Nieuw-Zeeland

Reisverslag Nieuw Zeeland - December

Auteurs:
Harry Feenstra, Roald v.d. Berg, Nomde Nomden, Erik Jan Wolters, Marianne Prins, Dewi & Hans Peer, Barbara van Leeuwen, Miranda Verberne, Ad v.d. Linden, Anneke v.d. Linden-Platje, Marty Vermees, Esther Vermees, Jan Oude Grotebevelsborg, Annette Oude Grotebevelsborg-Brandts, Henk Krielen, Susan Krielen, Nico v.d. Pal


Zondag 7 december, Auckland

Na een lange reis eindelijk in Auckland.
De eerste avond na de kamerindeling gezamenlijk uit eten in een gezellig restaurantje bij de haven. Iedereen gaat daarna vroeg naar bed.

Volgende ochtend wandeling naar het Auckland museum. Erg mooi en een fantastische Maori show. Vervolgens een lange wandeling richting Kelly Tarlton’s zeeaquarium.
Via een ongebruikelijke route (dwars over het spoor en door de Back ally’s van Parnell). Met een snowcat langs de pinquins en door onder de visjes door (Nou ja, visjes? Haaien en roggen zul je bedoelen!).
Met de explorersbus terug naar downtown voor een bezoek aan Skytower.
Na veel gepraat en wat extra mensen strikken voor een zachter prijsje naar boven. Op 220 meter op een glasplaat gestaan en weer terug naar beneden.
Nog wat eten met een rare ridder (Lord of the Rings?) en met een voldaan gevoel via Strabucks (koffie) weer terug naar het hotel.

Een hele mooie dag,

Roald



Maandag 8 december Auckland naar Paihia

De eerste dag in de bus, kennis gemaakt met de chauffeur John, onze chauffeur voor het Noordeiland en de eerste busreis van de tour.

Sommigen hadden wat problemen met wakker blijven. De eerste stop bij het Kauri museum, de bekende Nieuw Zeelandse boom die o.a. voor kano’s gebruikt wordt. Verder een gom verzameling, na een uur weer verder voor een picknick, helaas regent het, dus staande onder een afdak eten.

Verder naar een waterval, fotostop, een wandeling in het woud, aangevallen door Kiwi’s, vechtend voor ons leven terug naar de bus.

Onderweg naar ons resort waar we gauw de spullen dumpen en daarna op pad om wat te eten. Het wordt Mexicaans, Poco Loco.
Onze gids, Miranda, gelijk regelen dat we binnen 1,5 uur konden eten.

Al met al, een interessante en leerzame dag.

Erik



Dinsdag 9 december, Paihia; Russell, Waitong

’s-Morgens om 08.00 uur aan het ontbijt want om 09.00 uur werden we opgehaald om naar de hole in the rock te kijken. Onderweg enkele leuke eilanden gezien en heel veel dolfijnen.

We zijn in Russell uitgestapt alwaar Roald in de haven op ons stond te wachten. We zijn naar het museum geweest waar een schoolmodel van de Endeavour stond.
Van daaruit zijn we naar de Christ Church geweest die van 1836 dateert en de oudste kerk van het land is. Een van de stichters van de kerk is Charles Darwin, auteur van “The origin of species”. *

Nadat we Russell met een pont verlaten hadden zijn we naar Waitong: Treaty Grounds gelopen. Erg indrukwekkend was de Maori War Canoe, een 35 m lange kano gemaakt van 3 kauri bomen en is net als de kano waarin Kupe Nieuw Zeeland ontdekte Ngatohimatauhaoerua.
Daarna het treaty house bezocht evenals de Maori Meeting house.

Nomde

* Darwin heeft rond 1840 een schildpad meegenomen naar Londen die nu nog steeds (levend) te bewonderen is in de Zoo.



