Noord India en Rajasthan 22 dagen juli 2006
22-daagse groepsreis naar Noord India & Rajasthan
van 11 juli t/m 12 augustus 2006
zaterdag, 22 juli
Op zoek naar de balie van Austrian Airlines. Deze incheckbalie bestaat niet, maar al zoekende wordt ik aangesproken door een Djoser ticketman. Op hetzelfde moment komt ook Berta aan-gelopen. We worden naar incheckbalie 8 verwezen en daar stappen we op af. Lange rijen wachtende mensen. Tijd om nader kennis te maken en te besluiten om samen in te checken. Wie onze verdere reisgenoten zijn, is ons nog een raadsel. We besluiten om als laatste aan boord te gaan om te kijken en te raden wie onze reisgenoten zijn. Velen hebben we gespot, maar nog niet allemaal.
Aan boord krijgen we te horen dat we een uur in het vliegtuig moeten wachten i.v.m. een staking op het vliegveld in Wenen. Door de stakingen worden er nu nog maar 25 i.p.v. 40 vliegtuigen per uur toegelaten.
In Wenen kunnen we relaxed rondkijken en wat drinken. Bij het voorbijgaan lachten we vriendelijk naar de gespotte reisgenoten, maar van een echte kennismaking is geen sprake.
In de incheckhal van ons vliegtuig naar Delhi zien we een jongeman de mensen afgaan die bij Djoser hebben geboekt. Deze man kennen we niet. Zou dit de reisleider zijn?
Het is een rustige vlucht en we krijgen een goede service.
zondag, 23 juli
Rond 01.00 uur komen we aan in Delhi. Het opzoeken van de bagage, het geld wisselen en het verzamelen van de groep nam veel tijd in beslag.
Na het ontbijtbuffet houdt Floris een introductie over de reis.
Er is een citytour voor ons geregeld, waardoor we het stadsleven van Delhi georganiseerd over ons heen kunnen laten komen. We bekijken de volgende hoogtepunten van de stad:
· Ouwwat-ul Islam (macht van de islam) moskee. Voor een deel gebouwd van resten van Hindoe tempels. De gezichten van afbeeldingen zijn echter weggehaald. De in 1199 gebouwde Qutab Minar van 72.5 m hoog is nog steeds de grootste stenen toren van India. Op de binnenplaats staat een 7 m hoge ijzeren zuil, die in al die jaren niet is gaan roesten en na allerlei onderzoeken weet men nog steeds niet hoe dat komt.
· De India Gate met op de achterrond het paleis van de president en de parlements-gebouwen.
· Sikh tempel – De gouden tempel. Het is hier extra druk door de opening van hun parkeer-garage en de herdenking van de sterfdag van de 8e profeet. Het is er zeer kleurrijk en er zijn allerlei ceremonies en rituelen aan de gang. We kijken onze ogen uit.
· Jama Masjid moskee, gebouwd in 1644 en 1658. Volmaakt in verhouding. Mooi uitzicht over Oud Delhi en het Rode Fort.
De goed Engels sprekende gids Abi heeft ons goed vermaakt. Na een opfrissertje in het hotel eten we een hapje en hopen nu wat langer te kunnen slapen in de herrie van de airco.
maandag 24 juli
Om 7.00 uur vertrekken we om het stadleven achter ons te laten en met onze eigen bus naar Mukungarh af te reizen.
Dan blijkt hoe groot Delhi is, na ongeveer 1,5 à 2 uur rijden zijn we de stad uit. Er is ons een busreis van 6 à 7 uur in het vooruitzicht gesteld. Gelukkig zijn er enkele stops ingelast en hebben we een paar prachtige hindoe tempels kunnen aanschouwen.
Na de lunch worden de oogleden van een aantal reisgenoten erg zwaar en wordt er zo hier en daar een middagdutje gedaan. Rond 16.30 uur bereiken we de eindbestemming, t.w. Mukundgarh, van deze dag. Het hotel is gesitueerd in een oud fort, waar we de beschikking krijgen over prachtige, sfeervolle kamers. Na aankomst is iedereen vrij om een duik in het zwembad te nemen of om op verkenning te gaan in het dorp.
‘s-Avonds is het goed vertoeven in de tuin met een buffet onder begeleiding van muziek en dans. Moe maar voldoen zoeken we rond 22.00 uur ons bed op.
dinsdag 25 juli
Met een klop op de – alleen met een hangslot af te sluiten – deur worden we vandaag (om 6.45 uur) gewekt. Het ontbijt is in een prachtig beschilderde zaal van het fort.
Om 8 uur vertrekken we met onze gids naar Nawalgarh. Onder begeleiding van zo’n vier gidsen worden we rondgeleid door twee prachtige haveli’s èn kunnen we onze ogen (weer) uitkijken bij het kleurrijke en chaotische straatbeeld. Een van ons wordt nog belaagd door een venijnig oud (maar wel fotogeniek) vrouwtje, die betaling eist voor de van haar genomen foto.
Daarna op pad naar Bikaner. Langzaam wordt het landschap steeds woestijnachtiger. Ook krijgen we de eerste (twee) regenbuitjes van onze vakantie te verwerken, overigens hoog en droog in de bus gezeten.
