Reisverslag India Nepal 34 dagen

Reisverslag India Nepal 34 dagen

25-10: Vlucht naar Delhi

Spannend, wie zijn onze medereizigers. Zitten we bij elkaar in het vliegtuig? We weten het niet. Achteraf blijkt dat we nagenoeg bij elkaar zaten. Zo zit Corry tussen Wim en Willem.

De acht vlieguren zijn zo voorbij en in de aankomsthal ontstaat langzaam een groep rond Jacob. Kennismaken op een vluchtige wijze. Een (lange) rit naar het hotel Carlton International en we staan elkaar een beetje wezenloos aan te kijken. Het ontmoetingspunt is op de 6de verdieping op het dakterras. Jacob geeft zijn eerste instructie voor de volgende dag.

Wim Both


26-10: New Delhi

We gaan met de bus Delhi in en de cultuurshock ondergaan we allemaal. We bezoeken enkele hoogtepunten van Delhi en maken een zwerftocht door een bazaar.

Opmerkelijk zijn 2 feiten:

• Willem is zoek! Paniek; hoe komt hij terug als hij geen hotelkaartje heeft? Gelukkig snel gevonden door Jacob.
• Ook Wim heeft een ervaring: hij wordt door een mooie Hindu uitgenodigd voor een "love for two". Toch tempelprostitutie, nota bene bij de ingang van de grote moskee!

Het rode fort was indrukwekkend. Jammer dat de gids moeilijk te verstaan was. De moskee was eveneens indrukwekkend. We konden niet alles zien vanwege de Rammadan.

Wim Both


27-10: op weg naar Mukundgarh Fort

Vandaag vertrekken we uit Delhi naar onze volgende standplaats. We bezoeken eerst het monument van Gandhi, waarop de oecumene van de godsdiensten die in het Hinduïsme een plaats gevonden hebben, is weergegeven. Voor het christendom staat een Bourgondische priester model wiens bolle buik naast de schrille figuur van Gandhi in India enigszins misstaat. Maar ja, ook Boeddha wordt meestal als een holle bolle Gijs afgebeeld.

Daarna bezoeken we een tempel van Shiva, waar je wel in de omgeving mag lopen maar wil je dichterbij komen, dan moet je je van je schoenen ontdoen. Hij is de god is van leven en dood met veel cobra's om zich heen en heeft als voertuig een rat.

Onderweg naar Mukundgarh Fort veel middelen van vervoer gezien, in Delhi olifanten en koeien, fietsen, motoren, auto's, bussen en vrachtwagens, onderweg bovendien steeds meer karren, getrokken door ezels, paarden of kamelen.

Vlak voor het fort een tempel bezocht, gewijd aan de aapgod Hanuman en enkele neventempeltjes. Mooie fresco's op de buitenmuren en alles verkeerde hier in een perfecte staat, in tegenstelling tot veel andere bouwwerken die we gezien hebben.

In het fort werden we opgewacht met muziek en een bloemenkrans. Mooie kamers in Kama Sutrastijl, maar wel primitief. Als het licht uitging 's avonds, kreeg je ook geen water meer. 's Avonds dans en poppenspel.

Albert Koning


28-10: Nawalgarh

Het eerste slachtoffer op deze reis is gevallen. Margriet blijft vandaag thuis wegens ingewandsproblemen. De rest gaat op excursie.

Eerst een bezoek aan Nawalgarh wat ons diep trof door de ongelofelijk primitieve en onhygiënische dorpsstructuur, zowel de weg naar het dorp als de groentemarkt in het dorp. Later zijn we naar een ander dorpje gereden (of was dat Nawalgarh?) en enkele haveli's bezocht, grote koopmanshuizen, beschilderd met prachtige fresco's over de Indiase mythologie, maar ongelooflijk verwaarloosd en op veel plaatsen afbladderend, zodat je nog maar op enkele plaatsen de oorspronkelijke schoonheid kon bewonderen. De kooplieden die deze huizen van generatie op generatie hebben bewoond, wonen nu in Bombay of Calcutta en gebruiken de haveli's soms nog als buitenhuis, zonder dat ze echter iets aan onderhoud doen.
Er bestaat zo weinig belangstelling voor deze gebouwen dat ze vaak al te koop zijn voor 5 à 10.000 roepies. Je moet ze dan nog wel opknappen. In het Shekhawati Restaurant worden we door de zeer geëmancipeerde, knappe eigenaresse welkom geheten en bediend. Daarna kregen we een armbandje dat ons de rest van de reis geluk moet brengen. Fort Nawalgarh staat op de lijst van beschermde monumenten van de Unesco.

Albert Koning


29-10: naar Bikaner

Het is leuk om te zien hoe in een paar dagen tijd 22 individuen een groep gaan vormen en er zelfs in de bus spelletjes worden gespeeld.

Vandaag rijden we een groot stuk door de woestijn. Zandvlakten worden afgewisseld door begroeide stukken waar vrouwen dan meteen bezig zijn om dat groen weer te plukken. In de dorpjes die we passeren is het een drukte van belang. Vooral mannen zijn ambachtelijk bezig of met wachten (waarop?) of met handeldrijven.

In Fatehpur hebben we een wandeling gemaakt door de hoofdstraat. Geweldig: chaos, stank, gedoe, noem het maar op. Een bus die door het open riool heen moet rijden om aan de andere kant van de weg te komen! Mensen die over de groenten staan te niezen. Waarom hebben wij eigenlijk een keuringsdienst van waren met Koninginnedag?

Onderweg zijn we nog even gestopt bij echte hutten. Wat opvalt, is dat de omgeving van zo'n hut zo keurig schoon is. Rotzooi wordt overal neer gegooid, maar de eigen compound ziet er smetteloos uit. Johan heeft nog onderhandeld over de prijs van een kalf, maar de logistieke problemen waren toch te groot om zo'n beest mee te nemen.

Vroeg in de middag kwamen we aan in ons 8-sterren hotel: Heritage Resort Bikaner; een luxe, ongelooflijk! Een prachtige lodge, binnenplaats, zwembad en ieder een eigen bungalow. De kamer is een zaal met alle comfort en de badkamer mag er ook wezen. Geweldig. We werden opgewacht door een heuse militair die ons één voor één saluerend begroette. Binnen kregen we weer een bloemenkrans van echte afrikaantjes. Een boy stond klaar met heerlijke natte handdoekjes en de ander met een welkomstdrankje. Wat een fantastische ontvangst.

's Middags zijn we Bikaner gaan verkennen met de tuk-tuk. Ook weer een ervaring apart. 's Avonds heerlijk geborreld bij het haardvuur waarna we weer genoten hebben van een prima buffet. Er was muzikale omlijsting van een groep musici met specifieke instrumenten. Kortom, we worden verwend, we hebben het goed, we genieten enorm en wensen de mensen met maag- darmklachten sterkte. We leven met ze mee.

Margriet Koning


30-10: Rattentempel

Vandaag staat de Rattentempel in Deshnoke op het programma. Vele dames huiveren wel een beetje en vinden het goor en smerig. Jammer was alleen dat de ratten al eten hadden gehad dus het aantal ratten dat je zag, viel tegen.

Daarna kon je even bekomen van de schrik die sommigen onder ons hadden voordat wij verder gingen reizen met de bus naar de Jaintempel in Bikaner. Deze tempel werd al jaren bewoond door één en dezelfde familie. De Brahmie had zelf 2 dochters en als er geen zoon kwam, werd er één aangewezen van zijn broers om Brahmie te worden. De tempel was de moeite waard om te bekijken. Aan de poort van de tempel stonden een hele boel bedelende kinderen. Meestal vroegen zij om een pen om die weer te verkopen zodat ze geld kregen.

Fort Junagarh stond toen op het programma waar wij heen gingen. De bus zette ons af op een plek die erg stonk. Een riviertje vol rotzooi en een open riool; je kunt denken aan verrotte eieren, maar dan nog erger. De meeste mensen hadden geld nodig dus eerst naar de bank. Een (student) gids heeft ons erheen gebracht. Diegenen die moesten pinnen hadden geluk. De anderen, zoals Saartje, Maarten, Wim, Jan en Alie hadden minder geluk om hun traveller checques in te wisselen want de bank was om 11.30 uur gesloten en omdat het 11.25 uur was en er 5 personen waren, duurde dat veel te lang. Dus het advies is: geen traveller checques meenemen omdat je een lagere koers krijgt dan met het omwisselen van euro's.

