Costa Rica

Costa Rica & Panama juli/augustus

Na de geweldige reis van afgelopen jaar waren we vastbesloten om ook dit jaar weer een fantastische reis te maken.
Van onze vier grote wensen; safari’s in Afrika, Tropisch regenwoud, Aziatische cultuur en religie en natuurlijk down under in Australië en Nieuw Zeeland,  is er namelijk pas één vervuld.
Na de safari van vorig jaar besloten we dit jaar om de tropische regenwouden van Costa Rica en Panama te gaan bezoeken.
Wat ons vooral aantrok aan deze landen (en dan vooral Costa Rica) is de grote diversiteit die het land te bieden heeft. Met een centrale hoogvlakte, de stad San José, de nevelwouden van Monteverde, de vulkanen van rincon de la vieja en Arenal, de vele regenwouden en de prachtige Caribische sfeer aan de kust heeft dit land voldoende te bieden voor 28 vakantie.
Na 28 dagen vakantie, 1400 foto’s en een uur video zijn we tot de conclusie gekomen dat deze landen al onze verwachtingen hebben overtroffen en iedereen dit stukje paradijs zou moeten bezoeken.    
Pura Vida !
Edwin en Chantal

Dag 1
Amsterdam - New York - San José
Vluchttijd: 14 uur
Afstand: 13.000 Km

Om 5.45 stapten we in de auto van Ab die ons naar Schiphol zou brengen. We zouden pas om 9.20 uur vliegen, dus waren we heel ruim op tijd.
We waren nog niet bij de balie of we werden aangesproken door een stel die ons van hyves herkenden. Bas en Nicole wisten niet waar ze moesten inchecken en gokten er maar op dat wij dat wel wisten! Na ingecheckt en wat gedronken te hebben konden we boarden in het vliegtuig, dat ons in 9 uur naar New York zou vliegen. Hier aangekomen vielen we gelijk aan op de taco’s en nachos uit de fastfoodrestaurants om, vervolgens (met 1 uur vertraging) door te vliegen naar San José! Na nog eens 5 vermoeiende uren kwamen we dan eindelijk aan in Costa Rica. Hier ontmoetten we de rest van de groep en reden met een busje naar Hotel Colonial te San José. In het hotel kregen we een kingsize kamer waar we bijna al in konden verdwalen. Om 22.00 uur konden we na een reis van 24 uur eindelijk lekker gaan slapen (06.00 Nederlandse tijd).

Dag 2
San José

Na een onrustige nacht, is toch even wennen die 8 uur tijdverschil, hadden we om 7.30 uur ons eerste Costaricaans ontbijt: Fruit, Rijst met bonen, Toast, Jam en waterige koffie.
Hierna kregen we het welkomst praatje van Rianne, onze reisleidster, en een voorstelronde.
Na het standaardverhaal en het betalen voor de fooienpot werden we losgelaten om het bruisende San José gaan bekijken. Na een oriënterende ronde met Rianne, zodat we de weg ook weer terug konden vinden, zijn we met Bas, Nicole en Theo het centrum ingegaan. We werden werkelijk overspoeld door alle Cultuur (niet dus), gezellige mensen (iedereen liep stug door) en de vele leuke typische Costaricaanse winkeltjes (Mc Donald, KFC en Burger King).
Na een uur hadden we het dan ook wel gezien en hebben ons vervolgens maar gestort op de lunchkaart van het eerste fatsoenlijke restaurant. Na een overheerlijke lunch draaide onze visie over San José dan ook bij en gingen vol spanning naar de volgende highlight: De mercado. (de markt) De paden waren zo smal, dat zelfs wij slanke Hollanders er bijna niet doorheen konden, alle kraampjes verkochten hetzelfde  en de vangst van de dag stonk naar vis van 3 maanden oud.
Teleurgesteld maar waar terug naar het restaurant waar onze groep werd uitgebreid met Marieke, Maikel, Thijs en Joyce. Na bijzonder goede Cocktails en Cappuccino’s gingen we terug naar het hotel.
Omdat het de eerste avond was besloten we met de hele groep te gaan eten. Het eten wat bijzonder goed al moest Edwin bijzonder lang wachten op zijn eten en kreeg hij praktisch een complete koe op zijn bord. Voor de karige prijs van 14.000 colonnes (de meeste stellen aten hier samen voor) was het een bijzonder goed stuk vlees.
Met een volle buik en een platte buideltas met geld vielen we na een enerverende dag in slaap.

Dag 3
San José - Poas - Quepos

Na een goede nachtrust, het tijdverschil begint al te wennen, moesten we vandaag helaas al vertrekken uit San José. De eindbestemming was Quepos, een leuk plaatsje aan de kust, maar eerst gingen we naar de vulkaan Poas. Hier konden we, wanneer we geluk zouden hebben het prachtige blauwe kratermeer zien. De bewolking moest dan wel meewerken en niet de krater inwaaien. Bij de vulkaan aangekomen zagen we nog net een glimp van het meer voordat het helemaal dichttrok.
Na enkele minuten wachten besloten we toch maar eerst naar het andere kratermeer te lopen. Na een mooie wandeling door nevelwoud kwamen we bij de tweede krater aan. Dit meer viel wat tegen, maar dit werd iets goedgemaakt door een bijzonder fotogenieke eekhoorn.
Hierna gokten we toch nog 1 keer op de eerste krater, maar meer dan een vage schim van het meer hebben we helaas niet meer mogen zien. Terug naar de bus en Rodolfo, (onze chauffeur) dan maar doortrekken naar Quepos.
Onderweg stopten we nog even voor verse aardbeien en bij de krokodillenbrug voor wat mooie foto’s van de Amerikaanse krokodil. Het spannendste onderweg waren de 2 ‘oh my god’ bruggen. Slechts één baan breed en het recht van de sterkste. Wanneer de auto’s van de andere kant kwamen moesten we wachten tot er geen 1 meer aankwam. Gelukkig voor ons hadden we veel geluk en was de vertraging slechts enkele minuten waar een dik uur geen uitzondering is.  Rianne had ons al gewaarschuwd  voor een flink temperatuursverschil, maar dat het verschil zo groot was hadden we niet verwacht. We stapten in Quepos werkelijk uit in een sauna. Wat een hitte en wat een luchtvochtigheid! De hotelkamers waren basic en douche helaas koud, maar het zwembad en de (cold)whirlpool op het dak van het hotel maakten veel goed. ’s Avonds gingen we voor het eerst met de vier “jonge” stellen eten bij de pizzeria. De pizza’s waren heerlijk en gelukkig hadden we geen grote pizza besteld, aangezien de medium size al immens was. Met een volle buik, en Chantal een volle neus, stapten we moe maar voldaan in ons bed. Zonder Airco was proberen te slapen echter nog vermoeiender dan actief bezig zijn, waardoor Chantal zich zeker niet beter ging voelen.