Een fotostop bij een traditioneel dorpje met rieten huisjes veroorzaakt een volksoploop. Vrijwel alle Indiase kinderen blijken het woord “pen” te kennen, dat als een soort mantra wordt herhaald in de hoop er een te bemachtigen!
Om circa 16.00 uur arriveren we bij ons hotel het “Heritage resort Bikaner”, een prachtig complex op zo’n acht kilometer van Bikaner. Ons wacht een gastvrij onthaal met een bloemenketting, welkomstdrankje en koude handdoek (niet verwarren met een koude douche).
We blijken de stortregen nèt voor te zijn: donderwolken, onweer, harde wind, zandwolken en plens-buien. Het is de eerste regen van dit jaar in Bikaner!!
Gelukkig beschikt het hotel over een prima restaurant, zodat we de avond toch zeer aangenaam kunnen vullen (met maar één kortdurende stroomstoring).
woensdag 26 juli
Een dag vol tegenstellingen: allereerst de pracht van een Jain tempel, het magistrale van het fort en de viezigheid in de tempel van Karni Mata, maar laat ik bij het begin beginnen.
Vandaag kunnen we onze tijd zelf indelen en we besluiten enigszins uit te slapen en om 8.30 uur te ontbijten. Om 9.15 uur staat de autoriksja voor en na enig gesoebat over de prijs, want dat hoort erbij, vertrekken we.
Omdat het fort pas om 10.00 uur open gaat, worden we eerst naar een aantal haveli’s gereden, die weer op een heel andere manier mooi zijn dan die van gisteren. Van daaruit gaan we naar de Jain tempel, die werkelijk schitterend is. We krijgen een rondleiding van een plaatselijke gids, die opnieuw uitstekend Engels spreekt. Op de top van de tempel hebben we een prachtig uitzicht over Bikaner.
Daarna worden we naar de markt gebracht, waar we genieten van de kleuren en geuren van o.a. de kruiden die daar verkocht worden.
Dan naar het fort dat immens groot is. We krijgen wel medelijden met de vrouwen uit die tijd, die altijd achter tralies naar de geneugten van de mannen konden kijken. Verrast worden we door de verschillende tableaus Delfts blauw, die door de VOC-schepen hier naartoe zijn gebracht.
Na de lunch in het hotel gaan we met 2 jeeps naar de Karni Mata tempel (de rattentempel), die er van buiten best mooi uitziet, maar binnen moeten we echt even slikken. De eerste rand rond het “Heilige der Heiligen” valt best mee. De ratten zijn niet echt groot en vanwege de open ruimte lijken het er niet zoveel. Wat leuk is: een duif en de ratten eten uit dezelfde bak. De binnenste ring is echter vreselijk smerig. Daar komt nog bij dat we op blote voeten lopen en er ligt natuurlijk ontzettend veel poep, zowel van de ratten als van de duiven. Ik ben daar echt weer heel vlug weggegaan.
Op de terugweg hebben we nog een tempel in aanbouw bezocht, waarvan we dachten dat het een pretpark moest worden, dus zo zie je maar weer hoe culturen verschillen.
Bij terugkomst in het hotel hebben we het gevoel van vuiligheid (na natuurlijk eerst gedoucht te hebben) er heerlijk afgezwommen.
‘s-Avonds met een gedeelte van de groep Bikaner in om te eten en om 22.30 uur weer terug. Al met al een zeer geslaagde dag.
donderdag 27 juli
‘s-Ochtends om 7.00 uur de wekker gezet. Begin inmiddels goed te wennen aan het reizen, de groep en de afwisseling tussen een dag reizen en dan weer op dezelfde plek blijven. Het bevalt heel goed!
We hadden een erg goed hotel hier in Bikaner, dus met enige spijt vertrekken we om 8.00 uur met de bus richting Jaisalmer, dieper de woestijn in. Volgens het schema zullen we daar om een uur of vier aankomen.
Floris vertelt bij het wegrijden dat er geen specifieke highlights op de route liggen, maar dat we kunnen stoppen als we iets leuks zien. Dit gebeurt al 50 m van het hotel af als we een volbeladen kamelenwagen spotten. Krijgt Lenie eindelijk haar felbegeerde foto. Omdat de buschauffeur doorheeft dat we kamelen leuk vinden stoppen we ook bij de volgende kamelen natuurlijk!
Na een uurtje gereden te hebben zetten we een passagier die we vanaf het hotel meegenomen hebben af bij zijn dorp. Omdat hij een mooie baard, tulband en jurk heeft, maken velen gebruik van de mogelijkheid een foto met hem samen te maken. De volgende uren gebeurt er niet veel meer.
Het landschap wordt steeds dorder en ook wel wat eentonig, zodat de een na de ander wegdommelt. Een aantal keer wakker geschrokken van een noodstop voor koe of geit. Onderweg nog koffie gedronken in een soort truckstop: “Indian style”, dus veel kamelenwagens voor de deur geparkeerd. Verder wordt het land steeds leger.
