Lapland

Reisverslag Lapland feb

Ik heb me steeds voorgenomen: als mijn zoon Kjell 12 jaar wordt, ga ik met hem een aantal jaren wat “leuke dingen” doen. Hij is dan op een leeftijd dat hij er al goed van kan genieten en als hij 18 is gaat hij misschien liever met vrienden op pad. En nu is het dus zover. In juni is hij 12 geworden en zijn we samen gaan zoeken naar een geschikte reis. Mama gaat niet graag ver op reis, dus gaan we met zijn tweeën. Omdat het de eerste keer is dat we samen gaan, willen we een reis die niet al te lang is. Verder wel iets met wat avontuur in. Via bekenden kwamen we op de website van Djoser terecht. Hierop eens rondgekeken en direct een brochure besteld. Wat een keus!! Na enig rondkijken toch vrij snel voor de Husky-tocht in Lapland gekozen; niet te ver, niet te lang en toch avontuurlijk.

Alleen de voorbereiding is al leuk. Welke extra spullen zullen we nodig hebben ; hoe koud zou het zijn als wij daar zijn. Diverse websites opgezocht en regelmatig bekeken om op de hoogte te blijven van het actuele weer in Ivalo. De temperatuur varieert van -10°C tot -38°C in de weken voordat we vertrekken. Dus toch nog maar een extra lange onderbroek meenemen.

Op de dag van vertrek gaan we met de trein naar Schiphol. Hier herkennen we al enige reisgenoten aan de “Djoser-labels” aan de koffers en rugzakken.
Na een tussenstop in Helsinki komen we aan op het kleine vliegveld in Ivalo.
Als je uit het vliegtuig stapt merk je het al: de temperatuur is hier heel wat kouder dan in Nederland. Met twee mini-busjes worden we naar het hotel gebracht.
Aan de ingang van het hotel hangt een thermometer: -26°C!! Toch voelt het niet zo koud aan, maar dit komt vooral omdat er geen wind staat.
Als we in het hotel aankomen is het even wat verfrissen en aan tafel. De totale groepsgrootte is 20 personen en aan tafel leer je al snel de anderen kennen.
Iedereen verteld zo’n beetje waar hij/zij vandaan komt en vaak ook waarom men voor deze bijzondere reis heeft gekozen.
De volgende morgen komt de reisleidster Kia uitleg geven over de activiteiten van de week. Verder worden de mogelijkheden tot extra activiteiten toegelicht waaronder een sneeuwscootertocht en een bezoek aan een rendierenfarm.
Voor deze activiteiten dient dan wel extra betaald te worden.
De sneeuwscootertocht begint om 16.00. Een half uurtje van te voren worden de laarzen handschoenen en warme overall gepast. Na een uitleg over hoe te rijden met een sneeuwscooter gaan we op pad. Het rijden is wel even wennen, maar is bijzonder leuk. Op enkele plaatsen zien we rendieren grazen tussen de bomen.
Door het late vertrekuur rijden we een deel in het daglicht, een deel in de schemering en een deel in het donker, wat weer een ervaring op zich is.

Op maandag is het dan eindelijk zover. De Husky-tocht. Toch DE activiteit waarom we deze reis hebben gekozen. Met mini-busjes worden we naar de Husky-farm gebracht. Als we uitstappen horen we de honden reeds uitgelaten huilen en blaffen. Ook hier ruilen we onze schoenen voor dikke laarzen, krijgen we een dikke, winddichte overall en dikke handschoenen. Tompa geeft ons een spoedcursus slee rijden. Waar het in het kort op neer komt is dat het rijden is met alleen een rem tot je beschikking. Als je deze los laat gaan de honden weer direct vooruit.
Als je je rem los wilt laten voor langere tijd moet je er voor zorgen dat je “anker” stevig vastzit in de sneeuw. Na deze uitleg gaan we naar de sleden. De honden zijn reeds ingespannen en als ze zien dat we onze rugzakken op de sleden vastmaken zijn ze door het dolle heen.
Het is een mooi gezicht: 20 mensen, 20 sleeën en 90 honden.
Ik heb er voor gezorgd dat ik de slee heb achter Kjell en als ik hem op zijn slee zie staan vraag ik me af hoe het hem zal vergaan. Zijn eigen slee met 4 honden er voor en een hele weg te gaan.
Rond 11.00 wordt het eerste anker losgemaakt en als hij zijn rem loslaat schiet de slee vooruit. Zo vertrekken we allemaal achter elkaar. Vanuit de farm rijden we direct het bos in. Wat een prachtig gezicht!! In het begin moeten we allemaal nog wat wennen, maar na enkele kilometers voel je dat je de slee al redelijk de baas kunt.
De eerste dag hebben we ongeveer 50 kilometer af te leggen. Na enige kilometers heb ik door dat ik beter niet direct achter Kjell kan blijven rijden. Ik zie dat ik me te veel bemoei en dat Kjell zich prima kan redden. Door zijn lage gewicht gaat hij veel sneller dan ik en al snel steekt hij een aantal sleeën voorbij en verdwijnt hij uit mijn zicht.
We beginnen met zo’n 20 km bos en dan nog ongeveer 30 km over vooral meren en rivieren. Beiden hebben zo hun eigen charme.
Het rijden in het bos is erg gevarieerd. Ook moet je hier meer “werken” met je slee; veel bochten, naar boven en naar beneden, takken, bomen enz. Echt sturen hoef je niet te doen met je slee. Er ligt een pad door het bos waar vaker over wordt gereden en de honden volgen het pad.
Het rijden over de meren is meer ontspannend en brengt een enorme rust. Het uitzicht is soms erg mooi met enkel wat vakantiehuisjes langs de oevers.
Tijdens de gehele reis is er bijna niemand te zien. De gehele reis sta je achterop de slee.

