Costa Rica

Costa Rica en Panama zomer

Costa Rica – zomer

Dag 1.

Vandaag vertrekken we naar het land van schommelstoelen, vruchtenshakes, oerwouden en flaporen. Ons vliegtuig heeft bijna twee uur vertraging, dus de piloot trapt ‘m nog even flink op de staart en daarmee halen we wat verloren tijd in. Na een korte tussenstop op Miami, met strenge veiligheidsmaatregelen (o.a. schoenen uittrekken), vliegen we in 2,5 uur door naar San Jose. Vanuit het vliegtuig zien we het onweren, maar hebben toch een rustige vlucht. Aangekomen in de hoofdstad van Costa Rica zien we gelukkig al snel in het woud van besnorde mannetjes iemand met het bordje ‘Djoser’ en afgepeigerd sjokken we achter Marvin, onze chauffeur voor de komende drie weken, aan. De groep bestaat uit 12 man, 5 vrouwen en 7 mannen, waarvan 1 Belg. De gemiddelde leeftijd ligt zo rond de 30 jaar. Onze topgids, Marcella, is met haar 24 jaar een stuk jonger. Zij regelt de check-in voor ons eerste hotel, het ‘Gran Hotel Costa Rica, een prachtige stek om onze eerste nacht door te brengen.

Dag 2.

We ontbijten in het hotel zelf en daarna komt de groep bij elkaar om kennis te maken en vertelt Marcella in hoofdlijnen wat we de komende weken gaan doen. Iedereen heeft daarna tijd om de stad in te gaan. Het is een moderne stad en verschilt niet eens zo heel veel van wat wij in Nederland gewend zijn. Wij lopen naar het Nationaal Museum. Dat is een aanrader, want naast een helder en Engelstalig overzicht van de geschiedenis van Costa Rica,  is er beneden ook een grote vlindertuin met alle vlinders die we de komende weken te zien krijgen van heel dichtbij. We doen een tukje en verzamelen ons om met de groep te gaan eten in ‘Balcon d’Europe’. Daarna nemen we een afzakkertje in ‘News’ en worden getrakteerd op een paar muzikanten die ‘Guantanemera’ zingen, maar niet tevreden zijn met onze bescheiden bijdrage. Met het laatste restje jetlag kruipen we ons mandje in.

Dag 3.

We ontbijten vroeg in ‘News Caf’e. Het is een tropisch ontbijt met ananas, papaja, aardbeien en meloen en een espressokopje gevuld met yoghurt. Om half 8 vertrekken we richting de krater van de vulkaan Poás. We lijken geluk te hebben want het is helder weer, maar na een fraaie bergtocht hebben de wolken toch hun positie boven de krater ingenomen. Af en toe staan de wolken ons een blik op de krater toe en ontstijgt er een gejuich vanaf de uitkijkplaats. We wandelen een half uurtje door de nevelige jungle en merken aan onze ademhaling dat we hoog zitten. Het regent en het is fris. We spotten een mooie kolibrie en een eekhoorn. Dan zetten we koers richting Quepos. Onderweg eten we en stoppen we bij de krokodillenbrug. Er worden stukken kip gegooid en dat zal ook wel de reden zijn, dat ze zich niet storten op de koeien die vlakbij grazen. Aangekomen in het mooie hotel in Quepos, springen we in het warme zwembad en jagen we wat oude Amerikanen van hun strandbed. ’s Avonds eten we exclusief, maar heerlijk in ‘El Patio’. Het plaatsje komt een tikkeltje unsafe over met de vele junks langs de dijk, dus we verkennen het plaatsje dan ook liever ‘en groupe’.

Dag 4.

