Indonesië

Sumatra, Java & Bali 24 dagen - juli/augustus

Reisdagboek  Sumatra-Java-Bali

30 juli – 22 augustus

Zaterdag 30 juli

Gistermiddag kregen we bericht van Djoser dat de vlucht naar Kuala Lumpur ruim 8 uur vertraging heeft. In 1e instantie werd gezegd dat er in Kuala Lumpur een hotel was geregeld, maar later bleek dat we toch wel meteen doorvliegen naar Medan op Sumatra. Dit betekent dat we vandaag rustig aan kunnen doen en pas om 15.00 de trein nemen i.p.v 06.30! Om 19.30 melden we ons bij de gate  en we  vertrekken 20.40 uur vanaf Schiphol.

Zondag 31 juli

In Kuala  Lumpur heeft het vliegtuig op ons gewacht en zo kunnen we meteen vetrekken richting Sumatra. Op het vliegveld van Medan staat onze reisleidster Frederieke al op ons te wachten. In de stad Medan kunnen we geld wisselen of pinnen, kopen nog wat water en koekjes en 6 uur later dan de planning was vertrekken we richting Tobameer.
Onderweg stoppen we bij een wegrestaurant voor een warme maaltijd. De gado gado valt er lekker in. Inmiddels is het donker. De chauffeur genaamd Wan Toe brengt ons naar Parapat , waar de boot van ons hotel klaarligt om ons naar het mooie eiland Samosir te brengen. Bij hotel Toleda 2 aangekomen drinken we nog wat en duiken ons bed in.

Maandag 1 augustus

Heerlijk geslapen. Na het ontbijt gaan we een boottocht maken over het Tobameer en we bezoeken eerst het dorpje Simanindo. Dit is een Batakdorp en herkenbaar aan de speciale bouwstijl van de huizen in de vorm van een kano. Heel opvallend zijn de punten van de daken. We bezoeken de mooie dansvoorstelling rondom een grijze buffel en begeleid door een aantal muzikanten. Tegen het eind mogen de mensen uit het publiek meedansen. We krijgen een mooie sjaal en doen enthousiast mee. Tegen het eind van de dansvoorstelling nemen we met een welgemeend “Horas, Horas” afscheid.
Dan varen we met de boot naar een leuk restaurant. Hier drink ik gemberthee met citroen en honing. Erg lekker! Ook eet ik nog een sandwich met tonijn, waarbij nog een bordje patat wordt geserveerd. Met een volle maag gaan we naar het dorpje Ambarita. Hier lopen we eerst langs allemaal souvenirkraampjes. Daarna komen we bij de eeuwenoude stenen zetels, waar vroeger recht werd gesproken. Een erg leuke gids vertelt hier e.e.a. over met veel humor en met Orlando als “misdadiger” beeldt ze de veroordeling uit en daarna de executie. Ook vertelt ze van alles over de stijl van de Batakhuizen. Tot slot kopen we een echte Batakkalender voor 30.000 roepia’s.
Dan gaan we met de boot weer naar het hotel waar sommigen in het meer nog een duik nemen. Lekker even douchen en haar wassen en in de voortuin genieten van het mooie uitzicht.
Om half 7 gaan we met zijn allen uit eten. We komen bij een familierestaurantje en geven onze bestelling door. Af en toe verschijnt er een maaltijd op tafel. Tenslotte verschijnt mijn beef rendang. Het smaakt verrukkelijk. Er is in de keuken echt hard gewerkt om goed eten te serveren. Tijdens de maaltijd begint het te regenen, steeds harder. Terwijl de meesten van de groep een taxi bestellen trek ik mijn plastic regenjas aan en met Simone ook in plastic jas en Roel onder de paraplu rennen we in 1 minuutje naar ons hotel. Gauw naar bed, want morgen moeten we 6 uur aan het ontbijt zitten omdat we een lange rit voor de boeg hebben.
                                                       Ria

Dinsdag 2 augustus

Vandaag beginnen we aan een tweedaagse reistocht naar Bukittinggi. Ons doel vandaag is Payabungan. Om 6 uur start het ontbijt, toast met jam en een gekookt eitje voor de afwisseling. Met de boot varen we terug naar Parapat, waar de bus al die tijd op ons gewacht heeft en beginnen we aan een lange bustocht. Tijdens de busrit krijg je een aardig beeld van hoe de mensen op Sumatra leven. Toch jammer dat veel vragen die dit leven oproept onbeantwoord blijven. Na een uurtje rijden stoppen we bij een ananasplantage. Ik wist niet dat een ananas eerst felrood is en dan zijn bekende geel-groene kleur krijgt. Verder zien we koffieplanten. Jammer dat bij het stalletje geen ananas te koop is, je krijgt wel trek van al het moois en de lekkere geur.
We rijden verder en zien prachtige uitzichten en soms maakt de weg en het verkeer de reis wel wat spannend. Net voor de lunch ben ik in slaap gedommeld. Als ik zo om me heen kijk was ik niet de enige. Verandering van tijd en temperatuur is nog even wennen.
Ik bestel een noodlesoep bij dr. Tobins, een chinees restaurant (open tijdens de ramadan).
Niet de beste noodlesoep die ik ooit gehad heb, maar de bediening van de goede en lieve bediening van de fam. Tobins maakt veel goed. Met de bus rijden we weer verder naar een stop voor koffie en een marktbezoek.
Dan komen we op het spannendste deel van de reis : Ik zie opeens geen weg meer voor me. We duiken een steile afgrond in en rijden dan weer omhoog. Ik verbaas me dat je dit met een bus kunt berijden. Iedereen is blij dat we het gehaald hebben en tijdens het eten en s’avonds bij een glaasje bier wordt er flink over nagepraat. Na een lange dag stoppen we bij het restaurant ,waar Frederieke, onze reisleidster, de hele dag over gepraat heeft. Helaas is het niet open en kunnen we verderop bij de buren terecht. De keuze is niet zo groot en we gaan voor de nasi goreng. Ik hoop later deze reis toch wat meer van de Indonesische keuken te proeven.
Bij het hotel checken we in en drinken met een aantal mensen nog een biertje. Het blijkt dat er wat douches en kranen gerepareerd moeten worden en dat er mieren op een kamer zitten.Wat ik zo snel op mijn kamer gezien heb zag het er netjes uit. Het is nu 11 uur en ik lig op bed dit op te schrijven en nog na te genieten van de mooie, maar wel zware reisdag. Morgen schijnt het wat lichter te zijn. Sumatra maakt veel indruk en helaas reizen we er maar zo kort rond.
          