Na een goede lunch, waarbij opvalt dat een hoop van ons terugvalt op “Europees eten”, zien we om een uur of vier de stad Jaisalmer opdoemen. Ziet er met zijn hoge muren al indrukwekkend uit! We rijden rond de oude stad naar ons hotel, dat een stukje buiten de stad ligt. Het hotel zelf blijkt nog mooier dan het vorige! Ook het zwembad is uitstekend. Lekker gezwommen en een biertje gedronken en om een uur of zeven met een deel van de groep met autoriksja’s naar de stad gereden om te eten.
We aten in een restaurant op het dak met een mooi uitzicht op de vesting. Het eten was gezellig en erg lekker. Na het eten, toen het donker was, met Patrick en nog een paar anderen nog het fort in/op geweest. Dat was heel bijzonder in die kleine straatjes met overal koeien die de weg blokkeren. Heel veel mensen op straat nog, die allemaal je aandacht willen trekken.
Na een uurtje of zo gaan we terug naar het hotel en drinken daar nog wat met het groepje. Daarna naar bed en de wekker niet gezet! Morgen lekker rustig aan.
Het was een goede dag!
vrijdag 28 juli
Eindelijk weer eens lekker uitgeslapen.
’s-Ochtends stond er niks op het programma, dus iedereen kon zijn eigen tijd indelen. Ratna & me stonden om 9.00 uur op en 9.45 uur gingen we ontbijten. Tot onze grote verbazing was het restaurant leeg. Hoorden we dat de Djoser-groep al ontbeten heeft.
Hierna gingen we de stad van Jaisalmer een beetje verkennen. Gisteravond hadden we het fort al bezichtigd met een paar mede-Djoser-reizigers. Het was een klein stadje tot onze verbazing.
Om 2 uur staat er een excursie gepland naar de strand/zandduinen. Er waren maar 7 mensen die meegingen. Dat was wel jammer wand ik vond het heel indrukwekkend. De duinen waren heel mooi om te zien en het zand was erg heet. We hebben ook een Jain tempel bezichtigd, waar de entree voor Bangelore girls gratis was.
Ook zijn we naar een soort graftombes geweest. Het scheen dat de belangrijke familieleden van het fort erin begraven waren, met name alleen de mannen. De vrouwen werden, zoals gewoonlijk hier in India, ergens gedumpt.
In de zandduinen kon je ook nog kameel rijden wat wij overigens niet hebben gedaan.
Later in het hotel aangekomen gingen we in het restaurantje van het hotel eten en daarna was er een man, verkleed als vrouw, met muzikanten aan het optreden. Wij dachten leuk, niet denkend dat ze mij & Ratna het podium op zouden sleuren. Dus wij gingen er naartoe en ………………. We hebben wel meegedanst en ik heb van deze dag weer eens erg genoten en geproefd van de Indiase sfeer!
zaterdag 29 juli
Vandaag zouden we vertrekken naar Jodhpur. We moesten weer heel vroeg opstaan om weer om 8 uur in de bus te zitten. Wel gingen we nog even ontbijten in het restaurant van het hotel, waar een heerlijk buffet voor ons klaar stond.
Rond 8 uur vertrokken we. Na een kort ritje stopten we om de stad Jaisalmer met het fort te fotograferen. We maakten na ongeveer 2 uur een stop midden in de dorre woestijn. We hebben daar wat gedronken en konden weer fris verder.
Om 13.30 uur kwamen we bij ons hotel aan. Het had een heel mooi zwembad, maar helaas iets ouderwetse kamers, niet echt mijn smaak. We gingen daarna snel lunchen in ons hotel om vervolgens Jodhpur te gaan verkennen. Mijn moeder en ik vertrokken rond 15.30 uur met een riksja naar het fort. Onderweg waren al heel mooi de blauwe huisjes te zien. Toen we bij het fort aankwamen konden we een audio-rondleiding krijgen. Dit was heel grappig, want je liep door het prachtige fort en overal stonden nummers. Dan hoorde je een man zeer plechtig vertellen over wat je bij dat nummer zag.
Na de tour door het fort gingen mijn moeder en ik nog een uurtje naar de markt. Onderweg begon het keihard te regenen en kregen we ook nog een lekke band. De chauffeur ging het maken en ondertussen konden wij genieten van jongens die onder een kleine waterstroom gingen staan. We kwamen aan bij de markt die helemaal overstroomd was, dus gingen we alleen even naar maharaja spices met heerlijke kruiden.
‘s-Avonds aten we bij het fort op een prachtig dakterras. Er was keuze uit 2 menu’s, de vegetarische talie of de niet vegetarische.
Na het eten gingen we met de riksja terug naar het hotel. Bij het hotel wilde de chauffeur weer meer dan was afgesproken. Na wat onderhandelen kreeg hij gewoon de normale prijs van 300 rupees.
Daarna gingen we lekker slapen. Het was weer een indrukwekkende dag!
zondag 30 juli
Na een prima nacht was het weer vroeg uit de veren en op naar Udaipur (via Ranakpur).
