zeker een paar foto's waard en tegelijk was het mooi te zien waar we naar toe zouden afdalen. De kerkjes en kloosters met 'kale' fresco's (sorry Petra ….) werden bekeken, waar toch telkens weer de opmerking viel dat het erg bijzonder is dat wij dit nu allemaal zo kunnen zien: prachtig dat het zo bewaard is gebleven.
Eenmaal beneden aangekomen hadden we een lekker koud drankje echt wel verdiend (± 37˚ vandaag) en konden we lekker in de schaduw wachten tot alle 18 "schaapjes" weer geteld waren. Nog een klein stukje met de bus naar Sparta, waar ons een hotel met zwembad was beloofd. Helaas was het zwembad niet open, dus was een douche het beste alternatief.
Vanavond met de 'vaste' groep weer lekker gegeten en ik denk dat ook de andere groepsleden een lekkere maaltijd genieten →leuk om dat morgen even uit te wisselen.
De sfeer in de groep is prima en volgens mij heeft iedereen het ultieme vakantiegevoel bereikt: het idee al weken van huis te zijn!
(Petra vertelde in de bus, en vanavond in de herhaling op het terras, dat ze wel kon krijsen van al die pracht die we tijdens de bustocht vandaag hebben gezien aan bloemen, olijfbomen en groene natuur. Gelukkig heeft ze het niet gedaan, maar het zegt genoeg over de ambiance en omgeving waarin we verkeren deze reis, ook al is er in Sparta zelf niet veel te zien …..)
Welterusten, Josina

Donderdag 26 juni Nafplion

Een nieuwe dag - vol zon en verwachting – we rijden door het wijde dal waar Sparta in ligt. Marian leest voor over Mykene en Schliemann (dat verbazingwekkende leven). Grote toefen gele bloemen op de hellingen. De temperatuur is nog prettig in de ochtend, de weg die we gaan rustig en de natuur geurig. Hier en daar zie je nog plekken waar een bosbrand gewoed heeft, niet alleen dennen maar ook olijfgaarden gingen er aan. Het rommelige dal, met de industrieterreinen bij Tripolis – het internationale verschijnsel van lelijkheid – maar daaraan voorbij weer de okerkleurige velden – het groen, de geel bebremde wegbermen. Naast ons en voor ons het hoog oprijzend versteende aangezicht van de aarde, ongenaakbaar kaal en hard, gloeiend in de zon, de toppen. Zo zoeven we – want zo voelt dat op dat stuk snelweg – naar Mykene. De oleanders in de middenberm, uitbundig in hun kleurenpracht. De bergen worden haast transparant in het lichte ochtendlicht, de wereld wordt heel groot – ver. Een snelle koffie en dan ineens de Leeuwenpoort. De gids Sophia die in een heldere taal de geschiedenis van de Plek uiteenzet. Het archaïsche Mykene, de tastbare vorm van een levensopvatting in al haar facetten. Het bedwingen van de materie, het weerbarstige gesteente, de stapeling van die tonnen wegende op maat gehakte stenen. De wetenschappers die, en zeker Schliemann die hier zijn grote vondsten deed, ons de betekenis van al die stapelingen van stenen hebben gegeven. De raadsels uit de preshistorie proberen te duiden. Men wandelde rond, omhoog, omlaag, genoot van precies hetzelfde uitzicht als toen, ± 1600 BC. Een museum met 99% kopieën – maar straks in Athene zien we het echte werk. Een sensatie Mykene, een plek van eens een grote cultuur, lees er de boeken maar op na. Hoe kon men vermoeden dat op dit kleine deel van de wereld, Griekenland, eens de groten als Plato, Socrates, Aristoteles en vele anderen aan de wieg zouden staan van onze Democratie. De verantwoordelijkheid leggend bij het individu. "Ken u zelve", wij weten niet hoe zij dat interpreteerden, maar het geeft nog steeds stof tot nadenken.
De twee gigantische, architectonische en technische hoogstandjes waren de tomben van Klytaimnestra en Agamemnon. De enorme koepels van op maat gehakte stenen en tenslotte de grote sluitsteen. Absoluut  adembenemend. Techniek die schoonheid wordt, en dan klinken Händel's klanken van het Largo… De ruimte geeft de zang terug en zo stonden heel veel mensen te luisteren naar dit onverwachte cadeau – van één mens die dit kan, Marian. Buiten waaide een straffe wind - weer zo'n plek waar de geschiedenis is samengebald, waar het onuitwisbaar verleden -het onze- in ontmoeting is met het heden. Hoe zeg je dat? Een grootse ervaring. Je krijgt in dit land de neiging om alleen nog maar in superlatieven te spreken.
Want, in de schaduw - in de hitte, aten we een overheerlijke Griekse sla, met een licht gebakken plak kaas, een karaf witte wijn, plus een lichte bries – uitzicht op een weelderig park, in goed gezelschap. Anderen van het goede gezelschap zaten weer elders te genieten. Wat is het hoogste hoogtepunt?
20.15 uur  De straat, het plein, wordt huiskamer – de ware binnenruimte waar van alles gebeurt. De acrobaat met zijn fakkels, de rennende kinderen, de flanerende ouderen en veel mensen aan tafel. Het fort bovenop de rots was sprookjesachtig verlicht. De gierzwaluwen gierden over de huizen. Het decor, wij de spelers en met genoegen, wederom een dag als één hoogtepunt.
Petra

