Verenigde Staten

Verenigde Staten

Reisverslag westkust VS
zaterdag 9 juni t/m zondag 1 juli
Djoser - kampeerreis USA-west

zaterdag (dag 1) Nederland - California
Vandaag eindelijk de grote dag! Ik heb tijden uitgekeken naar deze reis en ben ook redelijk goed voorbereid vind ik zelf. Mijn treinkaartje naar Schiphol en mijn paspoort heb ik gereed in mijn handbagage. Het regent ’s morgens om 7 uur als ik vertrek, er rijden nog geen bussen naar het station dus ik besluit even heel decadent te doen en bel een taxi (het nm maar 1,5 km naar het station). In Den Bosch op het station goed rondkijken want ik weet dat Marieke uit den Bosch komt, wie weet zie ik haar. Op Schiphol heb ik de Djoser-labels prominent aan mijn tas en rugzak gebonden, zodat eventuele groepsgenoten mij kunnen herkennen. En ja hoor in de rij bij de incheckbalie wordt ik aangesproken door Marieke. We checken samen in en het blijkt dat Djoser onze plaatsen in het vliegtuig al heeft gereserveerd zodat we met de hele groep bij elkaar zitten. Voor het inchecken heb je niet alleen je paspoort maar ook het vluchtschema en het adres van eerste nacht van verblijf nodig. Gelukkig heeft Marieke die bij de hand. We gaan hierna ieder ons eigen weg en dan kom ik Bart tegen. Dan door de douane, wat tax-free shoppen een reiswekker en krant gekocht en dan boarden bij het vliegtuig, tenminste dat is de bedoeling. Helaas problemen: bij het inchecken zijn de boardingkaarten van Marieke en mij verwisseld. Ik word tegengehouden en moet op Marieke wachten (de douane had dit niet gezien en bij Marieke dus ook niet). Gelukkig ben ik Bart weer tegengekomen en wachten we dus samen. Pas als de hele rij met passagiers in het vliegtuig zit en er geen Marieke in de rij was, blijkt dat Marieke al in het vliegtuig zit (zij wel!), en ik dus nog steeds met problemen sta. Door 2 werknemers van Schiphol worden Bart en ik apart genomen, gaan we door het detectiepoortje en naar de gate. Daar staat inmiddels Marieke, want Ien heeft tegen haar gezegd dat wij het vliegtuig niet in mogen. (Toch handig dat Djoser geregeld heeft dat de hele groep bij elkaar in het vliegtuig zit, dan leer je elkaar snel kennen.) Onze boarding- passen worden omgewisseld en na een tijdje mag ik dan eindelijk het vliegtuig in. Blijkbaar toch een vervelende fout, ik denk dat degene die Marieke heeft doorgelaten flink op zijn falie krijgt vanavond.
De vlucht naar Washington duurt 8 uur, de landing is echt misselijkmakend, maar ja. boardingpas kwijt. Het is echt mijn dag niet! Voordeel van elektronisch ticket is, dat deze zo opnieuw is op te vragen bij de customerservice. Na de groene kaart te hebben ingeleverd, er vingerafdrukken zijn gemaakt van zowel linker- als rechterwijsvinger, een foto is gemaakt van gezicht en een nieuwe boardingpas is gehaald, kunnen we onze eigen bagage ophalen  en de blauw-witte kaart inleveren (niet aankruisen dat je fruit bij je hebt, geeft problemen). Dan weer de bagage afgeven, door een detectiepoortje, waarna Bart wordt gefouilleerd, vanwege ijzer op zijn broek. dan kunnen we de groepsgenoten een handje geven en een beetje aan elkaar voorstellen. Staand praat dat toch een stuk makkelijker dan op een rijtje zittend in het vliegtuig. Eerste indruk: een gemêleerde groep, met zeker een aantal personen erin met wie ik het goed zal kunnen vinden. Even een sms-je naar thuis: mijn mobieltje blijkt een van de weinige te zijn die werkt, leve mijn werkgever! (in Nederlands tijd is het inmiddels 23.30uur)
We verlaten Washington met een uur vertraging omdat de airco in het vliegtuig het niet doet. Dan weer ruim 5 uur vliegen van Washington naar San Franscisco. Ik heb een beetje geslapen tijdens deze vlucht, want ik heb 2 keer het begin en het eind van een film gezien. We zijn rond 19.45 plaatselijke tijd in San Francisco. Als ik goed reken zou het nu dus bijna 5 uur ’s ochtend zijn in nederlandse tijd; een lange dag dus en hij is nog niet over!
Op het vliegveld worden we opgewacht door SFO-taxi en deze brengt ons met 2 busjes naar het hotel: Bueno Vista op de Lombardstreet. We checken in en bekijken snel onze kamer (een mooie ruime kamer met 2 kingsize-bedden, ik deel met Marieke een kamer.
Half uurtje later staan we weer beneden in de lobby van ‘t hotel en we maken de eerste wandeling door San Francisco met Marieke, Nele, Tine, Rene, Bart en Els. Tot aan Fishermans Warf, op zoek naar uitzicht op de Golden Gate Bridge, maar helaas er liggen te veel zwervers en we besluiten terug te keren. Nog een kopje thee gedronken in de hotelkamer met Marieke (heb ik ook ineens weer mijn zoekgeraakte boardingkaart teruggevonden).

zondag (dag 2 = 255 mile) California
Vanaf 7 uur is er ontbijt in de lobby. Marieke en ik zijn er om kwart over 7, Ien en Femke zijn er al. Het ontbijt bestaat uit heerlijk zoete croissantjes en broodjes met jus.
Om half 8 komt Lara, onze trekleader, herkenbaar aan haar Djoser-shirt,  met haar minivan voorrijden. We moeten een formulier invullen en ondertekenen dat we verzekerd zijn en dat we altijd de gordel in de auto zullen dragen.
En dan.... op naar Yosemite! Zo’n 255 miles te rijden vandaag, tenminste Lara rijdt, wij worden gereden, da’s wel luxe. We maken een tussenstop om lunch in te kopen, die we later op zullen eten en Nele, Tine, Ien, Bart en ik drinken onze eerste kop koffie in de warme zon.
Via route 120 rijden we verder, en we maken een fotostop bij het meer Don Pedro; inderdaad de moeite waard! We rijden Yosemite binnen via de Big Oak Flat entrance, en maken een foto van het bord bij de ingang.
Even verderop ziet Nele een bruine beer! De bus wordt geparkeerd op een veilige plek en allemaal er uit om rustig naar de beer te kijken. Een ranger probeert de stoppende auto’s door te laten rijden en het verkeer te regelen en een beetje chaos is ‘t wel. Maar wij kunnen op ons gemak foto’s maken van de echte bruine beer. We rijden weer verder en hebben een lunchstop, waar we onze broodjes en cola opeten. Dan gaan we het park verder in naar het Valley Visitors Centre in Yosemite Valley, waar we alvast onze kaarten om naar huis te sturen kopen. Hierna rijden we naar de camping. Van Lara krijgen we instructie over het opzetten van de tent; zij legt dit rustig uit, het zijn eenvoudig op te zetten tenten dus dat komt goed. Marieke en ik hebben tent 3, deze tent houden we de hele reis als onze tent. Nadat de tenten opgezet zijn wordt er gekookt; we hebben chili con carne met rijst en verse salade; het smaakt ons goed, zeker na de vliegtuigmaaltijd. Ien en ik hebben ’s middags een fles rose gekocht en die smaakt erg lekker bij het eten, dit gaat een goede vakantie worden. Als toetje krijgen we van de buren een chocoladetaart en vruchtentaart, gebakken in een grote gietijzeren pan met kolen erop. Ook dit smaakt zeer goed.
Marieke en ik gaan nog even zwemmen en in de hot-tub die in het nabijgelegen hotel zijn, waar wij als campinggasten ook gebruik van mogen maken. Niet lang daarna kruipen we in onze tent, nadat we eerst al onze etenswaar en geurende spullen (toilettas ed) in een anti-bear-box hebben opgeborgen.
En oooo, wat is het warm, het is helemaal geen -10˚C.

maandag  (dag 3 = 95 mile) California
Om 7 uur starten we met het gereed zetten van het ontbijt: wit brood, bruin brood, kaas, ham, yoghurt, muesli, cornflakes, appels, bananen, thee, koffie en sinaasappelsap. Zo uitgebreid ontbijt ik thuis niet. We hoeven de tenten niet af te breken want we komen hier vanavond terug. Om 8 uur zitten we in de bus, we gaan naar t zuiden van Yosemite: the Mariposa Grove of Big Trees (mariposa = vlinder in het Spaans). Dit zijn zo’n 500 hele grote mammoetbomen; sequoia’s. Ik wandel hier samen met Marieke en Bart rond; ik film Marieke als zij over een boomstam loopt die over een diep dal ligt (ik ben benieuwd naar de video hiervan, ik weet inmiddels dat deze leuk is geworden). We zien de Grizzly Giant en Telescoop Tree en lopen onder bomen door. Ook zien we de omgevallen Wawona Tunnel Tree. Sequoia’s worden heel groot (tot wel 115 meter!) en oud ( tot 2.200 jaar!), maar ze wortelen heel ondiep: niet meer dan ongeveer 3 meter. Sequoia’s sterven  vooral door om te vallen. Ze branden slecht omdat ze weinig hars bevatten, dit maakt de bomen gewild als bouwhout. We zien het eerste muledeer (hert) welke we uitgebreid op de foto zetten. We lopen naar ‘t hoogste punt van de Mariposa Grove, het zogenaamde Wawona Point waar we onze zelf meegenomen lunch opeten en via het museum weer terug naar de parkeerplaats beneden. Het museum zelf valt een beetje tegen maar de omgeving is werkelijk prachtig! De weg naar beneden loopt makkelijk, dat is fijn, want we moeten behoorlijk doorlopen om op tijd bij de parkeerplaats te zijn. En we zijn er precies op de afgesproken tijd.
Dan rijden we een stukje terug naar Wawona Hotel. Wawona was van oorsprong een halteplaats voor de postkoets naar Yosemite Valley en het hotel is een van de oudste vakantiehotels in Californie. Het hotel bestaat uit een aantal gerestaureerde witte gebouwen uit 1879. We gaan hier uiteraard even naar binnen en het interieur is inderdaad net als in een westernfilm. Bij het Pioneer Yosemite History Center koop ik souvenirs: een Yosemite-beer voor Jens en een Amerikaans roodborstje voor Suzy.
Dan rijden we weer terug naar Yosemite Village, waar we wat rondlopen en waar ik een souvenir voor mijn ouders koop (een Yosemite-koelkast-magneet). Met Ien, Marieke, Bart en Rene ploffen we op een terrasje neer met cola en dorito-chips. We zijn weer op tijd bij het verzamelpunt maar we gaan nog niet terug, Lara is met Femke naar het ziekenhuis, dus we moeten wachten tot Femke van het infuus mag. Gelukkig is de omgeving mooi, we zoeken een rustig plekje aan het water waar we een fantastisch uitzicht hebben op Half Dome en wachten dus gezamenlijk totdat Lara ons weer naar de camping kan brengen.
Aangekomen op de camping wordt het koken; spaghetti met kip en witte saus, hierbij boontjes met wortelen, dus weer een goede maaltijd. Tussendoor heb ik ook nog de kaarten voor thuis geschreven.
Hierna gaan Marieke en ik weer zwemmen in het zwembad van het nabijgelegen hotel (hetzelfde zwembad als gisteren). Vanavond gaan Nele, Tine en Ien ook mee, zij zijn nieuwsgierig geworden na onze enthousiaste verhalen van gisteren. Als we terugkomen bij de tenten is er een kampvuurtje gemaakt, wel gezellig alleen is het helaas al bijna uit, we zijn te laat.....
 
