Rajasthan/Noord-India&Nepal 2006

Maandag 9 oktober 2006
Verzamelen op Schiphol. Indexvrij bij de Lufthansa. Veel reizigers met een label van Djoser aan de rugzak. Aarzelend vragen we de bestemming aan elkaar: Jemen en India worden genoemd. Na de tussenlanding in Frankfurt is de bestemming van iedereen: India! De reis verloopt natuurlijk prima en precies op tijd landen we in Delhi. Mari wacht ons op en midden in de nacht rijden we naar ons hotel. In het schijnsel van de koplampen zien we overal mensen slapen. Elk afdak of kraam kan als slaapplaats dienen. In het hotel worden snel de sleutels uitgedeeld en om 3.00 u is iedereen ter ruste.

Dinsdag 10 oktober
’s-Morgens om half tien vinden we elkaar terug op het dakterras voor het ontbijt. Nu kunnen we eens goed kennismaken. Na het ontbijt begint beneden het namenspel. We schrijven ze op in de hoop dat het helpt. Om 11.00 u stappen we in twee busjes voor een sight-seeïng in Delhi. Aan alle kanten worden we voorbij geraasd door bussen en kleine scootertaxi’s. Het gaat allemaal net goed en soms is het flink schrikken. We bezochten eerst de India Gate. Vandaar reden we naar het monument van Gandhi. Langzamerhand werd het lunchtijd, dus stortten wij ons in het verkeer en moesten een straat oversteken. Dat is (met doodsverachting) gelukt. Na de lunch weer naar de andere kant van de weg en naar de Vrijdag-moskee. Mari paste op al onze schoenen en wij keken onze ogen uit. Toen de wandeling naar het Rode Fort en de markt. De middenstand is een hele mannenwereld. Ze hebben het druk met wachten op een klant en de situatie te bespreken. ’s-Avonds hebben we heerlijk gegeten.

Woensdag 11 oktober
Vanmorgen zijn we om 7.30 u vertrokken. Weer raakte iedereen onder de indruk van het krioelende verkeer en de stuurmanskunst van de chauffeur. Door allemaal luid te toeteren maken ze van een 5-baansweg een 7-baansroute! Plotselinge baanversmallingen geven ook hier files. Na de koffiestop volgde een mooie route door allerlei kleine plaatsen. Je keek weer je ogen uit. Auto’s, scooters, ezel- en kamelenwagens passeren links en rechts. We raken eraan gewend. Het landschap veranderde langzamerhand in een steppeachtig gebied. Opvallend vind ik dat de vrouwen, prachtig gekleed, op het land werken en de mannen de tientallen reparatiebedrijven voor auto’s en scooters runnen. Om 16.30 u staan we voor het fort in Mukandgarh. Een prachtig oud fort met zwembad. ’s-Avonds buffet in de tuin met zang en dans. Hoeveel poppen zijn er gekocht? Daarna slapen in de slaapkamer uit 1001 nacht!          Bert en Janny

Donderdag 12 oktober
Vanmorgen zijn we om 9.00 u vertrokken om na een half uurtje aan te komen in Nawalgarh. Nadat we uit de bus zijn gestapt begint ons avontuur... We lopen door de straten en komen ogen en oren te kort. Hier beleven we de drukte van India met al zijn geuren en kleuren. Verderop ontmoeten we onze gids die ons twee haveli huizen laat zien, voorzien van prachtige fresco’s. We hebben ook nog een aan Shiva gewijde tempel gezien. Na het nuttigen van een kopje thee waarvan de Indiase naam me even ontschoten is (masala-thee red.) gaan we zelf het dorp bekijken. De markt, de plaatselijke kapper, het koffiehuis, de heilige koeien, karren met daarvoor ezels en kamelen (of waren het toch dromedarissen), we hebben het allemaal gezien. Daarna naar Shekawati questhouse voor de lunch. Rijst, vegetarische balletjes (kofta’s red.) groenten, komkommer en tomaat stonden op het menu! Eenmaal terug bij het fort ging iedereen zijn eigen gang! We hebben veel mensen bij het zwembad gezien, om onder het genot van een drankje af te koelen. Rond 19.30 u. zijn we gaan eten in de tuin. Samen met Joke, Josine en Mariska diverse Indiase gerechten besteld. De anderen hebben volgens mij ook heerlijk gegeten. Om ongeveer 22.30 u. is iedereen teruggegaan naar de kamer. We kwamen André en Marja nog tegen die in een schattig nisje genoten van een borrel die zij die middag op de markt hadden gekocht. Nu snel slapen, morgen vroeg weer op.

Vrijdag 14 (13 red.) oktober (Johann en Chantal, zijn jullie bijgelovig? red.)
De meeste van ons hebben vanmorgen in de prachtige eetzaal ontbeten. Om 7.30 u vertrok de bus richting Fatahpir. Eenmaal in Fatahpir, een oude handelsstad, aangekomen hadden we de tijd om deze eens zo’n mooie stad met al zijn rijkdommen die inmiddels aan het vergaan zijn, te aanschouwen. Wat moet het er hier prachtig hebben uitgezien. Het werd weer tijd om verder te gaan. Na een welkome koffie/thee/plas-stop rijden we richting Bikaner. De bus brengt ons naar het Heritage resort. We worden ontvangen met een ketting van afrikaantjes, een verkoelend drankje en towel. Nadat de koffers op de kamers zijn gezet komen de meeste van de groep richting zwembad voor een verkoelende duik. Een aantal mensen hebben zich heerlijk laten verwennen door zich te laten masseren. Om 19.00 u met een stuk of 9 tuk-tuks (een soort gemotoriseerde karretjes, die vaak fraai beschilderd zijn waarin twee of drie mensen vervoerd kunnen worden, red.)  naar het restaurant gegaan. Dit werd een “try before you die”ervaring. Na een heerlijk diner voor weinig  (roepies red.) terug naar het hotel. Daar nog een afzakkertje genomen voor we de kamers opzochten.

Zaterdag 14 oktober
Vanmorgen om 9.00 uur vetrokken naar de Karni Mata Temple, beter bekend als de rattentempel. Deze tempel wordt bevolkt door een enorme hoeveelheid  heilige ratten, in het hindoeïsme omschreven als “het rijdier van de populaire god Ganesh”.
Hier aangekomen onze schoenen uitgegaan en naar binnen gegaan........ Daar zagen we mensen bidden en om hen en ons heen vele ratten. Het was een prachtig schouwspel..........
Daarna door naar Bikaner waar de middag vrij te besteden was. De meesten zijn eerst gaan lunchen en hebben daarna het Junagarh Fort bezocht. Dit fort is uniek in Rajasthan omdat de inrichting nog volledig uit de tijd van de voormalige Maharadja is. Vervolgens de drukte van het verkeer in om het nieuwe maar vooral het oude gedeelte van Bikaner te bekijken. Aan het eind van de middag terug met de tuk-tuk naar het hotel, om onder het genot van een verfrissende duik en een drankje terug te kijken op een onvergetelijke dag. De meeste van onze groep hebben in het hotel gegeten. Het eten was gevarieerd en lekker. De kamers worden vandaag vroeg opgezocht om ons klaar te maken voor de dag van morgen.
          Johann en Chantal
Zondag 15 oktober
“Caravan Serai”
Terwijl twintig kamelen de Djosertjes in sukkeldraf door de Thar-woestijn dragen zingt in mijn hoofd een liedje van Santana: “Caravan Serai”. Dit liedje gaat over een groep Nomaden die altijd onderweg zijn. Voor vijf weken zijn wij ook Nomaden van Delhi tot Katmandu. Ik denk terug aan vanochtend toen ik kennis maakte met mijn kameel “Jaipur”. Eigenlijk is een kameel, volgens diverse Djosers een dromedaris. Het zij zo!!!
Het opstappen op een kameel is altijd weer een sport. Eerst val je naar voren, dan  naar achter om tenslotte je balans op de rug van het grote beest te vinden. Ik vind het net dansles. Op weg naar de eerste pleisterplaats tjokken we door het landschap dat soms kaal is en dan weer begroeid. Zo af en toe doemen uit het niets kinderen op. Namasté (de Indiase groet, red.) roepen ze vriendelijk. Ik vraag me af waar deze kinderen wonen.
Waar ik ook kijk, ik zie geen vrijstaande huisjes. Wel enkele holbewonerhutjes. De kameeldrijver loopt apathisch  naast Jaipur. Soms sist ie naar zijn kameel als die naar bladeren aan een boom lonkt. Van Fred, die voor één dag reisleider is, heb ik 100 roepie gekregen die ik na afloop aan de kameeldrijver moet overhandigen. Overigens vind ik het jammer dat Fred niet zijn witte Radja-pak heeft aangetrokken, dat zou een mooi contrast zijn geweest in de hete woestijn, Na een kleine twee uur op de hobbelige kameel ben ik blij dat ik mijn benen kan strekken. We zitten (een aantal ligt, red.) knus onder een tentdoek zodat de zon geen kans heeft om ons te doen verbranden. De lunch is prima, alsof een cateraar voorbij is gekomen. Daarna is het kaarten of slapen, meer keus is er niet. Ons koningin-moeder Ine is intussen al een slapende roos.
Om half vier stijgen we weer op ons beest, om even later voor de derde keer af te stappen. We gaan een dorpje bezichtigen, een kleine vinex-wijk in de Thar-woestijn. Ik vind ’t ongelofelijk dat mensen hier kunnen wonen. We gaan weer op weg. Bijna vooraan zie ik een trotse Ine, onze koningin-moeder. (ze heeft de grootste kameel, red.) haar kameel met het grootste gemak berijden. Langzaam kleurt de ondergaande zon de woestijn goudgeel. In ons overnachtingsverblijf worden we verwelkomd met Hindoe-muziek. Nu eerst een pilsje, eten en dan slapen in de tent op een hard bedje, Morgen zien we wel weer.

