Rondreis Zuid-Afrika, Namibië, Botswana, Zambia
28-11 Vlucht Amserdam-Kaapstad: De reis begint….
Op zondagochtend om 07.00 uur stap ik bepakt in de auto richting Schiphol. Het avontuur gaat beginnen. Mijn vlucht met de KLM staat gepland om 09.30 uur en ik zal rond 22.35 uur aankomen in Kaapstad. Omdat ik zo laat geboekt heb, is de vlucht van Lufthansa (waarmee de rest van de groep reist) al vol. Ik begin dus helemaal in mijn eentje aan mijn Afrika-avontuur en zal de groep de volgende dag in het hotel ontmoeten.
De vlucht met KLM is op tijd en ik vlieg hartstikke luxe. Een eigen tv-scherm met een ruime keuze aan films en muziekzenders, een ruim toilet, goed eten, wat wil je nog meer. Ongeveer een uur voor aankomst in Kaapstad vraag ik aan het Duitse stel naast mij hoe zij naar Kaapstad gaan. Zij worden opgehaald door een vriend die daar studeert en ze bieden me een lift aan. Ik ben erg dankbaar, want in mijn eentje op zoek naar het hotel in het toch niet al te veilige Kaapstad (althans by night) is niet echt een prettig idee. Na de landing begin ik zodoende mijn reis in goed gezelschap met een Afrikaans biertje op de luchthaven, waarna ik netjes voor de deur van de receptie word afgezet. Daar wacht mij een heerlijk bed in een nette kamer en binnen een paar minuten ben ik vertrokken.
29-11 Kaapstad
Om half 9 heb ik de wekker gezet zodat ik nog even rustig kan genieten van een heerlijk ontbijtje. Ik zie de omgeving nu voor het eerst met daglicht en ik ben verrast door het mooie uitzicht op de Tafelberg. Na het ontbijt besluit ik de omgeving van Victoria & Alfred Waterfront te verkennen. Ik kom na een paar meter al een overdekte bazaar tegen waar duizend en een typisch Afrikaanse producten worden verkocht en ik zie hier ook een telefooncel. Ik besluit het thuisfront maar even gerust te stellen dat ik veilig in mijn hotel aangekomen ben. Daarna koop ik een ticket voor een tocht op een catamaran. Gewoon achterover leunen op het dek en genieten van de zon en het fantastische uitzicht op Kaapstad en de Tafelberg. We zien zelfs dolfijnen. Rond het middaguur sta ik (verbrand en al..) weer op de kade en loop ik naar het hotel terug om te kijken of de groep er al is. En warempel Trees, onze reisleidster, staat bij de receptie en de anderen zijn zich even aan het opfrissen in hun kamers. De eerste kennismakingen worden gemaakt en ik besluit met de anderen mee te gaan de Hop-Off-Hop-On bus in om Kaapstad te verkennen en de Tafelberg op te gaan. Ik vind Kaapstad een mooie, sfeervolle en groene stad. Natuurlijk is dit beeld niet helemaal juist, omdat we juist het troosteloze deel van de stad niet bezocht hebben, namelijk de arme townships waaruit de stad helaas ook grotendeels bestaat. Met de lift gaan we de Tafelberg op, die net in een enorme wolk dreigt te verdwijnen. Boven aangekomen, lopen we dan ook in de wolken, wat eigenlijk ook wel wat heeft. We besluiten een drankje te nuttigen op het terras en terwijl we elkaar leren kennen, verdwijnt de mist en krijgen we uitzicht. Als we terugkomen, maken we ons klaar voor het diner in een typisch Afrikaans restaurant. Ik kies voor een vleesschotel alla Serengeti: wrattenzwijn, krokodil en Senegaalse kip. Op de kip na, zal ik tijdens deze reis nog oog in oog komen te staan met deze vrij 'onsmakelijke' dieren.
30-11 Kaaps Schiereiland
De volgende ochtend vertrekken we in onze stoere, gele truck richting het Kaaps Schiereiland. De weg naar het Kaaps Schiereiland, die langs de kust loopt, is erg mooi en afwisselend. Bij Kaap de Goede hoop aangekomen, drink ik eerst op mijn gemak een bakje koffie alvorens af te dalen naar het zuidelijkste puntje van Afrika. Een mooie wandeling met schitterende uitzichten op afgelegen baaien en de woeste zee. Onderweg zien we ook de eerste dieren, waaronder de bonte bok, struisvogels, aalscholvers en wat hagedisjes. We rijden terug richting Simon's Town, waar we zullen overnachten in een herberg. Onderweg stoppen we bij Boulders Beach, waar een grote kolonie Afrikaanse pinguins te zien is. Erg bijzonder om ze daar allemaal bij elkaar op het kleine stukje strand te zien waggelen. Daarna nemen we onze intrek in de eenvoudige herberg, waar we met alle vrouwen samen op een kamer slapen. Op aanraden van Trees bezoeken we een café waar de mariniers zich 's avonds schijnen te verzamelen. Wij vrouwen vergapen ons natuurlijk graag aan deze mannen in hun mooie witte pakken, maar helaas zijn de witte pakken in de kast blijven hangen en na een gezellig drankje zoeken we ons bed op. Een onrustige nacht op de harde bedden volgt.
01-12 Cederbergen
Vandaag staan we vroeg op, want we hebben een flinke rit voor de boeg. We rijden richting de Namibische grens en overnachten in Cederbergen. Om ongeveer twee uur komen we op de camping aan en omdat we vanaf nu overnachten in tenten, krijgen we eerst instructies over het opzetten van onze tenten. Nadat iedereen de tent heeft staan, lunchen we en daarna is het mogelijk om onder begeleiding van een lokale gids een wandeling te maken. We hebben om vier uur afgesproken en we nemen eerst een verkoelende duik in het riviertje vlakbij de camping. De lokale jongentjes kijken hun ogen uit naar onze witte lichamen, die scherp afsteken tegen hun donkerbruine huidskleur. Tijdens de wandeling wordt ons vanalles uitgelegd over de vegetatie en de dieren die hier leven. De uitleg is in het Afrikaans (een heel grappig taaltje), waardoor alleen al het luisteren naar hem een feest is. Na deze toch wel uitputtende en lange tocht kunnen we aanschuiven bij het kampvuur voor een heerlijke maaltijd. Uitgeput en voldaan begin ik aan de eerste nacht in mijn tentje.
02-12 Oranje Rivier, de grens met Namibië
De volgende ochtend staan we weer vroeg op om onze reis te vervolgen richting Oranje Rivier, de natuurlijke grens tussen Zuid-Afrika en Namibië. Om 08.30 uur (!) stoppen we bij een wijnproeverij, waardoor iedereen om 09.00 uur al lichtelijk aangeschoten in de bus zit. Na een lange rit door een enorm desolaat landschap komen we aan bij de camping. Een hele mooie camping met als hoogtepunt toch wel de openluchtdouches van riet met uitzicht op de Oranje Rivier. Geweldig! We besluiten naar de overkant van de rivier te zwemmen en daar zitten we dan, op een rotsblok in de rivier in Namibië, de 'verboden' kant want we zijn nu zonder toestemming de grens overgestoken. Na de maaltijd gaan we naar de sfeervolle openluchtbar. Hier krijgen we een Springbokje (hét drankje van Zuid-Afrika), nadat we een raar dansje uitgevoerd hebben, waarbij we met de billen bloot moeten. Een gezellige avond in de bar volgt…
03-12 Kanoën op de Oranje River en Tapas bij de Fish River Canyon
De wekker gaat weer vroeg, want we gaan om 07.30 uur kanoën op de Oranje Rivier. Met een truck worden we drie kilometer verderop gedropt en vanaf daar kanoën we naar de camping terug. De stroming van de rivier had wel wat sterker mogen zijn, want het is best zwaar om zo lang achter elkaar te peddelen. We stoppen daarom ook regelmatig voor een 'zwem-, zon- en babbelstop', waardoor we uiteindelijk toch heel voldaan en relaxed de camping bereiken, ietsje later dan gepland...Na deze vroege, actieve tocht gaan we de bus in om de grens over te steken, op naar Namibië! De grensformaliteiten lopen niet zo vlotjes waardoor we moeten wachten in de enorme hitte. De temperatuur lijkt met iedere meter die we rijden te stijgen en de hitte is hier zo intens dat het lijkt als je je in een oven bevindt. Als we aan het einde van de middag aankomen bij onze camping aan de Fish River Canyon is er niets meer over van die strakblauwe hemel en nadert er in de verte een enorme onweersbui. Toch willen we de zonsondergang bij de canyon niet missen, dus snel de tenten overeind, regenzeilen erop en de truck in naar de canyon. Als we daar aankomen, is de hemel ondertussen bijna zwart van het naderende onweer, hetgeen boven de canyon een spectaculair schouwspel van kleuren veroorzaakt. De wandeling langs de rand van de canyon is ontzettend indrukwekkend en hier besef je pas goed hoe nietig de mens is. Aan het einde van de wandelroute staat de truck ons op te wachten met een tafel vol lekkere tapashapjes. Langzaam gaat de zon onder. De hemel kleurt felrood en de regenbuien kleuren roze en dan de stilte van die enorme canyon om je heen, een moment om nooit te vergeten. Na de zonsondergang komt het onweer echt dichtbij en nog nooit heb ik de bliksem zo duidelijk gezien. Indrukwekkend en tegelijkertijd beangstigend. Snel breken we de boel op en rijden we terug naar de camping waar het begint te regenen. Met het getik op mijn tent, val ik als een blok in slaap.
04-12 Sesriem
Vandaag hebben we een flinke rit door de woestijn voor de boeg. Gelukkig is het bewolkt, waardoor de verzengende hitte enigszins getemperd wordt en we een aangename reis hebben. Aan het einde van de middag komen we aan op de mooie camping midden in de woestijn, en brengen we een bezoek aan de Sesriem Canyon. Dit is een kleine smalle canyon, waarin we kunnen afdalen. Het is helder weer, waardoor de kleuren van de canyon scherp afsteken tegen de strakblauwe hemel. Geweldig mooi! Terug op de camping zetten we onze tenten op en voor het eerst moeten we opletten waar we lopen, want er zitten hier schorpioenen verstopt in het zand.. Een steek is erg pijnlijk en niemand zit daar natuurlijk op te wachten. Vanavond gaan we barbecuen en terwijl Jody (campcourier) en Matthew (chauffeur) bezig zijn met de voorbereidingen, zitten wij met z'n allen op een muurtje te kijken naar de zon die langzaam ondergaat. Er steekt een harde (woestijn) wind op, waardoor de temperatuur flink afkoelt en tijdens het eten hebben we allemaal iets warms aan. We gaan vroeg naar bed, want morgenvroeg staan we al om 04.15 uur op om Dune 45 te beklimmen. Een koude nacht volgt.