Dag 4
Quepos - Manuel Antonio NP

Na een bloedhete nacht en dus weinig slaap stapten we vermoeid uit bed. De verkoudheid van Chantal begon nu echt zijn tol te eisen. Na een ontbijt, waar we wederom als laatste ons eten kregen (zou het een complot zijn?) ,gingen we voor het eerst dieren spotten in Manuel Antonio National Parc. Omdat Chantal haar hoofd echt overliep van het snot besloten we de geboekte gids maar te annuleren en er zelf op uit te gaan. Met al dan gesnuit en geproest, zou Chant toch alle dieren wegjagen en dat was sneu voor de rest van de groep. Zonder gids dus maar het park in en het beste er van hopen. We waren het park nog niet in of de eerste luiaard werd gespot. Moeilijk was het niet aangezien er 5 telescopen van gidsen op gericht stonden. Maar goed, het eerste dier was gespot.
Het park zelf kwam wat toeristisch over. Veel gidsen, veel groepen en veel geasfalteerde paden. Nadat wij deze paden verlieten kregen we pas echt veel dieren te zien. Agouti’s (soort marmotten), leguanen, kapucijnapen, wasbeertjes, vele soorten gekko’s, vlinders,krabbetjes en kreeftjes wandelen voor onze lens. Samen hadden we een tocht gevonden door de jungle heen over smalle paadjes. We twijfelden soms zelfs of het wel een pad was. Op het gegeven moment schrokken we ons wild. Een hoop gekrijs en gegil bijna direct naast ons. We deden onze schietgebedjes al en zagen een 28 daagse reis binnen 4 dagen ten einde komen, door een aanval van een jaguar. Na goed zoeken vonden we onze jaguar en bleek het niets minder dan de totaal ongevaarlijke agouti.
Na een flinke hike in de hitte (30 graden uit de zon)  waren we het dan ook helemaal zat. Op de weg het park uit kwamen we Theo en Marijke tegen, waarmee we het park uitwandelden. Na een heerlijke lunch waar Marijke haar broodje tonijn iets pittiger maakte door er een halve fles tabasco overheen te gooien, namen we een taxi terug. Heel wat zweetdruppels later kwamen we bij het hotel terug. Hier hebben we lekker nog wat gezwommen en heeft Edwin samen met Bas alvast het koprecord gezet van 26x overkoppen.
’s Avonds zijn we wederom met de 4 stellen gaan eten. Dit keer bij een Amerikaan die door Rianne was aangeraden. De ventilators stonden zo hard dat het leek of het stormde en de menukaart was alleen te lezen wanneer je een academische titel op zak hebt. Ook  het eten viel zwaar tegen. De sfeer was echter opperbest en na een paar lekkere drankjes in onze pizzeria van de dag ervoor, gingen we vrolijk ons warme klamme bed in. Pura Vida dus!

Dag 5
Quepos - Monteverde

Na een redelijke nachtrust, stond voor vandaag de reis naar Monteverde op het programma.
Na een overheerlijk ontbijt bij Musmani (alle broodjes en croissantjes smaken naar afbakbrood dat nog afgebakken moet worden) vertrekken we naar de nevelwouden van Monteverde!
In het dorpje aangekomen stappen we uit en schrikken van de temperatuur. Het is koud en het waait hard. Eerst maar lekker lunchen in restaurant ‘The Tree house.’ De lunch smaakt bijzonder goed en na een bezoek aan het internetcafé rijden we door naar het hotel Poco a poco. Het hotel is een mooi hotel met een heerlijk warm (overdekt) zwembad. Zelfs met regen zal het lekker zijn om hier te zwemmen!
0m 17.00 stond Rodolfo alweer klaar om ons naar de twighlight walk te brengen. Een wandeling met een gids bij schemer en in het donker door het regenwoud. Heel spannend want er lijken ineens wel honderden insecten tegen je aan te vliegen en het lopen in het donker valt ook niet mee. Die buit van het spotten is overigens bijzonder de moeite waard. Voor het eerst konden we de toekans goed bekijken en zagen we vleermuizen, vogelspinnen, kikkertjes en mieren (WAUW!!!).
Al met al een hele spannende ervaring en we beseffen nu maar al te goed dat we liever niet ’s nachts in een regenwoud willen slapen haha!
Moe en nat van de wandeling besloten we maar in het hotel te eten. Het regende wederom heel hard en niemand had zin om weer nat te regenen. Na een heerlijke maaltijd kroop iedereen vroeg onder de wol want de afgelopen dagen waren inspannend geweest. De volgende dag zou er één vol adrenaline worden!

Dag 6
Monteverde - Wandeling in Monteverde NP - Canopy tour!!!

Weer een nieuwe dag en wederom vroeg uit de veren. Het ontbijt stond al om 6.30 klaar want wanneer je een nationaal park in gaat moet je nou eenmaal vroeg starten. In het park besloten wij samen met Bas in Nicole te gaan wandelen, aangezien je in een kleine groep meer kans hebt wat te zien. Het weer was ons goed gezind. Alleen de eerste minuten hadden we nog wat regen om, daarna 3 uur met droog weer te wandelen. Niet gek voor een gebied waar 7000mm. per jaar valt. (vergelijk met Nederland in een nat jaar: 900mm)
De natuur was hier werkelijk geweldig! Qua dieren hebben we op een paar rupsen, vlinders en kolibries na niet veel gezien, maar de schoonheid van de natuur maakte veel goed.
Na 3 uur wandelen hadden we precies nog tijd om even naar de kolibrietuin te lopen. Wat een hoop kolibries vlogen daar zeg! Ze zoemden om je hoofd en soms moest je gewoon bukken, om een botsing te voorkomen! We hebben in ieder geval veel mooie foto’s kunnen maken van deze vliegensvlugge beesten.
Hierna was het al weer tijd voor de lunch. We lunchten net buiten het park en besloten, maar eens een sandwich te nemen in plaats van weer een warme maaltijd.
’s Middags moest het dan gaan gebeuren. Één van de spannendste excursies van de reis stond op het programma: The Canopy Tour!! We slingerden aan een tuigje via kabels van boom naar boom en zagen zou het regenwoud van een hele andere kant. Dat Edwin 2x te hard remde en daardoor in het midden stil kwam te hangen mocht te pret niet drukken. Na een vrije val en 12 kabels kwamen we aan bij het spektakelstuk van de hele tour: de Tarzanswing! Aan een touw slingerden we van een 25 meter hoge toren als Tarzan door het woud. Vol adrenaline sprong de ene Tarzan na de andere Jane naar beneden. Helaas begon het vervolgens te onweren, waardoor we de laatste 2 kabels niet meer konden doen. Moe van alle spanning en sensatie zochten we ons hotel weer op en hadden even vrije tijd om lekker te zwemmen of bij te komen. ’s Avonds zijn we wederom met de 4 stellen lekker gaan eten bij The Tree House. Het eten was wederom bijzonder goed al aten we duurder dan de afgelopen 3 maaltijden bij elkaar. Gebroken van een bijzonder intensieve dag ploften we in ons lekkere bed.