Maandag 16 oktober
“De liefde voor de kameel”
De ochtend na de kamelentocht gloort. Gewekt worden met muziek in de woestijn is dat niet bijzonder? Hoe zal ik me voelen? Mijn benen voelen in ieder geval stram aan alsof mijn spieren vijf centimeter zijn gekrompen. Om me heen hoor ik tenten openritsen en zie ik Djosertjes naar buiten komen. Niet iedereen loopt als een kievit, sommigen maken een verkrampte indruk. Het bed was hard maar best te doen. In het duister wachten we gedwee op het ontbijt. In de verte hoor ik het gerammel van de karren die ons naar de bus gaan vervoeren. Vijf heupwiegende kamelen trekken de vijf karren. Joh! Roept Guus.
De dag is begonnen en de zon stijgt op achter de heuvels. Na het eten van een gekookt eitje neem ik plaats op een van de vijf karren. Nu heb ik de tijd om de kop van een kameel eens goed te bekijken. Ik zie dat de kameel achter mij een soort hazelip heeft. Bij iedere stap die hij zet hangt het linkerdeel van zijn lip lager. De tanden die hij ontbloot zijn niet bijster wit. Een keer zijn tanden poetsen zou niet gek zijn. Ondanks dat zijn het arrogante dieren, ze kijken me geen moment aan. Joh! Zou Guus zeggen.
Eenmaal in de bus gaan we op weg naar Jaisalmer, 330 kilometer verder in Rajasthan.
Onderweg gebeurt er niet veel. Nog moe van de kamelentocht sluit ik mijn ogen en dommel weg. Af en toe wordt er gestopt voor een fotostop. Twee keer om kamelen te fotograferen. De liefde voor de kameel is duidelijk gegroeid binnen de Djosergroep, ondanks de pijn in de bovenbenen. Om 17.30 u duik ik in het zwembad van ons hotel. Het water spoelt opnieuw een warm, mooie en lome dag af.

Dinsdag 17 oktober
“Overal koeien”
Jaisalmer was vroeger een bloeiend handelscentrum. De eerste vorsten werden rijk van edelstenen, zijde en opium. Maar niet op een eerlijke manier. Ze beroofden karavanen die voorbij trokken, Nu is Jaisalmer een vredelievende stad met vriendelijke maar ook opdringerige mensen. Een blik in een winkel en je wordt meteen in schoolengels naar binnen getrokken. “I make a good price for you, mister, where do you come from?”
Een gids wil ons wel voor vijftig roepie door het fort begeleiden. Hij heeft een broer wonen in Almere en spreekt enkele woorden nederlands. Het Jaisalmer Fort is van een unieke schoonheid. Vooral het gebeeldhouwde werk van de Jaintempel is haast adembenemend, zo met precisie uitgevoerd. Ook het wandelen door de steegjes geeft mij het gevoel dat ik terug ben in vroegere sferen. Alleen de schreeuwerige reclames op de meeste winkeltjes zorgen ervoor dat ik weer terug ben in de 21e eeuw.
En overal waar ik kijk zijn koeien, etend, slapend of op hun gemak kuierend door de steegjes. Ze trekken zich niets aan van al dat getoeter. Op een pleintje staat een koe te loeien, boos omdat een motorrijder haar wilde snijden. En dat kan niet! Een koe is nu eenmaal heilig. In een steegje zie ik een koe haar kop tegen een hekwerk stoten. Een jongen vertelt ons dat deze koe driemaal per dag aanklopt voor eten en niet weggaat voordat zij inderdaad een koeienontbijt, -lunch of –diner heeft gehad. Hoe wonderlijk!
Tja, en eindelijk heb ik mijn tas van kamelenleer gekocht voor slechts 400 roepies. Het was wel even bieden en laten, maar oké dat hoort erbij. Voldaan ga ik samen met Jeanne op zoek naar een overkapte brommer (tuk-tuk, red.) die ons naar het hotel brengt. Eerst even water kopen. In het winkeltje worden we uitgenodigd om thee te drinken. Een Chinese vrouw komt binnen en vraagt om een fles bier. De eigenaar geeft haar een kop thee en verdwijnt achter enkele kratten. Hij komt terug met onder zijn shirt een fles Kingfisher. De fles wordt ingepakt in krantenpapier. Het lijkt er op dat hij geen bier mag verkopen. “Maar de politie is als mijn broer” zegt hij lachend, “soms komen zij bij mij ook bier kopen”. Dat zijn dus de heimelijke genoegens van Jaisalmer!!!!!
                                                                                                                   George
Woensdag 18 oktober
Om 7.00 uur vertrekt de bus vanuit Jaisalmer richting Jodphur waar we rond 13.00 uur aankomen. Mari zorgt ervoor dat onze bagage in het hotel komt. Wij stappen uit bij het fort, dat scheelt tijd. Iedereen bekijkt het fort in zijn/haar eigen tempo, met of zonder koptelefoon. De groep valt uiteen in kleine groepjes. “Mijn” groepje (Johann, Chantal, Mariska, Joke en ik) gaan een stadswandeling doen. Via de kleine straatjes en de bazars rond de klokkentoren en natuurlijk de winkelstraatjes. We drinken een cola-tje voo 10 roepie (20 cent) en kijken onze ogen uit. En we zijn niet de enige, regelmatig worden we aangestaard door nieuwgierige Indiërs, groot en klein. Iedereen begroet je en wil een handje geven. We zwaaien wat af, het lijkt koninginnedag wel! Moe van het lopen nemen we een tuk-tuk naar het Bhawan Palace, waar een maharadja woont, maar wat ook een hotel is. Binnen kijken we weer onze ogen uit. Wat prachtig!!! We drinken ieder twee drankjes en zijn 4000 rupee’s kwijt (80 euro) (Vergissing????, red.) ’s-Avonds in de tuin van het hotel gegeten. Helaas is het zwembad dan al gesloten. Morgen gaan we  weer vroeg vertrekken, jammer, een halve dag is eigenlijk te weinig om deze stad echt te bekijken.