Een beetje “on-Djosers” gingen we nog eerst langs een pottenbakkerij c.q. souvenirshop, waar het meest interessante was om de hiërarchie bij de om “shampoo” en “pen” bedelende kinderen te aan-schouwen. Een klein gozertje kreeg een zeepje van een van ons en dat werd op hardhandige wijze hem afhandig gemaakt. Na de schermutseling had hij alleen nog maar een kapotte broek.
Hierna ging de reis verder naar prachtig Jain tempels van Ranakpur. Prachtige beeldhouwkunst, mooie ruimtes, m.a.w. zeer indrukwekkend. Tevens was het aantal toeristen in jurken ook opvallend, aangezien de Jain geen blote knieën konden waarderen.
Een mooie reis door een veranderend landschap (van zeer dor en droog à groen, bijna tropisch regen-woud en veel regen) over mooie kronkelende bergpassen bracht ons naar Udaipur.
In Udaipur kregen we echter weer te maken met een staaltje van Indiase organisatie. De chauffeur kon het hotel niet vinden en besloot in een op een achterwijk lijkende buurt te stoppen en niet meer door te rijden. We moesten maar lopen naar het hotel. Het was immers maar “+ 15 min.” Lopen en het regende maar een klein beetje ……. De bagage zou ons wel volgen in riksja’s. Natuurlijk begon het na enige tijd lopen te stortregenen, waardoor we als verzopen katjes met z’n allen in het hotel aankwamen.
Na droge kleren te hebben aangetrokken en alle natte spullen te drogen hebben gelegd, zijn we een hapje gaan eten in een leuk klein Indiaas restaurant. Hierna terug naar het hotel, dat over een mooi dakterras met een prachtig uitzicht over het meer en het Lake Palace beschikt. Na nog wat “Rajasthaanse” biertjes op dit terras besloten we ons bed op te zoeken.
India is een land van veel verschillende indrukken en tegenstellingen.
maandag 31 juli
Vandaag een lange dag voor onszelf. Op naar het paleis. De bouw is door de maharadja Udat Singh II destijds gestart. Dit paleis is het grootste paleis van Rajasthan. Het is omgeven door balkons en torens. Het was destijds gebruikelijk dat de maharadja’s onder de poort werden gewogen. Hun gewicht werd in goud of zilver aan het “gewone volk” gegeven. Het City Palace is prachtig. Mooie wandschilderingen, spiegelzalen en zelfs een invalidenstoel voor de maharadja. Een zeer groot contrast als je bedenkt dat de bevolking toen zeer arms was.
Na een uitvoerig bezoek gaan we wat inkopen doen. Er wordt weer veel van de prijs afgedongen. Succesvol!
‘s-Avonds gaan we met een aantal mensen dineren in het Lake Palace. Dit is een schitterend hotel waar destijds de film “Octopussy” is opgenomen. Met een bootje worden we naar het eilandje gebracht, waarop zich het hotel bevindt. Mannen in prachtig kleding heten ons welkom. Het hotel is een plaatje: alles is van marmer waar je ook loopt. We nemen plaats in een fijne fauteuil en kijken naar een show met dansende mensen in prachtige, traditionele kleding.
Hierna lopen we nog wat rond. Ook mogen we een suite bekijken. Deze is prachtig. Volledig voorzien van airconditioning en wederom veel marmer. Ook mooi, traditioneel ingericht. Het is een plaatje. Ook de badkamer is prachtig: mooie wastafels met kranen en een apart gedeelte voor douche/bad en toilet. De prijs: + 25.000 rupees.
Daarna volgt een heerlijk diner. We mogen à la carte eten. Eenieder zoekt een gerecht uit. Het geheel wordt geserveerd op mooie borden. Alles eromheen is uiteraard bijpassend: zilver bestek, mooie glazen en prachtige lopers op tafel. We genieter er allemaal van. Na al dit lekkers en moois moeten we terug in de stromende regen, maar gelukkig is het bootje voorzien van een overkapping met plastic zeil. Eenmaal aan de overkant wachten er 2 taxi’s op ons. Een van de leden van de groep heeft deze besteld.
Het was een hele mooie ervaring. Welterusten!
dinsdag 1 augustus
We vertrekken vandaag vroeg om 6.30 uur! We verlaten Udaipur en gaan richting Jaipur. Rond de klok van tienen gaan we ontbijten, laten we zeggen: “very basic”.
De reis verloopt voorspoedig en om + 14.00 uur gaan we lunchen, ook dit is zeer basic.
Aangekomen in Jaipur en rijdend door de stad overvalt me voor het eerst weerstand tegen al het vuil en de smerigheid. Tot nu toe overheerste de schoonheid van het land, maar de vele regen van de moesson zal er ongetwijfeld ook debet aan zijn.
Het hotel is een oase in alle hectiek en het diner maakt alles weer goed.
Morgen de stad werkelijk en in het licht bekijken.
woensdag 2 augustus
We zijn vandaag vrij! Uitslapen dus. Maar ik ben erg vroeg wakker en ga maar vast ontbijten. Als ik klaar ben met eten druppelt ons gezelschap binnen.
