Rajasthan Noord India en Nepal 34 dagen januari 2006
Verslag van de reis naar India en Nepal
9 januari 2006 t/m 11 februari 2006.
9 en 10 januari
Op 9 januari vertrekken wij vanaf Schiphol naar Frankfurt voor een tussenstop en daarna door naar Delhi.
De volgende ochtend na het ontbijt, gaf Marije onze reisbegeleidster, een uitleg over wat wij zoal gingen ondernemen. Daarna was het de beurt aan de groep om je voor te stellen aan de anderen en iets van jezelf te vertellen.
Hierna met de bus naar het oude gedeelte van Delhi. Het is even wennen aan de enorme chaos.
Alles krioelt door elkaar, riksja’s, tjoek, tjoeks, auto’s, maar………….. het gaat allemaal goed. We bezoeken eerst de moskee Jami Masjid. De schoenen moeten uit en we betalen voor het gebruik van een fototoestel en of filmcamera. Daarna met de riksja naar de Grote Bazaar. Hier treffen we heel veel stoffen winkeltjes aan en de mooiste kleuren. In een park ligt het monument ter nagedachtenis aan Mahatma Gandhi en via de Port of India gaan we naar een tempel. Op advies van Marije gaan we ’s avonds naar een restaurant om Tali te gaan eten.
Op een groot metalen bord met een hoge rand krijgen we nog kleine bakjes met sausjes en kleine diverse soorten naan ( een soort brood ) en pannenkoekjes. Op de pannenkoekjes een heerlijke saus van honing. We kunnen er geen genoeg van krijgen!
Dit is een kleine inleiding van naar wij hopen een fijne reis. We hebben er zin in!
Betsy
11 januari
Na een lekkere nacht slapen en vroeg op, vertrokken wij. Gelukkig zijn de tassen van Rianne en Jan weer terecht. Onderweg leuke fruitstalletjes en prachtige tuinen, daarna een stop in één van de tuinen. Het is lekker zonnig. We genieten van naan en soep. Bij de volgende stop fotograferen we een groep kamelen en daarna gaan we naar een beeld van de godin Shiva om te bedanken dat we de tassen van Rianne en Jan weer ontvangen hebben. Ook bedanken we voor het geluk van deze dag. Aangekomen in Mukandgarh ontvangen we bloemenslingers en worden we welkom geheten met muziek. Het is een oud fort van een Maharadja en is nu in gebruik als hotel. Een sprookjesachtig geheel en we sliepen met z’n drieën op een kamer met een aparte torenkamer. Iedereen was het erover eens, dat dit wel eens de mooiste accommodatie van de hele vakantie zou kunnen zijn. ’s Avonds met elkaar eten in de tuin, rond een kampvuur. Hier werden we getrakteerd op muziek en dans.
Het was een geweldige dag!
Kees
12 januari
Om 9 uur met de bus op excursie. Er ging een gids mee die overal een goede toelichting gaf.
Eerst naar een klein plaatsje in de buurt. Uitgebreid een gerestaureerde haveli
( koopmanshuis) bekeken. De andere haveli’s waren helemaal verpieterd. De haveli’s ontstonden in de tijd van de Zijderoute en met de komst van de stoomschepen en de treinen verloren de handelsplaatsen hun betekenis. In het voorportaal moest je je melden en betalen bij de kassa. De kamelen gingen naar de waterputten aan de rand van het dorp.
Achter het voorportaal was een binnenhof, daar woonden 2 families en boven waren de slaapvertrekken.
Daarna naar Nawalgarh: veel vervallen haveli’s. 1 haveli was mooi opgeknapt en er is nu een hotel. Door het stadje gewandeld. Het was er heel druk met tuk tuk’s, kamelenwagens, koeien en heel veel mensen. Helemaal niet toeristisch.
Na een lange wandeling kwamen we bij een leuk restaurantje. Prima vegetarische lunch. De kokkin was een aardige charmante vrouw die goed Engels sprak.
Rond half 5 waren we weer terug in ons fort en om 7 uur hebben we uitgebreid gegeten en daarna met een “gids “ het stadje in. Hij bracht ons naar een man waar je kon internetten. Een geslaagde dag!
Jan en Gerda
13 januari
We gaan op weg naar Bikaner. Het is niet zo’n lange rit en om 13.00 uur zijn we er al.
Het is een fantastisch hotel, groot, mooie tuin en een zwembad. We krijgen weer een slinger van Afrikaantjes en een drankje. We slapen in lodges en voor mij is er weer een bed bijgezet.
Truus, Kees en ik reizen n.l. met elkaar en het is dus wel zo gezellig. Om 2 uur gaan we met allemaal riksja’s naar het kamelenfestival. Heel veel mannen, kamelen en wat een kleuren. Je kijkt je ogen uit. We werden naar een tribune gebracht waar we het schouwspel goed konden bekijken en ook nog heerlijk van de zon konden genieten.
Bij de opening van het festival werden de kamelen aan het publiek getoond. Versierd met kleden, spiegeltjes en wat een kleurenpracht!!!
Daarna was er een dans competitie door 4 kamelen. Wat die beesten op muziek kunnen, grenst aan het ongelooflijke. Op een dakterras hebben we heerlijk iets gedronken en hadden een prachtig uitzicht over de stad. Daarna internetten. Het thuisfront wil graag op de hoogte gehouden worden. Na een drankje buiten bij het open vuur, het diner.
Morgen om 10 uur hebben we afgesproken met onze riksja-man. Hij wil onze gids zijn.
Anderen gaan naar de ratten.
Het was een heerlijke dag.
Betsy
14 januari
Om 9 uur “op naar de ratjes “ in Deshok. Er waren genoeg vrijwilligers om met de bus te gaan. In de Karni Mata tempel leven en wonen honderden ratten.( Ze lijken meer op muizen ) en worden gevoed met suiker en kamelenmelk. Schoenen uit en met blote voetjes de tempel binnen. Op zoek naar de Albino rat want dan heb je veel geluk in het verdere leven. Wordt ook druk bezocht door de plaatselijke bevolking die al in “file “ stond om het heiligdom binnen te gaan, verboden voor buitenlanders. Ina was de felste wou een foto met de voetjes tussen de ratjes.Terug in Bikaner worden we afgezet bij het Fort en wie stond daar? Onze tuk- tuk driver. Hoe heeft die ons terug gevonden? Hoe doen ze het? Eerst prijs afspreken ( RP 300 ) en hij zou ons alles van de stad laten zien en ja een aanrader hoor. Het fort was prachtig, het museum was minder interessant. We bezochten mooie haveli’s, prachtige hotels in voormalige paleizen, waar we wel een kijkje mochten nemen, maar verder niet voor onze geldbeugel!
Zeker een aanrader zijn de graven van de Maharadja’s. 360 prachtige graven in marmer, zeker niet te missen. Vraag ernaar want er komen bijna geen toeristen en het staat in geen enkele reisgids.
Een prachtige dag.
Sonja en Marc
15 januari
De streek rond de stad Bikaner heeft de beste kamelen van India. Het beroemde “Camelcorps” v.h. Britse Koloniale leger heeft hier zijn oorsprong, vandaar heeft Djoser de kamelensafari in zijn programma. We bezoeken kort het “Camel Research Center “, een soort fokbedrijf, voor een fotostop. Dan rijden we naar een dorp in de Thar woestijn en maken kennis met de kamelen en hun drijvers. De dieren zijn akelig hoog, maar zakken gelukkig voor ons op de grond. De opstap gaat makkelijk, maar als het beest opstaat in drie a vier rukkerige etappes, wordt je heen en weer geslingerd als een meelzak, omdat je niet precies weet wat er gaat gebeuren.
De zadelknop biedt veel te weinig houvast, een westerling zou hier een stevige ring of handvat monteren, om zich aan vast te houden. Na enige tijd wennen en wat verzitten d.m.v. de stijgbeugels, raak je verzoend met de cadans van de kameel. Maar desondanks moeten de meesten van ons zich vasthouden aan het touw dat midden over het zadel loopt.
Ik kijk jaloers naar Toine en Peter, Kees en Koos, die heel ontspannen met losse handen rijden en daarbij ook nog omkijken. Jo rijdt op een kameel met een jonkie ernaast en vraagt zich af of het jong meegaat voor de show of om andere redenen.
Toine, die in een vorig leven kameeldrijver was, zegt dat het verstandig is om het jong mee te nemen, omdat beide dieren dan rustiger en handzamer zijn. Bovendien kan de drijver, als het jong drinkt, de kameel melken via een andere speen. Even later in de rustpauze zien we inderdaad een drijver een plastic waterfles onder de kameel met melk vullen.