                                                                          Welterusten, Simone
Woensdag 3 augustus

Om een uur of 7 werden we gewekt door  belgerinkel van  de telefoon : “Good morning”.
“Thank you”. Ja, ons bed uit en lekker douchen voor de lange rit in de bus. Half 8 ontbijten, zoals gewoonlijk toast met jam en een gebakken eitje.
Geoffrey en Orlando waren nog nergens te bekennen aan de ontbijttafel. Toch maar even langs gaan. Ze waren niet gewekt door de telefoon. In een snel tempo opgefrist, weer van de partij, zonder ontbijt de bus in. Om 10 uur gingen we ergens koffie drinken.
En er moest getankt worden. Hele rijen scooters, brommers en auto’s stonden te wachten. Dat was een leuk gezicht. Gelukkig is de benzine hier niet zo duur.
Verder op weg naar een leuk dorpje, waar we een wandeling krijgen begeleid door een gids. De gids Hasan legde alles uit over de rubberplantage. Het was heel indrukwekkend om te zien hoe rubber wordt gemaakt. Er wordt een stik uitgesneden uit de boom. Van het sap maken ze rubber. Ook liet Hasan zien hoe kaneel, laos en citroengras groeit. Kaneel is het schors wat ze van de boom afhalen en het ruikt sterk. Het groeit allemaal in de natuur. De mensen zijn arm, maar ook heel rijk. Ze hebben van alles. Het groeit allemaal naast hun deur en ze maken de lekkerste maaltijden ervan.
Foto,s maken van het mooie landschap en het dorpje in. Ik heb wat knuffels uitgedeeld aan de kinderen. Ze kwamen als mieren op me af. Helaas te weinig knuffels voor alle kinderen. Dus ik maakte er maar een spelletje van. Gooide ze in de lucht en wie het snelst was had geluk.
Daarna kregen we een rondleiding in een huis. Er lag een klein kindje te slapen op de grond. De koning van het dorp zat voor het huis. Ze is al 86 jaar. Hasan legde uit hoe alles gaat in zo’n dorpje . Nu nog door de rijstvelden en als klap op de vuurpeil naar de goudzoekers. Er werden kleine deeltjes goud gevonden.
Terug langs de rijstvelden naar het restaurant. Al glibberend over de paden kwam er een eind aan de tocht. Jos en Els waren niet droog en schoon overgekomen. Een beetje vies van de modder, maar dat mocht de pret niet drukken.
Na lekker genoten te hebben van het lopend buffet konden we weer fit de bus in.
Het was nog een aardig ritje naar de evenaar. Velen konden hun ogen niet open houden. Meestal dezelfde personen. Ja, zo’n Bintang werkt slaapverwekkend met zo’n zonnetje achter het glas.
Maar dat was van korte duur, want het ging regenen bij de evenaar. De busbegeleider Wan Toe deelde paraplu’s uit. Wat een service!
Fred vertelde dat hij zijn camera had laten liggen bij het restaurant. Frederieke pleegde wat telefoontjes om Fred tegemoet te komen. Ja, dat wordt aangifte doen en geen foto’s meer maken. Hoe moet dat nou? Zo’n mooie reis en geen foto’s.....Gelukkig hebben we allemaal een computer en kunnen we ze mailen. Dus dat was zover nog geen probleem. Bij de bus werden we ook nog opgewacht door verkopers van souvenirs. T-shirts met de evenaar erop. Dus afdingen jongens. Ja, je moeder zal wel helpen. Voor een kleine drie euro had Orlando een leuk t-shirt. Terug de bus in, want Bukittinggi was nog wel 2 uur rijden. Na een goede plasstop in het donker, in het gesloten museum, bijgelicht door een aansteker konden we de reis weer aan.
Rond 7 uur kwamen we aan in het hotel. Onder het genot van een welkomstdrankje kregen we uitleg over de excursies voor de volgende dag.
Een wandeling door de natuur voor actieve mensen. Bezichtiging van zilverfabricage en souvenirs. Eten bij de gids. Zijn vrouw gaat voor ons koken. Dus dat wordt een lekkere maaltijd. Ze staat 5 uur in de keuken om alles klaar te maken. Daar zal Jeffrey morgen wel meer over vertellen.
Om half 8 ontbijten, een buffet dat goed in de smaak viel, Even wat bijgekletst en Fred had zijn camera teruggekregen. Iemand had het toestel gebracht. Wat een service en die communicatie is wel om naar huis te schrijven.
Ik had nog een oproep gedaan voor Fred om alle foto’s waar hij op staat naar hem te mailen en mooie foto’s van Indonesie, want die mag men niet missen.
Eigenlijk te weinig stops voor alle foto shoots. Het is hier zo mooi. En alles wil je op de foto hebben. Maar je kan niet alles hebben.

Sla mati doer,  welterusten, Yvonne Wongsosetro

Donderdag 4 augustus

Vandaag lekker uitgeslapen, om 8 uur ging de wekker af, maar vannacht niet zo goed kunnen slapen. Ik had wat last van diarree en twijfelde nog of ik mee zou gaan met de wandeling. Uiteindelijk ben ik toch maar meegegaan en geen spijt van gehad! Om 09.00 uur zouden we voor het hotel verzamelen, waar onze gids Dodi al stond te wachten. Om 09.15 uur zijn we gaan lopen. Na ongeveer 2 uur zijn we na een lange en voor sommigen pittige klim aangekomen bij de tante van Dodi. Daar werden we verwelkomd met drinken en een kop noodlesoep met ei. Daarna even bijpraten en aapjes kijken en hierna zetten we de wandeling voort. Onderweg komen we eerst nog wat gewassen en kruiden tegen en dan lopen we verder dwars door de rijstvelden. Ondertussen begon het te regenen. Sommigen hadden een regenjas/cape mee genomen en het ging steeds maar harder regenen. We konden elkaars hulp goed gebruiken want een steuntje hier en daar was wel op zijn plaats. Voor de wat ouderen was het niet meer prettig om te lopen had ik zo mijn idee. Halverwege de terugtocht werden we opgewacht door een pick-up, want het regende zo hard dat Dodi daar voor gezorgd had. Om 14.45 uur kwamen we met de hele groep weer aan bij het hotel. Iedereen ging gauw naar zijn hotelkamertje om zich te ontdoen van zijn/haar natte kleren. Om 18.00 uur werden we weer opgehaald en zijn we bij Dodi thuis gaan eten. Al met al een echte Djoser-reis: niet zeuren maar doen! Dodi heeft echt zijn best gedaan om het iedereen naar de zin te maken. We moeten op de grond gaan zitten en eten op zijn Bataks, met allemaal verschillende gerechten, echt heel lekker!! En natuurlijk onder het genot van op de achtergrond het gebed in de moskee. Het is even wennen, maar hoort erbij.
Selamat tidur, Jeffrey

Vrijdag 5 augustus

Vandaag gaan we op pad naar Jakarta. Het vertrek was niet te vroeg (10.00 uur), dus iedereen had de keus: uitslapen of Bukittinggi nog wat bekijken. Onderweg is de bus nog gestopt bij een waterval, maar ook de spoorbrug met wasgoed kreeg hier veel bekijks. Bij het vliegveld in Padang ging alles snel en efficiënt. Nauwelijks wachttijd en we zaten al weer in het vliegtuig. In Jakarta had iedereen snel zijn koffers en de goede organisatie van Djoser was er weer: er stond een meneer met eeen gekleurd hemd en een bordje “ group Djoser”. Al snel reed de bus voor. Een luxere bus dan in Sumatra bracht ons naar ons hotel Batavia. Jakarta, een hele overgang na Sumatra: hele drukke (snel)wegen, veel luxer, maar ook weer krottenwijken. Het hotel is van buiten veelbelovend en met indrukwekkende zuilen. De afwerking in de hotelkamer is soms wat minder. Maar kijk je naar buiten en zie je de sloppenwijken bij de oude ophaalbrug (Nederlands), dan denk je : wij hebben niets te zeuren! ’s Avonds met de hele groep gegeten in café Batavia. Een prachtig café van buiten èn van binnen. Het eten was goed, bij sommigen zelfs fantastisch. Na het diner hebben we nog even over het plein naast het café gelopen. Een markt met een allegaartje van verkoopartikelen op kleedjes en sfeervol verlicht. Zo waren er : knuffels, tatoeages, handlezers, kitscherig verlichte aquariums en nog veel meer. De omringende bomen en een motor waren prachtig verlicht. Hierna zijn we meteeen naar het hotel terug gegaan, heel moe: dus we zullen vast goed slapen!

