Reisverslag van een reis naar en in Ladakh

Rondreis India – Ladakh

Verslag van een fantastische reis van de Indiase hoofdstad Delhi naar Ladakh in de deelstaat de Gouden Tempel in AmritsarDjosergroep

Zondag 14 juni 2009         Delhi

Na een korte nacht en het welkomstpraatje van Michel vertrekken we bijna met de hele groep voor een dagje sightseeing in Delhi. Eerst richting Humayun’s Tomb. Hier is ’t nog lekker rustig. Wat rondgewandeld. Veel gelijkenis met de Taj Mahal.

Op naar de Parlementsgebouwen, 10 minuten uit de bus om deze te bezichtigen. Volgens mij heeft niemand er iets van gezien. De kleurrijke Indiase bevolking die hun zondagmiddag doorbracht in het parkje was veel interessanter. Na veel foto’s nemen over en weer, vervolgen we onze trip naar India Gate, ook hier weer veel mensen kijken. De laatste tussenstop met onze bus is bij Raj Ghat, waar Mahatma Gandhi is gecremeerd, hier is het erg druk.

Op naar Old Delhi, de bus dropt ons bij het Rode Fort waarna iedereen een beetje z’n eigen weg gaat. Oppassen met oversteken hier, wat een drukte. In de bazaar op zoek naar iets te eten en lekker zitten uitrusten op de trappen van Jama Mashid, na een minuut of 10 loopt het kringetje van starende Indiërs vanzelf weer door. Dan wagen wij ons in een autoriksja richting Connaught Place. Wat is het hier een luxe vergeleken met de oude stad, luxe winkeltjes en koffiehuizen en ondergronds een grote toeristenmarkt ( waar het wel lekker koel is). We gaan op zoek naar “United Coffeehouse” waar we met de groep gaan eten. Ziet er gezellig uit en het eten is heerlijk. Ook het afrekenen gaat hier erg vlot. Het was een lange dag, waarop we erg veel gezien hebben. Moe maar voldaan keren we terug richting hotel. Nog even wat inkopen doen voor morgenochtend en dan lekker slapen.      Natasja

  

Maandag 15 juni     Delhi – Amritsar

Een wat langere nacht gehad dan de voorgaande en om 6.00 stond de hele groep met gepakte tassen in de hal van het hotel. Een “inval”bus bracht ons naar het treinstation – daar was het even trap op en trap af naar het juiste perron. Gereserveerde plaatsen en airco…. We hadden allemaal op die aircokoelte gerekend, fleecetruien mee en wandelschoenen aan, en het eerste uur dééd die airco het ook! Sowieso een half uurtje vertraging. Onderweg eerst de grauwe en vuile buitenwijken van Delhi, die plaats maakten voor het platteland, met veel akkers ( o.a. rijstvelden) en een soort van koepeltentjes van riet.

In de trein zelf kregen we flessen water, thee, ontbijt, sapjes. Kortom, prima verzorging. Vanwege de hitte door uitgevallen airco was alle vocht welkom. Om een uur of twee kwamen we in Amritsar aan. Door een miscommunicatie stond onze eigen bus op een verkeerde plek, andere uitgang, te wachten maar het stationsplein bood weer veel gelegenheid tot het nemen van bijzondere foto’s.

Met de bus waren we snel bij het hotel Blue Moon, waar ons een heel lekkere lunch (buffet) wachtte. Hierna ging ieder zijn eigen weg: een groepje per taxi naar de Pakistaanse grens voor de ceremonie bij het sluiten hiervan, en wij gingen per tuktuk naar de Gouden Tempel.                   Annemarie

Dit werd een heel bijzondere belevenis. We begonnen met het afgeven van onze schoenen bij loket 3 en kregen een genummerde penning mee, zodat we later weer de goede schoenen terug zouden krijgen. Daarna reinigden we onze voeten in de speciale voetenbaden. Daar wandelde iedereen doorheen. Vervolgens stonden we “oog in oog” met deze prachtige tempel.

Er werd heel wat gefotografeerd. Ook de Indiase mensen die daar waren kwamen vaak op de foto. Ze kwamen er zelfs om vragen en bedankten er zelfs voor. Overal biddende en ritueel badende mensen.

Bij – for ladies only – kochten we een offerande. Bladeren met daarin een zoete pasta. De helft werd later in de tempel weggenomen, de andere helft kreeg je mee en was om op te eten. Het bezoek in het heiligdom was prachtig. Er werden raga’s gespeeld en gezongen en de medebezoekers in de rij waren erg vriendelijk en nieuwsgierig. Nog even een tijdje naar de muziek geluisterd en daarna naar de keuken. Enorme hoeveelheden linzen stonden te weken, uien en knoflook werden met bakken vol geschild. En in de keuken stonden enorme pannen op een met hout gestookte kookplaat. Terug naar Blue Moon hotel. Een prima hotel met een mooie tuin. Nu en dan valt het elektrisch uit, maar ook dat is iets wat er bij hoort. Amy

Dinsdag 16 juni   Amritsar – Dharamsala

Nog nadromend over de prachtige gouden tempel vertrekken we na een heerlijk ontbijt om 7.30 richting Dharamsala. Met een lekkere temperatuur trekt het Indiase dagelijkse leven langs ons heen.

Onderweg wordt de ijskast nog even gevuld met ijs en hebben we een voortreffelijke lunch. En dan opeens… zijn ze er: de bergen. De zeer goede chauffeur manoeuvreert de bus op een dermate wijze dat zelfs de ervaren “wagenziekgasten” redelijk fris en fruitig op plaats van bestemming aankomen. Een groot compliment is op z’n plaats! De tocht naar boven geeft ons alvast een voorproefje van wat ons verder nog in de reis te wachten staat: we kunnen al een glimp van de besneeuwde bergreuzen zien. Na een hartelijk en gastvrij ontvangst in het Hotel verkennen we de nabije straatjes van McLeodganj.

