Nieuw-Zeeland

Reisverslag Nieuw Zeeland, 1 februari t/m 23 februari

Maandag, 3 februari
Aankomst


Om 14.00 uur komen we vermoeid door een lange reis van Amsterdam via Hong Kong in Auckland aan. Het is ongeveer 48 uur na onze vertrektijd in Amsterdam (12 uur vliegen + 12 uur Hong Kong + 12 uur vliegen + 12 uur tijdsverschil). Trevor (onze chauffeur voor het Noordereiland) en Heba (onze reisleidster) wachten ons al op. Onze schoenen zijn grondig schoongemaakt door de douane dus onze reis door Nieuw Zeeland kan beginnen. Via een oude krater (Eden), waar we een fotostop maken met een fraai uitzicht over Auckland, worden we naar ons hotel in Auckland gebracht. Heba haalt de kaart van Nieuw Zeeland te voorschijn en geeft ons een kort overzicht van onze reis.
's-Avonds eten we met de hele groep in het Steakhouse waar de steaks inderdaad prima te eten zijn. Daarna lopen we terug naar het hotel waar we nog gezellig een biertje drinken aan de bar van het hotel. Dan kunnen we het toch niet laten om aan onze welverdiende nachtrust te beginnen. Twee nachten in een vliegtuig maken het niet moeilijk om in slaap te komen.

Jos.

Dinsdag, 4 februari
Auckland


Dit is de vrij te besteden vrije dag in Auckland. Wij (Marga & Jos) lopen naar downtown Auckland en nemen de ferry naar Waiheke. Een mooie boottocht met een prachtig uitzicht op de skyline van Auckland. De waarschuwing over de felle zon (door een gat in de ozonlaag) was toch niet helemaal aangekomen en dat was die avond al goed te zien aan onze rode hoofden. We maakten een wandeling over het eiland en over het strand. Daarna namen we een leuk plekje in op een terras met uitzicht over de baai. Heerlijk en apart eten. Terug bij Auckland zagen we nog 2 boten van het Nieuw Zeeland team van de America's Cup varen en natuurlijk liepen we door de haven om ons te vergapen aan de gigantische schepen. Als we eind van de middag terugkomen in het hotel horen we dat verschillende mensen ziek zijn geworden (oorzaak nog steeds onbekend). 's-Avonds zit bijna de hele groep te internetten in het café om de hoek van het hotel. Voor $ 2 per uur kun je heel wat berichtjes naar huis sturen. Na afloop nog een biertje aan de bar en dan naar bed want morgen vertrekken we om 08.00 uur uit Auckland.

Jos.

Woensdag, 5 februari
Auckland - Paihia


Vandaag dus begint de echte trip door Nieuw Zeeland. De bus is wat verlaat en dat is Heba niet gewend van Trevor. Er blijkt dan ook een flinke file te staan maar gelukkig rijden we nu de andere kant op naar het noorden van het eiland. Onderweg stoppen we bij een oude boom (800 jaar) en maken daar een kleine wandeling. Dan verder en met een koffiestop bij een Duits restaurant en een lunch gaan we al snel richting Paihia. Daar hebben we mooie kleine huisjes i.p.v. kamers met zelfs een keuken. We zetten onze tassen neer en gaan richting Whaitangi. Onderweg stoppen we bij een waterwal waar de helft van de groep verder gaat lopen naar Whaitangi en wij met de bus doorgaan. Morgen is Treaty Day en de Maori's zijn al aan het oefenen met krachtige kreten, gedraai met peddels en varen met de kano's. Bij het theehuis komt de hele groep weer bij elkaar. Op de terugweg naar het B(ay) O(f) (I)slands Motel (BOY volgens Trevor) stappen wij uit om iets te eten in Paihia terwijl de groep bij het hotel/restaurant eet. Wij lopen terug over de weg (strand kan ook) en zijn dan moe genoeg om weer te kunnen slapen.

Donderdag, 6 februari
Bay of Islands


Vannacht m'n laatste stukje jetlag gehad: paar uur wakker gelegen. Ik was niet de enige hoorde ik later… Om half tien werden we opgehaald en naar de boot gebracht voor een dagje varen tussen de eilanden en zwemmen met dolfijnen. Ik heb m'n ogen uitgekeken. Het is zo ontzettend mooi hier. Dat blauwe water, die eiland, wind door je haren, zon op je gezicht, aan de andere kant van de wereld, op en top vakantie! De boot ging behoorlijk hard. Lopen van de ene naar de andere kant was haast onmogelijk, iedereen leek we dronken. Je moest je goed vasthouden. Ik zat een tijd op het voordek en vloog af en toe een stukje de lucht in. Leuk! Niet voor iedereen helaas, hè Willy en Dennis? Gelukkig hebben ze de kotszakjes niet hoeven te gebruiken. Toen we een tijdje onderweg waren, waren ze daar opeens…. de dolfijnen! Ze zwommen rond de boot en voor de boot aan. Helaas mochten we niet zwemmen met de dolfijnen want er waren baby's bij. Te gevaarlijk. Ik heb een aantal pogingen gedaan om er één op de foto te zetten, maar ik vrees dat er vooral water op staat. We gingen verder naar Hole in the Rocks, waar we doorheen konden varen. Volgende bestemming was een eiland om lekker te picknicken, zwemmen, snorkelen, lezen, luieren enz. Heerlijk! De terugweg was wat rustiger en daar waren de meesten wel blij om, geloof ik. 's-Avonds gegeten in een pizzeria en weer door Trevor opgehaald.