Woensdag 10 december, Paihia naar Rotorua

Vandaag reizen we van Paihia naar Rotorua.
Hierbij zou ik het kunnen laten, maar na een kwartier was er een stop die de moeite waard was. Kijken naar een openbaar toilet in Kawakawa. Kijken? Ja! Het is ontworpen door Hundertwasser en heel bijzonder. En als je er dan toch bent, moet je het ook echt gebruiken, na foto’s gemaakt te hebben.
De volgende stop was bij een Duits wegrestaurant waar ze echt goeie koffie hadden. Een verademing na het water met een kleurtje, dat ik bij het ontbijt had gedronken. Buiten in een weitje liepen 2 geschoren Alpaca’s. Soms scheen de zon even.
Na een paar fotostops kwamen we aan bij Pokane, waar in een kleine mall voor elk wat wils was om te eten.
De laatste onderbreking was bij 2 grappige gebouwtjes in de vorm van een hond en een schaap, waar een winkeltje en een VVV-kantoor in gevestigd waren. Er stond een groot beeld van een herder bij.
Vanaf daar tot Rotorua regende het flink, maar gelukkig hadden we Abba-muziek en “Gouwe Ouwe” in de bus. Om een uur of vijf waren we bij het hotel, waar nog in het warme zwembad gezwommen kon worden.
De bus bracht ons om 18.30 uur naar het centrum, waar we tot 21.00 uur de tijd hadden om te eten.
Waar zijn Roald, Harry en Miranda gebleven? Zij waren er niet om 21.15 uur.

Marianne

Tip: The “Whalerider” is een Nieuw-Zeelandse film over de Maori’s. Leuk om te zien als je weer in Nederland bent.



Donderdag 11 december , Rotorua

Early breakfast@ the Kiwi International Hotel, waarna we rond negenen aan een korte ochtendwandeling beginnen naar het New Zealand Maori Arts & Crafts Institute in Te Whaharewarewa Thermal Valley te Rotorua, door insiders ook wel kortweg Whaka genoemd. Zeer interessant is de rondleiding, waarin veel dingen kort aan bod komen, zoals de houtsnijwerken (wier 3 vingers de levenscycli van geboorte, leven en dood symboliseren, een eventuele 4e vinger het leven na de dood), de geschiedenis van NZ en het erfgoed van de Maori’s.
Ook de andere nationale symbolen van NZ zijn vertegenwoordigd, namelijk de Kiwi en de zilveren varen. Met een close-up look van mud-pools en de Pohutu Geyser komt er een einde aan de rondleiding, maar op eigen gelegenheid valt er nog meer te zien, waaronder een middagconcert met Maori zang en dans, alsook een houtbewerkingsschool waarin Maori studenten ter plekke houtsnijden. We sluiten ons bezoek aan de Whaka af met een boswandeling langs kokende vijvers en een bezoekje aan de souvenirwinkel.
Eenmaal terug bij het hotel even relaxen in het zwembad, waarna we downtown overheerlijke Sushi verorberen. Een korte wandeling brengt ons bij The Polynesian Spa, waar we relaxed genieten van het natuurlijke warme water. Na een frisse avond-wandeling terug naar het hotel, vallen we moe, maar zeer tevreden in slaap .....
Dewi



Vrijdag, 12 december, Rotorua, via Taupo “Discovery Lodges” (i.p.v. “Marae”) Whakapapa

Vandaag staat ons een busreis te wachten naar ons hotel in Whakapapa via Taupo. De afstand is relatief klein en het aantal busstops is groot. Het belooft dus een informatief dagje te worden. De eerste stop wordt gemaakt bij het thermisch gebied Wai-O-Tapu. We worden ontvangen met de bekende zwavellucht, afkomstig uit de verschillende kokende bronnen. Indrukwekkend is de Champagnepoel, die vele verschillende kleurschakeringen kent en een doorsnede heeft van 60 m Deze kleuren worden veroorzaakt door de aanwezigheid van silicium, mangaan en arsenicum. De volgende stop maken bij bij “Lady Knox” Een nep geiser die kunstmatig op gang gebracht wordt met zeeppoeder. Ongeveer 10% van de elektriciteits- productie komt van de thermische energiecentrale Wairakei. We bezoeken het buizenlandschap van deze centrale die de warmte gebruikt van een aantal heetwater bronnen. Snel spoeden we ons naar de Aratiatia Rapids waar een drietal sluizen wordt geopend om 12.15 uur. Met het nodige geweld baant het kolkende water zich een weg door de droge rivier. Het wordt tijd dat we zelf wat activiteit gaan leveren. Vol goede moed starten we met een wandeling bij de Haku Falls.
Ondanks de afwisselende weersomstandigheden voltooien we de tocht in 35 minuten. Bijkomen doen we in Taupo waar we weer een ouderwets bakkie doen.
Na een fotostop bij Lake Rotoaira, slaan we de afslag naar “Marae” over.
Dit wordt echter ruimschoots gecompenseerd met ons verblijf in de Discovery Lodges, waar een lekker bord avondeten en een flinke dosis reisverhalen onze oogjes weer doet sluiten....