Bij het “Camelfestival “ in het stadion van Bikaner was er een wedstrijd kamelen melken, waarbij de moeders tijdens het melken ook hun jong bij zich hadden.
Marc heeft deze frisse kamelenmelk ter plaatse geproefd. Hij vindt dat de smaak hetzelfde is als die van onze volle melk thuis.
Na een uurtje schommelen vraagt Kees om een sanitaire stop en Jan maakt van deze gelegenheid gebruik om opgelucht af te stappen en de bezemwagen op te zoeken.
We sjokken verder en op het moment dat velen denken: wanneer zullen we……?, maken de drijvers een stop. Die jongens kunnen gedachten lezen. We stappen af en lopen enige tijd met houterige
O-benen als cowboys rond. De beesten worden gevoederd en wij ook. De hotelboys van “Heritage Resort “ hebben een volledige maaltijd voor ons meegebracht. Een van hen bakt naan op een vuurtje. Het smaakt voortreffelijk.
Na de pauze loopt alles wat lichter. Ik heb bewondering voor onze dames, maar dat had ik voorheen ook al. Miep ruilt met Trudy, die de bezemwagen opzoekt waarin Betsy, Truus, Joke en Jan zitten. Als we door een voorhistorisch woestijndorp rijden, zegt Miep:
“ik voel mij net één van de drie Koningen in Betlehem”. We zien nu ook kamelen die zéér verschillend zijn, zowel van bouw als van kleur o.a. donker- en lichtbruine, beige, witte en ook grijze.
De tweede helft verloopt sneller ( ongeveer 2 uur ) en wij arriveren in een volstrekt bijbels tafereel: een enorme volksmassa is hier samengestroomd per kameel, ezel, os, maar ook met auto’s en bussen en heeft zich gelegerd over een aantal hoge golvende zandduinen. In een duinpad, zo groot als een voetbalstadion, is een podium en tegen de duinhelling heeft het publiek plaatsgenomen en wel op de grond, zoals hier gebruikelijk is. Voor de westerse toeristen zijn met matten bedekte plaatsen gereserveerd.
We zijn helaas te laat voor de kamelenrace, maar we zien en horen wel een keuze uit de Indiase folklore. Na de voorstelling zijn Koos en Joke vermist. Gelukkig niet lang. We zien ze terug bij de oranje tentjes.
Het diner eten we zittend in een kring rond het kampvuur, boven op een zandduin onder een bleke maan met op de achtergrond melancholische muziek van twee Sikhs. Een schitterende scène. Achter het volgende duin zien we het licht van het folklorespektakel. De dag wordt besloten met een mooi vuurwerk voor de Maharadja Kees van Hillegom en zijn harem.
Daarna kruipen we met kleren en al in onze slaapzakken en worden ’s morgens gewekt door een zachte panfluit. Fantastisch! Ik ga thuis mijn wekker wegdoen. Scheren doen we niet, er is geen elektriciteit op het duin. De volledige zonsopgang duurt maar één minuut.
Wat een bijzondere belevenis is deze schitterende dag en nacht voor ons westerlingen.
We rijden tenslotte met de bus terug naar ons hotel en komen daarbij weer door kleine woestijndorpen, die met hun mooi afgeronde omheiningen, huizen en stallen doen denken aan Afrika. Hoe kunnen deze mensen hier leven???? Hoewel……………, zij hebben wel allerlei dieren zoals kamelen, koeien, ezels, buffels, schapen, geiten, duiven, pauwen, patrijzen, maar waarom géén kippen?
Jo en Miep
16 januari
Vandaag mijn dag om wat te schrijven.
Na een redelijke nacht in de tent, werden wij wakker gemaakt door een voor mij ondefinieerbaar geluid. Het was 6.30 uur. De meeste hebben aardig geslapen en beslist niet koud. Een paar van de groep zijn niet helemaal prut en hebben in de nacht om hun tent lopen spoken. Leuk om te ontbijten in de woestijn. Geroosterd brood, Jam, koffie en thee. Zien de zon opkomen en de hertjes lopen rustig over de zandvlakte. 7.30 uur door het zand naar onze bus. Opfrissen in het hotel en om 10.00 uur vertrek naar Jaisalmer. Sommige gaan nog uitgebreid onder de douche maar wij gaan ( Koos en ik ) met Kees naar het toilet van het hotel om ons wat op te knappen. Nog even een kop koffie op het terras en dan in de bus.
Na een koffiestop nog een fotostop bij een grote plas water. Voor ons Nederlanders/Belgen niets bijzonders maar voor hier heel bijzonder in de droge woestijn. Het bleek de verkeerde plas te zijn. 2 minuten verder een plas met duizenden kraanvogels uit Siberië, die hier overwinteren in jan, febr. en maart en dan trekken ze terug. Ze vliegen op als we te dichtbij komen, schitterend! Tegen vijven doemt de stad op uit de woestijn, Jaisalmer. Het licht van de avondzon schijnt op het fort en de muren. Onze chauffeur rijdt nog een stukje om, speciaal om de graven van de Maharadja’s te laten zien. Ook die gebouwen schitteren in het zonlicht.
Ieder van ons koopt kaarten bij de ingang van de graven. De verkoper zakt 2 keer met de prijs en ineens is hij uitverkocht. Geen probleem, hij heeft nog zonnepetten.
De ontvangst in het hotel is weer af. Allemaal een slinger om, niet van bloemen deze keer maar allemaal kleurtjes van Rajasthan. Het is synthetisch.
’s Avonds met 12 man gaan eten in Trio. Een paar van ons blijven thuis en voelen zich niet goed.
Heerlijk eten. Daarna even internetten en om 10.00 uur terug in het hotel. De tuk tuk man staat netjes te wachten en maakt gelijk een afspraak voor de volgende dag.
Een fijne dag en nu gauw naar bed.
Heerlijk weer in een echt bed.
Joke
17 januari
Vandaag kunnen we de dag zelf invullen. Jaisalmer staat op het programma en …………..uitslapen.
Om 9.00 uur willen wij aan het ontbijt verschijnen, want om 9.30 uur hebben we een afspraak gemaakt met onze Tuk Tuk chauffeur
Het lukt en zoals zoveel dingen in India hoef je je als toerist niet zo druk te maken om een invulling aan de dag te geven, daar zorgen de Indiërs wel voor.
Om 9.30 uur worden wij dus door Camel de Tuk Tuk rijder van gisterenavond opgepikt. Hij wil ons de bezienswaardigheden van Jaisalmer laten zien. Na enig gehandel komen we overeen R 150 ( € 3 ) voor 4 uur toeren. Dus vol gas naar de stad met de walm van uitlaatgassen achter en….voor ons. Eerst naar Cadi Sar een kunstmatig meer voor de watervoorziening van de stad, waarin prachtige verzonken bouwwerken boven het water uitsteken. We vielen al direct in handen van enige muziekvrienden die ons vol overgave enige muziekinstrumenten aanraden. Joke ging voor de bijl en kocht er één, voor wat later bleek een redelijke prijs. Ik kocht een CD, met wat Henk zei, katten gemiauw. Daarna naar de oude stad en de Jain tempels. We wanen ons in de middeleeuwen, alleen de internetwinkels doen daar afbreuk aan. Kleine straatjes, lawaai, geuren, donkere winkeltjes en verkopers die alles en nog wat willen verkopen. Na enig zoeken de Jain Tempels, prachtig beeldhouwwerk.
De Jain God ( een Boeddha met open ogen ) in vele maten. Vervolgens op een dakterras wat uitblazen en de chaos onder je bekijken. Toen we weer bijgekomen waren in een grote walm naar de Salim Singh haveli, een huis van de 1e minister in de 18e eeuw gebouwd en een juweeltje van architectuur. De man die uit het niets opdook, gaf ons een heel interessante uitleg o.a. hoe verschillende bouwkundige constructies in elkaar zaten en toen bleek ook dat hij twee functies in zich verenigde n.l. rondleider en verkoper van oude gebruiksvoorwerpen en parfums enz., enz., maar hij gaf een prima uitleg en dat maakte veel goed. Vervolgens de nieuwe stad nog bekeken en ansichtkaarten bij het postkantoor op de bus gedaan. Zowaar weer een probleem, de postzegels plakten niet, maar we dienden ze met lijm die op het postkantoor aanwezig was op de ansichtkaarten te plakken. Morrend stempelde de postambtenaar de kaarten af.
’s Avonds, nagenoeg met de hele groep gegeten, wat heel gezellig was en afscheid genomen van onze tuk tuk chauffeur die mijn broeder geworden was en dat wellicht meende?
Koos
18 januari
We vertrekken naar Jodhpur om 7.00 uur. Het is vroeg maar we hebben uren nodig om 300 km te overbruggen.
