Indonesië

Sumatra, Java, Bali en Lombok okt


-Indonesië-
Sumatra, Java, Bali en Lombok

21 Oktober – 17 November
 
Dag 1. 21 Oktober  Venray - Schiphol - Kuala Lumpur
Vandaag was het dan weer zover, een nieuwe reis………vanochtend belde pap mij al om 5.20 wakker, hij dacht dat hij zich zou verslapen en wilde mij vast even laten weten dat hij wakker was, nou ik dus ook…..Na nog een douche en een ontbijtje ben ik mijn spullen in de auto gaan leggen en heb ik mijn cavia’s even weggebracht. Maikel, die mijn autootje en pap weer veilig naar huis zou brengen was er al. Na nog wat laatste dingetjes gepakt te hebben en dat de cavia’s op hun plekje voor de komende vier weken waren geïnstalleerd was het echt tijd om te gaan. Het was erg rustig op de weg (zondag ochtend 07.00 dus wat wil je) en het schoot lekker op. We waren keurig op tijd op schiphol en nadat ik mijn ticket opgehaald had ben ik maar meteen doorgelopen naar de incheck balie. Hier stond een enorm lange rij!!! Nou dat plaatsje aan het gangpad kon ik wel vergeten. Ondertussen stonden er nog vier mensen uit de groep voor mij. Na een eerste kennismaking waren we toch nog redelijk vlug (gezien de rij) aan de beurt om in te checken. En inderdaad dit keer geen plaats aan het gangpad maar een plaatsje aan het raam. We hadden nog even tijd om een kopje thee te gaan drinken. Met uitzicht op de vliegtuigjes (panoramaterras) heb ik nog snel een kopje thee gedronken met pap en Maikel. Toen was het toch echt tijd om door de douane te gaan. Na het afscheid zag ik pap nog even met zijn stok boven de hoofden van de mensen uitzwaaien en toen was ik toch echt alleen op weg naar de volgende hopelijk weer mooie reis. Nog even wat drinken gekocht voor in het vliegtuig en toen op naar de gate. Het was nog redelijk rustig (in vergelijking met de rij bij het inchecken) en ik was dan ook snel door de controle heen. Traditioneel heb ik hier weer even de eerste foto van de vakantie, van het vliegtuig, gemaakt. Ik heb mijn eerste begin in mijn reisdagboek gemaakt en toen konden we al het vliegtuig in. Ik zat naast een aardig Belgisch stel die naar Bali gingen. De vlucht verliep zeer rustig. We hebben zelfs bijna geen turbulentie gehad. Een voordeel van bij het raampje zitten was nu wel dat ik mooie foto’s kon maken van de mooie avondlucht. De rivieren gleden als slangen voorbij en langzaam kwamen er verlichte stipjes in zicht. Boven India zag ik weer, net als tijdens mijn andere reizen, de grenslichtjes mooi flikkeren. Ongelofelijk dat je zo hoog in de lucht in een ijzeren vogel zit en dat beneden je het leven van alledag gewoon aan de mensen voorbijtrekt. Na twee films gekeken te hebben en wat muziek geluisterd te hebben ben ik zowaar heel even in slaap gevallen. Tijdens de vlucht was ik nog weinig medereizigers tegengekomen. Na een dus zeer rustige vlucht kwamen we rond 05.45 ’s morgens in het donker in Kuala Lumpur aan. Dag 1 van de reis “vliegt” altijd letterlijk voorbij.

Dag 2. 22 Oktober  Kuala Lumpur - Medan - Bukit Lawang Bohorok
Omdat ik al eerder op het vliegveld van Kuala Lumpur was geweest wist ik dat ik met het treintje naar de volgende gate moest. Eenmaal daar aangekomen was het nog wel heel erg rustig…….Dus ben ik maar weer even terug gegaan om nog even in de boekwinkel te neuzen. Hier kwam ik Hans, Sonja, Marja en Wim weer tegen. Samen zijn we weer richting de gate gelopen. Ook hier konden we weer vlug inchecken. We hadden uiteraard nu een kleiner vliegtuig. Na ook nu weer een rustige vlucht zag ik ineens vulkanen uit de wolken en de mist opdoemen. Wauw, Sumatra in zicht………Na een zachte landing mochten we via een trapje het vliegtuig verlaten. De vertrouwde warme deken omhulde mij weer meteen. Het vliegveld van Medan was erg klein en bestond uit één gebouw. We moesten naar binnen en daar eerst een visum halen. Nou er stond een klein rijtje met….medereizigers. Tijdens het wachtten heb ik alvast met een aantal mensen kennisgemaakt. Nadat ik mijn visum bemachtigd had mocht ik door de douane. Aan de andere kant werd ik door een Indonesiër opgewacht die even wilde weten welke tas van mij was. Nadat dat was doorgegeven kon ik doorlopen naar de bus, de bagage zou zo meteen gebracht worden. Omdat ik er nog niet helemaal gerust op was heb ik het toch maar even in de gaten gehouden maar inderdaad na een paar minuten kwamen al onze tassen richting bus. Ondertussen had iedereen behalve onze reisbegeleidster zich verzameld bij de bus. Nu was het dus echt tijd om met iedereen kennis te maken. Sandra en ik waren de enige van onze leeftijd in de groep. Over het algemeen was de gemiddelde leeftijd in onze groep hoog (maar tot nog toe heb ik daar nog nooit slechte ervaringen mee gehad). Maar al meteen bij de kennismaking leek het te klikken tussen Sandra en mij. Na nog even wachten kwam ook onze reisbegeleidster eraan, Sabine, ook zij was van mijn leeftijd. Nadat iedereen in de bus geïnstalleerd was en nadat alle bagage gechecked was konden we op weg. Eerst zijn we bij een bank in Medan gestopt om de eerste roepia’s te pinnen. Jaja ik ben weer eens miljonair…..Het voelde weer goed om in Azië te zijn. Alle brommertjes, gebouwtjes,  kleuren en geuren lijken weer heel erg vertrouwd. Nadat we eerst een stukje gereden hadden zijn we gestopt voor de lunch. Ik heb meteen kennis gemaakt met natuurlijk de nasi goreng. Nadat we enige tijd hadden moeten wachtten had uiteindelijk iedereen zijn eten. Bij mijn nasi goreng zaten hele kleine sprotjes (hele kleine hele visjes) met …sambal…..erg heet dus…. Iedereen had zijn buikje rond gegeten en dus konden we weer op weg. Het leek alsof we nog steeds in de stad reden, maar in werkelijkheid staan gewoon alle huisjes in een langgerekt lint langs de weg gebouwd. We reden intussen langs kilometers palmolieplantage. Uiteraard hebben we een stopje gemaakt. Sabine had ons al verteld dat we nog zo’n vier uur in de bus moesten zitten van Medan naar de lodges. Niet omdat het nou zo ver weg was, maar omdat de weg zo enorm SLECHT was. Ze had niets teveel gezegd. De weg leek meer op een groot gat met stukjes weg erin. Het was één grote gatenkaas van gaten en stukken asfalt en stenen. Maar uiteindelijk arriveerden we dan toch tegen het einde van de middag bij de eco lodges. Inmiddels was het gaan regenen. Het regenseizoen is in Indonesië net aangebroken, dus dit zou dan ook vast niet de laatste regen zijn die we te zien zouden krijgen. Toen de bus stilstond kwamen er ineens allemaal jongens aan die maar wat graag je bagage wilden dragen. Het was echt dringen geblazen. Ze wilden allemaal een fooi verdienen. Omdat de lodge aan de overkant van de rivier lag moesten we eerst over een hangbrug heen lopen. Het was steeds harder gaan regenen en dus was iedereen en deels de bagage kletsnat. Even nog wat meer achtergrond informatie over de Bohorok rivier: Een paar jaar geleden heeft er op deze plaats een landslide plaats gevonden. Een groot deel van de rivieroever/ lodges/ huizen zijn weg gespoeld en er zijn ruim 300 dorpelingen verdronken. De brug waar wij nu dus over moesten was een nieuwe brug. Maar hoe dan ook het was een triest verhaal. Enkele van de gidsen die wij de volgende dag zouden krijgen hadden dan ook veel familie verloren tijdens de landslide. Dit verklaarde natuurlijk ook waarom al de jongens er zo gebrand op waren om een fooi te verdienen. Met de weinige toeristen die dit gebied nog bezoeken valt er immers ook een stuk minder te verdienen. Maar goed eenmaal in het restaurant gedeelte (een groot overdekt terras eigenlijk) aangekomen werden we welkom geheten. Sabine ging de sleutels uitdelen. Saskia, Sandra en ik hadden besloten dat Sandra en ik een kamer zouden delen en dat als we “genoeg” van elkaar zouden mogen krijgen dat we dan gewoon zouden wisselen. Saskia vond het niet erg om alleen een kamer te krijgen en Sandra en ik vonden het wel gezellig om samen een kamer te delen aangezien we toch leeftijdsgenoten zijn. We zijn naar onze kamers gegaan maar eerst moesten we nog wel een stukje door de regen lopen. We hadden een ruime kamer met twee eenpersoonsbedden met klamboes. De badkamer was primitief, maar er was (koud) stromend water. Dus eigenlijk was dit toch zo in de jungle voldoende. Toen we onze kamer verlieten om naar het restaurant te gaan om te gaan eten en we buiten kwamen stond ons meteen een mooi moment te wachten. We keken in de bomen voor onze lodge en ja hoor daar zat zowaar een orang oetan!!! Het bleek Abdul de huis orang oetan te zijn. Hij was zo gewend aan mensen dat hij dus geregeld bij de lodges e.d. rondzwierf. Nu was hij dus vrolijk door de bomen aan het slingeren. Nou dat was dus al cadeautje nummer 1 deze vakantie. Bij het restaurant aangekomen was de tafel al voor ons gedekt. We kregen van allerlei gerechtjes, nasi goreng, noodles, groenten, fruit, kroepoek enz. We hebben heerlijk gegeten. Inmiddels begon de vermoeidheid toch wel toe te slaan en dus werd het tijd om mijn bedje op te zoeken. Sandra en ik hebben nog wat liggen kletsen in bed, maar al snel zijn we in slaap gevallen ook al was het dan “nog maar” 20.30.

Dag 3. 23 Oktober  Bukit Lawang Bohorok
Na een ontzettend goede nachtrust van 10 uur was het tijd om op te staan want vandaag zou het “orang oetan” dag worden. ‘S nachts was ik wel nog een keer wakker geworden van een hoop kabaal, op het dak zo leek het. Bij navraag bleek dit dus Abdul te zijn. Bizar, wordt je ’s nachts wakker van een orang oetan op je dak……. Maar goed we kregen een goed ontbijtje (met toast!!, of nasi als je wilde) en daarna was het tijd om op pad te gaan. We gingen met groepjes van vijf en een gids de jungle in. Er liepen trouwens wel evenzoveel jongens mee die maar wat graag je hand vast wilden pakken op de glibberige stukken en op die manier dus een fooi wilden verdienen. Het eerste stuk ging behoorlijk steil omhoog, omdat het natuurlijk veel geregend had was het ook erg modderig. Maar met een beetje kijken waar je je voeten neerzet kwamen we uiteindelijk allemaal goed boven. Hier hadden we een mooi excuus om even op adem te komen, namelijk het uitzicht. We hadden een schitterend uitzicht over de omgeving en de jungle. Alles wat we zagen was groen. Als eerste kwamen we nog langs een cacao boom……chocola…….!! Nadat we nog een stukje hadden doorgelopen liepen we langs de markeringspaal voor het reservaat, de dichte jungle in. Nu werd het spannend, want zouden we orang oetans zien of niet? Dat is natuurlijk altijd weer de verrassing aangezien dieren zich niet op commando laten zien. We stopten even bij een gigantische boom waar een van de jongens even een demonstratie van “je kunt de boom in” gaf. Snel klom hij hoog de boom in (en weer uit). Inmiddels kregen we bericht van een andere rondwandelende jongen dat hij wist waar een orang oetan zat. Nou wij dus vlug het pad aflopen op weg naar de orang oetan. En ja hoor, daar hoog in de boom zat een orang oetan vrouwtje met haar kind. De kleine slingerde vrolijk door de bomen. Dat maakte het fotograferen even lastig, maar hij of zij is toch veelvuldig op de gevoelige plaat vastgelegd. Uiteindelijk hebben we een stuk of 5 orang oetans gezien. Eentje was zo lief om over mijn hoofd te aaien (dacht ik) maar ja als daar banaan op ligt……Ook pakte hij/ zij een stuk banaan uit mijn handen en nek. De handjes voelden heel erg leerachtig aan. Maar wat bijzonder om zo dicht bij deze mooie dieren te zijn zeg. Onderweg hadden we ook geregeld een stopje om even wat te drinken of wat uit te rusten, want het was af en toe een pittig klimmetje. Ondertussen werd mijn rugzak van mijn rug gehaald want die mocht ik echt niet zelf dragen!!! (tja alles voor de gastvrijheid en een fooi, begrijpelijk). We kregen ook verse mandarijn (hier zijn deze groenig aan de buitenkant) en verse passievrucht!! Dat was echt heerlijk!! Na het klimmen moesten we natuurlijk ook weer naar beneden….gelukkig hangen er in de jungle genoeg lianen waar je je aan kunt vasthouden. Maar ook deze zijn door de vochtigheid soms erg glad. En ja hoor ineens schoot ik twee meter aan een liaan omlaag, ik voelde me net even Jane! Ik had dus de modderstrepen inmiddels flink op mijn kleding staan en dan zie je de locals deze stukken gewoon op hun slippertjes lopen?! Eenmaal bij het riviertje ging mijn gids mijn schoenen wassen…..ik kon hier niets tegenin brengen, hij pakte mijn voet vast en begon mijn schoen schoon te spoelen. Ik voelde me toch een beetje genant. Toen we weer terug waren bij de lodges was het inmiddels lunchtijd. Mijn eerste noodles waren een feit…Na de lunch stonden om 13.00 de becaks klaar. Hier waren het brommertjes waar een bakje naast hangt waar je dan met één of twee personen in gaat zitten. Sandra en ik hebben ons samen in een bakje gepropt, het paste net… In een lang lint gingen we op weg. Onderweg hebben we een aantal stops gemaakt, bij een rijstfabriekje, gewoon voor  foto stops en bij een palmsuiker fabriekje. Een fabriekje hier wil zoveel zeggen als een erf bij een huis waar dan een bamboe optrekje bij staat waar de palmsuiker arbeidsintensief gemaakt wordt. We kregen goede uitleg over hoe het proces in zijn werk gingen en we mochten wat proeven, de palmsuiker smaakte eigenlijk best lekker. Het smaakte een beetje naar basterdsuiker, mar dan toch weer net anders. We zijn nog even gestopt bij een viskwekerij en vervolgens zijn we doorgereden naar de rivier. Hier op een grasveldje aan de rivier onder de palmbomen hadden ze voor ons wat dekens op de grond gelegd. Ondertussen werden de kokosnoten vers uit de boom geplukt en open gekapt met een kapmes. We kregen er een rietje bij en drinken maar!!! Was je kokosnoot leeg dat werd deze open gekapt en kon je het vruchtvlees nog opeten. Tja wat wil je nog meer……Dit is een paradijsje, dit is vakantie….enige minpuntje was dat ik daar nou net mijn eerste muggenbeet (van vele) opgelopen heb. Weer terug bij de lodge was het even tijd om te douchen. In onze badkamer stond een mandi bak en er kwam een straaltje koud water uit de muur. Maar ach het was er warm genoeg dus dat koude water was eigenlijk zelfs wel aangenaam. Nadat we nog even uitgerust hadden zijn we gaan eten in de grote ruimte (open ruimte met een dak en wanden die half open zijn van bamboe). Ondertussen waren een paar van de gidsen van de ochtend bij ons komen zitten. We zijn met hen nog even in een prieeltje bij de rivier gaan zitten en toen de gitaar te voorschijn kwam hebben we even vrolijk meegezongen. Ondertussen viel af en toe de stroom uit (de gewoonste zaak van de wereld hier) en dan kwamen er een paar kaarsjes te voorschijn. Omdat de jetlag nog niet helemaal weg was zijn we rond 22.45 toch maar wijselijk weer naar ons kamertje gegaan en gaan slapen.