Op naar het fort Jumagarh waar we eerst koffie gingen drinken in de tuin buiten de officiële ingang. We kregen een rondleiding van een gids die ons alles vertelde over de bewoners van het fort en een rondleiding door het museum dat ook in het fort aanwezig is. Al met al was het schitterend, maar we hadden te weinig tijd om alles goed te kunnen bekijken, want de lunch was afgesproken om 14.30 uur en we hadden maar 1 uur de tijd. Na de lunch was je vrij om te gaan en staan wat je zelf maar wou. Je moest zelf een tuk-tuk nemen naar het hotel. We zijn zelf de stad nog in geweest wat zeer rumoerig en (smerig) was, maar al met al was het een interessante en leervolle dag.

Alie Riedstra


31-10: Kamelensafari

Vandaag was een dag waar iedereen naar uitkeek: de kamelensafari! Iedereen die zich niet lekker voelde, had zich ervoor opgepept. Na het ontbijt gingen we met de bus naar de plek waar de kamelen en kamelendrijvers al op ons stonden te wachten. Eerst een korte cursus kameel bestijgen en vervolgens was iedereen druk met het uitzoeken van een vriendelijk beest. Ikzelf had een mooie kameel uitgezocht met een groen zadel. Ik vond het echt doodeng maar na een paar minuten kon ik me toch een beetje ontspannen. Na 1 uur was het tijd voor een rek-, strek- en drinkpauze. Zodra mijn voeten de grond raakten, voelde ik dat het mis was. Mijn knieën deden ontzettend pijn, zo erg dat het voor mij genoeg reden was om op de bezemwagen de rit af te maken. Els had problemen met een hard stuk op haar zadel wat haar deed beslissen mij te vergezellen. De jongen voorop lag bijna te pitten, waardoor Els al snel het roer/de teugels overnam. Om ± 12.00 uur mochten we stoppen voor de lunch. Al snel kregen onze koks een groepje om zich heen. De geur van vers gebakken 'naams' trok veel aandacht. Na de lunch een kleine siësta of een kleine wandeling.

Om ± 14.30 uur trokken we verder, maar al snel stopten we voor een drinkpauze, dit keer voor de kamelen. Wij mochten het daarbij gelegen woestijndorpje bezoeken/doorwandelen. Ik zelf voelde me op dat moment een beetje ziek (verkouden van de airco?) en bleef op de bezemwagen. We reden iets verder tot een plek waar de drijvers nog iets uitrustten.

Ik was niet lang alleen want al snel kwamen 2 meisjes met mij kletsen. Ik heb geprobeerd ze een beetje engels te leren maar ik betwijfel of het is blijven hangen (ben niet zo'n hele goede lerares). De groep kwam weer terug en na een korte rit, een heuvel op, was het tentenkamp. We werden ontvangen met muziek door de portier van het hotel met een prachtige snor, zwarte ogen en witte tanden en een jongetje (zijn zoon?). We kregen een mierzoet kopje thee en de tenten waren al snel verdeeld. Onder het genot van een warm kampvuur kregen we het diner. Al snel werd de muziek weer gestart want het was feest! Niet alleen de portier en de jongen maar ook het personeel van het hotel en drijvers / koks. Heerlijk gedanst en gezongen rond het kampvuur. Op een gegeven moment werd het toch tijd om te gaan slapen. Velen hebben dat goed gedaan aan het gesnurk gehoord te hebben. Maar de meesten hadden toch last van kou of zelfs doorzitplekken van de kamelenrit. Het was in ieder geval een hele ervaring rijker!

Ilka Vossen


01-11: naar Jaisalmer

Jongens, jongens, wat is het hier fantastisch!! Een dikke anderhalve week in India pas, maar al voor maanden aan indrukken en ervaringen tussen de oren, op video, foto en CD.

Djoser heeft het goed voor elkaar met een uitgebalanceerde reis en prima hotels. Met Johan als reisbegeleider hebben we natuurlijk extra mazzel. Hij doceert/doseert zijn informatie en verhalen goed en weet op diverse terreinen waar hij het over heeft. Goed gezelschap én, niet onbelangrijk, hij heeft mij beloofd dit verhaal niet op fouten te controleren. We zijn met onze bus vertrokken vanuit Bikaner naar Jaisalmer. Rustig zit je met een stop in Bap voor een sapje, koffie, thee en koekjes/chips. Aan het einde van de middag zagen we van ver het fort liggen. Vanuit de goede richting doemt Toledo in Spanje op eenzelfde wijze op uit de woestijn.

Albert - onze vliegende huisfotograaf - stond al buiten voordat de bus stil stond om 'vanuit de lengterichting' het fort te vereeuwigen. Het lukt hem niet wat volledig te wijten is aan de stand van de moderne digitale techniek. Desondanks zou ik er heel wat voor over hebben om aan het einde van deze vakantie eens door zijn CD's te bladeren (ik hoop maar dat hij dit leest).

Op onze hotelkamer hebben we gerust tot het avondeten. Ikzelf was door een fikse verkoudheid niet helemaal in orde. Op BBC World zag ik dat Theo van Gogh ook niet meer 100% is. Concluderend: het gaat niet goed met de wereld. Bush zal zijn steentje daaraan bijdragen vrees ik.

Er zijn ook leuke dingen. Leon was jarig en kreeg van Johan (Djoser) een mooi schilderijtje en op de achterkant van ons enkele lieve woorden.

Rob van Kampen


02-11: Jaisalmer

Na het ontbijt zijn we met zijn allen per tuk-tuk vertrokken naar het Jaisalmer fort. Uiteraard was Willem, geheel volgens verwachting, weer eens te laat. De smoes was, geloof ik, een jongen met een tv-schotel op zijn bagagedrager.
Het fort vonden we geweldig! Zoals we genieten van alles op deze reis. India is alles wat we hoopten, verwachtten en nog veel meer. Je kijkt je ogen uit naar de vrouwen met die prachtig gekleurde jurken, forten, tempels, hoe modern en straatarm zich afwisselen, claxonnerende bussen en tuk-tuks, linke mannetjes met handeltjes die je uitnodigen, 100 roepies voor een video-camera, continental breakfast, drum, accordeon (?), citar, fluit, schuchtere honden, brutale koeien, geiten, ezels. Alles loopt los. Wat een vuil en wat een bende op straat en op de markt! En wat een mooie tafereeltjes als je hier allemaal doorheen kijkt! Wat een afwisselende natuur. Wat leuk dat Diana het ook zo naar haar zin heeft.

Ilka hield ons gezelschap tijdens onze wandeling door steegjes en langs afgronden met mooie uitzichten. Een erg gezellige middag zo met zijn drieën. Een band zong Roppie Roppie voor me, het uitzicht bij de 8e juli over het pleintje. Lassie, cola en vers gebrande nootjes. Vanaf het terrasje hebben we een uurtje de sfeer geproefd terwijl beneden ons de-net-niet-hippies, tulbanden en saries, tuk-tuks en motors, groepen toeristen met dezelfde petjes aan ons voorbij trekt. Ik zal Johan voorstellen om een vlaggetje aan te schaffen. Hij is ons altijd kwijt. Mooi sfeertje daar.

Ilka heeft een lederen weekend-tas aangeschaft voor 1101 roepies. Het grote inkopen kan voor haar beginnen. Afdingen was erg leuk om te doen. De bazaar in de benedenstad aangedaan en in een mooi hotelletje/restaurantje geluncht (er vliegt, terwijl ik dit schrijf, een vleug knoflook voorbij, heerlijk ?. Daarna Snorremans gezocht in de Patwon ki haveli én gevonden waarna het tijd was voor een frisse duik in het hotel zwembad. Na het diner hebben we nog even lekker gezeten met een drankje. Agnes en Paul kwamen aanzitten met verhalen over terrasjes en poep waar ik verder niets over kwijt wil. Wie het laatst binnen kwam, kun je wel raden. Mooie gozer.

Rob van Kampen


03-11: naar Jodhpur

Namaste!
Vanmorgen vroeg zijn we om 7.30 uur met de bus vertrokken naar Jodhpur, een rit van 300 km. Tijdens deze reis maakte de woestijn plaats voor wat meer groen. Rond 14.00 uur arriveerden we bij Hotel Karni Bhawan. Het hotel was goed en de bediening was "extreem snel", verzorgd door een ober met kiespijn (althans 's ochtends!). Een cursus hoofdrekenen kon hij daarentegen ook wel gebruiken…

Na de lunch vetrokken we per bus naar het Meherangarhfort. Vanuit hier hadden we een schitterend uitzicht op de stad Jodhpur, met zijn vele blauwe huisjes. In het fort lag een museum waar we met een "privé gids walkman" doorheen geleid werden. Na dit fort brachten we nog een kort bezoek aan een tempel.