’s Avonds hebben we wederom een uitgebreide en gezellige proeverij van heerlijke Indiase vegetarische gerechten. Met een vol buikje vallen we tevreden in slaap.     Klara

 

Woensdag 17 juni  Dharamsala

Na een supergezellige avond met een heerlijk diner, vanmorgen ontwaakt met uitzicht op een prachtig mooi dal begon deze prachtige dag met een zonnetje. Na een lekker ontbijt wederom een prachtig uitzicht. Om 8.30 Dharamsala ingetrokken… Via een straat van winkeltjes met de meest uiteenlopende Tibetaanse dingen. Uiteindelijk begonnen met de wandeling van de Kora rondom de tempel van de Dalai Lama. Met name het begin van de route was adembenemend. Prachtige vergezichten gekleurd door duizenden gebedsvlaggetjes.

 Tip: koop ze van te voren want wij zijn ’s middags om 17.00 nogmaals de Kora gaan wandelen om zelf gebedsvlaggetjes op te hangen. Nadat we enkele gebedsmolens een zwengel hadden gegeven, op naar de tempel van de Dalai Lama. Indrukwekkend. De Dalai Lama was er wel, helaas was er geen audiëntie mogelijk. Zelfs niet voor Bollywoodsterren als ons.

Via de smalle straatjes vol winkeltjes, auto’s riksja’s, monniken, koeien en honden begonnen aan de 3 km lange wandeling naar de waterval. Een mooie makkelijke wandeling. Met mooie vergezichten, her en der leuke kraampjes en onderweg een heus zwembad ontdekt, midden op het dorpsplein. Na de waterval bereikt te hebben teruggewandeld en heerlijke momo’s gegeten op het centrale dorpsplein, op het dakterras met wederom een indrukwekkend vergezicht…. En toen shoppen, shoppen, shoppen. Met her en der een dakterras met een heerlijk drankje.

Om 17.00 zoals eerder vermeld opnieuw de Kora gelopen en dit keer hebben we diverse gebedsvlaggetjes opgehangen. Daarna op naar handje klap, een prachtige ceremonie waarbij monniken met elkaar debatteren en om dit extra kracht bij te zetten klappen ze luid in de handen. Prachtig gezicht. 

Hierna een prachtig uitzicht op de bergen rondom Dharamsala. Een mooie zonsondergang. Hierna multicultie gegeten bij een Russisch restaurant, waar we Indiase, Chinese, Tibetaanse en westerse maaltijden besteden en dat allemaal met een prachtig panorama. Hierna nog een drankje in de bar en toen nadromen over opnieuw een unieke dag in Ladakh/India.               Jeroen

                        

Donderdag 18 juni 2009               Dharamsala – Manali

Na een topdag gisteren was het weer vertrekken, dit keer om 7.00 uur. Het was een speciale dag: Herman was jarig en Michel overhandigde, na een “lang zal hij leven”, het feestvarken een enveloppe met kaart waarin wij onze goede wensen hadden geschreven. De jarige kreeg een ereplaats linksvoor in de bus versierd met gebedsvlaggen! Om 7.00 vertrek. Na een tijdje rijden kwamen we bij de Chauruuda Devi tempel. Er was een plechtigheid aan de gang: gelovigen dromden bijeen voor een beeld, we konden er met moeite langskomen. Er was gezang en overvloedig belgelui! Na de bezichtiging gingen we verder en stopten dan voor een kop koffie/thee/masala chai plus sanitaire stop.

Na deze verfrissing gingen we verder om nog een bezienswaardigheid te bezoeken: De Baijnath tempel toegewijd aan Shiva. Onderweg ernaartoe was er een noodstop voor een misselijke medereiziger. Na de gedane handelingen wisselde de jarige van plaats met medeneming van de gebedsvlaggen naar de 2e rij ten behoeve van de zieke (gelukkig later weer opgeknapt!) Het werd een late lunch: rond 14.00 We deden ons tegoed aan heerlijkheden als tomatensoep, vegetarische sandwiches, runderbouillon met bieslook, dal met naan springrolls en zo meer.

Verder ging de reis, steeds hoger, maar ook steeds warmer! Het bleek dat de airco het had begeven. De bus werd aan de kant gezet en de chauffeur en bijrijder doken onder de bus. Na enig wapengekletter was het euvel verholpen en zonder noemenswaardig verder oponthoud arriveerden we rond 18.30 in de kermis die Nieuw Manali heet. Drukte, massatoerisme, kermis en heel, heel veel verkeer van bussen, beladen auto’s en hier en daar een Tuktuk.

Gelukkig zitten wij aan de andere kant vlakbij Oud manali. Het is nu 20.10 uur. Om 20.30 gaan we dineren en daarna de verjaardag van Herman in gepaste dronkenschap verder vieren. Bij het begin van deze reis hebben Michel en ik afgesproken dat we er een mooie reis van gingen maken. Tot op heden is dat aardig gelukt!                        Sjef

Vrijdag 19 juni 2009           Manali

Een vrije dag in Manali waar we verblijven in Snow Crest Manor. Vanaf het dakterras een geweldig uitzicht op oud Manali, de besneeuwde bergtoppen en Vashisht. Groene bossen witte toppen. Omdat we morgen weer vroeg vertrekken en de verjaardagavond met ruim bier wat laat was geworden blijven de meesten van ons een beetje uitslapen…

Een relaxed ontbijt op een zonovergoten terras is een geweldig begin van mijn 59e levensjaar. In de loop van de ochtend vertrekken de inmiddels “los-vast” gevormde groepjes voor een verkenning van de omgeving. Al één pagina “tiplijn” van Michel komt daarbij goed van pas. Bedankt Michel!

Uiteindelijk net voor twaalven ook op pad met Albert Carolien en Anneline richting oud Manali.

Aanvankelijk lijkt het straatbeeld op dat van andere dorpen die we hebben gezien. Dat verandert als we plotseling drie boerenmeisjes zien met geweldige hooikorven op hun rug. Carolien vraag later na en hoort dat die 15 kilo wegen. Haha daar lopen we achteraan om hoog naar Oud manali met onze Lowa´s Hanwag´s en Meindl bergschoenen en deze dochters van het “land” doen het jawel op hun sandalen. Na de zoveelste sjalenkraam gaan we achter onze boerinnen aan en komen in het echte Oud Manali. Geweldig mooi ontworpen houten huizen met balkons en grote overkapping van graniettegels. De koeien lijken zo uit Oostenrijk te komen en de boerderijen hebben in sommige opzichten wel wat weg van oude boerderijen in Wallis in Zwitserland.