Dag 4. 24 Oktober Bukit Lawang Bohorok – Tuk Tuk (Samosir)
Vanochtend was ik al om 04.00 wakker. Om 05.45 zijn we opgestaan en na een ontbijtje was het tassen pakken en de bus in. We hadden een flink stuk rijden voor de boeg vandaag. Niet eens zozeer qua afstand maar vooral omdat we via dezelfde weg als waar we over gekomen waren ook weer terug moesten naar Medan. Door de regen van de afgelopen dagen waren delen van de weg echt weg. De gaten stonden vol water en bij de bruggen was het om de beurt rijden om de gaten voor de brug te kunnen omzeilen. Het was wel een mooi schouwspel, vooral de riviertjes stroomden flink. Toen we bijna in Medan waren was het tijd voor de eerste koffie stop. Degenen die wilden konden een sim kaart kopen voor hun gsm, maar dit bleek in de meeste gevallen geen succes te zijn. Ik had gelukkig genoeg aan mijn eigen kaartje en was alleen van plan om sms’jes te sturen naar Nederland. Na een cola en een goed gesprek was het tijd om weer op weg te gaan. Eenmaal in Medan begon het wat drukker op de weg te worden. Ook dit is in Azië altijd een leuk schouwspel. Op de weg geldt het recht van de sterkste zullen we maar zeggen en af en toe zit je met toegeknepen ogen omdat je denkt dat er een ongeluk voor je ogen gaat gebeuren, maar om de een of andere reden gaat het eigenlijk toch altijd goed. Onvoorstelbaar in ieder geval. Ik zag een vliegtuig van heel dichtbij over onze bus heen vliegen, helaas ging dit zo snel dat deze niet op de foto staat, maar het was een mooi gezicht. We gingen verder via de “trans Sumatra highway”. Toen we eenmaal Medan uit waren zijn we gestopt voor een lunch. De rijst en saté gingen er goed in. Na nog wat foto’s van de drukte op de weg gemaakt te hebben konden we weer met z’n allen de bus in. We reden door verschillende landschappen van palmplantages tot rijstvelden tot jungle. Langzaam aan werd het landschap steeds bergachtiger. We hebben nog een stopt bij een lokale snoepwinkel gemaakt. Hier was van alles te krijgen, veelal op basis van vruchten en rijst. We hebben ons tegoed gedaan aan de proeverij en natuurlijk ook het nodige gekocht. De lucht begon steeds donkerder te kijken en ja hoor even daarna barste er een tropische regenbui los. Maar gelukkig zijn deze meestal erg hevig maar ook betrekkelijk kort. We reden nu door behoorlijk bergachtig gebied en na iedere bocht was ik al aan het kijken of lake Toba niet al in zich kwam. En ja hoor daar tussen de bergen doemde het meer op. Lake Toba is eigenlijk een meer dat zich gevormd heeft in een geïmplodeerde vulkaan. Dus eigenlijk  gingen we naar een eilandje in en vulkaan. Toch een beetje vreemd als je er over nadenkt, maar wel erg bijzonder. We zijn even gestopt bij een uitkijkpunt om natuurlijk de nodige foto’s te maken van ons eerste zicht op Samosir en lake Toba. Om 17.30 stond ons bootje klaar dat ons naar het eiland zou brengen. Het was een boot van het hotel die we de volgende dag ook tot onze beschikking zouden hebben. Maar goed in de avond schemering stonden er alweer enkele tientallen jongens die onze tas wel even wilden dragen voor een fooi. Nadat we allemaal met tas op de boot zaten konden we vertrekken. Het was een aangenaam tochtje met mooie uitzichten en goede gesprekken. Toen we aankwamen bleek dat we direct bij het hotel aanmeerden. We konden zo de lobby inlopen. Ook bleek dat we zeg maar zo ongeveer de enige gasten in het hotel waren. Tuk Tuk was ooit een goed bezochte “feest” plaats waar je tot de late uurtjes uit kon gaan. Daar was nu echter totaal niets van te merken. Ook hier is het toerisme drastisch terug gelopen. Maar goed, Sandra en ik deelden de kamer weer, het klikte goed en was gezellig. Nadat we onze tassen op de kamer gezet hadden wilden we even testen of de deur naar het balkon ook van buiten te openen was. Dat bleek niet het geval te zijn haha. Door de kamer van een groepsgenoot zijn we weer op onze eigen kamer beland. Het was inmiddels tijd geworden voor het diner. We zijn met een klein groepje de weg afgelopen (rondweg over het eiland) en zijn uiteindelijk bij de jungle bar bamboo uitgekomen. Dit leek ons wel gezellig. We waren de enigen in het restaurant, sterker nog zo ongeveer alle restaurantjes waar we langsliepen waren leeg of dicht. Er was letterlijk (buiten ons) geen toerist te zien op het eiland. We hebben er een gezellige avond van gemaakt samen. Rond 24.00 waren we weer terug en was het bedtijd.

Dag 5. 25 Oktober Tuk Tuk (Samosir)
Na een goede nachtrust en een lekker ontbijtje begon ons programma van vandaag. Eerst heb ik natuurlijk even de prachtige omgeving gefotografeerd. De bougainville stond volop in bloei en dit gaf een schitterend vergezicht over het meer. Het zonnetje scheen inmiddels al volop. Eenmaal op de boot waaide het toch wel behoorlijk frisjes.  We hadden een schitterend uitzicht met in de verte een vulkaan. Ook de oevers zagen er prachtig uit. Steil oprijzende bergen en op de voorgrond wat huisjes. Het deed me even aan nieuw zeeland denken. Na een toch van ongeveer een uur kwamen we aan bij een Batak dorp. Dit zijn de oorspronkelijke bewoners van Samosir. We moesten nog even en kaartje kopen en toen mochten we doorlopen naar het plein. Hier stonden een aantal typische Batak huizen. Er zaten een paar kindjes en tja die moesten natuurlijk even op de foto. Nadat we hier een traditionele dans gezien hadden (en er een aantal van ons werd uitgenodigd om mee te dansen) stond de boot weer klaar. De volgende stop waren de stenen stoelen van koning Siallagan. Eenmaal aangekomen bij het haventje leek het even uitgestorven maar daar kwam vlug verandering in. Ineens gingen de luiken voor de huisjes weg en stonden er vele vrouwen die aan ons hun spulletjes wilden verkopen. Ze klampten je soms letterlijk vast. Toch kwamen we uiteindelijk (nog) zonder koopwaar bij de tafelen. Hier werd in vroegere dagen recht gesproken. We mochten plaatsnemen op de oude stenen stoelen. Ik was op de enige stoel met “armleuningen” gaan zitten en jaja, dat bleek de stoel van het opperhoofd te zijn!! We kregen een leuke uitleg van een vrij goed engels sprekende Batak man. Na het eerste stuk moesten we naar de volgende kring met stenen stoelen lopen. Hier werd het recht vroeger uitgevoerd, oftewel, hier werd met behulp van zwarte magie het kwade uitgebannen en werd het slachtoffer uiteindelijk op een niet zo heel prettige wijze ter dood gebracht. Na deze uitleg moesten we weer terug naar de boot. Ook nu werden we soms letterlijk aangeklampt in de hoop dat we iets zouden kopen. Uiteindelijk ben ik toch gezwicht en heb er een mooie omslagdoek en een verzilverd olifantje gekocht (en nog wat andere kleine dingetjes). Eenmaal weer op de boot werd het tijd om naar onze lunchplek te gaan. We gingen naar het bamboo café, waar we de dag ervoor ook gegeten hadden. Nu legde de boot echter aan de achterkant aan en moesten we een steile trap op klimmen om binnen te komen. We zijn in een heerlijk lounge hoekje gaan zitten en we konden zo het meer op kijken (want ramen zitten er hier natuurlijk niet overal in vanwege het aangename klimaat). Ik had overheerlijke gebakken bananen met honing en kokos, dat ging er natuurlijk goed in. Na de heerlijke lunch stond de boot weer klaar om ons naar de volgende stop te brengen. De graftombes van koning Sidabutar. Ook hier moesten we eerst weer langs strategisch neergezette verkoop stalletjes lopen. We kregen een korte uitleg bij de tombes en toen was het langzamerhand weer tijd om naar het hotel terug te gaan. Eenmaal bij het hotel aangekomen zijn Sandra en ik nog even gaan internetten, want tja het thuisfront moest natuurlijk even op de hoogte gebracht worden van de belevenissen tot nu toe. We hadden al snel een internet café gevonden, gelukkig, want het begon inmiddels tropisch te regenen. Toen we klaar waren met intenetten (wat overigens super goedkoop was) was de regenbui ook opgehouden en konden we weer naar het hotel lopen. Na een opfris rondje was het tijd om met de groep te gaan eten. We kregen vis van de BBQ en “iets” te hard gebakken frietjes. Maar ach we werden goed verzorgd. We kregen nog gebakken banaan toe, maar het eten was me wat zwaar op de maag gevallen, dus die gingen er bij mij niet meer in. De eigenaar van het restaurantje pakte zijn gitaar en begon voor ons te zingen. We waren toen nog de enigen in het restaurant en dus genoten we van een privé concert. Zijn kleine dochtertje en zijn vrouw kwamen er ook bij zitten. Ondertussen vertelde hij natuurlijk wat over zichzelf en zijn familie. Inmiddels begonnen zich (achteraf gezien) de eerste tekenen in de groep langzaam te voorschijn te komen van wat later de meest “heugelijke nacht” van de vakantie zou worden. Na een welverdiende fooi gegeven te hebben ging iedereen redelijk op tijd weer terug naar het hotel.

Dag 8. 28 Oktober  Payabungan – Bukittinggi
Na een déjàvu nacht van af en toe slapen en wakker zijn was het weer ochtend en tijd om op pad te gaan. Na een ontbijtje met toast en thee heb ik onze beidde tassen ingepakt en toen was het weer tijd om op weg te gaan. Om 08.00 zijn we vertokken. We hebben eerst een flink stuk gereden en zijn toen gestopt in een dorpje waar we een jungle tocht zouden gaan maken. Ondertussen moest iedereen al het liefste opgeven wat er gegeten werd. In goed overleg met de rest van de groep hebben we de keuze tot twee verschillende gerechten beperkt zodat we als we klaar waren met de jungle tocht ook redelijk snel zouden kunnen eten en dan weer verder konden gaan. En dit was voor de keuken natuurlijk wel zo handig. Nadat dit allemaal geregeld was konden we op weg. Nadat we een stuk over de weg hadden gelopen en een dorpje voorbij waren konden we de echte jungle in. Hier gingen we steil omhoog via een cementen pad. De gids liet ons van alles zien, kaneel, gember, cashewnoot, rubber, zure vruchtjes,palmsuiker, citroengras, betelnoot, pyriet en peper. Het was een mooie tocht. Ook hebben we nog een gifgroene slang gezien die een even zo gifgroene hagedis aan het verslinden was. Op de terugweg werd ik aangesproken door het dorpshoofd en samen met de gids hebben we een praatje gemaakt. Hij vroeg of ik veel foto’s gemaakt had en of ik er een paar wilde opsturen als ik weer in Nederland was.We hebben onze weg weer voortgezet. Het was nog een flink stuk rijden naar Banjol, oftewel naar de evenaar!! Inmiddels begon het flink te regenen. Na  een toiletstop kamen we dan eindelijk in de stromende regen bij de evenaar aan. Ik wilde toch wel erg graag even naar buiten en op “de streep” alias de evenaar staan. Dus in de stromende regen met een klein parapluutje van de buschauffeur ben ik op de evenaar gaan staan.  Ik heb hier zelfs een hele wazige foto van! Normaal gesproken wemelt het hier van de verkopers maar door de regen was het verdacht stil. Inmiddels hadden een paar doorzetters zich bij de ramen van de bus verzameld. We hebben er een paar in de bus gelaten die flink hun waar aan begonnen te prijzen. Na een dikke 20 minuten onderhandelen had bijna iedereen in de bus wel een T-shirt gekocht (ik dus ook). Verder kun je normaal een leuk testje doen bij de evenaar. Aan de ene kant van de streep loopt het water linksom weg en aan de andere kant van de streep loopt het water rechtsom weg. Maar ja, vandaag viel het water gewoon loodrecht uit de hemel, dus dat testje hebben we maar overgeslagen. We hebben weer koers gezet richting Bukittinggi. In het donker (rond 19.00) kwamen we aan bij het hotel. Voor de groep was er ondertussen een diner geregeld bij Dodi, een gids die ons anders (als we volgens schema een dag eerder in Bukittinggi gearriveerd waren) een rondleiding door de canyon had gegeven. Zijn vrouw had de hele dag in de keuken gestaan om voor ons een echte Indonesische rijsttafel te maken. Nadat we bij Dodi aangekomen waren stond er een hele grote tafel met wel meer dan 20 verschillende gerechten op tafel. Het zag er voortreffelijk uit. Alleen jammer was dat we nog niet helemaal hersteld waren en dus wat voorzichtig waren met eten (althans ik wel). Ik heb van verschillende gerechtjes geproefd en het was overheerlijk. Ook erg leuk was dat we dus gewoon in Dodi zijn huis aan het eten waren. Bijzonder allemaal hoe we hier zo gastvrij werden ontvangen. Sandra en ik sliepen vannacht samen op een kamer. We hadden onze tassen al pak klaar want de volgende ochtend zouden we vroeg vertrekken. Het hotel zou voor ons een ontbijt pakketje maken omdat we rond 05.00 moesten vetrekken. Dus na een lekkere douche gauw naar bed……