In groepen gaan we Jaipur verkennen. We nemen met z’n vieren een authentieke taxi, diesel met gordijntjes en ’n verborgen choke die het niet meteen doet. Wel lekker om zo de directe omgeving van het hotel over te slaan, nou ja niet te ruiken. Het regent gelukkig niet, maar toch zijn de meeste straten verschrikkelijk modderig. Als je om je heen kijkt, verbaast het je hoe die mensen in die troep overleven. Er is zelfs iemand met zijn handen de greppels aan het leeg halen. Je wilt niet weten wat daar allemaal in drijft.
Maar wij gaan naar het “mooie” stuk van Jaipur. Het paleis is zeker erg mooi.
Zo gauw je buiten de poort komt, valt de drukte over je heen. We moeten met gevaar voor eigen leven een drukke weg oversteken om bij het paleis der winden te komen. Ook hier gaan we naar boven om van het uitzicht te genieten. We mogen van ’n mannetje op zijn dak komen om foto’s van het paleis te maken. Als dank moeten we wel even in zijn “goudshop” kijken. Dat heeft hem geen windeieren gelegd. We kopen de winkel leeg.
Daarna in de brede, drukke straat op zoek neer een bank. Van hot naar her. Nergens worden we geholpen. De tijd begint te dringen en ja toch nog iets gevonden.
Naar het hotel en met een aantal van de anderen naar een echte Indiase film. Een prachtige zaal, een groot scherm en heel veel mensen. De film geeft een goed beeld van de film hier: romantisch, prachtige beelden, mooie vrouwen. Het verhaal loopt slecht af en dat wordt niet door iedereen gewaardeerd.
Na een snelle hap bij Mc Donald (ook dat wordt niet door iedereen gewaardeerd) gaan we terug naar het hotel. Lekker slapen en afwachten wat morgen brengt.
donderdag 3 augustus
“Jetzt kommen die Kamelen”
In een klein comité zijn we vandaag op en achter kamelen wezen rijden. Per jeep, bereden door een chauffeur die, zelfs voor Indiase begrippen, grote minachting heeft voor zijn en onze dood, bereiken we het “buiten” van ons hotel Camp Bissau”. Spoedig treden 3 kamelen aan, waarop wij mogen plaats nemen. Hoog gezeten op het schip der woestijn blijkt het “platteland” van India groen en rustig.
Een stop bij een schooltje zorgt voor een ernstige verstoring van de lessen. We zijn echter meer dan welkom, we worden toegezongen in het Nederlands! (Vader Jacob) en wonen een stukje van de les bij. Als dank delen wij pennen uit.
Verderop in het dorp kopen we snoep dat we overal uitdelen waar we foto’s maken. Het is verrassend hoe geduldig en enthousiast mensen zich laten fotograferen. Via het hotel zullen we een aantal foto’s naar deze mensen sturen. Toeristen vòòr ons deden dat ook en het hotel werkt mee.
We gaan verder, maar niet voor we een hutje worden ingejaagd waar we een pasgeboren (4 dagen oud) baby op de gevoelige plaats vastleggen.
Na de lunch volgt een nieuwe dollemansrit naar de apentempel. Ook hier blijkt weer dat Indiase mensen graag toeristen zien. Een groep devote mensen wordt weggejaagd zodat wij een tête-à-tête met de priester krijgen. Een paar voorhoofdstippen verder brengen we een offer aan een of andere god (20 rupees) en aan een priester (10 rupees). Opnieuw wil iedereen op de foto en we werken graag mee. Nadat ik een paar kinderen op de foto heb gezet, trekken een paar tienermeiden de aandacht. Ook zij gaan op de foto. Hunschoonheid blijkt moeilijk te vangen. Diverse foto’s keuren zij af…..
Terug in het hotel nog even het zwembad in. Daarna onder de douche, dan is het tijd om de dag af te pilzen op de veranda.
vrijdag 4 augustus
Vandaag is het weer een “busdag”. We zijn vanochtend om 8.00 uur vertrokken vanuit Jaipur naar Agra, Hmm…. We hebben die “vieze” stad achter ons gelaten. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat mensen zo leven. Onvoorstelbaar gewoon. Maar goed…
Na een paar uur rijden stoppen we om wat te drinken en rond 12.30 uur om te lunchen in een vogel-reservaat. Er zijn overigens niet veel vogels te zien, omdat er geen vogeltrek is in deze tijd.
Na de lunch rijden we nog + 30 minuten voordat we bij de spookstad aankomen. Daar krijgen we ruim anderhalf uur om rond te kijken. Ik vond er niets aan om eerlijk te zijn. Ach … ieder z’n eigen ding zal ik maar zeggen.
Rond 17.00 uur komen we bij ons hotel, “Kant” genaamd, aan. Het hotel bevalt me echt wel! Zeker na ons vorige hotel.
Vars en ik zijn vrijwel meteen naar het dak gegaan om de Taj Mahal te bekijken. Nou.. zo mooi!!! Ik kan niet wachten tot morgen. Dan gaan we het helemaal bezichtigen.
We hebben net in het restaurant van het hotel gegeten. Ik vond het eten niet zo. Maar goed morgen een nieuwe dag.
zaterdag 5 augustus
Ik schrijf dit in de bus, dus wordt het een beetje wiebelschrift.