Brenda.

Vrijdag, 7 februari
Paihia - Rotorua


Circa 06.30 uur opgestaan en na een douche en een licht ontbijtje is het tijd om afscheid te nemen van onze luxe appartementjes. Even na achten gaan we op weg, we maken een korte stop in Kawakawa waar we behalve een oud stationnetje ook een openbaar toilet gaan bekijken dat is ontworpen door een Oostenrijkse kunstenaar. Erg leuk met allemaal gekleurd aardewerk en flessen en schijnbaar op goed geluk gezette tegels. Om half elf is de volgende stop in 't plaatsje Wellsford voor een kop koffie en een king size muffin met bosbessen. Terwijl de rest nog op het terras in 't zonnetje zit, duik ik nog even een perkje in om wat zaadjes van een erg leuk struikje mee te nemen. De volgende stop is in Orewa (een badplaats) van circa 5 minuten voor 't maken van een uitzichtfoto (en voor mij om nog wat zaadjes te plukken). 12.15 uur - 12.30 uur passeren we Auckland en zo'n 3 kwartier later stoppen we voor de lunch bij een soort wegrestaurant met een McDonalds, een Indiaas restaurant, broodjeszaak, kaaswinkeltje en een souvenirshop. Het laatste stuk tot Rotorua rijden we wel in één keer door, daar aangekomen gaan we nog wel even 'sightseeingen'met de bus. We doen wat borrelende niet al te fris ruikende poeltjes aan, een ritje langs alle eettentjes en een stop bij de Tourist Information waar iedereen zich massaal op de folders stort. Heba heeft inmiddels een shuttle busje geregeld voor morgenochtend om naar Waimangu te gaan. Circa 19.00 uur rijden we met z'n allen vanuit het hotel weer naar 't centrum; waar ongeveer de halve groep gaat eten bij het steakhouse en de rest (waaronder ondergetekende) bij de 'Fat Dog' waar het eten goed en erg veel was, alleen niet voor Dennis, want die voelde zich weer wat minder goed bij het zien en ruiken van al dat voer. Na 't eten moeten we ons haasten om weer op tijd bij onze bus te zijn. Een half uurtje later rollen we lekker volgegeten en iets vermoeider dan we dachten in bed.

Judith (Zaandam)

Zaterdag, 8 februari
Rotorua


Rotorua; het gebied van de borrelende modderpoelen.
Om 08.00 uur vertrekt de shuttle bus naar Waimangu wat op 26 kilometer afstand van Rotorua ligt. Waimangu is een vulkanische vallei en het enige hydrothermale stelsel in de wereld waarvan het begin van de activiteit aan de oppervlakte tot op de datum precies bekend is; 10 juni 1886. Op die dag veroorzaakte een geweldige vulkaanuitbarsting het ontstaan van een groot aantal kraters in dit gebied. Het ondergrondse geothermale water had een directe opening naar de oppervlakte. Sinds die tijd worden er regelmatig nieuwe geothermale verschijnselen ontdekt. In het park Waimangu, waar we gaan wandelen, bevinden zich een aantal micro-organismen en ongewone planten die zich aangepast hebben aan de thermale omgeving. Het traject dat we gaan bewandelen duurt circa 2 uur en heeft zo'n 30 punten om schitterende foto's te maken. We zien bijvoorbeeld de meest zuiderlijke krater die circa 50 meter diep is. Ook hebben we een prachtig uitzicht op de Echo krater en het Flying Pan meer. We komen langs borrelend gebied van circa 10 meter van de oever van het meer. Door de koolstofdioxide en het waterstofgas dat borrelend omhoog komt, geeft het de indruk dat het water kookt. Zo komen we ook langs vele riviertjes, bronnen en aardlagen. Gewoon schitterend. Even een toiletstop midden in dit borrelend gebied waar een ieder gretig gebruik van maakt. Nu nog een minuut of 20 wandelen waarna we uiteindelijk door het shuttle busje opgehaald worden. Sommigen kopen nog wat souvenirs en we gaan weer terug richting Kiwi-hotel. Alexandra vraagt aan de chauffeur of een aantal bij de kabelbaan afgezet kan worden. Brenda en Alexandra gaan namelijk naar beneden skelteren. Ook zijn er andere activiteiten mogelijk zoals skyswing of zorple (een bal waar je in kunt en daarin van de berg afgerold wordt). Ikzelf ga terug naar het hotel om wat te slapen; ben nog steeds ziek. 's-Avonds worden we om 19.00 uur door Trevor opgehaald om weer naar de stad te gaan. Dennis, Aart en ik zouden samen na het eten gaan zwemmen. Na het eten besloten zij niet mee te gaan. Ik ben om 21.00 uur alleen op zoek gegaan naar het Polynesische Spa bad. Na paar keer vragen onderweg gevonden. Heerlijk was het. Ik kreeg even een uitleg hoe alles werkte. Er waren 8 wisselbaden waarvan de laatste 43 graden was; wel erg heet. Per bad mocht je er niet langer dan 15 minuten in. Daarna kon je nog even zwemmen. Na afloop ben ik met de taxi terug naar het hotel gegaan. De volgende dag zouden we weer vroeg vertrekken naar de 'Marae'; een ontmoetingscentrum voor Maori's gebouwd op gewijde grond.