05-12 Dune 45 / Sossusvlei
Om ca. 04.00 uur worden we door Trees gewekt en schieten we onze kleren aan, pakken onze camera's en duiken we de truck in. Om 5 uur wordt de 'gate' naar de Sossusvlei geopend en we willen als eerste bij de poort staan om de 'drukte' voor te zijn. In de truck krijgen we een klein ontbijtje bestaande uit biscuits en fruit. Even wat energie om die hoge duin te beklimmen. Om half 6 staan we aan de voet van Dune 45, de bekende zandduin vanwaar men een schitterende zonsopgang kan meemaken. De duin lijkt helemaal niet zo hoog (250 meter) maar eenmaal aan de klim begonnen, blijkt het toch niet zo makkelijk als het er uit ziet. Door het mulle zand zak je steeds weg en steeds als je denkt dat je er bijna bent, verschijnt er weer een nieuwe helling naar de top. Maar, uiteindelijk bereiken we allemaal de top en zitten we met z'n allen naast elkaar te wachten tot de zon tevoorschijn komt. De sfeer is zo bijzonder. Eerst nog die donkere vlakte om je heen, de zandduinen die hun nachtkleur hebben aangenomen. Maar dan, als de zon langzaam achter de hoogste duinen tevoorschijn komt, komt de woestijn tot leven. Langzaam maar zeker kleuren de duinen van donkerbruin naar feloranje en het aanschouwen van deze kleurschakeringen is een van de indrukwekkendste ervaringen die ik in mijn leven heb meegemaakt. Hier, zo hoog op de toppen van de woestijn, voel je je zo nietig. Om je heen niets anders dan zand, stilte en ruimte. Alleen het gefluister van onze stemmen. Na een uur puur genieten van deze unieke ervaring besluiten we weer af te dalen voor een heerlijk ontbijt dat op ons wacht aan de voet van de zandduin. Samen met de heren besluit ik van bovenaf helemaal naar beneden te rennen, een geweldig gevoel. We zijn dan ook binnen vijf minuten weer beneden. Na een heerlijk ontbijt rijden we naar Sossusvlei waar we onder begeleiding van een lokale gids een wandeling door de woestijn kunnen maken. Vanwege mijn pijnlijke voeten besluit ik met Trees en nog een groepsgenoot een kortere wandeling te maken. We stappen in een jeep en worden dwars door het mulle zand naar een opgedroogd zoutmeer gereden, waar we de omgeving verkennen. Aan het einde van de ochtend keren we terug naar de camping voor een vrije middag. Hier in de woestijn is het zo heet dat activiteiten eigenlijk alleen vroeg in de ochtend en aan het einde van de middag ondernomen kunnen worden. We maken dan ook van de gelegenheid gebruik om 's middags heerlijk te relaxen aan het zwembad en in de schaduw op het terras. Om 18.00 uur besluit ik met nog vier anderen een berg vlakbij de camping te beklimmen om zo getuige te zijn van de mooie zonsondergang in Sesriem. Opnieuw even flink klimmen, maar we worden beloond met een fantastisch uitzicht over de vallei. Als de zon om 19.30 uur onder gaat, zijn we opnieuw getuige van een zonsondergang, die hier in de woestijn onvergetelijk is. Na deze lange dag vol met nieuwe indrukken vallen de ogen weer vroeg dicht.
06-12 Walvisbaai / Swakopmund
Vandaag ook weer vroeg uit de veren. We hebben een lange reisdag van de droge woestijn naar de Atlantische kust voor de boeg. In de middag komen we aan in Walvisbaai, een badplaats vlakbij Swakopmund, bekend om de flamingo's die hier in de ondiepe wateren vertoeven. We lunchen aan het water met naast ons in het water deze bijzondere vogels. Het waait hier verschrikkelijk hard. Eten is bijna onmogelijk vanwege alle haren die in je mond waaien en het zand dat in het bord en in de bekers belandt. Na de lunch beginnen we aan het laatste stukje van de rit en al snel arriveren we in Swakopmund. Daar gaan we eerst naar een excursiebureau waar we activiteiten kunnen boeken voor de volgende dag. Ik kies letterlijk en figuurlijk voor een sprong in het diepe, want ik ga Skydiven (m.a.w. uit een vliegtuigje boven de woestijn springen). Daarna wil ik een Townshiptour doen om zo wat van de lokale cultuur op te kunnen snuiven. Na zoveel onherbergzaam- en eenzaamheid in de woestijn, wil ik nu graag in contact komen met de lokale bewoners. Na alles geregeld te hebben, checken we in in ons 'backpackershostel', erg sfeervol en gelukkig iets comfortabeler als die in Simon's Town. Heerlijk om de tent een keer niet op te hoeven zetten, luxe! 's Avonds gaan we met z'n allen uiteten in een tentje aan het strand en daarna voor zijn er voor de liefhebbers genoeg mogelijkheden om door te gaan tot in de vroege uurtjes.
07-12 Swakopmund
Om 11.00 uur word ik opgehaald door iemand van het Sky-dive centre en tot die tijd moet ik mijn zenuwen in bedwang zien te houden. Ik besluit samen met Trees te gaan 'shoppen' in het centrum. Ik heb nog fotorolletjes nodig en volgens Trees zijn er leuke en goedkope kledingwinkeltjes, altijd interessant natuurlijk. We eten samen een zoete pannenkoek met koffie op het terras en begeven ons dan naar het hostel terug. Trees heeft beloofd met mij mee te gaan naar het vliegveld om mij 'mentaal te steunen! Nadat ik in mijn springtenue wordt gehesen, krijg ik instructies en zijn we 'klaar' om de lucht in te gaan. Met z'n zessen nemen we plaats in het hele kleine vliegtuigje en daar gaan we. Op 3,5 kilometer hoogte volgen de laatste instructies en dan word ik het vliegtuig uitgeduwd. Een vrije val van 35 seconden volgt, waarna de parachute opengaat en ik de meest bijzondere 6 minuten van mijn leven beleef. Als een vogel, zo voel je je als je onder de parachute heel langzaam naar beneden zweeft. Onder je de grote woestijn en naast je de blauwe oceaan, een fantastische en onvergetelijke ervaring. Beneden krijg ik meteen mijn video te zien, een aandenken die mij heel kostbaar is.
Terug in Swakopmund gaan we lunchen, waarna we deelnemen aan de Townshiptour. Onder begeleiding van twee jongens uit de townships bezoeken we deze sloppenwijken aan de rand van Swakopmund. We bezoeken drie verschillende townships en nemen een kijkje bij de mensen thuis. Alle kindertjes in de straten rennen op ons af en pakken onze handen vast. Zo vertederend, ik wil ze allemaal mee naar Nederland nemen. We eindigen onze toer met een zeer lokaal etentje (lees: gebakken rupsen..) in een hutje en met een dansvoorstelling van de lokale kinderen. 's Avonds ben ik niet moe te krijgen door al die adrenaline die door mijn aderen stroomt en als ik rond middernacht eindelijk in bed lig, kijk ik terug op een zeer geslaagde en onvergetelijke dag.
08-12 Cape Cross / Twijfelfontein
Na onze daagjes in de 'bewoonde' wereld gaan we weer de dunbevolkte binnenlanden in. We stoppen onderweg bij Cape Cross. Hier treft je op een relatief klein stukje strand een enorme kolonie zeerobben aan. Aangezien november de maand is waarin de kleintjes geboren worden, is de chaos compleet. Een oorverdovend lawaai, een misselijkmakende stank (van uitwerpselen en kadavers) en zover je kunt kijken..robben! Op mij maakt het een onuitwisbare indruk, ik word erg verdrietig van alles wat ik daar zie. Er liggen hyena's op de loer om de verstoten baby's te verslinden. Je hoort de jonkies huilen als hun vader of moeder hen met hun volle gewicht dreigt te pletten. De in het nauw gedreven baby's kijken je met hun mooie, grote en vooral erg zielige ogen aan. En er is niets dat je voor ze kunt doen. Ik voel me vooral erg machteloos en vind moeder natuur maar gevoelloos en hard. Ik voel me zeker nog een paar uur na het bezoek triest, maar dan richt ik mijn aandacht en gevoel weer op ons volgende avontuur. We gaan overnachten op een camping in de rimboe bij Twijfelfontein, een enorm onherbergzaam gebied. De camping is eenvoudig, maar heel sfeervol en 'dicht bij de natuur'. 's Avonds krijgen we een optreden van een zestal lokale zangers. Na de voorstelling nog even een drankje in de bar en daarna naar de tenten. Omdat we naast een droge rivierbedding liggen, moeten we 's nachts uitkijken voor rondlopend wild dat gewoon over de camping loopt. Juist uitgerekend vannacht is mijn blaas zo vol dat ik samen met mijn tentgenootje, uitgerust met zaklamp, de tent uit moet sluipen op zoek naar een geschikte struik. Spannend….
9-12 Twijfelfontein / Etosha National Park
We staan opnieuw vroeg op, want we gaan een wandeling maken naar de rotstekeningen die de bosjesmannen hier jaren geleden in de rotsen hebben gegraveerd. Onder begeleiding van een lokale gids klimmen we over allerlei rotsblokken omhoog naar de tekeningen. Wandelschoenen waren hier wel gewenst geweest, besluiten we al klauterend met onze sandalen aan. Na deze interessante ochtendwandeling gaan we de bus in richting Etosha National Park. Dit nationale park is vergelijkbaar met het Kruger Park in Zuid-Afrika en door zijn lage begroeiing is het makkelijker om wild te ontdekken. In dit park bevindt zich de Etosha Pan, dit is de bodem van een enorm groot (in de zomer) uitgedroogd zoutmeer. Omdat op deze bodem helemaal niets groeit, is het de ideale plek om wild te spotten. Aan het begin van de middag arriveren we bij de poort van het park en begint onze eerste gamedrive. Al gamedrivend rijden we naar onze camping. Het park herbergt drie campings, ieder met een waterhole met avondverlichting, waar met een beetje geluk veel wilde dieren gezien kunnen worden. Als we op de camping aankomen, nemen we eerst een verfrissende duik in het mooie zwembed en aan het einde van de middag gaan we weer een game-drive maken. We zien vooral veel gemsbokken, springbokken, zebra's én de eerste giraffes worden ontdekt. Na het avondeten gaan we allemaal naar de waterpoel op de camping. En onder het genot van een wijntje wachten we af welke dieren vanavond komen om te drinken. We hebben enorm veel geluk. We zien neushoorns, de zeer wijdbeens drinkende giraffen en zelfs een olifant! Na al dat getuur in het donker kan ik mijn ogen niet meer openhouden en zodra mijn hoofd het kussen (lees: handdoek in fleecetrui gewikkeld) raakt, ben ik dromenland.