Dag 9. 29 Oktober  Bukittinggi –Padang - Kuala Lumpur – Jakarta
De laatste nacht op Sumatra zit er weer op. Vandaag vliegen we naar Java. Na een zeer korte maar goede nachtrust  was het tijd om op te staan, onze tas te pakken en naar de bus te gaan. Beneden in de lobby stonden onze ontbijtpakketjes al op de balie klaar. Nadat iedereen en het ontbijt in de bus zat was het tijd om aan te rijden. We moesten nog ongeveer twee uurtjes rijden naar het vliegveld. Het was nog donker en we moesten nog een flink stuk door de bergen, dus dat was even wat minder maar…….langzaam aan zagen we het licht worden en de bergen kwamen langzaam tevoorschijn uit hun mystieke nevelen. Dat was nog eens een mooie laatste ochtend op Sumatra. Ik ben al vlug begonnen aan mijn ontbijtje en dat ging er met smaak in! Rond 06.30 kwamen we aan op het vliegveld van Padang.  Ik had me een heel erg klein vliegveldje voorgesteld (zeg maar vergelijkbaar met dat in Medan) maar het bleek toch wat groter te zijn. Het was er al ontzettend druk. En wij als toeristen hadden de nodige bekijks. Eerst moesten we door de douane en moesten al onze tassen door de röntgen. Bij het inchecken stond inmiddels al een flinke rij. We zouden een groepsincheck hebben en omdat Sabine nog niet beter was ben ik rond gegaan om ieders paspoort te verzamelen. Ik had even een déjàvu, waar had ik dat toch eerder gedaan….op weg naar nieuw zeeland liep ik ook al met een stapeltje paspoorten rond voor een groepsincheck in Maleisië…. Eigenlijk zouden we vanuit Padang rechtstreeks naar Jakarta vliegen, maar omdat in europa de Indonesische luchtvaartmaatschappijen op de zwarte lijst stonden moesten we eerst naar Kuala Lumpur en vandaar uit weer naar Jakarta vliegen met een andere luchtvaartmaatschappij. Maar goed omdat we met air Asia vlogen (vergelijkbaar met easy jet) was er een strikt gewicht limiet voor de bagage. En je raad het al….daar had niet iedereen zich even goed aan gehouden (je mocht 15 kg per persoon meenemen). Dus….dat werd exces bagage fee …oftewel..dokken… Nou nadat dat allemaal geregeld was konden we doorlopen naar de controle. Hier moest nog weer een belasting betaald worden, maar dit werd door djoser gedaan. Hierna moesten we nog een keer door de douane en toen konden we eigenlijk al bijna doorlopen naar de gate. Het leuke was, was dat je zelf je plaats mocht uitzoeken omdat er geen vaste plaatsen op je ticket staan. Henk wist een mooi plaatsje bij de nooduitgang te vinden, dus daar zijn Sandra en ik graag bij aangesloten. Toen we opstegen maakten we eerste een rondje over zee, we hadden een prachtig uitzicht over de kust van Sumatra, een paar eilandjes en vulkanen!!! Na een aangename vlucht van een uurtje met zeer goede gesprekken kwam Kuala Lumpur alweer in zicht. Hier moesten we een flink stuk taxiën en kwamen we in een bijgebouw aan (het leek de polderbaan wel).  We moesten via een trapje het vliegtuig uit en een stukje lopen voordat we in de hal kwamen. Hier moesten we door de douane en kreeg ik weer een stempel in mijn paspoort!!!! (blijft leuk). Omdat we dus door de douane moesten,  moesten we ook weer opnieuw onze bagage ophalen en opnieuw inchecken, dus hier begon het hele ritueel weer. Ik heb wederom alle paspoorten verzameld en ingecheckt voor de hele groep. Ook hier moesten we natuurlijk weer exces bagage fee betalen. Hans betaalde deze zodat we die later weer in de groep konden verrekenen. Weer door de controle en toen was het tijd voor een broodje en vooral voor wachten. We moesten geruime tijd wachten voordat we het vliegtuig weer in konden. Dus ook hier weer goede gesprekken gevoerd en wat rondgelopen. In het vliegtuig was het wederom kiezen waar je ging zitten. Ik zat lekker bij het raam bij de nooduitgang. De vlucht verliep rustig en na een paar uurtjes kwam Jakarta in zicht, overal zag je meteen rode daken daar waar je op Sumatra alleen maar golfplaten daken zag. Eenmaal geland sloeg de warmte ons weer tegemoet. Ook hier moesten we eerst weer een visum aanschaffen en kreeg ik weer een stempel in mijn paspoort. Vervolgens moesten we via een lange rij door de douane. Hierna heb ik nog maar even geld gepind en toen konden we onze bagage ophalen. Hier op Java stond onze buschauffeur en zijn collega ons al op te wachten. Zoals in iedere grote Aziatische stad…was het hier DRUK! Eenmaal in de stad aangekomen was het soms langzaam rijden en stilstaan. Ook begon er inmiddels een flinke stortbui met onweer, ach ja we zaten droog. Vlak voor we de stad echt naderden kwamen de overbekende slopenwijken eerst in zicht, met op de achtergrond grote wolkenkrabbers. Het blijft altijd een surreëel contrast. Na een uurtje rijden kwamen we bij ons hotel aan, het Paragon. Sandra en ik deelden de kamer weer. We zaten op de zevende verdieping en hadden een prachtig uitzicht over Jakarta en de Monas, het nationale symbool van Jakarta, vooral in het donker. Nadat we ons hadden opgefrist zijn we rond 19.00 op zoek gegaan naar een leuk plekje om te eten. We kwamen in een straat die in de lonely planet bekend stond als “het” straatje waar je gezellig kon eten. Het was er verre van druk en zelfs wat uitgestorven. Uiteindelijk kwamen we in een restaurantje en daar kwamen we natuurlijk meerdere groepsgenoten tegen. Nadat we hier lekker hadden gegeten zijn we rond 21.15 terug gegaan naar ons hotel, het was tenslotte door het vroege opstaan en tijdsverschil (Maleisië) een lange dag geweest. We zijn nog even bij Sabine geweest die nog steeds erg beroerd was. Om 22.30 zijn we naar onze eigen kamer gegaan en toen koste het me niet zo veel moeite om als een blok in slaap te vallen.

Dag 10. 30 Oktober Jakarta
Na een goede nachtrust zijn we om 07.30 gaan ontbijten. Om 09.30 zijn we met een taxi op weg gegaan. Saskia, Edwin, Edwin, Sandra en ik gingen vandaag samen op pad. We hebben ons eerst met een taxi (jaja, we pasten allemaal “net” in de taxi) eerst naar Sunda Kelapa laten brengen. Hier zijn we voor de haven uitgestapt en daar stonden we dan. In de verte lagen de grote Buginese schoeners al te wachten in de haven. We zijn langs de hele kade gewandeld. De Buginese schoeners lagen zij aan zij majestueus boven ons uit te torenen. Sommige boten zagen er erg oud en verweerd uit. Er was volop bedrijvigheid in de haven. Al lopend over een dunne balk werden van allerlei waren de boot in of uit gedragen. Hout, zakken meel, van alles. Echt super knap hoe die mannetjes dan over zo’n dunne balk lopen met soms wel twee grote zakken op hun schouders alsof het niets weegt. Onderwijl foto’s makend zijn we tot aan het einde van de kade gelopen. Hier ging de haven over in de zee. Inmiddels begon de lucht al flink donker te kleuren en we besloten om terug te lopen. Onderwijl nog wat foto’s makend kwamen we weer aan het begin van de haven. Hier staat ook nog de beroemde Nederlandse wachttoren. Hier zijn we dan ook even een kijkje gaan nemen. We werden vriendelijk welkom geheten door een Javaan die nog een beetje Nederlands sprak. Na een kort gesprek besloten we om richting de vismarkt te lopen. Hier bijna aangekomen bleek dat de markt onder water stond. Tja dat heb je daar zo nu en dan zo dicht aan zee. We hebben onze lonley planet erbij gepakt en we besloten om nu naar café Batavia op zoek te gaan. Via een mooie route, onder een snelweg door en langs de oude Hollandse ophaalbrug kwamen we bij het Fatillah plein uit waar dus café Batavia ligt. Onderweg kwamen we nog een archeologische opgraving van de oude spoorlijn tegen. Hier had ik die ochtend over in de krant gelezen en het was dus wel grappig om dit even te zien. Bij café Batavia kwamen we nog enkele groepsgenoten tegen. Die beloofde ons al dat het een schitterende entourage was daarbinnen. Nou ze hebben niets te veel gezegd. Je kwam binnen en waande je meteen in de jaren dertig stijl. Overal hingen foto’s, echt honderden en allemaal jaren dertig meubilair. Als je de grote trap op liep kwam je bij de eetzaal. Hier waren ook nog een paar lounge banken. En tja …..dat konden we dus niet aan ons voorbij laten gaan. Onder het genot van een cappuccino hebben we geruime tijd hier lekker gezeten. Totdat er ineens een kakkerlak achter Sandra over de bank liep…. Inmiddels was de bui buiten flink losgebarsten en het goot. Dit was genoeg reden om nog even lekker in café Batavia te blijven en er ook maar meteen te lunchen. Ik vroeg de menu kaart en ineens pakt de ober een ingelijste foto van de muur en geeft die aan mij. Wat bleek nu, op de achterkant van enkele foto’s was de menukaart geplakt. Ik mocht dus van de achterkant van de foto van robert redford mijn lunch uitkiezen. We verhuisden naar de eetzaal en ook daar was het weer een echte jaren dertig stijl. We hebben genoten van een voortreffelijke lunch. Na de lunch en dus ook na de tropische regenbui besloten we om weer verder te gaan. We liepen naar het tegenoverliggende museum en mochten nog even binnen om een paar foto’s te maken van het beroemde kanon wat hier staat (symbool voor vruchtbaarheid). Bij de ingang kwamen we een Javaan tegen die ons vroeg of we het wajang poppen museum ook al hadden bezocht., Op onze reactie dat dat al gesloten was had deze meneer een mooi antwoord. Hij was er conservator en had de sleutel. Hij kon ons wel even een privé rondleiding geven. Dat lieten we ons natuurlijk geen tweede keer zeggen. We kregen dus een privé rondleiding. Boven bij de wajang poppen kregen we uitgebreide uitleg over het vervaardigen van wajang poppen en het wajang spel. Uiteraard lieten we deze man met een mooie fooi achter. Toen moesten we een taxi zien te vinden die ons vijven terug naar het hotel zou brengen. Uiteindelijk zijn we naar het station gelopen en vonden daar met behulp van een agent geloof ik een taxi. Dat was toch even lastig. Sandra en ik zijn nog eerst even gaan internetten voordat we naar het hotel gingen. Moe maar voldaan kwamen we weer bij het hotel aan. We zijn weer bij hetzelfde restaurantje als de dag ervoor gaan eten en dat smaakte wederom prima. Om 21.00 hadden enkele mensen in de groep een vergadering belegd over het wel en wee van de reisleidster. Gelukkig was Sabine weer een stuk opgeknapt en kon ze weer gewoon verder deelnemen aan de reis. Hierna was het weer echt bedtijd.

Dag 11. 31 Oktober Jakarta - Bogor – Bandung
Bye bye Jakarta…..Om 05.30 ging de wekker en om 06.00 stond het ontbijtbuffet al voor ons klaar. Om 06.30 vertrokken we weer met de bus, nu op weg naar de tuinen van Bogor. We waren bewust vroeg vertokken zodat we de spits in Jakarta voor zouden zijn. En dat is ons gelukt. Al snel zaten we op de snelweg richting Bogor, het oude buitenzorg. Onderweg hadden we af en toe een pachting uitzicht op een vulkaan die dan ineens uit de wolken oprees. Eenmaal bij de tuinen aangekomen (07.30) scheen de zon al volop. We gingen een wandeling maken in de tuinen met een gids erbij. Ik heb vele mooie bloemen gezien en gefotografeerd natuurlijk. We hebben een mooie wandeling gemaakt en kwamen daarbij ook langs een oude Nederlandse begraafplaats. Op het einde zagen we ook nog enkele grote hagedissen bij het meer. Na deze wandeling gingen we met de bus op weg naar Bandung. Bij de theeplantages op de Puncak pas hebben we een stopje gemaakt. We konden even genieten van een mooi uitzicht en ineens was het er ook een stuk koeler (hoogte). Er waren helaas geen mensen aan het werk om thee te plukken. We zijn weer verder gereden en op de top van de pas hebben we gelunched. Wederom hadden we ook hier een mooi uitzicht. Omdat mijn soepje (uiteraard) niet genoeg was voor mij heb ik nog een lekkere chicken sandwich meegnomen voor in de bus…. We moesten nog een flink stuk rijden om in Bandung te komen. Eenmaal in Bandung zijn we naar de angklung school gereden. Op deze school krijgen kinderen les in angklung. Een bamboe instrument. Eerst kregen we even de gelegenheid om wat souvenirs te kopen en tja ook ik kon dat niet laten. Ik heb twee mooie kleine wajang poppetjes gekocht. Hierna mochten we op de tribune plaatsnemen. Er werd muziek gemaakt, gedanst en gezongen door allemaal kinderen in fel gekleurde kledij. Het was een schitterend en ontroerend gezicht om deze kinderen zo bezig te zien. Hun enthousiasme straalde vertederend over op iedereen. Halverwege kwamen de kinderen tussen het publiek zitten er werd er aan iedereen een angklung instrument uitgedeeld. Gezamenlijk leerden we een liedje en mochten we samen met de kindjes muziek maken. Het was prachtig!!! Buiten regende het nog steeds en na de voorstelling zijn we dan ook vlug naar de bus gegaan. We moesten nog een klein uurtje rijden voordat we bij ons hotel in Bandung waren. In dit hotel lag een prachtige patio en terwijl je op je kamer was kon je de regen lekker horen kletteren. Omdat we geen zin hadden om in het hotel te blijven voor het eten zijn we met een taxi met een klein clubje de stad in gegaan. We hebben ons midden in het centrum laten afzetten. Uiteindelijk hebben we bij een chinees gegeten. Voldaan keerden we daarna met de taxi weer terug naar het hotel. Het regende nog steeds….