Dag 7
Monteverde - vlindertuin - Skywalk - Liberia

Zoals gewoonlijk, mochten we vroeg uit de veren om alles te kunnen doen op 1 dag.
Wij wilden perse de vlindertuin en de skywalk doen, wat betekende dat we wat tempo moesten maken. De vlindertuin viel eigenlijk erg tegen. De prachtige blauwe vlinder van Costa Rica, de Morphos, bleek nog erger ADHD te hebben dan Edwin en zat dus geen seconde stil. Gelukkig hadden de andere vlinders een wat rustiger karakter en bleven die wel zitten voor een foto.
Hierna mochten we nog door naar de skywalk. Een prachtige wandeling over bruggen van soms wel 40 meter hoog. Hierdoor hadden we geweldig zicht op het dak van het regenwoud. Schitterende uitzichten en een heel ander beeld van het regenwoud waren het resultaat. Helaas moesten we het laatste stuk wat steviger doorlopen om zo op tijd bij de bus terug te zijn. Toch super van genoten en bijzonder blij dat we het toch gedaan hebben!
Hierna begonnen we aan de tocht naar Liberia. Een somber onvriendelijk stadje met een simpel hotelletje aan een drukke weg. Onze avondmaaltijd hebben dan ook maar sober gehouden, door in de pizzahut te gaan eten. Één van onze twee pizza’s werd weer eens niet gebracht. (onze complottheorie wordt steeds meer onderbouwd). Helaas moest Maikel samen met Marieke eerder terug omdat Michael last van zijn buik had. Oh oh hopen dat wij daar geen last van krijgen dan!
Op de terugweg begon de ellende al, zelfs de vogels hadden last van hun darmen en leegden deze met een uiterste precisie bovenop Chantal. Na een heerlijke koude douche kon ook Chantal lekker vogelpoepvrij gaan slapen

Dag 8
Liberia - La Hacienda - Rincon de la vieja

Na een simpel ontbijt bij Musmani, voordeel is dat het wel snel gaat, was het tijd om naar het vulkanische gebied van de vulkaan Rincon de la vieja. Vanaf een gigantische ranch zouden we te paard in ongeveer 1 uur naar het gebied toerijden. Voor Chantal was het beklimmen van het paard al een adrenalinestoot, laat staan rijden op zo’n beest en je overgeven aan het inzicht van het paard. Schuddend, hobbelend en stuiterend heeft Chantal op alle delen van het zadel gezeten. Met Edwin ging het al niet veel beter. Het paard liep enkel en alleen in een don’t worry be happy tempo en negeerde per definitie elke vorm van aansporen. Zelfs Rianne, een begenadigd ruiter, kreeg ‘bob marley’ niet zover om maar 1 stap harder te lopen. Na een vermoeiende trip kwamen we dan eindelijk aan bij de vulkaan. Stinkende borrelende modderpoelen, dampende meren en gaten waar de stoom uit spoot. Zeer indrukwekkend allemaal! Na een flinke hike en een bezoek aan een prachtige waterval, mochten we dan weer terug met ons paard naar de ranch. Hetzelfde verhaal als heen dus één groot avontuur. Blij dat we eindelijk van het paard afmochten plonsden we nog even in het zwembad om na 1,5 uur zwemmen, ds-en en kaarten terug te rijden naar het hotel. Terug in het hotel besloten we met een groot deel van de groep te gaan eten bij een gezellig restaurantje. Chantal gokte op een heerlijke kip in baileys maar kwam bedrogen uit. Gelukkig smaakte de gok van Edwin, een overheerlijke vis, wel goed en konden we met een (redelijk) gevulde maag naar bed.

Dag 9
Liberia - La Fortuna (Arenal)

Vandaag moet het dan eindelijk gaan gebeuren. We gaan naar één van de hoogtepunten van onze reis: De vulkaan Arenal, de meest actieve vulkaan van centraal Amerika. Via een vrij lange tocht (ongeveer 6 uur) rijden we rond het meer van Arenal. Qua weer lijken we geluk te hebben, want we kunnen de vulkaan al zien liggen! Wat een geweldig gezicht is dat zeg! Het bevestigt exact het beeld wat we hebben van een vulkaan: een hoge puntige berg midden in het landschap. Hoe dichterbij we komen, hoe meer wolken de vulkaan proberen te verbergen. Gelukkig maken we, nog net voordat de top helemaal verdwijnt, een fotostop, zodat we de vulkaan in vol ornaat kunnen vastleggen! In het dorpje la Fortuna genieten we na een korte rondleiding en het wegbrengen van de was nog even van een heerlijke soep als lunch. Ook hier lijken de vogels last te hebben van de Costaricaanse buikkramp en deponeren met uiterste precisie hun lading in het bord van Joyce. Hilariteit alom, zeker wanneer we vermoeden dat de nieuwe soep van Joyce niets anders is dan de voorgaande minus 1 schepje vogelpoep. Voor de rest van de middag staat er eindelijk een relaxexcursie op het programma. We gaan naar de thermale baden van Baldi, om even lekker helemaal bij te komen. Hier blijkt te groep echt een groep te zijn, want al snel zitten we met z’n allen als aapjes rond de 65 graden poel om vervolgens een dik uur met z’n allen lekker in het koelste bad van alle baden te gaan zitten. De oude tv-programma’s en reclames worden maar eens uit de kast gehaald, waarbij we de grootste lol hebben.
Om 18.30 hadden we afgesproken terug bij de bus te zijn, om eventueel de gok te wagen naar de vulkaan. Rodolfo heeft vernomen dat het helder is aan de andere kant, dus als we geluk hebben kunnen we de lava zien stromen!!! Hiervoor zijn we gekomen dus karren met die bus! Door de stromende regen rijdend zakt ons de moed in de schoenen en slippers. Dit kan niet goed gaan met zoveel wolken. Toch hebben we vanaf een brug fantastisch zicht op de vulkaan, waar we de ene na de andere stroom lava naar beneden zien stromen! Echt kippenvel zeg deze momenten! Met een heel fototeam, Bas, Nicole als mental coach, Edwin en Lylian als ponchodragers en Chantal als fotograaf, slagen we erin een aantal hele mooie foto’s te maken. Superenthousiast en totaal verzopen stappen we terug in de bus, om te gaan eten, want het is inmiddels al na achten. Plotseling gaat Rodolfo vol in de remmen en vliegt de helft van de groep naar voren. Een enorme slang had besloten de weg over te steken, wat hem bijna fataal was geworden. 2,5 Meter slang kronkelde voor onze ogen de weg over, echt helemaal fantastisch! Het slechte weer en de knallende onweer hadden totaal geen invloed op de sfeer en al zingend, juichend en joelend, was de maaltijd 1 groot feest! Vol adrenaline kwamen we terug in onze hotelkamer, waar de slaap maar niet wilde komen, omdat de beelden van de dag zich keer op keer bleven herhalen.....
Pura vida op zijn best!!!!