We ontbijten heerlijk in het zonnetje met uitzicht over de oceaan. Marvin brengt ons naar het dichtbij gelegen Nationaal Park Manuel Antonio. Het is een klein park, maar propvol met dieren en mooi gelegen aan het strand. We hebben een gids met een telescoop, die zelfs overdreven kleine diertjes weet te spotten. We zien drie luiaards, een troep zeldzame apen en een agouti (soort knaagdier). Sommigen van onze groep zien een slang en een luiaard op de grond. Dat laatste is uniek, want dat doen ze slecht één keer in de twee weken om hun behoefte te doen. Het park is mooi, maar wel wat toeristisch. ’s-Middags gaan we zwemmen in een heerlijk lauwwarme zee. Wel is het goed opletten geblazen, want de onderstroom is pittig. Met een lokale bus rijden we terug naar Quepos. Het WK voetbal is nog bezig en we zien Duitslang met 3-1 winnen van Portugal in de strijd om de 3de en 4de plaats. ’s Avonds gaan we met de groep eten in een soort hangar, waar een meer lokaal restaurant is gevestigd, ‘Quepoa. Gigantische pizza’s zorgen voor een rond buikje en de broek kan dan ook op de vreethaak. Na het eten struinen we nog even over de kermis, waar een carrouselachtige attractie hevig piepend snelheid maakt en schuin ronddraait. We proberen ringen te gooien om de halzen van flessen wijn, maar het zit ons niet mee.

Dag 5.

We vertrekken naar Monteverde. De rit duurt ongeveer 5 uur. Via flinke bochten en een onverharde weg komen we in de stromende regen aan in ons hotel ‘El Bosque’. Daar aangekomen is de WK-finale (Italië – Frankrijk) al aan de gang. We pakken stoelen uit het restaurant en gaan met z’n allen in de receptie voor de TV zitten. We bestellen drankjes en pizza’s. Gert-Jan gaat er met de pot vandoor, hij heeft de uitslag juist voorspeld. We slapen in schattige cabins. ’s Avonds splitst de groep zich in tweeën. Wij gaan naar de kikkertuin, waar we prachtige exemplaren zien. Het zijn allemaal kikkers die ook in Costa Rica voorkomen, zoals de blue jeans frog (rood met blauwe pootjes). De rest doet een nachtelijke junglewandeling en zijn drijfnat als we ze weer oppikken. Ze hadden een nogal langdradige gids, maar ze hebben wel een toekan gespot. We eten lekker in het hotel zelf.

Dag 6.

We staan vroeg op en horen op de achtergrond het geluid van brulapen. Onderweg richting de broodjeszaak attendeert een gids ons op een prachtige vogel. We zien de quetzal in zijn telescoop in al haar pracht. Dit schijnt de plek bij uitstek te zijn om de quetzal te spotten. Bijna iedereen in de groep heeft er hier wel één gezien. We vertrekken richting het Nationaal Park Monteverde. We houden het gelukkig droog en we gaan op pad met een gids en een kleine groep. De wandeling door het nevelwoud is prachtig en de gids vertelt op een leuke manier over alles wat groeit en bloeit in de jungle. Na de wandeling rusten we wat bij een tuin waar bakjes suikerwater zijn opgehangen voor de vele kolibries. Een klein beetje zielig is dat wel, want de vogels leven door het suikerwater een paar jaar korter dan wanneer zij de zoetigheid uit bloemen zouden peuren. We zien een neusbeertje bij de ingang van het park en we lopen over een hangbrug weer een stuk het park in. We zien de ‘red lips’-plant (ook wel Mick Jagger-plant) genoemd. We lunchen bij Stella’s Bakery (broodjeszaak). Lekker in de zon eten we onze broodjes op en voetballen we met wat jochies uit de buurt. In de middag gaan we de skywalk doen. In een wandeling van ongeveer 2,5 uur lopen we over 8 hangbruggen, waarvan er eigenlijk maar één een beetje griezelig is. We zien slapende uilen, eekhoorns en een luiaard. We zijn wat aan het klieren en gaan springen op de brug en hebben eigenlijk geen oor meer voor de verhalen van de gids. Het was een vermoeiende, maar onvergetelijke dag in de natuur. We praten na in een heerlijk restaurant, rondom een enorme boom.

Dag7.