Dag 12. 1 November Bandung – Pangandaran
Na een wat onrustige nacht (wakker wakker enz) was het dan toch weer tijd om op te staan. Om 05.30 ging de wekker en om 06.30 zaten we alweer in de bus op weg naar het station van Bandung. We moesten de spits voor zijn omdat we anders de trein van 08.00 niet zouden halen. Gevolg was wel dat we dus vóór de spits maar wel al om 07.00 op het station waren. Bij een klein Frans aandoend cafeetje heb ik maar even lekker genoten van een cappuccino.  We kregen de kaartjes van Sabine en even voor 08.00 konden we richting de trein lopen. Er is hier niet echt sprake van een perron, als je naar de andere kant moet loop je gewoon door het balkon van de trein en dan aan de andere kant weer de juiste trein in. Sandra, Sabine, Henk en ik zaten in hetzelfde rijtje, zo konden we natuurlijk weer lekker kletsen. De treinreis was prachtig. We reden door rijstvelden, langs dorpjes en tussen bergen en vulkanen door. We hadden een schitterend continu veranderend uitzicht over Java. De reis duurde ongeveer 4 uur, maar het was 4 uur lang genieten. Ik had wat chocolade broodjes ingeslagen, dus met de lunch zat het ook wel goed. Na het genieten van het mooie uitzicht, goede gesprekken en het maken van vele foto’s kwamen we aan op het station van Banjar. Hier stond onze bus ons weer op te wachtten. We gingen weer op weg, dit keer naar Pangandaran. Onderweg moesten we veel bochtige wegen door de bergen over. Door het regenen kwamen er al soms hele stroompjes van de hellingen af. Je wil hier volgens mij echt niet zijn als het regenseizoen op zijn hevigst is, want dan zijn veel van deze wegen volgens mij onbegaanbaar. In de buurt van Pangandaran was de rivier al flink uit zijn oevers getreden. Ineens kwam de zee in zicht. Een tijd geleden (voor de tsunami) stonden hier blijkbaar veel warungs langs de weg, nu zag het er verlaten en ietwat troosteloos uit. Hele stukken langs het strand waren kaal. Ons hotel lag direct aan zee, je hoefde alleen de weg over te steken. Vanuit onze kamer (drie hoog) kon je de zee horen ruisen.  We hadden een goed uitzicht over de daken van het dorpje/ stadje. Sandra en ik besloten “even” op bed te gaan liggen en ja hoor….we zijn in slaap gevallen. Na een uurtje werden we weer wakker. We hebben even onze spullen gepakt en zijn een stuk gaan wandelen. We kwamen langs een fotozaakje  en hier heb ik mijn sd kaartjes even op een cd laten branden. Een fluitje van een cent en ook niet veel duurder dan een paar centen. Hierna zijn we op zoek gegaan naar internet. We wilden eigenlijk nog even naar het strand maar helaas begon het flink te regenen. We zijn “be ponchood” weer terug naar het hotel gelopen. Tja en wat kun je daar nou beter doen dan op een stoeltje zittend op de veranda voor je kamer genieten van de invallende schemering en het ruisen van de zee……Met bijna de hele groep zijn we ’s avonds gezamenlijk gaan eten. Het restaurantje lag maar een kleinstukje verderop, maar door de aanhoudende regen en de flinke zeewind kwamen we toch enigszins nat aan. Het restaurantje was van de voorkant en een stuk van de zijkant helemaal open, en dus waaiden we zeg maar weg…nadat we een ander plekje achter in het restaurantje hadden gevonden konden we rustig en droog eten. Het was wederom heerlijk (scampi’s). Terug bij het hotel kwamen er nog een paar locals muziek maken. De mensen hier hebben allemaal een verdrietige blik in hun ogen staan. In dit dorp zijn toch zo’n vijfhonderd mensen overleden door de tsunami. Je kunt in ieder geval zien hoe blij ze zijn met de enkele toerist die dit gebied bezoekt…..Na de muziek….was het bedtijd…..

Dag 13. 2 November Pangandaran
Vanochtend konden we….uitslapen…. Maar eenmaal in het ritme van het vroege opstaan werd ik dus ook gewoon vroeg wakker. Ditmaal echter wel van de regen die behoorlijk op het dak roffelde. Eigenlijk zouden we om 09.00 met de becaks vertrekken, maar gezien de regen ging dat even niet door. Door de stromende regen renden we van ons hotel gedeelte naar het ontbijt gedeelte. Het binnenpleintje stond bijna helemaal blank. Na een ontbijtje zijn we weer naar onze kamer gegaan. Hier heb ik heerlijk gerelaxed en even wat gelezen. Rond 10.45 zijn we met een paar groepsgenoten naar het vlakbij gelegen cafeetje gelopen. Hier hebben we een heerlijke cappuccino genuttigd en omdat het bleef regenen zijn we hier ook maar blijven lunchen. Rond 13.00 leek het wat minder te gaan regenen. We besloten om het er gewoon op te wagen en gewoon met de becaks op pad te gaan. De becak rijders stonden al te wachten op ons, we konden instappen en zo vertrekken. We reden eerst naar de lokale markt. Hier liepen we tussen afdakjes en waterstroompjes door om alle handelswaren te bezichtigen. Hierna zijn we bij een palmsuiker fabriekje en een tempé fabriekje geweest. We reden door allerlei achteraf weggetjes en de becak rijden moesten soms flink trappen om de kleine hellinkjes op te komen. We kwamen langs veel kleine huisjes en hutjes. Overal waar we kwamen bleven de mensen en vooral kinderen staan om naar ons te zwaaien. Ook moesten we geregeld onze hand uitsteken om de uitgestoken handjes van de kinderen aan te kunnen tikken. Het deed bijzonder goed om de oprechte lachjes op de gezichten van de kinderen te zien. Ook zijn we nog bij een kroepoek fabriekje gestopt. Hier werd dus verse kroepoek gemaakt Hmmmmm. Als laatste stop zijn we naar een wajangpoppenmaker geweest. Hier werden de wajang hoofden met de hand uitgesneden. Jee wat een arbeidsintensief werkje zeg. De man die ons de poppencollectie liet zien maakte er meteen een kleine opvoering van. Ook mochten we zelf even met de poppen aan de slag. Dat viel toch wel tegen haha, maar was wel erg leuk. Op de terugweg kwamen we langs een stuk strand waar de tsunami flink had huisgehouden. Inmiddels was het weer flink gaan regenen. Het geheel zag er zeer mistroostig uit. De grijze lucht en de regen versterkte dat nog eens. Hele kale stukken strand en stuken puin van wat eens huizen waren, zelf een trapje in het niets (het huis was weg) zijn hier de stille getuigen van de tsunami. Met een brok in mijn keel zat ik daar in die becak. Onvoorstelbaar dat de enkele palmbomen die daar nog fier overeind stonden maar net met hun kruin boven de overslaande golf hebben uitgestoken. We reden hierna ook nog langs een kerkhof waarvan de vele graven naamloos waren……Na de terugkomst was iedereen wat stiller… Eenmaal weer op de kamer hoorde ik Sabine beneden roepen. De masseur was er….als ik wilde kon ik nog een bloedcirculatiemassage krijgen. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb een uur heerlijk kunnen ontspannen en genoten van een massage van de medicijnman. We zijn ’s avonds met bijna de hele groep gaan uit eten. Na de prawns heb ik mezelf getrakteerd op een chocolade fudge ijsje…dat ging er natuurlijk wel goed in! Na het diner en het nakletsen zijn we weer terug naar het hotel gegaan. Hier ben ik heerlijk in slaap gevallen met het geluid van….regen……

Dag 14. 3 November  Pangandaran – Yogyakarta
Vanochtend ging om 05.30 de wekker en ja hoor….het regende nog STEEDS!!!!! Met behulp van mijn parapluutje heb ik mijn backpack toch enigszins droog in de bus gekregen. Hierna weer terug naar de ontbijtzaal, door de regen…. Maar goed, na het ontbijtje zat iedereen al snel in de bus. Iedereen wilde de regen graag achter zich laten. Onderweg zijn we gestopt voor een koffie stop. Hier stond de muziek erg hard en wilde de locals op de vroege ochtend wel een dansje wagen.  Koffie en thee werd hier ouderwets gezet met heet water uit een rubberen emmer. Ook lagen er van allerlei plaatselijke delicatessen in een glazen kastje uitgestald zoals aaltjes, kippenkoppen en kippenpootjes (zeg maar kippennagels) en vissenkoppen. Het zag er niet zo smakelijk uit, althans voor ons dan. Maar onze chauffeur deed zich tegeod aan e rijst met lekkernijen. Nadat we werden uitgezwaaid gingen we weer op weg. Omdat we een lange rit voor de boeg hadden vandaag hadden we de dag ervoor bij het Zwitsers restaurantje lunchpakketjes besteld. Deze zaten allemaal afzonderlijk ik bamboe mandjes ingepakt. Zag er echt super leuk uit. Onderweg zijn we nog bij een dakpannenfabriekje gestopt. De volgende stop was de Borobodur. Omdat het onderweg de hele tijd bleef regenen was ik al bang dat dit in het water zou vallen. Maar wonderlijk genoeg was het vijf minuten voordat we bij de Borobodur kwamen droog en begon het pas weer te regenen toen we goed en wel twee minuten in de bus zaten. De Borobodur is het grootste boeddhistische tempelcomplex ter wereld. Hier waren dan ook heel wat toeristische kraampjes waar de meest vreemde niet bij de Borobodur passende souvenirs werden verkocht (zelfs Maria beeldjes). Met een gids zijn we op pad gegaan. We moesten eerst een stukje lopen en toen kregen we de Borobodur in zicht, jee het was echt waanzinnig groot. We zijn aan de klim begonnen en ondertussen legde de gids van alles uit. Er waren niet veel buitenlandse toeristen en dat was te merken ook. Ons blanke velletje was erg in trek. Ik ben wel meer dan 20 keer met groepjes mensen op de foto gemoeten. Iedereen zit aan je en wil met je op de foto. Wel een rare gewaarwording. De eerste paar keer is dit wel erg grappig. Maar op een gegeven moment wil je gewoon zelf even rond kijken en foto’s maken. Eenmaal naar boven gelopen werd het uitzicht iedere ring mooier. Bovenop kon ik genieten van een prachtig uitzicht over de jungle en de nevel die er mysterieus overheen hing. Ook kon ik de boeddha die in de stoepa zit aanraken, dit schijnt geluk te brengen….Langzaam aan ben ik weer naar beneden gelopen. Hier werd het steeds rustiger en op sommige plekken stond je dan helemaal alleen zonder ook maar iemand te zien, alleen maar boeddha’s. Dat was wel weer even een bijzonder moment. Van de vele kaartjesverkopers die eindeloos aandrongen heb ik uiteindelijk toch maar kaartjes kocht om naar huis te sturen. Bij de bus gekomen heb ik nog een mooi boeddha beeldje gekocht waarbij de boeddha onder een stoepa zit maar je de stoepa er ook af kunt halen. We zaten dus weer in de bus en ja hoor het begon weer te regenen. Het was ons blijkbaar gegund om de Borobodur droog te mogen zien. Het was nog een klein uurtje rijden voordat we in Yogyakarta aankwamen. Het hotel ligt behoorlijk centraal en het heeft en héél groot zwembad!! Onze kamers lagen aan een patio en Sandra en ik hoefden alleen maar het gangetje door te lopen om bij het zwembad te komen. We zijn dan ook meteen gaan zwemmen en hadden zowaar het hele grote zwembad bijna voor ons alleen. Na het zwemmen zijn we met ons inmiddels bijna vaste clubje bij ViaVia (een Belgisch restaurant dat lokale projecten steunt) gaan eten. Hier hebben we goed gegeten. Op de terugweg begon het weer te regenen. Gelukkig had ik mijn plu meegenomen konden we toch gezamenlijk onder de plu’s lopend droog naar het hotel terug gaan. Onderweg zijn Edwin, Edwin, Sandra, Henk en ik nog wat gaan drinken op de patio voor onze kamer (voelt dan toch of je een grote tuin hebt). Rond 23.00 zijn we maar weer gaan slapen, want met al dat lange reizen zijn de dagen soms toch wel vermoeiend.

Dag 15. 4 November Yogyakarta
Vanochtend konden we uitslapen!!! Om 07.30 was het tijd om op te staan en tijd voor een ontbijtje met uitzicht over het zwembad. Om 09.00 vertokken we met de bus naar de Prambanan. Een erg groot hindoeïstisch tempelcomplex. Het zonnetje begon al lekker te schijnen. Door de aardbeving van anderhalf jaargeleden staat een deel van het complex in de steigers. Ook mag je niet meer tussen de tempels doorlopen en mag je er alleen nog omheen lopen. Dat was natuurlijk wel jammer, maar de tempels waren er niet minder mooi om. De zon scheen behoorlijk fel en de temperatuur begon dan ook al flink op te lopen. Op de terugweg zijn we naar een zilverwerkplaatsje gegaan. Hier werd van het beroemde yogya zilver gemaakt. Het zilver werd soms zelfs gebruikt als filigraan zo fijn. De dingen die er gemaakt werden zagen er allemaal erg mooi uit. Mijn ring werd nog even gepolijst met een zeepvruchtje. In de winkel die uiteraard naast het fabriekje lag heb ik een mooi paar oorbellen met citrien steentjes erin gekocht. De volgende stop was een batik fabriekje. Hier kregen we uitleg en konden we met eigen ogen het hele batik proces aanschouwen. Het verven van de stoffen gebeurt hier voor sommige kleuren nog met zoutzuur. Hier stond dus gewoon een man met handschoenen aan stof door zoutzuur te halen. Hoezo arbo wet? Hierna gingen we weer op weg naar het hotel. We zijn bij Via Via gaan lunchen en we zijn even de plaatselijke supermarkt gaan bezoeken. Bij terugkomst was het zwembad wel erg aanlokkelijk en dus zijn we heerlijk gaan zwemmen. Na de zwemparty zijn we met zo ongeveer de hele groep in becaks naar het ramayana ballet gegaan. Eerst kregen we een buffet en ondertussen werd er al gamelan muziek gemaakt. Hierna mochten we naar het openluchttheater. Degenen die de fooienpot beheerden mochten even een kijkje achter de schermen nemen. Er waren namelijk maar twee mensen die even mee mochten en er werd democratisch besloten dat dat de fooienpot mensen waren. De ramayana voorstelling was erg mooi. Schitterend om te zien hoe gracieus er gedanst werd. Ondertussen werd er ook nog gezongen en muziek gemaakt. Na de voorstelling zijn we weer met de becaks terug naar het hotel gegaan. We zijn met z’n vijven nog wat in een nabijgelegen cafeetje gaan drinken en toen was het toch echt weer bedtijd.