Donderdag 19 oktober
Opnieuw vertrekt de bus om 7.00 uur, deze keer met bestemming Udaipur. Onderweg stopt de chauffeur bij een weverij maar we weigeren uit te stappen. De volgende stop is bij de Jain tempels van Ranakpur. Heel mooi om te zien. In de mensa eten we voor 17 roepie een prima maaltijd. Dat is minder dan dat we normaal voor een liter water betalen! Rond 17.00 uur komen we in ons hotel aan, wat zo midden in de stad ligt dat we er niet met de bus kunnen komen. Op het dak van het hotel eten we met een groot deel van de groep, pesten we Mari met haar vriendje(s) en wordt er geïnformeerd naar elkaars maag/darmklachten, (eet smakelijk!) Persoonlijk had ik verwacht om op dag 1 al ziek te zijn, maar we zijn nu al op dag 11 en niemand van de groep heeft noemenswaardige klachten. India is lang niet zo erg als men zegt..........of komt het nog?
           Josin
Vrijdag 20 oktober
7.30 uur. De wekker gaat! We zijn in het romantische Udaipur. Het is hier prachtig!
Ons hotel ligt aan het lake Pichola en sommige kamers hebben uitzicht op het lake Palace. (Het hotel/restaurant dat bekend is door de James Bond-film “Octopussy”).
Iedereen gaat vandaag zijn  eigen gang. Wij, (Josine, Johann, Chantal, Joke en ik) hebben eerst een iets wat duffe activiteit gedaan.... Een boottocht over lake Pichola. Bij de boot ontmoetten we Hetty en Ine (Ook van onze groep) en na wat heen en weer geklets zitten we voor 75 roepie per persoon in de boot. Het is mooi om alle gebouwen vanaf het water te bewonderen. De rest van de dag cultuur gesnoven en natuurlijk geshopt. Je kunt hier leuk shoppen. Op weg naar Savage Garden (Ons dinerplek voor vanavond) steekt Johann samen met wat kinderen vuurwerk af. Het is namelijk feest in Rajasthan. Het feest heet “Dewali”en ik geloof dat het iets te maken heeft met de vrouw van Ghanes (lekker duidelijk) (Ganesha red.) Bij Savage Garden komen we George en Jeanne tegen en eten we gezellig met zijn 7-en. Nog even door de straatjes van Udaipur gelopen en toen naar bed, morgen weer vroeg op (6.00u. vertrekken), voor de rit van 405 km naar Jaipur, onze laatste stad in Rajasthan.

p.s. hé George, hoe zat het nou ook alweer met dat verhaal over die “reet”?

Zaterdag 21 oktober  
5.30 u. Dat valt niet mee, zo vroeg die wekker, we zijn toch op vakantie???????
Nou ja, we kunnen in de bus bijslapen want het duur nog wel even voor we in Jaipur zijn.
Om ongeveer 10.00 u. stoppen we bij een klein wegrestaurant voor thee/koffie en een broodje. In de bus is het verder rustig. De een kijkt een beetje om zich heen, een ander leest een boek maar het gros zit toch wel te knikkebollen. Rond 13.30 u. stoppen we bij een A-I restaurant voor een late lunch. Jaipur is nu nog maar 60 km. Dat we de hoofdstad van Rajasthan naderen is aan alles te merken: Continu getoeter, veel winkeltjes en bazars, maar vooral veel, heel veel mensen, en koeien. Bij aankomst om ongeveer 16.15 u. in ons hotal Bissan Palace vallen er flinke regendruppels en onweert het zelfs. De kamers zijn weer verdeeld en we zitten allemaal ergens anders! Na afscheid genomen te hebben van Sjors en Jimmy (de buschauffeur en de bus-assistent) gaan we allemaal naar onze kamers. De middag/avond is ter vrije besteding.
Wij, (Chantal, Johann, Josine en ik) gaan eerst wat wandelen en bekijken alle lichtjes en kleurige straten die zijn versiert voor het Dewalifeest. Uiteindelijk nemen we een riksja naar de Meditareneo (ons restaurant voor vanavond). We worden al goed in het afdingen en voor 25 rupie per riksja worden we gebracht.
Tijdens de rit heb ik al gauw medelijden met de oude baas die de riksja voortbeweegt. Zo’n 160 kilo voortbewegen valt niet mee, ik vind het zielig en geef hem uiteindelijk het dubbele aantal roepies dan afgesproken en neem mezelf voor NOOIT meer een riksja te nemen. Het eten was heerlijk, op het dakterras van het hotel het prachtige vuurwerk bekeken, ongelooflijk!!! De mensen hier zijn zo arm en toch steken ze enorm veel geld in dit feest. De drukte in de stad is giga en niet te beschrijven. De koeien, honden en zwijnen hebben geen last van het vuurwerk. Rond 23.15 u. gaan we moe maar voldaan naar bed. HAPPY DEWALI
           Mariska
Zondag 22 oktober 
Om 9.00 u. vertrekken we met de hele club in 4 door Mari gehuurde taxi’s.
We gaan naar het Amber fort, maar eerst een rit door de oude stad. De varkens met hun jongen, koeien, geiten en honden doen zich te goed aan de vuilnishopen die je hier overal tegenkomt. We zien vrouwen in prachtig gekleurde sari’s die hun vuil op de grote hoop gooien. Het is hier smerig en het stinkt, en het is ongelooflijk stoffig en toch doen sommige vrouwen nog een poging om hun stoep stofvrij te krijgen, vechten tegen de bierkaai. Hier moeten toch ratten op af komen? Goed, we rijden langs het waterpaleis, er wordt getankt en George maakt voor mij een foto van het paleis, niet wetend dat we later uitgebreid de tijd krijgen om foto’s te maken. Op de hoofdweg zien we prachtig aangeklede olifanten met beschilderde slurfen en af en toe een kameel en natuurlijk overal koeien en honden. Bij het Amber fort, wat van veraf schitterend is om te zien, de zandkleur van de gebouwen tegen een achtergrond van rotsachtige heuvels, is het druk.
Iedereen gaat lopen behalve Hetty en ik. Mari onderhandelt over de prijs van een jeep die ons lekker naar boven brengt. In het fort gaat Hetty met de groep naar boven en bekijk ik de olifanten van dichtbij. Om 11.15 u. is het verzamelen onder aan het fort en vertrekken we voor de fotostop bij het waterpaleis om daarna door te gaan naar de crematieplaats van de maharadja’s, chiotaph of Gatore. We voelen het verschil in marmer, het ene ruw en dus minder fijn uitgehouwen en het andere hel glad en de olifanten die er in zijn uitgehouwen lijken wel van kant. Na enig overleg tussen Mari en de driver, Mari een beetje boos, gaan we naar MacDonalds voor de lunch. Zelfs de niet of nooit MacDonaldsgangers vinden het nog lekker ook, ik zag zelfs de ijsjes met “dip” over de toonbank gaan. Na de lunch naar het paleis der Winden waar we worden afgezet en ieder zijn weg gaat. Hetty en ik gaan naar het hotel en willen morgen nog even naar het paleis terug voor een foto. (zon stond verkeerd?) Heerlijk naar het zwembad waar later nog meer Djoserfamilie zich komt verkoelen. Het was weer een geweldige dag met erg veel indrukken en met af en toe, nog steeds, de geur van Jaipur in ons neus, gaan we na een heerlijk diner in het hotel naar onze kamer.
            Ine
Maandag 23 oktober
“Jut en Jul”werden om 8.00 u wakker door de vogeltjes en de kinderen die in onze steeg wonen. Na ons gewassen te hebben gaan we eerst ontbijten. Daarna de stad in met een “tjoek”nog even terug naar het paleis der Winden voor wat foto’s. Naar de stad is anders gelopen want we werden meegenomen door een rijke Indiër met een prachtige auto. Hij had ook een bling-bling mobieltje, nog nooit gezien. Vanavond gaan we bij hem telefoontjes plegen naar Nederland, hij is tot 11.30 u vanavond open. Hij heeft zijn winkeltje vlakbij het hotel. Na afgezet te zijn hebben wij ons in het verkeer gestort. Met veel getoeter enn geschreeuw zijn we naar de overkant van het paleis gelopen. De wandelstok van Ine heeft wel iets, ze kijken allemaal en je wordt met alles geholpen.
Erg veel bedelende moeders met baby’s op de arm. Maar je ziet ook wel leuke dingen, er is overal wel een handeltje mee te beginnen, of het nou een barbier of een schoenpoetser of een sleutelboer is, je kijkt je ogen uit. Je moet zelf ook uitkijken want er stond een motor (mijn liefde) die werd beschilderd door een oude man. Ik keek meer naar de motor dan naar de stoep. Dus ik nam een koeievlaai of zoiets mee. Natuurlijk lachen, die zal tot ik thuis kom wel tussen m’n zolen blijven zitten. Vooral die jezus-schoenen. Na wat gelopen te hebben en een paar winkels te hebben bezocht hadden ze al gauw door van: ......kijken ....kijken en niet kopen, dus we zijn al bekend.
We kwamen langs een fruitbar en daar hebben we een orange-drankje laten maken, samen voor 40 roepie... Na wat geslenterd te hebben zijn we met een tjoek naar ons hotel teruggegaan, we hebben een klein uurtje in de tuin gezeten. Maar degenen die daar een kamer hebben waren er niet, ik dacht Maria en Rens. Na een lassie-zout verorberd te hebben zijn we onze kamer op gaan zoeken, gauw badpak aan, tas inpakken en naar het zwembad. Het is twee uur, lekker zonnetje, gebleven tot 16.30 u  want 17.00 u moesten we ons melden om te horen of we nog naar de bios zouden gaan. Jawel, Mari had kaartjes weten te bemachtigen. Met de tjoek naar de stad, koffie met gebak bij Barista tegenover de bios.