Dag 10
La Fortuna - Caño Negro

Na een onrustige nacht ging de wekker, zoals gewoonlijk deze vakantie weer vroeg. Wanneer we voor het ontbijt naar het restaurant lopen, verbazen we ons over het feit, dat de plek waar gister nog een vulkaan stond, vandaag leeg lijkt te zijn. Er zijn alleen maar wolken en er is geen vulkaan meer te zien. Vandaag stond de excursie naar de Caño Negro op het programma. Een rivier die dwars door de jungle stroomt aan de grens van Nicaragua.   Onderweg lijkt het weer goed te zijn en bij de boot aangekomen is dit nog steeds het geval. Vanaf de boot spotten we al snel de slangehalsvogel, ibissen, ijsvogels en een kaaiman. Plotseling betrekt de lucht en de sluizen van de hemel breken open. Ongelooflijk wat kan het hard regenen hier zeg. Door de regen verdwijnen de meeste dieren helaas wel uit het zicht, waardoor we niet zoveel meer spotten tot de lunch. Na de lunch varen we terug en spotten nog drie soorten apen: de spidermonkey, de brulaap en de kapucijnaap. Toch nog een gave excursie, waarbij we ook nog vrij veel hebben kunnen zien. De natuur was hier overigens ook weer zo mooi en het uitzicht leek een beetje op wat je in films ziet. Op de terugweg stoppen we nog even bij een boom met grote leguanen voor een aantal close-up foto’s om daarna uit te rusten in het bubbelbad. ’s Avonds zijn we lekker gaan eten bij 'The Lava lounge' en hebben we ons welpje Anne gezellig mee uit eten gevraagd. Onze complottheorie is bij deze bevestigd. Wederom kreeg Edwin zijn zo begeerde friet niet. Toch een hele gezellige avond, met een vroeg einde, omdat we echt helemaal kapot zijn.

Dag 11
La Fortuna - Sarapiqui - Raften

Wederom werden we wakken in een bewolkt La Fortuna. De geplande wandeling in het nationale park van Arenal ging hierdoor helaas niet door. Op zich jammer, want we hadden graag de stenen van de vulkaan zien rollen en de vulkaan horen rommelen. Maar goed met enkel en alleen wolken zou het zinloos zijn het park te bezoeken, dus dan maar niet. Rond 10 uur vertrokken we dan eindelijk richting Sarapiqui. Dit was de eerste plaats, die we slechts als doortrekplaats zouden gebruiken en waar we dus maar 1 nacht zouden blijven. Voor de fanatiekelingen die elke dag minstens 1 excursie wilden doen (wij dus), kon er ’s middags nog geraft worden. Met Bas, Nicole, Maikel en Marieke waagden we de eerste wildwaterval af. Helaas was de andere boot minder vaardig en moesten wij overstappen in de andere boot en gingen Marcel, Marja en Jarno naar onze boot. Bij het eerstvolgende wilde stuk wisten wij gelijk dat de zwakte niet bij onze groepsgenoten had gelegen. Als een stel randdebielen volgden onze 4 Costaricaanse bootgenoten structureel geen enkel bevel op en peddelden zij alleen wanneer dit niet moest. Gevolg was dat wij praktisch elke steen en elke mogelijke zijkant van de rivier van dichtbij hebben mogen bestuderen. Met z’n 3-en (wij tweeën en de gids) was het namelijk onmogelijk om de boot goed te besturen. Ondanks alle problemen aan boord hebben we wel veel dieren kunnen spotten. 2 Otters waren samen aan het spelen, een luiaard hing op mephoogte voor een peddel boven ons en ook vonden we veel vogels en apen. Ondanks onze tico-vrienden in de boot, hebben we toch veel plezier gehad en voor het eerst deze vakantie voelde wij ons weer een beetje aan het werk. Onze kinderen luisteren namelijk ook slecht naar opdrachten haha! Toen we terug kwamen in het hotel, zijn we nog even naar de kikkertuin gelopen, in de hoop de bluejeansfrog te vinden. We hadden veel geluk en konden een aantal mooie foto's maken. ’s Avonds hebben we lekker in het hotel gegeten, omdat er simpelweg geen andere mogelijkheid was. Het eten was goed en wonderbaarlijk genoeg kregen wij beiden ons eten niet als laatst en kregen we exact wat we besteld hadden. Uitgeput gingen we wederom een klamme nacht tegemoet in onze kamer met kakkerlakken en zonder airco.

Dag 12
Sarapiqui - Torteguero - Schildpadden

Redelijk uitslapen vandaag! 7 uur ontbijt en 8 uur wegrijden.
Vandaag staat er een minder lange reis op het programma. Slechts 2 uur rijden met de bus tot de haven van Torteguero. Althans haven.. Een aflopend stuk land waar precies 2 boten naast elkaar kunnen liggen. Wanneer de koffers in de ene boot geladen zijn en wij in de ander zitten vertrekken we richting onze volgende bestemming: Torteguero National Parc. Via een prachtige route via allerlei smalle riviertjes, varen wij dwars door de jungle richting ons hotel. Het duurt dan ook niet lang of we spotten onze eerste zoetwaterschildpad! Hij ligt lekker te bakken in de zon en laat zich rustig fotograferen. Bij het hotel(lodges) aangekomen worden we direct overspoeld met een typische Caribische sfeer. Reggae muziek klinkt uit de bar en we kijken zo rechtstreeks tussen de hutjes door naar zee. Na een lekkere cocktail, gaan we ’s middags het dorpje Torteguero bekijken. Het is een klein dorpje met afro-Amerikaanse bevolking. Na een heerlijke sangria varen we terug naar het hotel. Hier aangekomen zagen we een kwartet tica’s een partijtje voetballen. Bas, Michael, Rianne en Edwin hebben ze vervolgens uitgedaagd voor een interland. Na een 2-0 achterstand, omdat Bas niet begrepen had welk doel hij moest verdedigen en doodleuk 2x in eigen doel schoot, zetten we de achterstand om in een klinkende 8-4 overwinning. Die avond gaan we direct na het eten (geen keus, dus dan toch maar rijst en bonen) op zoek naar de reden waarom we hier zijn: de groene zeeschildpad. Een reusachtige schildpad met een doorsnee die groter kan zijn dan 1 meter! Binnen een kwartier vinden we al een schildpad, die net aan land is gekomen. In groepjes mogen we bij elke fase zachtjes komen kijken. Heel fascinerend om zo’n groot beest het hele proces van graven, eieren leggen, begraven en terug naar zee kruipen, te zien doorlopen. Zeker van het begraven waren wij kroongetuigen aangezien wij bijna ook begraven werden door het zand wat de schildpad naar achter gooide! Alles bij elkaar duurde het ongeveer 2 uur, voordat we de schildpad met z’n allen terug naar zee begeleidden! De zoveelste bijzondere gebeurtenis in de slechts twaalf dagen, die onze vakantie oud is. Na 5 kakkerlakken geslacht te hebben en onze huisgekko welterusten gewenst te hebben, telden we schildpadjes tot we in slaap vielen.