Mireille en Conny

Zaterdag 6 augustus

Vandaag hadden we één dag in Jakarta. Van tevoren was afgesproken dat iedereen zij neigen gang kon gaan. Rond half 9 gingen wij als gezin ontbijten. Er waren veel mogelijkheden tijdens het ontbijt. Van sapjes tot lekkere toast en ook de Indonesische basisgerechten waren aanwezig. Na het ontbijt zijn we rond een uurtje of 10 vertrokken naar de haven. Dit was al een hele belevenis op zich. We moesten wennen aan de geur (stank) en de chaos op de wegen. Je had ogen tekort om de wegen goed te kunnen overzien en was blij en opgelucht als je heelhuids aan de overkant kwam. Eenmaal aangekomen bij de Sunda Kelapa (de oude haven) werd je overspoeld door allerlei indrukken. Hele oude krakkemikkige schepen die nog volop gebruikt worden, worden beladen met zware zakken. Deze zakken worden door gewone mankracht op de schepen gebracht. De mannen moesteen op smalle wiebelende houten loopplankjes op blote voeten de zakken op hun nek dragend overbrengen naar het schip. Het verbaasde me dat ze ondanks dit zware werk vrolijk waren. Hierna gingen we op weg om ergens te lunchen, waarbij ik onderweg van alles zag. Het varieerde van sloppenwijken tot enorme hoge flats. We hebben veel naaiateliers gezien. Ook zagen we veel mannen die karren langs de weg duwden op blote voeten.
Ook bleven mijn zusje en ik niet onopgemerkt. Het blonde haar en de lengte van ons vielen wel in de smaak bij de mannen.
Na een korte wandeling kwamen we aan bij een restaurantje dat was aangegeven op een nederlands kaartje van de stad. Het was er modern en we werden zeer goed bediend.
Toen we aankwamen kregen we allereerst een ventilator naast onze tafel, zodat we het wat minder warm zouden hebben. Bij het restaurantje vergaten we dat we in zo’n drukke stad als Jakarta waren. Na een heerlijke toast en wat drinken gingen we op weg naar Sarinah, een groot winkelcentrum. Omdat het een beetje te ver was om te lopen, wilden we een taxi nemen.  Toen we net  klaar stonden  voor het wachten op een taxi kwam er al
een aan. Nadat mijn vader en de taxichauffeur hadden onderhandeld gingen we voor een heel goedkope prijs naar Sarinah. Eenmaal aangekomen viel het ons een beetje tegen. We hadden een groot en mooi winkelcomplex verwacht, maar eigenlijk leek het een beetje op v & d. De eerste 2 etages waren erg westers. Pas bij een van de bovenste etages kwamen we typische Indonesische klederdracht en andere gebruiken tegen. Nadat we het winkelcentrum hadden bezocht wilden we lopen naar de Monas, het vrijheidsbeeld van Indonesie. Aangekomen bij de Monas hebben we daar even over het terrein gelopen. Het terrein was erg schoon vergeleken bij de rest van de stad. Nadat we hadden rondgelopen bij de Monas zijn we teruggegaan naar het hotel met de taxi. Hier zijn we even tot rust gekomen. Aan het begin van de avond zijn we nog een keer gaan dineren bij het Batavia cafe.
Toen we terugkwamen  in het hotel wilden we beneden bij het restaurant even wat gaan drinken en een kaartspelletje spelen. Hier is uiteindelijk weinig van terechtgekomen. Er stond namelijk een bandje in het restaurant te spelen. Al snel kwamen ze bij ons tafeltje staan en vroegen ze wat ze voor ons moesten spelen. We hebben mijn moeder de nummers laten kiezen. Na twee nummers wilde de band dat ik ging zingen. Dit zag ik niet zitten en weigerde. Bij het volgende nummer werd ik meegenomen naar de trommel. De mannen wilden dat ik ging trommelen. Ik heb het geprobeerd, maar het ging niet erg goed. Het volgende nummer namen ze mijn zusje mee naar de trommel. De band was erg goed en we hebben genoten van de vertolking van de verschillende nummers. Uiteindelijk zijn we moe en voldaan naar de hotelkamer gegaan.

                                     Welterusten!!   Liefs, Mireille

Zondag 7 augustus

Vandaag stond er een lange busreis op het programma. Het doel was om aan het eind van de dag Bandung te bereiken. Onderweg zouden we  een lange stop maken bij het plaatsje Bogor. ’s Ochtends konden we eerst uitgebreid ontbijten in het Batavia hotel in Jakarta.
Zoals verwacht stond er weer witte toast op het menu, maar het was ook iets nieuws zoals melk aanwezig.
Om 8 uur vertrokken we met de bus richting Bogor. Nog even een paar indrukken van de wereldstad Jakarta opdoen en dan de snelweg op. Het duurde zo’n anderhalf uur voor we aankwamen in Bogor. Bij het uitstappen worden we al snel belaagd door kaart-verkopende   mensen.   Maar (helaas) hadden  wij  al
kaarten in  Jakarta gekocht.   Mezelf los  trekkend uit
de  menigte  liepen we in  de  richting  van  de ingang
van de botanische tuin. Hier werden we door een gids
in  1½ uur  door de  gigantische tuin geleid.  Ondanks
dat deze gepensioneerde man maar 3 tanden had werd
er aardig wat afgekletst. In aardig Nederlands vertelde
hij ons over verschillende bomen en vruchten. Bij het water kwamen we een leuke varaan tegen en gigantische waterlelie’s. Om de 10 meter was er door de gids wel weer iets om te vertellen. Daardoor zijn we wel veel te weten gekomen over de tuin, maar we hebben er helaas maar een klein deel van kunnen zien. Ook kwamen we nog langs een oud Hollands begraafplaatsje. De stad Bogor heette vroeger namelijk Buitenzorg. Na een leuke stop vertrokken we richting Puncak pas op ± 1500m. hoogte. Hier hebben we heerlijk geluncht. Zelf heb ik genoten van een Hollandse huzarensalade met fruit. Na de lunch zijn we in één ruk doorgereden naar Bandung. Bandung heeft zo’n 2 miljoen inwoners en is aardig modern. Om ± 5 uur waren we bij ons hotel aangekomen. Wie wilde kon nog richting de stad trekkeen. Zelf zijn we de shoppingmall “Paris van Java” gegaan. Deze was erg mooi, groot en chique en het wemelde er van de mensen. Alle grote wereldmerken waren hier vertegenwoordigd. Om  ± 7 uur gingen we met de hele groep in het hotel eten. Ik zelf moest even wachten op de spaghetti Bolognese, maar het was het wachten waard. Na het eten trokken we allemaal 1 voor 1 richting onze prachtige en nieuwe hotelkamers. Ook het sanitair was voortreffelijk. Een goede nacht kwam me tegemoet.

Dionne

Maandag 8 augustus

Vandaag weer een reisdag, maar nu een relatief korte. Vanochtend zijn we met de trein van Bandung naar Banjar gegaan. Het station was voor onze begrippen best apart. Tenminste ik heb in Nederland nog nooit een aangelegde tuin gezien tussen de rails. Na enig zoeken en via een andere trien en spoorrails overstekend zijn we bij de goede trein beland. De treinreis was bijzonder mooi, alleen een beetje jammer dat het wat nevelig was, waardoor een deel van het landschap niet helemaal te zien was. Maar ondanks dat bleef het een hele mooie reis. De trein was voor mij ook een verrassing. Vooraf heb je natuurlijk wel een bepaalde verwachting, maar deze trein overtrof mijn verwachting. Ontzettend veel beenruimte (ik ben 1.90 m) stopcontacten onder het tafeltje en prima stoelen! Kortom de 3½ uur vlogen snel om. Wat je echter in Nederland ook niet elke dag in de trein hebt is een muis tussen je voeten. Natuurlijk als eerste opgemerkt door mijn dochter Mireille, want die heeft daar nu eenmaal een oog voor. Na de treinreis gaan we terug in de bus voor het laatste deel van de reis. Ook dit was weer mooi. Opvallend waren de huizen t.o.v. de huizen op Sumatra. Bijna alle huizen hebben hier pannen op het dak, terwijl de daken in Sumatra bijna allemaal van golfplaten zijn. Je ziet hier toch wat meer welvaart. Het hotel in Pangandaran was wel heel anders dan de vorige dag: een soort galerijflat, maar wel hele grote kamers. En beneden een prachtig zwembad! Aan het eind van de dag hebben we nog even langs het strand gelopen. Een prachtig gezicht: de ondergaande zon en de redelijk woeste branding. Al met al is het hier denk ik goed toeven, maar dat zullen we morgen gaan zien!