Als het voor de honden af en toe wat zwaar wordt (bv. bergop) loop je een stukje mee. Gemiddeld is de snelheid ong. 8 -9 km/u. Het meelopen werkt ook erg goed tegen koude voeten.
De gehele reis zijn er drie begeleiders bij de groep; Tompa, Passa en Kimo. Alle drie rijden ze op een sneeuwscooter om alles in goede banen te leiden.
Achter één scooter hangt een grote “vrachtslee” waarin alle materialen en proviand is opgeslagen. Aangezien niet alle honden even snel lopen kan de afstand tussen de eerste en de laatste slee wel 1-1.5 km zijn. Af en toe wordt er een hond gewisseld om de combinaties een beetje evenwichtig in snelheid te maken.
Iets na halverwege wordt er gestopt. Eén van de begeleiders is vooruit gereden en heeft een kampvuur gemaakt. Hierop is soep warm gemaakt. Deze zalmsoep smaakt heerlijk en we vertellen honderduit hoe mooi de tocht tot nu toe is.
Kjell heeft erg koude handen. Hij mag een paar extra handschoenen lenen van Bert (één van de groepsleden) en vanaf dan gaat het een stuk beter. Na een tocht van in totaal ongeveer 6-7 uur komen we aan op de plaats waar we zullen overnachten.
We leren onze honden uit te spannen en op hun plaats vast te maken waar ze zullen slapen. Eten krijgen ze van de begeleiders.
Hierna gaan we met de bagage richting slaaphut. Ook hier is een begeleider vooruit gereden en de houtkachel brandt reeds.

De blokhut is knus, maar zonder enige luxe. Maar wie heeft luxe nodig in zo’n omgeving!! De meeste slaapplaatsen zijn op de open zolder waar voor ieder een matras en slaapzak ligt. Een aantal mensen helpt met het maken van de avondmaaltijd: puree met rendiervlees. In de hut zijn twee grote tafels waar we met zijn allen tegelijk aan kunnen eten. Na het eten wassen enkele mensen af en wordt er koffie en thee gezet. De meesten blijven nog wat beneden zitten en scharen zich rond de warme kachel. Er wordt heel wat afgepraat en je voelt dat de sfeer heel ontspannen is. Uitgebreid wassen of douchen is er voor drie dagen even niet bij. Tanden poetsen gebeurt met een bekertje water uit een jerry-can en de WC is in een klein aparte blokhutje waar je je boodschap af hoort te dekken met een laagje zaagsel. ’s Avonds gaan we niet al te laat slapen. Redelijk vermoeid, maar o zo tevreden kruipen we in de slaapzak.
De volgende ochtend eerst ontbijt. De meesten letten er op om niet te veel te drinken. Als je onderweg moet plassen is dat door de vele kleding (vooral voor de dames) een hele onderneming. Hierna gaan we naar onze eigen slee en beginnen we om de honden in te spannen. Dit gaat eigenlijk vrij eenvoudig.


Deze dag is eigenlijk vrij relaxed: een tocht van ongeveer 25 km, meestal over meren. Als je hier rondrijdt, weet je ook wel waarom ze Finland “het land van de duizend meren” noemen. Ook nu wordt onderweg gestopt om te eten. Zelf worstjes roken boven het kampvuur, brengt bij velen weer scouts-gevoelens uit de jeugd naar boven.