10-12 Etosha National Park
Tijdens de vroege gamedrive zien we naast bokken en zebra's, die hier in overvloed te vinden zijn, een leeuw die lekker aan het luieren is onder een dikke boom. We ontbijten in het park en zitten met z'n allen op het dak van de truck te kijken of er wild rondloopt. Als we weer op de camping aankomen, horen we een enorm kabaal bij de waterpoel. Snel gaan we kijken wat er aan de hand is en tot onze grote verbazing stikt het er van de dieren. Zebra's, allerlei soorten bokken, gnoes, alles loopt er door elkaar, het krioelt er gewoon van. Camera's in de aanslag en volop genieten van dit unieke spektakel. Na de lunch heerlijk luieren bij het zwembad totdat we weer beginnen met de middag gamedrive. Opnieuw is het geluk aan onze kant, want we treffen een gestrande NOMAD-truck aan precies daar waar een aantal leeuwen en leeuwinnen aan het luieren zijn in het gras. Niet echt de meest geschikte plek om met pech te komen staan, en al balancerend op en onder de truck met de vraatzuchtige leeuwen op nog geen paar meter afstand, krijgen de chauffeurs het logge ding uiteindelijk weer aan de praat. 's Avonds bij de waterhole zien we opnieuw neushoorns en dit keer zelfs leeuwen.
11-12 Etosha National Park
De volgende ochtend verlaten we de camping en rijden we naar een camping aan de andere kant van het park. Onderweg stoppen we nog even op de plek waar we de middag ervoor zoveel leeuwen hebben gezien, en dit keer zijn het er zelfs nog meer. Vlakbij de weg spelen welpjes met elkaar en met hun moeders. De vaders liggen op een afstandje lui toe te kijken en op gegeven moment staan ze op, lopen naar onze truck en steken voor onze neus de weg over. Ik geloof dat we allemaal minimaal een rolletje van 36 foto's hebben volgeschoten, geweldig! Dit is echt heel bijzonder! Na dit goede begin van onze dag komen we na een paar uur vrolijk aan op de andere camping. Ook hier hebben we een zwembad en ook hier een waterpoel. Tijdens de middag gamedrive hebben we het geluk om welgeteld 26 giraffen te zien, die zich allemaal verzamelen bij een waterpoel. Een fascinerend gezicht. Helemaal als sommigen het op een lopen zetten. Ze bewegen zich zo sierlijk en elegant alsof we ze in slowmotion op een beeldscherm zien. Weer terug op de camping begeef ik mij met nog twee anderen richting de waterpoel om vanaf daar de zon onder te zien gaan. In de verte regent het en er ontstaat een geweldig schouwspel van kleuren. Na het eten ga ik op zoek naar de wrattenzwijnen die ik eerder die middag al op de camping hebben zien rondlopen. Volgens onze reisleidster zijn ze niet gevaarlijk, maar als ik te dicht bij hun schuilplaats kom, rennen ze toch met hun angstaanjagende slagtanden op mij af. Met mijn blote benen door de stekelstruiken maak ik dat ik wegkom, maar de foto is genomen! 's Avonds settelen we ons met drie flessen wijn bij het watergat in de hoop nog een glimp van wat wild op te vangen, maar op een jakhals na, waar sommigen na een aantal wijntjes wel een springbok in zien, bezoekt vanavond geen enkel dier de waterpoel.
12-12 Rundu
Vandaag verlaten we het nationale park en rijden we in noordelijke richting naar het plaatsje Rundu, dat aan de grens met Angola ligt. Onderweg krijgen we te maken met een echte Afrikaanse wegopbreking, er wordt rails aangelegd en we worden honderden kilometers omgeleid. Om dit te vermijden besluiten we met de truck over de rails in aanbouw naar de overkant te gaan. Provisorisch wordt er door de lokale arbeiders zand op de rails gelegd en daarna lukt het de truck met wat geschommel de overkant te bereiken. Na deze opstopping begint de truck na een uur ineens wel heel erg te hobbelen…klapband. Gelukkig heeft de truck dubbele banden, want na onderzoek blijkt dat we niet het juiste materiaal bij ons hebben om de band te vervangen. We moeten verder met een lekke band. Matthew geeft aan dat we in een langzaam tempo onze reis zullen vervolgen. Zonder al te veel problemen bereiken we, in net zo'n rap tempo als voorheen…, de camping. In dit deel van Namibië zie ik voor het eerst de hutjes en nederzettingen die ik al zo vaak op de televisie heb gezien in uitzendingen over de armoede in Afrika. De mensen leven in hutjes van bamboe, stro en hooi en zijn in onze ogen ontzettend arm. De camping ligt heel idyllisch in the middle of nowhere aan de rivier. Hier besluit ik om even wat tijd voor mezelf te nemen, en ik huur tegen een kleine bijbetaling een hutje. Even lekker de tas op de kop zetten en herindelen, een handwasje doen, tutten in mijn eigen badkamer, etc. 's Middags relaxen we wat bij het zwembad en sommigen maken daarna op een houten zelfgeconstrueerde boot, een sunset-cruise op de rivier. Die avond kunnen we naar wat lokale dansers kijken, maar ik besluit heerlijk op tijd mijn naar mijn kamer te gaan om daar mijn reisdagboek wat bij te werken.
13-12 Rundu /Ngepi
De volgende ochtend brengen we een bezoek aan de lokale bewoners. Ik verheug me hier erg op, want ik vind het erg leuk om te weten hoe deze arme mensen leven en hoe ze denken. We beginnen met een bezoek aan de lokale kerk om daar een kerkdienst bij te wonen. Wat opvalt, is dat er tijdens de dienst heel veel gezongen en gedanst wordt. De mensen zien er allemaal heel gelukkig uit en ze putten heel veel hoop uit hun geloof in 'Jezus'. Na de kerkdienst bezoeken we een lokale basisschool. Het is vakantie maar de kinderen vinden ons zo interessant (net zo interessant als dat wij hen vinden) dat ze massaal zijn gekomen om voor ons te zingen en ons te bekijken. Via een aantal dorpjes lopen we terug naar de camping. De dorpjes zijn eigenlijk niet meer dan nederzettingen van families die gevlucht zijn uit Angola. De vrouwen zijn allemaal druk in de weer met koken, graan persen, weven e.d. terwijl de mannen op het land werken. Wat opvalt, is dat zelfs de kleinste kinderen al meehelpen met het zware werk. Met veel respect sla ik alles gade en besef dat wij het heel goed hebben en dat klagen in onze maatschappij eigenlijk absurd is. Deze mensen hebben helemaal niets, maar zijn zo vrolijk en gastvrij. Daar kunnen wij echt wat van leren. Na de lange, hete maar erg interessante wandeling krijgen we op de camping nog een lunch, waarna we de truck weer instappen richting Ngepi. Als we aankomen op deze camping worden we allemaal helemaal blij. Wat geweldig is deze camping opgezet. Het ligt aan de Okavangorivier en is enorm sfeervol ingericht. De wastafels, douches en toiletten staan allemaal midden in de natuur, in de openlucht en de bar ziet er door al het sfeervolle hout erg uitnodigend uit. Maar eerst gaan we zwemmen in de rivier. Deze stikt van de krokodillen en nijlpaarden, maar er is een stukje afgeschermd met hekken. Met z'n allen springen we erin. Het water is warm en de stroming sterk en we hebben de grootste lol. Na het avondeten mengen we ons in het 'feestgedruis' bij de bar en dansen en zingen we er op los.
14-12 Maun
Vandaag een hele lange dag in de bus. We gaan de grens met Botswana over naar Maun, de toegangsplaats tot de Okavangodelta. Als we daar aan het einde van de dag arriveren, komen we met een drankje in het zwembadje bij van het gezweet in de hete bus. 's Avonds krijgen we tijdens het eten te horen wat we de komende dagen in de delta gaan doen. Na het eten gaan we nog even naar de bar en wat ons opvalt zijn de vele mannen die een ledemaat of deel ervan missen. In de delta leven grote aantallen nijlpaarden en krokodillen, zou dat er wat mee te maken hebben…?
15-12 Okavangodelta
De volgende ochtend worden we door een open safaritruck opgehaald en laden we ons rantsoen voor de komende drie dagen in. We mogen allemaal maar één kleine rugzak meenemen en met die inhoud moeten we het de komende dagen doen. Na een rit van ongeveer een uur dwars door de bushbush komen we aan bij ons vertrekpunt in de delta. Daar liggen mokoros (houten kano's) op ons te wachten, die ons diep de delta in zullen brengen. We nemen met twee personen (zittend op de slaapmatjes), de bagage en de flessen water (11 liter per persoon) plaats in de mokoros. De kano's worden voortgepeddeld door de poolers, het enige wat wij dus hoeven doen is achterover leunen en genieten. Na dikke twee uur komen we aan bij de plek waar wij de komende twee nachten zullen verblijven. We bouwen daar ons eigen bushcamp op. Een hele belevenis, drie dagen lang zonder douche en toilet (twee gaten in de grond..) en koken in een grote pan op het kampvuur. Dit is ook de eerste keer dat we echt wildkamperen, wat betekent dat we nu 's nachts de tenten echt niet mogen verlaten. Erg spannend dus. Nadat we het kamp hebben opgebouwd, springen we met z'n allen in het water om af te koelen, het is ontzettend klam en heet hier in de Delta. Aan het einde van de dag gaan we met een aantal poolers een bushwalk maken om de omgeving te verkennen. Het landschap is hier totaal anders dan wat we tot nu toe hebben gezien en geboeid kijk ik naar een Baobab-boom die fier afsteekt tegen de ondergaande zon op de achtergrond. Na de wandeling nemen we met z'n allen plaats op de tentzeilen die om het kampvuur liggen en in deze bijzondere omgeving verorberen we zo het op het kampvuur klaargemaakte eten. Het is pikkedonker om ons heen en we horen allerlei dierengeluiden in de verte. Dit is zo bijzonder, ik probeer deze avond voor altijd in mijn geheugen te griffen. Dit gevoel wil ik nooit meer vergeten.
16-12 Okavangodelta
We staan om half vijf op, want we gaan opnieuw een bushwalk maken en op dit tijdstip hebben we de meeste kans om dieren te zien. Na een wandeling van bijna vier uur bereiken we het kamp weer en krijgen we een heerlijk ontbijt. De rest van de dag moeten we wegens de hitte volmaken met luieren, slapen, zwemmen, lezen en spelletjes doen in de schaduw. Tegen het einde van de middag, als de hitte enigszins is afgenomen, gaan we er met de mokoros op uit om nog iets meer van de delta te kunnen zien. Die avond zitten we opnieuw om het kampvuur met een drankje te genieten van deze bijzondere ervaring.