Harbert  

Dinsdag 9 augustus

Een ‘vrije’ dag vandaag. Je mocht zelf kiezen wat je wilde doen. Er was een excursie gepland waaraan je mee kon doen: ’s morgens fietsen (zelf of in een becak) en ’s middags een boottocht door de Green Canyon. Je kon ook kiezen om één van de twee te doen of je kon relaxen en genieten van je ‘vrije’ dag. Zelf ben ik meegegaan met het middagprogramma, de boottocht door de Green Canyon. Om 11 uur moesten we verzamelen en vertrokken we met de bus. Lekker uitslapen dus. De bus reed ons naar het groepje mensen dat mee was gegaan met de fietstocht. Onderweg zagen we veel gevolgen
van de tsunami in 2006: vervallen gebouwen, verwoeste gebieden en een leeg veld waar eigenlijk een school hoorde te staan. Heel raar en zielig om te zien.
Eenmaal aangekomen kregen we te zien hoe de echte wajang-poppen  werden  gemaakt. Het was heel knap hoe ze die helemaal  uit het hout sneden.  Hij (de wa-jangpop-maker) vertelde dat ze de poppen gebruiken om  kritiek te  kunnen   hebben  op de  politiek. Het ging er vooral om dat ze met de verschillende poppen wlden laten zien wat  goed en kwaad is.  Daarna liet hij ons de gemaakte poppen zien en gaf hij een minivoorstelling. De poppen waren allemaal heel erg mooi beschilderd. Ook de mini-voorstelling was erg grappig. Aan het einde kon je zelf ook nog een pop kopen als je dat wilde. Daarna gingen we met de bus naar het strand. Daar kregen we onze lunchboxen. Het waren gevlochten mandjes en er zat een bruin broodje in met kaas, ei en kip. Verder nog een komkommer, een tomaat en een mandarijn. Ook kon je er zwemmen als je dat leuk vond. Het water was heel warm. Om 14.30 uur zijn we weer vertrokken met de bus. Na een tijdje kwamen we aan bij de Green Canon. Je kon met 6 mensen in een bootje. Het was een overdekt bootje met een motor erachter. Eerst voeren we tussen bergwanden met veel bomen en struiken en andere tropische begroeiing heen. Erg mooi om te zien. Er voeren twee bootjes naast elkaar. Heel grappig. Na een poosje kwamen we in een soort sprookjeswonderland. Aan de zijkanten zag je rotsen, sommigen waren heel groot, anderen lagen in het water. Het water was zo helder dat je ze kon zien liggen. Er hingen lianen aan en tussen de rotsen kwamen druppels water naar beneden vallen. Door de lichtval zag het er heel magisch uit. We stopten bij een grote rots, waarnaast een kleine mini-waterval stroomde. De mensen die zich hadden omgekleed en het leuk vonden, konden gaan zwemmen. De rest bleef op de gladde rotsen staan en maakte foto’s van de zwemmende mensen. Je moest wel uitkijken voor de grote druppels die van de rotsen afdropen.
Om 19.30 uur gingen we met de mensen die wilden naar het strand. We hebben daar gebarbecued. Er was vis, kip, rijst, spinazie en nog meer eten. Later werden er twee vuurpijlen afgestoken: Eén voor Ria, die vandaag jarig is en één voor Simone. Die was gisteren jarig. Bij één vuurpijl ging het even mis, maar het bleef bij de schrik. We hebben daarna nog rond het kampvuur gezeten. Er was een bandje (gitaren en viool) dat liedjes speelde o.a. van de Beatles. Het was een hele leuke dag en ik hoop dat de rest van de vakantie net zo leuk wordt ! 
                                                           Groetjes,

Woensdag 10 augustus

05.30 Uur, de wekker van Marianne’s smartphone gaat,.....Jezus wat moeten we weer vroeg op !  Allereerst de check of het eten van gisteren, de strandbarbeque, hygienisch klaar gemaakt was . Ik voel behoorlijke aandrang. Snel naar de w.c..... getetter.....gelukkig het is gebakken lucht. Indonesie zit inmiddels tot in mijn poriën. Ik merk dat het tempo doeloe steeds meer toeslaat. Al zou ik willen, ik kan mij niet meer haasten....
Alle zooi weer ingepakt, ontbijten en op naar Yogyakarta. Het hotel in Pangandaran was als de meeste hotels tot nu toe : 30 jaar geleden mooi en luxe, nu door gebrek aan onderhoud, mooi van verre en verre van mooi. Als je de kraan probeert open te draaien ,draait de hele kraan mee. Als je de douche open draait, komt het water er aan de andere kant van de douchekop eruit. Toch valt het altijd, uiteindelijk weer mee.
Het zwembad was trouwens heerlijk en de pannenkoekjes bij het ontbijt...HEERLIJK, lekker met banaan en een knapperig randje. Als ik 3 minuten voor vertrek nog een keer opsta om nog een pannenkoek te halen roept mijn dochter : “Niet nog één pap, dat is niet goed voor je”. De hele groep zit om 7 uur weer braaf in de bus. Ik stap met mond vol om 07.01 uur de bus in.... goede morgen.
Op weg naar de Borobudur, ik herinner mij nog goed hoe het 19 jaar geleden was. We hebben het toen zonder gids gedaan. Ben benieuwd hoe het dit keer met gids is. Marit ziet er erg naar uit de boeddha in de stoepa aan te raken en een wens te doen. Zijn mijn armen lang genoeg pap? Vast wel.
De weg van Pangadaran naar de Borobudur is zo goed als onbegaanbaar, althans voor Nederlandse begrippen. Ria vraagt of ze naast mij voor in de bus mag zitten. Ze gelooft dat ze denkt dat ze een beetje misselijk aan het worden is......de pilletjes tegen wagenziekte werken nog niet. Alle ledematen van de Djosergroep worden losgeschut.
Onderweg staan er op verschillende plekken mannen met vlaggen te zwaaien. Ik dacht in eerste instantie dat ze “Being busy” aan het doen waren. We hebben dat al zo vaak gezien: zonder enige vorm van efficiëntie of effectiviteit bezig zijn. Dit keer bleek het om iets anders te gaan. Uit een huis werd een kist gedragen, het was een begrafenis.
De Borobudur was vooral historisch gezien indrukwekkend, wat een bouwwerk. Ik miste wel elke vorm van spiritualiteit, de doeken die elke bezoeker om moest, waren wat mij betreft een mislukte poging de indruk te geven dat het om een heilige plek gaat. Het boeddhisme gaat er zover ik het begrepen heb om niets proberen vast te houden.......wat ik voor mij zie is een enorm gebouw, waar heel veel energie in is gestoken (en nog steeds wordt gestoken) om dingen vast te leggen en te behouden.
Onderweg naar Yogyakarta zegt Frederieke : “Er zijn geen incidenten gebeurd die je op kunt schrijven Michael”. Nog geen minuut later gaat er iemand voor de bus op een brommer onderuit.
                                                               
Door Michael

Donderdag 11 augustus

Vandaag in Yogyakarta. We mochten uitslapen. Ik was al om 6 uur wakker. Gewend aan het ritme waarin we deze vakantie zitten. Ik kon de hele wereld aan. Ik besloot buiten op het terras te gaan zitten :2 stoelen, een tafeltje en een tuintje. Het is hier vreselijk mooi. De badcel is hier wel iets om over naar huis te schrijven. Wanneer je in het bad staat om te douchen kijk je naar een ruimte die eruit ziet als de binnenkant van een berg, een grot. De Efteling is er niks bij. Waarschijnlijk hebben ze hier voor gekozen, zodat de aanwezigheid van kakkerlakken wat natuurlijker overkomt. We besluiten de stad in te gaan. Geen becak, omdat we niet langs allerlei ateliertjes wilden fietsen. Lopen dus. Nou dat hebben we geweten. Het begin van onze dagtrip verliep rustig. Daarna werden we  “toevallig” aangesproken door een Indonesische man, die “toevallig” net klaar was met zijn werk als gymleraar en die “toevallig” naar huis ging en ons “toevallig” langs een wajangateliertje kon brengen. Hij raadde aan hier niet te lang mee te wachten, omdat het over 3 kwartier zou sluiten. Hij begeleidde ons door een dorpje waar de huizen dicht tegen elkaar stonden. Wel leuk om vanuit de drukke straat hier terecht te komen. Een complete nieuwe wereld. We kwamen in een ateliertje waar ze van leer wayang poppen maken. Hij liet een grote rol leer zien van waaruit de poppen werden gesneden. Een man met in zijn hand een hamer en op tafel verschillende puntige beiteltjes tikte hij bij elke slag een stukje leer weg. Een ventilator maakte de klus aangenamer. Tegenover hem zat een jongen die de poppen van leer beschilderde. Terwijl de man vertelde over de kleuren en zijn betekenissen, zag ik dat er meer toeristen waren. Ik moest lachen. Ben ik er toch ingetrapt, daarvoor was dus geen becak nodig. Al snel kregen we de prijzen te horen. De kids en Mike vonden zo’n pop niks en we besloten afscheid te nemen. En nu????? Onze gids was weg. Zoals hij was gekomen, zo verscheen hij opeens weer voor onze neus. Hij leidde ons netjes het dorp uit en wees richting het ceremoniële paleis van de prinses. Een vertrek waar bruiloften en verjaardagen werden gevierd. De hoek om en we zagen een prachtig complex, vervaardigd uit hard hout en waarschijnlijk bewerkt door de beste houtsnijwerkjes van Indonesië. Er werd live muziek gespeeld door een man op een instrument dat meestal vergezeld wordt door andere gamelaninstrumenten. Naast de man zat een vrouw die zong. Een mooi schouwspel. Je kon er ook eten, een lopend buffet. Deze kans grepen we aan en voordat we het wisten zaten we heerlijk te eten. Onze trip naar Jalan Malioboro verliep moeizaam, ook door de vele mannen die ons vriendelijk tegemoet  kwamen, maar  uiteindelijk  wilden  dat we een  becak namen om  naar  dat ene
winkeltje te gaan, waar je echte batik kon kopen. Toen we er uiteindelijk waren vloog ik meteen de eerste de beste airco winkel in. Het bleek een warenhuis te zijn, waar je verschillende souvenirs kon kopen. We hebben daar een uur rondgekeken, wat souvenirs gekocht en moesten nu echt terug naar het hotel, omdat we om half 8 naar het Ramayana ballet zouden gaan. Aangekomen bij het hotel bleek dat we on half 6 zouden vertrekken. De tijd dat we net aankwamen bij het hotel. Snel omkleden en weer lopen!
Na een korte worsteling over waar we zouden eten, prijs was n.l. niet inclusief  eten, deelde de groep zich in tweeën i.v.m. de  kosten.  Achteraf   bleek dat  we à la carte hadden
kunnen bestellen. Stom. De voorstelling was geweldig. Voor de voorstelling hadden we een papier gekregen,,zodat je het verhaal beter kon volgen. Marit had het beter aangepakt. Zij vroeg alles aan Wilma en Marit vertelde het weer op haar beurt aan Ria. Aan het einde van de avond nog even in het restaurant bij het zwembad wat gedronken en toen slapen!!!!