Hans



Zaterdag, 13 december, “Discovery Lodges” – Napier

Na een prima nachtrust in de “Discovery Lodges” vertrekken we om 09.00 uur in de stromende regen richting Napier. Van enig uitzicht op Mount Ruapehu is geen sprake, de lucht zit potdicht! Als Nico in de bus (“doet de microfoon het???) grijnzend meedeelt dat de wandeling niet door kan gaan, is de reactie quasi teleurgesteld “Ahhhhh!”. In het Whakapapa Visitors Centre bezoeken we het Volcanic Activity Centre waar uitgebreid informatie wordt verstrekt aan de hand van monitors en displays etc. over dit vulkanische gebied. Er zijn ook opgezette kiwi’s en possum’s te bewonderen. We zijn na dit bezoek zelfs in staat de roep van de vrouwtjeskiwi te onderscheiden van die van het mannetje.
Tsja.
Nog steeds in de stromende regen wordt de reis voortgezet, onderbroken door een fotostop, (gouden regen in de regen) en om 11.00 uur in Turangi voor koffie mét (of zonder gebak).
De helft van de groep komt bij de slager terecht die overigens goeie koffie schenkt; de andere helft bij een échte koffieshop in het etablissement ernaast. Overigens schijnt dan de zon!
Na een fotostop bij Mission Bay waar John het fenomeen van de drijvende stenen demonstreert doch wij meer aandacht hebben voor een pril gezinnetje zwarte zwaan, volgt nog een “scienic view” over het meer en de Waipunga Falls. Om 14.00 uur lunch ergens tussen Taupo 79km/Napier 64 km (volgens het bordje langs de weg).
De trampoline in de tuin wordt beurtelings uitgeprobeerd door Harry en Henk. Dan dus nog 64 km naar Napier, het is inmiddels prachtig weer geworden.
Omstreeks 15.15 uur bereiken we Napier, beroemd om z’n architectuur. Volgens de Lonely Planet strijden Miami en Napier om de titel “Art Deco stad van de Wereld”. Behalve de Art Deco heeft Napier ook prima wijn, niet zo verbazingwekkend gezien de vele wijngaarden in het gebied om de stad.
Het hotel heeft een leuk café waar het buiten op het terras goed toeven is en we dineren bij een jazzcafé met live muziek en heerlijk eten. Bij de uitgang volgt nog een amusant onderhoud met een stel “kiwi’s” ( één ervan heeft ooit de vierdaagse van Nijmegen gelopen). Het gesprek gaat over het verschil tussen Kiwi’s en Australiërs, het verschil tussen Nederlanders en Duitsers en uiteindelijk ontstaat er een discussie over, jawel hoor, de Amerikanen in Irak. Echt iets voor een zaterdagavond.
Moe, maar voldaan etc ......

Barbara



Zondag 14 december, Napier

Vandaag een indrukwekkende dag. Voor het eerst voelde ik kriebels in mijn buik. We zijn vanochtend om 09.00 uur vertrokken naar Cape Kidnappers. De reis ernaar toe was gewoon geweldig. Wat een uitzicht en wat een rust. Kortom, dit is Nieuw Zeeland.
Ik heb mijn ogen uitgekeken en veel gedacht aan mijn reis door Zuid Afrika en wederom rust gekregen en daar kom ik ook voor.
De vogels waren ook geweldig; de naam Gannets (Jan van Genten) met hun kleurtjes. Wat wel raar was, was dat als de vogels 15 maanden oud zijn, ze 2000 km vliegen naar Australië. Ze keren echter altijd terug naar Cape Kidnappers. Helaas zal er maar zo’n 20% daadwerkelijk terugkeren.

