Reizigersdagboek India Nepal (1)
Dag 4
In Jaipur gebeurde het………
In één klap verliefd op de kameel. In de drukte van de stad, met al die geluiden, kleuren, geuren en de heftigheid van de prachtige mensen, liep ‘ie daar. Opeens, met een elegante arrogantie. De rust die dat uitstraalde, gecombineerd met die gekke kop alsof hij allerlei binnenpretjes heeft ….. fantastisch!
Voor niets en voor niemand bang stak hij (zonder baasje) de weg over en de 100-den fiets- en motorriksja’s respecteren het als vanzelf. Niet dat hij daar één seconde aan twijfelde. Gelukkig voor mij gingen wij de dag erop op kamelentocht in de desert langs allerlei dorpjes. Wat heb ik genoten!
De rust, de frisse lucht, de vele mooie vergezichten, die lekkere kinderkopjes, de school waar ze spontaan vader Jacob voor je zingen. Je raakt niet uitgekeken.
En toen weer op mijn geliefde viervoeters teruggehobbeld, waar een zalige Indiase lunch voor ons klaarstond. Wat kan een mens zich nog meer wensen. Ik geniet voor 100%. Op naar de volgende avonturen.
Dag 12 en 13
Ver van huis in Varanassi, of toch dichtbij?
Op vele momenten als je door India reist denk ik dat we ver van huis zijn. Ver van de woonerven en de sleurhutten, ver van de spruitjeslucht en de strijkplank. Als we in de binnenstad van Varanassi in de file geraken is dat heel anders dan in dé bekende file. Hier gebeurt het in een '‘mooie chaos'’ van verkeer waar de koeien respect afdwingen en voorrang krijgen en waar de ratten voorrang nemen. Vanwege de file dobberen we later dan afgesproken met de boot van Amil op de Ganga. Maar de avond wordt mooier en mooier.
Samen met de Saddhoe praten over India, praten over Hindoeïsme. Dit alles met een lekkere kop chai erbij.
We naderen Manikarnika (burning gat) en aanschouwen met respect en bewondering. Via de Ganga en deze plek is het voor de mensen de kortste weg naar de hemel. Wij dobberen heel dichtbij, zo dichtbij dat ook onze voeten warmer worden. Dit is ver weg, maar wel heel dichtbij!
Als we een kwartier later wat verder van de oever varen laten we honderden kaarsjes drijven over de Ganga, allen voorzien van een wens.
We hebben veel gewenst, zowel dichtbij (thuis dus) als ook ver weg. Geweldig om te zien dit licht op de Ganga.
Intussen naderen we weer de heilige trapjes waar een geweldige ‘finale’ volgt van de boottocht. We genieten van een geweldig schouwspel waarbij een priester de ceremonie leidt, met vuur, licht, muziek en geuren. Iedereen is er stil van tot en met het Gangalied en tenslotte de plons in de rivier.
Zo mooi, zo bijzonder.
Wij hebben ook de andere dag hiervan nog genoten, temeer omdat de betreffende priester ons aansprak over de ceremonie met een indrukwekkend verhaal.
Als hij ons dan ook nog meedeelt dat hij de komende zomer in Nederland een zelfde ceremonie gaat leiden, is het meteen wat minder ver weg; sterker nog, dichtbij dus.
Deze middag wonen wij ook nog een doop bij op de laagste trede aan de Ganga. Voor ons een erg herkenbare ceremonie, waarbij wel opviel dat er al op jonge leeftijd (enkele dagen oud) Ganga water gedronken kan worden. Tijdens deze doop gutste het heilige Ganga water door mijn Nikes. Een goede marathontijd dit jaar lijkt in het verschiet te liggen.
Varanassi zal dan dichtbij zijn in gedachten.
Aan het einde van de dag willen wij via de vele @@@ van familie en vrienden iets laten weten van ons verblijf hier.