                                                                                           Marianne
Zaterdag 13 augustus

Het zou een lange reisdag worden : 13 uren met de bus!!!!
Daarom stelde Frederieke voor om een stukje met de trein te doen, kwestie van de lange reisdag een beetje te “breken”. Zo gezegd, zo gedaan. De wekker gezet om 6 uur, de douche in en de koffer gepakt. Genoten van het uitgebreide ontbijtbuffet, inclusief wafeltje met stroop.
7.30 Uur. Met de bus vanuit hotel BRONGTO naar het station van  Maguwo, wachtend op de trein naar Solobalapan, afgekort Solo (zoals de bakboter)
De trein zou pas om 8 uur vertrekken, dus hadden we ruimschoots de tijd om even rond te kijken en ik vond alvast een zaak ,waar ik een koffie to take away kon krijgen. 8500 roepies lichter en een koffie rijker wandelde ik terug naar het perron. Toen de trein tegen 8 uur aankwam, zagen we dat ie helemaal vol zat! De koffie heb ik op het perron moeten achterlaten en ik stapte vol goede moed op de trein, op zoek naar een gezellig staplaatsje tussen de 19 djoserreizigers en de indonesiërs.  Het werd een letterlijk warme treinrit met gratis saunafaciliteiten, met mogelijkheid tot evenwichtsoefeningen als je geen houvast kon vinden. Er werd meteen afgesproken dat we de twee achtergebleven busreizigers niet zouden informeren over  de oncomfortabele  reis, teneinde hen zeker geen triomfantelijk gevoel te gunnen van: ”He, zie je wel, eigen schuld dikke bult” )
We hadden democratisch om deze treinreis gevraagd en we hadden ze ook gekregen en het werd een leuke belevenis. We namen foto’s van onze graaiende handen om ons toch ergens aan vast te kunnen houden en sommigen knoopten een gesprek aan met de lokale (trein)bevolking.  Uiteindelijk stapten hier en daar mensen uit en wij konden een voor een  zitplaatsje bemachtigen, maar toen moesten wij er plots uit, het was 9.45 uur en we waren al in Solo.
Veel te vroeg in Solo, we moesten wachten op de bus. Dan maar met zijn allen de lokale spoorwegcafetaria in met airco, voor een hapje en een drankje (en jawel ,voor een toiletbezoekje zonder licht!) De chauffeur met Dionne en Geoffry, de twee jeugdige buszittenblijvers pikten ons dus op aan het station in Solo.
O ja, er was ook nog een winkeltje met kledij en reistassen en al gauw wilden enkele medereizigers iets kopen (een hemd voor schoonvader, een reistas) en Michael wilde een goede deal sluiten met de heer en dame achter de toog.  Het afdingen lukte evenwel niet, hier golden vaste prijzen en de  verkopers waren niet te vermurwen.....
Alweer een koffie besteld en wat opvalt; een treinticket kost hier evenveel als een koffietje met een soyareep. Met andere woorden , een treinticket is hier heel goedkoop! En dat voor BISNIS-class! Voor diegenen die dachten dat we in een eerste-klas rijtuig zouden terechtkomen.
Enfin de zon schijnt en we zijn in Indonesië!
En we zitten alweer in onze luxe bus, dat beseffen we nu maar al te goed..... Meer nog, we verdenken Frederieke ervan dat zij ons met opzet op deze trein heeft gezet (waar wij als haringen in een ton werden klaargestoomd voor de soep van de oude Javaanse kannibalen), opdat wij zouden beseffen dat wij eigenlijk wel heel erg boften met onze PARIWISATA bus!
Koffietime : 15 minuten zoete busstop bij bakkerij Tonica! We gaven onze ogen de kost. Wat we daar allemaal voor lekkers zagen, was een verademing voor het oog. Het werd een ware Djoserstormloop op gebakjes en ijsjes, binnen de kortste keren stond het vol gedisciplineerde Djoserreizigers aan de kassa, genietend van een “veilig”ijsje. En niet onbelangrijk, de toiletten waren om U tegen te zeggen. Terug op de bus, netjes na 15 minuten.
Besluit: ENA! Wat betekent “ENA”? LEKKER! Michael stelt voor om elke dag een woordje Indonesisch te leren. Elke dag effe de microfoon pakken en een woordje Indonesisch leren....goed idee! En intussen gaat het verder, richting lunchadres, waar we rond 14.00.uur aankwamen. Het was een goed adresje: Restaurant Orin Tarzan. De bediening was vlot: deze mensen zijn voorzien op grote groepen, en het eten was lekker en vooral gezond. Ik had mihoen besteld met kip en groenten in een bouillon en Simone koos voor een soep met asperges.
Om 14.45 Uur zaten we alweer in de bus. Het werd een lange en lastige busrit, richting oosten: Malang was bij lange na nog lang niet in zicht. Het werd almaar frisser in de bus, de airco mocht steeds wat minder hoog: we reden namelijk steeds hoger, en dat merkte je. Het was bijna 5 uur en we gingen steeds hoger en hoger, het landschap werd steeds mooier. Is dit het klein Zwitserland van Indonesië? Om  5 uur maakten we nog een stop bij een hutje met een house-PYTHON! Het dier lag bijna onbeweeglijk in een grote houten kast. En dat moest in principe, volgens het bordje dat uithing, 2000 roepies per persoon opbrengen. Enfin, onze reisleider deed een gulle duit in het zakje en dit grootse moment werd op camera vastgelegd. Dan nog de sanitaire voorziening. Ik hoor dat een van de medereizigers met de voeten in het nat stond en ik besloot deze kelk aan mij voorbij te laten gaan. Ik zou het nog wel een uur of twee kunnen uithouden.....
De rit ging verder naar het oosten, hoger en hoger en de bochten werden korter. En de ruggen werden ongemakkelijker en de magen keerden en de oren klakten.... De weg kronkelde voortdurend. Het was niet het moment om wagenziek te zijn. Sommigen voelden zich niet echt lekker, namen een pilletje of gingen voorin zitten. Anderen zaten lijdzaam te wachten op de eindmeet en konden een geeuw niet bedwingen.....
17.45 Uur. Het wordt stilaan donker. De natuur is mooi. De riviertjes kronkelen zich in mooie bochten en er liggen grote stenen in, zoals in het zuiden van Frankrijk . Hier en daar watervalletjes door het niveauverschil tussen de rijstvelden.
Er wordt aan de weg gewerkt en iemand haalt geld op met een mandje. De wegen zijn goed en de chauffeur rijdt goed door en zo hebben we om 18.45 uur de aankomst in het hotel van een keten THE CAKRA HOTEL!
Een warme ontvangst met een geurig fris doekje om onze handen te verfrissen en een lekker glas vers geperst fruitsap en 3 javaanse danseresjes die een welkomstdans voor ons uitvoerden. Vlug de koffers naar boven, een snelle douche en avondeten om 19.30 uur. Vooral de banaan  flambee is aan te bevelen ....mmm....mmm. Nooit eerder heb ik zoveel geld uitgegeven.... nog goed dat het roepies zijn en geen euro’s.
Het werd een leuke avond en we waren allemaal gecharmeerd door het hotel, de warme ontvangst, de mooie kamers en we gingen tevreden slapen. ZZZZZ......ZZZZZZ

               Slaapwel voor de Belgen
               Welterusten voor de Nederlanders         Elsje Fiederelsje