17-12 Okavangodelta /Maun
Opnieuw vroeg opstaan voor de bushwalk, Het valt op dat we hier veel minder wild zien dan in Etosha. Dat komt omdat dit gebied nog veel minder bezocht wordt, waardoor het wild hier veel schuwer is. Al van verre horen of ruiken ze ons aan komen en maken ze dat ze wegkomen. De dieren in veel andere nationale parken zijn gewend aan de toeristen en blijven veel dichter in de buurt. Als we dan ook gnoes en zebra's zien, beseffen we dat dat hier helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Na de wandeling breken we het kamp af, ontbijten we en nemen we afscheid van dit unieke plekje midden in de grote delta, een uniek ecosysteem. We worden teruggevaren naar 'de bewoonde wereld' en daar staat de open truck weer op ons te wachten. Na drie dagen in de hete rimboe, zonder douche verlangen we er naar ons op te frissen. Eerst dus maar een duik in het zwembad! Daarna besluit ik met een paar anderen een bezoek te brengen aan de krododillenfarm die naast de camping ligt. Tot onze grote verbazing komen we precies op het juiste moment, want de krokodilleneieren komen net uit. Opnieuw een unieke belevenis, waarschijnlijk iets wat ik nooit meer mee ga maken in mijn leven. Fantastisch! Als we terugkomen, kunnen we direct de truck in voor een bezoek aan Maun. Een groot deel van de groep gaat een vlucht maken boven de Okavangodelta. Omdat ik ook al een parachutesprong heb gemaakt, vind ik nog een vlucht een beetje veel van het goede dus ik besluit ondertussen een mail te gaan versturen. Op het moment dat de anderen net de lucht in gaan, breekt er een enorme stortbui uit. Verschrikt slaan we de handen voor onze mond, we hebben geen regenzeiltjes over de tenten gelegd. Als de anderen weer voet op aarde hebben gezet, keren we terug naar de camping en vrezen het ergste. En inderdaad, sommige tenten zijn helemaal doorweekt. Alle natte spullen worden in de zon gelegd, deze gaat echter al bijna onder…
18-12 Chobe National Park
De volgende ochtend vertrekken we met een truck vol drogende handdoeken en kleding (die we aan de rekken hebben gehangen) richting Chobe National Park. Dit nationaal park staat bekend om de grote olifantenpopulatie die daar leeft. Als we daar aan het begin van de middag aankomen, gaan we aan boord voor een drie uur durende sunsetcruise op de rivier. Tijdens deze boottocht zien we geweldig veel dieren. Vogels, bokken, wrattenzwijnen, maar ook olifanten en héél veel nijlpaarden. Dit onder het genot van een drankje en een hapje én een geweldige zonsondergang, maakt de tocht onvergetelijk. Die avond zitten we opnieuw tot in de late uurtjes om het kampvuur mét de ondertussen zo vertrouwde fles(sen) Afrikaanse wijn.
19-12 Chobe National Park / Zambia
De volgende ochtend staan we vroeg op omdat we om 05.45 uur een gamedrive door het nationale park gaan maken. Dit is dé kans om olifanten te spotten. Chobe is een mooi park, dat in tegenstelling tot de andere parken heuvelachtig en erg groen is. Het is een genot om hier rond te rijden, hoewel het olifantengehalte tijdens deze tocht nogal tegenvalt. Heel vluchtig zien we een olifant met haar jong achter een struik verdwijnen, maar daar houdt het dan ook mee op. Een klein beetje teleurgesteld zijn we wel, maar ja, het blijven wilde dieren en ze komen niet op commando of op bestelling. We zien wel opnieuw veel nijlpaarden, krokodillen, antilopes en een aantal erg mooie vogels. Als we terug zijn op de camping breken we voor de allerlaatste keer de tenten af. De laatste twee nachten bij de Victoria Falls zullen we overnachten in safaritenten die al opgezet zijn en waar een echt bed in staat. We ontbijten en vertrekken naar de grens met Zambia! De grens, die gevormd wordt door de Zambezi rivier steken we met de pont over. We hebben geluk dat het niet zo druk is aan de oevers, want veel plek is er niet op de boot. Na onze snelle overtocht verlopen de grensformaliteiten om Zambia binnen te komen helaas wat minder vlotjes. Er is iets niet in orde met de visa, dus na een dik uur in de enorme hitte gewacht te hebben en het, door Trees, opnieuw betalen van de reeds betaalde visa mogen we Zambia in. De camping is erg sfeervol. Het ligt aan de Zambezi en is met veel hout en groen opgezet. We besluiten eerst even te lunchen alvorens we de video kijken over de activiteiten die in dit mooie gebied kunnen worden ondernomen. Ik wil de volgende dag een micro-light vlucht boven de watervallen gaan maken en 's ochtends wil ik op eigen houtje de watervallen gaan bezoeken. Snel inschrijven dus en genieten van de voorpret. Na het inschrijven voor de activiteiten kunnen we opnieuw meegaan met een sunsetcruise, maar ik besluit dit keer aan wal te blijven. Ik weet nu wel wat zo'n cruise inhoudt en ik kom niet helemaal uit met mijn geld. Doordat je in alle landen een andere munteenheid hebt, is het heel erg moeilijk in te schatten wat je nodig hebt. Ik had verwacht hier te kunnen pinnen, maar dat is dus niet het geval. Als het goed is, ga ik het zo precies halen. 's Avonds eten we een hapje eten op de camping en een gezellige, zwoele nacht aan de Zambezi volgt.
20-12 Victoria Falls Zambia
De volgende ochtend sta ik lekker op tijd op. De mannen én een dappere dame van de groep gaan raften op de Zambezi. Als je het wilt doen, moet je het hier doen! Mij is het iets té angstaanjagend, aangezien ik nog helemaal geen ervaring heb en je hier meteen start met klasse 5 (klasse 6 is de hoogste). Na alle verhalen over bijna-doodervaringen onder water na het omslaan van de boot, besluit ik het rustig aan te doen. Met nog drie anderen bezoeken we de watervallen aan deze Zambia-kant. Omdat het het droge seizoen is, komt er niet zo heel veel water naar beneden, maar het blijft een fantastisch spektakel. Door de vele regenbogen en de jungle om je heen, waan je je in het paradijs. Helemaal geweldig! Dit is puur genieten! De luchtvochtigheid is hier zo hoog, dat we allemaal totaal doorweekt zijn, maar het mag de pret absoluut niet drukken. We maken een wandeling naar de "Boiling Pot", het startpunt van de rafts. Wat we niet weten is dat we 700 meter moeten afdalen door de jungle naar de rivier en daarna dus weer helemaal omhoog moeten klauteren. Toch is de wandeling dwars door de groene jungle, die we dit reis voor het eerst mogen begroeten, een welkome afwisseling. We zijn wel blij als we weer boven zijn en worden verwelkomd door een bavianenkoppel met een hele schattige baby. Bij de ingang van het park hebben zich tientallen kraampjes met het bekende houtsnijwerk verzameld, en dit is dus dé plek om souvenirs voor het thuisfront te kopen. Flink afdingen is hier noodzakelijk en de verkopers maken er een heel spel van. Rond het middaguur keren we terug naar de camping om te horen of de rafters het overleefd hebben. En we zien ze, uitgeput maar met enorme glimlachen op hun gezicht, op het terras zitten. Het was ontzettend heftig en soms best beangstigend, maar wel onvergetelijk en supergaaf! Ondertussen bereid ik me met wat anderen klaar voor de micro-light vlucht. We worden om 16.30 uur opgehaald met een busje en naar het 'vliegveldje' gebracht. Daar gaan we om beurten de lucht in. Eerst worden we in een veel te groot, veel te warm overall gehesen, krijgen we een helm op en horen we onze instructies. Onderweg kunnen we door een microfoon praten met onze instructeur en hij maakt foto's vanaf een camera die bevestigd is aan de linkervleugel. Als ik eenmaal in de lucht hang, besef ik ook nu weer hoe nietig wij mensen zijn, maar ook hoe geniaal! De gedachte dat ik nu door een piepklein motortje in de lucht gehouden wordt en stuur met twee vleugels is zo bizar. Langzaam vliegen we over de Zambezi en daarna komen de watervallen tevoorschijn. Erg bijzonder om ze vanuit de lucht te zien!! Na deze mooie en vooral ook erg gezellige rit (ik had een leuke instructeur die er flink op los babbelde gedurende ons kwartiertje in de lucht) land ik weer veilig op de luchthaven. Terug naar de camping, we beginnen aan onze laatste avond in Afrika.
21-12 Victoria Falls Zimbabwe / Terug naar Amsterdam…..
De volgende ochtend pakken we alles in. De souvenirs (bij velen behoorlijk grote houten giraffen, olifanten e.d.) worden in handdoeken gerold en stevig verpakt voor de terugvlucht. Na ons laatste ontbijt stappen we de truck in op weg naar de grens met Zimbabwe. We sluiten deze reis af met een bezoek aan de watervallen aan de Zimbabwe-kant. Aan deze kant komt er veel meer water naar beneden en hier mogen we nog twee uur rondlopen om de laatste indrukken op te doen van dit mooie continent. Het water komt hier met een oorverdovend kabaal naar beneden en met zo veel geweld dat het lijkt alsof het regent. Er komt voortdurend water uit de lucht naar beneden en drijfnat volgen we de weggetjes langs de kloof. Een heerlijk vrij gevoel en we genieten dan ook volop. En dan komt het moment dat we echt terug moeten, niemand wil, maar het zit er op. We gaan naar het vliegveld van Victoria Falls en vliegen van daaruit naar Johannesburg in Zuid-Afrika. Dit is voor mij de laatste gezamenlijke vlucht, want ik vlieg vanuit Johannesburg alleen terug naar Nederland. De rest van de groep vliegt om 20.00 uur en ik pas om 23.35 uur. Omdat we om 15.30 uur al op de luchthaven arriveren, betekent dit dat ik bijna acht uur zal moeten wachten. Om 19.00 uur komt het onvermijdelijke afscheid van mijn reisgenootjes. Ik heb een ontzettend fijne en bijzondere tijd met hen gehad en we spreken af elkaar snel weer te zien. We hebben de datum van de reünie, over 2 weken, al geprikt, hetgeen het afscheid wat minder moeilijk maakt. Ik zwaai de groep uit en dan sta ik helemaal alleen op de grote luchthaven van Johannesburg. Er is genoeg te zien en te beleven, waardoor ook ik vrij snel plaats mag nemen op mijn stoel in het vliegtuig terug naar Nederland. Het was een reis om nooit te vergeten. Afrika is een land met onbegrenste mogelijkheden en een enorme diversiteit aan landschappen. Een ding is zeker, als vanaf nu iemand spreekt over het 'Out-of-Africa - gevoel', dan weet ik precies wat die persoon bedoelt! Het is moeilijk uit te leggen, je moet het beleven, ervaren!!!