Dag 16. 5 November Yogyakarta
Vandaag hadden we en vrije dag. We zijn weer om 07.30 opgestaan en hebben wederom genoten van een ontbijtje met zwembad uitzicht. Rond 9.00 zijn Edwin, Henk, Sandra en ik met de becaks vertrokken voor een dagje Yogyakarta. Voor 5 euro reden de heren ons de hele dag rond. We zijn eerst naar het paleis van de sultan, het Kraton, gegaan. Het zonnetje scheen en het windje was lekker. Ik had een vriendelijke chauffeur die wat over zijn gezin begon te vertellen. Bij het kraton aangekomen kregen we met ons vieren een rondleiding van een mevrouw die zelf nog oud Nederlands sprak. Geweldig, ze had een hele dikke hoornen bril op en ondertussen was ze maar aan het kletsen. Het oud Nederlands was echt oud en soms dan ook wat lastiger voor ons te verstaan maar het was een mooi gezicht. We kregen een mooie rondleiding door verschillende verblijven en ondertussen moesten we uiteraard ook weer op de foto met enkele Javanen. Ook hier in het paleis van de sultan waren de gevolgen van de aardbeving te zien. Tegen het einde van de rondleiding kwamen er enkele schoolklassen binnen, we waren dus precies op tijd in het paleis geweest. De becak rijders stonden ons al op te wachten.  Ze wisten wel enkele mooie plekjes en zouden ons dat wel even laten zien. Zo gezegd zo gedaan. We zijn een wijkje in gelopen en eerst wilden ze ons naar de vogeltjes markt brengen, maar daar hebben we vriendelijk voor bedankt. We zijn hierna naar de ondergrondse moskee gegaan en van hieruit zijn we door smalle steegjes naar de achterkant van het waterpaleis gelopen. Deze paadjes hebben enkele mooie foto’s opgeleverd. Ook hingen er overal veel bloemen en orchideeën die volop in bloei stonden en dan niet 1 bloempje maar hele trossen. Nadat we genoten hadden van het rond kijken zijn we richting Malioboro gegaan, oftewel, de winkelstraat van Yogyakarta. We zijn eerst koffie gaan drinken en een broodje gaan eten bij dunkin donuts. Dat kwam goed uit want inmiddels was de zon verdwenen en hoosde het. Hierna zijn we even gaan shoppen. Oftewel, een tas rijker nu… Hierna zijn Sandra en ik nog naar het postkantoor gegaan want mijn gekochte kaartjes moesten natuurlijk wel op de post. Ouderwets met een hele grote houten stempel werden de kaarten met geweld gestempeld en kon ik ze zelf op de post doen. Met de becaks zijn we weer naar het hotel gegaan. Inmiddels viel er weer een buitje en mijn paraplu was nu toch echt stuk. Sandra en ik zijn even naar de supermarkt gegaan en hier heb ik een geweldig groen exemplaar met kant gekocht (anderen hadden ze echt niet, ik kon alleen nog kiezen uit de kleur…..). We zagen er de humor wel van in. Vervolgens zijn we naar het internet café gegaan. Hier kon ik tevens weer foto’s op cd laten branden. Dit duurde een eeuwigheid maar uiteindelijk is het gelukt. Weer terug in het hotel was het uiteraard weer tijd voor een duik in het zwembad. Vanuit het water kleurde de lucht langzaam roze en viel de avond weer in. We zijn met ons clubje weer bij Via Via gaan eten en hierna weer richting het hotel gegaan. Het was weer bedtijd want de volgende dag zou er weer een lange reisdag op het programma staan. En de ervaring van deze reis is dat een lange reisdag ook echt een lange reisdag is!

Dag 17. 6 November Yogyakarta - Malang
Na een wat moeizame nachtrust (door de airco’s toch behoorlijk verkouden….) werd ik ruw gewekt door een schoolklas chinezen. Zij hadden bedacht om erg vroeg in het zwembad te duiken en kwamen dus luid pratend en lachend langs onze kamer….. Na een ontbijtje zijn we om 08.30 vertrokken vandaag. De busreis was dit keer minder geslaagd. De chauffeur Agus had zijn dag niet helemaal leek het. Hij scheurde er flink op los en reed soms behoorlijk roekeloos. Het was dus eigenlijk niet zo vreemd dat hij werd aangehouden door de politie. Helaas was het een beetje corrupte politie….. hij moest geld betalen en dan kon hij zonder problemen weer verder rijden. Meteen reed hij toch wel iets rustiger. Maar goed door zijn rijgedrag was het niet zo heel verwonderlijk dat ik vandaag toch wat last had van wagenziekte. Ik was dan ook erg blij toen we de bus uit konden voor de lunchpauze. Ik besloot het maar bij een noodle soepje te houden. In de middag reed de chauffeur toch wat rustiger. Maar ondanks dat bleef het een erg lange rit vandaag en voelde ik mij niet optimaal. Onderweg hebben we redelijk wat regen gehad. Het was al na 19.00 toen we in Malang aankwamen. Hier bleek dat de bus niet geheel waterdicht was. Enkele koffers die beneden in de bus hadden gelegen hadden water geschept en de inhoud was doorweekt.  Ikzelf voelde mij lichtelijk geradbraakt na de lange wilde busrit. Door het rijden door de bergen zaten mijn oren helemaal dicht en hoorde ik alles door een waas. Nadat we onze spulletjes op de kamer, die echt heel erg groot was, hadden geïnstalleerd zijn we de stad in gegaan. Saskia had in een gids gelezen dat Toko Oen een koloniaal en zeer leuk restaurantje was. We besloten daar te gaan eten. Het was even zoeken maar toen we het gevonden hadden was het zeer de moeite waard. De inrichting was nog erg koloniaal en je waande je door de geruite kleedjes en aankleding in een soort van oude stationsrestauratie. Het deed echt oud Nederlands aan. Ik besloot voor saté ayam te gaan. Deze was heel goed te eten. Nadat we lekker getafeld hadden vond ik het wel weer tijd worden om terug te gaan naar het hotel. Ik was erg moe en mijn oren zaten nog steeds dicht. We zijn teruggewandeld naar het hotel. Eenmaal in het hotel aangekomen was het toch al bijna 23.00 uur, tijd om te gaan slapen dus……

Dag 18. 7 November Malang - Bromo vulkaan
Vanochtend konden we uitslapen tot 07.00.  Op mijn gemakje ben ik naar de ontbijtzaal gegaan. Na een goed ontbijtje zijn we nog even aan tafel blijven zitten, want…het plaatselijke voetbal elftal was ochtend gymnastiek aan het doen. Is toch erg leuk om te zien. Ik had al een kleine rugzak met spullen voor 2 dagen volgepakt. Vandaag zouden we namelijk richting de Bromo vulkaan gaan. Onderweg zouden we onze eigen bus verruilen voor een kleinere bus die beter de bergen in zou kunnen rijden. Hierdoor moesten we onze grote bagage dus in de bus achter laten. Het laatste stuk met onze eigen bus was al behoorlijk steil. Onze eigen bus had echt de steile weggetjes niet opgekund. Maar goed onderweg naar de Bromo kwam je geregeld bordjes tegen hoe ver de vulkaan nog was. Aan het landschap kon je zien dat er inderdaad een vulkaan in de buurt was. Er stonden veel lange smalle boomstammetjes overeind terwijl  de grond er vooral zwart uitzag. Hier en daar lagen ook lava brokstukken. Halverwege moesten we dus overstappen en mochten we alleen onze daypacks meenemen. Het was en klein busje waar we ook maar net met de hele groep in pasten. De bankjes waren voor Indonesische billen gemaakt en iedereen kwam per twee personen dan ook een half bankje te kort. Maar goed we reden omhoog en dat was het belangrijkste. We hadden een schitterend uitzicht dat iedere bocht weer o’s en a’s ontlokte aan ons. Overal op de vruchtbare vulkaan grond werd van alles verbouwd. Zelfs op de meest steile stukjes waar geen ploeg bij kan zag je dat er gewassen verbouwd werden. Ongelofelijk.  Het laatste stuk ging echt heel erg steil. Je zag de oude kraterrand en ineens stopten we. We mochten de bus uit en waren al bij ons hotel aangekomen. Ik had niet in de gaten dat de vulkaan zo dicht bij was. Ik draaide me om richting het uitkijkterras en stond ineens oog in oog met de Bromo! Wauw!!! Dat was een adembenemend uitzicht. Witte rookpluimen stegen uit de krater op. Midden op de enorme kratervlakte rees de Bromo en de Batur majestueus op. Ontzagwekkend!!! Na van het uitzicht genoten te hebben en natuurlijk na het maken van een aantal foto’s was het tijd om de spullen naar de kamer te brengen. We zouden eerst gaan lunchen. Zo gezegd zo gedaan. De keuze bij de lunch was niet zo heel erg groot en ook het bestellen was wat ingewikkeld. In verschillende etappes hebben we dan toch uiteindelijk allemaal wat te eten gekregen. Ik had een pizza met behoorlijk wat spicy’s erop. Na de lunch was het tijd om te gaan paardrijden. Je kon te voet een wandeling naar de Bromo maken, maar je kon ook te paard gaan. En tja dat liet ik mij natuurlijk geen tweede keer zeggen. Ik kreeg een klein paardje Yoga. Eerst moest ik mijn stijgbeugels even langer maken, want die waren wel erg klein. Het mannetje van het paard keek me even vreemd aan maar liet me mijn gang gaan. Hij sprak gebrekkig engels maar begreep toch al snel dat ik dit vaker gedaan had. Hij hield het paardje vast aan een touw terwijl ik natuurlijk ook zelf teugels had. Hij keek me aan maakte het touw vast aan het zadel en zei “you go”. Nou in een dribbeltje liep Yoga de berg af op weg naar de krater vlakte. Al snel lag ik dus op kop. Omdat draven op zo’n klein paardje niet al te aangenaam is ging ik al snel over in een langzaam galopje. Al snel was ik een heel eind weg. De andere paardjes bleven rustig achter en de mijne had ook niet de behoefte om dicht bij de andere te willen blijven. Inmiddels was ik al bijna halverwege. Omdat de kratervlakte enorm uitgestrekt was ben ik wat op een neer gaan galopperen. Heerlijk…een lege vlakte voor je en dan in galop de wind door je haren.…. dat was o pen top genieten. Zelf tegen de krater wand ging i kin een gestaag galopje omhoog. Het laatste stukje van de krater was veel te steil voor de paardjes. Deze lieten we dus aan de voet van de echte krater staan en wij moesten zelf nog een lange trap beklimmen. Ik heb nog een offer bloemenpakketje gekocht, dit moest je in de krater gooien en…brengt uiteraard geluk. Het zou namelijk de vulkaan goden gunstig stemmen. Het was nog en hele klim naar boen maar uiteindelijk stond ik dan echt letterlijk op de krater rand van de Bromo vulkan. Wat bijzonder mooi. Je kon zo de krater inkijken en de rookpluimen omhoog zien komen. Gelukkig stond de wind gunstig, de rookpluimen stonken natuurlijk behoorkijk naar zwavel. Ik ben een stukje over de krater rand gelopen en kon even helemaal tot mezelf komen. Dat was even een bijzonder emotioneel moment en daar was ik niet de enige in… je kunt gewoon recht in “de buik van moeder aarde kijken als het ware”.  Maar goed na even wat momenten voor mezelf moest ik toch weer naar beneden. Inmiddels begon het al wat te regenen en bijna iedereen was al afgedaald behalve Henk en ik. Ik heb tijdens het afdalen nog wat brok steentjes van de vulkaan meegenomen. Yoga stond nog keurig op mij te wachten. Vrijwel meteen nadat ik erop zat sprong Yoga al aan in een lekker galopje. We stoven samen de krater af en reden iedereen voorbij. Ik had mijn regencape al omgedaan, maar dat was niet geheel praktisch. Dat ding fladderde te veel, maar gelukkig schrok Yoga daar niet van. In één stuk door ben ik in een rustig galopje in de regen met een hele grote glimlach genietend terug gereden naar het hotel. Dit was echt mijn dag vandaag…..Mijn broek was behoorlijk doorweekt, maar de rest was toch redelijk droog dankzij de fladderende regencape.  Ik was zo ongeveer als eerste terug en had me al lang en breed omgekleed voordat de rest terug was. We zijn geloof ik met z’n allen in het restaurantje van het hotel gaan zitten om lekker warm te worden en thee te drinken. Want eerlijk is eerlijk boven op de berg is het toch een aantal graden frisser dan beneden. Inmiddels stonden er een aantal verkopers voor het raam die mutsen wilden verkopen. We zouden namelijk de volgende ochtend de zonsopkomst gaan bekijken en dan zou het…koud zijn. Na lang aandringen ben ik met een aantal anderen toch overstag gegaan en heb een leuke muts gekocht. ’s Avonds zijn we met ook weer de hele groep gaan eten in een restaurantje even verderop (café Lava). Ook hier smaakte de saté weer uitstekend!! (maar wel pittig). Tijdens het teruglopen viel ons op hoeveel sterren je hier kunt zien. Wauw ongelofelijk zo helder is de hemel hier. Na het sterren kijken zijn Sandra en ik naar onze kamer gegaan. Omdat we maar een korte nachtrust zouden hebben en midden in de nacht op zouden moeten staan besloten we om erg vroeg te gaan slapen. Het was inmiddels al wat kouder en hier boven op de berg was ook niet veel anders te doen… Sabine kwam nog even kletsen en hierna zijn we letterlijk onder de wol gegaan. Het was een bijzonder mooie dag vandaag!

Dag 19. 8 November Bromo vulkaan - Lovina Beach
Ik was al om 02.00 wakker en had het koud. Maar ik kon nog “uitslapen” tot 03.30. Toen was het echt tijd om op te staan. Om 04.00 stonden de jeeps voor ons klaar. Nog steeds was de sterrenhemel schitterend. Maar goed. Eenmaal in de jeeps gingen we dezelfde kratervlakte over als de dag ervoor. In het donker met alleen de maan zag de kratervlakte er mysterieus uit. Halverwege gingen we richting de kraterrand waar we met de jeeps weer flinke steile hellingen opreden. Langzaam begon de lucht wat blauwer te kleuren en je kon zien dat de zon in aantocht was. Eenmaal boven bij het uitkijkpunt aangekomen waren we niet de enigen die van de zonsopkomst kwamen genieten. Iedere seconde veranderde de kleuren in de lucht en werd de omgeving door een nevel onthuld. Adembenemend….het was een prachtige zonsopkomst. Het was weer een geniet moment bij uitstek. Na het maken van vele foto’s werd het toch weer tijd om naar de jeeps te gaan. Eerst hebben we nog een lekkere hete kop thee gedronken bij een stalletje. Want eerlijk is eerlijk als je daar zo stil staat wordt het toch wel koud…. Met de jeeps gingen we weer op weg naar beneden. We zijn halverwege nog even gestopt voor nog een mooie fotostop. Eenmaal op de kratervlakte zijn we wedstrijdje gaan doen met de jeep naast ons. Het werd even een leuke krater rally en hoe harden wij lachten hoe meer plezier de chauffeur er ook in kreeg. Inmiddels stonden er tientallen paardjes op de kratervlakte te wachtten op toeristen die een ritje wilden maken, maar ja dat hadden wij de dag ervoor al gedaan. Eenmaal weer bij het hotel aangekomen ging de chauffeur van onze jeep zijn wiel aandraaien…….nou we hebben dus even met verbazing staan kijken aangezien we zojuist nog in deze jeep gerallyd hadden. In het hotel kregen we een lekker ontbijtje, ik moet eerlijk bekennen dat ik daar nu zo langzamerhand ook wel aan toe was. Na het ontbijt werden alle rugzakjes en wijzelf weer in het busje gestouwd en waren we klaar voor de afdaling naar onze eigen bus. Het was nog een rit om van te genieten, het zonnetje scheen, prachtige uitzichten…. Agus en Yusli stonden ons alweer bij de bus op te wachten. Nadat iedereen weer in de bus zat konden we weer op weg. Ditmaal naar de veerboot om naar Bali over te steken. De busrit verliep rustig. Agus reed gelukkig weer een stuk rustiger en we konden genieten van het voorbijglijdende landschap. En ineens doemde daar de zee op. Na een foto stop zijn we bij een winkeltje gestopt. Hier konden we onze lunch inslaan en even wat drinken. Vervolgens reden we met bus en al de ferry op in Ketapang. Bali kon je aan de overkant al zien liggen. Ik had verwacht dat de afstand tussen de twee eilanden veel groter zou zijn, maar dat viel dus reuze mee. We zijn naar het dek gegaan om van het uitzicht te genieten. Henk heeft nog even een zonnebril gekocht van een aanhoudend verkopertje, maar dat leverde leuke taferelen op. En uiteraard was dit een leuk moment om iedereen ongemerkt genietend te fotograferen. En tja daar hebben enkele mensen in de groep handig gebruik van gemaakt. De overtocht verliep soepel, binnen 45 minuten waren we aan de overkant in het plaatsje Gilimanuk. Alleen begon het steeds donkerder te kijken en ja hoor toen we de bus weer in konden en we op Balinese bodem verder reden begon het toch even te regenen. Bali geeft meteen een andere indruk. Het is hier allemaal veel kleurrijker, overal staan ook offerhuisjes met bloemen ervoor. We moesten nog zo’n anderhalf uur rijden voordat we bij het hotel zouden zijn. Onderweg werden we weer door de politie aangehouden. Sabine ging mee naar buiten en na wat gepraat mochten we zonder betaling van smeergeld doorrijden!! We wilden nog “even” pinnen met een aantal mensen. We zijn gestopt bij een pinautomaat in een dorpje. Na lang wachten had dan toch iedereen weer centjes. Ons hotel bleek een luxe complex  te zijn. We werden ontvangen met een drankje en een frangipani flower. Nadat onze bagage was uitgeladen werd het tijd om afscheid te nemen van Agus en Yusli. Zij zouden in één ruk door terug gaan naar Java en doorrijden naar Jakarta!!!! Ze hadden dus nog een flinke rit voor de boeg. Nadat we ze uitgezwaaid hadden zijn Sandra en ik naar onze kamer gegaan. Hier lagen allemaal bloemetjes op het bed en in de badkamer. Het zag er erg mooi en welkom uit. Na even gerelaxed te hebben op ons balkonnetje (met de zee hoorbaar en een beetje zichtbaar in de verte) zijn we gaan eten. Eerst heb ik nog even een snorkel tripje voor de dag erna geboekt. Trouwens dit hotel had ook weer een geweldig zwembad. Met bar in het zwembad. Het eten liet wat lang op zich wachten naar het was de moeite waard. Na het eten besloten Sandra en ik dat we ook nog wel even een massage wilden. Dus zo gezegd zo gedaan. Bij de receptie konden we een massage regelen. Het was wel lachwekkend, we moesten op een matje op de grond gaan liggen en werden daar gemasseerd. Naderhand werd ons natuurlijk de lokale massage olie aangesmeerd (letterlijk haha). Hierna was ik behoorlijk moe van de hele dag. Na de korte nachtrust en de zeewind werd het tijd om te gaan slapen….