In de namiddag zijn we terug bij de blokhut en wordt de sauna warm gestookt.
Ook het water is op en nu komen we er ook achter waar dit water vandaan komt. Men heeft op het meer een open plek afgedekt met een soort isolatieplaat.
De laag ijs welke toch onder plaat is gevormd wordt stukgemaakt en zo worden de jerry-cans weer gevuld met water uit het meer. Fantastisch dat er nog plaatsen zijn waar dit kan!! “To make sauna” is een diepgeworteld Fins gebruik en ongeveer de helft laat zich er toe verleiden. Nadat eerst de vrouwen zijn geweest, gaan Kjell en ik, samen met nog drie anderen naar de sauna. Tompa legt uit hoe het echt moet: eerst naakt in de sauna, als je het echt heet hebt, even naar buiten in de sneeuw rollen en dan weer naar binnen en dit twee maal herhalen. Na een kwartier in de sauna krijgen we het allemaal redelijk heet. We kijken allemaal naar elkaar en besluiten dan toch om de Finse gebuiken te volgen. Even later rollen we met zijn vijven door de sneeuw en de gillen van de koude zijn waarschijnlijk te horen tot in de blokhut. Na de sauna spoelen we ons af met lauw water en we gaan de blokhut weer binnen met een ongelofelijk fris gevoel. De tweede avond wordt er puree met zalm gegeten. ’s Avonds zitten we gezellig allemaal samen in de blokhut. Kjell leert van diverse mensen kaartrucks en raadsels en voor we het weten is het weer bedtijd. De volgende dag spannen we weer zelf de honden in. We pakken alles in de rugzak en plaatsen deze weer op de slede. We vertrekken voor de laatste etappe van 50 km terug naar de farm. Je kunt merken dat iedereen het rijden met de slee al goed onder de knie heeft. Mensen maken foto’s onder het rijden, er zijn er die omgedraaid op de slee foto’s maken of staan te filmen.
Eéntje loopt zelfs even voor zijn slee uit om de honden te “motiveren”. Ook wordt er nu regelmatig ingehaald. Bij problemen stoppen er altijd wel een aantal mensen om elkaar te helpen. Binnen enkele dagen is er toch een behoorlijk groepsgevoel ontstaan. Een gevoel van trots maakt zich van mij meester als ik Kjell een paar honderd meter voor me zie rijden als een volleerd “musher”. Ondanks zijn jonge leeftijd heeft hij zich heel goed gehouden en heeft hij met volle teugen genoten van de Husky-tocht. Voor een 12-jarige moet dit toch een onvergetelijke ervaring zijn. Op dat moment besef ik dat dit niet alleen voor Kjell geldt, maar voor ons allemaal.
In de namiddag komen we weer aan op de Husky-farm en moeten we “onze” honden weer achterlaten. De meesten maken toch nog snel wat foto’s van “hun” honden voor we weer naar het hotel worden gebracht.
Daar is voor de meesten een lange warme douche het eerste wat wordt gedaan.

De volgende dag is er nog een (facultatief) bezoek aan een museum van de “Saami-people”, ofwel de oorspronkelijke bewoners van dit gebied.
Daarna een bezoek aan een rendierfarm. Echt veel rendieren kom je daar niet tegen, want deze lopen meestal rond in het wild. Wel wordt er uitleg gegeven over de leefwijze van de oorspronkelijke mensen en is er de gelegenheid om souvenirs te kopen. Om eerlijk te zijn bracht deze dag niet geheel wat we er van hadden verwacht, maar misschien waren de verwachtingen ook wel te hoog gespannen na de geweldige Husky-tocht.

De laatste avond zakt de temperatuur nog verder richting -30°C.
Tijdens het avondeten ontstaat er wat commotie onder de vooral Franse aanwezigen en iedereen stormt naar buiten. Blijkbaar is er iets van het Noorderlicht te zien. Ook wij gaan kijken maar komen vrij snel teleurgesteld terug.
Is dat nu alles?? Na een hele tijd komen Richard en Judith (twee groepsgenoten) ons halen. Het Noorderlicht is weer te zien en het wordt steeds mooier. Enkelen van ons hebben dan nog een hele tijd buiten op de rivier gestaan, vanwaar we een mooi vrij uitzicht hadden richting noorden. Het Noorderlicht is moeilijk te omschrijven, maar lijkt op een soort verlichte sluier welke ver weg in de lucht hangt, steeds veranderend van vorm en kleur. Kortom: je moet het zelf gezien hebben. Wat een geluk hebben we dat we dit nog kunnen zien op onze laatste nacht.

De volgende dag is er ’s morgens de tijd om nog even naar een souvenir-shop te gaan en om 12 uur vertrekken we weer naar het vliegveld. Tijdens de reis naar huis besef ik dat we toch een hele bijzondere week achter de rug hebben. Kjell was veruit de jongste deelnemer. De groep stond bijzonder open tegenover de jongeren en ook daardoor hebben we samen een fantastische week gehad. Tijdens de treinreis naar huis zitten Kjell en ik naast elkaar en overlopen we nog eens de belevenissen van de afgelopen week. Op dat moment spreken we al af om volgend jaar weer ergens naar toe te gaan………

Boek en reis met zekerheid

  • Kosteloos omboeken
  • 100% terugbetaling
  • Versoepelde voorwaarden
  • Korting op 1-persoonskamer

* Lees hier meer en bekijk de voorwaarden

Altijd bij Djoser

  • 24/7 hulp en bijstand
  • Eigen reisbegeleiding
  • Veilig op reis
  • Goede lokale vertegenwoordiging
  • Zorgvuldig geselecteerde hotels
Terug naar boven