Een gedeelte van de groep gaat de Canopy-tour doen. Een soort tokkel-route dwars door de boomtoppen, waarbij je al snel een aantal kilometer bestrijkt. De route eindigt met een tarzanswing, maar dat is voor de echte bikkels. Een ander gedeelte gaat lopen in het vlakbij gelegen Çhildren Rain Forrest’. Ook dat bos puilt uit van de dieren. Ook de trails vlakbij het hotel zijn prachtig. In de middag gaan we op pad richting Liberia. We moeten een flink stuk hobbelen om de grote weg op te komen. We doen 2 uur over een afstand van 33 km. Daarna verder op de Pan American Highway, een weg die loopt van Alaska tot diep in Zuid Amerika. Het stelt niet veel voor, een tweebaansweg met flink wat gaten en hier en daar een koe op de weg. Om half 7 komen we aan bij hotel ‘Él Bramadero’. Dit is het minste hotel tot nu toe. De kamers zijn simpel, de douche geeft een elekrische schok, de airco piept en ’s nachts springt ineens de TV aan en kijken we verbaasd naar ‘’Mister Ed, het pratende paard”. Aan de andere kant, zijn we tot nu toe ook aardig verwend geweest met de hotels die we gehad hebben.

Dag 8.

We staan vroeg op en gaan naar de bakker Musmanni. Hier slaan we voor een habbekrats heerlijke broodjes in. We rijden door naar het park Rincon de la Viejo, een vulkanisch gebied. De wandeling is voor het eerst deze vakantie wat pittiger en we klauteren over stenen en boomstammen. Onderweg passeren we verschillende geisers, zwavelbaden en blubberende plassen modder. Het stinkt hier naar rotte eieren. We zien overal groene parkieten en bij de uitgang een haast tamme coati (een soort neusbeer). Een gedeelte van de groep blijft de middag hangen bij het lekkere zwembad, een ander gedeelte gaat paardrijen en ook lopen er een paar naar mooie watervallen. Op het eind van de dag verzamelen we en rijden we met de bus terug naar Liberia. We komen iemand tegen die een boa constrictor heeft gevangen in het gras. Hij laat ‘m vervolgens weer vrij en het is haast ongelofelijk hoe zo’n groot beest haast in het niets verdwijnt. Vol indrukken zitten we ’s avonds in een typisch Costa Ricaans restaurantje te eten.

Dag 9.

We rijden naar La Fortuna, maar maken eerst een stop bij Musmanni om lekker te ontbijten. We rijden langs een groot meer en spotten een paar toekans. Onderweg drinken we koffie bij een Duitse bakkerij, waar de ski’s aan de muur hangen. De vulkaan Arenal is helaas in nevelen gehuld, maar de kamers van de Lavas Tacotal Lodge maken veel goed. Er zit zelfs een 2-persoons bubblebad in. ’s Avonds gaan we naar de vlakbij gelegen thermale baden ($ 25). Het complex is superrelax en prachtig opgezet. Er zijn enorme warmwaterbaden, waarbij de energie voor de verwarming uit de vulkaan wordt getrokken. Op krukken in het water drinken we heerlijke koele blackberry-shakes en zien we grote vleermuizen en kikkers rondom de baden.

Dag 10.

Met een gids rijden we richting de Nicaraguaanse grens, maar eerst stoppen we (als vanouds) bij Musmanni. We stoppen bij de leguanenbrug, waar de enorme reptielen in de boomtoppen liggen te luieren. Aangekomen op de plaats van bestemming stappen we op de boot om de Cano Negra af te varen. Het wemelt van de dieren langs de rivier. We zien veel soorten reigers, ijsvogels en slangehalsvogels. Maar we zien ook weer brulapen, luiaards en Jezus Christ Lizzards (die bij gevaar over water kunnen rennen) We zetten een voet in Nicaragua (‘been there, done that’) Als we weer terug zijn eten we lekkere tonijnpasta en rijst met kip voordat we weer richting onze luxe lodges vertrekken. We rijden langs gigantische ananasvelden. Helaas ligt de vulkaan nog steeds in de mist. ’s Avonds gaat een gedeelte van de groep na het eten door naar de plaatselijke discotheek om salsa-moves te etaleren, de rest denkt rustig te kunnen gaan slapen. Maar de stappers zien bij thuiskomst de vulkaan helder in beeld en maken de rest van de groep wakker. We horen de vulkaan bulderen en zien de stromen lava naar beneden denderen. Een onvergetelijk gezicht.

