Indonesië

Java & Bali 18 dagen - juli

14-07, Yogya





De eerste paar dagen van de rondreis zijn volbracht en



alles is in een woord geweldig! Na het typen van mijn



vorige verslagje heb ik 5 uur op mijn groep moeten



wachten… Helaas mocht ik nog niet inchecken en heb ik



5 uur lang op een stoel in de lobby gezeten. Gelukkig



was het enorm slecht weer buiten met regen en harde wind,



dus veel anders was er niet te doen! Om 21h kwam er een



grote groep bulé binnen wandelen, waarvan eentje een



vulvuzela vasthad en toen wist ik wel zeker dat dit mijn



reisgezelschapwas. Een zeer jonge groep met twee



gezinnetjes met kinderen van 13, 16 en 20, een jong



belgisch koppeltje van rond de 26 jaar oud en naast



wat andere koppels ook nog drie ‘single’ dames zoals



ik (single reizend dus he!). Nadat ik kennis had gemaakt



met mijn kamergenote voor een nacht Rita, trokken we nog



snel even Jakarta in om een hapje te eten en over de



Marc te lopen. Omdat iedereen na de lange vlucht toch



erg moe was, bleef het hierbij, en de volgende dag



stond een lange reisdag naar Bandung gepland. Als



tussenstop maakten we een wandeling door de botanische



tuinen in Bogor, Kebun Raya, welke werkelijk prachtig



waren. Aangezien het die dag een feestdag voor de



indonesiers was, had iedereen vrij en rond een uur



of tien stond dan ook het hele park vol! We waren dan



ook erg blij dat onze reisbegeleider Marc en hard op



gehamerd had om die ochtend om 7h te vertrekken, iets



waar hij blijkbaar (in tegenstelling tot alle indonesiers,



toch wel even wennen!) erg streng in is. We besloten om



niet via de pas naar Bandung te rijden, omdat dit voor



de inlanders ook een prachtig uitje is en we dan om



22h ’s avonds nog niet aan zouden komen en zo kwamen



we rond een uur of 3 in ons nieuwe hotel aan.



Met zwembad, dus de kids hebben zich ook prima kunnen



vermaken. Ikzelf heb me met mijn leesclubje teruggetrokken



en een aantal tijdschriften gelezen en wat poker gespeeld,



daar ons hotel een aantal kilometer buiten de stad lag en



het verkeer te druk was om te bereiken. In de avond bracht



Marc ons naar een gezellig Chinees restaurantje, waar we een



heerlijke chinese rijsttafel op een ronde tafel voorgeschoteld



kregen. Smullen was dat! Na nog wat spelletjes gingen mijn



nieuwe kamergenote Dieneke en ik wat eerder naar bed



omdat de volgende dag weer een volle reisdag gepland stond:



We gingen naar Pangandaran! Onderweg stopten we in Campung Naga,



een origineel Indonesisch dorp dat lange tijd bezet was door de



Nederlanders en om deze reden afgestoten werd door de rest



van Indonesie. Hier kregen we een rondleiding van een gids



en vertelde hij over het dorp, hoe de voorzieningen waren,



hoe de huizen gebouwd werden en hij nam ons mee naar zijn



ouderlijk huis dat we van binnen mochten bekijken.



Hierna begon de lange tocht naar Pangandaran, waar we rond de



avonduren aankwamen. Uiteraard werd er snel een kroegje gezocht



dat ’s nachts om 01.30h de wedstrijd Nederland-Spanje uit zou



zenden en zo hebben we met de hele groep en nog wel 100 anderen



(vooral Nederlandse toeristen, maar ook inlanders die helaas



voor Spanje waren) de nacht doorgebracht voor een groot scherm



waar we met zijn allen konden zien hoe Nederland de World Cup



verloor…De vulvuzela van Thijs mocht niet meer baten en ik vrees



dat deze dan ook in een Indonesische prullenbak is beland!