dinsdag (dag 4= 88 mile) California
Vandaag nog een dag in Yosemite. Om 7 uur starten we met ontbijt, en om 8 uur zitten we in de bus op weg naar Glacierpoint op een hoogte van7.214 feet. We genieten op dit uitkijkpunt aan de rand van Yosemite Valley, waar we een mooi uitzicht hebben over de bodem van de vallei, Half Dome en het hoge gedeelte van de Sierra Nevada. Aangezien we vroeg zijn is het er nog niet druk en kunnen we rustig de nodige foto’s maken. Hierna rijden we terug naar het Valley Visitor Center en vanaf daar gaan we ieder ons eigen weg in het park. We vormen een groepje met Nele, Tine, Marieke en Bart en verplaatsen ons met de Yosemite Shuttle Bus. Onze eerste stop wordt 16: Happy Isle/ John Muir Trailhead, daar begint onze wandeling naar Vernal Falls (en Nevada Falls). We zijn voorzien van veel water en dragen goede wandelschoenen. Maar het is ontzettend warm en de klim is behoorlijk steil, het valt dus flink tegen. Bij de Vernal Falls vinden Bart en ik het genoeg en wij lassen een pauze in de schaduw in, Tine, Nele en Marieke lopen verder, zij willen ook de Nevada Falls zien. Terwijl Bart en ik zitten te wachten komen de eekhoorns dichterbij, zeker zodra we een zak chips opentrekken om aan onze zoutbehoefte te voldoen. Het is zaak om onze ruzakken goed dicht te doen anders kruipen ze daar gewoon in op zoek naar iets eetbaars. We hebben nu alle gelegenheid om mooie foto’s van deze eekhoorns te maken, wat ook lukt!
Na verloop van tijd komt Nele terug en daarna ook Marieke. Tine komt voorlopig niet terug, zij gaat helemaal door naar Nevada Falls. Met z’n vieren lopen we weer naar beneden en daar eten we een lekkere hotdog.
Dan pakken we de shuttle bus naar stop 17: Mirror Lake Junction. Het is warm, heel warm op de weg naar Mirror Lake; onderweg zien we een afbeelding van Elvis Presley op Half Dome -> uiteraard een foto waard. En dan komen we bij Mirror Lake; de naam laat zich raden: geweldig gewoon hoe de weerspiegeling van Half Dome te zien is in het meer.
We gaan weer verder met de shuttle bus naar stop 21: Curry Village Rental Center; hier is een postkantoor waar we de kaarten kunnen posten. het postkantoor hier is zeker een bezoekje waard, echt authentiek. Dan vinden we een terrasje waar we neerstrijken, inmiddels heeft ook Rene zich weer bij ons aangesloten, want die kwamen we tegen bij de shuttle bus. Hij wilde gaan paardrijden, maar helaas waren er niet voldoende paarden aanwezig en achteraf blijken deze ook zo traag als een muilezel te zijn. Met een Budweiser en dorito-chips en -saus is het goed toeven in de schaduw onder de boom.
Helaas moeten we toch weer verder met de shuttle bus naar onze verzamelplaats: het Valley Visitor Center (maar niet na eerst weer terug te zijn gegaan om Bart’s rugzak op te halen, welke hij had laten staan bij het mooie tafeltje in de schaduw onder de bomen. Gelukkig hij stond er nog.)
Op de camping weer gezamenlijk gekookt: aardappels, spek en groetenratatouille. En weer is het lekker, het gaat goed met het eten deze vakantie. Na het eten volgt er een uitgebreide uitleg over de mogelijkheden voor facultatieve excursies voor de komende dagen. Deze uitleg is duidelijk; we gaan nadenken over een helikoptervlucht boven de Grand Canyon, een jeeptour en overnachting bij de Navajo-indianen enz. De uitleg duurt lang, helaas geen tijd meer om te gaan zwemmen. Maar wel tijd om naar de bar in het naastgelegen hotel te gaan. En deze bar is leuk met van de mooie rode Amerikaanse banken net zoals in Happy Days en heel veel Elvis Presley aan de muur. Met Marieke, Tine, Nele, Ien, Bart, Rene en Lara zitten we aan de Budweiser en cola, een mooie afsluiting van de dag dus.

woensdag  (dag 5 = 191 miles) California
Vandaag vroeg op, om 5.30 gedoucht en dus weer lekker schoon. Vandaag de eerste keer dat we de tenten opbreken, dus om 7uur ontbijt en daarna volgt instructie van Lara over het opbreken van de tenten. Aangezien we dezelfde tent blijven houden is het toch wel belangrijk om goed voor onze tent te zorgen. Marieke en ik hebben de tent binnen 10 minuten op de juiste manier in de tentzak zitten, we zijn dus heel tevreden voor de eerste keer. Dan alle bagage op het dak van Picadilly (de bus waarmee wij rondgereden worden). We rijden via de Tioga-road aan de noordzijde van Yosemite naar de Tioga Pass. Voordat we Yosemite verlaten eerst nog een stop bij een mooi uitzichtpunt met in de verte de Sierra Nevada. Daarna een stop bij Tenaya lake, heel veel muggen hier dus vooraf insmeren met anti-muggen-spul. Maar wel een ontzettend mooi meer, hier ligt een boomstam over het (ondiepe) water, en over deze boomstam durf ik en ook andere reisgenoten wel te lopen. Daarna nog even door het water lopen om de sandalen weer een beetje stofvrij te krijgen en dan weer verder rijden naar de uitgang van Yosemite: De Tioga-pass. Net buiten de Tioga Pass Entrance ligt sneeuw! We zitten hier ook op een hoogte van 3300 meter. Deze sneeuw is uiteraard goed voor een sneeuwballenballen gevecht in korten broek en op sandalen. Hierna vervolgen we onze weg naar via Lee Vining naar Mono Lake. Voordat we bij Mono Lake aankomen eerst nog een lunch-stop: Bart en ik delen samen een mega-hamburger, met de frietjes en cola erbij is een halve hamburger meer dan genoeg. Mono Lake is zeker de moeite van een bezoek waard: de tufa lijkt vanaf de weg erg klein, maar van dichtbij gezien is het toch wel erg groot. We nemen de tijd voor een wandeling en kunnen dus op ons gemakje het meer bekijken. De vele vliegen krioelen aan de rand van het meer en vliegen inderdaad weg als je in de buurt komt; deze vliegen zijn bang van mensen en geen enkele vlieg komt dus op je zitten. De Mono Lake Paiute Indianen aten de larven van deze vliegen op! Aan de rand van het water zie je het geel van zwavel. Tijdens het rondwandelen is het heet, je voelt de zon branden. We zijn blij met een wolkje voor de zon, dat scheelt meteen een paar graden in warmte.
Dan rijden we door, naar het plaatsje Bishop met een echte Nederlandse bakker  ‘Eric Schats Bakkerij’ . Vanavond gaan we barbequeën, dus kopen wij, echte hollanders die wij zijn, een stokbrood bij Eric Schat’s. Bart en ik eten een heerlijk Italiaans ijsje op het terras!

Dan naar de camping: erg mooi, we hebben een ruime plek met gras. De tenten kunnen geplaatst worden rondom het kampvuur/ de barbeque. We hebben hier een gezellige barbeque samen.
’s Avonds heeft Lara een verrassing voor degene van de groep die willen; we hebben alleen een handdoek, zaklamp, zwemkleding en badslippers nodig. Ien, Femke, Marieke, Nele, Tine, Bart en ik gaan met Lara mee, de rest blijft op de camping. We rijden via warm-spring-road en hot-spring-road naar een warm water bron midden in de natuur: Keough Hot Spring. In één woord geweldig! In een ruime 8-persoons-pool die opgewarmd wordt door de vulkaan dobberen wij al kijkend naar de heldere hemel vol met sterren. Dit is een ervaring die ik nooit meer vergeet! Af en toe rijdt er een auto voorbij, je voelt dan de adrenaline stromen door je bloed, net als in de film. Pas als het wat erg warm begint te worden, gaan we eruit en trekken weer droge kleding aan. Daarna klimmen we bovenop Lara’s van Picadilly om naar de sterrenhemel te kijken. We zwaaien in het pikkedonker naar een voorbij rijdende auto, die omkeert en nogmaals langskomt, en we hopen dat dit geen seriemoordenaar is als hij stopt.... Maar ik zit dit verslag te typen, dus er zijn geen doden gevallen :-).
Hierna heb ik heerlijk geslapen; morgen naar Death Valley.  