Willy

Zondag, 9 febuari
Wai O Tapu


'N BETJEN TWENTS IN N. ZEELAND
Vandaag staat Wai O Tapu op het programma. Een vulkaangebied net als gisteren maar dan anders. Diepe kraters die elk een eigen naam hebben. Veel verschillende kleuren. We maken hier een wandeling van 3 kilometer. Daarna rijden we door naar de volgende stop; een bubbelende modderpoel. Verder zien we nog een locatie waar elektriciteit door waterkracht wordt opgewekt. We kwamen juist op tijd bij een dam aan die om 12.00 uur open gaat. Met een enorme kracht stroomt het water er door. In het plaatsje Taupo stoppen we voor de lunch en heeft iedereen de tijd tot 15.30 uur voordat de bus vertrekt. Wij gaan even internetten en mailen, lopen daarna wat rond. Tegen 17.00 uur worden we bij de Maori's verwacht. In de bus doorrijdend richting de Maori's vraagt Heba een vrijwilliger om de Chief te willen zijn. Aangezien ik het gevoel heb dat er niet zoveel handen omhoog gaan, bied ik mezelf maar aan. Past wel een beetje bij mij, vaak bescheiden, verlegen soms weer extreem. Ook zou er een lied gezongen moeten worden. In eerste instantie was er het idee voor "Het kleine café aan de haven", later werd het door aangeven van o.a. Judith "Ik heb je voor het eerst ontmoet, daar bij de waterkant".
Na in de bus en bij een 'peukpauze' een paar keer geoefend te hebben, moest het goed klinken. Daar kwamen we dan aan, bij de Maori's. We waren blijkbaar vroeg want ze waren nog niet helemaal voorbereid. We stelden ons voor en werden naar de bankjes geloodst. Toen begon de Maori chief zijn toespraak in het Maori's, waarbij wij beslist niet mochten lachen anders kwamen wij in de kookpot terecht en waren ze beledigd. Dus respect voor hun traditie gewaarborgd. Vervolgens waren wij aan de beurt.
Ik liep zoals afgesproken naar voren en hield mijn toespraakje, hopelijk luid, duidelijk en kort en natuurlijk verstaanbaar voor onze eigen groep. Ik telde af en we begonnen te zingen; prachtig in koor en mijns inziens gelijkmatig. Echt leuk. Nu moesten we de hele rij af om te gaan neuzen. Vreemde traditie en bij de mannen nou niet echt lekker. Een 'vieze' neus ga ik slechts een kopstoot. Vervolgens lieten ze ons de toiletten zien en onze gezamenlijke slaapplaats. Dit was even slikken voor mij want ik lig vannacht met 17 mannen en vrouwen in bed. Na onze bagage bij de matras geplaatst te hebben, kregen we koffie en een dansceremonie die ik vrijwel volledig gefilmd heb. Daarna konden we ons buiten wat ontspannen en met Ruud's bal spelen. En peukie paffen niet vergetten. Vervolgens konden we aan tafel voor een 'koud' buffet. Dit zag er wel enigszins karig uit gezien de te betalen prijs. Laat ze er dan maar schoolboeken voor kopen (Nederlandse integratieboeken). Na het eten was het tijd om de tijd vol te maken voor het slapen gaan. Na een hoop hilariteit op onze matrassen deed Jos rond 23.00 uur het licht uit om te gaan slapen. 's-Morgens fris weer op (dat krijg je als je de hele avond 'droog' staat) wassen, aankleden en na een 'karig' ontbijt de boel in de bus en afscheid genomen.
Komt bie oons wie ophaal'n!