Vrijdag 27 juni 2008 Nafplion

De avonturen van Ad van Os op deze dag.
's Morgens om 7.30 opgestaan, de zon was ook alweer op. Ontbijt zoals je gewoonlijk elke dag in Griekenland krijgt, alleen vandaag wat gezelliger omdat er volgens mij een gezelschap Italiaanse plattelandsvrouwen bij was. Weer iets nieuws om naar uit te kijken.
09.00 uur werden wij door Nikos begroet, stralend als altijd met de Griekse zon. Op weg naar Epidaurus een klein half uur over de wegen slingerend met aan beide kanten de heuvels. Ook dit beeld zal mij bijblijven. Kikos was zoals altijd in een vrolijke stemming en al toeterend kwam ik aan in Epidaurus.
Anderhalf uur krijgen wij de tijd om rond te kijken, meteen viel de groep weer uiteen in wat ik maar noem de " groep' en in de "wild bunch".
Epidaurus is een prachtig theater waar 14.000 mensen ook heden ten dage naar voorstellingen komen kijken. Na het beklimmen van ongeveer 100 treden zaten wij bovenaan en keken niet naar beneden. Ogen dicht en fantaseren dat je dan iemand hoort en plotseling was er die prachtige stem. Ja, onze eigen Marian zong voor de vuist weg. Stil werd je ervan, heerlijk genieten. De tijd was zo om, terug naar Nafplion onderweg een fotostop – afgedwongen door Marian, van een kerkje. Daarna door voor de liefhebbers naar de top van het Palamidi-fort. Prachtig uitzicht over het stadje en de zee, mooie plaatjes werden er geschoten en toen de afdaling, bijna 900 treden; rond 13.00 uur was de "groep" compleet en heel beneden. In het park de lunch gebruikt. Afgesproken werd om ons weer te hergroeperen om 15.30 uur, dan naar het strand, zwemmen, zonnen, in één woord: genieten. Het was wel genieten, maar we leken wel "bakvisjes". Terug in het hotel even opfrissen en dan weer terug in de hitte, het stadje, terrasje, moest zonodig betreden worden. Verzamelen voor het diner rond 20.00 uur,  dezelfde plaats als gisteren. Ik verwijs voor een beschrijving hiervan naar de vorige schrijfster.
De held van dit avontuur gaat na het diner gewoon slapen om morgen ook weer gewoon op te staan.
Ad van Os

p.s. De huiskamer werd nu bevolkt door muzikanten (in plaats van voetbal) en er liep een muziekkorps door. Ook het afrekenen ging na de oefening van gisteravond veel vlotter. Bob kreeg een certificaat voor moedig gedrag en doorzettingsvermogen.

Zaterdag 28 juni  Nafplion – Athene

Na een rustiger dag rondom Nafplion hadden we het vandaar weer drukker. We vertrokken volgens plan van Nafplion naar Athene, maar Marian zou Marian niet zijn als er onderweg niet iets bijzonders te zien was. Na een korte discussie over de fooi van Nikos, maakten we een tussenstop in Oud-Korinthe. Ook daar veel beelden uit de oude Griekse tijd. Wel jammer dat er altijd lichaamsdelen ontbreken maar zoiets heeft ook zijn charme.
Het Griekse landschap is zo mooi; en verandert zo snel. Echt heerlijk om dit uit een bus te aanschouwen. Ook vertelde Marian dat we het Kanaal van Korinthe niet mochten missen en een fotorapportage zonder het bijzondere kanaal ( wat is ingeklemd tussen twee hoge rotsen) zou niet compleet zijn. Daarnaast was er een leuke souvenirwinkel waar velen van ons een leuke herinnering aan Griekenland kochten. Er is ook nog zoveel over Griekenland te leren. Na nog een uur rijden naar Athene namen we bij het hotel afscheid van Nikos.
Op aanraden van Marian ging vrijwel iedereen naar het Archeologisch Museum van Athene. De beelden gaven het idee dat ze wel erg leken op exemplaren in de musea in Olympia en Delphi, maar andere voorwerpen waren weer nieuw. Na anderhalf uur in het museum is iedereen zijn eigen weg gegaan.
Om 20.00 uur begint het galgenmaal. Iedereen was aanwezig, veel gekletst over de reis, die iedereen goed bevallen is. Hoewel niemand deze reis binnen tien jaar weer zal doen, zijn er toch velen die Griekenland een warm hart toedragen. Sommigen uit de groep zien de Griekse eilandenreis als een serieuze optie.
Marian en alle reisgenoten, deze reis was zeker voor mij inspannend en vermoeiend maar ik kijk er met plezier op terug en heb het leuk gevonden.
Ted