Dag 20. 9 November Lovina Beach
Vandaag was weer een uitslaapdag. Na een lekker ontbijtje met de zee op de achtergrond zijn we om 09.00 vertokken. Nadat iedereen zijn flippers gepast had konden we op weg. We moesten nog een uur of anderhalf rijden voordat we bij de bootjes aankwamen. Hier konden we eerst nog wat drinken en toen vertokken we met de bootjes. We vaarden over een rustig stukje azuur blauwe zee. In de verte zag je het eiland waarbij we gingen snorkelen al liggen. Het water had verschillende kleuren blauw en zag er bijzonder mooi uit. In de verte kon je Java nog zien liggen. Ons bootje meerde aan bij het eilandje genaamd Pulau Menjangan, je kon de donkere stukken koraal al vanuit de oppervlakte zien. Bijna direct uit de kant begon het rif al. We kregen onze duikbrillen, snorkels en flippers. En hup daar gingen we het water in. Gelukkig kon ik staan en kon ik dus eerst even op mijn gemak proberen adem te halen door de snorkel. Dat was niet zo’n succes. Ik begon een beetje te hyperventileren en vond het eigenlijk maar niks. Maar goed ondertussen klonken al vele reacties dat het rif zo mooi was en ik wilde toch ook wel wat zien. Nou en daar zag ik ineens de eerste fel gekleurde vis. Spontaan begon ik redelijk normaal adem te halen. Ik werd ineens dolenthousiast van al die gekleurde mooie visjes die ik zag. Je had halve maan vissen papegaai vissen en de meest waanzinnig gekleurde vissen, zwart, fluoriderend paars, roze en groen, rood, oranje, blauw, grijs, citroen geel enz. Zeg maar gerust alle kleuren van de regenboog!!! Het was in één woord adembenemend. Ook het koraal zag er prachtig uit. Ik heb waanzinnig mooi koraal en anemonen gezien. Het rif liep geleidelijk af en ineens ging het stijl naar beneden. Hele scholen van gekleurde visjes zwommen onverstoorbaar onder me. Je kon ze af en toe zelfs bijna aanraken. Ook heb ik het vriendje van Nemo gezien (Nemo zelf was helaas niet thuis…). Uiteindelijk was ik dan zo ongeveer de laatste die het water weer uit ging. Het was heel erg jammer dat ik geen onderwater cameraatje bij me had. Jammer dat ik al dit bijzonder moois niet kon vastleggen, maar goed ik zal het zelf in ieder geval nooit meer vergeten. We hadden een “zeeman” in onze groep zitten die al op vele plaatsen gedoken en gesnorkeld had, maar dit rif behoorde tot een van de mooiste zei hij. Toen was het toch echt tijd om uit het water te gaan. Gelukkig stond er nog een keer snorkelen na de lunch op het programma. We zijn met z’n allen aan land gegaan en hebben daar heerlijk op het strand onze lunch opgegeten. Bijzonder was dat er een hert over het strand liep en die kwam kijken of er nog wat over was van onze lunch. Later liep het hert zelfs zo de zee in om pootje te baden. Erg raar om te zien op een tropisch eiland! Op het strand lag trouwens super veel aangespoeld koraal en allemaal mooie schelpen. Maar ja kijken mag maar meenemen niet…. Na de lunch gingen we weer verder. We zouden een stukje rond het eiland varen om aan de andere kant nog een keer te snorkelen. Maar eerst vaarden we langs de “batcave”, een grote vleermuisgrot. In deze grot zaten duizenden vleermuizen. Je kon ze allemaal op een hoopje zien hangen en een hoop herrie horen maken. We gingen weer voor anker en nogmaals kon ik op en top genieten van de bijzonder mooie onderwaterwereld. Het eerste rif was het mooiste, maar dit deed er zeker niet voor onder. Hier heb ik zelfs een hele grote blauwe zeester gezien. Ook dat was natuurlijk even heel erg mooi. Maar ook aan deze snorkel pret kwam een eind. Het werd langzaam aan weer tijd om richting het vaste land terug te keren. Ondertussen pakten donkere donderwolken zich in de verte al samen. Ineens begon het te stortregenen. De zee was ook een stuk wilder. In onze bikini konden we echter niet “nat” worden, maar onze spullen wel….. Eenmaal weer op het vaste land was een kop warme thee dan ook welkom. Na een drankje was het weer tijd om richting hotel te rijden. Onderweg bleek dat het in de bergen ook flink had geregend. Die regen zocht zich nu een weg naar de zee. En ja hoor de weg was overstroomd. Het modderwater guste naar beneden en nam zelfs hele boomstronken met zich mee. Deze moesten dan ook voor de auto weggehaald worden, maar gelukkig konden we met auto en al nog door de modderstroom rijden. Ondanks dat je de mensen tot kniehoog in het water zag staan. Inmiddels begonnen ook mijn schouders en rug wat zeer te doen. wat bleek, ondanks het snorkelen met een zwemvest en het vaak insmeren was ik tijdens de lunch dan toch wat verbrand. Inmiddels begon het zelfs al behoorlijk zeer te doen. Na weer een anderhalf uur rijden kwamen we weer bij het hotel aan. Sandra en ik besloten om toch nog even in het zwembad te duiken. Dat was lekker verkoelend. Rond 19.30 zouden we gaan BBQ’en. Ik dacht dat dit in het restaurant van het hotel zou zijn, maar toen daar niemand zat bleek dat er voor ons enkele tafels op het strand waren gezet en dat we dus op het strand gingen BBQ’en!!!! Dat was helemaal geweldig. Ook kregen we nog een traditionele Balinese dans te zien. We hadden een jarige in de groep en die werd natuurlijk verrast met een echte lekkere taart, waar we met z’n allen van hebben gesmuld. De dans was bijzonder gracieus en mooi. Nadat de danseressen klaar waren werd het langzaam aan weer tijd om richting bedje te gaan. Inmiddels bleek mijn rug behoorlijk verbrand dus vannacht werd het slapen op mijn buik……

Dag 21. 10 November Lovina Beach - Ubud
Au au, slapen was niet zo’n succes vannacht. Mijn rug is toch wel behoorlijk verbrand. Maar goed na een ontbijtje hadden we de hele ochtend de tijd om lekker relaxed wat voor onszelf te doen. We zouden namelijk pas na de lunch vertrekken naar Ubud. Ik had wel zin in wat verkoeling van het zwembad en dus ben ik nog even het water ingedoken. De zon probeerde ik toch maar even te vermijden. Na het zwemmen ben ik op mijn gemakje mijn backpack in gaan pakken. Ook heb ik nog even lekker op bed gelegen en wat gelezen. Na de lunch was het tijd om met een andere bus richting Ubud te gaan. Als eerste hebben we een stop gemaakt bij de Gitgit waterval. We moesten nog een minuutje of 20 lopen voordat we bij de waterval waren. Onderweg kwamen we langs verschillende stalletjes waar van allerlei souveniertjes verkocht werden. Je werd bij ieder stalletje aangesproken om vooral even te kijken. Volgens Sabine kon je ook hier het beste je kruiden kopen als je deze ten minste wilde. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb wat vanille, kaneel en allemaal kleine zakjes met verschillende kruiden gekocht. Maar goed, we kwamen voor de waterval. Deze was erg mooi en natuurlijk heb ik even de nodige foto’s gemaakt. De terugweg naar de bus was wat vermoeiender doordat we nu alle treden die we af waren gegaan ook weer op moesten. Na nog een drankje te hebben gekocht konden we weer met de bus op weg. De volgende stop was de Pura Ulun Danu Bratan tempel bij het Danau Bratan (meer). Eerst reden we de bergen door. De wolken hingen soms letterlijk om de bus heen. Bij het meer aangekomen moesten we nog even een kaartje kopen en toen konden we doorlopen naar de tempel. De tempel was erg mooi en fotogeniek zo met de bergen en de wolken op de achtergrond. Na ook hier weer een paar mooie foto’s gemaakt te hebben zijn we verder gereden richting Ubud. Ons hotel lag mooi centraal vlakbij het monkey forest. We zagen de brutale aapjes al zitten. Dit keer waren we dus vlug bij het hotel. Hier aangekomen werden natuurlijk eerst weer de kamers verdeeld. En jaja ook dit hotel had weer een lekker zwembad. Meteen na aankomst hebben we maar een duik genomen. Sandra en ik hadden trouwens een eigen terrasje voor onze kamer met pool vieuw. Op ieder bed lag een mooi gevouwen handdoek in de vorm van een zwaan. De deur van onze kamer was gemaakt van fijn houtsnijwerk, het zag er erg leuk uit. Alleen de badkamer……het bleek dat we geen water hadden. Maar na een loopje naar de receptie en het aan zetten van de centrale kraan stroomde er uiteindelijk toch water in onze badkamer. Maar goed het zwemmen was heerlijk, maar zo langzamerhand werd het toch etenstijd. We zijn met een klein clubje naar café Lotus gegaan en hier hebben we allemaal goed gegeten. We zagen telkens weer anderen van de groep die dit restaurantje ook ontdekt hadden. Sandra en ik besloten om nog even te gaan internetten. Al snel hadden we een internet café gevonden. Om 23.00 waren we weer in het hotel en was het tijd om te gaan slapen. 

Dag 22. 11 November Ubud
Nadat ik wakker was geworden ben ik rustig op ons terrasje gaan zitten om een beetje te lezen. Ik had bij de buren een aap op het dak zien zitten . Deze aap kwam steeds dichter bij. Ik dacht dat hij/zij wel daar zou blijven maar nee hoor. De aap klom door de afzetting heen en zat dus ineens bij mij op het balkon. Sandra had de dag ervoor een zak met wat fruit gekocht en deze stond nog op de tafel. De aap had deze blijkbaar ook gezien. Ik pakte de tas en wilde deze nog wegzetten, maar de aap had de tas inmiddels ook al vast. Daar zat ik dus met een aap aan een tas fruit te trekken. Omdat ik niet wist of de aap agressief zou zijn besloot ik toch maar om de tas gewoon los te laten. De aap ging onverstoorbaar het fruit op zitten peuzelen!!! Ik ben Sandra gaan roepen, die sliep nog, en die geloofde me eerst niet helemaal. Maar al snel stonden we met z’n tweeën in de deuropening te lachen om de aap die daar zo brutaal haar fruit zat op te eten. Dat wat hij/zij niet lekker vond gooide die ook gewoon op de grond. Nadat er blijkbaar niks lekkers meer tussen zat ging de aap verder. Nou dat was me even wakker worden. Hierna besloten we om zelf dan ook maar even te gaan ontbijten. Hier hoorden we dat deze aap wel vaker op zoek ging naar iets eetbaars bij de gasten. Maar goed tijdens het ontbijt nog kennisgemaakt met Henk zijn familie uit Australië en toen was het tijd om…te gaan…shoppen!!! Vandaag stond er niks op het programma en inmiddels was het al beginnen te regenen. Sandra en ik besloten de omgeving te verkennen en wat te gaan shoppen in Ubud. Niet voor niets staat er in alle reisgidsen dat Ubud bij de shop plaats bij uitstek is. We zijn van winkel naar winkel gegaan om niet drijfnat te worden, want inmiddels stortregende het. We hebben uiteraard gepauzeerd om wat te drinken. Het bleef regenen en dus zat er niets anders op dan…weer verder te gaan met winkelen. Bij café Wayan aangekomen vonden we het tijd worden om te gaan lunchen. Op ons gemakje op een heerlijk lounge bank hebben we de lunch genuttigd. Hierna zijn we richting de markt gewandeld. Op de terugweg (lees andere kant van de straat ..winkeltjes….) zijn we bij café Wayan chocolade taart gaan eten. Deze hadden we bij de lunch al gezien maar netjes bewaard voor de thee tijd. Ook liepen we op de terugweg langs verschillende massage salons. En tja wat is er fijner dan dat er na een dagje winkelen je voetjes gemasseerd worden? Sandra en ik keken elkaar aan en hup we stonden al in de massage salon. Hier hebben we dus genoten van een heerlijke massage. Nou met een aantal cadeautjes en souvenirs (affirmatievlaggen, oorbellen, ring) rijker kwamen we weer bij het hotel aan. Natuurlijk moesten we even showen wat we allemaal gekocht hadden. Hierna was het tijd om weer een aangename duik in het zwembad te nemen. Na het zwemmen zouden we gezamenlijk om 18.30 naar de traditionele kecak dans gaan. Deze dans wordt door zo’n 50 mannen opgevoerd die allemaal zingen en geluiden maken. Er komt geen instrument aan te pas. De dans was erg mooi en de geluiden/zang werkte erg aanstekelijk op sommigen van ons….. Na de dans zijn we een restaurantje (Gaia) op gaan zoeken.  Ook hier hebben we weer op loungeachtige manier van ons eten genoten. Na het eten hebben we een lekkere wandeling terug naar het hotel gemaakt. Bij het hotel aangekomen bleek dat er geen water was…..oftewel het hotel personeel had de hoofdkraan afgesloten. Naar wederom een gang naar de receptie en het aanzetten van de hoofdkraan hadden we toch nog water…..Inmiddels was het alweer 22.30 en dus …bedtijd…Het was weer een mooie, gezellige maar vermoeiende dag geweest.