Deze tempel is gebouwd ter herinnering aan de Mahaya. Van daaruit zijn we met de bus naar het "centrum" van Jodhpur gereden, waarna we de Sadar bazaar bezochten, met in het midden de Clocktower.
Ook hier was het smerig, het stonk er en er lag veel vuilnis op de straten. Gidsen, die zich opdrongen en bedelende kinderen. Tussendoor een wirwar van kraampjes met etenswaren en Indiase rommeltjes. Het blijft indrukwekkend!!

Een aantal van ons heeft nog bij Agra Sweet Home de lekkerste lassie genuttigd met rietje of mes en vork! Die avond zijn we met een groepje naar het Umaid Bhawan Palace gegaan. Opgefrist liepen we de schitterende entree binnen. Marmer, marmer, hoge plafonds, tijgers en schilderijen aan de muur en marmer… Achter het paleis prachtige tuinen. Obers in traditioneel kostuum die ons buiten (dankzij onze "regelneef" Johan, bedankt) bedienden. De ambiance was uitmuntend! Het was absoluut de moeite waard dit paleis te bewonderen. Prima afsluiting van deze, ook weer bijzondere, dag!

P.S. Een kleine troost voor diegenen die er niet bij waren. Er werd op dat moment een Hollywoodfilm opgenomen, namelijk "One night with the king". Een bezoekje waard dus!!

Saartje Zijlstra en Maartje Wagemans


04-11: naar Udaipur

Vandaag een busreis van 260 km voor de boeg: van Jodhpur naar Udaipur. Lijkt niet ver 260 km. maar hier is dat een dagreis. Ik schat dat we nauwelijks een gemiddelde van 40 km. per uur halen. We worden gelukkig op tijd wakker door onze "ingebouwde" wekker. De wekdienst werkt hier niet optimaal. Met zijn allen weer de bus in en op stap.

Na de gebruikelijke koffiestop met shop bezoeken we de Sri Ranakpur Jaintempel. Een schitterend tempelcomplex. Deze tempel heeft 1444 pilaren waarvan geen 2 dezelfde. De Jains zijn tegen elke vorm van geweld, dus ook tegen het doden van dieren. Geen leren kleding of voorwerpen toegestaan in de tempel. Verder geen blote benen of schouders. Diverse reisgenoten zijn gedwongen zich te hullen in een wijde jurk of broek.

Na een fotostop bij een kudde vliegende honden zijn we om 18.00 uur in Jaipur. Om onze chauffeur te plezieren, brengen we een bezoek aan een schildersschool, waar erg mooie schilderijtjes gemaakt worden. We laten ons natuurlijk weer verleiden om iets te kopen. We zijn trots dat we de vraagprijs van INR 3000 naar 1000 terug kunnen brengen. Maar wie is er nu blij? Wat we hebben gekocht vinden we mooi, voor een mooi bedrag, dus wij zijn blij.

's Avonds op het dakterras gedineerd.

Mia en Jan van de Water


05-11: Udaipur

Vandaag een vrije dag in Udaipur. Lekker uitslapen en daarna op weg naar de oude binnenstad. Eerst lopend op weg, maar dat valt tegen, dus toch maar een tuk-tuk. Na de blauwe stad Jodhpur zijn we nu in de gouden stad Udaipur. Deze naam dankt de stad aan de typisch goudgele kleur van de steen waaruit veel gebouwen zijn opgetrokken. We bezoeken eerst het City Palace, een mooi Maharadjapaleis op het hoogste punt in de stad. Een uitgebreid complex waarin een museum is gevestigd. In dit museum vooral schilderijen die een beeld geven van jacht- en strijdtonelen uit de tijd van de Marahadja's. Eerder geschiedschrijving in beeld dan kunst. De stad zelf is zoals alle Indiase steden hectisch, chaotisch, fascinerend en onbeschrijflijk smerig.

Op het dakterras van een restaurant, uit de lijst van Johan, vinden we weer de rust, als een oase in de woestijn. De middag besteden we verder met slenteren door de straatjes van de stad, waarbij ik probeer zoveel mogelijk verschillende stalletjes en kraampjes op video vast te leggen. Volgens mij is wat hier op een vierkante kilometer gebeurt niet op film vast te leggen. Bij café Edelweiss lekker gebak met heerlijke cappuccino genuttigd.

's Avonds met de tuk-tuk naar Moon-Son-Palace voor een mooie zonsondergang. Het laatste stuk van de rit omhoog mag ik de tuk-tuk zelf besturen, toch heel anders dan de brommer uit mijn herinnering. Gegeten bij Savage Garden, een sfeervol restaurant met heerlijk eten.

Mia en Jan van de Water


06-11: naar Jaipur

Hoe verleidelijk is het om nu het voorgaande te gaan lezen, maar ik zal mij beheersen zodat het logboek een verrassing zal zijn als het wordt gepresenteerd. We worden door de wake-up-call gewekt om 5.15 uur omdat we 10 uur rijden voor de boeg hebben. Er is voor een eenvoudig ontbijt gezorgd en verder verloopt alles zonder problemen. We vertrekken een kwartiertje later, volgens Johan het "Doetinchems kwartiertje".

Dit mooie hotel bij het droge meer verlaten we en gaan op weg naar Jaipur, een rit van ruim 400 km. Johan heeft bij Edelweiss lekkere koeken gekocht en bij een tentje pakjes vruchtensap. De bedoeling is die onderweg te nuttigen. Eén van onze reisgenoten was geïnteresseerd in een marmer-groeve. Helaas, die konden we niet bezoeken maar.

Nou ja beste mensen, het kan een kwartiertje later worden hoor! (foto AK) > wel een werkplaats waar hele grote brokken marmer werden gezaagd tot dunne platen. We vervolgen de drukke, gevaarlijke weg en zien onderweg gestrande vrachtauto's met gebroken assen of iets dergelijks. Onze chauffeur rijdt "veilig" hoewel ik vond dat hij risico's nam, maar ik ben dan ook een angsthaas. Sanitaire stops en koffiepauze werden op tijd door Johan geregeld. Om 13.30 uur kwamen we aan bij het restaurant voor de lunch. De accommodatie en de ambiance lieten veel te wensen over. En honger hadden velen van ons niet vanwege de zware maar lekkere koek van Edelweiss. De weg was wisselend, dan weer smal en hobbelig, dan weer een deel dat een toekomstige autobaan moet worden. Je gelooft niet dat de weg ooit klaar zal komen maar volgens Johan is men weer een stukje opgeschoten met 5 weken terug.

Johan zegt niets over het hotel dat we hebben, behalve dat het een verrassing is.

Als we Jaipur bereiken, wordt het verkeer alsmaar drukker en de chaos groter. "Chaos" bestaat niet want het lost zich vanzelf weer op. De politie staat haar werk te doen maar het haalt niets uit. Ieder gaat gewoon zijn eigen gang. Eenmaal had de politie het kruispunt vrij en we konden ook veilig doorrijden. Dichtbij het hotel aangekomen wordt de straat volkomen beheerst door de riksjas, brommers, scooters, lopers, koeien, auto's en bussen. Zo ook de onze. Varkens snuffelen tussen de rotzooi; kinderen, schaars gekleed, schieten schielijk tussen varkens en handkarren door en lopen door de drek. Hier wordt ik niet echt vrolijk van, integendeel: het is ontzettend, erbarmelijk en je zit in de bus naar al die taferelen te kijken alsof het op de televisie is. Alle zintuigen heb je nodig om dit "gebeuren" te ondergaan en dan nog kom je ogen te kort. Dan is daar de poort waar het hotel achter ligt. Het wordt stil en als we de trappen van het hotel bestijgen, horen we alleen nog het geroezemoes van een stad in de verte. We krijgen onze kamers aangewezen terwijl we in een prachtige hal zitten in diepe fauteuils. Johan vraagt wie er vanavond eet in dit hotel en dat wil iedereen. We zien elkaar dan ook terug op het dakterras voor een dinerbuffet. Niet slecht en op de achtergrond de welbekende Indiase muziek. Men vertrekt al spoedig naar de slaapvertrekken om vroeg van een lange nacht te genieten.

Maria van der Gulik


07-11: Jaipur

We hebben goed geslapen in ons prieeltje in de tuin van het hotel. Een mooie kamer maar de badkamer laat wel het een en ander te wensen over. Dan waardeert men toch het eigen huis weer in Nederland waar alles werkt.