Zien onderweg door de woestijn een stoomtrein rijden! Onderweg een koffiestop en weer door. Het hotel is Karni Bhawan en heeft de uitstraling of het bij een vesting hoort. Eerst een lunch en dan met de tjoek tjoek de stad in.
Eerst naar het paleis Umaid Bhawan. Een enorm paleis van zandsteen en marmer, wat een overdaad. Het telt 347 kamers. Een gedeelte wordt bewoond door de kleinzoon van Umaid, een ander gedeelte is een luxe hotel.
Daarna naar de Jaswant Thada, dit is een sierlijk marmer grafmonument met pilaren en fijn traliewerk. Met de tjoek tjoek door naar het fort Merangarh, machtig groot. Wat een werk!!
Het werd in 1459 gesticht tussen de 17de en de 19de eeuw. Dan nog de blauwe huisjes in het zonlicht, prachtig. De blauwe kleur houdt muggen en vliegen weg. Als laatste naar de Sandor Bazaar. Wat een drukte, kraampjes met van alles en nog wat te koop. Een bende aan stof en vuil. Je moet het gezien hebben en anders geloof je het niet. De bazaar is rond de klokkentoren uit 1912 gegroepeerd. Terug naar het hotel en alles overleeft. ’s Avonds weer naar de stad met de tjoek tjoek.
Truus
19 januari
Van Jodhpur naar Udaipur.
Vandaag een lange reisdag, maar wel één met een aantal leuke onderbrekingen
Als eerste komen we langs de weg een boeren echtpaar tegen, die met behulp van een houten oliemolen uit sesamzaad olie winnen.
De ronddraaiende molen, waarop in het midden de vrouw zit, wordt in beweging gehouden door een in rondjes lopende os met oogkappen op, waarbij de vrouw steeds opnieuw de zaadmassa in het draaiende mechanisme duwt.
Op erg simpele wijze wordt de olie verkocht. Een tafereel uit vroegere tijden.
Later op de dag, zien we uit hetzelfde tijdperk een watermolen; twee ossen halen water omhoog met behulp van kleine emmertjes aan een ketting.
Steeds, ook nu weer, blijkt hoe vriendelijk deze plattelandsmensen je tegemoet treden. Als je vraagt een foto te mogen maken, poseren ze zelfs voor je.
De Jain tempel die we bekijken is ongelooflijk mooi. Een rijk gebeeldhouwde marmeren tempel uit de 15e eeuw en het ziet er allemaal nog prachtig uit.
Bij aankomst in Udaipur is het nagenoeg donker. De lichtjes op het meer en de prachtige fonteinen geven Udaipur een sprookjesachtig aanzien.
Morgen gaan we het allemaal bekijken.
Henk en Ina
20 januari
Udaipur is prachtig gelegen tussen de groene heuvels met aan één kant een merenrijk gebied. Met de riksja gaan we eerst naar een mooi tuinencomplex uit de 18e eeuw, door een Maharadja voor zijn haremdames aangelegd, met waterpartijen, water spuitende olifanten uit marmer gehouwen en een mooie rozentuin. Engelse, ruikende rozen volgens Kees en hij kan het weten. Daarna naar café Edelweiss voor een goede kop koffie met appelgebak.
Daarna richting het waterfront, waar aan de meren het indrukwekkende stadspaleis, de grote witte hotels en restaurants liggen en in de meren de witte zomerpaleizen van de vroegere heersers.
Het museum van het stadspaleis kostte ons een paar uur, maar was zeer de moeite waard. Het geeft je een goede indruk van de wijze waarop de vroegere Maharadja’s hier leefden. In ieder geval ontbrak het ze aan niets en het is boeiend om te horen dat de nazaten nog steeds in een vleugel van het paleis wonen. De ruimte is geen probleem, het paleis is 500 m. lang en 200 m. breed. Met een rondvaartbootje hebben we later op de middag nog een tocht gemaakt op het Pichola meer, naar een paleiseiland. Ook hier weer verwonderd rondgekeken naar oogstrelende kunstwerken.
Terug naar het hotel via de markt in de oude stad.
Het was weer een mooie dag.
Henk en Ina
21 januari
Vanmorgen moesten we vroeg opstaan, want de bus vertrok al rond 6.30 uur richting Jaipur. We maakten een aantal stops onderweg. Allereerst een koffiestop. Bij deze stop was niet iedereen even goed wakker met uit de bus stappen. Overbodige dingen gingen in eerste instantie de bus uit en dan weer vlug erin, hè Els?
Voor de volgende stop kwamen we op de toch wel grote tweebaansweg waarop we reden opeens erg veel spookrijders tegen.
Bleek de andere weghelft afgezet te zijn door bakstenen en een fiets. Midden op de andere weghelft kwam er ons een stoet mensen tegemoet. Ze hadden ook een soort kar bij zich waarvandaan muziek kwam. Het was een kleurrijk geheel. We vroegen ons alleen af, wat het precies was? Begrafenis, trouwfeest? Weer terug in de bus werd ons verteld dat dit een religieuze processie was. Leuk om eens gezien te hebben. Niet veel later stopten we om te lunchen. Daarna reden we in één keer door tot aan ons hotel in Jaipur. Het wijkje waar we op het laatst doorheen reden zag er niet echt geweldig uit. Dit in tegenstelling tot de buitenkant van het hotel waar we zouden overnachten.
Rond half acht werd er gezamenlijk gegeten in een heel mooi aangeklede eetzaal. Ook het eten smaakte goed. Vooral het witte spul dat naar yoghurt smaakte vond ik erg lekker.
Yvonne
22 januari
Om 8.30 uur vertrok de hele groep samen met een aantal taxi’s + busjes richting de Hawal Mahal ( het paleis der winden ). Hier waren ook twee slangenbezweerders hun kunsten aan het tonen. Al snel reden we verder richting het Amber Fort. Ook zagen we onderweg al een aantal beschilderde olifanten lopen. Je kon namelijk op de rug van een olifant het Amber Fort binnen gaan. Helaas was de rij daar te lang dus werd er gelopen of met een truck gegaan. Lopend was het een behoorlijk stuk trap lopen.
In het fort zelf liepen we met een gids mee die ons alles liet zien en veel achtergrond informatie gaf.
Nadat we bijna 2 uur in het Amber Fort waren geweest, zochten we onze taxi’s en busjes weer op. We reden nog verder naar de Royal Gaitor. Onderweg stopten we nog bij een punt waar we een mooi zicht hadden op een paleis dat midden in het water lag. Na een bezoek aan het Royal Gaitor gingen we met bijna de hele groep ergens lunchen. Na de lunch kon je nog naar wat fabriekjes gaan. Uiteindelijk arriveerde ieder apart weer in het hotel en werd er in de tuin nog van de zon genoten.
Rond 16.30 uur vertrokken we weer met taxi’s en busjes. Dit maal naar het Tiger Fort. Voordat we echt vertrokken werd onze aandacht getrokken door muziek bij de poort van het hotel. Daar liep nog een heel jong meisje onder begeleiding van muziek over een hoog gespannen koord. Knap hoor!
De route naar het Tiger Fort was erg mooi. We reden een heel stuk langs haarspeldbochten omhoog. Onderweg hadden we een mooi uitzicht over de stad Jaipur. Bij het Tiger Fort bleven we totdat de zon helemaal onder was gegaan.
Daarna reden we naar de bruiloft waar we als groep uitgenodigd waren. We dachten maar telkens bij elk feest dat we zagen dat we er waren. Maar het duurde best lang voordat we bij de juiste bruiloft aan kwamen. Er waren, bleek achteraf, zoveel bruiloften op dezelfde dag, omdat de stand van de maan en de sterren vandaag goed was. In het begin waren wij blanken een echte bezienswaardigheid. We werden door de plaatselijke bevolking goed voorzien van eten en drinken. Al heerste er nog niet echt een feeststemming. En we hadden de bruid en de bruidegom nog niet gezien. De bruid was wel al aanwezig, maar de bruidegom nog niet. Deze arriveerde pas later te paard. Nadat er een ceremonie had plaatsgevonden waarbij erg veel geld van de ene hand naar de andere ging, zagen de bruid en bruidegom elkaar eindelijk. Nadat ze elkaar een krans met bloemen omgehangen hadden, gingen ze beide apart naar binnen.
Niet veel later zijn we vertrokken, want de officiële ceremonie zou nog wel tot 3.00 uur ’s nachts duren. Dat trouwen gaat hier echt heel anders als in Nederland, maar wel een hele ervaring om dit eens mee te mogen maken.
Yvonne
23 januari
Maandag is een dag om lekker op eigen gelegenheid diverse plaatsen in de stad Jaipur te bezoeken. Na een avond vol verrassingen vanwege de onverwachte trouwerij zijn we met Jan en Rianne vanuit het Bissau House hotel gaan lopen naar het Jantar Mantar.