Dag 23. 12 November Ubud
Om 07.45 stonden we alweer klaar voor de volgende trip. We werden met busjes opgehaald om vandaag te gaan mountainbiken. Onderweg kwamen we wel erg veel politie tegen. Vreemd dachten we, zo ongeveer op iedere nieuwe weg die we insloegen stonden wel een paar agenten. Ineens werden we verzocht om naar de kant van de weg te gaan. En daar kwam me toch een stoet van zo’n 25 auto’s aan. Er zat van alles tussen. Motorrijders, militaire auto’s een ambulance, busjes en een aantal hele dure wagens….. Eén van die wagens had de nummerplaat  “Indonesia 1” Het bleek zowaar de president, Yudhoyono, te zijn die wij daar op een vroege ochtend midden in the middle of niks tegenkwamen. Hij had zijn raampje openstaan en op het gezwaai van ons zwaaide hij vriendelijk terug. De president had die dag een conferentie op Bali en kwam dus net van het vliegveld af. Nou na dit hoog “bezoek” konden we weer gewoon verder rijden. De eerste echte stop was bij een plantage waar voornamelijk koffie werd verbouwd. Er lag een tuintje waar van alles in stond, vanille, snake fruit, kaneel, cacao, enz. Ons werd het proces van koffie branden uitgelegd. En uiteraard gingen we daarna koffie proeven. We kregen koffie, hete chocolade, gemberthee en lemongrass thee. Hierna werden we vriendelijk naar het winkeltje geleid. Hier heb ik frangipani parfum gekocht (de bekendste bloem van Bali). Hierna konden we doorrijden voor ons ontbijt. We zouden naar een vieuw point gaan om daar met uitzicht over het Batur meer en de Batur vulkaan te gaan ontbijten. We werden al vriendelijk opgewacht door het personeel van het restaurant, dat we zo ongeveer voor onszelf hadden. Het personeel was erg geïnteresseerd in ons en vroeg zelfs onze namen zodat ze ons met miss of sir….konden aanspreken. Allemaal erg grappig. Maar goed, op het terras van het restaurant hadden we een schitterend uitzicht. Het was echt even genieten. Na het ontbijtje werden we vriendelijk uitgezwaaid. We gingen nu echt op weg naar de mountainbikes. Ineens midden op een open plekje in de jungle stonden de fietsen klaar. Nadat iedereen een fiets had en eventueel een valhelm konden we op weg. Het eerste stuk ging vooral bergaf. Al snel zijn we gestopt bij een rijstveld waar ze met de hand aan het oogsten waren. Uiteraard mochten wij ook even proberen om de rijst te oogsten. En jaja ik kreeg zowaar rijstkorrels uit de halmen. Ook hierna konden we flinke stukken “downhil”. Het was alleen telkens goed uitkijk omdat de weg soms wel gatenkaas leek. Onderweg kwamen we veel kindjes tegen die telkens tegen je handen aan wilde tikken en hello hello aan het roepen waren. Erg schattig allemaal. We zijn bij een dorpstempeltje gestopt. Hier kregen we nog wat uitleg. Ook vertelde de gids hier hoe dankbaar ze waren dat wij toeristen deze tocht maakten en onze vakantie in Indonesië doorbrachten. Vooral na de bomaanslag op Bali enkele jaren geleden en de vele aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en ook de tsunami blijven veel toeristen weg en hebben deze mensen dus geen inkomsten. Hierna stapten we weer op de fiets en konden we weer verder fietsen. Ik had mijn camera bij de hand en heb al fietsend een boel foto’s gemaakt van de omgeving en de kindjes. Maar na al dat downhill moesten we ook enkele keren uphill. Dat viel flink tegen. Halverwege de berg stond je gewoonweg geparkeerd en moest je van je fiets af springen om niet om te vallen. Dat was dus wel even zwaar. Maar ook lopend kon je boven komen…..Het laatste stukje was weer behoorlijk klimmen maar hierna kregen we banaan, water en een lekker verfrissend doekje. De echte diehards mochten nog een stuk verder fietsen maar dat zou alleen maar uphill zijn. We zijn naar Wayan (de eigenaar van de mountainbikes) zijn huis gegaan. Hier mochten we plaatsnemen op allemaal kussentjes en bij lage tafels. Zijn vrouw had een voortreffelijke lunch voor ons klaargemaakt. We kregen zeg maar een Indische rijsttafel met van alles, eend, kip sate, gadogado, groenten schotels, vis. Het was echt heerlijk. Ondertussen begon Wayan wat over zijn “compound” (huis) te vertellen. Na het eten mochten we nog even rondkijken en toen was het tijd om weer naar het hotel te gaan. Met de busjes waren we redelijk snel weer in Ubud. In Ubud aangekomen zijn Sandra en ik richting the monkey forest gelopen. Buiten zaten al verschillende aapjes die erg fotogeniek waren. We besloten om dan ook maar naar binnen te gaan en nog meer aapjes te gaan bekijken. Het was geweldig. Er waren echt veel apen die allemaal relaxed en soms ruziemakend rondrenden of uitgeteld lagen te pitten. Er waren ook veel jonge aapjes. Ook hier heb ik uiteraard weer veel foto’s kunnen maken. Nadat we genoeg aapjes hadden gekeken zijn we weer terug naar het hotel gegaan. Hier was het zwembad wel erg aanlokkelijk dus……zijn we gaan zwemmen. Omdat niet iedereen de volgende dag mee naar Lombok zou vertrekken was dit dus al officieel de laatste avond met iedereen samen. We hebben dan ook gezamenlijk met iedereen een Indische rijsttafel gegeten bij Café Wayan. Het was weer erg gezellig. Na het eten en het natafelen was het dan toch weer tijd om richting hotel te gaan want het zou weer vroeg dag zijn.

Dag 24. 13 November Ubud - Senggigi
Na een snel ontbijtje zijn we om 06.30 met de bus vertokken richting de haven (Padangbai). Het was een uurtje rijden. Bij de haven aangekomen stonden er meteen een heleboel mannetje die je tas wel wilden dragen. Alleen was dit nu net niet zo handig omdat we zelf nog niet wisten op welke boot we zouden gaan. Nadat we dus allemaal zelf onze tas hadden bleek dat er net een boot vol was. Deze lag nog in de haven, dus het kon nog wel even duren voordat de volgende boot er zou zijn. Sandra, Sabine en ik besloten dan om eindelijk maar eens te gaan koe handelen (kaartspel). Op onze koffers en tassen konden we mooi een potje spelen. Al redelijk vlug lag de volgende boot in de haven en konden we aan boord. Bij het vertrek uit de haven zag je trouwens allemaal grote blauwe vissen met gele vinnen rond de boot zwemmen, zo helder was het water. Er zijn hier verschillende typen boten in de vaart en dit was helaas een iets minder plezante boot. Het tussendek zat namelijk helemaal dicht, je had wel raampjes, maar je kon dus nergens “buiten” zitten. Op het bovendek kon je daarentegen prima buiten zitten, maar hier was totaal géén schaduw. Het was dus binnen in de bedompte hitte zitten of boven in de felle zon. Ik koos toch maar voordat laatste. Ik had tenslotte nog een paraplu die ik nu maar omgedoopt heb tot parasol! Eerst moest ik m nog wel even fiksen want hij ging niet meer open, maar een zakmes doet wonderen. Maar goed met mijn parasol in de hand was het op het bovendek nog steeds erg heet, maar in ieder geval uit te houden. Ik zat dus lekker op een bankje op het dek te genieten van de zon en het uitzicht toen er ineens twee dolfijnen opdoken bij de boot. Ze zwommen onder de boot door en zo hebben we even mogen genieten van deze mooie dieren. In totaal hebben we wel drie keer een schooltje dolfijnen gezien! Bijzonder! Ook zag je geregeld scholen vliegende vissen door en over het water springen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het nooit zo op boten heb een ondanks dat dit een hele grote boot was, was het ook een heel groot stuk open zee dat we moesten bevaren. Gelukkig deden de reispilletjes hun werk en ben ik niet zeeziek geworden. Bij het verlaten van Bali hadden we trouwens een schitterend uitzicht over de gunung Agung, de hoogste en heiligste vulkaan van Bali. Het was nu zo helder dat deze goed zichtbaar was, meestal is de Agung namelijk gehuld in mist en wolken. Terwijl we met een aantal op het dek zaten hadden we natuurlijk wel tijd genoeg om even lekker met een aantal groepsgenoten te kletsen en om gewoon wat in het blauwe water te turen. De overtocht duurde zo’n vijf uur. Ik was dan ook heel erg blij toen Lombok in zicht kwam. De eerste aanblik was prachtig. Vanaf de boot zag je parelwitte stranden en azuur blauw water. Nadat we waren aangemeerd konden we de boot weer af. Ik was blij dat ik weer vaste grond onder mijn voeten had. Nu was het wachten op de bus….Dit duurde een dik uur. Wat bleek, de airco in de bus was kapot en ze wilden ons geen bus zonder airco geven voor een rit van een uurtje. Dus werd er een andere bus gestuurd maar ja dat duurde dus een uur voordat die bij ons was. Intussen zaten we dus buiten in de warmte, maar gelukkig hadden we muziek van een nabijgelegen tentje. Toen de bus er eenmaal was waren we dus ook binnen een dik uur bij het hotel. Ook Lombok zag er vanuit de eerste aanblik mooi uit. Het hotel waar we verbleven (alweer het laatste hotel van de vakantie) lag tegen een heuvel aangebouwd. Nadat we de sleutels hadden was het dus even “klimmen” voordat je bij je kamer was. Hier aangekomen had ik een mierenkolonie die over de muur liep naast mijn bed. Gelukkig kon dit snel worden weggehaald.  Ook hier deelden Sandra en ik de kamer weer. Ons terrasje gaf precies zicht op zee en op de ondergaande zon kwamen we later achter. Ook dit hotel had weer een heel erg mooi zwembad. Het was laat in de middag dus tijd om ook dit zwembad uit te gaan testen. Het was heerlijk. Er stonden allemaal ligbedjes om het zwembad heen en hier werden voor ons al kussentjes op gelegd. Ineens hoorden we een boel kabaal. Bleek dat er een stoet mensen voorbij kwam. Onduidelijk was of het een feestelijke stoet of een rouwstoet was. Het was heerlijk genieten van het zonnetje, de wuivende palmbomen, de zee in de verte en het verkoelende water van het zwembad. Op de ligbedjes heb ik mooi mijn boek uitgelezen. Weer bij de kamer hebben Sandra en ik op ons eigen terrasje voor onze kamer vanuit onze luie stoel kunnen genieten van de ondergaande zon in de zee. Het was een prachtig kleurenspel en dit leverde natuurlijk weer enkele mooie foto’s op.  Na de schitterende zonsondergang zijn we met “ons clubje” gaan eten bij café papaya. Hier trad ook een bandje op en deze zongen zo hard en soms ook wat vals met een “prachtig” engels accent dat we ons toetje in een andere bar zijn gaan eten. Het eten was goed, alleen de muziek was iets “te”. We zijn in een ander restaurant ons toetje gaan eten en dat was niet verkeerd. Na nog een drankje zijn we rustig richting het hotel gelopen. Sandra en ik hebben nog even buiten genoten van het uitzicht en hierna ben ik mijn bedje op gaan zoeken.

Dag 25. 14 November Senggigi
Na een iets minder goede nachtrust (de diaree stak weer de kop op, en ik was niet de enige in de groep) en een ontbijtje stonden om 09.00 de minivans klaar. Vandaag zouden we een tocht over het eiland maken. Als eerste zijn we naar een pottenbakkerij gegaan. Hier werd ons voorgedaan hoe de potten gemaakt werden. Daarna mochten we door de winkel teruglopen. Er zaten heel wat mooie exemplaren bij maar ja zie die maar eens levend thuis te krijgen. Dat wordt toch ze in Nederland duur betalen in het tuincentrum…. Maar goed hierna vervolgden we onze weg weer. We zijn bij een dorpje gestopt. Hier hebben we eerst een wandeling door het dorp gemaakt. Het was zo te zien echt een arm en authentiek dorp. Ongelofelijk dat deze mensen zo dus dagelijks leven. Het zag er in ieder geval allemaal een stuk armer uit dan op Bali. In het dorp was een weverijtje hier werd ook het traditionele ikat geweven. Het zag er erg ingewikkeld uit. Naast de weverij was een schooltje. De kinderen hier waren uiteraard erg nieuwsgierig en stonden allemaal voor het hek en vanuit de lokalen te kijken en te roepen. Na dit dorpje zijn we naar een traditioneel Sasak dorp geweest. Dit is een hechte gemeenschap die ook alleen maar met mensen uit hun eigen gemeenschap trouwen. Hier moesten we ook weer onze knieën en schouders bedekken. We kregen een rondleiding door het dorp. Ook hier was veel armoede te zien. Deze mensen leven heel eenvoudig maar lijken daar in ieder geval niet minder gelukkig om. Ik was niet helemaal lekker, en dus was ik erg blij dat ook hier een toiletgebouwtje stond…..Na het bezoek aan het Sasak dorp zijn we naar Kuta gegaan voor de lunch. Hier zouden we lunchen in een hotel vlak aan zee. Het duurde even voordat iedereen zijn bestelde lunch ook daadwerkelijk had maar uiteindelijk is het goed gekomen. Ook hier hielden ze namelijk van “Jam karet” oftewel rekbare/rubberen tijd. Na de lunch ben ik nog even naar het strand gegaan. Hier was op een enkele verkoopster na helemaal niemand behalve wij met ons groepje. Ook hier was het strand mooi wit en er waren mooie rotspartijen. Ik ben een stukje doorgelopen en hier lagen allemaal bootjes te wachtten. Er waren wat kinderen aan het spelen bij de bootjes in zee. Ook lagen er enkele bootjes op het strand. Allemaal even kleurrijk. Er waren een paar kindjes onder een bootje aan het spelen en tja dat was natuurlij ken foto waard. Even alter kwamen er twee kindjes aangelopen en die hadden iets aan een touwtje waar ze mee aan het spelen waren. Wat leek, het was een krabje dat ze een touwtje om zijn pootje hadden gedaan. Na een heerlijk strandwandeling ben ik toch overstag gegaan en heb een mooi geweven doek gekocht van een meisje. We zijn snel weer in de bus gegaan en reden we naar de tempel van Pura Lingsar. Inmiddels begonnen donkere wolken zich samen te pakken en de lucht zag er dreigend uit. De tempel viel me ietwat tegen. Het gedeelte waar het nou echt om ging mochten we niet betreden, dat was wel jammer. Bij de tempel stonden diverse mangobomen. Er werd nu flink geoogst aangezien het mango seizoen was. Er stonden manden vol hmmmm. Op de terugweg zijn we nog even bij de Chinese begraafplaats gestopt. Hier stonden wel enkele mooie graven, maar doordat ik een beetje wagenziek was wilde ik eigenlijk gewoon terug naar het hotel. Bij het hotel aangekomen zag het er echt dreigend uit. Sandra en ik moesten nog even naar de supermarkt en we besloten om dat nu maar meteen te doen. We stonden in de supermarkt en ja hoor, daar begon het al wat te regenen. We zijn snel terug gelopen, maar we konden de dikke regendruppels niet meer missen. Bij onze kamer aangekomen regende het inmiddels pijpenstelen. Er waren en aantal groepsgenoten aan het zwemmen en wat is nu lekkerder dan zwemmen in de regen…. Dus hup bikini aan en het zwembad in. Dat was weer even aangenaam. Na een koude douche (het warme water was op) zijn we met ons vaste clubje gaan eten. Waar we de vorige avond ons toetje hadden gegeten zijn we nu maar ons hele diner gaan eten. Ik had van Henk een weddenschap, of Sudan nu wel of niet (wel dus ) aan zee lag, gewonnen en dus nog een kahlua tegoed. Dat werd uiteindelijk een etentje in plaats van de kahlua. Na een gezellige avond zijn we weer rustig richting het hotel gewandeld. Morgen nog één dagje echt genieten van de vakantie voordat de terugreis weer begint….