Jammer maar helaas maar het mag voor mij de pret van de reis



niet drukken! Rond half 5 lag ik in mijn tweepersoonsbed, vandaag



geen kamergenote gelukkig en begonnen de liederen van de moskee.



Gelukkig heb ik nooit zo’n problemen om in slaap te vallen, maar



de rest van de groep had er wel last van. Het programma van de



volgende dag was wat verlaat door de wedstrijd en toen we om



half 9 de volgende dag buiten het hotel stonden, troffen we daar



24 becakfietsjes aan, waarmee we de hele ochtend rond gereden



werden. Eerst gingen we naar de lokale Marct die erg druk en



gezellig was. Daarna leerden we hoe tempe gemaakt wordt, een



soort gerecht van soja en gist, een vleesvervanger dus. Hierna



brachten de fietsers ons naar het plaatselijke schooltje waar



de kinderen haast buiten zichzelf gingen van alle bulé die ineens



langskwamen. Langs de weg stonden er al om de tien meter kindjes



te zwaaien en ‘hello mister’ te roepen. De weg, die al van opzet



slecht was, was bijna geheel modder door de regen van de afgelopen



nacht en ik heb dan ook grote bewondering voor mijn fietser, die



mij toch naar alle bezichtigingen gebracht heeft! Het volgende



waar we naartoe gingen was een fabriekje waar ze brown sugar



maakten, uit de kokosnootboom. De werker klom dan in de boom naar



boven (geen schoenen, geen verzekering, geen houvast!) om ongeveer



20-50m boven de grond de bloemen van de kokosnootboom te melken.



Het extract wat hieruit kwam, wordt gekookt en hiervan wordt



heerlijke brown sugar gemaakt, wat erg lekker smaakt! Het laatste



deel van onze becak-reis was een keroepoek (geen spelfout!) fabriekje,



waar we uitleg kregen hoe dit gemaakt werd en al buiten was er een mooi



kleurenspel te zien van alle gele keroepoek die op de grond lag te drogen.



Uiteraard hebben we hier ook geproefd, heerlijk!




Hierna bracht de bus ons naar een Wayang Golek, een wooden puppet maker



die prachtige wayangpoppen maakt en hiermee ook voorstellingen geeft.



Deze voorstellingen gaan voornamelijk over Rama en Shinta, zoals hij



zelf schrijft: “A good couple from Ayodya kingdom, honest man and



faithfull lady in Ramayana story”. Een kleine voorstelling werd gegeven



en ik kan grote waardering voor deze man uitspreken! Normale voorstellingen



duren zo’n 8 tot 9 uur, waar tijdens hij niet naar het toilet moet gaan en



erg moet op moet letten op de poppen, expressie, maar ook op de muziek.



Hij is dus echt een manusje van alles, waarbij hij de poppen ook nog zelf



maakt. Alle poppen zijn uniek, er is wel een grote lijn te herkennen maar



elk gezicht is toch net iets anders, prachig!! Hierna was het tijd voor



onze lunch, die we aan het strand nuttigden. Onderwrg naar het strand waren



toch duidelijk de sporen te zien van de tsunami die in dit gebied in 2006



overtrok, waarbij sommige golven wel 10 meter hoog waren en sommige mensen



kunnen dit nog na vertellen, maar niet iedereen… Hierna was het tijd voor



onze boottocht over de green canyon, die helaas door de regenval van



afgelopen nacht een brown canyon was geworden… Dit mocht echter de pracht



en praal van de toch niet drukken en samen met Marc, Ria, Jan en Rita in



een klein bootje werd er van de omgeving genoten.. De foto’s zeggen genoeg!



’s Avonds hadden we een barbecue op het strand met heerlijke gebakken vis



en rijst en fruit. Met een klein bandje en nog een vuurtje erbij was het



allemaal erg romantisch!