Dag 11.

We gaan op weg naar Sarapiqui, waar we gaan raften. Het is een leuke raft, zonder dat het ergens echt griezelig wordt. We rijden door naar Puerto Viejo, waar we slapen in hotel El Bambu. Wederom een prachtig hotel, met een heerlijk zwembad. We trekken wat baantjes, doen wat inkopen in het knusse dorpje en kijken naar de voetbalwedstrijd midden in het dorp. We doen het vandaag rustig aan en genieten van een voortkabbelende dag.

Dag 12.

Vandaag staat Tortuguero op het programma. Je kan daar niet helemaal met de bus komen, dus Marvin rijdt ons zover hij kan. Het vervolg van de reis moet per boot gebeuren. Dat duurt allemaal even omdat de boot nog niet vol zit. We hangen dus wat op de kade en zien hoe een plaatselijke gids onze reisleidster probeert te versieren. De boottocht is prachtig. We scheuren over de rivier c.q. kanaal met aan weerszijden jungle met bamboe en palmbomen. Na 1,5 uur varen bereiken we ons hotel ‘Jungle Lodge’. Het hotel is omsloten door water en bos en vanuit de schommelstoel zie je de toekans voor je langs vliegen. Een gedeelte van de groep gaat wandelen en moeten zich door de modder een weg banen naar een fraai uitzichtpunt. Onderweg zien ze overal kleine felgekleurde gifkikkertjes. ’s Avonds eten we bij een soda (=goedkoper restaurant met beperkte menukaart), “Miss  Miriam”, dat te bereiken is via een watertaxi. Het is een heel gezellig tentje, waar alles in grote schalen wordt opgediend. De gamba’s zijn een aanrader, maar de kip in Caraïben style is ook heerlijk. Na het eten gaan we door naar de bar annex disco. Het lijkt wel een Malibu reclame. Alles is van hout, de krabben lopen over de vloer, de krukjes zijn mintgroen geschilderd en het is reggae dat de klok slaat. Ook al draait de DJ speciaal voor ons westerlingen nog even de Venga Boys en Modern Talking... Om 22.00 uur ontmoeten we onze gids en beginnen we aan onze zoektocht naar schildpadden. In rap tempo lopen we over het strand. Na een flinke tijd zoeken vinden we een grote zeeschildpad. We wachten rustig af totdat de schildpad eieren gaat leggen. Dan is het beest nl. in een soort trance en kunnen we, zonder de schildpad te storen, mee genieten. De eieren zijn zo groot als glibberige pingpongballen en worden per serie van 2 a 3 gelegd. In totaal legt het reptiel er zo’n 100. Het is een adembenemende ervaring. Het beest heeft het zwaar en gromt en puft er zelfs bij. Het is absoluut één van de hoogtepunten van deze reis.

Dag 13.

Vandaag is het vooral een reisdag. We zien nog wat toekans voordat we de boot pakken. Tijdens de boottocht zien we een kaaiman, die met de bek open ligt te zonnen. Als we de boot hebben verruild voor de bus, stoppen we nog even bij de Del Monte bananenfabriek, waar ook een kokosnotenverkoper staat met twee kolossale kevers die hij op een stokje heeft zitten, om nieuwsgierige klanten te trekken. De fabriek is indrukwekkend en ondanks alle handarbeid behoorlijk efficiënt georganiseerd. Uiteindelijk komen we aan in het relaxte Cahuita, een plaatsje typerend voor de Caraïben. Het wordt omringd door zee en reggae en rasta voeren de boventoon. De keerzijde zijn de drugs en daarmee soms de creeps op straat. Maar Cahuita is een plaatsje om nooit te vergeten, alsof je in een heel andere wereld stapt. We hebben er een klein hotelletje, vlak aan zee. Alles is er overigens heel klein, inclusief het minuscule zwembadje. We eten heerlijk in restaurant Coral Reef en een groot gedeelte van de groep gaat nog even flink stappen in de gezellige ‘’Coconut-bar”. Eenmaal in bed genieten we van het geluid van de zee en de wetenschap dat op nog geen 5 meter een luiaard in de boom hangt.