Dit lijkt gemakkelijk en dichtbij, maar als je dan even wilt vertellen wat je hier ervaart, blijkt dat te ver. Dit kun je dan niet vertellen. Dit moet iedereen zelf beleven. Het is dus toch echt ver.
Dag 18
Vanmorgen zijn we met z’n zessen vroeger opgestaan om op de rivier de Gandaki te gaan raften. Onze reislijder! vertelde ons dat ’t op dit moment maar een makkie is; gradatie 2 in de oplopende serie van 1 tot 5.
Ik was dus met een gerust hart begonnen aan deze trip. Na nog geen paar honderd meter bekroop me een ander gevoel. Ik was al van top tot teen nat. Na enkele minuten ging onze rubberboot een beetje teveel naar links en knalden we tegen een rots en hopla, daar ging ik, een salto met gestrekte benen achterover het water in. Gelukkig geen ontmoeting met rotsen in ’t water en met wat hulp de boot weer in. Een erg leuke en spannende ervaring, dat raften!
Halverwege hebben we op een verlaten idyllisch strandje heerlijk geluncht en nog wat gezwommen.
De tweede helft ging heel wat zwaarder; de straffe wind pal op de kop. Twee uur te laat kwamen we op de plek waar de overige leden ons zouden oppikken. Dodelijk vermoeid gaan we op weg naar Pokhara waar we in ’t donker aankomen. Afwachten tot morgen om deze plaats aan het Phewa meer te aanschouwen
Dag 19
De 2e dag in Pokhara naar het noorden gefietst. Doordat de bazaars langs het vliegveld. Wat een armoede in onze ogen. Maar wat zijn ze mooi, die mensen en wat lachen die ogen van ze en wat blijven ze vriendelijk.
Helemaal in Noord-Pokhara, wat overigens groter is dan alleen maar de lake-side voor de toeristen, een leuk parkje ontdekt, waarin een hindu- en een buddhatempel. Gids liet mij alles zien. In
Gisteravond hebben we verjaardag gevierd en onze reislijder! verrast met een afschuwelijk hippiehemd.
Bert Jan sprak op een zeer ludieke wijze over hetgeen hij inmiddels van iedereen te weten was gekomen. De jarige werd rond het gezellige kampvuur verrast met een heuse chocoladetaart met kaarsjes en veel kadootjes.
Dag 20
Happy New Year Jan, zo kwam m’n Djoser slaapmaatje monter binnen nadat ik hem slaapdronken had binnengelaten, 01.00 uur. “Brom, brom, trusten” en ik dook snel m’n bed weer in. Het Nepalese nieuwjaar is begonnen. Het is 14-4-01. De laatste busrit. Kleintje, maar kost nog steeds meer tijd dan Delhi-Amsterdam. Van Pokhara naar Katmandu.
Maar ik wil graag iets over Pokhara schrijven. Gelukkig de 1e ochtend geen verplicht Djoser-wake-up-call. Om 07.00 uur, mediteren bij het meer onder een afdakje in het zonnetje. Al snel vlogen de gele, groenen en bruine fluimen over me heen. De Nepalezen stonden op hun dakje hun keel en tong te reinigen en probeerden met elkaar een dammetje te bouwen.. snel een ander plekje gezocht. “Vandaag doe ik helemaal niks”. Maar om 10 uur fietste ik al op m’n gemakkie richting het Tibetaans vluchtelingenkamp met klooster. Hoe voelt een Boeddhistisch klooster?
In India heb ik ongelooflijk veel dingen beleefd. Een Durgha-ceremonie waar jonge mannen met ongelooflijke speren, na een vastenperiode van 9 dagen, door hun beide wangen werden doorboord. Deelgenoot mogen zijn van een van de mooiste tempels van Kajurahu, een shivaceremonie. De gouden tempel mogen bezoeken waar normaliter geen westerling komt.