Op verschillende binnenplaatsen van de boerderijen wordt graan gedroogd. De vriendelijke bevolking wil graag exposeren voor een foto als het gevraagd wordt op een enkele uitzondering na. Ik blijf maar fotograferen omdat de snelheid van toeristenontwikkeling het waarschijnlijk maakt dat ook hier “moet worden gemoderniseerd” (waar hebben we dat eerder gehoord). Ook hier verschijnen slecht gebouwde “betonnen dozen”. Veel brandhout in soorten en maten. Kleine paadjes tussen mestvaalten en boerderijbalkonnetjes met vast ingebouwde weefgetouwen. En dan die besneeuwde bergen en in klederdracht rustig rondlopende boeren families. Wat een verademing na Delhi en Amritsar!! Na enig aandringen van de anderen toch maar verder naar de Manu tempel. Een stenen gebouw met veel kunstig gesneden houtwerk.

Het is inmiddels al ver in de middag dus op naar Vashist. We ontdekken een prachtig pad door een geweldig mooi sparrenbos. De entree van 5 rupee p.p. was niet een echte drempel. Uitkomende op het Nehmplein zitten we weer midden in de irritante toeterende auto’s (ik ga daar nooit aan wennen). De brug oversteken en de weg op langs de rivier. Omdat we geen van allen langer dan nodig langs de weg willen lopen nemen we een voetpad steil naar boven langs een klein beekje gaat dit pad waar we veel hagedissen zien naar het “centrum” van het dorpje. Een kleine lunch op het world peace terrace met lekker brood gaat er goed in. Een wandeling door Vashist levert druk gebruikte wasplaatsen voor de was en blote mannenlijven in een betonnen wasbak op. Hotwatersprings midden in het dorp, een geweldige mooi houten tempeltje met veel houtsnijwerk. Ook hier weer prachtige boerderijen (Unesco: help!).

Moegekeken trakteren we ons zelf op een retourrit naar het hotel in een pruttelende tuktuk die, na de nodige worstelingen, ons op 100 meter voor het hotel aflevert. Op het terras verzamelen we ons met vrijwel het gehele “djoserteam” en horen ook verhalen over de “Hadimbatempel” waar ook de eerste yaks waren gezien. Dat doen we dan een andere keer weer. Een mooie dag in twee oude dorpjes. Nieuw Manali laten we voor anderen. Oud Manali is zoals mijn dochter Martine het mij vertelde 2 jaar geleden.

Na een gezellig avondeten waarbij Jannie ons vergezelde, was slapen nog de enige wens. Weer een geweldige dag op mijn eerste Djoserreis. Het lijkt ook zeker mijn laatste niet te worden! Morgen vroeg op richting Keylong.

Dag Manali, “wees zuinig op je erfgoed.”             Herman H.

 

Zaterdag 20 juni 2009       Manali - Keylong

Vandaag de hoogte in. De dag begon bijzonder vroeg. Dit omdat we de grote meute naar de Rohtangpas (3978 mtr) voor wilden zijn. Maar kennelijk dacht de grote meute er ook zo over, met als gevolg dat wij al gelijk in Manali achter in de rij konden aansluiten. Kennelijk zijn niet alle “Indiase”toeristen voorbereid op de “fun in the snow”. Er was dan ook voldoende gelegenheid om op weg naar de top zich van voldoende uitrusting te voorzien. Er werden skipakken laarzen en bontmantels in overvloed te huur aangeboden.

Op enkele kilometers van de top maken we een tussenstop op een locatie wat weg heeft van een wintersportoord om ons ontbijt te nuttigen.

De weg naar de top is een complete chaos. Van alle kanten worden we toeterend ingehaald, waardoor ’t verkeer vaker helemaal vast staat. Er parkeerde zelfs een auto vlak voor ons op de weg. Het scheelde niet veel of we hadden deze auto met z’n allen aangepakt en de vallei ingedonderd.

Eenmaal op de top aangekomen zagen we taferelen die met geen pen te beschrijven zijn. Oud en jong vermaakten zich in de sneeuw. De een met ’n scooter, de ander met ’n autoband enz.

De uitzichten op ´t himalayagebergte was de hele route adembenemend. Op de top hebben we dan ook de groepsfoto gemaakt. Bergafwaarts was dan ook de drukte voorbij. Bij de lunchplaats in Khoksar en op de diverse plasstops, merkte een groot aantal van de groep toch wel dat we op hoogte zaten. De een had hoofdpijn, de ander was wat kort van adem.

Na nogmaals ’n paar uur “bussen” over een plaatselijk zeer slecht wegdek, waarbij iedereen flink door elkaar werd geschud, kwamen we rond de klok van 16.30 aan bij ’t hotel. Om 19.00 staat voor ons een buffet klaar. Michel adviseert ons nog om ’t vooral rustig aan te doen de rest van de dag en morgen.

Al met al was het een lange reisdag. Hierbij werden we wel getrakteerd op prachtige vergezichten op de Himalaya en leuke taferelen van de wintersporters. In ’t hotel maakte de hele groep gebruik van een voortreffelijk buffet, en begaf zich op tijd naar de kamer. Ook moest iedereen wennen aan het feit dat ’t hier in Keylong veel kouder was.               Albert & Carolien

Zondag 21 juni 2009         Keylong

Na een goede nachtrust hebben we genoten van een lekker ontbijt. Het was goed toeven op ’t terras. We besloten om gehoor te geven aan ons voornemen om vandaag “niks” te doen. Het merendeel van de groep ging met jeeps een klooster bezoeken, Kordang Gompa. Wij hebben erg genoten van de rust en uitzichten. Ook nog ’n korte wandeling gemaakt door Keylong.