Zondag 14 augustus

Vandaag hadden we een korte reisdag. Na een goede nacht en een heerlijk ontbijt in het mooie Graha Cakra hotel vertrokken we om half 9 met onze bus vanuit Malang richting Bromovulkaan. Halverwege de route, in Nebonsari verruilen we onze bus voor 2 kleine minibusjes, omdat de weg omhoog hier te stijl wordt. Onze bus blijft hier achter tot de volgende dag. Met de minibusjes trekken we verder de bergen in tot we rond een uur of 12 bij de vulkaan zijn. Rond het hotel waar we logeren (Bromo Permai) is veel bedrijvigheid. Er wordt van alles te koop aangeboden op een klein marktje en er rijden veel jongeren op brommertjes heen en weer. Het hotel waar we logeren is eenvoudig maar correct. Frederieke had ons gewaarschuwd dat het hotel niet erg luxe zou zijn, maar ik vond het goed te doen voor een nacht en er waren meer groepsleden die er zo over dachten. Door de kou boven in de bergen was de kans op kakkerlakken ook kleiner!  Na de lunch in het restaurant gingen we wandelen langs de kraterrand. We liepen over de weg naar een top waar je goed zicht zou hebben op de vulkaan . Helaas was het zicht door de grote hoeveelheid stof in de lucht zo beperkt dat we niet ver konden kijken. Onderweg kwamen we af en toe dorpbewoners tegen die vriendelijk groetten en jonge mannen op brommers die ons aanboden mee terug te rijden naar het dorp voor 20.000 roepies.
Na de wandeling besloot ik met een paar anderen nog wat rond te kijken op de markt bij het hotel. Daar zag ik bij een kraampje de paardjes van papier-mache hangen die we eerder bij de trance-dance gezien hadden. Ik kocht er een voor thuis en er waren meer die de verleiding niet konden weerstaan om een te kopen. Bij het diner vertelde Frederieke dat er die nacht een Hindoe ceremonie zou plaatsvinden bij de vulkaan. Hindoes zouden om 12 uur ’s nachts met allerlei offergaven de vulkaan beklimmen en de hele nacht feestvieren. Wie wou kon daarbij aanwezig zijn. Na overleg besloten de meesten om toch gewoon om 4 uur naar de vulkaan te gaan, zoals we eerder van plan waren, en eerst te gaan slapen. Na een eenvoudig diner, kroop ik om 21.00 uur in bed. Ik viel meteen in slaap.

Maandag 15 augustus

Om half 4 in de ochtend werden we gewekt voor de “Bromo expeditie”. Ik deed alle warme kleding aan die ik bij me had over elkaar aan en ik hield mijn pyjamabroek aan onder mijn lange broek, want het was flink koud buiten. Om 4 uur vertrokken we met 18 personen in drie grote jeeps richting Bromo. Door een misverstand reden we eerst naar het verkeerde uitkijkpunt, maar uiteindelijk gingen we de goede kant op. Het was ontzettend mistig en stoffig onderweg en op een gegeven moment was het zicht zo slecht dat zelfs de chauffeurs niets meer zagen en niet wisten welke kant ze op moesten. Tot we opeens in de buurt van het pad kwamen dat ons naar de trap met de 253 treden leidde. Daar stapten we uit  en schuifelden we voorzichtig verder. Opeens werd het iets lichter en langzaam zagen we de contouren van onze omgeving. Toen zagen we ook meer mensen dezelfde kant oplopen. Door het eerdere misverstand waren we later dan gepland en de zon kwam al op. Een deel van de groep wilde bij een eerste uitkijkpunt wachten tot de zon op kwam, maar ik ging mee met het andere deel van de groep dat de trap wilde beklimmen om ook echt in de vulkaan te kunnen kijken. Dat was echt een hele ervaring. De weg lag bezaaid met etensresten (bananenbladeren met rijst en bloemen, groenten enz.) en overal liepen en zaten mensen. Op de trap was het heel druk, maar het ergste was de geur die in de lucht hing. Het was een heel doordringende combinatie van wierook en zwavel , die je de adem benam. Met tranende ogen en een dikke keel bereikte ik de top. Daar was het uitzicht op de opkomende zon aan de ene kant en de volle maan aan de andere kant. SCHITTEREND! Een grote nevelbank zweefde tussen de bergen in, uit de krater van de Bromo stegen zwaveldampen op. De bergbewoners hadden hun offergaven zelfs in de kraterrand neergelegd. Toen we terugliepen verdween het mooie uitzicht onderaan de berg weer om opnieuw over te gaan in de dichte mist vermengd met stofwolken. Gelukkig stond de chauffeur van een van de jeeps op ons te wachten, zodat we niet verdwaalden.
Na terugkomst in het hotel kregen we ontbijt in het restaurant en om 7 uur vertrokken we met de minibusjes weer naar Kebonsari, waar de grote bus op ons wachtte. Daarmee reden we verder de bergen uit langs de noordkust van Java. Onderweg hadden we een koffiestop en een lunchstop aan zee en we konden Bali al zien liggen. Om 2 uur bereikten we de plek waar we met de bus op de veerboot naar Bali gingen. Dat was een heerlijk tochtje. De boot schommelde lichtjes op de deining heen en weer en we zaten heerlijk met zijn allen in de zon op het dek.
Toen we tegen vieren aankwamen op Bali en verder gingen met de bus, viel op dat het landschap hier toch anders was. Onderweg zagen we apen langs de kant van de weg en mijn eerste indruk was dat van meer luxe. Ik zag af en toe toeristen lopen en verschillende bordjes met aanbiedingen van resorts, spa’s en duikscholen kwamen voorbij. Tegen 6 uur bereikten we ons hotel Aneka. Daar chekten we in en voor we naar onze kamers gingen namen we afscheid van onze buschauffeur en de busboy.
Het hotel ligt aan zee en heeft een prachtig aangelegde tuin. Ik kreeg een klein bungalowtje met een kleine veranda en een bed met een klamboe. Luxer kon ik me niet wensen! De komende twee dagen hebben we tijd om even op adem te komen, te zwemmen, snorkelen en luieren. Dat zal prima lukken in dit mooie oord!
                                                                                                                      Wilma

Dinsdag 16 augustus

Na alle reisuren in de bus van de afgelopen dagen heeft iedereen behoefte aan 1 ding n.l. RUST!
Niemand durft plannen te maken voor deze dag. Dit luxe resort in Lovina Baech biedt ook alle mogelijkheden tot rust. Ondanks dat ik de vorige avond gewoon op tijd naar bed ben gegaan ,word ik toch om 7 uur wakker, waarna ik nog even kijk naar BBC news.
Mijn luxe kamer zit dichtbij het restaurant, dus ik hoe voor het ontbijt om ± 9.15 uur maar een klein eindje te lopen. Iedereen doet het deze ochtend rustig aan en neemt de tijd om te relaxen.
Na het ontbijt wordt gelijk het mooie zwembad en het strand verkent.  Het zand van dit strand is echter niet fonkelwit, maar vulkaanzwart. Daarnaast is het water bij het strand wat troebelig. Het weer is deze morgen nog mooi, maar tegen twaalven wordt het steeds meer bewolkt en dreigen er donkere wolken (zelfs met een drupje regen). Dit weer verleidt vele mensen van onze groep om toch in actie te komen om deze middag wat te gaan doen. Na een halve dag rust gaan 12 mensen toch een planning maken om naar een tempel  en een hot spring te gaan in de buurt. Eerst eten we nog een uitgebreide lunch op het strand bij de buren.
Rond 14.30 uur gingen we met 12 personen (twee busjes) eerst naar een tempel en daarna naar een Hot Spring in de buurt. De tempel zag er goed uit en was groot in oppervlakte. In deze tempel waren vele figuren van de Boeddha te bewonderen. Daarna gingen we naar de “Hot Spring” in de buurt. Het weer was inmiddels weer veel beter geworden. De hot spring was niet echt “Hot” maar aangenaam warm. De bierlucht was wel een beetje aanwezig, maar was niet overheersend. Na dit verkwikkende bad gingen we weer terug naar Lovina Beach resort, waar ik toch wel een extra douche heb gepakt om de eventuele bierlucht te verdrijven. s’Avonds heb ik weer met de groep meegegeten bij een beach restaurant in de buurt. Daar konden we de vissers bezig zien met mooie lampjes. Ik heb deze keer Tuna genomen, samen met mijn inmiddels gebruikelijke “Large Bintang”!
                                                                                                