Maar ik ga nu toch verder met Pokhara. De tempel was mooi, de gebedsmolen, de grootste gebedsmolen. Gelukkig werd ik uitgenodigd voor de ochtend meditatie. Samen met enkele andere Djoser reizigers om 05.30 uur met de taxi naar de tempel. Twee rijen monniken en monnikjes. Hun gebeden, mantra’s, opzeggen of zingen of een mix van alles. En dat alles op een zo laag mogelijke toon. Wat een ervaring. We kregen yak-thee (Brrrr) en iets te eten.
Dit zijn voor mij de unieke ervaringen. Mijn reis kan niet meer stuk, fantastisch.
Mijn eerste “verre” reis, India/Nepal. Cultuurschok! Dit gaat mijn voorstellingsvermogen te boven. Neem me niet kwalijk dat ik eerst even verder teruggrijp dan de “laatste dag”. Ik kwam voor het luisteren, ruiken, zien ervaren en meemaken. Nou dat heb ik gedaan … ! Niet te veel tempels bezoeken, maar alles om je heen te voelen en in je opnemen.
Die geuren en kleuren, die chaos en die stank. En alles komt op zijn pootjes terecht.
Zo ook in Pokhara, waar ik de eerste dag naar het zuiden ben gefietst. Heerlijk rustig, regelmatig stops maken. Devi waterval, 3 gezinnen uit Calcutta ontmoet en een half uur mee gepraat + foto’s uiteraard. Daarna 4 jonge meisjes (pl.m. 16 jaar) die mij voor ‘grandfather’ uitmaakten.
Het Tibetaanse dorp Taschilling. Met de schoolkindertjes in hun uniformpjes naar hun village geweest. Mooi aangelegd met veel groene n bloemen.. Weeskinderen, zes per woning + 1 moeder.
In het kamp bijna aan de haak geslagen door een souvenirverkoopster. Samen met nog 3 van haar vriendinnen probeerden ze de zaak te regelen. Of ik een “invitation-letter” zou willen sturen, waarin ik haar ten huwelijk vroeg, dan kwam ze gauw naar Holland. Ja, ja …. !
In Jaipur gebeurde het………
In één klap verliefd op de kameel. In de drukte van de stad, met al die geluiden, kleuren, geuren en de heftigheid van de prachtige mensen, liep ‘ie daar. Opeens, met een elegante arrogantie. De rust die dat uitstraalde, gecombineerd met die gekke kop alsof hij allerlei binnenpretjes heeft ….. fantastisch!
Voor niets en voor niemand bang stak hij (zonder baasje) de weg over en de 100-den fiets- en motorriksja’s respecteren het als vanzelf. Niet dat hij daar één seconde aan twijfelde. Gelukkig voor mij gingen wij de dag erop op kamelentocht in de desert langs allerlei dorpjes. Wat heb ik genoten!
De rust, de frisse lucht, de vele mooie vergezichten, die lekkere kinderkopjes, de school waar ze spontaan vader Jacob voor je zingen. Je raakt niet uitgekeken.
En toen weer op mijn geliefde viervoeters teruggehobbeld, waar een zalige Indiase lunch voor ons klaarstond. Wat kan een mens zich nog meer wensen. Ik geniet voor 100%. Op naar de volgende avonturen.
Dag 12 en 13
Ver van huis in Varanassi, of toch dichtbij?
Op vele momenten als je door India reist denk ik dat we ver van huis zijn. Ver van de woonerven en de sleurhutten, ver van de spruitjeslucht en de strijkplank. Als we in de binnenstad van Varanassi in de file geraken is dat heel anders dan in dé bekende file. Hier gebeurt het in een '‘mooie chaos'’ van verkeer waar de koeien respect afdwingen en voorrang krijgen en waar de ratten voorrang nemen. Vanwege de file dobberen we later dan afgesproken met de boot van Amil op de Ganga. Maar de avond wordt mooier en mooier.
Samen met de Saddhoe praten over India, praten over Hindoeïsme. Dit alles met een lekkere kop chai erbij.