De naam van de bioscoop is Raj Mandir. Het was een gekkenhuis, moeders met kleine baby’s bij een knokfilm “Don”. Zie je het voor je? Gekrijs, mobiels en luid geschreeuw. Het was een prachtige bios, je was echt uit. Met popcorn naar binnen. We zaten erg goed. Plaats K 1 t/m K 21 moest goed zijn. Er waren nog veel plaatsen vrij. Het was een heerlijke film met Paf-Pief romantiek, zang en dans, heerlijk. Ik zou graag de cd gehad willen hebben, maar we hebben nog even. In de pauze is de helft weggegaan en de andere helft (de jongeren) zijn gebleven. Na de film met een stel een tjoek tjoek genomen naar het hotel. Ik met mijn rechterbeen langs het hoofd van de rijder, die zat zich rot te lachen. Ik niet zo, want als je een aanrijding zou krijgen weet ik niet waar mijn been zou blijven. Maar, heel in het hotel aangekomen met Mariska bij ons. We zijn nog even naar huis gaan bellen. Alles goed en heel verbaasd zo uit India. Na nog iets gekocht te hebben gauw naar onze kamer. Kop kippensoep gemaakt en onze koffer ingepakt. Leuke dag gehad en nu oogjes toe en tot morgen.
            Hetty
Dinsdag 24 oktober
Een lange reisdag van Jaipur naar Agra. De weg was slecht en erg druk op het einde. Onderweg zijn we naar twee dingen geweest, eerst naar het Keolodeo Nationaal Park, een vogelpark. We zijn daar op de fiets gestapt en dat was best even lekker na de busrit. We zagen antilopen, schildpadden, koeien, vogels en apen, De gids vertelde van alles maar was soms moeilijk te verstaan. We kwamen bij een tempel, eenvoudig maar bewoond door vele wespen. Die zijn hier groot en oranje. Bij deze tempel zagen we een uiltje. We hebben geluncht in een miniem restaurant, het eten was nog wel wat maar de toiletten dan weer niet. Daarna zijn  we ‘s-middags naar de verlaten stad, Fatehpur Sihri geweest. Er was een tempel, een paleis en een ruïne. De tempel leek op de vrijdagtempel in Delhi maar was vandaag erg druk. Er was markt want het was vandaag suikerfeest, de ramadan is afgelopen. Gezellig maar druk en opdringerig. Wijzelf hadden even geen zin in een paleis dus zijn we de ruïne gaan bekijken. Af en toe was het net een openbaar toilet, zo stonk het. Op zich was het wel mooi om te zien. Om 17.00 u weer in de bus en op naar het hotel. Hotel Amar, goed, netjes, alles aanwezig en de badkamer doet het ook helemaal dus we hebben wederom niks te klagen. Om 19.00 u eten in de tuin met z’n allen. Nog even wat koek halen op straat en dan naar bed. Morgenochtend gaan we on 5.30 u in de ochtend naar de Taj Mahal

          Groetjes Mieke
Woensdag 25 oktober
Taj Mahal, echt schitterend. Om 5.30 u een half uurtje lopen om om 6.00 u de eerste te zijn. Bij je toegangskaartje krijg je een flesje water, een  paar sloffen om het marmer niet te beschadigen, en word je gefouilleerd en je tas nagekeken.Er mag niets mee naar binnen. De zon kwam mooi op, het was alleen wat dampig. Zelfs het gras was nat. We waren als een van de eerste bij de graftombes van Mumtaz en Sjah Jahan. We kregen wat ongevraagde uitleg, best handig. Het ingelegde marmer is echt prachtig. We hebben het hele complex bekeken en we zijn  drie keer bij de tombes geweest. Nog een poosje op een bankje gezeten om ons even te realiseren waar we waren. De Taj Mahal in India dus, daar hadden we lang naar uitgekeken. De hele reis hebben we hier naar uitgekeken. Dit is voor ons, eenmaal in a lifetime. Het was dus dik genieten en ik geloof voor iedereen. Daarna ontbijt in het hotel. Toen op naar het Rode Fort, lopend. Was mooi en erg druk omdat volgens mij half India vrij heeft. De mensen gaan op stap in hun nieuwe pak. Trouwens, toen we de Taj Mahal uitgingen, gingen er heel veel moslims naar binnen voor een dienst in de moskee. Iedereen moest gefouilleerd dus dat gaf een enorme rij buiten op straat. Ook nog een poosje in de oude stad van Agra rond gelopen. Druk maar het aanklampen viel erg mee.
Nog wel gezwommen en we hebben twee keer in de Pizzahut gegeten. Verse sla, hmmmmm!!!! Toen we ’s-avonds naar de pizzahut liepen werd er door iemand op ons geschoten. Marja werd in haar tas getroffen, vlak naast haar hand. Het zal wel baldadigheid zijn van de jeugd zullen we maar zeggen.
          Mieke en Guus
Donderdag 26 oktober
Vandaag een vrije dag. In de ongelijke straten van Jaipur heeft Fred zijn  voet verrekt. Dus van lopen komt niet veel. We gaan vanavond met de trein naar Varanasi dus moeten we onze kamers verlaten. Twee kamers zijn echter beschikbaar voor onze bagage en eventueel voor mensen die ziek worden, of voor te douchen. We gaan nog even naar de Sadi Bazaar. Met de tuk-tuk heen en terug met de riksja. Lekker aan het zwembad zitten met een kopje koffie. ’s-Middags gaan we nog een straatje om. We komen iemand tegen die een factory heeft in het vervaardigen van wandtapijten. Met halfedelstenen kralen, goud en zilverdraad, kraaltjes en borduurgaren, heel mooi maar heel druk. We raken buiten aan de praat met een postbode en van de eigenaar van de factory krijgen we coca cola. Zo zitten we gezellig op straat te babbelen. Daarna gaan we weer op pad.
Naar een factory die marmer inlegt. Deze firma werkt ook voor het gouvernement en houdt de Taj Mahal bij. Hij laat exact zien van wat voor materiaal en hoe het ingelegd wordt. Een echt oud ambacht. Omdat we vroeg uit het hotel moeten gaan we eerst langs de pizzahut, lekker wat schransen. Eenmaal aangekomen in het hotel staat er al heel wat bagage klaar in de hal. De meeste van ons moeten dan nog eten. Wij blijven achter en zitten dus tussen de tassen en de koffers. Zo verstrijkt de tijd en breekt de tijd aan om te vertrekken. Vanuit de bus kunnen we zien dat de chaos op straat compleet is. Bij het station aangekomen staan er veel dragers op ons te wachten, maar we willen zelf de bagage dragen. Dat blijkt nog tegen te vallen. Het is een ontzettend eind lopen. De nachttrein is wel comfortabel en als iedereen zijn plekje heeft gevonden dan keert de rust weer.