De rest van de dag heb ik samen met Harry en Roald doorgebracht. We zijn wezen golfen (midget), leuk en gezellig.
Nu zitten we wederom op het terras en genieten van een heerlijk biertje. Kortom, wederom puur genieten en zo moet het ook zijn.

Groetjes, Miranda



Maandag, 15 december, Napier – Wellington

Vandaag al om 06.00 uur op! We are on the road again. Op naar Wellington. Napier viel bij iedereen in de smaak. Toch een beetje een trieste dag, want we moeten afscheid nemen van onze “mate” John, een geweldige chauffeur, een leuke man.
Ik had de eer om vandaag naast Marianne te zitten, die mij vertelde, dat ze Saddam gevonden hadden. Even later, zo rond 09.00 uur, stopten wij in Woodville voor een heerlijk ontbijt, want dat hadden we ’s morgens overgeslagen. Daarna weer in de bus, waar John een enveloppe kreeg, namens ons allen, van Miranda. Na heel veel lieve woorden en een Hollandse drieklapper nam John de kaart en het geld in ontvangst.
Ook hij vond het jammer, want hij had een hele leuke week gehad.
In Wellington aangekomen bij ons hotel. Helaas geen plaats in de herberg. Doorgereden naar het volgende hotel: “The Chancellor”. Prima, niks mis mee. ’s Middags naar het museum Tepapa. Geweldig.
Je raakt er niet uitgekeken. De tijd is veel te kort. ’s Avonds heerlijk uit eten met een wijntje en een biertje. Wat is het leven toch zwaar hé? Het was toch weer een prima dag, denkend aan John op weg naar Auckland “all alone”.
Dik 700 km, zeker 10 á 11 uur sturen. Wat zijn wij dan toch bofkonten.

Ad



Dinsdag, 16 december, Wellington-Nelson

Kia Ora,

Het verblijf op het Noordereiland zit erop. Theo om 05.15 uur naar het ziekenhuis omdat hij niet lekker was. Gelukkig kan hij de reis vervolgen.
Op de boot aangekomen waren er problemen met de laadklep ……….. 1,5 uur later was het ze toch gelukt om de boel aan de praat te krijgen en konden we dus weg. Op Henk en Roald na stond iedereen stijf van de pillen tegen reis/wagen ziekte. Het eerste halfuur was dan ook onstuimig maar daarna was het tijd om de fles rode wijn aan te breken. Nico had op dag 1 reeds aangekondigd dat het een zeer bochtige reis zou worden met de bus maar het eerste stuk (ca. 20 km) bevatte ongeveer één bocht. Dit leidde tot een hoop hilariteit in de bus ?
Om ca. 21.00 uur zette Ken de bus stil voor het hotel waar we na het inchecken allemaal direct het restaurant indoken voor een lekkere maaltijd.

Harry



Woensdag 17 december, Nelson (Tasman N.P.)

Vandaag weer vroeg op in ons kabouterhotelletje en hého hého, op naar het Abel Tasmanpark. Na een bustocht van een uurtje tussen de wijngaarden, de kiwi’s en voormalige tabaksplantages komen we aan in Kaiteriteri, waar de bus ons komt ophalen om, net als Abel zelf, op het strand gedumpt te worden.
Ditmaal geen Maori, maar Japanners.
Als de voeten droog zijn en de schoenen dan wel teenslippers zijn aangetrokken, beginnen we aan de tocht. Abel heeft een prachtig parcours voor ons uitgezet, met fraaie uitzichten op de verschillende strandjes en een spectaculaire oversteek via ’n hangbrug. Na ca. 2 uur wandelen eten we wat op Bark Bay.
Om exact 14.00 uur weer in de benen voor het volgende deel. De eerste 25 minuten is steil bergop en het kost iedereen dan ook het nodige gezucht en gesteun. Maar na verloop van tijd wordt het pad minder stijl en loopt op een gegeven moment zelfs weer omlaag! Als tussen de bomen het prachtige azuurblauw van de zee weer tevoorschijn komt, dan weten we dat het niet ver meer zal zijn. Even nagenieten op het strand en dan weer met de boot, even langs de zeehonden, terug naar Kaiteriteri.
’s Avonds heerlijk gegeten in het hotel, nog even, heel even de horeca van Nelson bekeken en daarna lekker slapen in ons knusse kabouterbedje.