Bij terugkomst in ’t hotel was de groep ook net terug van hun bezoek aan ’t klooster. Gezamenlijk hebben we geluncht op ’t terras. Nog was bijgekletst in ’t zonnetje tot dat ’t na 16.00 uur flink begon te waaien en steeds bewolkter werd. Michel regelt voor vanavond weer voor de hele groep ’n buffet.     Carolien & Albert 

Maandag 22 juni 2009      Keylong – Sarchu

We vertrekken om 8.30 met de bus uit Keylong (3350 m) en gaan richting Sarchu waar de tenten klaar staan. Voor we in Sarchu aankomen passeren we nog enkele bergpassen tussen de 4000 en 5000 m. Sarchu ligt op 4250 m. We passeren de Baralachapas 4893 m. Mooie gletsjers onderweg.

Mannen werken en slapen langs de weg. De verharde weg verandert regelmatig in een zandpad. Diepe afgronden. Maar goed dat we zo’n goede chauffeur hebben. De weg is ook nog erg smal.

De pas is maar een paar maanden per jaar open, de rest van het jaar is hij dichtgesneeuwd. We komen door kleine dorpjes. In Darcha stoppen we voor een theepauze. We zitten boven de bomengrens. Een plasstop op 4770 m. We rijden tussen twee wanden van ijs naar een ijsmeer. Om 14.00 zijn we bij de pas van ± 4800 m. Lunch om 15.00 uur. 17.00 uur aankomst tentenkamp waar we een nacht blijven. We zitten dan op 4200 m. ± 21.00 gaat de verlichting uit in de tent en dan is het pikkedonker. Morgen moeten we dan om 4.00 uur op we vertrekken dan om 5.00 uur richting Leh. Het wordt een lange rit in de bus, 13 uur.  Henk & Anja

 

Dinsdag 23 juni      Sarchu - Leh

Vertrek naar Leh, ongeveer 250 km. We komen over passen van 5065 m. en 5360 m. Het landschap wordt steeds grilliger. We komen bij een brug die bijna op instorten staat. We moeten er wel overheen. Dus iedereen de bus uit en lopen. Onder de brug is een ravijn. Om 9.30 is het checkpoint Jammur en Kasjmir.

Nog 50 km via een bumpingroad naar de top. 13.30 zijn we aangekomen bij  de taglanlapas 5308 m. Nog enkele uren voor de boeg. We rijden langs de Indus naar Leh. En om 18.00 komen we daar aan.                                   Anja & Henk 

Woensdag 24 juni Leh

Na de twee geweldige afgelopen dagen die een lange zit waren door de slechte wegen, maar niet minder indrukwekkend, dacht ik wel de hoogtepunten van deze reis te hebben gehad. Nou niets is minder waar! Weer uitgerust na een lange nacht en ondanks de blaffende honden klaar voor de volgende uitdaging. Zonder plannetjes het stadje ingelopen en na de gezellige winkeltjes een terrasje op het dak opgezocht. Met prachtig uitzicht op het oude paleis en het hoger gelegen Gompa. Na de nodige foto’s weer op pad.

De oude buurt onder het paleis ingelopen wat weer schitterende plaatjes opleverde. Zonder dat je er erg in hebt sta je zo eigenlijk bij het paleis waar ik Natasje en Ard tegenkwam. Die waren van plan om het laatste zware stuk naar de top te doen dus ben ik met ze meegegaan. Na heel veel uithijgen op adem komen en heel trots zijn we uiteindelijk boven gekomen. Helemaal glimmen deed oma toen daar een taxi stopte en onze wandelaars uitstapte. Op de terugweg bij de Gompa van het paleis nog prachtige foto’s gemaakt. Ook binnen mochten we met flits fotograferen. Op het laatste stukje voor Henk nog een paar handgebreide wollen sokken gekocht, want die had ’s ochtends verteld dat hij zo bang was voor koude voeten. Wat alleen jammer is van Leh dat je geen mobiel bereik hebt. Verder was het voor mij alweer een topdag. Ben benieuwd hoeveel er nog volgen!                    Janny

Donderdag 25 juni Leh – Likir

Op naar Likir, het startpunt van onze driedaagse trekking. Om 10.00 staan de  jeeps gereed om ons naar Likir te brengen, een rit van zo’n anderhalf uur (ruim 60 km. vanaf Leh). Onderweg merken we goed dat we ons toch in een gebied met politieke spanningen bevinden: het leger is alom aanwezig. We maken nog een prachtige fotostop bij het punt waar de Indus en de Zanskar rivier samenvloeien. De Indus blauw en helder en de Zanskar grijs en troebel van het sediment.

Rond het  middaguur komen we aan in Likir, waar onze tenten voor de eerste nacht al opgezet zijn. We krijgen in de dinertent een heerlijk kopje thee met cake en daarna een voortreffelijke lunch. Daarna worden de kok en de rest van de crew aan ons voorgesteld.

Rond 13.45 starten we de wandeling naar Likir Gompa en na een geleidelijke klim omhoog komen we na enig daal- en klimwerk aan bij het klooster, waar we onze schoenen uit moeten trekken onder toeziend oog van een levensgrote Buddha, schitterend gewoon! Daarna bezoeken we het kleine, maar fijne museum en krijgen we verschillende vertrekken van het klooster te zien. Wat we daar te zien krijgen valt eigenlijk met geen pen te beschrijven.

Daarna met gevaar voor eigen leven terug naar het tentenkamp, waar de thee (met koekjes van Michel) weer klaarstaat. Ondertussen hebben we ook afscheid genomen van Sjef, die maandag weer naar Nederland zal vliegen. Ook een aantal andere groepsleden gaan weer terug naar Leh. Om 19.00 zit iedereen weer aan tafel en krijgen we een prima avondmaal voorgeschoteld (met onder meer aloo gobi (bloemkool en aardappelen) en noedels). Als toetje krijgen we nog een lekker stukje watermeloen en vertelt onze gids Tenzin over de dag van morgen. Tot ongeveer 21.00 wordt er nog gezellig nagetafeld en daarna gaan de meesten naar hun tent om te genieten van een welverdiende nachtrust (of om dit verslag te schrijven ☺).             Rob

Vrijdag 26 juni         Likir – Yantang

De eerste dag van de trekking. Rond half zeven Roomservice bij de tent, we worden gewekt met thee. Bijzondere service die we erg op prijs stellen. We hoeven er niet gelijk uit, om half acht staat het ontbijt klaar. Voor de liefhebber havermoutpap, verder geklutst ei, toast, jam, pindakaas, aan alles is gedacht. Altijd weer knap om te zien wat er met de veldkeuken mogelijk is. Rond kwart voor negen verlaten we de camping. Buiten het hek gaat een deel van de grote bagage op de paardjes, die ons met z’n vieren vergezellen.