De volgende dag was weer een reisdag, dit keer naar Yogyakarta. Onderweg



zijn we gestopt bij het Boeddhistische complex Borobudur, waar we weer



prachtige foto’s hebben kunnen maken. Helaas had ik zelf ongelofelijke



pijn aan mijn oog aangezien er ’s ochtends iets in was gekomen



(ik denk een wimperhaar), die er ’s avonds pas uitkwam dus ik heb de



hele dag lopen huilen met een zonnebril op haha! In de avond was ik de



wimper wel kwijt maar had ik er hoofdpijn van gekregen en ben ik dus



vroeg naar bed gegaan om deze kwijt te raken. Vandaag zijn we vanochtend



om 08.30u vertrokken (lekker kunnen uitslapen!) naar Prambanan, een



Hindoeïstisch tempelcomplex, welke ook zeer mooi en uitgebreid was.



Na een paar uurtjes hier rondwandelen, deze keer zonder oogpijn,



vertrokken we naar een klein plaatsje waar we uitleg kreg hoe batik



gemaakt wordt. Batik is een speciale manier van stoffen verven,



waarna je prachtige (in dit geval) schilderijen krijgt, maar er wordt



ook kleding van gemaakt. Bij de foto’s kan je enig idee krijgen hoe



veel werk het is om elk kleurtje apart te verven. Eerst wordt er een



waslaag aangebracht, waarna het geheel in één kleur verf wordt gedompeld.



Voor de volgende kleur moet er dan een nieuwe waslaag en weer een



nieuwe verflaag op…. Veel gedoe dus maar heel mooi! Tenslotte zijn



we nog naar een zilversmederij geweest, waar we uitleg kregen over



het smeden van zilver en we uiteraard de gelegenheid kregen om iets



moois aan te schaffen.




Op dit moment heb ik eindelijk ontdekt hoe het internet hier werkt



en ben ik alles aan het updaten Vanavond gaan we naar het Ramajana-ballet,



ik heb er zin in!





15-07, Malang





Het Ramajana ballet was zoals vooraf al verwacht overweldigend!



Allemachtig prachtig zoals de Nederlands sprekende Indo’s hier zouden



zeggen. Vooraf hadden we een buffet met all you can eat Indo-food,



waarna we naar het open lucht theatertje vertrokken. Hier kregen we



een korte uitleg over het ballet, maar ook de gebruiken er omheen



(zoals het bidden vooraf) en de muzikale begeleiding met bijbehorende



muziekinstrumenten werden voorgesteld. Hierna kon het verhaal beginnen



en leerden we hoe Rama en Shinta een ontvoering overleefden en hoe de



Hindoeïstische God hen weer samen bracht. Na anderhalf uur was het



spektakel voorbij, al leek het veeeel korter en keerden we voldaan



huiswaarts. De volgende dag was een vrije dag gepland en nadat we



natuurlijk uitgeslapen waren (en te laat kwamen op onze ontbijt-date,



want tja Marc onze reisleiding was er niet bij dus dan mag het!) trokken



we de stad in om het paleis van de sultan te bekijken. Het duurde even



voor we het gevonden hadden, al lopende door de brandende zon, en nog



een tijdje later hadden we zelfs een gids te pakken die ons rondleidde



door alle gebouwen. Vandaag de dag woont de 10e sultan er en af en toe



kwamen zijn familieleden rustig door alle toeristen heen wandelen alsof



het allemaal heel gewoon is (wat waarschijnlijk voor hen ook zo is!).



Omdat het ondertussen zo warm was geworden,probeerden we met becak terug



te gaan, maar zelfs met het nodige afdingen lukte het ons niet om een mooi



prijsje vast te stellen (20.000 roepia voor 1 persoon, waar er eerder 2.000



was betaald!) en tja als echte Hollanders laten we ons geen geld afnemen



dus wandelden we maar terug. Helaas duurde dit veel langer dan verwacht



en na een dik half uur door de hitte te sjokken kwamen we uitgeput weer



in het hotel aan! Ik besloot dan ook eerst een middagdutje te houden, om



daarna een frisse duik in het zwembad te nemen voordat we naar het bekende



restaurant “Via Via” gingen. Dit is een restaurant dat over de hele wereld



ligt (Rita: “Hee dat hebben wij ook in België!”) en dus heb ik sinds



zeven weken eindelijk weer pasta gegeten jummm! Met een lekker voor- en



nagerechtje was de avond heel gezellig geworden en konden we ons thuis



weer voorbereiden op een lange reisdag naar Malang die er aan zat te komen.