Om 9.00 uur vertrekken we naar het Amberfort met de bus. Aan de voet van de heuvel stappen we over op een jeep. In het fort is iedereen vrij om zijn of haar gang te gaan. De spiegelkamers zijn erg mooi en verder zou je kunnen verdwalen door de lange gangen en diverse trappen. Het uitzicht geeft een kijkje over het dal. Vroeger was hier de stad maar die is in de 16e eeuw door de toenmalige Maharadja verplaatst naar het huidige Jaipur. Jaipur heeft een ommuurd centrum met 8 poorten. Bij alle toegangen is het een verschrikkelijke drukte omdat alles door die smalle poort naar binnen moet. In de straten zie je weer de chaos zoals ik dat in het verslag van gister beschreef. Jaipur telt ruim 2 miljoen inwoners. Vanaf het Amberfort kan men de nieuwe stad niet zien, wel ziet men oude ruïnes en de muur die om het oude plaatsje was gebouwd om het beter te kunnen verdedigen.
Op de terugweg maakten we een fotostop om het waterpaleis te fotograferen. En zoals overal worden we belaagd door kinderen die de hand ophouden. Op deze plek staan moeders met een baby op de arm om geld te ontvangen als wij een foto van ze willen maken. Vooraf had ik 150 ballonnen gekocht om ze uit te delen aan de kinderen. Een druppel op een gloeiende plaat want ik heb altijd tekort, er wordt om gevochten.

We bezochten nog een stoffenzaak en een juwelenwinkel. Veel interesse was er niet van de reisgenoten. Daarna reed de bus ons weer terug naar het hotel. We konden onze lunch in de tuin nuttigen wat velen ook deden. Hierna waren we vrij om te doen of te laten wat we wilden. Johan en ik zijn om 16.30 uur een uurtje de stad ingegaan. Het was er enorm druk en er werd veel gekocht. De winkels stonden soms vol om inkopen te doen voor het Diwalifeest op 12 november, het feest van het licht. Johan had riksja's georganiseerd om met liefhebbers ergens in de stad te eten. Dat restaurant heette Indiana. Prima restaurant met bekende muziek en dans.

Helaas werd het wat kil zodat we de zitting hebben opgeheven om terug te gaan naar onze oase (hotel Bissau paleis). Johan heeft onder de reisgenoten enkele bridgers gevonden en dus wordt er nog een kaartje gelegd. Iedereen zoekt zijn bed op, op een voor haar/zijn gekozen moment.

Maria van der Gulik


08-11: Jaipur

Vandaag een dag voor jezelf, want geen reizen. Een deel van de groep is naar de apen-tempel gegaan. Alie heeft er een blijvende herinnering aan overgehouden, want ze werd door een jaloerse aap in haar schouder gebeten. De tempel schijnt mooi te zijn, maar omdat we niet zijn meegegaan kan ik daar niets over zeggen.

Wij zijn op ons gemak met een fietsriksja naar het paleis der winden gegaan. In het echt is het lang niet zo geweldig als op de plaatjes. Ik ben dus benieuwd naar de foto's! Je kunt overigens ook in het paleis komen. Het is, zoals veel hier, wat vergane glorie. Wat wel opvalt, is dat ook enkele honderden jaren geleden aan "window-dressing" werd gedaan, want veel meer dan een gevel is het niet.
Vervolgens naar het City Palace. We waren zomaar een steeg ingelopen die min of meer de goede richting in ging en wisten dus niet hoe verder te gaan. Zoals gewoonlijk is dat geen probleem, want de kinderen komen uit alle hoeken en gaten en spreken je aan. Zo ook nu.

Door een meisje van een jaar of tien met haar kleine broertje langs vuilnis (hoe kan het anders!) en door een lang donker tunneltje geleid en waarachtig we kwamen daar aan waar we wezen wilden. Meisje wat geld gegeven waarna ze glunderde van oor tot oor en trots haar broertje liet zien wat ze had gekregen. Aandoenlijk om te zien.

Het City Palace is de moeite waard, ook al is het het zoveelste fort. Er is echter een aardige tentoonstelling en de gebouwen zijn goed onderhouden. 's Avonds voor de verandering gegeten bij de Pizza Hut. Ook anderen van de groep waren daaraan toe, want wij waren niet de enigen!

Agnes en Paul ten Kortenaar


09-11: naar Agra

Op weg naar Agra. Een relatief korte rit, maar doordat we onderweg de spookstad Fatepur Sikri hebben bezocht, waren we toch pas rond half vijf in Agra.

Fatepur Sikri bestaat uit een "woonstad" bij een moskee. De stad is verlaten, kort na de bouw i.v.m. waterproblemen. Wel indrukwekkend om te zien wat men in ca. 15 jaar (rond 1570) uit de grond heeft gestampt, alles rode zandsteen met prachtig beeldhouwwerk. We raken echter wel wat verzadigd, want de gids kreeg niet de belangstelling die hij wilde.

De moskee is nog in gebruik en wordt o.a. bevolkt door zeer opdringerige verkopers van allerlei prullaria tegen extreem hoge prijzen. De moskee is mooi om te zien. Er is o.a. een marmeren mausoleum voor de imam die Akbar destijds een zoon bezorgd heeft (hoe??). Verder flink wat graven; dit waren nl. moslims, dus begraven, niet cremeren.

Eenmaal in Agra was bij de meesten de fut er wel wat uit, dus het blijft bij eten en naar bed gaan om morgenochtend al zeer vroeg weer fris door alle vuilnis te baggeren en de Taj Mahal bij zonsopgang te bewonderen.

Agnes en Paul ten Kortenaar


10-11: Agra

Hotel Amar Agra 06.00 uur in de ochtend. Een uitgelaten en uitgeslapen groep komt in de lobby van het hotel bijeen om de dag te beginnen met een kopje koffie of thee. De stemming zal nog verbeteren want gespannen wachten wij op het vertreksein naar de tuk-tuks om met dit vervoermiddel naar het wereldwonder gebracht te worden: de Taj Mahal.

Voor dag en dauw komen wij daar aan lang voordat de zon en de ticketverkoper van de videopermit zich laten zien, dus gratis de videocamera naar binnen en dan een uur wachten aleer de zon zijn kleurrijke werk zal doen. Na een uur kleumend niet van zijn verworven plek af te krijgen, geschiedt het dan toch. De Taj Mahal laat zich in al zijn pracht zien. Verbaasd over zijn schoonheid laat men zich verwarmen door de aanblik van dit moois en de zon.

Na de video binnen gesmokkeld te hebben, volgen er nog wat ongeoorloofde opnamen en laat men de schoonheid nog even op zich inwerken. Om 9.00 uur is het over en moet er verzameld worden in een nabij gelegen etablissement om het ontbijt te nuttigen. Dit wordt opgediend door één persoon die het in zijn eentje voor elkaar krijgt wat soms 4 samenwerkende kelners niet lukt, nl. zonder fouten een maaltijd op tafel zetten. Ik kreeg een extra grote lassie, dus over deze man geen kwaad woord.
Na het ontbijt is het groepsgebeuren afgelopen en gaat eenieder zijns weegs. Ik heb het geluk met Rogier en Loes mee te mogen. Zij hebben een tuk-tuk voor 200 roepie gehuurd en gaan eerst naar het Agra fort. Na een gedegen onderzoek van dit fort krijgt dit de kwalificatie: gaat wel, groot maar niet interessant.
Na overleg met de tuk-tukdriver naar een lokale markt (bazaar), de Melkibazaar genaamd. Melki betekent Red light district en ja hoor vanaf de eerste verdieping werd ik uitgenodigd om naar hun verdieping te komen teneinde wat verdieping in mijn bestaan te krijgen. Dit heb ik niet aanvaard, hoewel het duiveltje in mij fluisterde, maar ik heb toch weer karakter getoond.

Op de bazaar truc met de banaan laten zien, suikergoed gesnoept en kinderen van mijn lijf gehouden. Veel van dezelfde meuk gezien, maar genoten van de wandeling. Met ons vervoermiddel naar de rivieroever om te zien hoe de was hier gedaan wordt. Ook weer een mooie ervaring rijker, want dit gebeurt geheel met de hand in boven elkaar gelegen bassins, die aflopen richting rivier. Dus het onderste gebruikt het vuile water van de daar boven gelegen bassins. De was wordt in grote tonnen gekookt, op stenen geslagen en met de hand uitgewrongen en dan op stenen en drooglijnen te drogen gelegd of gehangen.

Onderweg hadden we een (begrafenis)stoet gezien, die ons op het idee bracht om ons naar de lijkverbranding naast de Taj Mahal aan de rivieroever te laten brengen. Nadat we ons verzekerd hadden dat er geen problemen door onze aanwezigheid zouden komen, en na betaling van 100 roepie aan de brandmeester, mochten wij hier ongehinderd het gehele gebeuren filmen. De procedure gaat als volgt: het lichaam wordt naast de vuurplaats klaar gemaakt voor de crematie.