Op zondagochtend om 07.00 uur stap ik bepakt in de auto richting Schiphol. Het avontuur gaat beginnen. Mijn vlucht met de KLM staat gepland om 09.30 uur en ik zal rond 22.35 uur aankomen in Kaapstad. Omdat ik zo laat geboekt heb, is de vlucht van Lufthansa (waarmee de rest van de groep reist) al vol. Ik begin dus helemaal in mijn eentje aan mijn Afrika-avontuur en zal de groep de volgende dag in het hotel ontmoeten.
De vlucht met KLM is op tijd en ik vlieg hartstikke luxe. Een eigen tv-scherm met een ruime keuze aan films en muziekzenders, een ruim toilet, goed eten, wat wil je nog meer. Ongeveer een uur voor aankomst in Kaapstad vraag ik aan het Duitse stel naast mij hoe zij naar Kaapstad gaan. Zij worden opgehaald door een vriend die daar studeert en ze bieden me een lift aan. Ik ben erg dankbaar, want in mijn eentje op zoek naar het hotel in het toch niet al te veilige Kaapstad (althans by night) is niet echt een prettig idee. Na de landing begin ik zodoende mijn reis in goed gezelschap met een Afrikaans biertje op de luchthaven, waarna ik netjes voor de deur van de receptie word afgezet. Daar wacht mij een heerlijk bed in een nette kamer en binnen een paar minuten ben ik vertrokken.
29-11 Kaapstad
Om half 9 heb ik de wekker gezet zodat ik nog even rustig kan genieten van een heerlijk ontbijtje. Ik zie de omgeving nu voor het eerst met daglicht en ik ben verrast door het mooie uitzicht op de Tafelberg. Na het ontbijt besluit ik de omgeving van Victoria & Alfred Waterfront te verkennen. Ik kom na een paar meter al een overdekte bazaar tegen waar duizend en een typisch Afrikaanse producten worden verkocht en ik zie hier ook een telefooncel. Ik besluit het thuisfront maar even gerust te stellen dat ik veilig in mijn hotel aangekomen ben. Daarna koop ik een ticket voor een tocht op een catamaran. Gewoon achterover leunen op het dek en genieten van de zon en het fantastische uitzicht op Kaapstad en de Tafelberg. We zien zelfs dolfijnen. Rond het middaguur sta ik (verbrand en al..) weer op de kade en loop ik naar het hotel terug om te kijken of de groep er al is. En warempel Trees, onze reisleidster, staat bij de receptie en de anderen zijn zich even aan het opfrissen in hun kamers. De eerste kennismakingen worden gemaakt en ik besluit met de anderen mee te gaan de Hop-Off-Hop-On bus in om Kaapstad te verkennen en de Tafelberg op te gaan. Ik vind Kaapstad een mooie, sfeervolle en groene stad. Natuurlijk is dit beeld niet helemaal juist, omdat we juist het troosteloze deel van de stad niet bezocht hebben, namelijk de arme townships waaruit de stad helaas ook grotendeels bestaat. Met de lift gaan we de Tafelberg op, die net in een enorme wolk dreigt te verdwijnen. Boven aangekomen, lopen we dan ook in de wolken, wat eigenlijk ook wel wat heeft. We besluiten een drankje te nuttigen op het terras en terwijl we elkaar leren kennen, verdwijnt de mist en krijgen we uitzicht. Als we terugkomen, maken we ons klaar voor het diner in een typisch Afrikaans restaurant. Ik kies voor een vleesschotel alla Serengeti: wrattenzwijn, krokodil en Senegaalse kip. Op de kip na, zal ik tijdens deze reis nog oog in oog komen te staan met deze vrij 'onsmakelijke' dieren.
30-11 Kaaps Schiereiland
De volgende ochtend vertrekken we in onze stoere, gele truck richting het Kaaps Schiereiland. De weg naar het Kaaps Schiereiland, die langs de kust loopt, is erg mooi en afwisselend. Bij Kaap de Goede hoop aangekomen, drink ik eerst op mijn gemak een bakje koffie alvorens af te dalen naar het zuidelijkste puntje van Afrika. Een mooie wandeling met schitterende uitzichten op afgelegen baaien en de woeste zee. Onderweg zien we ook de eerste dieren, waaronder de bonte bok, struisvogels, aalscholvers en wat hagedisjes. We rijden terug richting Simon's Town, waar we zullen overnachten in een herberg. Onderweg stoppen we bij Boulders Beach, waar een grote kolonie Afrikaanse pinguins te zien is. Erg bijzonder om ze daar allemaal bij elkaar op het kleine stukje strand te zien waggelen. Daarna nemen we onze intrek in de eenvoudige herberg, waar we met alle vrouwen samen op een kamer slapen. Op aanraden van Trees bezoeken we een café waar de mariniers zich 's avonds schijnen te verzamelen. Wij vrouwen vergapen ons natuurlijk graag aan deze mannen in hun mooie witte pakken, maar helaas zijn de witte pakken in de kast blijven hangen en na een gezellig drankje zoeken we ons bed op. Een onrustige nacht op de harde bedden volgt.
01-12 Cederbergen
Vandaag staan we vroeg op, want we hebben een flinke rit voor de boeg. We rijden richting de Namibische grens en overnachten in Cederbergen. Om ongeveer twee uur komen we op de camping aan en omdat we vanaf nu overnachten in tenten, krijgen we eerst instructies over het opzetten van onze tenten. Nadat iedereen de tent heeft staan, lunchen we en daarna is het mogelijk om onder begeleiding van een lokale gids een wandeling te maken. We hebben om vier uur afgesproken en we nemen eerst een verkoelende duik in het riviertje vlakbij de camping. De lokale jongentjes kijken hun ogen uit naar onze witte lichamen, die scherp afsteken tegen hun donkerbruine huidskleur. Tijdens de wandeling wordt ons vanalles uitgelegd over de vegetatie en de dieren die hier leven. De uitleg is in het Afrikaans (een heel grappig taaltje), waardoor alleen al het luisteren naar hem een feest is. Na deze toch wel uitputtende en lange tocht kunnen we aanschuiven bij het kampvuur voor een heerlijke maaltijd. Uitgeput en voldaan begin ik aan de eerste nacht in mijn tentje.
02-12 Oranje Rivier, de grens met Namibië
De volgende ochtend staan we weer vroeg op om onze reis te vervolgen richting Oranje Rivier, de natuurlijke grens tussen Zuid-Afrika en Namibië. Om 08.30 uur (!) stoppen we bij een wijnproeverij, waardoor iedereen om 09.00 uur al lichtelijk aangeschoten in de bus zit. Na een lange rit door een enorm desolaat landschap komen we aan bij de camping. Een hele mooie camping met als hoogtepunt toch wel de openluchtdouches van riet met uitzicht op de Oranje Rivier. Geweldig! We besluiten naar de overkant van de rivier te zwemmen en daar zitten we dan, op een rotsblok in de rivier in Namibië, de 'verboden' kant want we zijn nu zonder toestemming de grens overgestoken. Na de maaltijd gaan we naar de sfeervolle openluchtbar. Hier krijgen we een Springbokje (hét drankje van Zuid-Afrika), nadat we een raar dansje uitgevoerd hebben, waarbij we met de billen bloot moeten. Een gezellige avond in de bar volgt…
03-12 Kanoën op de Oranje River en Tapas bij de Fish River Canyon
De wekker gaat weer vroeg, want we gaan om 07.30 uur kanoën op de Oranje Rivier. Met een truck worden we drie kilometer verderop gedropt en vanaf daar kanoën we naar de camping terug. De stroming van de rivier had wel wat sterker mogen zijn, want het is best zwaar om zo lang achter elkaar te peddelen. We stoppen daarom ook regelmatig voor een 'zwem-, zon- en babbelstop', waardoor we uiteindelijk toch heel voldaan en relaxed de camping bereiken, ietsje later dan gepland...Na deze vroege, actieve tocht gaan we de bus in om de grens over te steken, op naar Namibië! De grensformaliteiten lopen niet zo vlotjes waardoor we moeten wachten in de enorme hitte. De temperatuur lijkt met iedere meter die we rijden te stijgen en de hitte is hier zo intens dat het lijkt als je je in een oven bevindt. Als we aan het einde van de middag aankomen bij onze camping aan de Fish River Canyon is er niets meer over van die strakblauwe hemel en nadert er in de verte een enorme onweersbui. Toch willen we de zonsondergang bij de canyon niet missen, dus snel de tenten overeind, regenzeilen erop en de truck in naar de canyon. Als we daar aankomen, is de hemel ondertussen bijna zwart van het naderende onweer, hetgeen boven de canyon een spectaculair schouwspel van kleuren veroorzaakt. De wandeling langs de rand van de canyon is ontzettend indrukwekkend en hier besef je pas goed hoe nietig de mens is. Aan het einde van de wandelroute staat de truck ons op te wachten met een tafel vol lekkere tapashapjes. Langzaam gaat de zon onder. De hemel kleurt felrood en de regenbuien kleuren roze en dan de stilte van die enorme canyon om je heen, een moment om nooit te vergeten. Na de zonsondergang komt het onweer echt dichtbij en nog nooit heb ik de bliksem zo duidelijk gezien. Indrukwekkend en tegelijkertijd beangstigend. Snel breken we de boel op en rijden we terug naar de camping waar het begint te regenen. Met het getik op mijn tent, val ik als een blok in slaap.
04-12 Sesriem
Vandaag hebben we een flinke rit door de woestijn voor de boeg. Gelukkig is het bewolkt, waardoor de verzengende hitte enigszins getemperd wordt en we een aangename reis hebben. Aan het einde van de middag komen we aan op de mooie camping midden in de woestijn, en brengen we een bezoek aan de Sesriem Canyon. Dit is een kleine smalle canyon, waarin we kunnen afdalen. Het is helder weer, waardoor de kleuren van de canyon scherp afsteken tegen de strakblauwe hemel. Geweldig mooi! Terug op de camping zetten we onze tenten op en voor het eerst moeten we opletten waar we lopen, want er zitten hier schorpioenen verstopt in het zand.. Een steek is erg pijnlijk en niemand zit daar natuurlijk op te wachten. Vanavond gaan we barbecuen en terwijl Jody (campcourier) en Matthew (chauffeur) bezig zijn met de voorbereidingen, zitten wij met z'n allen op een muurtje te kijken naar de zon die langzaam ondergaat. Er steekt een harde (woestijn) wind op, waardoor de temperatuur flink afkoelt en tijdens het eten hebben we allemaal iets warms aan. We gaan vroeg naar bed, want morgenvroeg staan we al om 04.15 uur op om Dune 45 te beklimmen. Een koude nacht volgt.