Deze dag was niet erg spannend, voornamelijk 10 uur in de bus gezeten,



maar toen we aankwamen in het hotel: WOW! Nog nooit zo’n sjiek hotel



gezien! Jammer genoeg blijven we hier maar een nachtje en vertrekken we



morgen richting Bromo, al gewaarschuwd door Marc dat het hotel bij de



Bromo wel eens ‘wat minder kan zijn’ en geen warm water heeft…. Dacht ik



er vanaf te zijn!!





20-07, Lovina




De dag dat we naar de Bromovulkaan vertrokken, had Marc ons al



geïnstrueerd om een dagreistasje te maken. Onze grote bus kon niet de



hele berg omhoog, dus werden we halverwege in kleine busjes gepropt en



daar kunnen natuurlijk backpacks van 20kg niet bij. En dit was ook



letterlijk proppen… Stefan en ik hadden gelukkig al snel door dat je op



de eerste bank een meter beenruimte had, maar de rest van onze groep zat



met 10 centimeter om iets van je benen kwijt te raken, en zo ging ik



ingepakt tussen Stefan en Feddo de berg omhoog. Door het gebrul van de



motor kon je elkaar niet verstaan en soms vroegen we ons af of het niet



sneller was om te lopen. We gingen vaak met een steilheid van 30 graden



(gokje, maar het was echt heeeel steil!) en na een uurtje kwamen we aan



bij ons hotel. Door de voorbereiding van Marc hadden we een verschrikking



verwacht, maar gelukkig viel het heel erg mee! Na een snelle lunch, het



aanschaffen van de benodigde mutsen en jassen, vertrokken we voor een



wandeling naar de top van de Bromokrater (volgens Marc: Een klein stukje



lopen en dan tien treden omhoog), welke toch een stevige tocht was!



Uitgeput kwamen we aan bij de krater en jammer maar helaas was het veel



te bewolkt om de beloofde zonsondergang te zien. Wel hebben we hele



mooie omgevingsfoto’s kunnen maken en een boel calorieën verbrand met



het beklimmen van de treden (toch wel tienvoudig meer!) en het weer



stijgen naar het hotel, ook een steilheid van 30 graden. ’s Avonds



hebben we gezellig ultiem Indonesisch gekaraoked (“Yesterdaaaayy”)



en ultiem Belgisch Uno gespeeld. We gingen vroeg naar bed, om de



volgende dag op tijd te zijn voor de zonsopgang op een uitkijkpunt



waar je drie vulkanen kunt zien. Het was mijn dag om alleen te slapen,



maar dit had ik liever niet gedaan! Het kamertje was nogal luguber en



mijn WC maakte om de zoveel tijd een heel raar geluid dus ik heb onder



6 dekens (want het was kkkkoud!) en met het licht aan geslapen… Tot



om 3.30h de wekker ging! Om 4.00h vertrokken we richting het uitkijkpunt



en in een grote stoet met wel honderd jeepjes bereikten we de plek, waar



we nog een kilometertje moesten klimmen om echt bij het punt te komen



daar onze jeeps helemaal de hekkensluiters van de groep waren…Om daar



aan te komen op een uitkijkpunt bepakt met wel honderden Nederlanders



die allemaal de zonsopgang wilden zien. Ook hier was het veeeel te



bewolkt om maar iets te zien (“Hee het wordt een beetje rozig, zou de



zon op zijn?”) en teleurgesteld omdat we zo vroeg waren opgestaan voor



niets (Al zei Angelique dat de reis in de hobbelige jeepjes ook al een



hele ervaring was) gingen we weer terug naar het hotel. Op de terugweg



was er gelukkig geen bewolking en hebben we nog enkele mooie foto’s



kunnen maken zodat de tocht toch niet voor niets was! Snel gegeten en



toen weer de kleine busjes in, omdat we die dag naar Bali vertrokken!