Dag 26. 15 November Sengiggi
Na een iets betere nachtrust is dan de laatste echte vakantie dag aangebroken. Vandaag was vrij te besteden en Sandra en ik besloten er een rustig dagje van te maken. Na het ontbijt zijn we door het dorp gaan wandelen. Eigenlijk wilden we nog wel een massage vandaag, dus daar hebben we eens een beetje voor rondgekeken. Al vlug kwamen we bij het strand uit. Ook hier was het een mooi rustig wit strandje. De bootjes lagen op de kant en we konden een mooie wandeling over het strand maken. Het zand werd steeds grover en ook lag er steeds meer koraal op het strand. Totdat we uiteindelijk alleen nog maar over aangespoeld koraal liepen. Vanuit het strand kon je het koraal al gewoon zien liggen. Ook zwommen hier allemaal kleine mooie visjes. We zijn schelpjes gaan zoeken nadat we een praatje met een lokal gemaakt hadden. Omdat het koraal toch wel pijn aan onze voetjes begon te doen en we zin hadden in een drankje zijn we weer terug gegaan richting dorp. Onderweg werden we aangesproken door een meisje dat engels aan het leren was. Ze vroeg of ze een gesprekje met ons mocht opnemen op een bandje. Haar cassetterecorder deed het niet helemaal maar uiteindelijk kon het gesprekje dan toch beginnen. Ze was heel erg verlegen. Haar broer stond erbij maar die kon helemaal geen engels. Nadat ze toch een kort gesprekje op een bandje opgenomen had en duizend maal dank gezegd had zijn we wat gaan drinken. We hadden de dag ervoor al gezien dat ze hier ook chocolade taart verkochten dus….. toevallig waren we niet de enigen van de groep die dit bedacht hadden. Nadat we dus gezellig wat gedronken hadden zijn Sandra en ik nog verder gaan wandelen. Nog één keer de plaatselijke supermarkt in om wat koekjes en wat drinken voor de terugreis op de boot te kopen.. Bij het “taart” restaurantje nog wat olijven brood gekocht en toen was het tijd om een laatste mailtje naar het thuisfront te sturen. Na het mailtje hebben we een late lunch gegeten. We zijn weer naar het hotel gelopen en daar hebben we een massage geboekt. Ik kreeg een heerlijk voetmassage en toen Sandra dat zag wilde ze er toch ook wel een. Nou dat was zo geregeld, even en telefoontje naar de receptie en hup daar kwam een vriendin van mijn masseuse aan. We hebben nog een leuk gesprekje met die meiden gehad. Na een heerlijke voetmassage van een uur werd het tijd om voor de laatste keer een duik in het zwembad te nemen. Ik was niet de enige die dat had bedacht. Met een aantal van onze groep hebben we nog heerlijk genoten van het zonnetje en het water. Na het genieten was het dan toch echt tijd om de laatste keer mijn tas helemaal te herpakken voor de terugreis van morgen.  Nadat mijn tas zo goed als klaar was,  was het ook alweer tijd voor ons laatste gezamenlijke diner. We zijn bij een ressort gaan eten. Het duurde even voordat we door de wirwar van paadjes op het ressort het restaurant gevonden hadden maar het was het waard. Er waren tafeltjes voor ons gedekt op het strand. Dus daar zaten we dan met een mango cocktail op het strand…….. Uiteraard was dit ook het moment om te speechen (met dank aan Henk) en Sabine haar fooi van de groep te geven. Saskia had het geld verzameld en ik had een kaartje gekocht en geschreven. Na wederzijdse dankwoorden kwam het diner op tafel. Ik had een overheerlijk prawn gerecht met mango. Helaas begonnen er enkele dikke druppels te vallen en uit voorzorg zijn we toch maar even binnen verder gaan eten. Inmiddels was de regen opgehouden en konden we dus droog terug naar het hotel. Na een kortere wandeling dan de heenweg waren we al snel bij het hotel. Sandra en ik hebben nog even op “ons” terras gezeten en om 22.00 ben ik richting bedje gegaan. We hadden immers bijna twee reisdagen voor de boeg…..

Dag 27. 16 November Sengiggi- Denpasar- Kuala Lumpur
Vandaag was het dan zo ver. De terugreis zou weer beginnen. Ik had slecht geslapen doordat ze in een lokale bar even verderop tot diep in de nacht aan het karaoken waren ofzo. In ieder geval er was een hoop kabaal dat zelfs tot bij ons te horen was. Om 05.00 ging de wekker alweer. Uit voorzorg voor de lange reis ben ik toch maar weer aan de loperamide gegaan. Ook dat was een reden van de korte nachtrust. Maar goed na een vlug ontbijt stond om 06.15 de bus al klaar. We werden vriendelijk uitgezwaaid en toen was de terugreis dan echt begonnen. Onderweg nam Sabine nog even het woord, nu had ze tenminste nog een microfoon en zaten we allemaal keurig bij elkaar. In een uurtje reden we naar de haven. We waren dus ruim op tijd in de haven van Lembar. We hadden geluk, want er stond vrijwel meteen een ferry klaar. We konden dus snel met onze spullen de boot op lopen. Ditmaal hadden we een erg fijne boot. Hier had je binnen een ruimte met veel ramen en je had een ruim overdekt buitendek. Verder was er nog een topdek met voldoende bankjes e.d. Keus genoeg dus waar je wilde zitten. Na nog een laatste zwaai naar de mensen op de kade konden we om 08.00 vertrekken. Langzaam vaarden we de haven uit en lieten we Lombok achter ons. Ik had nog wat bananen gekocht en verder had ik mijzelf op een bankje geïnstalleerd. We zaten gezellig met een aantal mensen bij elkaar op de achterboeg. De boot vaarde een stukje sneller dan de boot op de heenweg. In het begin ging het nog wel goed, maar ik was zo moe dat ik toch maar even gestrekt op mijn bankje ben gaan liggen. Op het bovendek zat je lekker in het zonnetje en kon je alle kanten op kijken. Vooraan bij de stuurhut was een afdakje en hier had je ook een prachtig zicht over de zee. Hier heb ik mijn lunch dan ook maar even gegeten. De boot was een stuk sneller bij de haven in Bali dan op de heenreis. Helaas echter ging die tijdswinst totaal verloren. Ik was inmiddels toch een beetje zeeziek en wilde eigenlijk gewoon van die boot af. Maar ja we moesten wachten totdat de ferry die in de haven lag vertok om plaats te maken voor onze ferry. Alleen vertrok deze ferry pas als ze vol was en dat duurde dus “even”. We hebben gewoon bijna twee uur voor de haven gelegen voordat we konden aanmeren. Bij de haven in Bali stonden er weer veel mannetjes die de tassen van mensen wilden dragen en ze sprongen al op de boot voordat deze aangemeerd was, levengevaarlijk! Al snel zaten we in de bus die ons naar het vliegveld zou brengen. Een stel uit de groep zou nog een paar dagen langer op Bali blijven dus…die hebben we uit de bus gezet. We hebben ze netjes bij een taxi (die al stond te wachten) afgezet. Hier was dus het eerste echte afscheid al vangroepsgenoten. Na een anderhalf uur rijden kwamen we aan bij het vliegveld van Denpasar. Hier moesten we nogmaals afscheid nemen, ditmaal van Sabine. Nadat iedereen zijn spullen op een karretje had hebben we afscheid genomen. Sabine bleef nog met een vriendin wat langer op Bali.  Hier kwamen we onze groepsleden, Wim, Hans, Sonja en Marja, die op Bali gebleven waren weer tegen. Ook zij hadden nog een paar mooie vakantie dagen beleefd. Sandra en ik zijn ons even gaan omkleden voor de vlucht omdat het in Nederland natuurlijk een stuk kouder zou zijn. Een korte broek leek ons dan niet zo handig. De laatste spulletjes heb ik nog in mijn backpack gestopt en toen was het tijd om te gaan inchecken. Mijn backpack woog 19.5 kilo, een mooi gewicht dus! Nadat we door de douane waren zijn we nog even wat gaan drinken en eten. Uiteraard heb ik nog even wat laatste roepia’s opgemaakt op het vliegveld en wat kleine souveniertjes gekocht. Inmiddels was het al bijna avond. De zon begon al onder te gaan. Het werd tijd om te gaan boarden en ineens kwam er een bekend gezicht voorbij, het bleek dat Martijn Krabé bij ons in het vliegtuig zat. Maar goed vanuit de vertrekruimte  hadden we een mooi uitzicht over zee (de landingsbanen liggen hier direct aan zee). De zon ging onder en voor een laatste maal konden we de zon in de Indische oceaan zien zakken. Toen konden we inchecken en het vliegtuig in. Sandra en ik zaten bij de nooduitgang dus hadden we tenminste genoeg beenruimte. Keurig op tijd vertrokken we vanuit Bali op weg naar Kuala Lumpur. Na een rustige vlucht van ongeveer drie uur kwamen we aan op Kuala Lumpur. Hier bleek dat ons vliegtuig naar Amsterdam een half uur vertraging had. Dat gaf ons dus voldoende ruimte voor een hapje en een drankje. Bij de Delifrance heb ik een lekker broodje gegeten (tja we gaan toch weer richting het westen…). We zijn nog even wat winkels gaan kijken. Ook was mijn loperamide uitgewerkt en moest ik rennen…maar gelukkig had ik een voorraadje loperamide mee in mijn handbagage meegenomen. Langzaam aan zijn we richting de pascontrole gelopen.

Dag 28. 17 November Kuala Lumpur - Schiphol - Venray
Bij de pas controle moesten we toch echt ons flesje water inleveren. Ook hier in Azië letten ze hier tegenwoordig streng op. Omdat ons vliegtuig vertraging had konden we na de eerste pascontrole meteen doorlopen het toestel in. Langzaam aan stroomde het toestel weer vol. Gelukkig zat ik nu aan het gangpad. En zat er niemand achter mij (nooduitgang). Handig was dat ik nu dus mijn handbagage die ik bij me wilde houden direct achter mijn stoel kwijt kon. Om 00.45 konden we met een uur vertraging dus vertrekken. Tijdens de vlucht heb ik zowaar anderhalf/ twee uurtjes geslapen!!, maar gelukkig bestaat er voor de overige uren nog zoiets als inflight entertainment!! Ik heb dus de nodige filmpjes gekeken. Ook de terugvlucht verliep eigenlijk rustig. Het uur vertraging hadden we eigenlijk al vlug ingehaald en zodoende kwamen we toch keurig op tijd (05.45) op schiphol aan. Het was nog redelijk donker toen we boven Nederland vlogen en dus konden we mooi alle lichtjes zien. En geloof het of niet maar tijdens het landen bleek dat het regende…….en dat het bijna vroor. En het was KOUD, het verschil tussen Bali en Amsterdam was zo ongeveer 30 graden!!! We hadden en prima landing en toen stonden we weer op Nederlandse bodem. We waren helemaal achter in de terminal en dus was het nog een stukje lopen voordat we bij de douane waren. Onderweg kwamen we gewoon al een kerstboom tegen?! Bij de douane verliep alles vlot en dus stonden we snel bij de bagage band en toen was het wachten op mijn Backpack. Ondertussen hebben we maar meteen afscheid van iedereen genomen omdat daar meestal nadat iedereen zijn bagage heeft weinig tijd voor is. Dan wil iedereen toch zo snel mogelijk naar huis. Nadat ik mijn backpack zag (tja de angst is toch altijd dat die niet goed aankomt…) ben ik probleemloos door de douane gegaan. Aan de andere kant van het glas stonden al veel mensen en dus had pap mij eerder gezien dan ik hem. Nadat ik ook afscheid had genomen van Sandra, Edwin en Henk was het toch echt tijd om naar huis te gaan. Luc stond al voor de vertrekhal met de auto te wachten. Rustig reden we weer richting Venray. Hier in Nederland waren de bomen inmiddels kaal en hadden de straten een andere aanblik dan toen ik vertrok en jee wat had ik het koud! Nadat ik natuurlijk eerst cadeautjes had uitgepakt en gegeven en wat gegeten had ben ik meteen naar Nancy gegaan, tja moest toch even kijken hoe het met mijn hoogzwangere vriendinnetje ging! Na thuis nog wat foto’s te hebben bekeken was ik echt moe. Maar ja om de Jetlag te overbruggen moest ik natuurlijk pas in de avond in slaap zien te vallen. Rond 19.00 was ik dan eindelijk na een lange reis van bijna vier weken weer thuis in mijn eigen huisje. Om 19.30 hield ik het echt niet meer en om 20.00 viel ik weer in mijn eigen bedje in slaap.

De reis is weer voorbij……
Het was wederom een bijzonder mooie reis met erg veel indrukwekkende, leuke grappige en mooie ervaringen. Mijn “backpackje” is weer met nieuwe ervaringen verder gevuld. We hadden een erg fijne groep en ik had een roommate met wie het goed klikte (thanx Sandra). Met een aantal mensen hoop ik dan ook zeker contact te houden. Maar goed dat zien we vanzelf wel weer. Mijn foto record is in ieder geval weer gebroken, ditmaal heb ik 2109 foto’s gemaakt om precies te zijn. Dus hoe dan ook ik heb weer een mooie reis om op terug te kijken, letterlijk en figuurlijk. En eigenlijk kan ik na zo’n reis maar één ding zeggen…

…..Op naar de volgende reis, want “life is a journey”…..

© Callista Smedts

Klantwaardering

8,6

Onwijs gave reis, ik heb echt mijn ogen uitgekeken in dit in...
Onwijs gave reis, ik heb echt mijn ogen uitgekeken in dit indrukwekkende land. De lange reisdagen zijn een minpunt, maar wel nodig om zo veel te kunnen zien. De reisleidster was vriendelijk en had kennis van het land. Het was allemaal erg goed geregeld, dat geeft veel rust :) Een aanrader!

Jaimy - 8,0
Terug naar boven