Het hoofd en de voeten worden symbolisch gewassen door ze nat te maken. Een onderlaag van hout wordt gebruikt om het lichaam op te leggen. Dan vult men de oogholten en mond met vet. Het lichaam wordt met koemest bedekt (vermengd met kruiden?) Dan legt men op het lichaam ook hout en riet totdat het lichaam geheel aan het zicht is onttrokken. Het geheel wordt met enig ceremonieel aangestoken. Dit gebeurt vrijwel zonder enige emotie. Brandt het eenmaal dan onderhouden de familieleden zich met de omstanders en lijken ze de crematie niet meer belangrijk te vinden. Tijdens ons bezoek werden er 3 nieuwe crematies begonnen en waren er zo'n 10-tal bezig. Ongehinderd mochten wij alles van zeer nabij meemaken. Aanvankelijk geneerden wij ons maar omdat ons geen strobreed in de weg werd gelegd en er zelfs plaats werd gemaakt om het vast te leggen, ging dat gevoel al snel over.

Hierna naar de baby Taj Mahal en nog even snel naar het View point om de Taj Mahal in het ondergaande zonlicht te vereeuwigen, maar helaas, te laat!

Willem de Gier


11-11: naar Kajuraho

Vertrek om 6.30 uur vanuit Agra. Wim van Corry eist de voorste stoel in de bus op, hij heeft nl. koorts. Deze plaats wordt hem door mij van harte gegund en zonder enige tegenwerping mag hij plaats nemen. Altijd fijn om iets voor iemand te kunnen betekenen.

Om 10.00 uur wordt er gestopt om de lunchpakketten die door het hotel zijn meegegeven, te nuttigen. Groenteburgers, eieren en belegde sandwiches worden driftig geruild, de aangeboden thee verdwijnt in de struiken en de dames maken enthousiast gebruik van het toilet. Onderweg nog een fotostop om een door weer en wind geteisterd en vorm gegeven landschap te filmen. Helaas de stop was te laat, verdwaasd nog even richting rivier gelopen en links een muur bekeken, maar het landelijk schoon was geheel verdwenen. Volgende fotostop op een brug bij een stuwdam. Over de leuning van de brug zo'n 30 meter naar beneden geplast hetgeen een geweldig gevoel gaf. Nog voordat ik mijn video kon starten, werd ik door de chauffeur van de bus naar binnen getoeterd.

In het stadje Orcha geluncht. Nadat e.e.a. was verorberd en betaald had ik toch nog 21 minuten over om dit leuke stadje te bezichtigen en wat inkopen te doen. De rest van de middag en begin van de avond gereden en wij arriveerden om 19.30 uur in ons hotel in Khajuraho. Prachtig hotel, het fraaiste tot nu toe. Het eten was matig en de prijzen hoog. Gezellig gedineerd en tot 00.30 uur zitten schrijven omdat Paul zonodig dit logboek aan mij moest overhandigen. Paul bedankt.

Willem de Gier


12-11: Khajurao

Geweldig mooi hotel met alle voorzieningen en prima zwembad in het plaatsje Khajuraho, district Chatarpur. Het dankt zijn bekendheid aan de tempelcomplexen die in de 10de en 14de eeuw gebouwd werden door Hindoevorsten van de Chandeladynastie. In vele tempels, vooral bij de westgroep, zijn vele afbeeldingen met "erotische" inslag. Alle denkbare standjes zijn weergegeven en eenieder kan zijn fantasie de vrije loop laten. Al het denkbare is reeds duizend jaar en allang uitgeprobeerd. Een complete Kamasutra die dan ook overal wordt aangeboden met kleurrijke afbeeldingen in boekvorm.

Om half tien per rijwiel naar het tempelcomplex. We hadden een goede gids die zeer raak de hoofdzaken vertelde en verder ieder de vrijheid gaf te fotograferen en te filmen zodat het nog net niet te pornografische beeld mee naar huis ging. Veel mooie afbeeldingen zijn in de loop der eeuwen verdwenen en waarschijnlijk in privé bezit of musea terecht gekomen. Wat op velen van ons ook wel indruk maakte, was de tempel die nog steeds in praktisch gebruik is bij de Hindoes. Het deed me denken aan het katholieke Lourdeswater-fenomeen. Ongelooflijk, wat een devotie en mensen in extase.

Toch hebben de tempels ook toeristisch gezien hun waarde. Het oude dorpje Khajurao met markt en enkele straten profiteert aardig mee. Talloze restaurants en winkeltjes vooral bronscarving, heel leuk gegoten bronzen beelden, waterpotten, boeddha's en andere snuisterijen van 2 tot 100 jaar oud, echt voor thuis op het schap, alleen vaak erg zwaar. De prijs gaat naar gewicht, kun je antiekwaarde schatten! Toch vaak erg mooie dingen.

's Middags waren velen van de groep in het zwembad, heerlijk relaxed. 's Avonds een gedeelte naar het volksdansen i.v.m. het Diwalifeest. Anderen gingen lekker eten op het dakterras bij Mediterrano, en met de fiets of riksja terug naar het hotel. Jan en Mia hadden niet kunnen eten (gebrek aan Indiase efficiëntie!) en Joop nam bij de rit per riksja terug naar het hotel het rijwiel met bak over van de eigenaar, de man kon niet meer verder! Iedereen ging op tijd naar bed want morgen...


13-22: naar Varanassi

is de wake-up call om 4.30 uur en om half zes met de bus naar Varanassi, 475 km over niet de beste wegen. Om 18.00 uur kwamen we aan in hotel Pradeep en om 19.00 uur gezamenlijk gegeten. De lange busreis werd afgewisseld met enkele leuke tussenstops: "uitzicht Gangesvallei (foto)"; 75 km. voor Varanassi lopend of fietsend (Leon) over de Ganges. Eerste kennismaking met de heilige rivier.

Ons hotel ligt midden in de stad, dus we zijn dichtbij de ghats en kunnen genieten van een van de enerverendste steden van India. Ik verheug me reeds. Vanaf morgen schrijft een ander maar dat zal niet moeilijk zijn; in Varanassi is zoveel te beleven. De groep zal zijn best doen om de laatste dagen in India goed te besteden voor we naar Nepal gaan en afscheid nemen van Maria.

Bedankt meisje, we hadden aan jou een hartelijk en buitengewoon positieve reisgenoot.

Leon Wagemans


14-11: Varanassi

Om half tien met de riksja naar Varanassi, naar de ghats. We kregen een gids mee. De eerste (eigenlijk 2de) kennismaking met de Ganges was indrukwekkend. Pelgrims, die zichzelf en hun kleren wasten, "heilige" mannen, erg veel bedelaars, verkopers van "heilig" water, de onvermijdelijke prullaria, honden, koeien, stront en vooral veel "zwerfvuil", maar…voor de Hindoe, de meest heilige plaats om te bezoeken en uiteraard na overlijden, verbrand te worden. Een bad in de Ganges behoort voor de Hindoe tot het hoogste doel in zijn/haar leven.

We zagen de ghats: de trappen waarop de pelgrims zich verzamelen voor het rituele bad. Maar de meeste indruk maakten de ghats waar de lichamen van de overledenen werden verbrand. Van de gids hoorden we dat brahmanen, kinderen tot 10 jaar, mensen met lepra o.i.d. en mensen die door een slang waren gebeten, niet verbrand werden maar rechtstreeks in de rivier gegooid, verzwaard met één of meerdere stenen. Joop en Elze hebben dat met eigen ogen gezien!

Op de brandplaats stonden enorme stapels hout opgetast. We zagen enkele lichamen van dode mensen (sommige bijna "plat") die op een bamboe-brancard werden "aangevoerd". Witte "kleding" (windsels) voor mannen en rode kleding voor vrouwen. Ze werden van de brancard op een brandende stapel hout gelegd. Het vuur was aangestoken aan de altijd brandende heilige stapel hout. De verbranding gaat nl. 24 uur per dag door. Daar bovenop weer hout. Iemand (zoon?) smeerde en sprenkelde vet over het lichaam. Zo'n crematie duurde totaal, dus de hele ceremonie, 3 uur.
De kastelozen, de "onaanraakbaren" doen het werk. Wat ze vinden in de as is "vindersloon", dus voor hen. Na afloop van de verbranding wordt in een nap Gangeswater gegooid op de smeulende as en aansluitend wordt water, achterwaarts over de schouder, eveneens op de asberg geworpen.