Gelopen door de vuilstort achter het hotel zijn we via de plaatselijke markt naar het observatorium gegaan. Onderweg alle riksja’s bestuurders en verkopers en bedelaars duidelijk maken dat we niets willen.
Bij het observatorium aangekomen eerst even wat vertellen over Jaipur stad.In 1733 wijde de Maharadja Sawai Jai Singh II zijn stad in met een grote parade. De roze stad was geboren. Hij tekende de stad zelf met rechtlijnige straten wat het verkeer ten goede moet komen, maar dit is als wij hier rond lopen wel wat anders geworden. In deze stad kreeg elke beroeps groep een eigen gebied toegewezen. Deze indeling is opvallend als je erdoor heen loopt en dit is al 200 jaar zo.
Wat is te zien in de stad; het City Palace, Windpaleis, Albert Hall museum, Cinema Ray Mandhir en het Observatorium. Dit hebben wij deze dag bezocht. Het Observatorium is gebouwd in de 17e eeuw door Jai Singh II.
De Indiërs zijn gek op alles wat met astrologie te maken heeft. Zo kan een jongen en een meisje pas trouwen als de twee verliefden minstens zeventien van de dertig parameters gemeenschappelijk hebben. Vandaar dat wij op weg naar de bruiloft zoveel bruidparades tegen kwamen. Na het bezoek van Jaipur Mantar wilden we graag wat gaan eten. Er zou hier in Jaipur een Mac Donald zijn, dus wij daar naar toe gelopen, maar na een tijd was het toch verstandiger om een tjoek tjoek te nemen om ons daar naartoe te brengen. De bestuurder wist wel waar het was en begon zich in de chaos van het verkeer te voegen, Na een tijdje zagen we wel dat het niet goed ging, want we werden weer voor het City Palace afgezet. Dus maar weer even gelopen en een andere tjoek tjoek bestuurder aangesproken. Maar die keek of hij water zag branden. Gelukkig kwam er een man aanlopen die goed Engels sprak en vertaalde tegen de bestuurder waar we heen wilden. De man kleurde helemaal op, want hij wist wel waar het was. Na een korte rit eindelijk frites bij Mac Donald. Nog even aan de overkant van de straat rondgelopen, waar een soort warenhuis was. Daarna terug met de tjoek tjoek naar het hotel waar we in de tuin wat gedronken hebben. “s avonds zijn we met z’n vijven uit eten gegaan bij restaurant Niro’s. Dit is een heel bekend restaurant in Jaipur. Hier eten met Yvonne erbij is heerlijk eten en uitgebreid lachen. En nu naar het hotel want morgen moeten we om 5.45 uur opstaan om met de bus naar Agra te gaan.
Toine en Els.
24 januari
Dag 16. De vakantie zit er alweer voor de helft op.
Om 5.45 uur werden we gewekt door het personeel van Hotel Bissau.
Na het ontbijt vertrokken we om 7.00 uur in een “nieuwe “ mooie bus met de voor ons al vertrouwde chauffeur richting Agra, ongeveer 235 km.
Marije, onze reisbegeleidster gaf ons informatie over de komende dag.
Het bijna vertrouwde gezicht van marktkooplieden in drukke straten, bevolkt met allerlei scharrelende pluimage verlieten we Jaipur. Bij het verlaten van de stad kwamen we grote reclameborden tegen met het opschrift Green and Clean is City Jaipur.
Hierbij vraag ik mij af, of het wel dezelfde stad was als die wij bezocht hadden.
Tijdens de rit veranderde het landschap van dorre vlaktes naar bergen en groene velden.
Het werd steeds stiller in de bus en langzaam dommelde mijn reisgenoten weer in. Het was behoorlijk fris in de bus en hebben ons dan ook in een fleece deken gehuld, Els en ik.
Af en toe werden we wakker geschud vanwege het “gladde “ wegdek.
In alle vroegte zagen we dat de dorpsbewoners zich aan de dorpspomp opfristen door een uitgebreide douche te nemen.
Dan weer moest de bus afremmen vanwege dat verschillende voertuigen hun vee moesten lossen voor de veemarkt. Het lossen van vee gebeurde met harde hand, of te wel ze werden van de wagen gegooid. Nadat wat vee was gelost kon de wagen opzij en wij reden met de bus weer verder, op weg voor een volgende stop, de koffie en het toilet.
Na een korte stop vervolgde we de weg naar het vogelreservaat. Gedurende deze rit werden we hevig door elkaar geschud vooral achterin de bus, ondanks dat onze chauffeur probeerde alle obstakels ( zoals weggeslagen wegdek ) te vermijden. Aangekomen bij het vogelreservaat gingen de vogelkenners en die dit wilden verder met de bus. Andere, zoals wij, bleven in het restaurant achter, lekker genietend van de zon. We hebben hier rustig zitten babbelen over ditjes en datjes. Na een uur kwamen de anderen terug en waren laaiend enthousiast over het park.
De reis gaat verder naar Fatehpur Sikri = de stad van de overwinning, de voormalige hoofdstad van Moghulvorst Akbar. Hier werden we door een gids rondgeleid.
Hij vertelde dat deze stad is gebouwd door Akbar, welke 3 vrouwen had. 1. Moslim, 1 Hindoe en 1 Christen. De 3 religies zijn in symboliek in architectuur terug te vinden. Hij verzocht om zijn zegen voor een mannelijke erfgenaam. Na de geboorte van de eerste Jehamir in 1569 bouwde Akbar de grote Jami Masjid. Na de geboorte van de twee zoons besloot hij om een hele stad te bouwen. De stad is maar 14 jaar bewoond geweest. De reden zou zijn gebrek aan water. In de directe omgeving ligt de moskee, al lopend hiernaartoe werden we belaagd door verschillende jongens/kinderen die hun handelswaar aan je wilde verkopen. Het was erg vervelend vooral hun aanhoudend en opdringende gedrag. Opgelucht bereikten we de bus waar we eindelijk verlost waren van deze kinderen, maar ook toen bleven ze op het raam van de bus kloppen.
De bus, de temperatuur hierin was nu wel tropisch te noemen. De reis ging verder naar Agra
( hotel Amar ). Hier aangekomen werden de sleutels verdeeld. De kamers bekeken en ons wat opgefrist. De kamer kunnen we als matig kwalificeren. ’s Avonds heerlijk gegeten, eindelijk geen scherpe gekruide gerechten. Terug op de kamer hoorden we de muziek op volle sterkte waardoor de ramen stonden te trillen, dit vanwege een 25 jarig huwelijksfeest. Gelukkig werd het rond 22.00 uur weer rustig en konden we genieten van een rustig nachtje.
Jan en Rianne
25 januari
Om 05.30 uur worden we gewekt door onze wake-up call,want de Taj Mahal staat op het programma. We gaan met de Tuk Tuk en onderweg is het nog pikkedonker.
Als we bij de Taj Mahal zijn, blijkt dat we slechts samen met nog 1 stelletje hier zijn. Een kwartier lang hebben we dit wereldwonder helemaal voor onszelf.
Als het licht wordt, zien we hoe mooi de Taj echt is, het wordt nu snel drukker. Een letterlijk schitterend gebouw ( 1631 – 1653 ), van dichtbij zien we hoe het marmer is ingelegd met mooie half-edelstenen, in bloemmotieven. Ca. 8.45 uur zitten we op ’t hoge dakterras van “The Stuffmaker “, met vol uitzicht op de Taj, èn in de zon ( want wat was het koud zo
vroeg ).
Na een heerlijk ontbijt gingen we verder en we gaan vandaag op pad met 2 fietsriksja’s van Hero en Bir. Op naar Itumad-ud-Daulah, de baby Taj.
Met de fietsriksja hebben we lekker goed zicht op Agra en zijn straatleven. Ook gaat het lekker langzaam, zodat we alle tijd hebben om van ‘t uitzicht te genieten. Met een stukje lopen erbij gaan we per zeer krakkemikkige brug de rivier Yamuna over. De baby Taj is een lieflijk mausoleum ( 1622-1628 ). Ook hier mooi ingelegd marmer. In de tuin spelen volop apen, altijd erg leuk om naar te kijken.