donderdag  (dag 6 = 297 miles) California-Nevada
Vandaag weer om 7 uur ontbijt, en 8 uur tent inpakken en de bagage opladen. Het is warm, je voelt de zon al branden tijdens het opladen. Vandaag de rit van Bisshop, via Death Valley naar Las Vegas. We komen eerst langs het dorpje Independence, bij ieder huis hangt een Amerikaans vlag buiten. In dit dorp wordt al veel reclame gemaakt voor Independence day (4 juli). Raar om te beseffen dat wij tegen die tijd al weer gewoon terug in Nederland zijn; al weer aan het werk zelfs. We rijden verder en maken een stop in Lone Pine, hier hebben we namelijk een mooi uitzicht over Mount Whitney, de hoogste berg van Amerika (uitgezonderd Alaska en Hawaï) met een hoogte van 14.495 feet. Nog voordat we Death Valley ingaan maken we een stop bij een mooie Joshua Tree; aangezien we niet naar het nationaal park Joshua Trees gaan en Lara ons deze bomen toch wilde laten zien. We rijden Death Valley in via Panamint Springs en we volgen Highway 190, die dwars door dit park loopt. Hier zien we de uitgestrekte vlakten zonder andere auto’s tegen te komen. De airco in de bus moet uit om oververhitting van de moter te voorkomen: stranden in Death Valley is geen optie. We gaan niet naar Scotty’s Castle omdat het te warm is in de bus zonder de airco, al schijnt dit wel de moeite waard te zijn volgens Lara. Dus als ik ooit nog een keertje terug ga, wil ik dit kasteel wel bezoeken. We houden een lunchbreak bij het visitor-center Furnace Creek (dit is voor mij bekend vanuit de soap The Bold and the Beautiful ;-) ). Er is hier een heuse ranch. Bart, Ien en ik besluiten in de bar een hotdog te bestellen, deze smaakt ons goed, al is hij wel duur, maar er is niet veel anders te vinden. Dan nog even buiten rondlopen om wat foto’s te maken, de vogels zitten hier met hun bek open vanwege de hitte en de thermometer boven de deur wijst in de schaduw 43 graden Celsius aan.... Er is ook nog een dorpje Stovepipe Wells. En het is niet te geloven, maar hier woonden vroeger Indianen: de Timbisha Shoshones. Er is ook nog een klein museum met buiten een muledeer-train. In 1880 werd er borax gevonden in Death Valley en die werd met een muledeer-train, getrokken door heel veel muilezels (die hadden het óók warm) uit de vallei gebracht. De naam Death Valley dateert uit 1849 toen een groep tijdens de Gold Rush door de vallei trok. Ze verdwaalden en besloten te splitsen in 2 groepen. Eén groep kwam waarschijnlijk volledig om, de andere groep haalde het. Bij verlaten van de vallei draaide een vrouw zich om en zei: “Goodbye, Death Valley”.
We nemen een lekkere cappuccino en rijden weer verder. Al vrij snel stoppen we bij Zabriskie Point: daar sta je dan met je hete cappuccino een redelijke klim te gaan naar het uitzichtpunt in Death Valley. Maar we laten ons niet kennen en lopen via een geasfalteerd pad een aantal meter omhoog en het is mooi, hele mooie zandduinen zijn te zien, wauw! Nu hebben we het hoogste en het laagste punt van de VS gezien, het laagste punt is het zoutmeer Badwater in Death Valley (hoogste was Mount Whitney). Een laatste blik en weer terug de bus in: op naar Las Vegas!
En ja hoor na een tijd rijden volgt een heuse sky-line van Las Vegas! Ons motel ligt op loopafstand van de Strip (eigenlijk een zijstraat ervan), dus dat biedt perspectief voor vannacht! Na het inchecken blijkt er een probleempje te zijn met het water, maar gelukkig is er ook een zwembad bij het motel, dus kunnen we ons wel opfrissen voordat we gaan eten. Zoals een echte tour-gide betaamt, rijdt Lara ons over de Strip: links zie je dit casino, bekend om dit en rechts zie je dat hotel; bekend om dat enz. Links zien we o.a. de Bellagio en the Mirage en rechts zien we de MGM en Venetian. Dan rijden we down-town in met zijn vele wedding-chapels en we gaan naar de Golden Nugget om te eten. Onbeperkt buffet voor $22,- met o.a. sushi, salades en heel veel toetjes. Heel goed gegeten dus. Enige nadeel, je mag hier in de buurt maar maximaal 2 uur parkeren, dus Lara moet tussendoor de parkeermeter aanvullen. Na het eten gaan we aan de achterkant de Golden Nugget uit en komen in een overdekt ‘casino-boulevard’ . Om 21uur begint hier een voorstelling op het plafond, een echte aanrader! Na hier wat rond gelopen te hebben, rijdt Lara ons weer naar het eerste gedeelte van de Strip en bij de Bellagio stappen wij snel uit, zodat zij verder kan rijden. Om 22uur staan Bart, Rene, Ien, Marieke, Nele, Tine en ik gereed bij de Bellagio voor de fonteinen-show. Marieke weet deze te filmen en ik wordt steeds nieuwsgieriger naar haar film. Ook het plafond met de gekleurde glazen bloemen in de Bellagio is een bezoek waard. Ien en ik wagen een gokje van $5,- aan een Egyptisch fruitautomaat, waar we weinig van begrijpen. We komen op een punt waar deze automaat op $17,- staat, maar bij uitkeren blijkt dit helaas maar $0,34 te zijn. Dus spelen we verder totdat dit bedrag helemaal op is. Toch zeker een kwartier bezig geweest om onze 5 dollar op te spelen, en heel veel plezier gehad.
Helaas zijn we te moe om nog naar het mega winkelcentrum van Donald Trump te gaan, dus dat slaan we over. Maar we gaan wel met z’n allen naar het casino de ‘Venetian’, mooi van binnen, al slaan we het biertje a $6,50 over. We wandelen weer een stukje terug over de Strip en komen een live-bandje tegen en we besluiten daar een biertje te bestellen en te drinken. (Een Budweiser in een gaaf rood flesje, wat nu bij mij op de vensterbank staat. En wat maar $6,- kostte: inderdaad, véél goedkoper!) Er staat daar een kale barman, met een briefje van 1 dollar op zijn hoofd geplakt, met flessen te gooien zoals Tom Cruise in de film Cocktail.
We lopen weer verder naar het casino ‘Paris’, hier is op het plafond een blauwe zomerlucht geschilderd, zodat je het idee heb dat je buiten loopt. Bart besluit hier een gokje te wagen aan een echte roulette-tafel. De serveersters hier lopen in hele korte blauwe rokjes; een foto waard. Helaas voor Bart, hij heeft alleen verloren.
We lopen weer verder naar het casino ‘MGM-Grant’ om de leeuwen te zien (uit de film: Oceans 11), helaas zijn deze leeuwen er slechts van 11 tot 22 uur, en aangezien het nu half 2 ’s nachts is, nu dus niet. Wel zien we de glazen kooi waar ze overdag in rond lopen en lopen we naar boven en wanen ons even Julia Roberts als we de trap aflopen.
In het MGM is een er uitgang ‘Tropicana Street’ en als we deze uitgang nemen blijkt ons motel aan de overkant van de straat zichtbaar te zijn. Met een goed gevoel naar de motelkamer, helaas hebben we de grote leeuwen voor de Egyptische Piramide nog niet gezien, maar we zijn te moe....

vrijdag (dag 7 = 166 miles) Nevada-Arizona-Utah
We kunnen uitslapen in onze motelkamer vandaag, dan lekker douchen en pas om 8 uur gaan Marieke en ik naar Coco’s voor het ontbijt. Rene, Tine, Femke en Ien zijn er al. Ik bestel een erg goed ontbijt: verse roomkaas met toast, vers fruit, koffie en verse jus.
Om 8.45uur verzamelen we, we laden de bagage weer op het dak en we vertrekken richting NP Zion. Zodra we Nevada verlaten en Arizona inrijden mogen we niet meer legaal gokken en passeren we een tijdzone zodat het meteen een uur later is (van 10.22uur pacific-time-zone wordt het 11.22uur mountain-time-zone). We rijden maar een klein stukje door de staat Arizona, want al snel zijn we in Utah. In de supermarkt, waar we inkopen voor de lunch doen, komen we de eerste Mormonen tegen. We rijden door en naderen Zion vanuit het westen over Highway 9, via Hurricane. We rijden door de imposante ‘Hurricane Fault’ temidden van de kalksteenrotsen van de Kaibab-formatie. Als we Springdale naderen wordt het gesteente van de Kayenta-formatie roder en via de South Entrance gaan we het nationaal park in: geweldig mooi met de rode rotsformaties. Bij het visitor-center wordt de van geparkeerd en mogen we onze eigen gang gaan. Ook in dit park rijdt er een gratis shuttle-bus waar we gebruik van kunnen maken. Wel belangrijk is dat we onze entree-sticker altijd bij ons hebben, omdat ons kampeerterrein zich buiten het park bevind.
We lunchen even lekker in de schaduw en dan pakken we de shuttle-bus naar het meest noordelijke punt wat met de shuttle-bus te bereiken is: ‘Temple of Sinawava’ Een ontzettend mooi uitzichtpunt over de Zion canyon, wat zeker de moeite waard is; we zien hier veel herten, die in de Virgin River staan te drinken. De Virgin River is een zijrivier van de Colorado River, die op een hoogte van 2740 meter ontspringt iets ten noorden van Zion, en deze Virgin River heeft Zion canyon uitgeslepen.
We stappen weer in de bus en onze volgende halte is ‘The Grotto’, opzoek naar onderaardse poelen. Helaas kunnen wij deze niet vinden (dus een reden om nogmaals naar dit park terug te gaan). Dan met de shuttle-bus naar de halte ‘Emerald pool’; het is een wandeling van 0,6mile naar de 1e pool en dan kun je nog verder naar de middelste en de hoogste pool. Ien en ik besluiten van de omgeving te gaan genieten, terwijl de anderen in een hoog tempo omhoog wandelen. Dit is werkelijk een geweldige wandeling; de rust, het groen, het doorsijpelde water, de afwisseling van rode en witte steenlagen van Navajo-zandsteen tegen een strakblauwe lucht. Echt geweldig! We fotograferen 2 gekko’s, muildierherten, een geel vogeltje en een aparte gele bloem (de Colorado columbine).
Als we beneden zijn, komen we Tine, Nele, Bart en Marieke weer tegen. Zij zijn helemaal  bovenlangs gelopen en hebben de wandeling langs de 3 Emerald pools gemaakt. De middelste pool viel een beetje tegen, maar de hoogste pool was absoluut erg mooi en zeker de moeite waard.
Dan met de bus naar de camping en tenten opzetten langs de Virgin River, waar we in kunnen zwemmen. Dan gaan we koken en eten; spagetti bolognaise met uiteraard verse salade, wat ons weer goed smaakt. En na het eten willen Ien, Bart, Rene en ik het dorpje Springdale verkennen, een beetje winkelen en het idee van een biertje drinken in een heuse saloon staat ons wel aan, dus pakken we de shuttlebus naar Springdale. Winkelen lukt. Maar er is een festival in het dorp en de stroom is uitgevallen, dit heeft tot gevolg dat heel veel toeristen willen eten bij de paar restaurants (en saloons) met weinig personeel die Springdale heeft; dus geen plaatsje voor ons op een terrasje helaas.
We nemen de shuttlebus terug naar de camping en drinken daar ons biertje met de dorito-chips.

zaterdag  (dag 8 = 107 miles) Utah
Heerlijk geslapen vannacht, ik was om 6.50uur wakker en ben meteen gaan douchen. Ik heb niet in, maar bovenop mijn slaapzak gelegen vannacht; waar hadden we de -10˚C voor nodig?
Vandaag verlaten we Zion helaas, ik had hier nog best een paar dagen rond willen lopen en kijken, maar we hebben gelukkig nog een restje van het park te gaan per auto. We rijden over de Zion-Mount Carmel highway, en rijden door de 1,5 km lange Zion-Mount Carmel tunnel richting de oost-entrance. In deze tunnel zijn 6 zgn ‘ramen’ gemaakt, waardoor je over de Zion-kloof kunt uitkijken. Helaas mag je hier niet wandelen en dus ook niet stoppen met de auto, maar gelukkig rijden wij niet zelf maar worden we gereden zodat we tijdig naar buiten kunnen kijken. Het uitzicht is zeker in de middelste ramen erg mooi. Als we de tunnel uitkomen loopt de weg onder een enorme nis door, de Great Arch of Zion. We zien links en rechts enorme rotsen; dit zijn versteende zandduinen. De grootste is het ‘schaakbord’ ofwel Chesterboard Mesa. We maken een wandeling van 0,5 uur omhoog en weer terug naar de canyon overlook; absoluut de moeite waard. We hebben hier een mooi uitzicht over de lower Zion canyon en Pine Creek canyon. Typisch Zion: de afwisseling van rode en witte rotsen, gecombineerd met watervallen en veel groen.