05-12 Dune 45 / Sossusvlei
Om ca. 04.00 uur worden we door Trees gewekt en schieten we onze kleren aan, pakken onze camera's en duiken we de truck in. Om 5 uur wordt de 'gate' naar de Sossusvlei geopend en we willen als eerste bij de poort staan om de 'drukte' voor te zijn. In de truck krijgen we een klein ontbijtje bestaande uit biscuits en fruit. Even wat energie om die hoge duin te beklimmen. Om half 6 staan we aan de voet van Dune 45, de bekende zandduin vanwaar men een schitterende zonsopgang kan meemaken. De duin lijkt helemaal niet zo hoog (250 meter) maar eenmaal aan de klim begonnen, blijkt het toch niet zo makkelijk als het er uit ziet. Door het mulle zand zak je steeds weg en steeds als je denkt dat je er bijna bent, verschijnt er weer een nieuwe helling naar de top. Maar, uiteindelijk bereiken we allemaal de top en zitten we met z'n allen naast elkaar te wachten tot de zon tevoorschijn komt. De sfeer is zo bijzonder. Eerst nog die donkere vlakte om je heen, de zandduinen die hun nachtkleur hebben aangenomen. Maar dan, als de zon langzaam achter de hoogste duinen tevoorschijn komt, komt de woestijn tot leven. Langzaam maar zeker kleuren de duinen van donkerbruin naar feloranje en het aanschouwen van deze kleurschakeringen is een van de indrukwekkendste ervaringen die ik in mijn leven heb meegemaakt. Hier, zo hoog op de toppen van de woestijn, voel je je zo nietig. Om je heen niets anders dan zand, stilte en ruimte. Alleen het gefluister van onze stemmen. Na een uur puur genieten van deze unieke ervaring besluiten we weer af te dalen voor een heerlijk ontbijt dat op ons wacht aan de voet van de zandduin. Samen met de heren besluit ik van bovenaf helemaal naar beneden te rennen, een geweldig gevoel. We zijn dan ook binnen vijf minuten weer beneden. Na een heerlijk ontbijt rijden we naar Sossusvlei waar we onder begeleiding van een lokale gids een wandeling door de woestijn kunnen maken. Vanwege mijn pijnlijke voeten besluit ik met Trees en nog een groepsgenoot een kortere wandeling te maken. We stappen in een jeep en worden dwars door het mulle zand naar een opgedroogd zoutmeer gereden, waar we de omgeving verkennen. Aan het einde van de ochtend keren we terug naar de camping voor een vrije middag. Hier in de woestijn is het zo heet dat activiteiten eigenlijk alleen vroeg in de ochtend en aan het einde van de middag ondernomen kunnen worden. We maken dan ook van de gelegenheid gebruik om 's middags heerlijk te relaxen aan het zwembad en in de schaduw op het terras. Om 18.00 uur besluit ik met nog vier anderen een berg vlakbij de camping te beklimmen om zo getuige te zijn van de mooie zonsondergang in Sesriem. Opnieuw even flink klimmen, maar we worden beloond met een fantastisch uitzicht over de vallei. Als de zon om 19.30 uur onder gaat, zijn we opnieuw getuige van een zonsondergang, die hier in de woestijn onvergetelijk is. Na deze lange dag vol met nieuwe indrukken vallen de ogen weer vroeg dicht.
06-12 Walvisbaai / Swakopmund
Vandaag ook weer vroeg uit de veren. We hebben een lange reisdag van de droge woestijn naar de Atlantische kust voor de boeg. In de middag komen we aan in Walvisbaai, een badplaats vlakbij Swakopmund, bekend om de flamingo's die hier in de ondiepe wateren vertoeven. We lunchen aan het water met naast ons in het water deze bijzondere vogels. Het waait hier verschrikkelijk hard. Eten is bijna onmogelijk vanwege alle haren die in je mond waaien en het zand dat in het bord en in de bekers belandt. Na de lunch beginnen we aan het laatste stukje van de rit en al snel arriveren we in Swakopmund. Daar gaan we eerst naar een excursiebureau waar we activiteiten kunnen boeken voor de volgende dag. Ik kies letterlijk en figuurlijk voor een sprong in het diepe, want ik ga Skydiven (m.a.w. uit een vliegtuigje boven de woestijn springen). Daarna wil ik een Townshiptour doen om zo wat van de lokale cultuur op te kunnen snuiven. Na zoveel onherbergzaam- en eenzaamheid in de woestijn, wil ik nu graag in contact komen met de lokale bewoners. Na alles geregeld te hebben, checken we in in ons 'backpackershostel', erg sfeervol en gelukkig iets comfortabeler als die in Simon's Town. Heerlijk om de tent een keer niet op te hoeven zetten, luxe! 's Avonds gaan we met z'n allen uiteten in een tentje aan het strand en daarna voor zijn er voor de liefhebbers genoeg mogelijkheden om door te gaan tot in de vroege uurtjes.
07-12 Swakopmund
Om 11.00 uur word ik opgehaald door iemand van het Sky-dive centre en tot die tijd moet ik mijn zenuwen in bedwang zien te houden. Ik besluit samen met Trees te gaan 'shoppen' in het centrum. Ik heb nog fotorolletjes nodig en volgens Trees zijn er leuke en goedkope kledingwinkeltjes, altijd interessant natuurlijk. We eten samen een zoete pannenkoek met koffie op het terras en begeven ons dan naar het hostel terug. Trees heeft beloofd met mij mee te gaan naar het vliegveld om mij 'mentaal te steunen! Nadat ik in mijn springtenue wordt gehesen, krijg ik instructies en zijn we 'klaar' om de lucht in te gaan. Met z'n zessen nemen we plaats in het hele kleine vliegtuigje en daar gaan we. Op 3,5 kilometer hoogte volgen de laatste instructies en dan word ik het vliegtuig uitgeduwd. Een vrije val van 35 seconden volgt, waarna de parachute opengaat en ik de meest bijzondere 6 minuten van mijn leven beleef. Als een vogel, zo voel je je als je onder de parachute heel langzaam naar beneden zweeft. Onder je de grote woestijn en naast je de blauwe oceaan, een fantastische en onvergetelijke ervaring. Beneden krijg ik meteen mijn video te zien, een aandenken die mij heel kostbaar is.
Terug in Swakopmund gaan we lunchen, waarna we deelnemen aan de Townshiptour. Onder begeleiding van twee jongens uit de townships bezoeken we deze sloppenwijken aan de rand van Swakopmund. We bezoeken drie verschillende townships en nemen een kijkje bij de mensen thuis. Alle kindertjes in de straten rennen op ons af en pakken onze handen vast. Zo vertederend, ik wil ze allemaal mee naar Nederland nemen. We eindigen onze toer met een zeer lokaal etentje (lees: gebakken rupsen..) in een hutje en met een dansvoorstelling van de lokale kinderen. 's Avonds ben ik niet moe te krijgen door al die adrenaline die door mijn aderen stroomt en als ik rond middernacht eindelijk in bed lig, kijk ik terug op een zeer geslaagde en onvergetelijke dag.
08-12 Cape Cross / Twijfelfontein
Na onze daagjes in de 'bewoonde' wereld gaan we weer de dunbevolkte binnenlanden in. We stoppen onderweg bij Cape Cross. Hier treft je op een relatief klein stukje strand een enorme kolonie zeerobben aan. Aangezien november de maand is waarin de kleintjes geboren worden, is de chaos compleet. Een oorverdovend lawaai, een misselijkmakende stank (van uitwerpselen en kadavers) en zover je kunt kijken..robben! Op mij maakt het een onuitwisbare indruk, ik word erg verdrietig van alles wat ik daar zie. Er liggen hyena's op de loer om de verstoten baby's te verslinden. Je hoort de jonkies huilen als hun vader of moeder hen met hun volle gewicht dreigt te pletten. De in het nauw gedreven baby's kijken je met hun mooie, grote en vooral erg zielige ogen aan. En er is niets dat je voor ze kunt doen. Ik voel me vooral erg machteloos en vind moeder natuur maar gevoelloos en hard. Ik voel me zeker nog een paar uur na het bezoek triest, maar dan richt ik mijn aandacht en gevoel weer op ons volgende avontuur. We gaan overnachten op een camping in de rimboe bij Twijfelfontein, een enorm onherbergzaam gebied. De camping is eenvoudig, maar heel sfeervol en 'dicht bij de natuur'. 's Avonds krijgen we een optreden van een zestal lokale zangers. Na de voorstelling nog even een drankje in de bar en daarna naar de tenten. Omdat we naast een droge rivierbedding liggen, moeten we 's nachts uitkijken voor rondlopend wild dat gewoon over de camping loopt. Juist uitgerekend vannacht is mijn blaas zo vol dat ik samen met mijn tentgenootje, uitgerust met zaklamp, de tent uit moet sluipen op zoek naar een geschikte struik. Spannend….
9-12 Twijfelfontein / Etosha National Park
We staan opnieuw vroeg op, want we gaan een wandeling maken naar de rotstekeningen die de bosjesmannen hier jaren geleden in de rotsen hebben gegraveerd. Onder begeleiding van een lokale gids klimmen we over allerlei rotsblokken omhoog naar de tekeningen. Wandelschoenen waren hier wel gewenst geweest, besluiten we al klauterend met onze sandalen aan. Na deze interessante ochtendwandeling gaan we de bus in richting Etosha National Park. Dit nationale park is vergelijkbaar met het Kruger Park in Zuid-Afrika en door zijn lage begroeiing is het makkelijker om wild te ontdekken. In dit park bevindt zich de Etosha Pan, dit is de bodem van een enorm groot (in de zomer) uitgedroogd zoutmeer. Omdat op deze bodem helemaal niets groeit, is het de ideale plek om wild te spotten. Aan het begin van de middag arriveren we bij de poort van het park en begint onze eerste gamedrive. Al gamedrivend rijden we naar onze camping. Het park herbergt drie campings, ieder met een waterhole met avondverlichting, waar met een beetje geluk veel wilde dieren gezien kunnen worden. Als we op de camping aankomen, nemen we eerst een verfrissende duik in het mooie zwembed en aan het einde van de middag gaan we weer een game-drive maken. We zien vooral veel gemsbokken, springbokken, zebra's én de eerste giraffes worden ontdekt. Na het avondeten gaan we allemaal naar de waterpoel op de camping. En onder het genot van een wijntje wachten we af welke dieren vanavond komen om te drinken. We hebben enorm veel geluk. We zien neushoorns, de zeer wijdbeens drinkende giraffen en zelfs een olifant! Na al dat getuur in het donker kan ik mijn ogen niet meer openhouden en zodra mijn hoofd het kussen (lees: handdoek in fleecetrui gewikkeld) raakt, ben ik dromenland.