Dit geeft het symbool aan van scheiding van dood en leven, de definitieve scheiding. Er mochten officieel geen foto's worden gemaakt. Na wat heen en weer gesjacher zijn er wel foto's gemaakt, na betaling overigens!

Ook de "gouden" tempel bezocht. Viel erg tegen, zelfs de gouden koepel zagen we niet direct. De smalle straatjes in het oude centrum zijn een verschrikking: mensen, beesten en vuil! Om 16.00uur verzamelen. Weer naar de Ganges maar nu in de boot! We konden alles prima volgen vanaf het water.

We zagen de zon ondergaan, een hele belevenis! Op een gegeven moment hebben we 350 lichtjes overboord gezet. Een lange lichtsliert over de Ganges was het resultaat. Heel leuk om te zien. Daarna hebben we ons verbaasd over het ritueel dat werd uitgevoerd om moeder Ganga te bedanken.

Muziek, gezang, eindeloos 'gebel', zwaaien met lichtjes (kandelaren). Na afloop spoedden de pelgrims zich weer naar het water. We kregen thai (thee) te drinken en beleefden, naar mijn opinie, een onvergetelijke avond. 's Avonds, praktisch compleet, met elkaar in het hotel gegeten.

Corrie Both


15-11: Varanassi

Voor de meesten van ons was er weer een vroege wake-up call: 5.15 uur! Kwart voor zes weer in de riksja's richting Ganges. Daar lag de boot alweer klaar. We voeren langs de kant en bekeken en fotografeerden de pelgrims die zich wasten. Een beetje gênant was dat wel. Er was zelfs een boot met Japanners die, terwijl ze zicht hadden op de meest heilige plaats voor de Hindoe, ondertussen souvenirs kochten van een "parlevinker" (verkoper op het water). Enig respect moet toch worden getoond voor deze gelovige mensen! Het was een levendig schouwspel.

Er werd zelfs een dolfijn waargenomen! Wat minder leuk was, was het zien drijven van een kinderlijkje en een hond die langs de verbrandingsplek nog "wat" eetbaars vond. Daarna ontbijt op een dakterras met zicht op de Ganges.
Werkelijk prachtig om mee te maken. Daarna ging eenieder zijn/haar eigen gang. Het is trouwens ook het einde van de Rammadan, dus veel moslims op straat. Met name mannen en jongens (soms ook meisjes) met mooie witte kleren aan. De tapijten werden op straat uitgerold, de straat afgezet, het bidden kon beginnen. Veel winkels waren gesloten. Het was wel erg warm vandaag. De meesten van ons aten daarna in het restaurant van het hotel.

Maria hield nog een afscheidsspeech; zij vertrekt morgen naar Nederland. Persoonlijk hebben we afscheid van haar genomen. Ruim 3 weken hebben we met elkaar van alles beleefd. Het zal vreemd zijn als ze er niet meer is. We moeten Johan maar wat extra aandacht geven! Tot ziens Maria, het ga je goed, bedankt voor je gezellige inbreng.

P.S. Succes met je bed- en breakfastbedrijfje.

Corry Both


16-11: naar Shivpatinagar

Maria zwaaide ons om 6.30 uur uit vanaf de tweede verdieping en wij gingen op weg naar Shivpatinagar, onze laatste pleisterplaats in India. We hebben weer lekker gehobbeld en lang in de bus mogen zitten. We reden door rijstvelden. Veel activiteit vanaf het begin van de rijstbouw, het onder water zetten van de velden tot aan het maaien. Vooral vrouwen snijden de stengels vlak boven de grond af en leggen bundeltjes te drogen. Na een tijdje wordt de rijst er uit geklopt en wordt het "riet" op een grote stapel gelegd om te drogen. Het was leuk om te zien hoe de bovenkant op een speciale manier wordt afgedekt nl. met een extra hoedje. Deze methode van 'droge' rijstbouw is mede ontwikkeld door de Landbouw Hogeschool van Wageningen. In Shivpatinagar logeren we in een oud jachthuis. Allerlei trofeeën zoals tijgerkoppen, hangen aan de muur evenals veel foto's van jachtscènes. We hebben prachtige kamers, zeer groot en sfeervol. 's Avonds hebben we in de dinerzaal met zijn allen heerlijk gegeten.

Intussen had het personeel buiten een kampvuur aangemaakt waaromheen we met zijn allen afscheid hebben genomen van India, maar ook van Jadu (onze chauffeur) en Rahm (de bijrijder). Zij mogen Nepal niet in met de bus, dus brengen ze ons tot aan de grens. Djoser bood beide heren een envelop aan en wij mochten daar onze donatie aan toevoegen. Johan heeft hen namens de groep bedankt en Jadu dankte ons voor het prettig verloop van de reis. Met rum en whisky werd een toost uitgebracht.

Margriet Koning


17-11: Nepal

Nepal, here we come! Nadat we eerst nog even heerlijk gehobbeld hebben terug naar de 'grote weg', waren we al vroeg bij de grens. Alles en iedereen moest uit de bus en Johan had alweer riksja's geregeld om de bagage over de grens te brengen. Stel je voor dat wij dat zelf moesten sjouwen! Johan zorgde intussen voor een snelle afhandeling van allerlei formaliteiten. Een flappentapper doet hier wonderen. Dezelfde procedure gold voor de Nepalese douane zodat we binnen een mum van tijd de grens over waren. Daar moest natuurlijk op gedronken worden en in zo'n grenscafé nemen ze gelukkig nog Indische roepies aan. Intussen was onze bagage allemaal bovenop de bus gesjouwd, dus we konden Nepal in.

Al snel vielen een paar dingen op: het land is groen, bosrijk, heeft goede wegen, de dorpjes zijn veel kleiner en minder druk bevolkt, er zijn weinig kinderen en de mensen hebben een andere gelaatsuitdrukking. Het is een verademing dat je niet achtervolgd wordt door drommen kinderen die om een pen, geld of chocolade bedelen.

Onderweg hebben we geluncht in een alleraardigst café. De hele familie werd ingeschakeld om ons te voorzien van soep of een rijstschotel. Een andere keuze was er ook niet. Oma zelve kwam ons uitleggen hoe de waterkraan naast het toilet functioneerde.

Onze nieuwe chauffeur toetert veel minder en de bijrijder gebruikt verschillende fluittonen om aan te geven of de chauffeur kan doorrijden of moet stoppen. Rond 16.00 uur kwamen we aan in de Rhinolodge in het Chitwan National Park. Een heerlijke plek om het hoofd leeg te maken van Indische indrukken en ons voor te bereiden op Nepal. We konden ons meteen inschrijven voor allerlei activiteiten zoals een junglewalk en een olifantentocht. De rest is vrije keus.

Margriet Koning


18-11: Chitwan National Park

Vanochtend om 8.00 uur vertrokken voor een junglewalk. Iedereen had op eigen wijze ontbeten. Ilka en Alie ontbeten op een luie stoel op de veranda van hun kamer toen op enkele meters afstand een jonge rhino passeerde. Het bleek een wees te zijn waarvan de moeder in de modder was blijven steken en omgekomen was, waarna baby rhino in het dorp was geadopteerd en met bananenpap was opgevoed. Maar het dier was intussen 3 jaar oud en fors gegroeid en pogingen om hem in de natuur vrij te laten, faalden want het dier kwam elke keer terug. Het was een echt huisdier geworden.

De gids, die ons na 2 oversteken van de rivier door het park leidde, gaf ons eerst instructies wat we moesten doen als we met een dreigende situatie te doen kregen: een mannetjesolifant, een rhinoceros of een tijger. De kans op een ontmoeting was niet zo groot maar toch…je kunt maar beter voorbereid zijn. Tot onze geruststelling waren ze zelf ook zwaar bewapend met ieder een scherp gepunte bamboestok, waarmee ze in eerste instantie vooral de groep op afstand hielden. Veel wild hebben we niet gezien, maar het was wel een leerzame wandeling, waarin we ons weer echte scouts waanden. We keken naar sporen van rhino's en luipaarden, we herkenden de klauwen van beren en tijgers op de bomen, analyseerden de droppings van rhino's, apen en antilopen, kortom, we waren volledig toegerust voor een zelfstandige tocht in de bush, ware het niet … dat we het kompas vergeten waren, enz.

Wat we wel gezien hebben, was echter ook de moeite waard. De apen in de bomen, die in de natuur toch veel meer prikkelen dan bijv. in de apentempel; de rode "cotton bugs", insecten met een prachtige tekening op hun rode vleugels en - last but not least - de bloedzuigers, die af en toe een gilletje aan het andere (betere) geslacht ontlokten.