Dag 14.

We slapen lekker uit en passen ons ritme aan, aan dat van het dorpje. We sjokken richting een leuk tentje, waar we op ons gemak wat pannenkoeken als ontbijt nemen. We lopen het vlakbij gelegen nationaal park in, waar we een zandpad bewandelen dat evenwijdig aan de zee loopt. Het pad wordt onderbroken door een bewegend, groen lint, bestaande uit duizenden mieren die een blaadje met zich meezeulen. We nemen een break en gaan liggen in het heerlijk lauwe water onder een strakblauwe hemel en overhangende palmbomen. We zien veel brulapen en een toekan van dichtbij. De tocht is pittig (9 km), maar absoluut de moeite waard. We regelen een taxi terug naar Cahuita en eten heerlijk in het Italiaanse restaurant ‘Relax’.  

Dag 15.

Vanmorgen vertrekken we jammer genoeg uit het ‘rastafari’ dorpje Cahuita. We ontbijten lekker (pannenkoeken met yoghurt & vers fruit). Om +/- 07.45 uur vertrekken we richting Panama. De rit naar Panama is best lang en het lijkt soms wel alsof de chauffeurs dronken zijn met al dat geslinger vanwege de kuilen in de weg. De grens tussen Costa Rica en Panama ziet er een beetje kneuterig uit. Eerst allemaal in de rij met paspoorten en Visa-briefjes, dan de bus de brug over terwijl wij wandelen over de brug (met gaten). We rijden verder totdat we bij de haven zijn. Marvin laten we hier achter. Het is hier een beetje smerig en je ruikt overal vieze luchtjes (vis, diesel en rotte eieren). Na een half uurtje varen bereiken we het eiland Isla del Colon (vernoemd naar Columbus – Christobal Colon). Wij arriveren in hotel ‘Los Delfines’ in het plaatsje Bocas del Toro. ’s Middags maken we een uitstapje naar “red frog beach”; alweer zo’n mooi eiland! Lekker hoge golven, een mooi strand en pelikanen die boven je hoofd vliegen. Met dank aan een soort bewaker zien we eindelijk een klein gifkikkertje (die overigens alleen hier voorkomen) in de vrije natuur. Om half zeven, varen we terug met een leuke kapitein. Hij vertelt nog dat dit eiland is opgekocht door een projectontwikkelaar en volgebouwd gaat worden met 250 villa’s èn een golfbaan. Je kunt wel raden hoe het dan met deze kikkertjes gaat aflopen... Belachelijk! We willen al bijna een actiegroep oprichten. Bij het restaurantje op de hoek eten we een heerlijke wrap met saté. Overal in Panama eten ze saté, dus da’s smullen.

Dag 16.

Vandaag worden we gewekt met regen en dat is niet zo mooi, want we gaan varen. Duitse Marcel wacht ons op, om met de catamaran de zee op te gaan. Het is een superboot, waar we heerlijk relaxen. Inmiddels is de regen verdwenen en liggen we onder een strakblauwe hemel. Marcel zet wat lounge-muziek op en inmiddels komen de eerste dolfijnen in zicht. Het wemelt ervan en we zien ze van heel dichtbij. We snorkelen twee keer en zien veel barracuda’s. Ze zijn vrij klein, dus echt eng is het niet. Marcel vangt er zelfs één met zijn hengels en we kunnen de vlijmscherpe tanden van dichtbij zien. Het koraal is mooi en overal wemelt het van de sardientjes. We zien een grote rog boven het water uitspringen en we luisteren naar de prachtige verhalen van Marcel. Iedereen ligt heerlijk te zonnen en we drinken bier en eten meloen. Een heerlijke relaxdag. ’s Avonds eten we lekker bij ‘El Pecado’.

Dag 17.