10-12 Etosha National Park
Tijdens de vroege gamedrive zien we naast bokken en zebra's, die hier in overvloed te vinden zijn, een leeuw die lekker aan het luieren is onder een dikke boom. We ontbijten in het park en zitten met z'n allen op het dak van de truck te kijken of er wild rondloopt. Als we weer op de camping aankomen, horen we een enorm kabaal bij de waterpoel. Snel gaan we kijken wat er aan de hand is en tot onze grote verbazing stikt het er van de dieren. Zebra's, allerlei soorten bokken, gnoes, alles loopt er door elkaar, het krioelt er gewoon van. Camera's in de aanslag en volop genieten van dit unieke spektakel. Na de lunch heerlijk luieren bij het zwembad totdat we weer beginnen met de middag gamedrive. Opnieuw is het geluk aan onze kant, want we treffen een gestrande NOMAD-truck aan precies daar waar een aantal leeuwen en leeuwinnen aan het luieren zijn in het gras. Niet echt de meest geschikte plek om met pech te komen staan, en al balancerend op en onder de truck met de vraatzuchtige leeuwen op nog geen paar meter afstand, krijgen de chauffeurs het logge ding uiteindelijk weer aan de praat. 's Avonds bij de waterhole zien we opnieuw neushoorns en dit keer zelfs leeuwen.
11-12 Etosha National Park
De volgende ochtend verlaten we de camping en rijden we naar een camping aan de andere kant van het park. Onderweg stoppen we nog even op de plek waar we de middag ervoor zoveel leeuwen hebben gezien, en dit keer zijn het er zelfs nog meer. Vlakbij de weg spelen welpjes met elkaar en met hun moeders. De vaders liggen op een afstandje lui toe te kijken en op gegeven moment staan ze op, lopen naar onze truck en steken voor onze neus de weg over. Ik geloof dat we allemaal minimaal een rolletje van 36 foto's hebben volgeschoten, geweldig! Dit is echt heel bijzonder! Na dit goede begin van onze dag komen we na een paar uur vrolijk aan op de andere camping. Ook hier hebben we een zwembad en ook hier een waterpoel. Tijdens de middag gamedrive hebben we het geluk om welgeteld 26 giraffen te zien, die zich allemaal verzamelen bij een waterpoel. Een fascinerend gezicht. Helemaal als sommigen het op een lopen zetten. Ze bewegen zich zo sierlijk en elegant alsof we ze in slowmotion op een beeldscherm zien. Weer terug op de camping begeef ik mij met nog twee anderen richting de waterpoel om vanaf daar de zon onder te zien gaan. In de verte regent het en er ontstaat een geweldig schouwspel van kleuren. Na het eten ga ik op zoek naar de wrattenzwijnen die ik eerder die middag al op de camping hebben zien rondlopen. Volgens onze reisleidster zijn ze niet gevaarlijk, maar als ik te dicht bij hun schuilplaats kom, rennen ze toch met hun angstaanjagende slagtanden op mij af. Met mijn blote benen door de stekelstruiken maak ik dat ik wegkom, maar de foto is genomen! 's Avonds settelen we ons met drie flessen wijn bij het watergat in de hoop nog een glimp van wat wild op te vangen, maar op een jakhals na, waar sommigen na een aantal wijntjes wel een springbok in zien, bezoekt vanavond geen enkel dier de waterpoel.
12-12 Rundu
Vandaag verlaten we het nationale park en rijden we in noordelijke richting naar het plaatsje Rundu, dat aan de grens met Angola ligt. Onderweg krijgen we te maken met een echte Afrikaanse wegopbreking, er wordt rails aangelegd en we worden honderden kilometers omgeleid. Om dit te vermijden besluiten we met de truck over de rails in aanbouw naar de overkant te gaan. Provisorisch wordt er door de lokale arbeiders zand op de rails gelegd en daarna lukt het de truck met wat geschommel de overkant te bereiken. Na deze opstopping begint de truck na een uur ineens wel heel erg te hobbelen…klapband. Gelukkig heeft de truck dubbele banden, want na onderzoek blijkt dat we niet het juiste materiaal bij ons hebben om de band te vervangen. We moeten verder met een lekke band. Matthew geeft aan dat we in een langzaam tempo onze reis zullen vervolgen. Zonder al te veel problemen bereiken we, in net zo'n rap tempo als voorheen…, de camping. In dit deel van Namibië zie ik voor het eerst de hutjes en nederzettingen die ik al zo vaak op de televisie heb gezien in uitzendingen over de armoede in Afrika. De mensen leven in hutjes van bamboe, stro en hooi en zijn in onze ogen ontzettend arm. De camping ligt heel idyllisch in the middle of nowhere aan de rivier. Hier besluit ik om even wat tijd voor mezelf te nemen, en ik huur tegen een kleine bijbetaling een hutje. Even lekker de tas op de kop zetten en herindelen, een handwasje doen, tutten in mijn eigen badkamer, etc. 's Middags relaxen we wat bij het zwembad en sommigen maken daarna op een houten zelfgeconstrueerde boot, een sunset-cruise op de rivier. Die avond kunnen we naar wat lokale dansers kijken, maar ik besluit heerlijk op tijd mijn naar mijn kamer te gaan om daar mijn reisdagboek wat bij te werken.
13-12 Rundu /Ngepi
De volgende ochtend brengen we een bezoek aan de lokale bewoners. Ik verheug me hier erg op, want ik vind het erg leuk om te weten hoe deze arme mensen leven en hoe ze denken. We beginnen met een bezoek aan de lokale kerk om daar een kerkdienst bij te wonen. Wat opvalt, is dat er tijdens de dienst heel veel gezongen en gedanst wordt. De mensen zien er allemaal heel gelukkig uit en ze putten heel veel hoop uit hun geloof in 'Jezus'. Na de kerkdienst bezoeken we een lokale basisschool. Het is vakantie maar de kinderen vinden ons zo interessant (net zo interessant als dat wij hen vinden) dat ze massaal zijn gekomen om voor ons te zingen en ons te bekijken. Via een aantal dorpjes lopen we terug naar de camping. De dorpjes zijn eigenlijk niet meer dan nederzettingen van families die gevlucht zijn uit Angola. De vrouwen zijn allemaal druk in de weer met koken, graan persen, weven e.d. terwijl de mannen op het land werken. Wat opvalt, is dat zelfs de kleinste kinderen al meehelpen met het zware werk. Met veel respect sla ik alles gade en besef dat wij het heel goed hebben en dat klagen in onze maatschappij eigenlijk absurd is. Deze mensen hebben helemaal niets, maar zijn zo vrolijk en gastvrij. Daar kunnen wij echt wat van leren. Na de lange, hete maar erg interessante wandeling krijgen we op de camping nog een lunch, waarna we de truck weer instappen richting Ngepi. Als we aankomen op deze camping worden we allemaal helemaal blij. Wat geweldig is deze camping opgezet. Het ligt aan de Okavangorivier en is enorm sfeervol ingericht. De wastafels, douches en toiletten staan allemaal midden in de natuur, in de openlucht en de bar ziet er door al het sfeervolle hout erg uitnodigend uit. Maar eerst gaan we zwemmen in de rivier. Deze stikt van de krokodillen en nijlpaarden, maar er is een stukje afgeschermd met hekken. Met z'n allen springen we erin. Het water is warm en de stroming sterk en we hebben de grootste lol. Na het avondeten mengen we ons in het 'feestgedruis' bij de bar en dansen en zingen we er op los.
14-12 Maun
Vandaag een hele lange dag in de bus. We gaan de grens met Botswana over naar Maun, de toegangsplaats tot de Okavangodelta. Als we daar aan het einde van de dag arriveren, komen we met een drankje in het zwembadje bij van het gezweet in de hete bus. 's Avonds krijgen we tijdens het eten te horen wat we de komende dagen in de delta gaan doen. Na het eten gaan we nog even naar de bar en wat ons opvalt zijn de vele mannen die een ledemaat of deel ervan missen. In de delta leven grote aantallen nijlpaarden en krokodillen, zou dat er wat mee te maken hebben…?
15-12 Okavangodelta
De volgende ochtend worden we door een open safaritruck opgehaald en laden we ons rantsoen voor de komende drie dagen in. We mogen allemaal maar één kleine rugzak meenemen en met die inhoud moeten we het de komende dagen doen. Na een rit van ongeveer een uur dwars door de bushbush komen we aan bij ons vertrekpunt in de delta. Daar liggen mokoros (houten kano's) op ons te wachten, die ons diep de delta in zullen brengen. We nemen met twee personen (zittend op de slaapmatjes), de bagage en de flessen water (11 liter per persoon) plaats in de mokoros. De kano's worden voortgepeddeld door de poolers, het enige wat wij dus hoeven doen is achterover leunen en genieten. Na dikke twee uur komen we aan bij de plek waar wij de komende twee nachten zullen verblijven. We bouwen daar ons eigen bushcamp op. Een hele belevenis, drie dagen lang zonder douche en toilet (twee gaten in de grond..) en koken in een grote pan op het kampvuur. Dit is ook de eerste keer dat we echt wildkamperen, wat betekent dat we nu 's nachts de tenten echt niet mogen verlaten. Erg spannend dus. Nadat we het kamp hebben opgebouwd, springen we met z'n allen in het water om af te koelen, het is ontzettend klam en heet hier in de Delta. Aan het einde van de dag gaan we met een aantal poolers een bushwalk maken om de omgeving te verkennen. Het landschap is hier totaal anders dan wat we tot nu toe hebben gezien en geboeid kijk ik naar een Baobab-boom die fier afsteekt tegen de ondergaande zon op de achtergrond. Na de wandeling nemen we met z'n allen plaats op de tentzeilen die om het kampvuur liggen en in deze bijzondere omgeving verorberen we zo het op het kampvuur klaargemaakte eten. Het is pikkedonker om ons heen en we horen allerlei dierengeluiden in de verte. Dit is zo bijzonder, ik probeer deze avond voor altijd in mijn geheugen te griffen. Dit gevoel wil ik nooit meer vergeten.
16-12 Okavangodelta
We staan om half vijf op, want we gaan opnieuw een bushwalk maken en op dit tijdstip hebben we de meeste kans om dieren te zien. Na een wandeling van bijna vier uur bereiken we het kamp weer en krijgen we een heerlijk ontbijt. De rest van de dag moeten we wegens de hitte volmaken met luieren, slapen, zwemmen, lezen en spelletjes doen in de schaduw. Tegen het einde van de middag, als de hitte enigszins is afgenomen, gaan we er met de mokoros op uit om nog iets meer van de delta te kunnen zien. Die avond zitten we opnieuw om het kampvuur met een drankje te genieten van deze bijzondere ervaring.