Bij vertrek ruilt Peter met zijn riksjarijder van plaats, de wegen zijn rustig hier. Maar dit zorgt voor veel bekijks en plezier onderweg! Bir is nu toerist in eigen plaats. We gaan naar een uitkijkpunt aan deze kant van de rivier. Tussen de groene (kool)-velden, aan de rivierbedding hebben we uitzicht op de achterkant van de Taj. Hier is een heerlijk rustig stukje Agra, maar ’t motto van onze Hero en Bir is dan ook: no worry, no chicken-curry, no hurry. Hero spreekt heel goed Engels en vertelt veel over Agra en ’t familieleven hier. Aan de rivier zien we ook nog een lijkverbranding. Terug over de brug, naar ’t Agra Fort. Een heel groots fort, ook al gebouwd door Akbar ( 1565 ), vooral de buitenkant is groot. In ’t fort vinden we de paleizen niet zo bijzonder vergeleken met ’t Rode Fort in Delhi.14.00 uur, tijd voor lichte lunch en nog even shoppen op de plaatselijke markt; de Kinari Bazaar. Een leuk, chaotisch spektakel, met schreeuwende verkopers, toeterende riksja’s en van alles te koop. Echter geen souvenirhandel, er zijn ook geen toeristen te zien.
Om onze riksja rijder wat extra’s te laten verdienen, gaan we op verzoek een marmer werkplaats binnen voor een paar minuutjes. 15.35 uur zijn we terug in Amar hotel: een uurtje pauze want om 16.45 uur komen Hero en Bir ons ophalen voor ’t avondprogramma. We bedenken nog even dat we vandaag hooguit 2 of 3 keer zijn aangesproken door bedelaars, terwijl diverse mensen ons hiervoor gewaarschuwd hadden. Alleen maar lieve mensen ontmoet. 16.45 op pad met Hero en Bir. We gaan genieten van de Taj Mahal bij sunset op ’t grandioze dakterras van “The Stuffmaker”. Hier komen we een Deens stel tegen die we kennen uit Udaipur; dus gezellig bijkletsen. Daarna lekker struinen door de smalle steegjes en winkeltjes in deze buurt. Een diner op ’t relaxte, sfeervolle terras van Yash café; waar we toevallig een Duitse jongen tegenkomen die we in Monsoon Palace – Udaipur ontmoet hebben. 22.00 uur naar bed want morgen gaat de wekker weer om 5.30 uur.
Peter en Trudy
26 januari
Wake-up call om 5.30 uur en om 6.00 uur zijn we met de bus op weg, eindbestemming vandaag is Khajuraho. Het is weer erg koud en als we om ongeveer 8.00 uur stoppen voor koffie en thee, kunnen we opwarmen in de zon, in de mooie tuin in een restaurant in Gwalior.
Iedereen boent druk zijn RVS mok schoon en dan komt de koffie/thee ineens in kopjes. Na een half uur weer door. Een bar slechte weg vandaag, vooral achterin veren we soms uit de stoelen omhoog. Va. 12.20 uur zijn we in Orchha en we zijn verrast door de aanblik van de sprookjesachtige paleizen en tempels. Eerst een lekkere lunch bij Betwa Tarang op ’t terras met uitzicht op ’t Jehangir Mahal .Snel eropuit om dit paleizencomplex ( 1606 ) te verkennen. Indrukwekkende koepeltjes en torentjes tegen de blauwe lucht, mooie fresco’s hier en daar, maar vooral de sfeer van vergane grootsheid spreekt ons erg aan. Helaas weinig tijd, dus door naar de overkant. We beklimmen de grote Palkimahal-tempel; heel smalle trappen, hoge opstappen, maar een prachtig uitzicht over de velden om ons heen. Nog even struinen over de kleurrijke markt vol souvenirs, vooral de bakken gekleurde verfpoeders zorgen voor een vrolijke aanblik. De tijd vliegt en om 14.30 uur hobbelen we richting Khajuraho. Nog een drink/plaspauze en 4,30 uur hobbelen later komen we aan in Khajurago. Hotel Clarks is een schitterend hotel, met zwembad! We gooien onze rugzak binnen en nemen een tuk-tuk om ’t dorpje te verkennen. Eerst lekker smullen van echte houtovenpizza’s met Gorgonzola op het dakterras van Mediterraneo? Vervolgens het dorpje in; heel veel gezellige winkeltjes, leuke restaurantjes en terrasjes; heerlijk. Bij toeval komen we bij een zijdeur van de westelijke tempelgroep die openstaat en er komt gezellige feestmuziek naar buiten. We worden uitgenodigd binnen te komen. Er speelt een fanfare gezellige feestmuziek; ter ere van…….republic day?
We bekijken alvast een paar tempels bij de mooie avondverlichting; en zien direct tientallen erotische panelen. De rest moet toch echt tot morgen wachten, met de tuk tuk terug naar het hotel Clarks.
Peter en Trudy
27 januari
Lekker uitgeslapen tot 8.00 uur in dit prachtige hotel en om 8.30 uur ontbijt. Toen met z’n allen op de fiets naar het dorp om de erotische tempel te bekijken. Het is geweldig weer en een keur aan goede fietsen. Na 5 km zijn we bij de tempels aangekomen, midden in dit mooie plaatsje. Daarna, na overleg een gids genomen en wij volverwachting naar binnen. Een geweldige tuin en een prachtige tempel met de door de gids opgemerkte erotische beelden. Na een paar uur ronddolen gingen we met een deel van de groep koffiedrinken op een dakterras, met uitzicht op de tempel. De koffie was goed. Hierna met een groep van 6 mensen fietsen naar nabij gelegen dorpjes en kleine tempels. De rest ging lopend of met de fiets terug naar het hotel. Na een paar uur fietsen kwam een ieder weer terug en nam plaats rond het zwembad. Enkelen gingen zwemmen in het ijskoude water. Wij vonden het moedig. Hierna een bad genomen en een uurtje plat en met de groep om 18.00 uur naar de tempel voor een celebration: Ziva in Kandarija Mahodeva.
In de hal van het hotel stond de groep bijeen en daar kregen we van Marije onze reisbegeleidster te horen, dat de reis naar Nepal niet door kon gaan, wegens onlusten in heel Nepal.
Er zou ons een alternatieve reis aangeboden worden die ons, naar de Indiase kant van de Himalya zou brengen. Natuurlijk wel een teleurstelling, maar er was niets aan te doen.
Nadat we dit gehoord hadden gingen we met de fiets naar de tempel en daarna naar een Italiaans restaurant waar we heerlijk gegeten hebben. Voldaan en moe keerden we in het hotel terug en gingen om 9.30 uur naar bed, want de volgende ochtend moesten we om 4.30 uur op en om 5.00 uur weg.
Kees
28 januari
De wekker gaat vanmorgen om 4.30 uur af. Onmenselijke tijd, maar we hebben een lange weg te gaan, ongeveer 400 km. naar Varanassi. De bus in, het was nog donker, al snel waren er veel in slaap. De ontbijtstop om 8.30 uur was lekker. En weer door. Het landschap was wel veel groener. Wat ze precies telen kon je niet zien. Vast wel veel groente. De kraampjes langs de weg hebben heel vaak dezelfde soorten, zoals bloemkool, boontjes en uien. Jan vond een stop wel even nodig, noemde het een plasstop. Iedereen de bus uit. We hadden veel bekijks, mannen op de fiets stapten af en bleven gewoon staan kijken naar ons. Witte blote billen en aan de andere kant van de weg, de mannen. Verder door naar de Ganges vallei. Onderweg een stop voor een picknick. Wat gezellig allemaal een lunchpakket mee. Keurig verzorgt in een doos en er was van alles. Brood, eitje, frisdrank en fruit. In een mum van tijd kwamen er kinderen aan, eerst op afstand, maar al snel dichterbij. De oudere mensen wachtten het even af. Een ieder gaf ze iets: een banaan, een broodje en chips. Ze konden het niet meer vasthouden, dus dan maar in een doos. Waar die kinderen vandaan komen snap je niet. In een mum van tijd kwamen er nog meer.
Het waren een beetje smoezelige kindjes, maar ze kregen allemaal wel iets.We vroegen ons af wat ze ermee zouden doen. Delen of zelf opeten?
Nu nog 135 km naar Varanassi. Allemaal weer even een middagdutje. Het waren wel heel veel slechte wegen. Veel gaten en erg smal om te passeren met al die vrachtwagens, zwaar beladen. We kwamen vroeger aan in Varanassi dan we gedacht hadden. Wat een bende en zoveel mensen! Herrie en getoeter, niet normaal. Morgen vroeg weer op, dan gaan we naar de Ganges.
Truus
29 januari, dag 21
Dit wordt een dag van Varanassi met als hoogtepunt: bezoek aan de Ganges en de Ghats. Om 6.00 uur gingen we met 10 riksja’s op weg. We moesten iets omrijden want er was een festival. Geen probleem, zelfs in het donker gaat ook alles goed. Het laatste stuk gaan we lopen, omdat we er met de riksja’s niet door kunnen. Heel veel mensen bedelen om een handje rijst. We gaan de trappen af en daar ligt onze roeiboot, die de groep de Ganges op brengt.