Marty



Donderdag 18 december, Nelson-Greymouth

Om 08.00 uur staat iedereen startklaar voor de plaatselijke supermarkt om in te slaan voor de picknick van vanmiddag. Alleen onze Djosergroep loopt er rond en bepaalt zijn/haar keuze.
Om 08.15 uur staat de bus en de groep in de startblokken en begint een hele mooie reisdag. Langs bochtige wegen en met een pittige rijstijl rijdt Ken ons door het prachtige landschap van het Zuidereiland. We zien eeuwige sneeuw, prachtige vergezichten van lucht en groene bergen die in kleurlaagjes lijken opgebouwd met daarom heen een mystieke mistlaag. Wauw!
De natuur is hier spectaculair en dit samen met prachtig weer en… Abba! Who needs more?
Onze lunchpakketten kunnen worden uitgepakt!
We zijn aangekomen bij Cape Foulwind. Hier staan drie picknicktafels voor ons klaar en kunnen we genieten van ’n heerlijke lunch en extra “gasten aan tafel”, te weten de meeuwen. Henk heeft ’n vriend voor het leven gevonden en deelt zijn lunch met een wilde kip! Nadat onze buiken zijn gevuld bekijken we de zeehondenkolonie. Deze beestjes hebben zich goed “verstopt” met hun schutkleuren, maar we zien er toch ’n boel. Een geweldig gezicht.
We vervolgen onze reis en stoppen kort daarna bij ’n oude haven in Charleston, waar vroeger schepen door een zeer nauwe “kloof” moesten varen ..... alweer prachtig om te zien.
Daarna op naar de Pancake rocks, een busreis langs de geweldige kustlijn van het westen van het Zuidereiland. Hier zou ik nog wel een paar dagen willen blijven. Woeste zee met ’n woeste kust, echt, subliem.
Ook subliem zijn de stenen pannekoeken.
Prachtig gevormd door het krachtige water dat de stenen heeft verdeeld in dunne laagjes. Erg mooi ook het opkomende water dat er met een enorme kracht tegenaan spat.
Daarna vervolgen we onze weg naar Greymouth en overnachten we in hotel Revingston. Een “koninklijk” verblijf want hier schijnt “Lizzy” ooit een keer te hebben geslapen.

Esther



Vrijdag, 19 december, Greymouth – Fox Glacier

Om 07.30 uur vertrokken uit Greymouth (vrij vertaald: “grijze muis”, er is n.l. niets te doen). Dat het echt een dooie boel is blijkt even later als we langs een hotel rijden met een kerkhof in de achtertuin. Even verderop passeren we twee bruggen waar auto’s en treinen over één baan rijden. Gelukkig worden we niet opgeduwd.
Ca. 08.00 uur gaan we ontbijten in Hakitika: de helft gaat naar “Ici Paris” en de andere helft naar “Moeder’s theepot”.
In de theepot is een leuke unisex-w.c. met bibs-schone beeltenis. Om 09.00 uur vervolgen we onze weg langs de besneeuwde Alpentoppen. Onderweg stoppen we bij Lake Mihinapua waar de oerwoudachtige oprit ons opvalt.
Van “muren” van varenbomen en langs mooie meren bereiken we de Franz-Josef Glacier, genoemd naar de keizer van Oostenrijk. Hij ligt nauwelijks in de zon maar is wel indrukwekkend. En de mooie waterval, die slechts 2 slecht luisterende mensen van onze groep gezien hebben, is onuitwisbaar op het netvlies vastgelegd.
Snel gaan we door naar Fox Glacier, maar het wolkendek wordt steeds dichter. Gaat onze helicoptervlucht wel door? Eerst brengen we onze spullen naar hotel Fox Glacier. Hier blijkt dat er niet gevlogen kan worden.
Om 14.00 uur brengt de bus ons naar een punt waar we de gletsjer goed kunnen zien. Henk, Suzanne, Annette en ik lopen terug. Even later rijdt een slingerende bus met lachende toeristen ons bijna omver. Schande!!
We lopen door naar een idyllisch meertje (Lake Matheson) met “Swing Bridge” en een slingerend paadje om het meer dwars door een oerwoud. Beslist een aanrader voor een “verloren” middag.
Om 18.00 uur horen we het enthousiaste verhaal van 6 mensen uit de groep die de gletsjerwandeling gemaakt hebben: zij hebben met pinnen onder de schoenen 4 uur lang ijs en spelonken getrotseerd. Deze mooie tocht werd gehonoreerd met een certificaat van dapperheid.
Naar vernomen is werd later één certificaat terug geëist. De eigenaar had n.l. de Friese vlag op de gletsjer geplant. Vanaf dat moment schoven de wolken over de gletsjer en werd het plaatje Fox Glacier in donker gehuld.
Inmiddels is de vlag verwijderd en is Fox Glacier weer vrij van wolkendek.
Een fox verliest wel zijn ijs, maar niet z’n streken. En een Fries?
’s Avonds zorgden de glimwormen voor de kerstsfeer.