's Middags gingen we naar het Elephant Breeding Centre, waar olifanten gefokt worden voor verschillende toepassingen. Hoewel we van het programma zelf niets te zien kregen, hebben we wel de voedertijd van de dieren meegemaakt en hebben we vooral genoten van de aandoenlijke wijze waarop de kalfjes met elkaar en met het publiek aan het sollen waren.

Vervolgens brachten we een bezoek aan het weeshuis, een initiatief van een Nederlandse vrijwilliger, gesponsord door een Nederlandse en een Nepalese stichting, die de nodige middelen bij elkaar brengt. De groep kreeg een goed beeld van de degelijke opzet van dit project en heeft zichzelf en de kinderen uitbundig vermaakt. Wat een leuk en goed initiatief. Het is alleen te hopen dat de continuïteit van het project gegarandeerd kan blijven. Alle hulde aan André en zijn mede-initiatiefnemers.

Met een etentje in het dorp sloten wij deze welbestede dag af.

Albert Koning


19-11: Chitwan National Park

Vandaag lekker uitgeslapen, wat ook wel nodig was. Wij hadden beiden veel last van een prikkelhoest die bijna de hele nacht doorging. Ik snap nu waarom sommige mensen steeds met een stofkapje op rijden of lopen. Ik hoop dat Paul en Agnes goede slapers zijn en niet al teveel last van ons gehad hebben.

Ontbeten op het dakterras met wat broodjes uit de Duitse keuken. Daarna een wandeling in carré gemaakt waarbij we op tijd waren om de schoolkinderen op weg te zien gaan in alle mogelijke vervoermiddelen (alleen geen platte kar met schoolkinderen als haringen in een tonnetje). Dat fenomeen heb ik gemist in mijn fotoreportage.

Wat ons opviel was, dat wij zoveel child welfare instellingen aantroffen op zo'n klein gebied als dit dorpje. Zou het niet veel efficiënter zijn als die instellingen de handen ineen sloegen en gingen samenwerken?

Later kwamen we onze speelgoed rhinoceros, oftewel de mascotte van Rhino Lodge tegen, die ongestoord aan het grazen was in het militair kampement en zich niets aantrok van een groepje schoolmeisjes, dat heldhaftig met hem op de foto moest.
Integendeel, het was tijd voor zijn siësta en hij zonk door zijn poten, deed zijn ogen dicht en sliep. Joop en Elze vertelden dat hij minstens zo hard snurkte als Joop, want zij hadden hem een keer als bewaker voor hun voordeur gehad 's nachts.

Langs het strand vermaakten zich enkele toeristen met olifanten die een bad namen. Althans gedwongen werden met allerlei prik- en steekwapens en fysiek geweld (aan de oren hangen) om datgene te doen wat een toerist geacht wordt leuk te vinden: kopje onder te gaan, zich met de slurf een natte douche te laten bezorgen, etc.
Vanmiddag een olifantentocht in de bush gemaakt. We hebben nu enkele dieren gezien: rinocerossen (een keer een jong, een keer een moeder met jong), enkele apen, enkele antilopen, waarvan ook weer een met jong. Maar op zich was de rit op een olifant door de bush ook een belevenis.

Het enige waaraan ik niet kan wennen, is de manier waarop de Indiërs de dieren behandelen. Iedere olifantendrijver heeft een soort vleeshaak met een rechte en een gebogen punt en een stevig bamboestokje. De instructies worden met deze twee instrumenten aan de aanhechting van de oren gegeven. Deze zijn door al dat geweld helemaal tot open wonden verworden en juist daar worden deze gereedschappen toegepast.

Ik vind dat mensonterend en erg dieronvriendelijk maar soortgelijke opmerkingen kun je ook maken over hun behandeling van ossen, kamelen, etc. Ik heb ook niet de illusie dat je daar wat aan kunt veranderen. 's Avonds een typisch Nepalidiner genoten in het restaurant.

Albert Koning


20-11: naar Pokhara

Om 6.00 uur opgestaan om te gaan raften. Om 7.00 uur stond een busje voor ons klaar om ons weg te brengen. Johan had de avond daarvoor gezegd, dat het zo'n 20 minuten rijden was en dat het raften tot ± 13.00 uur zou duren. Al snel kwamen we er achter, dat de autorit wat langer zou duren, nl. 3,5 uur!! We hadden er met zijn allen behoorlijk de P in, behalve Margriet, die bleef super positief. Al snel draaide de rest, onder wie ik, ook bij. We werden zelfs een beetje vrolijk!

Opeens stopte het busje langs de kant van een paar huisjes. Op de stoep lagen zwemvesten e.d. Hier moest het zijn. We werden verzocht om ons uit te kleden wat al snel veel bekijks kreeg. Een enkele toerist vond het zelfs nodig om de videocamera uit de tas te pakken. Onder bij de rivier kregen we een korte instructie hoe te peddelen. In de boot moesten de sterkeren vóór plaats nemen en de zwakkeren achter. Ik zat dus achter. Rob en Maarten werden als sterksten uitgekozen en mochten voorop. Het was wat onwennig in het begin, maar al snel voel je je wat zekerder ook al zit je zo op het randje van een boot op een af en toe best onstuimige rivier.

Op een gegeven moment gingen we pauzeren aan een strandje. Het leek net expeditie Robinson, maar al snel bleek dat wij niet de enigen waren. Er kwamen wat kinderen en een hond. Intussen hadden onze 3 begeleiders in No time een heerlijke lunch bereid: salades, broodjes met zelfs pindakaas, koek en een appeltje. Het was heerlijk. Het laatste stuk was nog zo'n 20 km. met een paar stroomversnellingen.

Bij aankomst troffen we een ietwat ongeruste groep aan. Het bleek dat Johan echt niet wist dat wij zo lang moesten rijden. Hem was verteld dat we om 13.00 uur terug waren en dat was pas 14.45 uur. We gingen snel verder met de bus en kwamen ± 18.00 uur aan in hotel Silver Oaks in Pokhara. 's Avonds met een groot gedeelte van de groep gegeten in restaurant Zorba. Iedereen had heerlijk gegeten en de bediening was nog nooit zo snel geweest.

Ilka Vossen


21-11: Pokhara

Deze dag begon als net bij ons 10 jaar geleden: een autoloze zondag; dit i.v.m. een strike die gisteren al aangekondigd was en ons een dag langer vasthoudt in Pokhara, wat de meesten van ons niet erg vinden. Een gedeelte van de groep is de omgeving gaan verkennen met de fiets en de benenwagen. In de hoofdstraat waren maar weinig winkels open omdat de bewoners bang waren voor de Maoïsten. Het fruitwinkeltje dat Johan aanraadde was super: ± een halve liter vers geperst fruit voor maar 100 NRP was uit de kunst: een aanrader voor iedereen.

's Middags is een ploegje van 12 mensen op de fiets naar de Tibetaanse Tempel gefietst. De heenreis was maar 7 km. vertelde Johan. Volgens de meesten was het veel langer want wij zijn om 14.45 uur vertrokken en waren er pas om 15.45 uur waar de dienst al begonnen was. Het was mooi om te zien en te horen hoe ze de gebeden opzegden met de trommels en de fluiten. Tevens zagen wij de kleine tempel waar de bevolking met de klok mee omheen liep. Al met al zijn wij hier ± 1,5 uur geweest en hebben de kraampjes bezocht die in de buurt van de tempel lagen.

De terugweg hebben we met zijn drieën afgelegd en die was veel korter dan de heenweg. Met andere woorden Johan heeft ons een paar km. om laten fietsen! Tevens kregen we te horen dat er morgen ook geen openbaar vervoer rijdt, dus dat wordt weer de benenwagen of de fiets. Verder zaten die avond de meeste leden van de groep rond het haardvuur te dineren. Einde verhaal.

Alie Riedstra


22-11: Pokhara

Vandaag alweer de 5de volle dag in Nepal. Dit land bevalt me prima, ook de plaats Pokhara. In de tijd van de flower-power zijn hier veel zoekenden uit de hele wereld blijven hangen, ook doordat de Beatles hier aan het meer een song hebben gecomponeerd onder invloed van de prachtige omgeving en waarschijnlijk de hasj.

Vandaag waren er 3 groepen onderweg: Om 7.00 uur: vanaf het meer omhoog lopen naar Sarangkot, een uitzichtspunt op bijna 1600 m. hoogte. Een pittige wandeling van ± 8 uur. De beloning was een prachtig uitzicht over een dal met op de achtergrond het Annapurnamassief.