Snel verlaten we de verharde weg en komen we in een prachtige vallei. We zijn al enkele dagen in dit gebied maar de panorama’s vervelen nooit. Na een klim komen we in een ruig, woestijnachtig landschap. De grillige rotspartijen zijn heel bijzonder. De groep valt wat uiteen maar dat is met 14 lopers niet vreemd, niet iedereen loopt immers het zelfde tempo. Voor de gids wel wat moeilijk, hij moet zijn aandacht verdelen maar tegelijkertijd de weg wijzen. We maken een korte stop om iets te drinken en vervolgen de wandeling. Eerst naar beneden en dan gaan we de klim omhoog maken naar de top voor de lunch. Een stevige klim over een pad met keien, weliswaar slechts 200 meter om de top van Charatse La te bereiken maar voor een aantal toch een klus. Ook al wordt de wandeling als een lichte tocht bestempeld die voor iedereen te doen is, lopen op deze hoogte na toch best wel twee intensieve weken (waar de diverse hoogten ongemerkt de nodige energie hebben gevergd) vraagt toch een goede conditie. Mooi is de klim zeker! Eenmaal boven is het nog een klein uurtje naar Yangtang waar de tenten staan opgezet op een camping in een rivierbedding. Successievelijk komt iedereen in de tent en wordt de tocht geëvalueerd.

Wij genieten tot het eten van onze welverdiende rust. Om 7 uur is het weer tijd voor het avondeten. We worden getrakteerd op popcorn, soep, en diverse heerlijke vegetarische gerechten waaronder een bonensoort die we nog niet eerder hadden gehad, maar wel erg lekker. Tegen negenen zoekt iedereen de tent op, lekker uitrusten voor de zwaarste dag van de trekking, waar we onder andere een klooster gaan bezoeken.                                                                        Herman de G.

Zaterdag 27 juni 2009       Yantang – Hemis Sukpachan

Heerlijk geslapen langs het kabbelende watertje, fantastische sterrenhemel was het vannacht. Om half 7 stonden de jongens weer met thee bij ons tentje. Heerlijk is dat, wakker worden met thee. Dan nog even snoezelen om vervolgens pangeklater te horen: Ontbijt klaar! Eten maar. Goed ontbijten, want we krijgen een zware dag voor de boeg. Iets eerder dan gisteren gingen we weg. Niet de hele groep. Een deel deed het rustig aan vandaag. Als eendjes liepen we achter onze gids. Eerst een afdaling richting rivier. Toen vermoedde ik al dat we onze voeten niet droog zouden houden. Ach, wat geeft het. Toen begon het waterspektakel. Al strompelend over een vergane boomstam. Eerste oversteek droog! Iedereen ging er goed overheen. En de tocht ging verder.

De tweede werd een natte. Ik had m’n sokken uitgedaan en m’n schoenen liepen snel vol. Ach, leeggieten en al soppend verder lopen. Met hulp van een ieder, het groepsgevoel zullen we maar zeggen, kwam iedereen er weer veilig overheen.

Het klooster Rizong kwam in zicht. Daar aangekomen gingen we eerst lunchen. Mijn maag kermde erom! Heerlijk lunchpakketje was het. Nog even in het klooster rondgelopen en toen geestelijk voorbereid voor de klim! Nou dat was een fikse klim naar de top op 4250 meter. Ook de lucht wordt snel ijler natuurlijk. De groep begon zich langzaam op te splitsen. Iedereen liep z’n eigen tempo. De rustmomenten werden steeds vaker. We keken uit naar een punt waar we weer even op adem konden komen. Als je stilstond was je snel weer op adem, maar na 5 meter lopen liep je weer te snakken.

We zagen de top dichterbij komen, kleine stipjes duiden aan dat de top in zicht was. Maar, wat duurde het voor je gevoel nog lang voor dat je er was. We schatte in dat we nog 10x moesten rusten voordat we de top hadden! En dat klopte aardig. Pfff hee, wat een tocht! En dan noemen ze dit in de boekjes de lichtste tocht! Nou, zo ervaarde ik deze niet. Na de top ging de weg naar beneden. Dat gaat toch makkelijker. De beentjes werden wel moe hoor, we zagen in de verte een truck staan die erg op de campingtruck leek! En dat was hij ook! Een tweetal van de groep ging in de truck. De rest ging lopend verder, na nog een half uur kwam de camping in zicht, nu was het relaxen. Op naar het avondmaal. Wat zullen we eten en slapen!                                                                             Jolanda & Ruud

Zondag 28 juni 2009         Hemis Sukpachan - Tingmosgam

Wederom een heerlijk nachtje geslapen, de thee smaakte weer heerlijk en even later zaten we aan het ontbijt. Vandaag stond een wandeling op het programma, zonder kloosters of andere bezienswaardigheden. Met lunchpakketjes in de rugzak liepen we gedwee achter de gids aan. Het was vandaag erg zonnig, dus smeren geblazen! De uitzichten waren geweldig, je bleef foto´s maken. Zo overweldigende vergezichten, prachtige kleuren, de ene berg ziet groenig, de andere oranje met her er der een verre sneeuwtop. Echt bijzonder om hier te lopen

Na een uurtje of twee redelijk te hebben gelopen kregen we nu de klim, slechts 200 meter stijgen maar toch weer een beklemmend gevoel op je keel. Dan maar weer rustpauzes inlassen. Maar, voordeel daarvan is het genieten van het uitzicht. Nadat we uiteindelijk aan de top waren ging het weer bergafwaarts. Dat gaat ons toch makkelijker af dan stijgen. We kwamen rond de middag bij Ang aan, daar gingen we picknicken. Geweldige lunchplek, we keken uit over een weiland vol gele bloemetjes, met op de achtergrond wederom de bergreuzen. Prachtig! Een paar kindertjes kwamen polshoogte nemen, dat wederom een foto moment, Die snoetjes! Om te smelten.