Vandaag was misschien wel de belangrijkste dag van de reis: het bezichtigen van de Taj Mahal. Anjuli en ik waren allebei niet helemaal fit, dus startten we de dag rustig. De heer in het hotel adviseerde ons een fietsriksja, want die zou ons tot de ingang van de Taj brengen. Dit was natuurlijk niet zo. Maar wat een ellende op zo’n ding, doodeng, gevaarlijk en pijn in je billen. Ook niet prettig om zo’n schriel mannetje voor jou te zien ploeteren.
Bij het smoezelige straatje naar de Taj een enorme drukte. Voor de Taj rijen mensen. Gelukkig kwamen we John en Esther tegen, die ons een gids ter overname aanboden. Nu konden we de rij passeren. Gênant, maar goed dat zijn we inmiddels gewend. We worden gefouilleerd, tassen doorgezocht. Etenswaren en telefoons moeten opgeborgen worden in een locker. De gids zet er flink de pas in. Vertelt iets, foto, rennen. Oh ja, we kwamen hier om een wereldwonder re bekijken. De Taj Mahal is inderdaad prachtig. Harmonisch, volstrekt symmetrisch, heel mooi marmer met decoraties van ingelegde edelstenen.
Het is helaas wel idioot druk, zaterdag, net als in Nederland, de dag voor de familie-uitstapjes. En zoals Anjulie en ik inmiddels gewend zijn, worden we voortdurend onderworpen aan een fotoshoot met hele families giechelende vrouwen en flirtende jongens. Trouwens ook allerlei buitenlandse toeristen ontmoet. Uiteraard Spanjaarden en Italianen, maar ook een paar Zuid-Afrikanen (“heb een paar jaar in Vlaanderen gewoond, spreek een beetje Nederlands”) en Israëliërs.
Weer buiten denken we klaar te zijn met de gids, maar die had nog een marmershop in gedachten. Op zich wel mooie spullen, ik hou van marmer, maar als ik gepusht word, laat dan maar zitten. Gevraagd naar prachtig blad voor tuintafeltje (die van ons is gebroken) € 2.000,=. Oeps dat is een maandsalaris.
Op zoek naar een restaurant uit de gids, Lonny’s (?), veel te druk. Door lastig typje en ongegeneerde heren snel zat. Riksja gezocht en naar Zorba de Boeddha, dat in een rustige, groene buitenwijk ligt. Zorba is van een baghwan. Eerlijk voedsel, lekkere drankjes, goed voor onze kwetsbare darmen. Aanrader! Lang met de eigenaar gepraat; you’re so special! Ja, wij Indiërs zien meer dan anderen. Paranormale gaven. Hij neemt ons nog even meer naar zijn aangrenzende juwelenshop. Compliment, hij heeft ons niets proberen te verkopen.
Anjulie en ik willen rust, dus met de riksja 15 km verderop naar Megab Bagh, park/bos aan de oever van de Yamuna. Pal tegenover de Taj Mahal, wachten op de zonsondergang. Maar het blijkt toch minder rustig te zijn. Ja, hoe kun je dat ook denken in India. Vanuit een soort nederzetting aan de rivier rennen de kinderen en heren ons tegemoet. Of we op een kameel willen rijden, een frutsel willen kopen, of ze een foto moeten maken. Één knulletje blijft de hele tijd aan ons plakken en wij zien hem steeds een gaap onderdrukken als er weer een nieuwe toerist komt aanlopen. Best wel sneu, dat joch moet gewoon naar bed. Fransman ontmoet, die in India is geboren en er een paar jaar heeft gewoond. Hij is net zo verbaasd over het land en zijn inwoners als wij.
De Taj Mahal wordt inderdaad mooi door het avondlicht gekleurd.
Terug naar het hotel (eens Ratna, het is een prima hotel!). In de kelder wat gegeten (bleken lang niet de enigen) en naar bed. Morgen moeten we om 5.45 uur weer op/
PS Agra is een stuk beter dan dat afschuwelijke Jaipur. De vieste, overbevolkste en onmenselijkste stad tot nu toe. Gelukkig in Agra geen dakloze straatkinderen gezien. Wel straatarm, maar de indruk is dat ze wel allemaal met ouders leven. Dus de groep heeft weer nieuwe energie verzameld na het morele dieptepunt van Jaipur.
zondag 6 augustus
De wekker gaat vroeg vandaag. We vertrekken om 6.30 uur met de bus uit Agra, want we hebben een lange rit voor de boeg naar Khajuraho. De meeste mensen nuttigen hun ontbijt in de vorm van een ontbijtbox, die we hebben gekocht in het hotel. Het duurt even voordat we de oude Moghul-stad uit zijn en onderweg wordt nog even ijs ingeslagen om de drankjes koud te houden die de bijrijder onderweg verkoopt. De route voert grotendeels door de deelstaat Madhua Pradesh, waar de wegen erg slecht zijn.
We stoppen onderweg nog voor een kop koffie en komen dan in het kleine dorpje Orccha aan. Het duurt even voordat alles op tafel staat, maar door een korte wandeling terug naar de bus kunnen we toch nog een paar blikken werpen op de tempels en paleizen die hoog boven het dorp uittorenen. Jammer dat we niet langer kunnen blijven, maar Khajuraho roept!