Dan rijden we weer verder: richting Bryce, (slapend in de auto). We passeren een bison en buffalo farm, dus een fotostop. En dan naderen we Red Rock Canyon, het begin van Bryce. Inderdaad de rode rotsformaties, een aantal foto’s waard. De spanning stijgt, nieuwsgierig naar het indrukwekkende Bryce Canyon National Park, in het zuiden van Utah. Volgens de reisgids is het een geologische droomwereld van kleurrijke, surrealistische rotspieken, natuurlijke bruggen en bogen, hachelijk balancerende steenklompen en panoramische rotsvensters, uitgesneden in de zachte kalksteenrotsen van het Paunsaugunt Plateau.
Allereerst rijden we naar Bryce Point, Lara laat ons de ogen sluiten en elkaars handen vasthouden. Ze leidt ons in een rijtje naar het uitzichtpunt en laat ons allemaal tegelijkertijd onze ogen openen. Wauw, wat een uitzicht! We zien een prachtig gekleurd amphitheater voor ons. Een groot deel van de groep gaat vanaf hier een 8km lange wandeling naar Sunset Point maken. Ien, Rene, Femke en ik rijden met Lara naar Sunrise Point op 8015ft (= 2500 meter). Zelf vind ik het uitzicht vanuit Sunrise Point nog mooier dan vanuit  Bryce Point. Rene en Femke gaan te paard Bryce canyon in. Ien en ik wandelen naar beneden het Amfitheater in. We nemen de route naar Queens Garden naar beneden en dan verder weer via de Navajo-Loop-trail omhoog naar Sunset Point. We lopen op ons gemak en genieten enorm van de omgeving: geweldig gewoon! We spreken regelmatig anderen toeristen en een Amerikaans stel wijst ons op een bijzondere boom: bristlecone pine = de borstelige denneappelboom, die absoluut een foto waard is. Beneden in Queens Garden kijken we naar de rotsformaties boven ons en zien we inderdaad Queen Victoria.
Dan via de Navajo-Loop-trail weer terug omhoog. Nu komen de mooie rode kleuren dichterbij of misschien komt het ook wel doordat het zonlicht anders invalt. Deze richting van de route is zeker aan te raden. Het laatste stukje is een flinke klim omhoog, maar de uitzichten tijdens de rustmomenten maken het zeker de moeite meer dan waard.
Om 6 uur zijn we terug bij de bus, waar we de rest treffen en naar de camping rijden. We zetten de tenten op en maken een begin met het eten. Wil gaat een was draaien en onze was mag erbij. Dus snel verzamelen en achter Wil aan, alleen een probleempje: we kunnen de wasserette/laundry niet vinden. Na een tijdje lopen komen we bij de winkels en het ‘ oude’ centrum, maar geen Wil! Hier is wel een wasserette, dus besluiten Herman, Ien en ik dat we onze was hier draaien. Als we terug zijn bij de tenten is het eten klaar: goed getimed! We eten stoofvlees met rijst, mmm lekker.
Dan afwassen en koffie, en daarna gaan Bart, Tine, Ien, Lara en ik nog even naar de winkel. Ik ben vandaag de lensdop van mijn camera verloren, hier is een grote winkel, dus wellicht dat er hier een nieuwe lensdop te koop is, maar helaas. Ik heb wel een heel leuk T-shirt met een Bryce-beer voor Jens gekocht (alleen, zijn er wel beren in Bryce canyon? Ja, zwarte beren af en toe en ook mountain lions (zie wikipedia)))
Als we terug komen bij de tenten heeft Rene een mooi kampvuur gemaakt, dus we gaan marsh-mallows roosteren, en al brandend lijken we ze op te eten. Dit levert uiteraard mooie foto’s op en vooral veel gezelligheid. Het is goed dat we een kampvuur hebben, want het koelt nu behoorlijk af; we zitten met lange broek, dikke sokken en trui bij het kampvuur. En dan lekker slapen; het zal koud worden vannacht...

zondag  (dag 9 = 304 miles) Utah
Om 6.30uur staat de wekker. Om te douchen hebben we codes gekregen om te onthouden: 834 = douche, 321 = buitenzwembad en 319 = binnenzwembad. Ik ga voor de 834.
Ik heb lekker geslapen, mijn slaapzak is lekker warm, blijkt dus toch wel een goede investering en niet overbodig, zeker als ik hoor dat bijna iedereen het koud heeft gehad vannacht.
Vandaag hebben we een lange rit van 5 uur rijden voor de boeg; naar Arches en Moab. Dit park is beroemd vanwege zijn natuurlijke bogen en bruggen van zandsteen. We komen Arches via de zuidkant binnen en het eerste wat we van Arches zien zijn de ‘Three Gossips’ en ‘Sheep Rock’. We rijden verder naar ‘Balanced Rock’ als je de foto’s van deze ‘rock’ ziet spreekt de naam voor zich, hier maken we een wandeling om de rots heen, en zien in de verte de ‘North Window’  and ‘South Window’ al liggen. Inmiddels is de temperatuur behoorlijk opgelopen; het is hier heet.
We rijden weer verder naar ‘the window section’. Hier vandaan maken Bart, Marieke en ik een wandeling naar ‘Double Arch’, echt gaaf, deze boog is zo immens groot. Als wij hier de schaduw opzoeken, voelen we ons ontzettend klein en nietig. We liggen een tijdje in de schaduw en kijken omhoog naar de strakblauwe lucht in contrast met de immens grote rode zandstenen bogen. Dan weer terug lopen want we willen toch ook nog even de ‘north window’ en ‘south window’ van dichtbij bekijken. Marieke kan snel lopen dus zij loopt op beiden bogen af en ik film deze wandeling. Pas als Marieke weer beneden is, blijkt dat ik de video-opname pas aangezet heb toen ze al weer terug was, dit is wel heel erg balen! Helaas hebben we geen tijd meer om deze opname overnieuw te maken, dat maakt het nog zuurder... Dan maar snel een paar foto’s...
We rijden door naar Moab, waar onze camping is. In het dorp doen we een vreselijke ontdekking: de liquer-store is dicht! Tja, het is ook zondag, niet aan gedacht en het is Utah: geen alcohol in de supermarkt. Dat wordt dus eten zonder glaasje rosé. We zetten snel de tenten op en gaan zwemmen in het zwembad op de camping, heerlijk. Ondertussen wordt er een chinese maaltijd voorbereidt door onze reisleidster Lara.
’s Avonds gaan we uit! Er is een heuse bar in Moab: ‘Woody’s Tavern’, waar je uiteraard lid van moet zijn, maar Lara zou Lara niet zijn als ze geen member-ship-card zou hebben.  Bart, Rene, Femke, Ien, Marieke, Nele, Tine, Lara en ik gaan met onze paspoorten op pad en nadat we ons gelegitimeerd hebben mogen we bier bestellen. We vermaken ons prima aan de pool-tafel en tafel-voetbal-tafel. Ien en ik worden uitgenodigd om te dansen met de lokale bewoners, die uitnodiging slaan we niet af. Rond half 2 keren we muisstil terug naar de camping, waar we vervolgens lekker slapen.
Vandaag ook de kaartjes voor Alcatraz via internet besteld.

maandag  (dag 10 = 57 miles) Utah
7 uur ontbijt vandaag, 8 uur weg. Vandaag eens een keer geen tent afbreken, want we blijven nog een nacht in Arches. We rijden naar het noorden, en als eerste maken we een wandeling van 1,5 km naar Landscape Arch: waarschijnlijk de langste natuurlijke boog ter wereld, 93 meter breed. Vervolgens rijden we een stuk terug en begeven ons op één van de mooiste wandeltochten van het park; 2 km redelijk steil omhoog naar Delicate Arch: dit is het wereldberoemde symbool van de rode steensculpturen in Utah. De boog is maar 14 meter hoog, maar de ligging is werkelijk waar fantastisch: op het uiterste randje van een bekken van kalkzandsteen. Bovenaan, aan het einde van de wandeling gaan we even zitten en genieten van het uitzicht. In een zijkant van de bekken zien we een adelaars-nest. Hier voel je je echt op het topje van de wereld, en het is hier heerlijk rustig!
Na een tijdje moeten we helaas toch weer terug naar beneden. We rijden weer een stukje en dan mogen we nog een wandeling maken, van The Organ, via ‘Park Ave’ naar Park Avenue viewpoint and trailhead. Dit is een kleine wandeling, maar het is heet, en we moeten een stukje klimmen. Dus eigenlijk is dit wel een beetje afzien... maar wel weer ontzettend mooi. Een volgende keer kun je beter andersom lopen, dus naar ‘the Organ’ toe, dan loop je nm bergafwaarts.
Hierna gaan we boodschappen doen voor het avondeten; voorstel vanuit de groep is kip-kerrie, maar aangezien onze engelse reisleidster Lara dit niet kent, helpen Tine, Nele en ik met de boodschappen.
’s Middags gaan we raften op de Colorado-river! We krijgen zwemvesten aan, en de spullen moeten in een droge ‘zak’. We mogen met z’n allen in één boot: Bart, Rene, Tine, Nele, Marieke, Ien, Femke, Lara en ik en we krijgen een ervaren ‘raft-tour-guide’ (Jane uit Oregon) met ons mee. Er zijn zelfs koekjes en fruit aan boord, dit word een luxe boottochtje. Na een tijdje mogen/moeten we het water in om te zwemmen; wel met onze zwemvesten aan, en we laten ons een eindje met de stroom meevoeren. Dan mogen we tegen de stroom inzwemmen, dat valt nog niet mee, de stroming is sterker dan verwacht, dit alles om daarna te oefenen om de boot weer in te komen. Dat valt nog niet mee, we leren hoe we anderen de boot in moeten hijsen. Maar het geeft wel een hoop plezier. Dit is uiteraard een oefening voor als er straks tijdens een stroomversnelling iemand overboord slaat.
Bij de eerste stroomversnelling is het meteen raak: Bart wordt uit de boot geslagen. Gelukkig wordt hij weer snel de boot in getrokken door Femke en Nele, echte life-savers dus. Achteraf blijkt dat Bart zijn pet is verloren bij deze actie, maar gelukkig heeft de groep in de boot achter ons deze opgevist en meegenomen.
Op een rustig stukje mag ik een eindje roeien: push = duwen, dat lukt me niet echt, maar na het draaien van de boot is het pull = trekken en dat gaat me best aardig af. Daarna gaat Lara een eindje roeien, zij kan veel beter ‘pushen’, maar ja, zij sjouwt ook elke dag onze koffers op het dak. De tweede en derde stroomversnelling gaan we door zonder man overboord. Na 7,5 mile is het helaas voorbij... We wachten tot het busje ons op komt halen, helaas wachten we in de schaduw dus wordt het toch wel koud.