Vervolgens gingen we er weer vandoor. De paardjes liepen voorop en we kwamen na ongeveer een uurtje bij onze kampplaats, maar de tentjes en truck waren er nog niet? Bleek later dat de truck panne had onderweg. We hebben ongeveer een uurtje of twee gewacht, Ach, zo erg is dat niet. Koekjes, thee, gezelligheid. Alle ingrediënten waren er om geduldig te wachten. De paardenman nam afscheid en zie daar! De truck kwam met de spullen. Nadat de truck uitgeladen was, namen wij plaats achterin om naar een klooster te gaan. Een leuke afsluiter van de dag, schitterend klooster. Of ik ooit alle Boeddha’s zal herkennen? Het is een enorm iets, maar wel een erg rijk gevoel om dit allemaal te kunnen zien.

Zo, lekker eten en op naar morgen!                                          Jolanda & Ruud

Zondag 28 juni 2009                     Onderweg met de truck…

Omdat het oprollen van de slaapzak voelde alsof ik de marathon gelopen had, had ik besloten om niet mee te lopen, te veel last van de hoogte. Jammer maar helaas, maar ook dán kan je je prima vermaken. Ik mocht met de crew in de truck mee naar Tingmosgam. Dit betekende wel een fikse omweg t.o.v. de lopers, maar goed, na drie uur rijden zouden we op de plaats van bestemming zijn. Vlak nadat de lopers vertrokken waren, vertrokken ook wij met de truck en alle spullen. We waren een kleine drie kwartier onderweg en net voorbij het kamp in Yangtang (waar we eerder die week hadden overnacht), toen de weg wel heel erg rotsig werd…. Dát werd ook fataal voor de truck. Als een geoliede machine ging de crew te werk. Een aantal ging te voet naar het volgende dorp om hulp te regelen. De anderen probeerden de truck toch te repareren. Omdat het erg heet was kwam de een na de ander af en toe een praatje maken in de truck om even bij te komen. Ondertussen stond de wagen nog steeds midden op de weg. Een Hyundai Santro kon er nog met 0,3mm ruimte langs, maar het overige verkeer werd behoorlijk gehinderd. Dus…. Met alle aanwezigen die op dat moment bij de truck stonden, werd deze aan de kant geduwd.

Ondertussen was de chauffeur nog steeds bezig om het mankement te verhelpen. Met stenen werd geprobeerd het gereedschap passend te maken….

Het mocht allemaal niet baten. Uiteindelijk kwamen de drie mannen die voor hulp naar het volgende dorp waren gelopen terug. Er zou een andere truck uit Leh onderweg zijn. Met z’n allen deelden we het water, de nog aanwezige crackers en een klein flesje Fanta. Geen onvertogen woord heb ik vernomen. Pech is pech, en we gaan kijken hoe we het het beste kunnen oplossen, dat was echt de tendens. Niemand heb ik horen klagen of zeuren (ok, ik spreek geen Indiaas, maar non-verbale communicatie zegt meestal in dit geval heel veel…). Uiteindelijk kwamen we tegen half vijf met een nieuwe truck aan in het kamp waar iedereen al zat te wachten. Gelukkig wisten ze dat er pech was zodat de ongerustheid nog een beetje in de perken bleef. De meesten van de groep ging nog naar een klooster, ik had ondertussen al lang genoeg in die wagen gezeten.

Omdat ik al met Tarun had afgesproken om samen de keuken in te gaan en tevens om de kok en zijn maatjes te helpen – het was tenslotte al heel laat en het avondmaal kwam al in zicht - ging ik gewapend met mijn zakmes richting de keuken. De kok, waar ik de hele middag al naast had gezeten vond het erg leuk dat ik kwam helpen, en met handen en voetenwerk kwamen we er wel uit. Het menu zag er weer veelbelovend uit. Alles vers en superlekker. Toen ik zei dat ik aloo gobi wel erg lekker vond, stond dat ook op het menu maar of dat nu ook daadwerkelijk de bedoeling was…? Voor de crew werd eerst wat eten gekookt, de lunch was er bij ingeschoten, geen pauze, geen eten… Ik kreeg óók een kommetje met pittige rijst, mmmm best lekker!

Ondertussen kletsend met Tarun en de keukenploeg over lekker eten, daar kan je toch geen genoeg van krijgen! Tarun bood me aan dat hij aan zijn moeder zou vragen dat hij vrijdag aloo gobi zou komen brengen. Een bijzonder aardig aanbod! Ondertussen hadden Tarun en ik een aardig aandeel in het voorbereiden van alle gerechten. Ook leerden we momo’s te vouwen, dat is nog best een techniekje! Het was het laatste maal die we van de crew voorgeschoteld kregen en het werd afgesloten met een feestelijke cake en kampvuur. Het was wéér een bijzondere dag met veel warme en hartelijke ontmoetingen.                             Klara

Maandag 29 juni 2009      Tingmosgam - Ulleytokpo

Na het  gebruikelijke ochtendritueel (koffie/thee bij de tent, ontbijtje) kwam om ±8.15 de rest van de groep uit Leh en voegde zich bij ons. Per jeep (5 stuks) gingen we over een zeer stoffige doch spectaculaire weg hoog de bergen in maar het Lamayuru klooster. Tenzin leidde ons rond. Hij had erg interessante verhalen, ik herinner mij het verhaal van mi leropa.

Na het nuttigen van onze packed lunch gingen we dezelfde weg weer terug. Uiteindelijk kwamen we om ± 15.00 aan in het luxe tentenkamp Ulleytopko. Wat een mooie tenten, vaste vloerbedekking, eigen badkamer met douche!!! En warm water!!! Dat was zeer welkom na 4 dagen kamperen zonder sanitair.