Dag 13
Tortuguero - Kanalentocht

Vroeg uit de veren vandaag, ondanks een latertje gisteravond! Om 6 uur werden we al verwacht op de boot voor een kanalentocht. Op Marijke na, die geen afscheid kon nemen van haar kussen waren we allemaal present en vertrokken. Al snel zagen we de eerste schildpad, waarna er nog veel meer aan kwamen zwemmen. Het bleek dat ze hier gevoerd werden, wat een beetje teleurstellend was aangezien het dan weer een beetje op een dierentuin gaat lijken. Na nog verschillende vogels en een kaaiman gezien te hebben, kwamen we na 2,5 uur varen toch wat teleurgesteld terug. De laatste 1,5 uur hadden we namelijk geen dier gezien. Ook begon het te regenen, waardoor we besloten om na het ontbijt niet te gaan wandelen. Op zich jammer, want nu waren we op het terrein van het hotel aangewezen, waar niet veel te doen was. Na wat slapen in de hangmatten en wat poolen kregen we een overheerlijke lunch (rijst met bonen jammie!!). Hierna werd het weer iets beter, waardoor we ons in het zwembad nog een tijd vermaakt hebben met balspelen. Zo was het toch al snel avond, waarvoor we besloten hadden om in het dorpje te gaan eten, omdat we echt geen rijst en bonen meer konden zien. We hadden gereserveerd in een restaurant, wat volgens de reisgidsen heel goed moest zijn. Het bleek een grote woonkamer te zijn, met precies genoeg stoelen voor de groep. Het eten was redelijk, maar in ieder geval wat anders dan rijst en bonen. Door de regen was het al met al een rustige dag, maar die konden we op zich goed gebruiken na de afgelopen dagen voor indrukken en emoties.

Dag 14
Tortuguero - Cahuita

Ondanks het mindere weer is het helaas alweer tijd om het prachtige park Tortuguero te verlaten. Via dezelfde prachtige route varen we in 1,5 uur terug naar de plaats waar we opstapten.
Om half elf vertrekken we vanaf de steiger richting Cahuita. Onderweg frustreren we nog een ober met een onmogelijke bestelling van 6 patat. Blijkbaar is het zeer ongewoon om alleen patat te bestellen, want als bonus krijgen we er allemaal een broodje bij, die vervolgens keurig terug mag naar de keuken. Na een reis van ongeveer 5,5 uur komen we aan in Cahuita. De kamers zijn basic, op de kamer van Bas en Nicole na. Ze hebben een keuken, 2 ventilators, 2 douches, maar ook kakkerlakken, veel gekko’s, gaten en de muur en mieren in bed. Aangezien Bas en Nicole toch het liefst gewoon samen in 1 bed sliepen, gingen ze vrolijk logeren bij Lylian, die haar kamer beschikbaar stelde. Met een uitzicht op zee en een lekker zonnetje leek niets de sfeer te kunnen verpesten. Bij het diner waar Edwin wederom 2 dingen op de kaart vond die niet geserveerd konden worden, gingen we toch maar weer voor de (vierkante) pizza’s. Na een lekkere cocktail in de Coco Bar, zoeken we allemaal onze kamer op, want morgen wacht er een lekkere stranddag! Toch???

Dag 15
Cahuita - Cahuita National Parc

Yes, vandaag moest het eindelijk gaan gebeuren! Een dagje relaxen aan het strand!
Na het openen van de gordijnen, was die hoop al snel verdwenen. Het was zwaar bewolkt en het regende. Vol goede moet pakten we toch onze spullen in en maakten ons op om na het ontbijt te gaan wandelen in Cahuita National Parc. Mocht het weer nog opknappen, konden we in het park namelijk lekker naar het strand. Na een stevig ontbijt gingen we samen met de andere 3 stellen op pad. Na een half uur begon het echter verschrikkelijk te hozen en moesten we ook nog door een rivier heen om onze weg te vervolgen. Teleurgesteld besloten we om te keren en weer een restaurantje op te zoeken. Na de lunch hebben we onze middag maar gevuld met het schrijven van een lied voor Rianne, scrabbelen, catannen, puzzelen en slapen. Zo kroop de middag voorbij en maakten we ons aan het eind van de middag, met een koude douche op voor een gezellig avond. Er zou een lokaal bandje komen en we zouden gaan bbq-en. Na het eten startte de band met spelen en na een wat stroef begin ging het dak eraf. De hele groep danste vrolijk mee en brulde soms nog harder dan de band zelf. De band ging mee in ons enthousiasme en begon verzoeknummers te spelen! Na don’t worry be happy en een toegift, met het bijzonder sterke nummer 'Rice and Beans, namen we met pijn in het hart afscheid van onze 'local heroes'. Bij het “we want more” twijfelden ze zelfs nog even, om nog één keer terug te komen, maar besloten toch om lekker naar huis te gaan. Zo eindigde een trieste dag qua weer, toch nog heel gezellig en kon iedereen swingend naar bed.

Dag 16
Cahuita - Bocas del Torro (Panama)

Na 15 dagen in Costa Rica, gaan we vandaag eindelijk naar Panama. Omdat we de grens over moeten vertrekken we vroeg. Grensovergangen zijn buiten Europa nu eenmaal een garantie voor vertraging. Het is (doordat we zo vroeg zijn) nog niet druk bij de grens en we komen dan ook redelijk snel (lees; in 1 uur) in Panama. Hier blijkt de achterband van de bus wel erg zacht te zijn, dus volle bak doorrijden en hopen dat we het halen naar de haven. Bij de haven staan er gelijk meer dan 10 jongeren, die onze koffers wel willen dragen voor een paar centen. Om zicht op de situatie te houden wijst Rianne 2 jongens aan die zullen helpen. Na enige tijd wachten, vertrekken we dan eindelijk naar het eiland Isla Colon. Onderweg krijgen we onze eerste verrassing al. Plotseling zien we in de verte dolfijnen zwemmen en als extra bonus springt 1 van de dolfijnen met een prachtige boog hoog door de lucht! Bij het eiland aangekomen, wandelen we in een paar minuten naar het hotel.
Na een lunch, waar Edwin wederom 2 gerechten op de kaart koos, die niet beschikbaar waren, besloten we een korte excursie naar red frog beach te maken. The red frog hebben we niet gezien, maar we hebben wel heerlijk kunnen duiken over de hoge golven.
Na 1,5 uur besloten we met de boot weer terug te gaan naar het hotel. Edwin begon zich ineens wat minder lekker te voelen. In het hotel ging het snel minder met Edwin en nog geen 3 uur nadat we in terug in het hotel waren, besloten we toch maar naar het ziekenhuis te gaan. Hier besloot de arts, dat een infuus raadzaam was. Na 2 uur, 1 liter vocht en de immense rekening van 10!!! Dollar, voelde Edwin zich een stuk beter en keerden we terug naar het hotel. Rianne was met ons meegegaan en had even als Chantal haar avondeten gemist. Toch was het te laat (22.00 uur) om nog te eten en gingen ze met slechts een broodje als diner naar bed.