We rijden weer terug naar de camping, koken de kip-kerrie, we wassen af, douchen en we zijn weer klaar om een tweede keer uit te gaan naar ‘Woody’s Tavern’. Wil, Jan, Marijke en Herman gaan nu ook mee, ze zijn toch wel nieuwsgierig geworden na onze verhalen van gisteravond. We spelen weer pool-biljart en tafel-voetbal. Op een beschaafde tijd gaan we terug naar de camping en onze tent in.

dinsdag  (dag 11 = 262 miles) Utah-Colorado-New Mexico-Arizona
Vandaag weer een reisdag en ik mag voorin zitten, zal dus mooie foto’s kunnen maken. Good Bye Moab! We gaan naar Monument Valley en overnachten daar bij de Navajo-indianen, dus in de dagrugzak komen pyjama, tandenborstel en slaapzak (gelukkig mag die los mee).
Met een kleine omweg kunnen we ook naar het 4-landen-punt (Four Corners): dit staat niet op onze reisbeschrijving maar het is een voorstel van onze reisleidster Lara, na overleg in de groep besluiten we gezamenlijk dat we hier graag een tussenstop maken voor de lunch. Four Corners is het punt waar de 4 staten, Utah, Colorado, New Mexico en Arizona bij elkaar komen onder een hoek van 90 graden. Dit punt is uiteraard gemarkeerd en je kunt hier op staan en foto’s nemen, wat wij ook doen. Er zijn leuke marktkraampjes met souvenirs en eten en er is een tourist-information. Ik koop hier een aantal souvenirs voor thuis: een whiskyglas voor Lex, een armband met roze vogeltje voor Rosa en een ketting met pijlpunt voor mezelf.
Dan weer verder, op naar Monument Valley. Iets ten Noord Westen van Kayenta ligt Navajo National Monument, we brengen een bezoek aan het bezoekerscentrum en daar zie ik een collectie gekko’s van keramiek, geweldig gewoon! Dus besluit ik er een mooie groene gekko kopen en de gok te wagen om deze heel thuis te krijgen. Hij wordt zorgvuldig in heel veel bolletjes-plastic ingepakt, dus dat moet lukken.
Dan op naar de Navajo-indianen, we wachten eerst een tijdje in een heuse ‘Hogan’ omdat het buiten in de zon erg warm is. Helaas gaat niet heel de groep mee op het indianen-avontuur, dus kan ook Lara niet mee, maar Rene, Bart, Femke, Tine, Nele, Marieke, Ien en ik gaan dit avontuur wel met plezier tegemoet. Onze jeep-tocht door het Navajo-reservaat in Monument Valley wordt gegidst door Jamie, een oorspronkelijk Navajo-Indian. Dit reservaat heeft een afmeting van 65 bij 80 km en hier worden veel western-films opgenomen, oa. Forrest Gump en Red Cloud. John Wayne en John Ford (regisseur van Westerns) verbleven hier vaak in Goldings Lodge. John Wayne was één van de twee mensen die alcohol mochten drinken in het  reservaat, wat verder geheel alcoholvrij is. Monument Valley biedt alles wat je van het legendarische Wilde Westen verwacht: de woeste vormen van het Navajo-landschap, grote droogte, enorme wolkeloze luchten, imposante vuurrode rotsen, uitgestrekte zandvlakten, smalle canyons, doornstruiken, en wij zijn hier gewoon! De Navajo-boeren stammen af van de Anasazi-indianen (die in 1300 verdwenen zijn). De Navajo´s zijn de grootste stam met zo´n 300.000 leden. Oja, het kan ook sneeuwen in Monument Valley (nu uiteraard niet).
De rotsen zijn onder te verdelen in Mesa (een soort hoogvlakte (letterlijk: tafelberg) in het Spaans), Butte (berg-krukje in ‘t Frans) en Spire (een pijlpunt uit het Engels), iedere rots heeft zijn eigen naam: zo zien we Linkerhand en Rechterhand (ook wel Koffiepot en Theepot genaamd), Snoopy, Totempaal etc. We worden door Jamie rondgereden en stoppen bij een hogan van de 90-jarige Suzy. Suzy woont daar ook echt, ze geeft ons een demonstratie in spinnen van wol en weven. Marieke krijgt een traditionele haardracht van de Navajo’s door Suzy ingebracht, nadat Suzy eerst Marieke’s haar geborsteld heeft met een borstel van Buffalo-gras. Als we afscheid nemen van Suzy, proberen we dit in het Navajo’s : ‘A ih hee’.
Dan worden we verder gereden naar het amfitheater met bovenin een groot rond gat: ‘Big Hogan’, we gaan onderin liggen en kijken door het gat omhoog. Jamie speelt hier op drie verschillende fluiten en zingt terwijl wij daar omhoog liggen te kijken. Dit is een geweldige ervaring! Op de kleinste fluit speelt hij: ‘Altijd is Kortjakje ziek’  ofwel ‘Twinkle twinkle little star’ internationaal dus.
Op een bepaald punt stopt Jamie de jeep en vertelt een verhaal over een indiaan die achterna gezeten wordt en dus op de vlucht is. De indiaan rent weg, maar voordat hij zich verstopt roept hij eerst om hulp. Jamie reproduceert dit: die hulproep echoot tegen de rotsen: 4 keer! Heel speciaal! Wij mogen dit ook een keer proberen en roepen heel hard ‘Ja at eeh’ = hallo in het navajo’s . Kortom een geweldige jeep-tour die zeker de moeite waard is, het deel van de groep dat niet mee is, heeft zeker iets gemist.
Tegen 8 uur komen we aan bij de ‘camping’: de Rain God Mesa Picnic Ground waar we overnachten. Het eten staat al klaar, een echte Navajo-maaltijd (de rest van de groep mist toch echt iets): een navajo-taco met bruine bonen, tomaten, salade, uien en saus. Hierna volgt nog een mega-steak: heerlijk.
Na het eten zetten we de tenten op, hoewel we hier waarschijnlijk niet in gaan slapen, maar voor het geval dat.
Dan volgt het avondprogramma: dansen met echte Navajo-indianen in klederdracht. We leren row-row-row-the-boat. En daarna vertelt Harold (the albino-indiaan) verhalen bij het kampvuur, o.a. over de geschiedenis van de Navajo-stam: De Navajo noemen zichzelf  Diné, en ze zijn een natie binnen de Amerikaanse natie. De Indianen kregen pas in 1935 de Amerikaanse nationaliteit, daarvoor werden ze als ‘buitenlanders’ in hun eigen land gezien. Vandaar ook al die onderhandelingen en verdragen die de Amerikaanse staat met de Indiaanse naties sloot. In zekere zin bestaat dat systeem nog steeds, vandaar dat in alle Indiaanse reservaten casino’s te vinden zijn. Ze hebben aparte, eigen wetgeving. Er wonen anno 2007 nog 14 gezinnen permanent in de Navajo-vallei. En het is alcoholvrij omdat alcoholisme een gigantisch probleem is bij alle Indianenstammen in de VS.
Rond 11 uur gaan we richting slaapzak, want we besluiten met z’n allen buiten te slapen; niet in de tent maar met onze matjes naast elkaar onder de blote hemel. Eerst tandenpoetsen met spa blauw, want er is hier geen stromend water. Dan nog een foto-sessie, erg leuk! En vervolgens sterrenkijken, omdat hier geen lichtvervuiling is, zie je hier heel veel sterren: en ook hier zien we weer de ‘grote beer’. Na een tijdje zelfs ook vallende sterren...
Dan toch maar proberen te slapen.......

woensdag (dag 12 = 213 miles) Arizona
Om 5 uur worden we gewekt door het geluid van Jamie’s fluit. Geweldig zo in de open lucht (al heb ik niet veel geslapen, want hier is mijn slaapzak veel te warm en het is toch wel spannend zo buiten de tent). We kleden ons aan, gaan naar het chemische toilet en springen in de jeep. Dat wil zeggen….een andere jeep, die  van ons wil niet starten! We worden naar een heel mooi uitzichtpunt in Monument Valley gereden, waar we rond half 6 zijn. Het begint langzaam lichter te worden en om kwart voor 6 zien we het eerste stukje van de zon. Een geweldige sunrise in Momument Valley! Jamie gooit hard met wat stenen naar beneden, zodat het geluid van een helicopter ontstaat. Dan gaat hij op een vrij smalle rots staan en vraagt wie dit ook wil; dit laat ik mij geen tweede keer zeggen, dus ik loop erheen. Van dichtbij gezien is de rots smaller en steiler dan ik had verwacht, maar Jamie helpt mij een handje en zo staan we samen op de smalle rots. Leuk! Uiteraard een foto-moment.
Dan weer tijd om terug te rijden achter in de laadbak van een jeep en het ontbijt staat klaar. Hierna verlaten we helaas ‘ons’ campinggebied en worden bij de camping waar de rest van de groep heeft overnacht afgezet. Daarna verlaten we ook Monument Valley.
De groep is weer compleet en met z’n allen gaan we richting Grand Canyon. We krijgen mooie plekken te zien, maar helaas mag Lara niet op alle uitzichtpunten stoppen omdat we met een ‘commercial van’ zijn. Maar we zien mooie plekken genoeg. De Grand Canyon is mega-groot: 446 km lang, door de Colorado river gevormd en het hoogste punt ligt op 2600 meter boven zeeniveau. We komen het park in via de Oost ingang, en rijden naar de Desert View watchtower, hier worden wij weer aan het handje meegenomen met onze ogen dicht en bij de uitkijktoren mogen we pas weer kijken. Ik word er stil van, heb er geen woorden voor. Echt heel mooi vind ik het niet, maar de kolossale afmeting moet ik even op me in laten werken. (Nu tijdens het typen van het verslag lees ik in een reisgids dat het wel een week duurt voordat je besef begint te krijgen van de afmetingen van de Grand Canyon, dit verklaart een beetje waarom ik het niet meteen kon plaatsen.) We hebben hier de gelegenheid om rond te lopen en onze lunch te nuttigen. Op de verzamelplaats krijgen we een ‘junior-ranger-opdrachtenboek’, en hebben we dus de mogelijkheid om een ‘Grand Canyon Junior Ranger’ te worden. Dit willen we wel, we moeten de opdrachten in het boek maken en een excursie bij een echte ranger bijwonen; dit gaan we morgen doen.
We rijden door naar onze camping (op de Mather campground) en zetten onze tenten op. En dan snel onszelf gereedmaken voor de helicoptervlucht over de Grand Canyon! Ien, Rene, Tine, Nele en ik besluiten de lange vlucht van een klein uur te nemen. We worden gewogen bij de balie als we afrekenen, en er wordt toegezien hoe wij de ‘security-video’  bekijken. We krijgen een sticker dat we de video gezien hebben en we krijgen een kaartje met onze zitplaats in de helicopter. Het gewicht moet goed verdeelt worden, dus we mogen niet van plaats wisselen met elkaar. Ik heb geluk, ben de lichtste van ons vijftal en mag dus voorin zitten naast Bryan, onze piloot. Eerst vliegen we over het Kaibab Plateau, met allemaal loofbomen bovenop. We kijken goed naar wild, maar zien helaas geen herten of andere dieren. Daarna vliegen we boven de Grand Canyon..... Jeeeee, wat is dit immens groot! Nu begint het pas door te dringen. We hebben een koptelefoon op, die ons in het Nederlands verteld wat we allemaal kunnen zien, na een tijdje wordt ook ons Japans getest, maar daarna gelukkig weer in het Nederlands, dat is toch beter te volgen.... Tegen het einde van de helicoptervlucht begin ik toch wel wat misselijk te worden, dus ik vind het niet heel erg dat het is afgelopen, maar de eerste aanblik van de Grand Canyon van bovenaf gezien vanuit de helicopter, zal ik nooit vergeten!
Dan terug naar de camping en de opdrachten uit het junior-ranger-opdrachtenboek maken. Hierna koken; Rene wil aardappelschijfjes maken en wij laten hem zijn gang gaan. Op de camping mag niet gerookt worden vanwege brandgevaar, en aangezien Bart en Ien toch even een sigaretje willen roken maken we met z’n drieën een wandeling naar de supermarkt, daar mag je wel roken. We eten aardappels, spekjes en wat groenten.
Na de afwas gaan Nele, Tine, Ien, Bart, Lara en ik film kijken in Lara’s bus. De banken worden verplaatst zodat er een heuse U-vorm ontstaat. De laptop komt in het midden, en de film begint: ‘Indiana Jones and the last crusade’. De film is gedeeltelijk opgenomen in Arches; wel gaaf om te kijken als je daar net een paar dagen eerder zelf hebt rondgelopen. Hierna de auto weer ombouwen in originele staat en dan naar bed. Het is een lange dag geweest want ook nu is de tijd weer een uur verzet.