Fred

Woensdag 17 augustus

Dag 19 was voor iedereen heel verschillend.
Sommige mensen gingen bijvoorbeeld:
• Naar het zwembad
• Dolfijnen bekijken van 6 tot 8
• Anderen lieten zich masseren of namen een gezichtsbehandeling of een pedicure
Maar mijn broertje en ik gingen duiken en snorkelen. Het programma voor die dag was rond een uurtje of 7 opstaan. Snel hebben we ons klaargemaakt en nog even ontbeten. Tijdens het ontbijt vertelde Els ons dat het dolfijnen bekijken tegenviel, omdat er zoveel bootjes waren die de beesten opjaagden. Jammer genoeg moest ik het gesprek afkappen en de helft van mijn ontbijt laten staan vanwege de tijd. We vertrokken n.l. om kwart over 8. We werden door busjes van de duikorganisatie “Malibu Diving” opgehaald. We reden vervolgens eerst naar de duikschool om de apparatuur op te halen en te passen. Daarna vertrokken we naar onze bestemming, het eiland Menjangan ten NW van Bali. Ik zie het nog voorr me: witte stranden, felle zon, geen wolkje aan de lucht, palmbomen en vooral super helder, prachtig water.
Onderweg naar de bestemming hadden we nog twee stops gemaakt. De eerste stop was bij een markt, waar de chauffeur stopte. Daar toeterde hij een keer en er kwam een vrouw aanlopen met bloemblaadjes in een bananenblad. Ik begreep niet goed wat dat was, dus ik vroeg aan hem :”Waar is dat voor?”. De chauffeur vertelde mij dat het gebruikt wordt voor een offer en dat men dit 2 keer per dag doet. De tweede stop was dus de stop waar ze gingen offeren. Het was bij een klein tempeltje langs de weg, waar ze dat deden.
Vervolgens gingen we weer verder en na een reis van anderhalf uur kwamen we eindelijk aan. De materialen werden aan boord gebracht, terwijl wij wachtten en gebruik konden maken van restaurant en toilet. Na ongeveer twintig minuten waren we klaar om te vertrekken. We gingen met een groep van 8 man het bootje in. En vertrokken naar het eilandje Menjangan. Eenmaal aangekomen bij het eilandje moest ik mijn duikpak aantrekken. Daarvoor had ik al het een en ander aan instructies doorgenomen met mijn buddy.
Nadat de boot was geankerd, sprongen de snorkelaars, o.a. mijn broertje, het water in. Vervolgens trok in mijn uitrusting aan en ging achterwaarts het water in.
Wat ik toen zag was zo indrukwekkend mooi. Al die vissen, koraal en kleuren. Ik had dit nooit willen missen. Zo’n ervaring zal me altijd bij blijven. Voor mij en Orlando was dit de eerste keer dat we gingen duiken in het buitenland. Voor ons was het dus extra mooi en bijzonder. De eerste duik ging zo voorbij. Voordat je het wist was mijn fles al leeg. Onder water lieten mijn buddy en ik ons meeslepen door het water. De mensen die snorkelden deden hetzelfde. De boot vaarde met de stroming mee naar een punt waar hij ons weer oppikte Op de boot konden we lekker bijkleuren, toen we naar het eilandje werden gebracht naast Java. Daar was het lunchpauze. We kregen cola en een bakje met nasi goreng en balinese groenten. Het was echt verrukkelijk. Ik en Orlando gingen met de lunchpakketjes ergens zitten op de rotsen, daar hadden we een supermooi uitzicht. Na ongeveer een half uurtje pauze te hebben gehad, gingen we weer verder met het programma. Het programma was precies hetzelfde als het eerste deel. Het enige verschil was een andere snorkel/duikplek. Orlando kreeg ook de mogelijkheid om te duiken voor ongeveer een half uur. Hij moest daarvoor wel 100.000 roepies neerleggen, maar dat had hij er wel voor over. Deze ervaring was voor hem ook onvergetelijk. De tweede duik was spectaculair. Zoveel mooie vissen gezien (haaien, baracuda’s, clownfish etc.)
Tijdens de terugreis stopte de chauffeur nog even bij een zaakje “Canon” om de foto’s op een cd’tje te zetten. De cd. Was 200.000 roepies. De foto’s waren heel mooi en scherp. Het was een hele mooie zonnige dag. Een van de leukste dagen.

                                                          Groetjes Geoffrey en Orlando

Donderdag 18 augustus

Het is de dag van de laatste etappe van de reis want de laatste 3 nachten verblijven we in Ubud. We rijden er met een wat kleinere bus naar toe dan we gewend zijn en doordat er aardig wat klimmetjes in het traject zitten heeft de bus het af en toe zwaar. We maken nog een koffiestop bij het Bratan-meer en zijn daar meteen alweer getuige van een hindoe-ceremonie. We hebben het idee dat er as over het meer wordt uitgestrooid, terwijl door de familie aan de oever ceremoniëel gebeden wordt. De volgende stop is bij een ‘kruiden’-tuin waar we o.a. de snakerig zien die we vanochtend ook bij het ontbijt hebben gegeten. Ook staan er kaneelbomen, cacao, ananas, mango en nootmuskaat. Verder hier een lekker bakje ginseng-thee gehad. Als we in Ubud bij ons hotel aankomen gaan we eerst lunchen en dan meteen het stadje in, want er is vandaag een zeer bijzondere ceremonie. De moeder van de ‘koning’ van Ubud wordt vandaag gecremeerd en dat zal iets groots kunnen zijn. We zijn te laat voor de processie door de straten, maar zien nog wel dat er een enorm hoge toren op een plein staat, waar het bovendien nog bomvol mensen is, dus we mengen ons ertussen. Voor de kleurig versierde toren (ongeveer 25m. hoog) staat een enorm bouwwerk van bamboe met een redelijk steile ‘trap’ naar een ander platform waarvoor een enorme stier staat. Op het moment dat we aankomen wordt heet onderstel waar de stier op staat deels afgebroken, maar we horen van andere Nederlanders dat de kist nog boven in de toren staat en dat de feitelijke crematie rond 17.00 uur zal zijn. We volgen  op gepaste afstand de plechtigheden, die ook nog door 2 Indonesische orkesten worden begeleid worden. Met man en macht wordt de stier los gemaakt van het onderstel en op een platform getrokken onder een hoog doek. De boven kant van de stier wordt losgesneden en er zijn allerlei voorbereidingen gaande. Regelmatig zien we dat er iets uit de hoge toren via het steile bouwwerk naar beneden wordt gebracht, tot uiteindelijk de kist naar beneden komt. Doordat de helling behoorlijk steil is hebben ze houden en keren, maar de dragers en mannen die met lakens van bovenaf de kist tegenhouden slagen er in de kist naar beneden te brengen. Deze wordt eerst een aantal keren rond de stier gedragen, vlak langs het publiek en gaat dan weer via een andere trap omhoog  en wordt in de stier gezet. In het bijzijn van haar 3 zoons, 5 kleinzoons en andere familie worden hoog op het platform bij de stier gebedsceremonies gedaan. In onze ogen duurt het allemaal wel erg lang, maar dat is nou net het verschil met het oosterse denken, waar voor allerlei ceremonies veel  tijd wordt genomen. Als de familie de trap afdaalt is duidelijk dat de verbranding gaat beginnen. Onder de stier wordt mbv aluminium platen een soort kachel gemaakt en dan zien we al snel de eerste vlammen en even later staat de hele stier in vuur en vlam. Wat een indrukwekkende gebeurtenis!. We blijven kijken tot de kist naar beneden is gestort, nadat deze eerst halverwege is blijven steken. Men heeft het vuur gelukkig goed onder kontrole en er staan zelfs 2 brandweerwagens paraat. Als we teruglopen is het inmiddels al ruim na zessen en we gaan onderweg eten in een organic restaurant. Zeer modern ingericht met een heel bijzonder toilet! Fred hoefde helemaal niet maar moest onder druk van de rest aan dit bijzondere toilet ook een bezoekje brengen. Bij de lounge van het hotel drinken we nog wat en nemen de mogelijkheden voor de komende dagen door.