We hebben onze bloemenkransjes meegenomen en samen met de bakjes met lichtjes offeren we ze in de rivier. Dit is een ervaring die ik niet had willen missen!
Als we langs de ghats varen zie je heel veel mensen zich wassen en baden in de rivier. Het is een kleurrijk schouwspel. Hoe hoger de zon komt, hoe kleuriger het geheel. De vrouwen gaan totaal gekleed te water en de mannen gedeeltelijk. We varen langs een hoge helling en aan de zijkant zijn trappen. De was wordt in grote lappen geknoopt en bovenaan de helling gelegd.
Zo glijdt alles naar beneden en de vrouwen of mannen hoeven dit niet te dragen. Slim gevonden! De Hindoes willen zeker 1 x in hun leven een bad nemen in de heilige rivier de Ganges. Er zijn op het moment 2 kleine crematies en daar zijn alleen mannen bij aanwezig. Ons wordt verteld, dat de vrouwen te emotioneel zijn en dan kan de geest van de overledene niet naar het Nirwana.
Na de boottocht ontbijten we heerlijk in de zon op een dakterras met uitzicht op Varanssi.
Met een tjoek tjoek gaan we boodschappen doen, o.a. broodjes voor de treinreis van morgen. De gids brengt ons ook nog naar een tempel met een mooie tuin. Nu naar een factory. Een grote keuze aan shawls. Truus heeft een mooie gekocht. Voor mij is het lastiger. De keuze is groot, maar voor 1 van de dochters zou ik een zwarte meenemen met een gekleurde rand, maar helaas zwart is er niet.
Terug in het hotel even iets drinken en een lichte lunch. Nu heerlijk onder de douche en haren wassen, helaas het water is koud!
’s Middags werden we weer door riksja’s opgehaald en gebracht naar de winkelstraatjes. De koeien in een smal straatje blokkeerden de doorgang en we hadden hulp nodig om ze door te laten lopen. De mannen hadden hierom grote lol!
Bij de rivier aangekomen lag onze boot weer klaar en we gingen naar de crematieplaats. De overledenen worden ieder op een soort brancard gelegd met gouden stoffen en veel bloemen, o.a. Afrikaantjes. Ze worden gewassen ( ondergedompeld ) in de rivier en daarna op de trappen gelegd. Daarna leggen ze het lichaam op een brandstapel. De oudste zoon is in het wit gekleed en zijn hoofd is kaalgeschoren. Hij neemt bij zijn overleden vader de honneurs waar. De jongste zoon doet dit bij zijn overleden moeder.
Op de terugtocht kreeg Marije een soort bordje van bladeren met rijst, rozenblaadjes en lichtjes. Ze mocht dit aan de rivier offeren en een wens doen. Daarna werden er voor ons 250 lichtjes aangestoken die we allemaal in de Ganges mochten plaatsen. Die rijen lichtjes in het donker, met alleen de maan was een overweldigend schouwspel!
Hierna konden we nog genieten van 2 ceremonies langs het water. Mooi om te zien, maar wel jammer dat we er zo weinig van begrepen.
Na het diner naar het hotel voor een welverdiende nachtrust.
We hopen dat Jan en Toine morgen weer opgeknapt zijn voor de treinreis.
Betsy
Maandag 30 en dinsdag 31 januari
Eindelijk mochten we eens een keer uitslapen, daar werd goed gebruik van gemaakt.
Het dakterras van El Parador bleek erg in trek want na een tijd zat de halve groep hier aan de koffie en de vers gebakken appeltaart, citroentaart en andere lekkere hapjes.
El Parador zorgde voor heerlijke lunchpakketten.
Tot 2 uur zaten we allemaal op het dakterras van ons hotel. De trein gaat later, we mogen nog een uurtje blijven zitten. Om 3 uur met de bus naar het station en sjouwen onze bagage naar het perron. We waren mooi op tijd, want uiteindelijk vertrok de trein om 17.30 uur. We werden verspreid over de wagon en 4 mensen in een andere wagon.
Rond 21.00 uur gingen de bedjes plat en konden we ons met kussen, laken en deken installeren.
Midden in de nacht een stop en liep de trein helemaal vol. Veel gedoe en lawaai maar een half uur later was het stil.
Redelijk goed geslapen en opeens waren we om 6.00 uur in Delhi.
Met de bus naar het hotel. Een aantal kreeg direct een kamer. Wij in het hotel ernaast en de rest moest wachten tot er een kamer leeg kwam.
Na het ontbijt vrij tot 19.00 uur.
Om 19.00 uur uitleg over onze reis naar Noord India en daarna bood Djoser ons een diner met ijs na, aan.
Het programma ziet er goed uit.
Op naar Punjab!
Jan en Gerda
Dinsdag 1 februari, 24e dag.
Na een nacht gewoon in een bed ( heerlijk toch ) vertrokken we om 8.00 uur. Koffiestop is er niet bij vanochtend. Om 12.00 uur lunchstop. Prima eten en een toilet zo schoon, nog nooit gezien in India. Sommige gingen 2 keer, probeerden in het voor te plassen!
Tegen enen rijden we weer. Veel suikerriet aanplant. Ook zien we veel koeienplakken die moeten drogen. Sommige maken er mooie opgestapelde kunstwerken van.
Aan het eind van de middag komen we aan in Haridwar ( poort naar God ). Het is één van de heilige steden.
Wie hier een bad in de Ganges wil nemen kan zich vastketenen i.v.m. de sterke stroming.
We hebben wat door de straatjes gelopen, iets gedronken en toen langs het water geslenterd.
Wat een verscheidenheid aan mensen zie je hier. Wel ook veel bedelaars en ongelukkige mensen. We doen deze stad aan voor het avond ritueel bij Har-ki-Pauri. Het moet één van de fascinerendste rituele ceremonies ter wereld zijn ( volgens het India reis boek ). Scheepjes van bladeren en opgesierd met lampjes worden in de avond schemering in de rivier losgelaten en varen dan een ongewisse bestemming tegemoet. Het doet je wel iets zo’n grote menigte, helaas begrijpen wij niet goed wat het betekent. Er gingen schalen met vuur erop door de mensenmassa. De mensen hielden hun handen boven het vuur en streken dan over hun hoofd. Vind het wel heel bijzonder dit allemaal mee te kunnen maken. In Haridwar wordt om de 12 jaar het grote het grote Kumbh-Mela feest gevierd, waarbij miljoenen Hindoes in de Ganges baden. Om 18.30 uur rijden we verder naar Rishikesh. Onderweg werd gestopt en we moesten verder met een jeep de berg af naar het hotel Ganga Beach hotel.
Het is erg donker maar het ziet er nu al leuk uit met uitzicht op miljoenen lichtjes. Heerlijk gegeten.
Joke
Donderdag 2 februari 25ste dag.
Een dag in India en wel in: Rishikesh.
De tweelingstad van Haridwar, is het begin van de heilige Char Dham pelgrimsroute naar de Himalaya. Er zijn veel Ashrams, tevens Yoga, meditatie, en een New Age sfeer.
Kortom: een plek om tot rust en bezinning te komen.
Impressie van deze dag
Lekker uitslapen, niet om 5.00 uur in de bus maar om 9.00 uur ontbijten. De tijd om tot rust en bezinning te komen begon al direct aan het ontbijt. Na ruim de tijd gekregen te hebben voor ons ontbijt, bleek het noodzakelijk de aanvangstijd voor de yoga iets te verlaten. Wij besloten een wandeling naar het stadje te maken over de twee voetbruggen over de Ganges.
Vriendelijk werden we op pad gestuurd, zelfs de wacht op het hotelterrein salueerde voor ons.
Al wandelend kwamen we in het stadje aan en ook hier bleek dat India voornamelijk bestaat uit winkels die van alles verkopen. Na enig zoekwerk vonden we een hotel restaurant om koffie te drinken. De eigenaar was schijnbaar in meditatie verzonden want hij moest gewekt worden. Na enig praatwerk bleek hij voor ons koffie te kunnen verzorgen. Dus naar het dakterras. Schijnbaar bleken wij voor hem aspirant kopers voor zijn hotel te zijn, want er ontstond een geanimeerd gesprek over aantal kamers, staat van onderhoud, bezettingsgraad en prijs. Henk kwam waarschijnlijk het kapitaalkrachtigst bij hem over, want veelal werd het gesprek met hem gevoerd. Na de koffie de straat weer op. Hierna kwamen we een aantal bedelaars tegen. Een van deze bezat ondernemers kwaliteiten, want hij ruilde met provisie kleine muntjes R 0,25 en R 0,50 tegen biljetten van R 10 in, zodat wij alle collega’s van hem konden voorzien van dit muntgeld. De snelheid van wandelen lag niet erg hoog, regelmatig kwamen we vriendelijke Indiase mannen tegen die meenden, dat we direct iets nodig hadden wat zij verkochten. Waarschijnlijk was dit de toets om de rust te behouden. Wij slaagden allemaal. Inmiddels was de dag al zover gevorderd dat bij de Germany Baker wat gegeten werd. Het bleek dat vele nationaliteiten aanwezig waren. De flower powertijd herleefde op kleine schaal, nu genoemd New Age. Verder ging de wandeling, brug over. Na een poosje,
moe geworden van al dat gewandel, zetten wij ons neer op een bankje. Daar moesten wij op de foto met in ons midden een lieftallige Indiase jongedame, gefotografeerd door haar man. Binnen korte tijd werden een tiental foto’s gemaakt, waarbij het aantal mensen wat op de foto ging, enorm toenam. Na deze filmsessie gingen wij direct naar het hotel voor:
het meditatieve moment van de dag.