De opmerking van de dag van Joop naar Willem: "Ik (Joop) heb vandaag het mirakel van Pokhara gezien: de huilende bril van Willem!"
Om 6.00 uur: fietsend vanaf het hotel naar een uitzichtspunt waar we om 7 uur aankwamen. De zon kwam juist op en gaf een prachtige rode gloed op de besneeuwde toppen. De lucht was erg helder waardoor we een perfect zicht hadden op het hele Annapurnamassief. We hebben 2 uur zitten genieten voordat we weer terug fietsten naar het hotel. De laatste groep bleef uitslapen en heeft zichzelf vermaakt.

Vanmiddag zijn we naar de Tibetaanse tempel gefietst en hebben we de tempel bekeken. We hebben ons in Pokhara laten verleiden tot diverse aankopen, uitsluitend merkkleding van The North Face. Ongetwijfeld allemaal namaak, maar de prijs is er ook naar en er valt nog behoorlijk af te dingen. Het afdingen gaat ons steeds beter af. Na enkele biedronden weet je de minimumprijs en in de volgende shop koop je hetzelfde artikel met in je achterhoofd het bedrag dat je maximaal hoeft te betalen. Dit kan hier omdat het assortiment in veel winkels gelijk is. Op een mooi terras aan het meer hebben we een lunch gebruikt en vanavond gaan we, net als gisteren, weer eten in de Pyramide, een gezellig en goed restaurant, waarna we de dag weer afsluiten met een potje bridge.

Mia en Jan van de Water


23-11: naar Kathmandu

Om 6.00 uur vertrokken uit Pokhara. Lekker een dagje langer gebleven i.v.m. de stakingen. Vandaag vroeg uit bed omdat we niet weten wat we onderweg tegen gaan komen. Gelukkig verloopt alles prima en we komen om 14.00 uur aan in Kathmandu. Het uitzicht onderweg was geweldig. We hadden allemaal veel snoep bij ons, dus alles verliep 'lekker'. De straat van het hotel ziet er niet uit (vuil en regen) maar het hotel is prima.

Onze eerste actie (binnen een minuut) is een regencape kopen voor Rob. De rest van de middag door de regen gelopen om de stad te verkennen (ik bedoel winkelen). We komen terug met rum en kaas en hebben genoten van de sfeer.

Na een borreluurtje met Johan zijn we gaan eten. Het eten bij Yap Yum, oh nee Jin Jang was heerlijk. Samen met Johan, Mia, Corrie, Ilka, Alie, Wim, Willem en dus Rob en Diana hebben we op de grond gegeten. Weer prettig voor onze spieren, maar wel leuk. En tot slot lekker slapen…..

Diana van Kampen-Rutten


24-11: Kathmandu

Alweer de laatste dagen in Nepal! De tijd is omgevlogen! Maar wat hebben we veel gezien, beleefd en geroken afgelopen weken! Al die indrukken nemen we overmorgen al weer mee naar Nederland.

Door het hopeloze weer van gister kon iedereen weer een beetje wennen aan het Nederlandse klimaat, kou en regen!
Vanmorgen een goede start van de dag: een warme douche. Na het ontbijt vertrokken we rond 8.30 uur met de bus naar Bakhtapur, een koningsstad, ongeveer een uur rijden vanaf ons hotel in Kathmandu.
Eenmaal aangekomen in Bakhtapur kreeg iedereen een aantal uren de tijd om het stadje te verkennen. Het stadje bestond uit kleine oude straatjes en huizen met schitterende houtgesneden luikjes. Ook hier weer mooie tempels en marktplaatsjes met snuisterijen. Zelfs de zon begon weer te schijnen. Rond 13.30 uur met de bus terug naar het hotel waarna iedereen vrij was om nog meer souvenirs te kopen en weer lekker een hapje te eten… Nog even genieten, want deze onvergetelijke reis loopt (helaas) ten einde…

Saartje Zijlstra en Maartje Wagemans


25-11: Kathmandu

Om 8.00 uur gezamenlijk naar Pasupatinath, het Hindoe heiligdom met ghats, waar net als in Varenassi, lijkverbrandingen worden gehouden. We hadden geluk want het was een Hindoe feestdag en de ghats zaten vol met fraai uitgedoste mensen die hier hun religie beleden. Onderwijl konden wij vanaf de brug prima vastleggen hoe hier een crematie in zijn werk gaat. Alvorens op de brandstapel gelegd te worden, wordt het lichaam 3x om de brandstapel gedragen. Tussendoor werd het vuil vanuit de tempel over de hoofden van de mensen in het water gekieperd, terwijl ook die ene aap stoïcijns blijft toekijken omdat de brandstapel niet goed wilde doorbranden.Even naar de Sadhu's die zich voor geld laten fotograferen en zelfs bereid zijn hun benen in hun nek te leggen en dan op hun handen gaan staan. Het lichaam dat in een kist naast de brandstapel stond en het lichaam dat op een rietbedje op de zandbank van de rivier lag, daarvan zullen we nooit weten hoe het hiermee is afgelopen want we moesten weer op tijd bij de bus zijn.

We hebben ook nog een bezoek gebracht aan het verzorgingshuis voor ouderen die hier tot hun dood verblijven. Het waren schitterende oudjes die vochten om een appel en met zijn velen op een kleine ruimte leven. Zelfs hun nachtverblijf was min of meer in de open lucht. Hun slaapverblijf had geen voorgevel. En middelen om zich te vermaken waren niet te zien.
Hierna bezochten we Botnath, de grootste stupa van Nepal, gelegen in een woonwijk, omringd door souvenirwinkeltjes. De stupa is een grote witte bol met een torentje er op en versierd met gebedsvlaggen. Maar het meest in het oog springend zijn de ogen die alle richtingen uitkijken. Verder liepen er veel Tibetaanse monniken rond en was de sfeer voornamelijk Tibetaans door de bezoekers. De meesten van ons hebben een dakterras opgezocht voor de lunch. Hierna met de bus naar Swayambunath (de monkeytempel), een complex met stupa's, klooster en tempels en niet te vergeten veel souvenirwinkeltjes.
Inderdaad waren hier talloze apen, maar we hadden al genoeg tempels, apen en aanverwante zaken gezien, dus werd de terugreis dankbaar aanvaard. De meesten kozen voor het hotel, de diehards gingen door naar Durbarsquare om het oude hart van Kathmandu nog te bewonderen en eventueel een glimp op te vangen van de levende godin.
Zigzaggend door Kathmandu richting Thamelhotel om daar de laatste inkopen te doen.

Om 19.00 uur verzamelen om in een restaurant gezamenlijk een diner te genieten. Tijdens dat diner wordt Johan door Margriet, namens de groep, toegesproken en neemt zij nog enige leermomenten met hem door. Zij bedankt hem voor zijn tomeloze inzet en bereidheid het eenieder naar de zin te maken. Johan ontvangt een geldbedrag en een aantal dankbetuigingen. Verder was het een gezellig samenzijn en was de algemene conclusie, een zeer interessante, leuke en gevarieerde reis te hebben gehad. Om 22.00 uur gaat iedereen naar bed want alles is alweer gesloten.

Willem de Gier


26-11: naar Delhi

Hotel Thamel: slecht in slaap kunnen komen, dat verdraaide logboek zit nog in mijn hoofd. Om 7.00 uur opgestaan om te gaan schrijven. Om 8.00 uur een douche genomen om het hoofd fris te krijgen. Ingezeept en wel houdt de watertoevoer het voor gezien. Met wat er aan bruin water uit de wasbakkraan komt de zeepresten verwijderd. Misschien blij weer thuis te komen. Natuurlijk, maar toch weer dromen en genieten van de afgelopen 5 weken.
Om 10.30 uur in de hal van het hotel. Om 14.00 uur vliegen naar Delhi.

Willem de Gier


26-11: Delhi

Op het vliegveld in Kathmandu krijgen we drie keer een body check en moeten we onze handbagage uitpakken, waarna alles er weer in gepropt wordt. Onze batterijen kunnen we allemaal inleveren en zijn we definitief kwijt. We moesten ze eens gebruiken om er explosieven mee te detoneren. Ilka blijkt teveel gewicht mee te willen nemen en wordt door een fanatieke douanebeambte behoorlijk op haar huid gezeten. Maar dankzij ondersteuning van Alie, Loes en misschien nog wel enkele anderen komt alles toch op zijn pootjes terecht.

In Delhi moeten we een aantal uren overbruggen. Met alle bagage gaan we daarom weer naar Clark International, waar we vier kamers ter beschikking hadden om even te rusten en ons op te frissen. Daarna weer naar het vliegveld, waar ze lang niet zo moeilijk deden als in Kathmandu bij het inchecken. We hadden een voorspoedige vlucht en landen tegen zes uur ’s ochtends (lokale tijd) op Schiphol. Einde reis!

Albert Koning