Jan



Zaterdag 20 december, Fox Glacier – Queenstown

Het vertrek om 08.00 uur verliep enigszins chaotisch, doordat er nog even een snelle stop gemaakt moest worden. Toen deze behoefte was ingevuld, zetten we koers naar Queenstown. De weersverwachting was regen, dus dan kun je ook maar beter in de bus zitten.
Doordat we ook nog eens door het “regenwoud” reden, besloot Ken om ons maar een zonnig filmpje te laten zien over Nieuw Zeeland.
Helaas bij de tweede film liet de videorecorder het afweten en moesten we het weer met het regenwoud doen. Ondanks de regen hebben we toch weer mooie dingen gezien. Prachtige watervallen onderweg.
Zelfs nog een miniwandeling gemaakt, maar dat was wel erg nat. De hangbrug gaf wat spanning, maar het uitzicht op het meer minder.
Na de lunch werd het landschap anders. De gletsjermeren waren enorm groot en diep.
En eenmaal uit de bergen kregen we ook beter weer. Er werd een stop gemaakt bij een groenten- en fruitsilo. Daar werd van alles verkocht, van noten tot honing en van fruit tot overheerlijk ijs.
Na deze verkwikking kwamen we al gauw bij de bungy jump-brug – Kawarau – waar het een drukte van jewelste was om maar een keer te kunnen springen. Sensatie!
Een enthousiast publiek en toch wel zenuwachtige springers. Tenslotte ons onderkomen: ook een sensatie! Wat een mooie plek. Even buiten Queenstown, maar echt de moeite waard. Wat een uitzicht vanaf de bar, maar ook vanuit de kamers. Iedereen is dolenthousiast. Morgen zijn er een aantal activiteiten te doen, waaronder de jet-boot. Daar gaat dit persoontje zich aan wagen.
Annette



Zondag 21 december, Queenstown

Net gehoord dat er in Nederland storm- en sneeuwbuien waren. Maar hier schijnt de zon en hoe, als je net wakker bent en de gordijnen van je kamer - met uitzicht over het meer – opentrekt, dan is dat een heerlijk gevoel. Vandaag was het niet vroeg op, we hadden allen een dagje “vrij” gekregen en konden allemaal doen wat we zelf wilden.
Met een groepje van acht gingen we met de jet-boat. Een paar minuten voordat we de boot op gingen kregen er een paar van ons toch een beetje een raar gevoel. Windkracht 5 en daar gingen we. Gelukkig hadden we, behalve Roald, een regencape om, tegen opspattend water, maar vooral ook tegen de koude wind.
Het racen in het water was supergaaf, pal langs bomen, rotsen en af en toe een draai van 360º. Tegen het einde (de tocht duurde ca. een uur) werd de wind krachtiger en er kon helaas geen draai meer gemaakt worden. Beneden in het havengebouwtje konden we de vissen in het meer achter een glaswand zien zwemmen. Foto’s van deze tocht gekocht, die we zullen scannen en verder de “wijde” wereld insturen.
Wat ook nog leuk was, was dat er nog een andere raceboot in het water was en dat de beide kapiteins elkaar aan het opjutten waren, dus veel opspattend water. ’s Middags nog wat souvenirs in dit toeristenstadje gekocht.
Terug in het hotel hoorden we dat Harry aan “body-surfen” in de rivier had gedaan. Was ook ontzettend leuk om te doen.
’s Avonds had hij nog kramp in de kuiten.
Vier anderen hadden de locaties, waar de drie “Lord of the Rings” films waren opgenomen, bezocht en ’s middags de film bekeken. Iedereen had eigenlijk een leuke dag gehad. Zelfs Nico had een leuke dag.
Na dagen bellen is het hem gelukt om op 25 december “Eerste Kerstdag” een restaurant te vinden waar we kunnen dineren ’s avonds. Ontbijt blijft nog een verrassing........