Zondag 29 juni t/m vrijdag 4 juli Aegina

Na het afscheid op de kade in Piraeus van de thuisgangers scheepten de zes achterblijvers zich in op de Agios Nektarios voor de oversteek naar Aegina. Een heerlijke vaartocht van een goed uur in de brandende zon, maar gelukkig had de bemanning bedacht dat wij ook wel in de schaduw zouden willen zitten: een afdak liet wel het kleine beetje wind, maar niet de zon door.
Op de kade van Aegina stond de hoteleigenaar ons al op te wachten, zoals Marian al had gezegd: een driftig mannetje. Met drie personen werden we in een taxi gezet, de andere drie zouden binnen vijf minuten worden opgehaald! Het was ook maar vijf minuten rijden naar het hotel. Binnen een kwartier lagen er vier mensen in het zwembad! Wat heerlijk als je bezweet en moe (zoals de volgende dag wel bleek) in het frisse water kunt duiken …. Nog even geprobeerd om de thuisgangers via de mobiele van Marian een sms’je te sturen met dit markante feit, maar waarschijnlijk wilden ze dit, in afwachting van de vlucht naar Nederland, niet weten want het nummer bleek ‘niet bereikbaar’. Ja ja.
Onze beslissing om nog een paar dagen van het zalignietsdoen te genieten was niet de verkeerde. We troffen een prima hotel, met zwembad (eindelijk) en een buitendouche waar eerst heet water uit kwam (dat langzaam lauw werd). De eerste twee dagen werd er niet veel gedaan, anders dan, hoe kan het ook, eten, drinken, zwemmen, opdrogen in de zon, lezen in de schaduw, weer afkoelen in het zwembad en 10 minuten lopen naar Aegina om maar weer eens te eten…. de vermoeidheid van de voorbije vijftien dagen kwam er genadeloos uit. Daarna hebben we voorzichtig nog enige activiteit ontplooit in de vorm van een ritje met de bus naar Perdika, een rustig dorpje op 20 minuten rijden met de bus, of een korte wandeling naar een strandje om daar op een bedje onder de parasol neer te ploffen, maar daarbij is het ook gebleven. De tempel van Ephaia bij Agia Marina hebben wij gelaten voor wat ie was: we hebben er genoeg gezien! We hadden immers vakantie ……

De laatste avond hebben wij met ons zessen gegeten bij een restaurantje met uitzicht op de ‘jachthaven’ en de zee. Voor de één een laatste frappé met ijs in luxe uitvoering, voor anderen cappuccino of Irish coffee, op een naastgelegen loungeterras, vormden het afscheid van een heerlijke en onvergetelijke vakantie in Griekenland.
De volgende ochtend werd het transport naar de haven in omgekeerde volgorde uitgevoerd, dit keer pasten alle koffers wel in de achterbak en kon de klep ook dicht! Tijdens de overtocht werden we beziggehouden door de meeuwen die niet van plan waren ons het geluk te gunnen om ze dichtbij op de foto te krijgen. Eenmaal in het zicht van de haven duurde het nog lang voor we weer op de vaste wal stonden. Allerlei uitvarende grote luxe cruiseschepen hadden voorrang op onze veerboot en tot drie keer toe moesten we in de wacht. Maar het is er toch van gekomen, we zetten weer voet op vaste bodem. De bus naar het vliegveld was makkelijk gevonden. Via het drukke centrum van Athene reden we langs de kust met alweer een prachtig uitzicht op de zee. Een aantal locaties van de Olympische Spelen van 2004, o.a. een park met de Olympische ringen en de Schaal van de vlam gleden aan ons voorbij.

En toen was daar het vliegveld ……
Ria