donderdag 21-6-07 (dag 13 = 10 miles) Arizona
Om 4.30uur staat de wekker en om 4.45uur zitten we met z’n allen in pyjama en met slaapzak in de auto. We gaan de sunrise in de Grand Canyon vanuit Matherpoint bekijken. We zijn gelukkig ruim op tijd en vinden een mooi plekje om te zitten (met het geluid van veel Japanners op de achtergrond). Het is echt geweldig om de zon op te zien komen in de Grand Canyon; de lichtval is ontzettend mooi!
Om 6 uur zijn we terug op de camping en ik kruip nog even terug in de slaapzak. Bart en Ien blijven op, zij gaan roken en achteraf blijkt dat ze ontbeten hebben met pancakes in het canyon cafe (en dat terwijl ik sliep!).
Om half 8 ontbijt en dan de hele tent op zijn kop; Ien is haar paspoort kwijt. (We hebben sinds vannacht tenten geruild: ik met Ien, Marieke met Femke aangezien Ien en ik langer opblijven en Marieke en Femke eerder gaan slapen is dit voor allevier wel zo praktisch.) Helaas geen paspoort gevonden, dit heeft nog wat gevolgen om aan een nieuw paspoort te komen, maar die lossen we later op. Eerst naar een excursie met de Ranger, die afgetekend moet gaan worden in ons junior ranger boekje, anders kunnen we geen junior ranger van de Grand Canyon worden. Het wordt een fossielen-wandeling bij een vrouwelijke ranger die erg enthousiast vertelt dat er geen dinosaurusbotten te vinden zijn in de Grand Canyon, omdat dinosaurusssen pas leefden nadat de Grand Canyon is ontstaan.
Er zijn 4 soorten fossielen te vinden in deze Kaibab Limestone:
1. “Big Round Brainy Globs” ofwel Sponges,
2. “Seashells” ofwel Brachiopods,
3. “Cheerios” ofwel Crinoids,
4. “Wishbones”  ofwel Branching Bryozoans.
Het lukt ons om een “Seashells” (schelp) en een “Sponge” (spons) te vinden. Hierna worden onze boekjes door de ranger afgetekend en mogen we met haar op de foto. Ze vind het een rare gewaarwording, maar ziet er de humor wel van in.
Hierna gaan we naar het visitor-center en worden de opdrachten in onze boekjes serieus nagekeken door een echte oude ranger compleet met lange baard. We leggen gezamenlijk de eed af en dan heeft de Grand Canyon er 9 junior-rangers bij, te weten: Ien, Bart, Nele, Tine, Femke, Rene, Marieke, Lara en ik. Na dit avontuur gaat Ien met Lara naar het politiebureau om aangifte te doen van Ien’s vermiste paspoort. Nele en ik maken een korte wandeling in de buurt van het visitor-center en nadat we Ien weer hebben opgepikt stappen we met z’n drieën op de shuttle-bus naar de rode route van de Rim: de Hermits Rest Route. We lopen van Maricopa Point naar Powel Point en laten de enorme hoogte en afmetingen op ons inwerken: immens! Het is warm en droog en dus dalen wij niet af, we gaan niet de canyon in (ook omdat we bij de Navajo’s gehoord hebben dat bij de andere groep 2 mensen onwel zijn geworden.)
Aan het einde van de middag keren we op ons gemakje terug naar de camping en relaxen daar even, liggend op onze matjes in de schaduw van een boom. We helpen met het bereiden van de pastasaus zodat we straks snel klaar zijn met koken. We eten vandaag later want we willen de sunset zien. We rijden naar Yavapai Point. Het is echt geweldig om de zon onder te zien gaan in de Grand Canyon. Een speciale dag dus, we zien vandaag zowel de zon opkomen als onder gaan in de Grand Canyon.
We koken snel, eten een goede pasta met saus en verse salade en dan rijden Ien, Lara en ik naar het politiebureau om de fax met de kopie van het paspoort van Ien op te halen (die als het goed is door het thuisfront is gefaxt). Stel je voor: in het pikkedonker, in de Grand Canyon staan wij bij een heuse ranger-lodge (ingericht zoals in de film, met openhaard, grote zetels enz.) Helaas mag alleen Ien naar binnen en wachten Lara en ik dus buiten. En wat nog minder leuk is, is dat de fax niet is aangekomen. Vanwege het tijdsverschil kan er nu niet naar Nederland gebeld worden, dat wordt dus morgenochtend. We drinken nog wat bij de tenten en gaan slapen. Hier is het koud ’s nachts, dus ben ik blij met mijn slaapzak tot -10˚C!

vrijdag 22-6-07 (dag 14 = 307 miles) Arizona
Vandaag staat om 4.25uur de wekker, ik maak Tine en Nele wakker en gedrieën gaan we in pyjama met de slaapzak op ons nek naar de opstapplaats van de shuttle-bus. We nemen de bus naar MatherPoint om nog een keer de sunrise in de Grand Canyon te zien. We moeten nog een eindje lopen van de bushalte naar de canyon en zien 2 elanden (elk) onderweg. Aangezien deze veel kleinere oortjes hebben dan de herten (deer) kunnen we het verschil goed vaststellen. Vandaag minder Japanners om ons heen, dus kunnen we in alle rust van de zonsopkomst genieten. Het is weer een geweldige belevenis! Als de zon echt door is gekomen nemen we de shuttlebus weer terug naar de camping en bij terugkomst maken we Lara wakker zodat zij aan het ontbijt kan beginnen.
Vandaag weer een lange reisdag voor de boeg; via route 66 naar Lake Havasu City.
Er wordt hier langs de weg gewaarschuwd om niet in te halen als de weg stijgt (op 4 bordjes die elk op een bepaalde afstand van elkaar staan volgt de onderstaande zin):
Don’t try passing
on a slope
unless you have a
periscope.
Bij het plaatsje Seligman stoppen we om van ‘Route 66’ te genieten. De historische route van Chicago naar Los Angeles, geopend op 23 juli 1926. Het is de meest bekende snelweg van de wereld, van 2448mile lang. De slogan ‘Get Your Kicks On Route 66’ is bij velen bekend.
Het restaurant ‘SnowCap’ is een aanrader voor een kopje koffie van Lara, helaas vanwege familie-omstandigheden gesloten. Wellicht een volgende keer. We lopen rond en wanen ons in jaren 50 en 60. Je kunt het echt zo gek niet bedenken of  het is te koop met een afbeelding van Route 66 erop: T-shirts, asbakken, stickers, kaarten, glazen, tassen, echt alles.... Bijna iedereen van de groep koopt een T-shirt; ik dus ook. En ik koop ook nog een boek met de geschiedenis van Route 66 erin beschreven; leuk naslagwerk.
Dan vervolgen we onze reis door naar Lake Havasu City. We bekijken de “London Bridge” die hier is geplaatst met de echte stenen geïmporteerd vanuit Londen. En jee, wat is het hier ontzettend heet! Dit is een compleet Engels dorp gebouwd in de hitte van Arizona.
Dan boodschappen; gelukkig hier is weer rosé te koop.
En dan naar Wal-Mart; wij willen de geweren en pistolen zien. En inderdaad, deze hangen gewoon in de schappen, naast de vishengels. Daarna naar de camping, en dit is een luxe camping: met gras! Het opzetten van de tenten gaat moeizaam, want het is nog steeds heel erg heet, 45oC. Zodra de tenten staan gaan we zwemmen in de Colorado River. Heerlijk.
Dan koken, afwassen, wat napraten, foto’s kijken: Lara heeft haar foto’s van het raften op cd laten plaatsen bij de Wal-Mart, dus die kunnen we bekijken.
We besluiten de slaapzakken op een rijtje te leggen en niet in de tenten te slapen. Bart, Ien, Nele, Tine, Lara en ik slapen buiten. Helaas geen vallende sterren vanavond, wel een feestje aan de andere kant van de Colorado River.......
Toch proberen we te slapen.....