(Nog een verrassing, Marianne wil morgen gaan bungyjumpen, of we dus om 08.00 uur vertrekken?)

Susan - ik geef het stokje door aan Henk -



Maandag 22 december, Queenstown – Te Anau

Op vakantie gaan doe je doorgaans om er eens uit te zijn, om eens iets anders mee te maken, kortom om een ander, verschillend leven te leiden. Al was het maar voor een paar weken. Het gaat bij mij dus om de verschillen met thuis, met Nederland.
Thuis hebben de meesten een baas, hier hebben we ook een baas, het verschil is dat je thuis geld beurt en hier voor Nico moet betalen.
Andere verschillen zijn b.v. wat het woonhuis betreft de hoek van het dak, wij willen een zolder om vooral veel nooit meer gebruikte spullen te bewaren. Verder woont iedereen vrijstaand en zie je zelden dakpannen. Totaal anders vond ik de doucheknop waarop een aparte plaats is ingeruimd voor het jezelf verbranden tijdens de douche (het rode gebied).
Grappig is ook dat het water in de wasbak met een andere richting wegloopt. Dubbel glas is een zeldzaamheid. Twijfel rijst bij het aanschouwen van het stopcontact met aan/uit schakelaar. Zou dit enig nut hebben?
In nagenoeg elk restaurant krijg je een metalen paaltje mee met een nummer, welk getal je bestelling aangeeft, zodat de serveerster zoekend het café rondrent.
Ook valt het me op dat chauffeurs, die het toch al moeilijk hebben omdat ze voortdurend links moeten houden, vaak gekleed gaan in korte broek met stropdas ( wel met overhemd).
Veel mensen vriendelijk zijn.
Als die Tasman een beetje doorgezet had, ze hier (in NZ) nu Nederlands spraken.
Opmerkzaam is verder dat ik niet één Nieuw Zeelander in net pak heb zien lopen, het grote aantal buitensport winkels en de afwezigheid van schoenenwinkels met aantrekkelijke damesschoenen (volgens Suus).
Als positief verschilpunt wil ik de gratis openbare toiletten aanroeren. De prijs van genotmiddelen zoals shag, NZ$ 27,50 en een fles wijn á NZ$ 25,= mag niet onvermeld blijven.
Tot slot de op- en ondergang van de zon.
In Nederland komt de zon op in je linkeroog en gaat onder in je rechter.
In Nieuw Zeeland is dit precies andersom. Behalve dat ik het zelf waargenomen heb, is het ook te begrijpen. Ga nu met een sinaasappel op grote afstand (b.v. in het midden) van het papier van links naar rechts over het papier en zie!!

Groet Henk



Dinsdag 23 december, Te Anau (Milford Sound)

Toch besloten om maar mee te gaan hoewel dit eerst niet mijn bedoeling was, maar om als enige achter te blijven leek me ook niet zo gezellig.
Al snel blijkt dat ik er geen spijt van zal krijgen. De rit ernaar toe is al een belevenis op zich. Van wit tot roze, van lichtblauw tot purper, de Lupines waren prachtig, om maar niet te spreken van het waanzinnig dichte en gevarende bos.
Hoewel het weer niet zo gunstig is, is de boottocht ook de moeite waard om zo vroeg ( 07.00 uur) in de bus te zijn gestapt.
De heftige valwinden en de ook niet zachte zuidwester geven een extra dimensie aan het geheel.
De golven zijn zelfs zo heftig dat het volgens de schipper niet verstandig is het rondje buitengaats te maken. Nadat de schipper de koers 180º heeft verlegd komen we weer in rustig vaarwater langs 150 m hoge watervallen en watervallen die door de heftige winden nooit de oppervlakte van het water bereiken.
Op de terugweg door de tunnel nog even kennis gemaakt met de Kea (inheemse papegaai). Brutale jongens zijn dat. Ze schijnen zelfs de deurrubbers van je auto te strippen. Van de verdere terugreis weet ik me niets meer te herinneren. Net als de helft van de anderen die ook in slaap waren gevallen.....
Roald