Vrijdag 19 augutus

Ria en ik willen vandaag wel een dagje naar Kuta waar een mooi wit zandstrand is met hoge golven. Ook Jeffrey, Yvonne en Geoffrey en Orlando gaan dat doen, dus regelen we tegenover ons hotel een taxi voor 6 personen die ons voor  400.000 RP heen en terug brengt. We zijn nog maar net onderweg als onze chauffeur allerlei andere voorstellen doet. Kuta is volgens hem erg druk en hij weet wel een ander strand waarbij we dan ook nog een tempel en een koffie- en kruidenplantage kunnen bezoeken. Maar wij willen naar Kuta en houden voet bij stuk. Als we er bijna zijn stelt hij voor dat we hem alvast de helft betalen en dan later vanmiddag zelf een andere taxi terug zoeken. Maar ook daar is voor ons geen sprake van. Vervolgens wil hij ons voor de lunch straks wel naar een ‘very good seafood restaurant’ brengen, waar we dankzij hem 50% discount krijgen. En weer voor hem geen succes, we zoek zelf wel wat voor de lunch! Hij zet ons dan keurig bij het strand af en we spreken af om 17.00 uur terug te gaan. Het is inderdaad een prachtig mooi strand met enorm hoge golven. We huren bedjes en parasols en brengen hier een heerlijk luie dag door. Drinken is er volop te koop en niet eens duur en we zien later zelfs dat er op het strand nasi goreng wordt gemaakt voor 15.000 RP per portie! Jeffrey en Orlando gaan nog even Kuta en kopen een leuk doosje dat we kunnen gebruiken als afscheidskado voor Frederieke. Bij het hotel aangekomen eerst nog even lekker gezwommen en fruit gegeten op ons terrasje voor we uit eten gaan. We eten vrij dichtbij het hotel bij Pundi-Pundi en daar treffen we ook weer een aantal anderen van de groep. Frederieke tipt ons nog voor een mooie wandeling, die zij vandaag heeft gemaakt vlak buiten Ubud. Eerst maar eens afwachten of onze trip morgen naar de goeroe Ketut nog door gaat. Nu eerst nog even een bakje koffie na op ons terrasje met uitzicht op het kleine maar mooi verlichte zwembad in de sfeervolle tuin en niet te laat naar bed.

Zaterdag 20 augustus

Ria en ik hebben vandaag met Michael afgesproken om naar de tempel te gaan die we kennen van het tv-programma ‘op zoek naar geluk’. Hij heeft hiervoor vervoer geregeld voor 7 personen, maar we gaan uiteindelijk met z’n vijven: Michael,  Marianne, Marit en wij. Wat ons precies te wachten  staat weten we niet,  maar we  hopen dat we in ieder
geval het bad met het heilige water in mogen. Als we daar aankomen horen we van onze chauffeur dat we wel een sarong om moeten als we het water in willen, dus kopen we nog een sarong. In de tempel Tirtal Empul aangekomen lopen we langs de prachtig versierde
 tempelpleinen met mooi deuren. Er is ook een ceremonie waar Indonesische mensen een hindoe-ritueel uitvoeren met bloemen, heilig water, wierook en rijst. We aarzelen eerst nog of we daar wel aan mogen meedoen, maar als Michael het vraagt worden we gastvrij uitgenodigd om mee te doen. Ze delen de bloemen en de wierook met ons en dan zitten we naast de hindoe’s in kleermakerzit en ondergaan de hele ceremonie. Een soort priester geeft met een belletje steeds het signaal dat we een andere houding moeten aannemen. We kijken vanuit onze ooghoek af van de in het wit geklede hindoe’s wat het volgende ritueel is. Op het eind krijgen we het geheiligde water op de hand en over het hoofd en wat rijst. Een heel bijzondere ervaring om hier aan mee te mogen doen! Dan zoeken we het bad op waar uit ongeveer 10 koppen heilig water spuit. We gaan met sarong het bad in en laten ons reinigen door de rij af te gaan en steeds met het hoofd onder de waterval te staan. Ook hier bevinden we ons tussen de Indonesische hindoe’s al doet er nog wel een enkele toerist aan mee. Het voelt echt heel goed en rust gevend om dit mee te maken en ook Michael en Marianne ervaren het op die manier. Marit zag er wat tegenop en heeft voor de foto’s gezorgd! Terug in Ubud gaan we de stad nog even in en lunchen bij een restaurant dat aan de achterkant uitzicht heeft op zowel de rijstvelden als het dichtbij gelegen Monkey Forest. We kunnen mooi zien dat de rijstboeren er wel voor zorgen dat de apen niet in de rijstvelden komen door ze met palmtakken weg te jagen. We lopen door naar de souvenirmarkt vlak bij Mainstreet. Hier dwalen we een tijd kris-kras langs de vele kraampjes en doen de laatste inkopen. Het afdingen lukt de ene keer beter dan de andere, maar we raken daar aan gewend en beginnen het ook leuk te vinden. Bij het hotel gaan we nog even opfrissen in het zwembad en dan naar heet gezamenlijke slotdiner, ook weer in restaurant Pundi-Pundi. Van Frederieke krijgen we allemaal een leuk houten doosje met daarin nog de overgebleven roepia’s uit de fooienpot. Wel grappig omdat we haar als groep ook een doosje (weliswaar van riet) geven met daarin de gezamenlijke fooi en een mooie kaart waarop iedereen haar bedankt voor haar bijdrage aan deze bijzondere reis. We nemen met Simone, Fred, Wilma en Marianne nog een afzakkertje en zijn rond half 12 bij het hotel voor onze laatste nacht op Indonesische bodem. Snif, snif.

Zondag 21 augustus

Na het ontbijt besluiten we met een groep om deze laatste ochtend toch nog maar een ‘excursie’ te doen en wel naar Monkey Forest. Wilma, Simone, Ria, Nicky en Marit durven het aan mits Fred en ik meegaan om hen te beschermen tegen al te opdringerige apen. Voor we op pad gaan moeten we eerst alle tassen inpakken en de kamer leeg maken. Er zijn 2 kamers waar we gezamenlijk al onze bagage kunnen stallen en dat is wel heel prettig. Monkey Forest ligt aan de rand van Ubud langs Monkey Forest Road op maar een paar minuten lopen van ons hotel dus een taxi is niet nodig, al wordt die ons onderweg natuurlijk wel weer een paar keer aangeboden. Bij de ingang kun je bananen kopen om de apen te voeren, maar dat doen we niet, want we willen ze zeker niet lokken. De tientallen apen die we hier zien zijn inderdaad wel vrij brutaal, maar als je gewoon door loopt en niet met eten of drinken inde hand gaat staan valt het eigenlijk best mee. Fred en ik hoeven ons in ieder geval niet in te spannen om de dames een veilig gevoel te geven. We konden op ons gemak wat foto’s maken en filmen want samen met het tempelcomplex dat hier ligt is het wel een fotogenieke aanblik. Hierna eerst geluncht ook weer in een restaurant met een prachtig mooie tuin, waar Marianne en Michael bij ons aanschoven. De weg terug naar het hotel duurt dan aanmerkelijk langer omdat er nog vaak even gestopt wordt voor een laatste aankoop in de vele winkeltjes die we passeren.
Bij het hotel volgt dan een hilarische verkleedpartij in de 2 kamers waar de tassen staan als we bijna allemaal tegelijk ons willen omkleden. De korte broeken en rokjes gaan de tas in en de lange broeken worden weer aangedaan voor de terugreis. We worden om 3 uur met de bus opgehaald en gaan dan naar vliegveld van Denpasar. Een vreemd gevoel is dat we hier afscheid moeten nemen van Michael, Marianne, Nicky en Marit en ook Frederieke die nog een dag langer in Kuta blijven en morgen terugvliegen. We compenseren dit gevoel door hier nog een groepsfoto te maken en gaan dan zonder onze reisbegeleidster op weg voor de terugreis. Eerst voor een vlucht van 3 uren naar Kuala Lumpur, waar we daar aangekomen zien dat we 1 uur vertraging hebben. Genoeg tijd dus weer en die doden we onder het genot van een kopje koffie met wat spelletjes. Als de klaverjasronde uit is en we ook geen dierennaam meer kunnen bedenken is het inmiddels  middernacht en bijna tijd om te boarden.
Na een lange maar prima vlucht komen we ’s ochtends om 07.45 weer op Schiphol en hier neemt iedereen afscheid van de groep. We kijken terug op een fantastisch mooie reis met veel bijzondere ervaringen en wie weet zien we elkaar nog eens op een reünie!

Roel
 

Klantwaardering

8,6

Onwijs gave reis, ik heb echt mijn ogen uitgekeken in dit in...
Onwijs gave reis, ik heb echt mijn ogen uitgekeken in dit indrukwekkende land. De lange reisdagen zijn een minpunt, maar wel nodig om zo veel te kunnen zien. De reisleidster was vriendelijk en had kennis van het land. Het was allemaal erg goed geregeld, dat geeft veel rust :) Een aanrader!

Jaimy - 8,0
Terug naar boven