zaterdag (dag 15 = 354 miles) Arizona - California
Om 5 uur word ik wakker van de vogels, veel vogels, die heel veel geluid maken. De Mockingbirds... Tja, dat heb je als je buiten slaapt. Nog even lekker genieten en dan worden ook Lara en Nele wakker, samen genieten we van de sunrise vanuit onze slaapzakken. Dan worden ook de feestvierders aan de overkant van de Colarado-river wakker en die gaan met hun water-skies achter de luidruchtige motorbootjes aan. Om 6.15uur toch maar eruit en Marieke en ik besluiten te gaan zwemmen in de Colorado-river; een eindje verderop ligt een eilandje en daar zwemmen we heen. Er staat een stevige stroming, maar het lukt wel. Dan weer terug en lekker douchen.
Vandaag is Tine jarig, ze wordt 27. Lara bakt dunne pannekoeken voor ontbijt als feestmaaltijd. We zingen voor Tine’s verjaardag en geven een kaart, tijdschrift en een kadootje (gekocht bij Wal-Mart) Een heus lichtgevende pijlengooi-spel.
Dan het ritueel; tenten afbreken, bus opladen en we gaan naar LA! We overnachten in Malibu, aan de west-kant van LA. Dit houdt in dat we LA door moeten rijden van Oost naar West. Lara waarschuwt ons, er is geen spitsuur in LA, het namelijk continu spitsuur in LA. Het is haar wel eens gelukt om in 1 uur van oost naar west te rijden, maar het heeft haar ook wel eens 6 uur gekost. Wij hopen uiteraard dat het snel zal gaan, maar eerst nog 250 mile te gaan voordat we de oostkant van LA bereiken. Tine zit vandaag voorin de bus, omdat ze jarig is. Gelukkig hebben we vrij snel een eerste koffie en gas-stop!
Dan de skyline van LA, het valt gelukkig mee qua drukte. We worden bij Hollywood-boulevard afgezet. We fotograferen uiteraard de letters HOLLYWOOD in de bergen; we lopen over de Walk of Fame en ik plaats mijn handen in de handafdrukken van John Travolta.
Na verloop van tijd worden we weer opgehaald door Lara en rijden langs het huis van Bon Jovi in Beverly Hills. Ook maken we een stop bij het huis waar de film ‘The Bodyguard’ met Whitney Houston is opgenomen, we wandelen daar door de tuin.
Dan door naar de camping, en boodschappen doen; Ien, Nele, Tine en ik helpen Lara mee, want Tine mag uitzoeken voor haar verjaardag. Het wordt aardappels en steak met appelmoes (en uiteraard ook salade erbij). Als we terugkomen op de camping blijkt dat Rene en Bart ook onze tenten opgezet hebben, dat geeft ons pas een echt groepsgevoel!
Na de afwas praten we nog wat na, spelen we met het verjaardagcadeau van Tine en tegen 11 uur gaan we richting onze tenten om te slapen.

zondag  (dag 16 = 75 miles) California
We blijven een paar nachten op dezelfde camping in LA, dus hoeven we vanmorgen geen tenten op te breken. Vandaag staat sightseeing Rodeo Drive in Beverly Hills op het programma. We lopen langs het Wilshire hotel, waar de film Pretty Woman met Julia Roberts en Richard Gere is opgenomen. Uiteraard gaan we even dit hotel binnen, we bekijken de toiletten en gebruiken wat van de handcreme. Ook gaan we bij Tiffany naar binnen en passen een ketting; helaas valt de ketting niet binnen het door mij te besteden budget, dus ga ik m niet kopen. De verkoopster blijft erg vriendelijk, zelfs als ze merkt dat we niet gaan kopen.
Daarna rijden we een stukje verder en gaan we shoppen in Santa Monica waar de artikelen iets beter betaalbaar zijn. Maar niet nadat we eerst geluncht hebben. Dit doen we Nele, Ien, Lara en ik bij een british pub; het is zondag en is er dus een speciaal zondagsmaal; roastbeef met yorkshire pudding. Dan gaan Nele, Lara en ik gezellig shoppen; Nele koopt een blauwe trui, Lara koopt een laptoptas en ik koop All-Star-gympen. Er is hier zelfs een heuse crocs-schoenenwinkel.
Aan het einde van de middag nog even over de kermis op de pier, waar Nele en ik een Spiderman-pop winnen, die we aan Lara schenken. Zij bindt deze vervolgens aan de bus Piccadilly en zal dus heel de zomer met haar meereizen.
Dan weer het avond-tafereel: boodschappen, koken, afwassen. Hierna nog wat touwtje springen en een film in de bus met Tine, Nele, Ien, Lara en ik: “A night at the museum”. Om half 1 richting onze tenten om te gaan slapen, te laat.....

maandag (dag 17 = 116 miles) California
Vandaag om 7 uur ontbijt; het is hier vochtig ’s nachts en ook kouder, de tenten zijn nat. Niets meer buiten laten hangen dus de komende nacht. Om 8.30uur op weg, naar Universal Studio’s, ik weet niet zo goed wat ik ervan moet verwachten; een groot pretpark. Na zo’n 3 kwartier rijden zijn we er, de rit door LA valt dus niet tegen. Helaas kunnen Ien en Lara niet mee vanwege het verloren paspoort van Ien. Zij gaan naar het consulaat in LA om een nieuw paspoort te regelen voor Ien.
Met z’n 6-en gaan we op pad in Universal Studio’s: Bart, Nele, Tine, Marieke, Femke en ik en het is leuk! In de Jurrasic-Park-achtbaan worden we erg nat, maar tijdens de lunch die we in het zonnetje opeten drogen we snel weer op. Ik eet een lekkere chinese maaltijd met vlees, brocolli en rijst als lunch. De Special-effects en WaterWorld zijn erg goed.
Bij de Special Effects worden twee personen uit het publiek gehaald om te assisteren. Zij krijgen opdrachten om bepaalde handelingen uit te voeren, deze handelingen worden opgenomen en daarna in een bestaande film ingemonteerd. Erg leuk! Een andere persoon moet hard schreeuwen en zijn geluid wordt in een bestaande film ingemonteerd, en het resultaat wordt geprojecteerd op een heel groot filmdoek.
We zijn van 9.15uur tot 17.30uur bij Universal Studio’s geweest. We hebben veel beleefd, om 17 uur had ik het wel gezien en ben ik een beetje moe maar wel voldaan met een cappuccino op een terrasje gaan zitten terwijl de rest nog naar een volgende attractie ging kijken. Het was veel leuker dan ik me had voorgesteld!
’s Avonds hebben we samen taco’s gekookt en na de afwas maken we kennis met Steve, van een andere Suntrek-groep. Gelukkig is het vanavond iets warmer dan gisteravond, maar zodra de zon weg is hebben we toch een trui en lange broek nodig. We hebben gezellig lang zitten praten aan de tafels en gaan eindelijk een keer redelijk op tijd naar de tenten om te slapen (23.30uur).

dinsdag  (dag 18 = 292 miles) California
Ik ben om 6.45uur wakker en ga meteen naar de douches. Ik heb mazzel, er is niemand voor me en hoef dus niet te wachten. Dan ontbijten, inpakken en bus opladen en rijden, we hebben een lange reisdag voor de boeg, over Highway 1 naar Big Sur. Helaas zijn de tenten nat, dus krijgen we van Lara instructie hoe deze in te pakken zonder dat alles nat wordt.
In Santa Barbara bezoeken we een klooster en een gerechtsgebouw. Het klooster van Santa Barbara is voltooid op 4 december 1786 en behoord tot de 21 California Missions van Pater Junipero Serra, die leefde van 1713 tot 1784.
Het Santa Barbara Courthouse is gebouwd in Spaanse stijl met Moorse invloeden. De architect was William Mooser uit San Francisco, die werd geassisteerd door zijn zoon, die jaren in Spanje woonde. In 1925 werd Santa Barbara getroffen door een aardbeving waardoor het gerechtsgebouw opnieuw opgebouwd moest worden. Het gebouw is in 2 jaar gebouwd en werd op 14 augustus 1929 ingewijd. De muurschilderingen in de vergaderzaal (Board of Supervisors Assembly Room) zijn gemaakt door de Nederlander Dan Groesbeck. Het uitzicht vanaf ‘El Mirador’, de klokkentoren, 26 meter hoog, is ontzettend mooi. Je kunt het klooster waar we eerder op de dag zijn geweest zien liggen in de bergen en de oceaan aan de andere kant.
Daarna gaan we naar de pier waar we een zee-aquarium ingaan. We hebben een kleine haai geaaid en op de bovenverdieping heb ik allerlei zeedieren vastgehouden: zee-egel, paarse zeester, krabben enz.  We eten een snelle lunch; cheeseburger met chips op de pier en dan rijden we weer verder over Highway 1.
Een stop bij Madonna Inn in San Luis Obispo. De herentoilet is een bezienswaardigheid op zich, dus gaan we allemaal even kijken nadat Bart heeft doorgegeven dat de kust veilig is. Er is een heuse waterval als urinoir! Verder is heel de Madonna Inn leuk om te bekijken, roze gebloemde vloerbedekking op de trap, overal roze en kunst en kitsch. En heel veel taarten en koekjes te koop. Bart, Ien en ik drinken een cappuccino aan de bar; de bediening is niet super vriendelijk en de prijs is hoog $4,25, maar we hadden dit niet willen missen.
En er is weer getankt dus we kunnen weer verder rijden over Highway 1 richting Big Sur. Nog twee mooie stops; de eerste bij een rustplaats voor zee-olifanten en de tweede vlak voor Big Sur, een kleine wandeling naar een enorm mooie waterval (Julia Pfeiffer Burns SP) met een blue lagoon blauwe oceaan. Geweldig mooi!
Rond half acht komen we bij de camping aan, we zetten de tenten op en gaan koken: kip groenten en spaghetti. We wassen gezamenlijk af en daarna gaan Marieke, Ien, Nele, Tine, Bart, Lara en ik kaarten, we spelen UNO. De buren hebben een kampvuur en een gitaar, ze zingen liedjes, voor zover wij kunnen zingen we de liedjes in het Engels en Nederlands mee. Om 11 uur gaan de buren naar bed en om geen geluidsoverlast te veroorzaken gaan we in de bus van Lara verder praten (met chocolaatjes). Het is wel fijn om de bus in te gaan, want het is koud ondanks de 2 truien en 2 shirts die ik al heb. Tegen 12 uur gaan we onze tenten in.

woensdag 27-6-07 (dag 19 = 92 miles) California
Om 5.45uur word ik wakker van de vele vogels; heerlijk dat ik nog een uur kan blijven liggen om hiernaar te luisteren. Om 6.45 uur eruit en om 7uur ontbijt. Tenten afbreken, opladen en rijden over Highway 1 richting Carmel.
In Carmel aangekomen is het tijd voor een lekkere koffie met chocoladecake bij een echte bakker. Er is hier ook een mooi strand, maar het is nog vroeg en daarom te koud om lang aan het strand te blijven. Clint Eastwood is burgemeester geweest van Carmel; en hij woont er nog steeds met zijn moeder, maar helaas komen we hem niet tegen in het dorp. Carmel is een mooi en vooral schoon dorpje.
We rijden weer verder naar Monterey; hier gaan we kayakken in de Oceaan. We kayakken tussen de zee-otters en zeeleeuwen, Bart en ik zitten samen in een kayak, ik zit achter en mag dus sturen. Tine en Ien zitten ook samen in een kayak, Nele en Lara hebben allebei een kayak voor zichzelf. Bart en ik houden een tijdje stil om foto’s van de zee-otters te maken, het wemelt ervan ze zijn helemaal niet bang en ze komen erg dichtbij. We kunnen zelfs de snorharen zien zitten. Een zee-otter gaat op z’n gemakje op z’n rug liggen eten. Erg leuk om te zien. We blijven goed droog ook dankzij de regenbroek, regenjack en zwemvest wat we aan hebben moeten doen. Daarna eten we Fish en Chips in bij een zee-restaurant in Monterey als lunch met de 6 kayakkers.
Dan weer de bus in en verder rijden naar Santa Cruz, waar we over de Beach Boardwalk wandelen. Ien en ik gaan in een rustige kabelbaan, terwijl Bart, Tine en Nele een achtbaan opzoeken. Hierna even lekker op het strand liggen uitrusten en naar beach volleyballers kijken.
Dan ons laatste stukje rijden naar de camping; ik ga samen met Lara boodschappen doen voor de barbeque vanavond terwijl de rest de tenten opzetten. Het wordt onze laatste kampeeravond, ook dit is weer een grascamping! Terug van het boodschappen doen, even lekker zwemmen in het zwembad op de camping. Tijdens het barbequeën zingen we liedjes en na de afwas maken we een kampvuur waar we marshmallows in roosteren als toetje. En helaas komt er ook aan deze kampeeravond een einde... 