17-12 Okavangodelta /Maun
Opnieuw vroeg opstaan voor de bushwalk, Het valt op dat we hier veel minder wild zien dan in Etosha. Dat komt omdat dit gebied nog veel minder bezocht wordt, waardoor het wild hier veel schuwer is. Al van verre horen of ruiken ze ons aan komen en maken ze dat ze wegkomen. De dieren in veel andere nationale parken zijn gewend aan de toeristen en blijven veel dichter in de buurt. Als we dan ook gnoes en zebra's zien, beseffen we dat dat hier helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Na de wandeling breken we het kamp af, ontbijten we en nemen we afscheid van dit unieke plekje midden in de grote delta, een uniek ecosysteem. We worden teruggevaren naar 'de bewoonde wereld' en daar staat de open truck weer op ons te wachten. Na drie dagen in de hete rimboe, zonder douche verlangen we er naar ons op te frissen. Eerst dus maar een duik in het zwembad! Daarna besluit ik met een paar anderen een bezoek te brengen aan de krododillenfarm die naast de camping ligt. Tot onze grote verbazing komen we precies op het juiste moment, want de krokodilleneieren komen net uit. Opnieuw een unieke belevenis, waarschijnlijk iets wat ik nooit meer mee ga maken in mijn leven. Fantastisch! Als we terugkomen, kunnen we direct de truck in voor een bezoek aan Maun. Een groot deel van de groep gaat een vlucht maken boven de Okavangodelta. Omdat ik ook al een parachutesprong heb gemaakt, vind ik nog een vlucht een beetje veel van het goede dus ik besluit ondertussen een mail te gaan versturen. Op het moment dat de anderen net de lucht in gaan, breekt er een enorme stortbui uit. Verschrikt slaan we de handen voor onze mond, we hebben geen regenzeiltjes over de tenten gelegd. Als de anderen weer voet op aarde hebben gezet, keren we terug naar de camping en vrezen het ergste. En inderdaad, sommige tenten zijn helemaal doorweekt. Alle natte spullen worden in de zon gelegd, deze gaat echter al bijna onder…
18-12 Chobe National Park
De volgende ochtend vertrekken we met een truck vol drogende handdoeken en kleding (die we aan de rekken hebben gehangen) richting Chobe National Park. Dit nationaal park staat bekend om de grote olifantenpopulatie die daar leeft. Als we daar aan het begin van de middag aankomen, gaan we aan boord voor een drie uur durende sunsetcruise op de rivier. Tijdens deze boottocht zien we geweldig veel dieren. Vogels, bokken, wrattenzwijnen, maar ook olifanten en héél veel nijlpaarden. Dit onder het genot van een drankje en een hapje én een geweldige zonsondergang, maakt de tocht onvergetelijk. Die avond zitten we opnieuw tot in de late uurtjes om het kampvuur mét de ondertussen zo vertrouwde fles(sen) Afrikaanse wijn.
19-12 Chobe National Park / Zambia
De volgende ochtend staan we vroeg op omdat we om 05.45 uur een gamedrive door het nationale park gaan maken. Dit is dé kans om olifanten te spotten. Chobe is een mooi park, dat in tegenstelling tot de andere parken heuvelachtig en erg groen is. Het is een genot om hier rond te rijden, hoewel het olifantengehalte tijdens deze tocht nogal tegenvalt. Heel vluchtig zien we een olifant met haar jong achter een struik verdwijnen, maar daar houdt het dan ook mee op. Een klein beetje teleurgesteld zijn we wel, maar ja, het blijven wilde dieren en ze komen niet op commando of op bestelling. We zien wel opnieuw veel nijlpaarden, krokodillen, antilopes en een aantal erg mooie vogels. Als we terug zijn op de camping breken we voor de allerlaatste keer de tenten af. De laatste twee nachten bij de Victoria Falls zullen we overnachten in safaritenten die al opgezet zijn en waar een echt bed in staat. We ontbijten en vertrekken naar de grens met Zambia! De grens, die gevormd wordt door de Zambezi rivier steken we met de pont over. We hebben geluk dat het niet zo druk is aan de oevers, want veel plek is er niet op de boot. Na onze snelle overtocht verlopen de grensformaliteiten om Zambia binnen te komen helaas wat minder vlotjes. Er is iets niet in orde met de visa, dus na een dik uur in de enorme hitte gewacht te hebben en het, door Trees, opnieuw betalen van de reeds betaalde visa mogen we Zambia in. De camping is erg sfeervol. Het ligt aan de Zambezi en is met veel hout en groen opgezet. We besluiten eerst even te lunchen alvorens we de video kijken over de activiteiten die in dit mooie gebied kunnen worden ondernomen. Ik wil de volgende dag een micro-light vlucht boven de watervallen gaan maken en 's ochtends wil ik op eigen houtje de watervallen gaan bezoeken. Snel inschrijven dus en genieten van de voorpret. Na het inschrijven voor de activiteiten kunnen we opnieuw meegaan met een sunsetcruise, maar ik besluit dit keer aan wal te blijven. Ik weet nu wel wat zo'n cruise inhoudt en ik kom niet helemaal uit met mijn geld. Doordat je in alle landen een andere munteenheid hebt, is het heel erg moeilijk in te schatten wat je nodig hebt. Ik had verwacht hier te kunnen pinnen, maar dat is dus niet het geval. Als het goed is, ga ik het zo precies halen. 's Avonds eten we een hapje eten op de camping en een gezellige, zwoele nacht aan de Zambezi volgt.
20-12 Victoria Falls Zambia
De volgende ochtend sta ik lekker op tijd op. De mannen én een dappere dame van de groep gaan raften op de Zambezi. Als je het wilt doen, moet je het hier doen! Mij is het iets té angstaanjagend, aangezien ik nog helemaal geen ervaring heb en je hier meteen start met klasse 5 (klasse 6 is de hoogste). Na alle verhalen over bijna-doodervaringen onder water na het omslaan van de boot, besluit ik het rustig aan te doen. Met nog drie anderen bezoeken we de watervallen aan deze Zambia-kant. Omdat het het droge seizoen is, komt er niet zo heel veel water naar beneden, maar het blijft een fantastisch spektakel. Door de vele regenbogen en de jungle om je heen, waan je je in het paradijs. Helemaal geweldig! Dit is puur genieten! De luchtvochtigheid is hier zo hoog, dat we allemaal totaal doorweekt zijn, maar het mag de pret absoluut niet drukken. We maken een wandeling naar de "Boiling Pot", het startpunt van de rafts. Wat we niet weten is dat we 700 meter moeten afdalen door de jungle naar de rivier en daarna dus weer helemaal omhoog moeten klauteren. Toch is de wandeling dwars door de groene jungle, die we dit reis voor het eerst mogen begroeten, een welkome afwisseling. We zijn wel blij als we weer boven zijn en worden verwelkomd door een bavianenkoppel met een hele schattige baby. Bij de ingang van het park hebben zich tientallen kraampjes met het bekende houtsnijwerk verzameld, en dit is dus dé plek om souvenirs voor het thuisfront te kopen. Flink afdingen is hier noodzakelijk en de verkopers maken er een heel spel van. Rond het middaguur keren we terug naar de camping om te horen of de rafters het overleefd hebben. En we zien ze, uitgeput maar met enorme glimlachen op hun gezicht, op het terras zitten. Het was ontzettend heftig en soms best beangstigend, maar wel onvergetelijk en supergaaf! Ondertussen bereid ik me met wat anderen klaar voor de micro-light vlucht. We worden om 16.30 uur opgehaald met een busje en naar het 'vliegveldje' gebracht. Daar gaan we om beurten de lucht in. Eerst worden we in een veel te groot, veel te warm overall gehesen, krijgen we een helm op en horen we onze instructies. Onderweg kunnen we door een microfoon praten met onze instructeur en hij maakt foto's vanaf een camera die bevestigd is aan de linkervleugel. Als ik eenmaal in de lucht hang, besef ik ook nu weer hoe nietig wij mensen zijn, maar ook hoe geniaal! De gedachte dat ik nu door een piepklein motortje in de lucht gehouden wordt en stuur met twee vleugels is zo bizar. Langzaam vliegen we over de Zambezi en daarna komen de watervallen tevoorschijn. Erg bijzonder om ze vanuit de lucht te zien!! Na deze mooie en vooral ook erg gezellige rit (ik had een leuke instructeur die er flink op los babbelde gedurende ons kwartiertje in de lucht) land ik weer veilig op de luchthaven. Terug naar de camping, we beginnen aan onze laatste avond in Afrika.
21-12 Victoria Falls Zimbabwe / Terug naar Amsterdam…..
De volgende ochtend pakken we alles in. De souvenirs (bij velen behoorlijk grote houten giraffen, olifanten e.d.) worden in handdoeken gerold en stevig verpakt voor de terugvlucht. Na ons laatste ontbijt stappen we de truck in op weg naar de grens met Zimbabwe. We sluiten deze reis af met een bezoek aan de watervallen aan de Zimbabwe-kant. Aan deze kant komt er veel meer water naar beneden en hier mogen we nog twee uur rondlopen om de laatste indrukken op te doen van dit mooie continent. Het water komt hier met een oorverdovend kabaal naar beneden en met zo veel geweld dat het lijkt alsof het regent. Er komt voortdurend water uit de lucht naar beneden en drijfnat volgen we de weggetjes langs de kloof. Een heerlijk vrij gevoel en we genieten dan ook volop. En dan komt het moment dat we echt terug moeten, niemand wil, maar het zit er op. We gaan naar het vliegveld van Victoria Falls en vliegen van daaruit naar Johannesburg in Zuid-Afrika. Dit is voor mij de laatste gezamenlijke vlucht, want ik vlieg vanuit Johannesburg alleen terug naar Nederland. De rest van de groep vliegt om 20.00 uur en ik pas om 23.35 uur. Omdat we om 15.30 uur al op de luchthaven arriveren, betekent dit dat ik bijna acht uur zal moeten wachten. Om 19.00 uur komt het onvermijdelijke afscheid van mijn reisgenootjes. Ik heb een ontzettend fijne en bijzondere tijd met hen gehad en we spreken af elkaar snel weer te zien. We hebben de datum van de reünie, over 2 weken, al geprikt, hetgeen het afscheid wat minder moeilijk maakt. Ik zwaai de groep uit en dan sta ik helemaal alleen op de grote luchthaven van Johannesburg. Er is genoeg te zien en te beleven, waardoor ook ik vrij snel plaats mag nemen op mijn stoel in het vliegtuig terug naar Nederland. Het was een reis om nooit te vergeten. Afrika is een land met onbegrenste mogelijkheden en een enorme diversiteit aan landschappen. Een ding is zeker, als vanaf nu iemand spreekt over het 'Out-of-Africa - gevoel', dan weet ik precies wat die persoon bedoelt! Het is moeilijk uit te leggen, je moet het beleven, ervaren!!!
Volg ons op:
Tel: 071-5126400