Om 16.00 gaat het grootste gedeelte van de groep per jeep naar een nonnenklooster, Echter niet de schrijfster dezes, zij gaat heerlijk bij haar tent zitten in het zonnetje. Om 18.30 komt “de rest” weer terug. Ze zijn bij het Rizongklooster  geweest en bij een nonnenklooster. Ook hebben ze een schoolklas ontmoet. Dat was erg leuk volgens de verhalen. Om 19.00 staat het buffet klaar. Spaghetti!! (onder andere). Na het eten worden we verrast om een mooi kampvuur met een slaapmutsje. Alweer een mooie dag!                                     Anneline

Dinsdag 30 juni 2009        Ulleytokpo – Leh (via Alchi)

Wederom een ochtend gewekt worden met “good morning” en een kopje thee bij de tent. De meesten hebben een heerlijke nacht gehad in de romantische ruime tent en heerlijk warm gedoucht wat na een aantal dagen koud rivierwater niet onaangenaam was. Aan een lange tafel buiten met elkaar ontbeten met pannenkoeken, toast met omelet. Morgenochtend gaat ieder weer zijns weegs. De jeeps staat klaar, we gaan op weg naar Alchi. Alchi is een van de oudste kloosters uit de regio, gebouwd in de 11e eeuw en dit maal niet klimmen want als één van de weinigen is dit klooster niet gebouwd op een berg. Het is gebouwd door Rinchen Zangpo “de grote vertaler”. Zijn wandelstok is uitgegroeid tot een grote boom welke staat langs het pad dat leidt naar het klooster.

Oorspronkelijk een kagypa klooster maar nu een gelupa wat duidelijk zichtbaar is aan de vele afbeeldingen van HH de Dalai Lama. Waar Alchi bekend om is zijn de waanzinnig mooie muurschilderingen, daterend uit de 11e eeuw. Duidelijk zichtbaar is de invloed van de Kashmiri/Indian stijl. Rinchen Zangpo bracht in zijn gevolg een groot aantal kunstenaars mee uit deze streek. De hoofdtempel is de Vairocana Chokhang, gevolgd door de Lotsawa Chakhang en vervolgens de Manjushri Chakhang. De Sun Tsek tempel was de eerste kennismaking met prachtig houtsnijwerk.

Binnen in staat centraal een stupa met daaromheen 3 budhisativa’s. Het is onmogelijk de pracht van dit complex te beschrijven. Op het hele complex zijn chorten te vinden waarbinnen zowel 3 als 2 dimensionale mandala’s te zien zijn. Na de tempel/klooster bezoeken was er nog gelegenheid wat te shoppen in Alchi bij de locale handicraft market. Wij zijn op het kloostercomplex gebleven en hebben de Kangyun Chakhang nog bezocht op uitnodiging van een oude monnik evenals de Chakhang Sana. Hier hadden we de gelegenheid de prachtige kangyur en tangyur boeken te zien zonder de bescherming van de glazen kast. Ik heb me ook zeer bevoorrecht gevoeld de afgesloten thayka’s te hebben mogen zien. Na een boterlamp te hebben aangestoken en na afscheid genomen te hebben van de monnik moesten ook wij onze weg vervolgen. In Alchi hebben we nog een stop gemaakt bij het LAI, Ladakhi Alchi Institute.

Een schooltje wat gedeeltelijk gesponsord en gebouwd is met behulp van Nederlandse middelen. Het is altijd fantastisch om jonge kinderen bezig te zien. Meer informatie over dit schooltje en het sponsoren van de school of een individueel kind is te vinden op de volgende site: www.pranaplanet.com Op deze overkoepelende algemene site is een link te vinden naar het LAI. Pranaplanet sponsort naast het LAI diverse andere projecten voor Tibetaanse vluchtelingen. Het is zeer de moeite waard deze site eens te bezoeken. Ik vind het geweldig dat de groep een donatie heeft gedaan aan de school uit de fooienpot. Dank jullie wel!

In de jeeps op weg naar Nimu voor onze lunchstop. Een gezellig plaatsje waar we onze uit Ulleytokpo meegekregen lunchboxes konden nuttigen. Eigenzinnig als we zijn hebben wij in de lokale dhaba een heerlijke dahl, rice en masala chai genomen. Maar deze vrijheid biedt Djoser reizen. Nog uurtje een rijden naar Leh en daar wacht ons een warm welkom in het Auspicious Hotel waar onze achtergelaten bagage al staat te wachten. De verdere middag is vrij te besteden. Wij hebben heerlijk een verse juice op een terrasje genomen en de was weggebracht naar de lucky laundry. Morgen ook een vrij te besteden dag in Leh. Voor wie wil staan om 5.00 jeeps klaar om naar Thikse Monastry te gaan. Ja, 5.00 in de ochtend! Maar dan kunnen we wel de ochtendpuja meemaken in een van Ladakhs most famous monasteries. Ik ben van de partij!              Cisca

Woensdag 1 juli 2009       Leh

Midden in de nacht  word ik wakker gemaakt door het orkest van de straathonden van Leh. De een blaft nog harder dan de ander maar met het ochtendgloren verdwijnt ook het symfoniegeluid van de honden. Even later omstreeks 5.00 gaat mijn wekker af. Het is vroeg opstaan want we gaan om 5.30 in een busje met een paar andere vroege opstaanders naar de ochtendpuja van het Thikseyklooster. Michel, de voortreffelijke reisleider, was toch nog even opgestaan om ons uit te zwaaien. De taxirit door de verlaten straten van Leh gaf een troosteloze indruk.

Shopjes dicht, geen verkeer en een paar mensen met kleine bezems die al het vuil van de vorige dag op een hoop veegden. Buiten de stad gaf de opkomende zon een prachtig schouwspel van kleuren op de bergen.

Rond 6.00 waren we in het klooster, alles nog stil, maar dat veranderde vrij snel, ik schat dat er zo’n 70 mensen rond hebben gelopen die morgen. De puja begon op het dak van het klooster met een duo van 2 soorten hoorns, de naam weet ik niet maar het is een schelp met een trompet gecombineerd. Dit klinkt heel apart.

Het blazen op zo’n hoorn is blijkbaar heel zwaar want na een paar minuten blazen gaan de hoorns van de mond en de mutsen die de monniken dragen bij dit ritueel af.