We naderen Manikarnika (burning gat) en aanschouwen met respect en bewondering. Via de Ganga en deze plek is het voor de mensen de kortste weg naar de hemel. Wij dobberen heel dichtbij, zo dichtbij dat ook onze voeten warmer worden. Dit is ver weg, maar wel heel dichtbij!
Als we een kwartier later wat verder van de oever varen laten we honderden kaarsjes drijven over de Ganga, allen voorzien van een wens.
We hebben veel gewenst, zowel dichtbij (thuis dus) als ook ver weg. Geweldig om te zien dit licht op de Ganga.
Intussen naderen we weer de heilige trapjes waar een geweldige ‘finale’ volgt van de boottocht. We genieten van een geweldig schouwspel waarbij een priester de ceremonie leidt, met vuur, licht, muziek en geuren. Iedereen is er stil van tot en met het Gangalied en tenslotte de plons in de rivier.
Zo mooi, zo bijzonder.
Wij hebben ook de andere dag hiervan nog genoten, temeer omdat de betreffende priester ons aansprak over de ceremonie met een indrukwekkend verhaal.
Als hij ons dan ook nog meedeelt dat hij de komende zomer in Nederland een zelfde ceremonie gaat leiden, is het meteen wat minder ver weg; sterker nog, dichtbij dus.
Deze middag wonen wij ook nog een doop bij op de laagste trede aan de Ganga. Voor ons een erg herkenbare ceremonie, waarbij wel opviel dat er al op jonge leeftijd (enkele dagen oud) Ganga water gedronken kan worden. Tijdens deze doop gutste het heilige Ganga water door mijn Nikes. Een goede marathontijd dit jaar lijkt in het verschiet te liggen.
Varanassi zal dan dichtbij zijn in gedachten.
Aan het einde van de dag willen wij via de vele @@@ van familie en vrienden iets laten weten van ons verblijf hier.
Dit lijkt gemakkelijk en dichtbij, maar als je dan even wilt vertellen wat je hier ervaart, blijkt dat te ver. Dit kun je dan niet vertellen. Dit moet iedereen zelf beleven. Het is dus toch echt ver.
Dag 18
Vanmorgen zijn we met z’n zessen vroeger opgestaan om op de rivier de Gandaki te gaan raften. Onze reislijder! vertelde ons dat ’t op dit moment maar een makkie is; gradatie 2 in de oplopende serie van 1 tot 5.
Ik was dus met een gerust hart begonnen aan deze trip. Na nog geen paar honderd meter bekroop me een ander gevoel. Ik was al van top tot teen nat. Na enkele minuten ging onze rubberboot een beetje teveel naar links en knalden we tegen een rots en hopla, daar ging ik, een salto met gestrekte benen achterover het water in. Gelukkig geen ontmoeting met rotsen in ’t water en met wat hulp de boot weer in. Een erg leuke en spannende ervaring, dat raften!
Halverwege hebben we op een verlaten idyllisch strandje heerlijk geluncht en nog wat gezwommen.
De tweede helft ging heel wat zwaarder; de straffe wind pal op de kop. Twee uur te laat kwamen we op de plek waar de overige leden ons zouden oppikken. Dodelijk vermoeid gaan we op weg naar Pokhara waar we in ’t donker aankomen. Afwachten tot morgen om deze plaats aan het Phewa meer te aanschouwen
Dag 19
De 2e dag in Pokhara naar het noorden gefietst. Doordat de bazaars langs het vliegveld. Wat een armoede in onze ogen. Maar wat zijn ze mooi, die mensen en wat lachen die ogen van ze en wat blijven ze vriendelijk.
Helemaal in Noord-Pokhara, wat overigens groter is dan alleen maar de lake-side voor de toeristen, een leuk parkje ontdekt, waarin een hindu- en een buddhatempel. Gids liet mij alles zien. In
Gisteravond hebben we verjaardag gevierd en onze reislijder! verrast met een afschuwelijk hippiehemd.