donderdag 28-6-07 (dag 20 = 90 miles) California
Voor de laatste keer de tenten afbreken vandaag; eerst inspectie door Lara nadat de eventuele gebreken aan de tent zijn doorgegeven. Alle gebruikte zaken moeten goed worden schoongemaakt en onder het genot van verse aardbeien vullen we de Suntrek-enquete in.
Dan voor de laatste keer de bus opladen en rijden we naar San Francisco Vandaag zie ik eindelijk de Golden Gate Bridge! Na een tijdje rijden doemt de skyline van San Francisco op.  Helaas de Golden Gate Bridge in de mist, maar we zijn er! Deze wilde ik zeker zien, hier kwam ik voor. Mooi!
We rijden verder de stad in, we komen langs de ‘City Hall’ en ‘Opera House’. Bij Alamo Square hebben we een stop. Hier wandelen we door het parkje, en hebben een ontzettend mooi uitzicht over de stad. Een leuke bijkomstigheid is ‘Shoe Garden’, waar allerlei soorten schoenen dienst doen als bloempotten. Ook staat hier het huis waar de serie ‘Full House’ is opgenomen. Dit zijn allemaal houten huizen. Deze straat is één van de weinige straten die de aardbeving van 1906 overleefd hebben.
Dan rijden we weer verder door China Town naar de ‘Embarcadero’. Voor de lunch eten we een ‘clam chowder in sour dough bread’, besteld aan een kraampje op de Fishermans Warf Pier 39. Het is een broodbol, die uiteraard eetbaar is, met een vissoep erin. We eten deze lekker in het zonnetje op. Heerlijk, hierna lopen we wat rond over de Embarcadero, we kopen en eten wat kersen, we kopen en proeven de beste toffee’s van San Francisco (homemade candies) gekocht bij The Fudge House, en kijken naar zeehonden en pelikanen. Het gaat harder waaien en ik heb mijn trui toch nodig. Maar het voordeel van de harde wind is dat het steeds zonniger wordt! Dus....
Later op de middag nogmaals naar de Golden Gate Bridge, want de mist is nu weg! Dus nu met een strak blauwe lucht erboven. Het is ons echt gegund. Geweldig gewoon! Ik heb op de Golden Gate Bridge gelopen en prachtige foto’s gemaakt. Wat is deze brug mooi!
Dan naar het hotel, we krijgen nog uitleg over de mogelijkheden in San Francisco morgen en dan begint Bart met zijn speech om Lara te bedanken. Voor haar enthousiasme, haar goede zorgen en het veilig rondrijden van ons door America. We hebben een kaart met onze namen en een leuke fooi voor haar.
Dan voor de laatste keer de tassen afladen van het dak. We maken nog even een mooie foto van Lara op het dak met ‘Bart’s Shoe Bag’. Nadat alles is afgeladen komt Lara met een stift. We schrijven allemaal onze naam als herinnering op haar Djoser-shirt.
Bart en ik gaan op internet de e-tickets voor Alcatraz voor morgen downloaden en printen. Dan snel naar de kamer, even opfrissen en we gaan met z’n 10-en uit eten bij Mell’s Drive Inn: Ien, Nele, Tine, Bart, Rene, Femke, Els, Marieke, Lara en ik. Ik bestel een echte Amerikaanse meat-loaf. Na het eten met z’n allen naar onze kamer, we wisselen foto’s uit via de laptop van Lara, met z’n allen liggend op het bed; erg gezellig. Bij het zien van de foto’s realiseer je je hoeveel we hebben meegemaakt. Heel veel dus! Dan wordt het tijd voor Lara om te gaan. Morgen nog een dag voor ons, maar zonder Lara. We nemen afscheid en buiten zwaaien we haar uit.
Hierna gaan Tine, Ien, Bart en ik nog even naar een trendy bar aan de overkant van de straat (in Lombardstreet dus). Met z’n vieren bestellen we een fles rosé, deze is nog te doen qua prijs, want het is inderdaad een trendy bar met trendy prijzen.
Dan toch maar gaan slapen in het hotel Buena Vista....

vrijdag 29-6-07 (dag 21) California
Heerlijk geslapen in een hotelbed vannacht. Wat is zo’n bed groot! We hebben kingsize bedden, het oppervlak van 1 bed is bijna net zo groot het oppervlak van de tentbodem waar we met z’n tweeën in sliepen met al onze bagage er nog bij. En vannacht slapen we nog een keer in dit hotel, dus we hoeven niets in te pakken nu. Dat is nog eens een relaxed begin van de dag. Om 8 uur naar beneden, in de hotel-lobby staat het ontbijt klaar; sinaasappelsap en vele kleine zoete broodjes. Er is geen koffie of thee maar die kunnen we op de hotelkamer maken en mee naar beneden nemen, wat we dan ook doen want ik vind thee toch wel lekker bij het ontbijt.
Om 8.30 uur vertrekken Bart, Nele, Tine, Marieke en ik al wandelend richting Pier 33 voor Alcatraz. Oeps San Francisco kent erg steile straten, dat valt tegen, maar gelukkig zijn onze kuitspieren na deze reis behoorlijk getraind. (Een tip voor degene die naar San Francisco gaat; neem de kortste weg naar het water en loop langs de Pier verder, dit loopt een aanzienlijk stuk makkelijker, we hoorden later dat Ien het op deze manier gedaan had, een stuk slimmer dus). Maar eerst naar het steilste zig-zag-straatje van San Francisco: Lombardstreet. Dit is  makkelijk te vinden aangezien ons hotel ook in de Lombardstreet ligt. Dit gedeelte van Lombardstreet is eenrichtingsverkeer, alleen bergafwaarts. Erg mooi en fascinerend om te zien.
We zijn ruim op tijd bij Pier 33 om de kaartjes op te halen. We hebben zelfs nog tijd voor een lekkere cappuccino en dan op de boot naar Alcatraz. We gaan meteen boven zitten, zodat we een goed zicht hebben op het eiland Alcatraz en ook op de Skyline van San Francisco. Het is goed koud op de boot, we hebben onze truien aan. Bij aankomst op ‘The Rock’ krijgen we een audio-koptelefoon, met zelfs audio in het Nederlands. Via de koptelefoon krijgen we de route ingesproken, gelukkig kan de tekst stilgezet worden zodat je ook tijd hebt om rustig alles te bekijken. De audio wordt op een leuke en levendige manier aan elkaar verteld. Het geheel is erg indrukwekkend, het beeld van het cellencomplex, compleet met isoleercellen, wat geschetst wordt in de film ‘Escape from Alcatraz’ klopt met wat we hier zien.
Vanaf dit eiland heb je overigens een geweldig uitzicht op San Francisco.
Dan de boot weer terug naar San Francisco waar we met z’n 5-en richting China Town wandelen. Hier eten we een heerlijke Chinese lunch met stokjes; eend en varkensvlees, veel rijst en broccoli en chinese kool. Het is erg veel, we krijgen het niet op, maar het is wel ontzettend lekker. We bekijken uiteraard nog een aantal van de vele winkeltjes en dan wandelen Bart en ik via het Cable Car Museum terug naar het hotel. Om 6 uur hebben we daar met de rest afgesproken om samen te gaan eten. We gaan voor het avondeten weer naar Mell’s. Dat is ons gisteren goed bevallen en aangezien we geen zin hebben om veel te lopen door de steile straten van San Francisco en ook niet veel honger hebben na onze uitgebreide lunch van 1,5 uur geleden is dit prima.
Het voordeel van vroeg avondeten is dat we nog tijd hebben om een zonsondergang bij de Golden Gate Brug te zien. Geweldig! Ik heb de Golden Gate Bridge nu dus in 3 hoedanigheden gezien: in de mist, in de zon en in het donker. Hierna gaan we onze laatste vakantie-avond afsluiten bij ‘onze’ trendy-bar met een fles rosé.

zaterdag 30-6-07 (dag 22) California - Nederland
Helaas vandaag de terugreis. Wat heb ik spijt dat ik geen extra overnachting heb bijgeboekt in San Francisco, want hier had ik graag nog langer willen blijven! Maar ja....
Om 8 uur worden we opgehaald met een busje wat ons naar het vliegveld brengt. Dat geeft nog wel wat actiemomenten; de chauffeur weet nm niet naar welk vliegveld we gebracht moeten worden. Blijkbaar zijn er meer… Uiteraard komt dit goed. De chauffeur rijdt ook behoorlijk door. Complimenten voor Lara; we hebben het erg getroffen met haar rijstijl. Het was ons niet opgevallen dat de wegen hier zo ‘slecht’ zijn. Bij het vliegveld wil de chauffeur geld zien, en het duurt een behoorlijke tijd om hem ervan te overtuigen dat Djoser al betaald heeft.

De terugvlucht gaat van San Francisco naar Chicago, daar een snelle overstap omdat ons vliegtuig met een behoorlijk vertraging is vertrokken vanuit San Francisco. Gelukkig hoeven we nu niet zelf de bagage op te halen en opnieuw in te checken zoals op de heenreis. Dit scheelt tijd. En dan door naar Schiphol, een lange zit van 8 uur.

zondag 1-7-07 (dag 23) Nederland
Bij aankomst op Schiphol is het inmiddels zondagochtend. We hebben door het tijdsverschil een nacht overgeslagen. Op Schiphol wordt ik opgehaald door Marjolein en Rosa. Wat een verrassing! Kan ik meteen al mijn verhalen vertellen en al foto’s op de camera laten zien.
Mijn gekko, gekocht in Monument Valley, heeft het overleefd.
En toch ook wel weer fijn om thuis te komen.

maandag 2-7-07 Tilburg
Ik heb toch zo’n rare droom gehad vannacht: mijn raam stond open en het regende hard (welkom terug in Nederland). Ik werd wakker van de regen en dacht dat ik onder een waterval sliep. Niet in een tent maar onder de blote hemel. Ik tast wat om me heen en kan mijn bril niet vinden in mijn sandalen. Het duurt even en dan realiseer ik me: ik lig gewoon in mijn eigen bed, helaas de vakantie is echt voorbij :-(

Klantwaardering

8,8

Prachtige rondreis met afwisselend mooie parken en fascinere...
Prachtige rondreis met afwisselend mooie parken en fascinerende steden.Vooral Vegas vonden wij tot onze verbazing prachtig.Met dank aan onze reisbegeleidster Bianca en de toffe bende kijken we terug op een fantastische reis.

Rony P. - 8,0
Terug naar boven