Een rum ( zonder cola, dat was er niet ) met een sigaar. Verkwikt kwamen wij uit het meditatieve gebeuren en konden wij de avond volgens ons, aan.
Koos
Vrijdag 3 februari 26e dag.
6 uur opstaan, 6.30 uur ontbijt. Buiten verwachting heeft iedereen om 7.10 uur ontbeten en betaald.
Nu de lunchbozen nog. Waar zijn ze? Ze zijn in de maak, wordt ons medegedeeld en zowaar om 7.30 uur zijn ze er. Mooi verpakt in plastic doosjes. Na wat geharrewar met betalen en rekeningen die volgens hen nog betaald moesten worden voor eten en wasgoed, wat niet klopte, waren de jeeps voor het vervoer van de bagage nog niet aanwezig. Ook dit probleem was na 10 minuten opgelost. Marije is intussen gestrest geraakt, want we zouden om 7 uur vertrekken voor een rit van 10 uur naar Shimla. We lopen alvast naar de bus, want het is heerlijk fris weer en de zon schijnt al. Om 8 uur gaan we dan toch op weg, uitgezwaaid door personeel met manager die nog een afscheidswoordje sprak in goed Engels en de kok die er een beetje afgepeigerd uitzag. Om 10 uur tanken + toiletstop en om 12 uur lunchpauze bij een “winkeltje” langs de weg, waar we jus en koffie konden krijgen en onze lunchbox leeg eten. Het smaakte goed!
Marc, Kees en Toine tikten zowaar een fles wijn op de kop en Jan een hele fles Whisky. 12.30 uur voortzetting van onze tocht, alsmaar bergop, door een bebost gebied, met vooral loofbomen, niet erg boeiend, of het moesten al de apen zijn op de rijweg. Op 1500 meter hoogte veranderde het landschap in dennenbossen en om 15.00 uur mochten we er weer even uit om onze benen te strekken. Nog 90 km. We beginnen een beetje te dalen, maar dan toch weer bergop tot we uiteindelijk tegen half zes op 2000 meter hoogte eindigen in Shimla.
Het is hier best fris, maar ons hotel is mooi en op onze kamer brandt een elektrisch kacheltje, heerlijk warm!
Ons diner is ook prima, dus die hele lange 260 km, hobbelige een beetje bochtige weg, zullen we maar snel vergeten.
Miep en Jo
Zaterdag 4 februari in Shimla
Heerlijk uitgeslapen en na het ontbijt met de bus naar de stad. Door de lower Bazar met z’n rijke verscheidenheid aan winkeltjes, lopen we omhoog naar The Mall. Hier zien we het Gaiety Theater uit 1837, waar officieren uit het Britse Leger naar stukken van o.m. Shakespeare keken. Nu is het vervallen en in restauratie.
Vanaf The Mall kijken we over de stad, prachtig gelegen op zeven heuvelen, met in de verte de besneeuwde toppen van de Himalaya. Hier zien we ook o.m. het “gouden “ standbeeld van Mahatma Gandhi, de vader van de onafhankelijkheid, die in 1948 vermoord werd en dat van Indira Gandhi ( geen familie ) die als vrouw een zeer opmerkelijke rol speelde als eerste minister en uiteindelijk door haar lijfwacht ( een Sikhs ) vermoord zou worden.
We wandelen en winkelen in alle rust, zeker voor Indiase begrippen, door en over The Mall. Geen opdringerige verkopers en geen bedelaars hier.
Wel bezichtigen we nog de Christelijke kerk uit 1857, waar maquettes in de muren ons nog eens confronteren met de dominante rol van het Engelse leger in de wereld in vroegere tijden en de namen van mensen die daarvoor sneuvelden.
We drinken koffie en eten gebak bij Baljee’s op The Mall, waar we later op de dag nog lekkere broodjes kopen voor de lange reisdag van morgen.
Ter afronding van een geslaagde dag nog een gezellige borrel op de kamer bij Kees, Truus en Betsy en daarna eten in het restaurant.
Henk en Ina
Zondag 5 februari ( busdag )
Vertrek om 6 uur naar Dharamsala, dus om 5 uur de wekker!! Het ontbijt wordt keurig opgediend en ook het lunchpakket was op tijd klaar. Het was nog donker en de eerste busstop kwam na een lange bochtige rit, omdat er iemand misselijk was. Ook Marije voelde zich niet lekker achteraan in de bus en verhuisde naar voren en “M.L. “( dat was de naam van de plaatselijke gids ) werd achteraan gedropt. De lunchstop was een welkome pauze en de plaatselijke middenstand deed goede zaken voor cola en water. Twee uur later werden we weer er uit gelaten en konden we een 15 minuten lopen om de “beentjes “ te strekken.
Rond 16.00 uur kwamen we aan in het hotel, mooie kamer en prachtig uitzicht. Ook de warme douche was welkom ( warm water van 17.00 uur tot 22.00 uur ). Daarna nog even op verkenning in het dorpje en nog een lekker avondmaal .
Marc en Sonja
Maandag 6 februari
Voor vandaag stond er een trekking op het programma. Dus om half 9 zat iedereen uiterlijk aan het ontbijt en een half uur later stonden we startklaar om te vertrekken. Toen kregen we van Marije te horen dat de trekking die in de planning zat niet gedaan kon worden, want we konden boven niet door jeeps opgehaald worden.
We kozen gezamenlijk voor het volgende alternatief: 2 jeeps zouden ons alvast een stuk bergopwaarts brengen. Van daaruit zouden we 6 kilometer tot de top klimmen, daarna weer dezelfde 6 kilometer dalen, waarna de jeeps ons weer terug naar het hotel zouden brengen.
Onze tocht begon meteen al goed. We zouden met 17 personen in 2 jeeps moeten. En dat zonder chauffeur en M.L. meegerekend. In eerste instantie dachten we dat dat niet ging lukken, maar na wat “stapelen” zaten we er toch allemaal in. We zaten echt een beetje, zoals sardientjes in een blikje.
Nadat onze bestuurder nog een ballon van Kees had gekregen, vertrokken we.
De weg die we reden kronkelde langzaam naar boven. We reden echt vlak langs afgronden + aan de andere kant van de auto, vlak langs de rotsen.
Knap hoor dat de bestuurder de auto heel heeft gehouden. Op een gegeven moment hoorden we een flinke knal. We schrokken ons een hoedje. Zou het een klapband zijn? Nee, gelukkig was het de ballon die door het drukverschil geknapt was. Uiteindelijk kwamen we dus zonder “kleerscheuren” aan op de plek van waaruit de trekking zou starten. We begonnen vol goede moed vergezeld door een gids en vijf loslopende honden. De klim omhoog viel in het begin best mee. Al moest je goed kijken waar je je voeten neerzette. De uitzichten onderweg waren erg mooi.
Al snel kwamen we bij een stopplaats onderweg. Daar werd wat gedronken en door verschillende mensen chocolade genuttigd. Daarna vertrok een groot deel van de groep weer verder richting de top. We lieten echter twee personen achter die we op de terugweg weer zouden oppikken.
Hoe hoger we klommen, hoe mooier de uitzichten werden. Onderweg dunde de groep nog meer uit. We lieten n.l. nog 4 anderen achter. Op een gegeven moment kwamen we op de grond sneeuw tegen. Nadat er wat sneeuwballen heen en weer gegooid werden, klommen we weer verder. Wel raar hoor, we lopen in de hitte, zwetend door de sneeuw. Het tweede stuk, dus vanaf het punt waar de eerste personen achter bleven, was een stuk moeilijker en zwaarder om te klimmen. We liepen dan ook flinke stukken over rotsen en door gladde sneeuw. Eenmaal boven aangekomen was het uitzicht echt prachtig. Wow, dat was het echt wel waard!! Al snel zaten en lagen de 11 personen die het gered hadden tot boven, op het gras/mos. Heerlijk! Even uitrusten van de klim.