Net na de schemering komen we aan bij het Usha Bundela hotel. Bital, de fietsenman, heeft 19 fietsen voor ons klaar gezet, waarmee we morgen de ruïnes en temples kunnen exploiteren.
De voorzieningen in het hotel zijn prima. De meeste mensen gaan met mij eten in het dorp bij het door Nederlanders gerunde restaurantje Mediterranean. Goed en gezellig!
maandag 7 augustus
Vandaag was het dan zover! De sekstempel! Uren zouden we ons vergapen aan de meest ingenieuze standjes voor man, vrouw en der (aan iedereen is gedacht), die eeuwen geleden werden uitgehakt en op de een of andere manier de Moghul-tijd hebben overleefd.
Helaas, onze vriendelijke gids George helpt ons snel uit de droom. Slechts 2 (TWEE) procent van alle figuren zijn erotisch en als je seks met paarden en honden niet tot je erotische interessen rekent, moet je het met nog minder doen.
Maar eigenlijk doe je de tempels van Khajuraho dan tekort. Van onder tot boven zijn ze bewerkt met prachtige beelden van mensen, goden, dieren en vooral zaken uit het dagelijkse leven. Deze Chandela cultuur, die is opgegaan in de maalstroom van de Indiase geschiedenis, heeft een prachtige erfenis achtergelaten.
Omdat bijna iedereen zich een fiets heeft laten aansmeren (100 rupees) rijden verschillende leden van de groep een rondje om het dorp, daarbij meestal bijgestaan door een escorte van Indiërs die altijd wel een winkeltje weten dat je gewoon gezien móét hebben.
‘s-Middags willen we rust: zwembad, biertje. Khajuraho was leuk, maar morgen gaan we naar Varanasi, op een absurde tijd!
dinsdag 8 augustus
Om 5.30 uur gaat de bus naar Varanasi. Dus in alle vroegte treden de troepen aan en zet de chauffeur er weer flink de pas in. De bijrijder heeft ongetwijfeld alle goden die hij kent aangeroepen om ons te behoeden voor een busongeluk, dat, statistisch geien, gewoon móét gebeuren.
Het gebeurt weer net en met de gebruikelijke stops, pauzes en wc-breaks (“open air toilet”, d.w.z. achter een struikje) bereiken we Varanasi.
Hier nemen we afscheid van de chauffeur en de bijrijder. Dat willen we doen met een drankje in de tuin van het hotel. Uiteraard kost dit de nodige moeite. Ons hotel is typisch Indiaas, wat wil zeggen dat er een soort Fawlty Towers sfeer hangt. Een hele batterij obers trekt er een goede drie kwartier voor uit om 20 mensen een drankje te serveren en pas na enig aandringen, krijgen de chauffeur en bijrijder als laatste twee mini-glaasjes met een of ander schimmig sapje.
Floris gooit er een speech tegen aan (wat een spreker is die man) en geeft beiden een flinke fooi. Er worden handen geschud en weg zijn ze, op naar Delhi.
Schiet mij als schrijvende nog te binnen dat we in Varanasi worden opgewacht door een bobo van het hotel, vergezeld door een bewapende man (machinegeweer!) die ons door het verkeer heen loodsen. Op een druk kruispunt wordt een agent omgekocht, zodat we toch een straat in mogen waar eigenlijk geen bussen mogen rijden. “No problem, this is India”.
woensdag 9 augustus
In de ochtend vertrekt om 9 en om 10 uur een groepje met een lokale gids om de Ghats van Varanasi te bekijken. De gids die wij hebben, weet wel erg weinig en spreekt slecht Engels. Het liefst wil hij allerlei winkeltjes af, maar we slagen erin om die onzalige gedachte uit zijn hoofd te verdrijven en dus gaan we naar de Ghats.
Eigenlijk moet je het gezien hebben om het te begrijpen. Ghat na ghat zijn mensen aan het baden, wassen en rituelen aan het uitvoeren. Baby’s worden geschoren om te zorgen voor krachtigere haargroei, daar worden het grote, sterke kerels van! Zondermeer het meest indrukwekkend zijn de “burning ghats”. Op deze plaatsen cremeren de Hindoes hun doden. Zij geloven dat, wanneer hun as wordt uitgestrooid in de Ganges, de cyclus van leven-dood-reïncarnatie wordt doorbroken, het nirwana wordt bereikt. De ervaring om op een paar meter af te staan van de lijken en deze verbrandingen is er één die mij lang zal bijblijven.
‘s-Avonds maken we als completen groep een boottochtje (voor sommigen een herhaling, omdat we het ’s-Ochtends ook al hebben gedaan met kapitein Anil). We zijn getuige van een ceremonie aan de oever van de Ganges. Zeven priesters (brahmanen) voeren een lang ritueel uit, gadegeslagen door honderden mensen en begeleid door bellen, trommels en mantra’s.
Daarna gaan we naar een aangemeerd bootje, waar e een afhaalmaaltijd krijgen.