Vrijdag 27 oktober
Vannacht is George jarig. ’s-Nachts wordt door een aantal van ons versieringen aangebracht in de trein. ’s-Morgens worden we twee minuten voordat we de trein moeten verlaten wakker gemaakt. Toch vinden we nog de tijd om voor George een lied aan te heffen. Allemaal wat abrupt, maar toch. Deze keer wel een drager genomen, het is weer een heel eind lopen. Met de bus maar een klein stukje naar het hotel. Hotel Pradeep heeft nog niet alle kamers op orde. Wij krijgen wel vast een kamer, maar ook de bagage van vele van ons wordt bij ons even opgeslagen. Wij zijn best moe, dus na het wassen en eten gaan we nog slapen. Zo langzamerhand verdwijnt de overtollige bagage van onze kamer. We zijn weer zo fris als een hoentje als we de stad in gaan. We nemen wel een riksja want lopen gaat Fred nog niet goed af. We hebben een leuke riksje-man, erg aardig. Hij neemt ons mee naar Marnikarnika Ghat en daar vinden lijkverbrandingen plaats. Onderweg waren we al een baar met stoffelijk overschot tegengekomen. We bezien dit alles met grote verwondering. Eerder al worden we aangeklampt door een jonge man die gezellig tegen ons aankletst. Wij gaan thee drinken bij zijn oom in huis. Het lijkt wel een alchemist. Hij bevindt zich tussen flesjes elixers en kruiden. Twee runderen op zijn binnenplaatsje staan daar te staan. Wij blijven nog even en gaan dan naar een zijdeshop. De ene lap nog mooier dan de andere. Maar ik kom toch met twee lappen naar buiten. Dan gaan we richting hotel alwaar we wat eten op het prachtige dakterras. Deze daktuin moet wel de trots van het hotel zijn. Om 17.00 u gaan we de verjaardag van George vieren. Zijn stoel wordt versierd en tot George zijn verbazing komt er een twee kilo zware taart op de proppen. Vanochtend vroeg had hij al een cd gekregen, nu kreeg hij weer wat presentjes. Hij is verrast en houdt een toespraak voor ons allen. Hij presenteert ons een drankje en een Alibaba snack. Wij smullen allemaal van de black-forest taart. Het is echt gezellig. Na afloop gaan we nog wat fruit halen en water. Verder is ons plan te niksen en te pitten. Morgen weer een nieuwe dag.

Zaterdag 28 oktober
Jeanne, heb je je feesthoed al af??? Gisteravond stond zij ermee in de hal en had er geen erg meer in. (ze is en blijft een feestnummer,red.) Na een lange nachtrust probeert Fred op te staan. Dit valt nogal tegen. We bedenken wat we gaan doen. Blijven we nog of vliegen we terug. We gaan tenslotte naar een tempel met een landkaart van marmer. Driedimensionaal, helemaal uitgehakt uit één plaat marmer. Dan naar de Durga tempel, daar mogen we niet in omdat we geen Hindoe zijn. Dan maar verderop de Hanuhman tempel. Fred blijft in het tjoekie en ik ga met Pim de tjoekman naar binnen. We worden geheel gefouilleerd. Deze tempel blijkt een grote poppenkast. Door middel van poppen die bewegen wordt het verhaal achter de goden verteld. Pim vertelt er geestdriftig over. Daarna gaan we op weg naar een medicijnman. Het is een zeer oude baas met nog veel kracht in zijn  handen. Hij schroeft bijna Fred zijn voet eraf. Fred schreeuwt moord en brand en het halve straatje loopt uit. Dan moet Pim kruiden halen. Hij komt terug met gele en zwarte stenen. Die moeten nog gemalen worden. Na de kraker gaan we op weg naar de kruidenvermaler. Het is een klein winkeltje waar ze zijde verkopen. Wat moeten we hier nu??? We moeten op de grond gaan zitten en krijgen thee. Hij showt ons zijn zijden sari’s maar wij zijn niet van plan iets af te nemen. Plotseling komt er een schaaltje met warme bruine smurrie tevoorschijn. Dit alles wordt op Fred zijn voet gepaneerd en tenslotte worden er grote leerachtige bladeren tegen geplakt. Daaroverheen het zwachtel. De smurrie loopt aan alle kanten uit zijn sok en er door heen. Morgen nog zo’n sessie!! We gaan naar het hotel want Fred moet rusten. Vanavond een boottocht over de Ganges. We zien negen lijkverbrandingen. Het is druk op de ghats. Naar een andere ghat (bordes met trappen), er is een priesterceremonie aan de gang. Vóór mij gebeuren er onbegrijpelijke dingen. Die mooi geklede mannen zwaaien met koperen potten met vuur, wierook of anderszins rokend materiaal. De zang en muziek zijn heel monotoon. (Mantra’s red.) Het staat er stampvol mensen, en er loopt een rund op de trappen. Al met al is het een levendig en kleurig schouwspel. Later gaan we ook eten op een boot, een brede boot met mooi gevormde houten spijlen. We krijgen allemaal twee doosjes, er blijkt heel wat eten in te zitten. Fred en ik kunnen het niet op. Er zijn lakens neergelegd met wat zachts er onder en kussens zodat sommige van ons lekker gaan uitbuiken. Uiteindelijk moe maar voldaan gaan we naar het hotel.

Zondag 29 oktober
Vandaag 4.30 u opgestaan We gaan naar de Ganges. Het is een probleem om door de menigte heen te komen. We gaan met riksja’s en te voet maar er is geen doorkomen aan. We hoeven maar een klein eindje te lopen, de ghat zien we ineens opdoemen. Eenmaal aan de Ganges weten we niet wat we zien. Vele, vele kleurige vrouwen. We
gaan de boot in en blijven ons verbazen. Duizenden mensen op de ghats met mooi
opgemaakte schalen met fruit, groenten, bloemen en lichtjes van waxine. De vrouwen in hun zondagse sari, de mannen vaak met een ontbloot bovenlijf. De voorste rij vrouwen en mannen staan tot ver boven hun middel al uren in de Ganges. Ze wachten op de komst van de zon. De zon is nog in nevelen gehuld. Als de zon zich voorzichtig laat zien begint die hele kleurige menigte te joelen.