Bert Jan sprak op een zeer ludieke wijze over hetgeen hij inmiddels van iedereen te weten was gekomen. De jarige werd rond het gezellige kampvuur verrast met een heuse chocoladetaart met kaarsjes en veel kadootjes.
Dag 20
Happy New Year Jan, zo kwam m’n Djoser slaapmaatje monter binnen nadat ik hem slaapdronken had binnengelaten, 01.00 uur. “Brom, brom, trusten” en ik dook snel m’n bed weer in. Het Nepalese nieuwjaar is begonnen. Het is 14-4-01. De laatste busrit. Kleintje, maar kost nog steeds meer tijd dan Delhi-Amsterdam. Van Pokhara naar Katmandu.
Maar ik wil graag iets over Pokhara schrijven. Gelukkig de 1e ochtend geen verplicht Djoser-wake-up-call. Om 07.00 uur, mediteren bij het meer onder een afdakje in het zonnetje. Al snel vlogen de gele, groenen en bruine fluimen over me heen. De Nepalezen stonden op hun dakje hun keel en tong te reinigen en probeerden met elkaar een dammetje te bouwen.. snel een ander plekje gezocht. “Vandaag doe ik helemaal niks”. Maar om 10 uur fietste ik al op m’n gemakkie richting het Tibetaans vluchtelingenkamp met klooster. Hoe voelt een Boeddhistisch klooster?
In India heb ik ongelooflijk veel dingen beleefd. Een Durgha-ceremonie waar jonge mannen met ongelooflijke speren, na een vastenperiode van 9 dagen, door hun beide wangen werden doorboord. Deelgenoot mogen zijn van een van de mooiste tempels van Kajurahu, een shivaceremonie. De gouden tempel mogen bezoeken waar normaliter geen westerling komt.
Maar ik ga nu toch verder met Pokhara. De tempel was mooi, de gebedsmolen, de grootste gebedsmolen. Gelukkig werd ik uitgenodigd voor de ochtend meditatie. Samen met enkele andere Djoser reizigers om 05.30 uur met de taxi naar de tempel. Twee rijen monniken en monnikjes. Hun gebeden, mantra’s, opzeggen of zingen of een mix van alles. En dat alles op een zo laag mogelijke toon. Wat een ervaring. We kregen yak-thee (Brrrr) en iets te eten.
Dit zijn voor mij de unieke ervaringen. Mijn reis kan niet meer stuk, fantastisch.
Mijn eerste “verre” reis, India/Nepal. Cultuurschok! Dit gaat mijn voorstellingsvermogen te boven. Neem me niet kwalijk dat ik eerst even verder teruggrijp dan de “laatste dag”. Ik kwam voor het luisteren, ruiken, zien ervaren en meemaken. Nou dat heb ik gedaan … ! Niet te veel tempels bezoeken, maar alles om je heen te voelen en in je opnemen.
Die geuren en kleuren, die chaos en die stank. En alles komt op zijn pootjes terecht.
Zo ook in Pokhara, waar ik de eerste dag naar het zuiden ben gefietst. Heerlijk rustig, regelmatig stops maken. Devi waterval, 3 gezinnen uit Calcutta ontmoet en een half uur mee gepraat + foto’s uiteraard. Daarna 4 jonge meisjes (pl.m. 16 jaar) die mij voor ‘grandfather’ uitmaakten.
Het Tibetaanse dorp Taschilling. Met de schoolkindertjes in hun uniformpjes naar hun village geweest. Mooi aangelegd met veel groene n bloemen.. Weeskinderen, zes per woning + 1 moeder.
In het kamp bijna aan de haak geslagen door een souvenirverkoopster. Samen met nog 3 van haar vriendinnen probeerden ze de zaak te regelen. Of ik een “invitation-letter” zou willen sturen, waarin ik haar ten huwelijk vroeg, dan kwam ze gauw naar Holland. Ja, ja …. !
Tel: 071-5126400