Na de 2e hoornsessie zijn we naar de hoofdtempel in het kloostercomplex gegaan waar de puja verder gaat. Na een plaatsje gezocht te hebben op de grond bij de ingang zie je jonge en oude monniken binnenkomen. Het is allemaal chaotisch vooral de zeer jonge monniken, ik schat ze rond de 6 jaar, staan hiervoor garant. Om dit jonge spul op te voeden is een oudere monnik aangesteld die met een houten stok regeert. Als een jonge monnik niet goed oplet c.q. meedoet met de gebeden wordt deze tot de rode geroepen met het woord, maar als dat niet lukte werd er een ferme tik met de stok uitgedeeld. De jonge monniken moeten of mogen tijdens de puja rondgaan met boterthee en sampa, dit is een soort meel wat ze in de thee doen, en zo worden de kelen gesmeerd, want het is een klankefonie van mantra’s die worden opgezegd gedurende 3 uur. Ik had ook na deze tijd een stijve kont gekregen, ook de jonge monniken want die zitten geen 10 tellen stil op de bank. 

Na de Puja zij we nog wat rondgelopen, hebben we diverse foto’s gemaakt van de diverse gebedsruimtes. Het klooster heeft ook nog een klein museum wat schitterende tanka’s, oude gebruiksvoorwerpen en oude boeken heeft. Na een kop thee in het restaurant , is de terugreis aanvaard en rond 10.30 waren we in het hotel om ons ontbijt te nuttigen. Voor ons is dat altijd in de stad bij de locals, een heerlijke dosa masala besteld en gegeten en verder de stad in om te shoppen.

Tegen half vijf zijn we nog even naar de Chockhung Monestry in de stad gegaan.

Hier was een 3 daags festival bezig, hiervoor waren diverse kloostergemeenschappen uitgenodigd om mantra’s op te zeggen t.b.v. de Dalai Lama en de wereldvrede. Tegen 5 uur was het afgelopen en alle monniken kregen van het klooster eten, een plastic zak met snoep en fruit, 150 roepies en een kata, dit is een witte gebedssjaal. De rest van de aanwezigen kregen ook een plastic zak uitgereikt to mijn verbazing, ik had hier geen rekening meegehouden, maar de geste vond ik heel leuk. Dit alles maakte het ook weer zeer speciaal.

Hierna nog lekker in de stad een soep en een talie gegeten en een masala thee als toetje en een bier voor het slapen; wat een prima dag.                  Jos

Donderdag 2 juli 2009       Leh – Hemisfestival – Leh

Vannacht goed geslapen, onze techniek om de honden overdag goed wakker te houden heeft geholpen, het blaffen houdt al vroeg in de nacht op. De goede nachtrust wordt verstoord door de wekker die om 5.00 afgaat, want we moeten op tijd, voor de drukte, bij het Hemisklooster zijn. Jos was al naarstig op zoek naar mij om het dagboek te overhandigen, zodat ik deze dag met ’n pen kan beschrijven.

Het ontbijt in de tuin verliep vlotjes, de bestellingen waren de vorige avond al geplaatst. De paar druppeltjes regen die vielen was nog niks bij wat ons later te wachten stond. In onze T-shirts en fleecejacks tegen de ochtendkou (enkelen op slippers) vertrekken we met de jeeps. Ruim op tijd (07.00) komen we aan bij het klooster om een goed plaatsje te bemachtigen want het schijnt druk te worden. Na enkele minuten blijkt al dat onze kledingkeuze niet geheel geschikt is voor de temperatuur, de wind en de sneeuw die hier valt. We zoeken beschutting op de VIP tribune maar al gauw blijkt dat wij niet tot de VIP’s worden gerekend. Ieder zoekt z’n eigen plekje, de groep verdeelt zich over het plein. We wonen nog even een Puja bij, maar ook daar worden onze voeten niet warm. Na enkele uren wachten en veel duw en trekwerk begint om 10.15 eindelijk de ceremonie. Gelukkig waren we op tijd anders hadden we ergens achteraan gestaan.

Diegene die vooraan staan moeten gaan zitten (ongeveer 4 personen per m2) en wie niet luistert krijgt met de stok. Eerst wordt de tangka opgehangen, oh nee, de verkeerde, de tangka gaat terug en er komt een nieuwe.

Uit de tempel komen kleurig verklede monniken die hun dansen opvoeren op het plein (waarschijnlijk niet onder leiding van Barry Stevens) Het is intussen steeds drukker op het plein en het gedrang wordt alsmaar erger. Nadat Boeddha met z’n 8 volgelingen op is gekomen (hoe dit precies zit weet ik niet, misschien dat iemand me kan aanvullen) houden wij het voor gezien, en zoeken een uitgang door de menigte. Na een omweg nuttigen we onze lunch nabij de plaats waar de jeeps ons hebben afgezet. Al snel druppelt de rest van de groep binnen.

Na een emotioneel weerzien met onze tentjes en “staff” vertrekken we richting Leh. Een deel van de groep geniet nog van een warme lunch bij het tentenkamp. Na de slaperige rit gaat in Leh iedereen z’n eigen gang; genieten met een boekje in de tuin, het dagboek bijwerken op een dakterras en sommigen kunnen het niet nalaten om toch nog even de tempel in te gaan (we noemen geen namen maar ze zijn er al vaker gesignaleerd). Na een wandeling over de lokale markt gaan we ons klaarmaken voor het afscheidsdiner, Nadat de wekservice Herman uit z’n middagdutje heeft gehaald, gaan we naar Dreamland. Na het hoofdgerecht volgt een goeie speech van Herman onze nestor, en wordt onze blijk van dank aan Michel en Tarun overhandigd.                                                                Ard

Friday 03 July 2009-07-19 Leh – Delhi 

Djoser LA 191306 – Weg met Djoser

Finally the time comes to an end and it’s now my turn to share my experience with you. For me is was not just a tour but an experience for a lifetime. The memories will always remain with me.

Last year when I & Michel used to discuss about the possibilities of getting Ladakh tour into the brochure I always use to think that when do I get the opportunity to travel to Leh. Well I think I am one of the luckiest person for whom things happened in just one year & here we have finished the tour.

Well, not to stretch this, I will remember this trip not just for the beautiful sites we have visited but the company I have got from all of you & able to make good friends. I will always remember the discussions (chats) with all of you & also:

Tapas with Italian white wine
Cooking sessions & aloo gobi
And the last but not the least: “Lekker”

Once again thanks for everything.                                                 Tarun

“Celebrate the happiness that friends are always giving,

make every day a holiday & celebrate just living