Dag 17
Bocas del torro - Dolfijnentocht met de Catamaran

Na een onrustige nacht, met nog veel buikpijn, stonden we wat dizzy op. Na een ontbijt met yoghurt voelden we ons beiden wat beter. Het regende wederom heel hard, waardoor Rianne besloot de tocht met de Catamaran te verkorten tot een halve dag. Hierdoor konden we nog even bijkomen en rustig wat eten, zodat Edwin wat fitter op de boot kon stappen. ’s Middag klaarde het iets op en besloten we de tour toch te wagen. Op een grote catamaran gingen we op zoek naar de dolfijnen. Na een half uur begon het weer te regenen en nog geen 10 minuten later brak het noodweer los. Als verzopen katten zakte onze motivatie om dolfijnen te zoeken al snel naar een nulpunt. De kapitein besloot toch door te varen en na verloop van tijd, vonden we dan toch een groep dolfijnen. Overal om ons heen zwommen de prachtige beesten! Na een lunch, waar Nicole ondanks dat ze vegetarisch is, een overheerlijke worm op haar broodje ontdekte, keerden we terug naar de haven. Onderweg nog een korte snorkelstop (wij zijn er niet ingegaan, veel te koud en weinig te zien) en toen snel terug.
Zwaar teleurgesteld kwamen we terug op het eiland, want we hadden ons veel meer van deze trip voorgesteld. Maar goed het weer heb je niet in de hand, dus vol goede moed uitkijken naar de volgende dag.
’s Avonds besloten we maar dat het het beste zou zijn wanneer Edwin nog alleen soep en brood zou eten, dus ging Chantal met de groep in het dorp eten. Na een hoop strijd over de rekening en waar Rianne de serveerster bijna over de balie had getrokken, ging iedereen naar bed met goede hoop op een betere volgende dag.

Dag 18
Bocas del torro - Boquette - koffietour

Na de gebruikelijke Yoghurt en brood, sinds we op Bocas del torro zijn, als ontbijt stapten wij om 7 uur op de boot terug, naar het vaste land van Panama. Zoals gewoonlijk was het voor een reisdag weer zonnig en dus nog geen 45 minuten later meerden we aan in de haven. Hier laadden we  onze spullen weer op de bus van 'good old Rodolfo'. Een rit van 5,5 uur, moest ons door het prachtige Panamese landschap naar Boquette brengen. Een stadje wat helemaal omgeven is door koffieplantages. Bij het hotel aangekomen pakten we vlug een lunch in het hotel, om ons vervolgens klaar te maken voor een excursie naar een koffieplantage. Hier werd ons het hele proces van koffie plukken, sorteren en branden uitgelegd. Ook werd onze Senseo even keihard met de grond gelijk gemaakt, omdat dit slecht koffie zou zijn. Toch vreemd aangezien ik in heel Costa Rica en Panama praktisch geen fatsoenlijke kop koffie op heb haha! Na het proeven van verschillende soorten Arabica koffie, verlieten we de farm (tientallen dollars armer en een pak Panamese koffie rijker).
Doordat het weer wederom heel slecht was, waagde niemand zich eraan, om naar het dorp te wandelen. Een diner in het restaurant was het gevolg. Edwin was dit keer zo gelukkig om niet als laatste te krijgen, maar dit keer leken zijn stukken vlees op houtskoolbriketten, om vervolgens ook nog zo te smaken. Na dat we besloten hadden dit maar terug te geven, offerde Rianne de rest van haar spaghetti op. Hierdoor kon Edwin toch direct eten en waren we voor het immense bedrag van 8 dollar klaar voor het eten. Hierna zocht iedereen bijtijds zijn bedje op, aangezien alle indrukken nu toch zijn tol begonnen te eisen.

Dag 19
Boquete - Dominical (Costa Rica)

Na 3 toch minder geslaagde en verregende dagen in Panama, zouden we vandaag wederom de grens passeren. Helaas is Chantal vandaag aan de beurt om beroerd op te staan. Buikpijn, duizeligheid en misselijkheid vechten om de eerste plaats. Na een drankje tegen misselijkheid, die de kleur heeft van een drankje uit Harry Potter, en een pil tegen de buikpijn trotseert Chant de 7 uur durende reis.  We gaan gelukkig weer terug naar het veilige Costa Rica en kunnen weer veilig(er) alles eten! De grensovergang liep dit keer niet zo soepel, als op de heenweg. Door een paar dollar smeergeld te betalen kwamen we redelijk makkelijk de eerste 2 controles voorbij. Aan de kant van Costa Rica leek het dan toch fout te gaan. Rodolfo moest het zeil van de bagage openen en even waren we bang dat we alles van de bus konden gaan laden. Gelukkig bleef bij het bij intimidatie en konden we met een uur of 2 vertraging toch doorrijden naar Dominical. Weer 4 uur later kwamen we dan aan bij de eindbestemming van onze reis: het Rio Villas Mar Resort.
Een prachtige locatie, met een groot zwembad, een poolbar, tafelvoetbal en waanzinnig leuke huisjes zou onze laatste dagen in Costa Rica ons verblijf zijn. De rest van de groep was direct jaloers dat wij hier nog 5 dagen langer mochten vertoeven. Na een heerlijke lunch, hebben we ons, wederom een tijd vermaakt in het zwembad. Plotseling was Bas ineens uit het spel verdwenen, terwijl hij altijd de fanatiekste was. Hij wilde graag met Nicole samen gaan eten. Hmmm, dat vonden de dames van de groep maar verdacht. Direct werden er allerlei theorieën op losgelaten, terwijl Edwin nietsvermoedend doorspeelde. Toen Rianne vervolgens met een groot bloemstuk voorbij wandelde, wisten wij allemaal genoeg. Dit moest wel een huwelijksaanzoek (en dus een feestje) worden! Na het eten kwamen Bas en Nicole helemaal stralend terug en Bas had Nicole inderdaad ten huwelijk gevraagd! De sfeer was direct opperbest en nadat de champagne letterlijk over Bas heen knalde, werd er tot aan het slapen gaan gelachen en geproost.