Het gonst langs het water en het is een indrukwekkend schouwspel. Incredible India, jazeker. Als de zon vol aan de hemel staat wassen de vrouwen hun sari’s , ook worden er koperen kannen gevuld met Gangeswater. Het is zondag vandaag en de zon heeft het einde van de vasten ingeluid. Het blijft een feestgedruis in de stad, ook voor de ophanden zijnde verkiezingen. Fred kan haast niet meer lopen en naar de medicijnman wil hij niet meer. We gaan terug naar het hotel, we willen ook niet meer naar Sarnat, te vermoeiend voor Fred zijn voet. Dan maar een dutje doen. Na enige tijd staat er een boy voor de deur. Ik moet naar beneden. Pim heeft weer nieuwe smurrie en bladeren. Pim wil er niets voor hebben, en Fred wil het niet meer op zijn voet. Wij gaan lekker verder slapen. Na dromenland gaan we naar de daktuin, Fred moet toch blijven zitten. We lezen en babbelen wat met Guus. Janny en Bert. De tijd vliegt om. Als de avond valt en alles weer in nevelen hult gaan wij op de daktuin een hapje eten. Tot morgen heilige stad.
         Fred en Francis
Maandag 30 oktober
Vandaag was een reisdag van Varanasi naar Shivpatinagar. We hebben dus weinig beleefd. Om 7.00 u vertrokken we met onze lunchbox onder de arm. In de bus kon iedereen mijmeren over de afgelopen dagen in Varanasi en zijn/haar ervaringen overdenken. Varanasi, de stad van dood en zoveel leven. De indruk die bij mij het meest is blijven hangen is van de vrouw die op de verbrandingsplaats afscheid nam van haar man. Zijn lichaam was op houtblokken gelegd en de windselen om zijn gezicht werden nog eenmaal weggehaald. Zij streelde zijn gezicht en hield het hoofd wat steeds opzij viel, recht. Daarna liep zij huilend weg en konden de mannen hun werk doen en de houtstapel aansteken. De tegenstellingen met de vele vruchtbaarheidssymbolen is groot. Deze tekens van nieuw leven in de vorm van een lingam en een yoni worden in vele tempels aanbeden. Het barst in deze stad van het jonge leven, zowel jonge kinderen als dieren floreren hier goed. Ik heb hier geen arme bedelkinderen gezien. Verder hebben we natuurlijk de feesten meegemaakt. Zoveel mensen die vol eerbied bezig waren met hun heilige Ganka en de gebruiken daaromheen. Onderweg stopte de bus in een dorpje waar nooit een bus stopt. Iedereen kwam kijken naar die rare Hollanders. De vrouwen verdwenen van de straat en overal stonden mannen met open monden naar ons te staren. Ik heb in jaren niet meer zoveel fans gehad. Het landschap wordt steeds mooier en groener. We kwamen om 17.30 u aan bij een prachtig koloniaal huis. Een kamer was groot genoeg om de hele groep te herbergen. We gingen ’s-avonds dineren in de eetkamer, een sfeervol gebeuren.

Dinsdag 31 oktober
Vandaag weer vertrokken uit het koloniale landhuis met goede herinneringen aan een goed diner in een prachtig huis. We vertrokken om 7.00 u en waren een paar uur later bij de grens met Nepal. Alle formaliteiten van briefjes invullen en stempels halen ging erg snel en we gingen nog een stukje verder Nepal in om te lunchen. Nepal was al gelijk anders dan India, schoner, grotere huizen, geen arme kleine kindertjes overal en de meisjes hebben broeken aan als schooluniform. Dit is ondenkbaar in India. Chitwan National Park is mooi gelegen in een prachtige natuur. Mari vertelde wat we de komende dagen allemaal kunnen doen. De winkeltjes zijn ook een verademing na India, je kunt rustig om je heen kijken. Vanavond diner-buffet met Nepalese dans.

Woensdag 1 november
Gisteravond heeft een deel van de groep een lopend buffet genomen en andere zijn in het dorpje gaan eten. Een paar mensen zijn ziek. Het eten was weer erg Indiaas en dus hadden we het snel gezien. Na afloop was er een local dansgroepje van alleen mannen die elkaar met stokken probeerde te slaan. Wel leuk maar de meesten hadden het wel gehad en na nog even meegedanst te hebben zochten we al snel ons mandje op.

Vandaag kanoën, wandelen en fietsen op het programma. Het kanoën was heerlijk. Rustig gleed de kano in de vroege ochtend over de rivier. We zagen allerlei vogels zoals de kingfishes, blauwe en zwarte mariboes en krokodillen. De kano ging stroomafwaarts, we stopten en liepen de jungle in met voor en achter een gids. We kregen instructies van de gids wat we moesten doen als er een rhino aankwam. Dan moesten we gaan jig-jaggen, oftewel zig-zaggen of snel in een boom klimmen. We zagen wel wat vogels en hoorde een rhino door het gras lopen (volgens de gids) maar we zagen niets. Wel veel sporen gezien, zelfs van de tijger. Na een heerlijke wandeling gingen we terug naar het hotel. Daar werden de olifanten gewassen en sommige van de Djosergroep waaronder ikzelf sprongen direkt bij de olifanten in bad. De Nepalese mensen vonden ons maar vreemd  met ons gegil, maar wij hebben ons prima vermaakt met de olifanten. Vanmiddag zijn we met een gids gaan fietsen in de omgeving. Deze gids zet allerlei projecten op voor mensen die hij  verwaarloosd langs de kant van de weg vindt of in de bergen. De mensen worden begeleid om in de agrarische sector te gaan werken of naaiwerk of schilderwerk te leren, zodat zij in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Verder gaan ze naar school om te leren lezen en schrijven en proberen ze de mannen die veelal drinken en losse handjes hebben op te voeden. We zijn ook op een festival geweest. Het was erg druk, er waren zelfs mensen uit Katmandu. Er waren veel gokspelletjes en ringgooien, om de nek van een levende eend. ’s-Avonds ging ieder zijns weegs.
Naam project:
Child Welfare Organisation Nepal
P.J.C.M. Alders
Rabobank Eemnes
Rekeningnr.: 315991674 t.n.v. Child Welfare Org.
www.childwelfarenepal.nl    

         Marja en André Heijze
Donderdag 2 november
Het grootste gedeelte van de groep ging naar de olifantenfokkerij. Fam. Visser was nog steeds ziek en sliepen daarom uit. Rhino-lodge is een ideale plek om weer tot rust te komen na het hectische India. Eindelijk het tropengevoel, heerlijk zitten aan de rivier en kijken naar het wassen van de olifanten. Gelukkig dat we hier ziek waren in plaats van in Varanasi.
    
’s-Middags zijn we een tocht gaan maken op een olifant. Natuurlijk hebben wij de neushoorn gezien ondanks het vervelende geklets en gegiechel van een stel Fransen.
Laura liet haar zonnebril vallen, de olifantenman gaf de olifant de opdracht deze bril te pakken en terug te bezorgen. Het landschap was heel indrukwekkend, vooral toen de schemering viel. We hebben genoten. Op de terugweg hoorden we een hoop getetter. Later begrepen we dat twee olifanten een soort conflict met elkaar hadden. Dat was niet prettig voor degenen die erop zaten. ’s-Avonds hebben we lang aan de rivier gezeten, gegeten, gedronken en genoten van de bijna volle maan.     

Vrijdag 3 november
Vandaag weer vroeg op, vertrek om 7.00 u, na een ontbijt met oude toast, een bak slappe koffie en een niet al te slechte curd. (yoghurt,red.) Maria voelde zich nog wat slap, Laura voelde zich gewoon rot en met mij ging het redelijk tot goed. Nog wel wat stijf van de olifantentocht. Het landschap veranderde. Het werd bosrijker, heuvelachtiger tot we ineens tussen de bergen reden met prachtige ravijnen en snel stromende rivieren, zoals we ons ook Nepal voorstelden. Na de koffiestop voelde Laura zich steeds beroerder. Ze kon het dan ook heel erg waarderen dat Ine en Hetty spontaan hun plaats op de achterbank afstonden, zodat ze plat kon liggen. Ook Johann en Chantal boden hun plaats voorin aan. Dank!
Rond 13.00 u kwamen we in Pokhara aan. Het ritueel: welkom, kamerverdeling, bagage, kamer opzoeken. De kamers waren prima, niet heel luxueus, maar van alles voorzien.
Pokhara Lakeside is erg op toeristen ingesteld. Het is nog niet uitgegroeid tot een Zell-am-See, maar ik denk dat het over een aantal jaren die kant wel opgaat. Dus lekker shoppen, dat is kijken, kijken, niet kopen en als je wat ziet stevig onderhandelen. En na een aantal jaren het zelf weer verkopen op de vrijmarkt. Alleen dan een goede prijs vragen en niet toegeven aan die lui die minder willen bieden.
Daarna prima gegeten bij Café Concerto. Wat een fijne muziek na al die Indiase of Parijse Bhudda muziek.