Het strand der stranden…mmm….!




Na een mooie boottocht op een enorme boot zonder zondek, kwamen we dan



aan op Bali en na een korte busreis van een uurtje namen we afscheid van



onze trouwe buschauffeur en zijn bijrijder. Zij vertrokken dezelfde dag



terug en zouden er dan 2,5 dag over doen om in één ruk terug te keren naar



Jakarta om een nieuwe groep op te halen! Bij aankomst in Lovina kregen



we ook alweer een heerlijk drankje aangeboden en konden we kennismaken met



het superdeluxe hotel, wat een hele tegenstelling is tot het hotel bij



de vulkaan. Een mooi zwembad aan het strand, lekkere WARME douche en



helaas heel veel muggen. Gelukkig heb ik nog een paar flesjes Deet over



haha! De volgende dag stond ons snorkelavontuur gepland, waar ik in het



bijzonder heel veel zin in had want ik houd enorm veel van zwemmen en



snorkelen was iets nieuws voor mij. Ook hier gingen we eerst een uurtje



een klein busje in (maar wel bij elke zitplaats veel beenruimte), waarna



een half uurtje met het bootje om bij een klein eilandje aan te komen.



Hier kwam al de eerst kennismaking met het eiland: We moesten van het



bootje naar de kant, maar overal lagen stenen! Na een nogal pijnlijke



overtocht kwamen we toch aan, trokken we onze flippers aan en ging de



duikbril op. We moesten natuurlijk weer de tocht terug de zee in over



de stenen en het koraal maar dat ging op de heenweg nog soepeltjes.



Hierna kwam mijn eerste poging tot snorkelen. Het was even wennen maar



na een tijdje had ik door dat ik toch echt adem kon halen door die buis



en dat de golven toch echt niet zo hoog waren dat ze in mijn buisje



kwamen. Daarna heb ik heerlijk genoten van alle kleuren en pracht en



praal die de zee ons bood! Geweldig levend koraal in alle kleuren van



de regenboog en vissen zo dichtbij dat je ze gewoon kon aanraken! We



zagen Nemo’s en Dora’s, krabbetjes, zeesterren en nog wel heel veel meer!



Prachtig, net als op tv maar dan veel dichterbij. En toen kwam de hel…



de terugtocht naar het strand… De zee was nogal woest en bij een poging



tot het uittrekken van mijn flippers terwijl ik nog half in zee stond,



verloor ik ten eerste mijn bril en daarna ook mijn evenwicht wat mij



behoorlijk wat schrammen door het koraal opleverde (Hans: “Neeee niet het



levend koraal!”). Aangekomen op het strand nam ik de schade op: Dikke



schram op mijn bovenbeen, teen open, hand en pols beschadigd,



sorry Mark maar ik kom dus niet in een geheel thuis Gelukkig was dit



de hele groep overkomen en samen babbelden we over onze oorlogswonden,



waar we tot de conclusie kwamen dat Cybille toch het ergst mishandeld was:



Haar hele bil en bovenbeen! Na een korte lunch, vertrokken we naar een ander



stuk van het eiland, waar we vanaf de boot (gelukkig geen koraal op



stootbare hoogte!) de zee in gingen om nog meer te snorkelen. Hier was



de zee een stuk rustiger en dieper en hebben we nogmaals kunnen genieten



van alle moois. Op de terugweg was de zee nogal woest, waardoor we zeiknat



op het strand aankwamen, maar dit mocht de pret niet drukken. Teruggekomen



in het hotel kregen we de mededeling dat ons groepje al ’s avonds



kookcursus had en na snel ons te hebben gedoucht werden we opgehaald voor



de cursus. Deze was bij de chefkok zelf thuis, er werd gekookt in zijn



eigen keukentje met twee kookplaatjes en de kinderen zaten op de grond



huiswerk te maken! Heel leuk natuurlijk om dit mee te maken. We hadden



allemaal een gerecht uitgekozen en deze werden in zo’n hoeveelheden



gemaakt dat iedereen ervan kon proeven en er zelfs nog een boel overbleef!