Vandaag hebben we een rustige dag. We rijden naar Boquet. We doen daar slechts 3 uur over i.p.v. de geplande 6 uur, omdat er een nieuwe weg is aangelegd. Het kleine stadje wemelt van de Amerikaanse bejaarden, die hier hun pensioen verteren. Dat is ook de reden dat je hier overal real estate reclames ziet om zoveel mogelijk gepensioneerde Amerikanen te trekken. Een klein gedeelte van de groep gaat op excursie naar een koffieplantage. De rest slentert door het wat ingeslapen en regenachtige stadje. We gaan wat internetten en anderen gaan poolen in het hotel. Het hotel is mooi gelegen, omdat er een bruisende beek dwars doorheen stroomt.

Dag 18.

Op naar Dominical en dus terug naar Costa Rica. We hebben aardig wat oponthoud bij de grens. In een chaotisch tafereel moeten we continu onze tassen pakken en openen, om diezelfde oefening een paar meter verder nog eens over te doen. De weg naar onze eindbestemming wordt gaandeweg steeds mooier. De jungle word dichter en we rijden langs een knalblauwe Pacific. Het hotel in Dominical wordt gerund door Nederlanders. Het ligt in een prachtige tuin en de huisjes zijn fantastisch, inclusief koelkast en hangmat. Alles is gemaakt van bamboe en een groot gedeelte van het huisje staat in de buitenlucht en is een soort veranda, afgeschermd met slechts klamboe. We zwemmen in het grote zwembad en genieten van al het luieren.

Dag 19.

Een groot gedeelte van de groep bezoeken de rotsen die zijn ontstaan door eb en vloed. Anderen gaan paardrijden, waar Costa Rica bij uitstek een geschikt land voor is. We wandelen het dorpje in en kijken naar een lokale voetbalwedstrijd. Volop techniek, maar van overspelen hebben ze nog nooit gehoord. We wandelen het strand op en duiken de golven in, ook al is ook hier de onderstoom voelbaar. We doen wat inkopen en slenteren terug naar het hotel. We chillen in de hangmat en bij het zwembad. We eten ’s avonds bij de Thai (prima) en kijken vanuit de veranda naar het knetterende onweer. We drinken een biertje en duiken het mandje in.

Dag 20.

We staan vroeg op, want het is weer tijd om terug te gaan naar San Jose. In de ochtend maken we eerst nog een prachtige wandeling in het vlakbij gelegen kleine natuurpark Baru. We zien toekans, apen, een wasbeertje, zoetwaterschildpad, kolibries en veel verschillende soorten vlinders. Heerlijk om als afsluiting een mooie junglewandeling te maken, ook al is het soms wel heel erg heet. Als de anderen terug zijn van het paardrijden, verzamelen we ons om richting San Jose te gaan. De drukte van de stad zijn we al haast niet meer gewend. We gaan eten in News en gaan met z’n allen door naar een grote kroeg annex feestruimte, waar een band optreedt. Ze zijn briljant en het dak gaat er af als ze ‘Could you be loved’ en ‘Pass the Dutchie’ inzetten.

Dag 21.

Het is de laatste kans om te shoppen en daar maakt iedereen gretig gebruik van. Wij kopen schoenen en anderen typische Costa Ricaanse prullaria. Dan is het echt tijd om back home te gaan. De vlucht naar Miami is soepel. Daar dollen we wat op de luchthaven en proberen de rokers nog ergens een plek te vinden om een peuk op te steken. De vlucht naar Amsterdam kent wat meer turbulentie, maar we komen keurig op tijd aan. We doen nog een grote groepsknuffel en stappen de trein in richting huis.

Saskia Velthuizen & Gert-Jan Duis

Klantwaardering

8,7

Speciale dank aan onze reisleidster “Brigitte”, die ‘super’...
Speciale dank aan onze reisleidster “Brigitte”, die ‘super’ haar best deed opdat het voor iedereen een schitterende vakantie is geworden, door haar enthousiasme, goedlachse instelling een mooie verschijning en representatieve vrouw die altijd vrolijk gestemd was tijdens deze reis.

Peter W. - 9,0
Terug naar boven