Varanasi is een stad vol kronkelende straatjes, tempeltjes, ghats, markten, ijverige verkopers (“Excuse me, my friend….”) en smerigheid zoals je zelden ziet, zelfs voor Indiase begrippen.
Komt dat zien!
donderdag 10 augustus
Onze 2e dag in Varanasi, maar omdat we de viezigheid een beetje (veel) zat zijn, we een nacht moeten doorbrengen in de trein, die gevolgd wordt door een hangdag in Delhi + een nachtvlucht naar huis, besluiten we om er een rustdag van te maken. Het is prachtig weer en na het ontbijt installeren we ons met een boek bij het zwembad. Echt genieten dus!
Aan het eind van de ochtend begint de lucht wat te betrekken en om 14.00 uur giet het. Precies op tijd om nog lekker te douchen en onze tassen te pakken, want we moeten om 16.00 uur de kamer uit zijn. We besluiten in het hotel te eten, omdat we verwachten dat daar tijdens de treinreis weinig van zal komen, maar ondanks de bereidwilligheid van het personeel komt daar weinig van. Na 3 kwartier wachten komt de soep en aan de hoofdmaaltijd komen we helemaal niet meer toe. We kunnen nog net op tijd afrekenen, want hoe een computer werkt, daar zijn ze ook nog niet helemaal of liever helemaal niet achter. Het was een mooi hotel met een prachtig zwembad en ze willen echt alles voor je doen, maar de helft van de tijd weten ze niet waar je het over hebt.
Om 17.00 uur zouden we opgehaald worden door de bus, maar de omkooptruc lijkt deze keer niet te lukken en daarom kan de bus dus niet bij het hotel komen en moeten we zo’n 100 meter mèt al onze bagage naar de bus lopen. Gelukkig zijn we wel op tijd op het station.
Volgens onze reisbegeleider, Floris dus, is de trein ingedeeld in 2 en 3-persoons compartimenten en hij drukt ons op het hart deze vooral af te sluiten. Wat is het anders! Wij (Nettie, Ank en mijzelf) hebben met nog 2 reisgenoten (Berta, Lenie en Joan) 2 compartimenten naast elkaar, denken we, maar dat blijken gewoon 2 banken tegenover elkaar te zijn, waarboven nog 2 slaapplaatsen gemaakt kunnen worden, in een open wagon met aan de zijkant nog 2 slaapplaatsen. Geen gordijnen, geen deuren en dus ook geen slot! Bovendien installeren zich op die 2 extra slaapplaatsen 2 Indiase heren dus privacy ho maar!
We vertrekken keurig op tijd en om 22.00 uur klappen we onze bedden open. We hebben inmiddels dekens, lakens en een kussen gekregen, dus we kunnen onze bedden opmaken. Ondanks alles heb ik voortreffelijk geslapen. Ik werd pas om 6.30 uur wakker, maar hetzelfde kon, jammer genoeg, niet door al mijn reisgenoten gezegd worden.
vrijdag 11 en zaterdag 12 augustus
Keurig op tijd in Delhi en met de bus naar ons hotel. Dan blijkt dat je gedurende zo’n reis toch een andere kijk op de zaken gaat krijgen. Bij ons 1e aankomst in Delhi vonden we het hotel maar zo zo en in een achterbuurt liggen, terwijl het ons nu voorkomt als een prima hotel in een prima wijk. Zo zie je maar weer alles is relatief.
Bij aankomst blijkt dat er donderdag een aanslag op een 10-tal vliegtuigen op Heathrow maar ternauwernood is voorkomen en dat er daardoor verscherpte veiligheidsmaatregelen worden getroffen op de grote vliegvelden (dus ook Delhi). Dit wordt nog nagetrokken i.v.m. eventuele consequenties voor onze vlucht.
Omdat het prachtig weer is, ontbijten we op het dakterras. Daarna spreken we af om toch Delhi in te gaan omdat in het hotel blijven ons niet echt aanspreekt. We besluiten naar de Bahaitempel (de Lotus-bloem) te gaan en informeren bij een autoriksja-rijder naar de prijs. Na wat onderhandelen, komen we uit op 300 rupees voor ons vieren. Het blijkt wel een eind weg te zijn, we doen er zo’n 3 kwartier over, maar het is dan ook wel de moeite waard.
Onze chauffeur brengt ons, op ons verzoek, nog naar een paar winkeltjes, waar we onze laatste rupees kunnen uitgeven en gaan dan, na een korte stop voor een hapje en een drankje, terug naar het hotel. Nogmaals douchen en omkleden en om 18.30 uur een gezamenlijk diner op het dakterras, waar we tevens afscheid nemen van Floris als onze reisbegeleider.
We gaan al om 22.00 uur naar het vliegveld omdat er inderdaad verscherpte veiligheidsmaatregelen zijn aangekondigd. Het inchecken duurt wel wat langer dan normaal, maar verder verloopt alles soepel, zelfs zo soepel dat we 20 minuten eerder op Schiphol landen dan gepland. Daar wordt van iedereen afscheid genomen en gaan we naar huis met de herinnering aan een zeer indrukwekkende vakantie, die we niet snel zullen vergeten.
Tel: 071-5126400