Dag 20
Dominical - Walvissentocht

Na lang twijfelen of we de waterval zouden bezoeken of de walvissentocht zouden gaan doen gingen we vandaag toch op zoek naar walvissen. Samen met Bas, Nicole, Marcel, Marja, Theo en Jarno stapten we ’s ochtends in de bus. Nadat we in de boot gestapt waren, moesten we eerst door de wilde branding stuiteren om op open zee te komen. Na een minuut of 20 varen zagen we in de verte een aantal bootjes stilliggen. Dat zou wel eens goed nieuws kunnen zijn! Snel er op af dan maar! Plotseling zagen we waarom de boten stillagen. Een grote moeder bultrug zwom, samen met haar kleintje, niet al te ver bij ons vandaan. We zetten snel de achtervolging in en zagen na verloop van tijd de walvis keer op keer boven komen!! Echt fascinerend om een vis van 20 meter van zo dichtbij te bekijken zeg! Na een half uur genieten besloten we door te varen naar een eiland om te gaan snorkelen. Onderweg spotte Bas wederom  een walvis die vrolijk met ons mee zwom! Toen de walvis verdwenen was, gingen we toch door naar de snorkelplaats. Dit viel erg tegen omdat het hoog water was en de zee erg onrustig was. Na een mooie tocht langs de kust van Costa Rica, gingen we terug naar de opstapplaats. Wat een geweldige excursie weer en wat hebben we de walvissen van dichtbij kunnen bekijken zeg! Terug bij het hotel gekomen vielen we hongerig aan op de lunch, voordat we het zwembad in plonsden. Na een uurtje lummelen en overkoppen (46 keer!!!) besloten Rianne, Bas en Edwin om nog een potje te gaan tennissen. Eerst nog een uur wachten, die we vulden met een snelle ronde, (soms iets minder snel haha), over de midgetgolfbaan. Daarna mochten we eindelijk de baan op en konden we lekker onze energie kwijt. Rianne bleek een bijzonder goed speelster en het was maar goed dat er geen tijd was voor een wedstrijd. Na een uur flink hollen en zweten moest Edwin snel gaan douchen, aangezien 15 minuten later de stelletjes zich bij ons zouden verzamelen, om nog even het lied voor Rianne te repeteren. Daarna moest het dan gebeuren. Tijdens de laatste maaltijd met de hele groep gingen we ineens staan met z’n achten en zongen het lied, tot grote verrassing voor Rianne. Na het uitdelen van de fooien, de afscheidsspeech van Rianne, besloot iedereen toch bijtijds zijn bedje in te duiken. Morgen wacht de groep namelijk een lange reis naar San José van 9 uur. Toch wat teleurgesteld dat de reis er nu al op zit met de groep samen, stappen we in ons lekkere bed.

Dag 21
Dominical - Vertrek groep - Hacienda Baru

Aan alles komt een eind, en dus ook aan onze rondreis samen met de groep. Ondanks dat wij nog lekker 5 dagen hebben voelen wij ons net zo triest als de groep. Na het ontbijt van de groep, is het dan ook tijd om afscheid te nemen. Na een lang afscheid, waar Edwin nog een knuffel krijgt van Rodolfo voor het samenwerken op de bus, stapt iedereen in de bus.
Toch met een wat triest gevoel zwaaien wij voor de laatste keer naar de groep, als de bus de bocht om uit ons zicht verdwijnt.
Het trieste gevoel zakt echter al weer snel wanneer we naar het dorpje lopen en beseffen dat wij nog 5 heerlijke dagen hebben in het paradijs. Eerst besluiten we de excursie te gaan boeken waar we het de hele reis al over hebben: Corcovado National Parc. Gelukkig is de reis de volgende dag al beschikbaar en kunnen we ons opmaken voor een nieuw avontuur! Na een heerlijk, misschien wel het beste, ontbijt nemen we onze stellingen in, aan de rand van het zwembad. Heerlijk in de zon, genieten we van onze eerste momenten van echte rust sinds 22 dagen! In de loop van de middag betrekt het echter en is het niet meer zo lekker om aan het zwembad te liggen. We besluiten dan maar, om naar het parkje Hacienda Baru te lopen.
Tijdens onze wandeling spot Chantal al snel een slangetje, wat een voorbode blijkt te zijn voor een succesvolle wandeling. Een neusbeertje, wasbeertjes, spinnen, kapucijnaapjes, gekko’s, een boomleguaan en een toekan zijn de buit van 2,5 uur wandelen. Net voor het donker komen we terug bij de weg en we besluiten gelijk maar te gaan eten. Na een simpele Mexicaanse maaltijd, zonder smaak, wandelen we terug naar het hotel. Na een partijtje poolen stappen we moe maar voldaan ons bed in.

Dag 22
Dominical - Corcovado N.P.

Ondanks de geplande rust voor de laatste dagen, toch om 5.30 uit ons mandje!
Vandaag gaan we dan eindelijk naar Corcovado N.P.! Om 6 uur stappen we samen met een ander Nederlands stel, Jan en Wilma, in de bus voor een lange reis. Na ongeveer 1,5 komen we aan in Siepre. Hier stappen we vervolgens op de boot, om tussen de mangroves door, naar de oceaan te varen. De oceaan is gelukkig rustig, dus komen we eenvoudig en zonder al te veel gestuiter door de branding heen. Na 15 minuten varen, spot de kapitein ineens dolfijnen in de verte. Zijn het wel dolfijnen? Nee, het blijkt de 'False Killer Whale' te zijn. Een broertje van de orka. Al snel springen overal om ons heen de 'whales'. We weten niet waar we moeten filmen of fotograferen, want werkelijk overal gebeurt wel iets! Als klap op de vuurpijl springt er op een gegeven moment een whale op nog geen halve meter van de boot, recht voor de lens omhoog! Wat indrukwekkend is dit zeg! Na ongeveer een half uur tussen wel 50 van deze giganten, besluit de kapitein dat het tijd is om door te varen naar het park. Hier aangekomen beseffen we, dat we op misschien wel 1 van de mooiste plaatsen op aarde zijn. Een waar paradijs met palmbomen, een schitterend strand en een mooie blauwe zee.
Met een gids trekken we vervolgens het park in. Al snel spotten we de eerste vogels en aapjes. Plotseling horen we boven ons hoofd een scherp gekrijs en snel zoeken in de richting waar het geluid vandaan komt. Eindelijk zien we daar dan misschien wel het dier waar we het meest op gehoopt hadden: De ara! Een groepje prachtige rode ara’s zitten boven ons in de boom. Wat geweldig dat we ze na bijna 4 weken zoeken toch nog te zien krijgen zeg!
Na tientallen foto’s wandelen we verder en vinden nog een aantal soorten vogels en apen en een slapende neusbeer. Ons geluk lijkt vandaag niet op te kunnen, want wanneer we op het strand terugkomen vliegen er ineens een paar ara’s vlak over ons heen! Ze gaan in de boom zitten, wat ons de kans geeft om een aantal nog betere foto’s te maken!
Vol van het mooie wat we weer gezien hebben, schuiven we aan voor de lunch,  om daarna op de boot terug te stappen. Donkere wolken pakken zich inmiddels samen boven het land, dus het wordt hopen op een droge aankomst. Helaas dachten de wolken daar anders over, want de laatste 20 minuten zaten we met onze boot midden in een tropische bui. De regendruppels lijken wel punaises met deze hoge snelheid zeg!
Totaal verzopen komen we terug bij het restaurant, waar we na een heerlijke cappuchino, weer in de bus stappen. Nadat we om 17.00 uur terug bij het hotel aankomen, besluiten we maar lekker in het hotel te eten. Het regent namelijk weer pijpenstelen.
Lekker bijtijds stappen we vervolgens ons bedje in, want het was weer een enerverende dag!