24 december, de dag voor Kerst, Te Anau - Christchurch

05.00 uur, een nieuwe dag. Langzamerhand wordt het licht. De zon komt op en breekt door de wolken heen.
Het wordt licht in Te Anau. In de verte kun je de wolken boven Milford Sound weer zien samentrekken, ook vandaag wordt het daar geen mooi weer, zoals het er nu uit ziet. Maar wat maakt ons dat uit, ook bij donker en dreigend weer was het een topper. Vandaag naar Christchurch. Vroeg weg op verzoek van Ken. Hij had liever nog eerder weggegaan maar 06.00 uur werd het compromis. 05.50 uur, iedereen klaar, behalve Ken, die schoot voorbij om de bus te halen. En zoals altijd gingen we keurig op tijd weg.
Ook vandaag zagen we weer prachtige landschappen, in zon en ..
regen. Na een paar uur wordt het donker, of tenminste, dat lijkt zo; de binnenkant van je oogleden hé. Niet dat dat lang kan want volgens Ken is er altijd wel wat te zien. “On the left.... “Okay, ik kijk wel even “on the left””. Vijf minuten later: “On your right”. Sorry Ken, heb geprobeerd op te letten en aantekeningen te maken, maar waar welke berg en welk meer is, ik ben het kwijt. De videorecorder werkte weer en we konden aan het einde van de ochtend beelden zien van plekken die we herkenden. En toen plotseling: een oudere man, keurig gekleed, op een platform: hij sprong!
Ken, zo erg zijn wij nu toch ook weer niet?! Gelukkig had hij wat elastiekjes om z’n enkels gedaan! Daarna de film “The Whalerider” gezien. Mooie film met een ietwat te zoet einde. Om 16.00 uur reden we dan Christchurch binnen en na een korte rondleiding van Ken werden we bij de YMCA de bus uitgegooid. Ken, je was en bent geweldig!!
Nico



25 december, Eerste Kerstdag, Christchurch

Gisteravond om 19.30 uur naar de grote Kathedraal geweest, waar een Kerstconcert gegeven werd, voor het broodnodige kerstgevoel (in de zomer).
Vandaag onze laatste dag in Christchurch! Na een goed ontbijt, heerlijk wakker worden in de schitterende botanische tuin met heel veel oude bomen. Hierna nog gewandeld in de binnenstad waar helaas de meeste winkels gesloten waren. Maar in Christchurch hebben ze echte etalages in plaats van rolluiken!
Toen op tijd terug naar het hotel om ons voor te bereiden op het gezamenlijke kerstbuffet. Na een fikse wandeling moeten we naar de eerste etage waar we in de file wachten. Met z’n allen aan één lange tafel waar de kerstkanonnetjes al klaar lagen. Namens de groep bedankte Marianne Nico met een woordje, een zoen en een enveloppe.
Daarna werden Marianne en Barbara verrast door Nico met een verlaat kadootje voor hun verjaardag. Na een heerlijk uitgebreid buffet, hebben we nog genoten van een borrel op het terras.
Het was een leuke afsluiting van een heerlijke vakantie.
Anneke

Klantwaardering

8,9

Een adembenemend mooie en tegelijk actieve reis waar je de m...
Een adembenemend mooie en tegelijk actieve reis waar je de mensen en hun cultuur snel leert kennen. In deze reis worden alle highlights op het Noorder- en het Zuidereiland aangeboden om te bezoeken en krijg je al snel de schoonheid van Nieuw-Zeeland te zien.

Hans V. - 8,0
Terug naar boven