We maakten gado gado, chicken curry, lemon grass chicken, tonijn gestoomd



in bananenbladeren en mie goreng. Ik heb zelfs alle recepten meegekregen



dus als ik de ingrediënten kan vinden, kan ik het thuis ook nog maken!



Wel zal ik dan gebruik maken van een keukenmachine want hier werd alles



gewoon fijngestampt en zelf verkregen. Heel leuk, maar wel heel vermoeiend.



Het eten was allemaal overheerlijk!




Vandaag hadden we een vrij dagje en heb ik lekker de hele dag aan het



zwembad gelegen en gezwommen om toch een beetje een kleurtje te krijgen,



want dat is er nog niet veel van gekomen! Morgen vertrekken we naar Ubud,



onze laatste plaats in Bali en dan staat er nog een rafting op het



programma! Leuk leuk!





23-07, Ubud





Het klinkt allemaal erg dramatisch en gelukkig is dat niet het geval:



De laatste lootjes! Morgen zal ik in het vliegtuig stappen om zondag weer



voet aan wal in Amsterdam te zetten! Maar eerst zal ik jullie vertellen



over mijn afgelopen paar dagen. Eergisteren zijn we in Ubud aangekomen



en hebben we eigenlijk niet veel meer uitgevoerd. De dag erna hebben we



een rondtour door geheel Bali gemaakt, hebben we een aantal zeer mooie



tempels bezocht en zijn we uiteindelijk beland op een stukje strand



(white beach). Helaas was de zon verdwenen achter dikke wolken dus waren



we inderdaad nog wit toen we van het strand af gingen! 's Avonds hebben



we gegeten bij Vincent's, een klein restaurantje gebaseerd op Vincent



van Gogh met heerlijke gerechten waar ik een lekkere thai curry met



creme brulee heb gegeten.. Mjam mjam feels like home!




Vandaag was dan de grote rafting tour. En zo bevond ik mezelf ineens



midden in het oerwoud in mijn bikini in de stromende regen, bewapend



met een zwemvest, helmpje en roeispaan. Na een fikse afdeling van



ongeveer 200 erg gladde treden kwamen we aan bij ons bootje, waar we a



l een goede indeling hadden gemaakt (wij hadden de jonge kerels omgekocht



om in onze boot te komen in ruil voor de voorste plaatsen). Tijdens de



reis heb ik Stefan wel 20 keer op zijn hoofd geslagen met mijn roeispaan m



aar gelukkig zat zijn helm goed vast dus heeft hij het overleefd! Harmkes



spaan bleef al tijdens het afzetten van de kant in de lianen steken dus



moest deze boot verder zonder haar spaantje Na twee uur lang flink werken,



kwam onze boot onder leiding van Hans ("Ja die kerel zegt niks, dan doe



ik het wel... en EEN TWEE EEN TWEE KOM AAAAN!" als eerste van allen aan



en stond er een heerlijk buffetje voor ons klaar. Vanavond staat ons



afscheidsdiner gepland onder begeleiding van traditionele balinese dans



en morgen zal ik afscheid nemen van de groep. Mijn vlucht zal bestaan



uit Denpasar-Singapore-London-Amsterdam en dan nog het hele eind terug



naar Maastricht, maar mij werd verteld dat naar huis vliegen altijd heel



snel gaat dus ik ben benieuwd!





Dag iedereen, tot ziens in Nederland!





Klantwaardering

8,6

Onwijs gave reis, ik heb echt mijn ogen uitgekeken in dit in...
Onwijs gave reis, ik heb echt mijn ogen uitgekeken in dit indrukwekkende land. De lange reisdagen zijn een minpunt, maar wel nodig om zo veel te kunnen zien. De reisleidster was vriendelijk en had kennis van het land. Het was allemaal erg goed geregeld, dat geeft veel rust :) Een aanrader!

Jaimy - 8,0
Terug naar boven