Toch al vrij snel kwam de gids ons aansporen om aan de afdaling te beginnen. Omlaag lopen ging een stuk gemakkelijker dan omhoog, al is het voor je knieën een stuk zwaarder.
Op de plek waar we op de heenweg waren gestopt om wat te drinken, kwamen we weer met de hele groep bij elkaar. Na een korte pauze begonnen we aan de rest van de afdaling. Onder aangekomen werd er een groepsfoto gemaakt van de personen die de top bereikt hadden.
Marije, Henk, Marc, Kees, Els, Toine, Rianne, Peter, Koos, Miep en ikzelf. Daarna ging bijna iedereen met de jeeps terug naar het hotel. Alleen twee “niet- watjes”( grapje !!!) liepen het stuk naar het hotel terug. Dat was ook nog zo’n 5 a 6 kilometer omlaag. Daarbij werden Toine en ik vergezeld door 4 van de 5 honden die ook de rest van de trekking mee geweest waren. Na een uurtje kwamen ook wij in het hotel aan. Een groot deel van de rest zat al lekker aan een koud biertje of ander drankje. En het gesprek ging weer over de grote bijdrage die M.L. aan de reis levert???
Gelukkig was er vanaf 18.00 uur warm water. Ik was namelijk echt wel aan een douche toe.
Heerlijk na zo’n flinke tocht.
Rond 19.30 uur zijn we met een groot deel van de groep in het plaatsje zelf gaan eten. Het eten was lekker en divers.
Kortom: een hele leuke bijzondere dag!
Yvonne
Dinsdag 7 februari
Lekker uitgeslapen na de zware wandeling van gisteren. Om 9.30 uur zijn we gaan ontbijten en hebben met z’n alle Happy Birthday gezongen voor onze jongste telg uit de groep
( Yvonne ). Kees heeft de stoel mooi versierd met ballonnen. Na het ontbijt zijn we door de straatjes van Dharamsala geslenterd tussen de Tibetaanse mensen en monniken ( het is net of je in Tibet bent ).
Ook nog wat souveniertjes gekocht en Toine heeft zijn haar bij de plaatselijke kapper laten knippen. Dus die is ook weer happy. In de middag zijn we de pelgrimsroute gaan lopen rond het huis van de Dalai Lama en zijn een echt Tibetaanse tempel en een klooster tegen gekomen. Het lag iets lager dan het huis van de Dalai Lama ( die niet thuis was ), volgens horen zeggen was hij in Varanassi. We hebben nog nooit zoveel gebedsvlaggetjes rondom de tempel zien hangen, wel duizend of meer zelfs. Het was heel kleurrijk, hier waren de meeste gebedsmolens van Dharamsala en er werd veel gebeden. Het was een stroom van biddende mensen en monniken op de pelgrimsweg.In een van de tempels waren monniken met het gebed bezig en sloegen op trommels en bliezen op horens. Het was heel indrukwekkend. Op het eind van de middag nog wat gekocht voor morgen in de bus. Een lunchpakket bestaande uit cake, bananen en mandarijnen. ’s Avonds met z’n alle gegeten bijMac en natuurlijk weer gezongen en getoast op Yvonne. Het was weer een gezellige dag.
Toine en Els
Woensdag 8 februari
Al vroeg, 5.45 uur loopt de wekker af voor onze laatste lange busreis van deze vakantie naar Amritsar. De reis zou ongeveer 6 uur duren. Na een koude douche ( het water werd echt niet warm ) en een goed ontbijt begonnen we aan de nieuwe dag, waar ik toch wel tegen op zag met name de busreis. Ik hoop dat alles goed zal verlopen. Met een reispilletje van Betsy moet het wel lukken. Het is ook goed gegaan. Al snel hadden we onze eerste koffiestop, in een “fort” lekker buiten in de zon, thee gedronken met de groep.
Opnieuw de bus in. We verlieten langzaam de slingerende bergwegen en hiervoor kwamen rustige wegen waar de bus goed “vaart “ kon houden.
De tweede stop was voor een stalletje waar de lokale vrachtwagen chauffeurs hun kopje chai dronken, iets anders was er niet te koop. Toch hebben we hier ons lunchpakket burgemeester gemaakt.
We vervolgen onze reis en om ongeveer 15.00 uur arriveerden we in het hotel Blue Moon in Amritsar. Zoals gewoonlijk werden de kamers snel toegewezen. We bewonderden elkaars kamers met veel oooh’s en aaah’s!!
Nog gauw wat drinken samen in de tuin, want om 15.45 uur kwam er een bus die ons naar de grens zou brengen voor het wisselen van de wacht en het strijken der vlaggen. Dit had Marije, onze reisbegeleidster weer eens supersnel geregeld.
We hadden een mooie bus met airco en fijne stoelen.
De aflossing en het strijken van de vlaggen was een flink militair spektakel met veel verbaal ophitsende zang. Mannen dansten op flink ritmische muziek en het publiek zong mee en kreten schalde door de lucht.
’s Avonds gezellig met de groep in het hotel gegeten, daarna lekker naar mijn bed. Weer een dag die goed verlopen was.
Jan en Rianne
Amritsar 9 februari 2006
Aan mij de eer om de afsluitende tekst te schrijven voor het lijvige reisverslag dat al vijf weken in de maak is. Ik kijk terug op een fantastische reis die ik heb begeleid met een heel fijne groep mensen. Gisteren was de laatste echte sightseeing dag met een bezoek aan de Gouden Tempel van Amritsar. Dit vormt toch wel één van de hoogtepunten, na de Taj is dit gebouw toch wel het bekendste van India, in ieder geval het meest gefotografeerde!
Toen ik met Kees stond te mijmeren bij de poster in Delhi, die hing in het “schoenenhok “ had ik nooit kunnen denken, dat ik een maand later daadwerkelijk oog in oog zou staan met dit wonder van schoonheid. En ja, toen ik de trappen afliep richting het bassin werd ik overweldigd door een hevige sensatie; daar lag hij de Gouden Tempel, betoverd in het vroege zonlicht. Als een juweel in het blauwgroene water. Zo verfijnt en perfect. Natuurlijk begonnen we meteen met fotograferen en poseren in alle mogelijke hoeken en standen. Je wilt thuis toch nog genieten van het feit dat je helemaal dáár bent geweest in het Noorden van India, vlakbij de Pakistaanse grens, bij een van de beroemdste tempels ter wereld! Toen begon de rondgang, langs het grote bassin vol grote vissen en bekeken we de tempel van telkens een andere hoek. Begeleid door de monotone tempelgezangen die uit de luidsprekers door de zinderende lucht zweefden liepen we tussen de vele vrome sikhs naar de brug van de tempel. In etappes werden de mensen binnengelaten. Daar zag je het heilige boek en de “priesters “ die de gebeden zongen en muziek maakten. Het geheel maakte een gewijde en serieuze indruk: heel anders dan dat speelse, haast kinderlijke Hindoeïstische gebeuren. Daar werden diegenen dan ook op getrakteerd die vervolgens de Mata Tempel gingen bezoeken. Compleet met sluip-door-kruip-door grotten en water waar je doorheen moest waden, overal goden poppen en snoepkleuren en veel vertier van schoolkinderen vormde deze tempel een groot contrast met de serene heiligheid van de Gouden Tempel. Ikzelf bezocht deze plek samen met mijn riksjarijder Radjiv die mij doodserieus langs al die kermis taferelen leidde, terwijl ik een slappe lach maar moeilijk kon onderdrukken!
Maar ik kan daar zo van genieten: die enorme verschillen in dat grote land India, dat zo’n magische uitwerking op mij heeft, al is het maar omdat het in geen enkel opzicht doet denken aan mijn geboorteland. Het is alsof je hier in een droom leeft. Zodra je op Schiphol bent, word je weer wakker in de realiteit van Holland, met alle gehaastheid, de kou, het verkeer, de snelwegen en vind je weer je eigen vertrouwde huis terug. Daar stal je dan je souveniertjes uit en bij het sorteren van je kleding ruik je zo nu en dan een vlaag: India.
Voor mij kon het eenvoudig niet daarbij blijven: ik moest en zou terug!
Ik ben benieuwd of de mensen uit de groep dit ook zo zullen ervaren en ooit nog terugkeren naar India. Ik hoop in ieder geval dat ze genoten hebben van deze wonderlijke reis en wellicht nog eens de kans, ook Nepal te bezoeken. Maar gezien de enorme reislust die er van dit gezelschap uitstraalt, heb ik daar alle vertrouwen in!
Marije
Tel: 071-5126400