Zaterdag 4 november
Nu wel heel vroeg op. Om 4.30 u werden we gewekt. Vertrek om 5.00 uur per bus naar Sarangkot om de zonsopgang te zien. Toen we beneden kwamen was iedereen erg opgewonden. Wal bleek? De money-belt en het paspoort van Johann waren gestolen. Terwijl zij lagen te slapen had iemand zijn hand door het open raam en tralies gestoken en de waardevolle zaken van het nachtkastje gepakt. Voor de groep van Johann geen excursie naar Sarangkot maar alles gaan regelen. Mari liet zich van haar beste kant zien. Ze regelde eerst alles voor de excursie, daarna nam ze alle tijd voor Johann.
We vetrekken van ons hotel, een straat verder stopt de bus. Er moet gewacht worden op een vriend. We vroegen de chauffeur om door te rijden, dat wordt niet gedaan. Het getuigt van weinig respect en serviceverlening voor toeristen.(???, red.) Het trieste is, dat ze niet beseffen dat ze zo hun eigen inkomsten om zeep helpen.
Het bewijs leveren wij als groep zelf: want waarom tref ik zoveel groepsgenoten aan bij de meest commerciële zaak ter wereld, als een Mac Donald, terwijl ze in Nederland wellicht nooit naar een Mac Donald gaan.

Bij Sarangkot omhoog. Het blijkt een stevige klim. Maria, die zich nog steeds niet zo goed voelde heeft er duidelijk moeite mee. Gaandeweg raakt ze steeds meer uitgeput. Ondertussen is het grootste deel van de Sarangkotgangers boven. Laura’s en mijn indruk was als eerste: “zijn we hier nou voor gekomen?” Dit zien we elke wintersportvakantie vanuit ons raam van ons chalet. De bergen zijn te ver weg om te beseffen hoe hoog ze zijn en hoe achter ons de Indiase hoogvlakte begint. Fotografisch is dit moeilijk vast te leggen, hoewel de mensenmenigte op deze “Kodak-rim” het tegendeel probeert te bewijzen. Teruggekomen wacht ons een grote teleurstelling. De bus is er niet. Om 8.00 u zouden we hier zijn. Iedere bus gevraagd: Djosergroep – Hotel View Point, nee verderop, maar nergens een bus. We voelden ons genomen. Vooral Maria, die uitgeput was en niet meer kon. We gaan lopen. Al gauw komt een lokale bus met Nepalese toeristen. We houden deze aan en in deze overvolle bus maken ze plaats voor Maria, Laura gaat op de grond zitten en ik sta op de treeplank. Het blijkt een bus vol congresgangers van Amnesty International te zijn. We rijden mee naar Pokhara en zij bieden ons masalathee aan. We raken in gesprek. Een delegatie is pas in Nederland geweest en heeft met kamerleden en op het ministerie van buitenlandse zaken gesproken over de politieke toestand in Nepal en de mensenrechten in het bijzonder. Toen we terugkwamen in het hotel was Mari aan het bellen met de ambassade. Johann kon gelukkig nog steeds lachen en Chantal was ook alweer over de schrik heen. Er wordt geregeld dat Johann in ieder geval naar huis kan, hij mag alleen India niet meer in. Mari vroeg hoe het ons was vergaan en vroeg of Maria niet naar de dokter wilde. Mari begeleidt Maria (en Laura) en iemand van het hotel om te bemiddelen bij het bezoek aan het particulier ziekenhuis. We stemmen in met de onderzoeken maar niet met de intraveneuze voeding. De arts denkt dat de klachten te wijten zijn aan de Lassi die we alledrie dronken in Varanassi en niet aan het eten van een gekookt ei.
     
Zondag 5 november
Vandaag het er maar eens van genomen. Eerst wat uitgeslapen, daarna gaan ontbijten bij café Concerto. Prima ontbijt, wederom goede muziek, rust, met uitzicht op het meer, krantje erbij. En heerlijke sfeer, waar we in de drukke Indiase steden zo naar verlangden. Daarna per openbaar vervoer (bus) naar Devi Falls en Tashiling Tibetan Village. Terug in Lakeside nog wat gewinkeld en weer heerlijk gegeten. Een rustige dag!
Er zijn  foto’s gemaakt in de school van het Tibetaanse dorp, deze kunnen gestuurd worden naar:
Lobsang Phelgye (head master)
Mount Kailash school
P.O.Box no.495 Potkara Nepal
e-mail: lphelgye@yahoo.com.
Lobsang kan er ook voor zorgen dat andere foto’s die gemaakt zijn in het dorp bij de juiste personen terechtkomen. (red.)

Maandag 6 november
Vanmorgen weer vroeg op. Om 7.00 u vertrokken uit Pokhara. De reis verliep voorspoedig. Een mooie reis door de bergen met rivieren en bossen.
Tegen 13.00 u zouden we in Kathmandu aankomen, maar vlak ervoor kwamen we in een file terecht. Een vrachtauto met pech versperde de weg. Juist op zo’n moment krijg je de gelegenheid om de vrachtauto’s wat beter te bekijken, de prachtige versieringen, de cabine met niet erin alleen de chauffeur maar soms hele gezinnen. Maar je ziet ook de gebreken. Vrijwel iedere chauffeur legde bij stilstand een steen achter de wielen, banden, die wel erg versleten waren. Ik schat in, dat vrijwel geen vrachtauto in Nederland, bij zo’n staat van onderhoud, door de APK-keuring komt. Na een tijdje zette alles zich weer in beweging en kwamen we rond 15.00 u in het hotel. Daarna ging iedereen zijn eigen weg, meestal Durbar Square.

          Rens, Maria en Laura
Dinsdag 7 november
Vanmorgen was het vroeg opstaan voor het grootste gedeelte van de groep!
We gaan vliegen!! Over/naar de Mount Everest! Om 5.30 u vetrekken we met de bus naar het vliegveld. André, die niet gaat vliegen vergezelt Marja, sportief hoor!! (Maar dat komt omdat zij direkt na het vliegen doorgaan naar Pashupatinath wat vlak naast het vliegveld ligt). Op het vliegveld moet er eerst nog Rp 170 betaald worden voor...tax??
Dan in de rij voor je ticket. Uiteraard worden we vele keren gefouilleerd, mannen en vrouwen hebben een aparte rij. Eindelijk gaan we met het busje naar het vliegtuig, een .......? Sorry Rens, ik ben de naam alweer vergeten!