Dag 23
Dominical - Hacienda Baru

Ondanks dat de groep al weg is, denken we nog regelmatig aan ze. Als het goed is zouden ze nu ongeveer thuis aangekomen moeten zijn. Wij denken nog lekker niet aan huis en gaan ons ontbijt halen in het dorpje. Hierna gaan we weer lekker aan het zwembad liggen, om te genieten van de laatste momenten in de zon. Onze extra dagen schieten namelijk ook al flink op!
’s Middags rond 14 uur, betrekt de lucht echter weer, zoals we hier wel gewend zijn. Jan en Wilma vragen ons, of het we het leuk vinden om naar de Hacienda Baru te gaan. We gaan lekker met de auto, wat al snel een half uur lopen scheelt, en arriveren 10 minuten later in het park. W e besluiten een andere route te nemen, dan een paar dagen geleden. Dit blijkt geen goede keus, want op een toekan, vleermuizen, hagedisjes en wat mieren na, zien we helemaal niets.
’s Avonds besluiten we op aanraden van Jan en Wilma bij een Thais restaurant te gaan eten. Het eten van Edwin smaakt bijzonder goed, al valt het eten van Chantal een beetje tegen. Halverwege de maaltijd schoven Jan en Wilma ook aan, zodat we met onze nieuwe reisgenootjes terug naar het hotel konden rijden. Chantal voelde zich wederom niet zo heel lekker en besloot dan ook om direct na het eten onder de wol te kruipen. Slapen viel niet mee, aangezien er een feest was bij de bar waar de live muziek ontzettend hard stond. Na nog een drankje en een gezellig babbel met Jan en Wilma stapt ook Edwin zijn bed in, om nog zeker een uur te stuiteren op de harde muziek uit de bar.

Dag 24
Dominical

Vandaag moest dan echt de eerste dag worden, waar we helemaal niets zouden gaan doen. Lekker lezen aan het zwembad, genieten van de heerlijke cappuccino’s en lekker lunchen, vulden dan ook onze dag. Aangezien de tennisbaan gratis te gebruiken was, besloten we ’s middags toch nog iets actiefs te gaan doen. Zo hebben we ons toch nog een uurtje vermaakt op de tennisbaan.
Voor het eerst bleef het ook de hele dag zonnig en besloten we na een super relaxte dag, ook lekker in het hotel te eten. Het eten was wederom erg lekker en na een wedstrijdje poolen, was er voor het eerst een dag van enkel en alleen rust voorbij.
Bij ons huisje teruggekomen ontdekten we toch nog een diertje, wat we deze vakantie nog niet gezien hadden. Een boomkikkertje poseerde op zijn allermooist voor onze foto’s.  Pura Vida!

Dag 25
Dominical

Onze laatste dag in Dominical is dan nu echt aangebroken. Waar 28 dagen vooraf oneindig lang lijkt, is de tijd de afgelopen maand werkelijk voorbij gevlogen. Na een heerlijk ontbijt in het dorp besluiten we de laatste momenten zon, maar optimaal te gebruiken. ’s Middags komen de toekans ons nog even gedag zeggen, wat een aantal hele mooie foto’s oplevert. Als het ’s middags dan toch weer begint te regenen besluiten we datgene te gaan doen, waar iedere vakantieganger een hekel aan heeft: inpakken! Na een uur vouwen, puzzelen en proppen zag onze kamer er eindelijk weer eens keurig netjes uit.
Omdat het werkelijk met bakken uit de hemel kwam besloten we, maar een keer met de taxi naar het dorpje te gaan. We werden afgezet bij een pizzeria waar we voor de zoveelste keer deze vakantie pizza namen. Toch smaakten de pizza’s goed en om de vakantie in stijl af te sluiten kon Edwin weer eens niet zijn zo gewilde cappuccino krijgen. Toch vreemd hè voor een Italiaans restaurant?
Aangezien het weer nog niet verbeterd was, besloten we maar met de taxi terug te gaan naar het hotel. Na een wedstrijd poolen gingen we voor de laatste keer naar ons huisje voor een nacht tussen alle dierlijke geluiden.

Dag 26
Dominical - San José

Om 7 uur opgestaan, om dit keer maar in het hotel te ontbijten. We hadden om 8 uur een taxi besteld die ons voor het lieve bedrag van 160 dollar naar San José zou brengen. Gelukkig was de weg , die een paar dagen eerder voor de groep nog geblokkeerd was, weer open. Hierdoor konden wij recht toe, recht aan naar San José rijden. Met een rit van 4 uur reden we via het hoogste punt van Costa Rica (ruim 3000 meter) van Dominical, terug naar het bruisende San José.
In de stad aangekomen probeerde onze taxichauffeur ons er bij twee andere hotels uit te zetten, dan waar wij moesten zijn. Pas toen wij de chauffeur op het idee brachten om ons echte hotel te bellen, kwamen wij bij het goede hotel aan.
We besloten direct nog 1x het centrum van de stad op te zoeken. We hadden immers nog geen foto van het weergaloze theater, waar elke inwoner van San José trots op is.
Na een heerlijke Big Mac en het inkopen van de laatste souvenirs besloten we nog 1x een heerlijke cappuccino te drinken. Hierna waren toch echt uitgekeken op de stad en keerden we terug naar ons hotel. ’s Avonds besloten we in een Argentijns restaurantje, direct tegenover het hotel, te gaan eten.
We hadden geen zin om weer naar het centrum te lopen en de menukaart zag er veelbelovend uit.
Het eten was even veelbelovend als we gehoopt hadden en dus kregen we een heerlijke laatste maaltijd in Costa Rica.
Met de gedachte, dat de volgende dag een lange vermoeiende dag zou worden, kropen we bijtijds onder de wol.

Dag 27/28
San José - Houston - Amsterdam

Na 26 geweldige dagen, is het vandaag dan echt tijd, om weer naar huis te gaan.
We zijn vermoeid en misschien ook wel verzadigd van al het mooie wat we gezien hebben, dus is het goed weer huiswaarts te keren. Om 9.30 stappen we in de taxi naar de luchthaven van San José. We zouden om 12.50 vertrekken, dus we waren ruim op tijd. Na alle controles stapten we in het vliegtuig voor de start van een lange reis. Na een onrustige vlucht met veel turbulentie landden we nog geen 4 uur later in Houston. Hier moesten we redelijk doorlopen aangezien onze aansluitende vlucht al 1 uur later zou vertrekken. Gelukkig zat alles mee en waren we ruim op tijd bij ons vliegtuig, wat ons naar Amsterdam moest brengen. Na nog eens 9 vermoeiende uren, landden we om 12.00 uur Nederlandse tijd op schiphol. Onze koffers kwamen direct van de band aflopen, waardoor we nog geen half uur later in de bus naar huis zaten.
Niet veel later stapten we in de auto om de laatste meters af te leggen, naar ons eigen paradijs in de Argostraat. 

Klantwaardering

8,7

Speciale dank aan onze reisleidster “Brigitte”, die ‘super’...
Speciale dank aan onze reisleidster “Brigitte”, die ‘super’ haar best deed opdat het voor iedereen een schitterende vakantie is geworden, door haar enthousiasme, goedlachse instelling een mooie verschijning en representatieve vrouw die altijd vrolijk gestemd was tijdens deze reis.

Peter W. - 9,0
Terug naar boven