Het is een 20-persoons vliegtuigje en iedereen heeft een plaatsje bij het raam. Enkele mensen  zitten boven de vleugels, zij zitten ‘laag’, dus wordt er regelmatig van plaats gewisseld opdat iedereen goede? foto’s kan maken. Guus baalt, Mieke ook, want hun fototoestel (net gekocht in India) spoelt niet goed terug. Gelukkig zijn er genoeg foto’s door de groep gemaakt, maar het is toch anders als je ze zelf maakt!
Maar het is een schrale troost. Eindelijk komt dan de Mount Everest, iederen wil dat op de foto, uiteraard. De stewardess is zéér behulpzaam en legt volgens mij aan iedereen uit op het kaartje waar we zijn en wat je ziet. Super hoor!! Iedereen geniet van de witte bergen, het is dan ook een schitterend gezicht! Zelfs Tibet hebben we in de verte kunnen zien liggen! ’t Was zéér helder boven. Vlak voor de landing wordt ons medegedeeld dat wij niet kunnen landen op ‘ons’ vliegveld in verband met mist. Grapjes volgen al gauw, wat nu??? Naar Tibet dan maar? Ook Frankrijk wordt geroepen!
De mist trekt echter snel op dus wordt het weer ‘ons’ vliegveld. Daar staat André braaf te wachten. Vol trots?, nemen we nog een kaart in ontvangst waarop staat dat wij de Mount Everest bijna hebben aangeraakt. Een leuke geste van Buddha Air. Na de busreis valt de groep uitéén. Johann en Chantal gaan (moeten) naar de ambassade voor een noodpaspoort en daarna naar de vreemdelingendienst voor een visum. Gelukkig gaat Mari met hen mee. George en Jeanne hebben mij vandaag geleased (goed gespeld red.) dus ga ik met hen op stap naar Pashupatinath. Rond 8.15 u vertrekken we met de Djoser bus richting Pashupatinath evenals een aantal anderen  van de groep. De rest rijdt door naar het hotel. Na het entreegeld betaald te hebben gaan we op pad.
Héél rustig is het nog aan de oevers van de Bagmatirivier. Er vindt een verbranding plaats van een 22-jarig meisje. Diep onder de indruk aanschouwen George, Jeanne en ik het gebeuren van dichtbij. Toch voelen wij ons geen ‘indringers’ en voorzichtig, respectvol maken wij wat foto’s. Daarna naar de andere kant van de brug. Daar wordt ritueel de laatste eer bewezen aan de overledenen. Eigenlijk kunnen we hie rwel uren rondbrengen, rond de rivier, ondanks de “dood” die hier heerst. Er vinden nu meer verbrandingen plaats. Nog even naar de tempel boven op de heuvel, dus trappen lopen! Daar zijn heel veel apen te zien. Vervolgens weer terug naar beneden op weg naar het Elderly’s home, waar we rond 10.25 u aankomen. (opgericht door moeder Teresa,red.) De bejaarden (65+) die hier wonen krijgen net een maaltijd, rijst met curry. Een vrouw met één tand lacht vrolijk. Het geheel maakt een rustige, plezierige indruk. Na een donatie gaan we te voet naar de Badhnath tempel. Een prachtige wandeling door een niet toeristisch deel van Kathmandu. Onderweg bezoeken we een school die we al lopend tegenkomen. Vervolgens bekijken we de Bodhnath tempel vanaf het plein, het plateau, en maken foto’s. Grote ogen volgen ons overal.
Met de taxi naar het hotel, dan eten en lopend naar Durbar Square. Daar bekijken we de tempels en uiteraard vangen we een glimp van Kumari!!! Na nog wat geslenterd te hebben rond het plein drinken we wat en lopen terug naar het hotel. Ieder gaat zijn eigen weg. Ik ga weer met mijn ‘geleasde kids’ eten, of ben ik een ‘geleasde moeder’??
Onder het eten vertellen wij, Johann, Chantal, Mariska, Josien en ik onze belevenissen van de dag. Moe, vol indrukken van deze lange dag gaan we slapen.

Woensdag 8 november
Vanmorgen om 9.00 u vetrokken we met de hele groep naar Patan. Helaas kwamen we in een file terecht in verband met een demonstratie tegen???wat???
Toen er echt geen doorkomen meer aan was besloten we na goed  overleg Patan te laten voor wat ht was. Er was genoeg tijd verloren gegaan en om 10.50 u reden we door naar Bhaktapur waar we rond 11.30 u aankwamen. Daar werden we ‘los’gelaten tot 13.00 u.
Ook hier een Durbar Square, groter dan Kathmandu en ook hier vele tempels.
Door straatjes geslenterd, winkeltjes bekeken, gegeten en gedronken hoog boven in een restaurantje wat leek op een tempel met uitzicht op een groot plein. Daarna op jacht naar een thangka met Boeddha-figuurtjes erop. Fijn beschilderd wordt hier het leven van Boeddha op uitgebeeld. Enne....’t is gelukt, ik heb er een gekocht!! Samen met Johann, Chantal, Mariska en Josien hebben we ons over vele thangka’s gebogen, veel dank voor jullie support! Rond 13.30 u vertrokken we met de bus naar onze eindbestemming van deze dag: Nagarkot. Een hele reis hoog door de bergen en bijna op het topje van de berg  was ons hotel waar we om 16.45 u arriveerden. Kamers werden verdeeld, iedereen had een schitterend uitzicht!! Vervolgens wat gedronken met elkaar, gekletst en om 19.00 u aan tafel. Iedereen kreeg bijna gelijk eten en dat valt niet mee, à la carte voor 21 personen!! Hulde aan het personeel! Aan de andere kant van de tafel werd luid gezongen over Ajax en Feijenoord en nog andere meezingers. Wat bracht hen tot dit gezang???
Special lassi??? (Is yoghurtdrank met speciaal spul, red.) Rond 22.00 u ging iedereen naar de kamer, morgen weer vroeg op want om 6.15 u is de zonsopgang.

Donderdag 9 november
Om 5.45 u geklop op de deur.....opstaan!!!
Iedereen ging naar het dakterras van ons mooi gelegen hotel. Behalve Mari, die niet gewekt was. Foto’s, foto’s en nog eens foto’s werden er gemaakt van de zonsopgang en de mooie bergen met sneeuw. Daarna lekker ontbeten en om 8.00 u op pad met z’n 14en (Chantal, Johann, Guus en Mieke, André en Marja, Fred en Francis, Janny en Bert, Jeanne en George, Mari en ik) richting Bhaktapur. Een gids ging met ons mee opdat we niet zouden verdwalen tijdens onze bergwandeling. Het was heerlijk om na vele drukke dagen te genieten van de rust en de mooie omgeving. Leuke bergdorpjes onderweg met vriendelijke mensen. Het was echt genieten. Rond 11.30 u waren we bij Changu Narayan waar gegeten en gedronken werd. Jammer dat het eten lang op zich liet wachten maar dat zijn we onderhand wel gewend. Afscheid van Chantal en Johann, die gingen met de local bus naar Patan en Mari met de bus naar Kathmandu. Fred, Francis, André en Marja gingen ook niet verder lopen. De rest moest via de tempel (60 rp. entree) naar de andere kant van de berg. Gelukkig was de tempel de moeite van een bezoek waard! Via een zeer wisselend landschap kwamen we rond 14.30 u  in Bhaktapur aan, ‘trots’ dat we zolang gewandeld hadden! Afscheid van de gids en met een taxi naar ons hotel in Khatmandu. Daar heerlijk douchen, bijkomen en nog even rondkijken in de stad. ’s-Avonds met Mariska, Chantal en Johann, Josien, George en Jeanne, Hetty en Ine, Janny en Bert en Mari gaan eten bij Ying-Yang, eind van een gezelligde dag en onze laatste avond in Kathmandu.
           Joke
Vrijdag 10 november
’s-Morgens vroeg uit de veren om de laatste uurtjes Nepal op te snuiven. Eerst met de Riksja  naar de Swayambunath tempel. We zijn te vroeg uitgestapt en komen nog langs stukken die zeer de moeite waard zijn om gelopen te hebben. Enkele honderden trappen hoog, dus flink klimmen, langs vele apen en stalletjes komen we aan bij het tempelcomplex. Het was de moeite van het lopen zeker waard. Nog wat geofferd, en wat gekocht en lekker rondgesjouwd. Daarna lopend door de stad terug naar het hotel om onze bagage te verzamelen en te vertrekken naar het vliegveld.
Controle, controle, controle, we waren ruimschoots op tijd maar hadden de tijd echt nodig om op tijd in het vliegtuig te stappen. Beter tien controles teveel dan een controle te weinig. Ik vind het absoluut niet erg. In Delhi hadden we nog ruimschoots de tijd. Een gedeelte van de groep is nog naar het hotel gegaan waar enkele kamers voor ons gereserveerd waren, de anderen bleven op het vliegveld, waaronder Johann want die mocht er niet af!!! in verband met zijn tijdelijke paspoort.
Ik heb me heerlijk vermaakt met wat lezen, mensen kijken en later met scrabblen met Mariska. Kortom de tijd vloog. We hebben een prima vlucht gehad en zijn exact op tijd geland in Amsterdam waar de meeste Djosertjes werden opgehaald door familie, vrienden, kinderen en kleinkinderen.
Na afscheid te hebben genomen van elkaar ging iedereen zijn eigen weg. Het is een enerverende reis geweest, met vele hoogtepunten. Wat me ontzettend boeit zijn de mensen uit andere culturen met hun gewoonten en gebruiken, zo anders als wij. Met veel respect en bewondering denk ik daaraan terug. En wat kunnen wij veel leren van deze vreemde culturen, van mensen die materieel zo weinig hebben maar een geestelijke bagage hebben die er toe doet.

            Jeanne