Chief Rob

Maandag, 10 februari
Tongariro Crossing


De echte 'die hards' van het gezelschap stonden om 5.45 uur op. Iemand had zijn wekker vergeten uit te zetten dus iedereen was om 5.50 uur wakker. Om 6.30 uur werden Ruud, Alexandra en ik opgehaald door de bus naar 'The Tongariro Crossing'. Dit betreft een niet kinderachtige wandeling van 17 kilometer door de bergen. Om 7.25 uur begon de wandeltocht. Het eerste uur was het wandelen door een gebied met veel mos langs een leuk beekje. Maar toen was het tijd voor 'the hell stairs'. Dat was zo'n uur lang klauteren en in mijn geval hijgen als een hond. Maar we stonden daarna wel aan de voet van de Ngauruhoe Summit; een reuzachtige vulkaan. Het zonnetje scheen lekker op ons bolletje. Daarna mochten we even rustig aan doen in de krater van een vulkaan om vervolgens verder te klimmen naar het hoogste punt. Hier hadden we uitzicht over de 'red crater' en de 'emerald lakes'; een geweldig kleurenpalet was het. De meertjes waren azur-blauw. De afdaling was lastig vanwege de losse ondergrond. Het loopt niet echt prettig met een kuub zand en kiezels in je schoenen. Toen moesten we nog een stukje klimmen maar het ergste hadden we gehad. Daar hebben we geluncht waarbij we een prachtig uitzicht hadden over 2 grote meren (ik denk o.a. lake Taupo). Vanaf dit punt was het alleen maar dalen. Om 15.00 uur waren we bij de eindbestemming. Nadat de bus van 15.30 uur ons bij het busstation in Taupo had afgezet, moesten we nog een uurtje wachten op de bus naar Napier. Deze deed er 2 uur over om om 20.00 uur in Napier aan te komen waarna we naar het hotel liepen. Het was een zware dag maar tevens onvergetelijk. En toen kwam er een olifant……

Aart

Maandag, 10 februari
Taranaki Falls


"The die hards" gingen 8 uur wandelen en de rest van de groep koos voor een 2 uur durende wandeling naar o.a. de 'Taranaki Falls'. Het was een mooie tocht door glooiend landschap met steeds uitzicht op met eeuwige sneeuw bedekte bergtop, de weg was goed begaanbaar en voorzien van veel trappen en vlonders om de hoogteverschillen te overbruggen en de voeten droog te houden. De waterval viel mij wel wat tegen, de foto die ik ervan gezien had in de Elmar gids was duidelijk vanuit een ander perspectief genomen waardoor de waterval imposanter lijkt dan hij in werkelijkheid is, alhoewel er toch wel een onafgebroken grote hoeveelheid water naar beneden stroomt/valt. Na ongeveer een kwartier lopen, bereikten we een brug over de rivier en een nauwe kloof waar het water doorheen werd geperst en in een soort kom/bekken kwam waar het flink bruiste. Deze verrassing maakte de tegenvaller weer goed. Nou ja, voor een deel dan. Het laatste stuk was zwaar omdat we nog veel steile trappen met ongelijke treden tegenkwamen die soms in tweeën of met hulp genomen moesten worden. Daar kwam nog bij dat enkele groepsleden zeer nodig naar de WC moesten en er nergens een gelegenheid was. Eindelijk 'het café' in zicht. Daar aangekomen geconfronteerd met 2 files, één voor de koffie en één voor het toilet.
Op weg naar Napier werd het steeds stiller in de bus. Er werd gedoezeld en gewoon geslapen terwijl we door een erg mooi landschap reden. Trevor, onze chauffeur, bleek geen last te hebben van de wandeling. Hij reeds veilig en betrouwbaar als de andere dagen en verraste ons met een echte waterval. Iedereen weer klaar wakker en klaar voor de fotostop.

Joke en Martin Soederhuizen

Dinsdag, 11 februari
Napier


Een vriendelijke stad aan de Stille Oceaan in 1931 bijna geheel verwoest door een aardbeving (7,9 op de schaal van Richter). Tussen 1931 en 1938 werd de stad met internationale steun weer opgebouwd in de toen toonaangevende Art-Deco stijl. Tijdens onze rondwandeling door de stad werden wij aangesproken door een inwoner van Napier die ons wees op muurschilderingen in een zijsteeg. We raakten aan de praat over de stad. Hij nodigde ons uit voor een bezoek aan een foto-expositie over de geschiedenis van de stad van voor, tijdens en na de aardbeving. Hij vertelde ons een indrukwekkend verhaald met feiten (161 mensen omgekomen) en gruwelijke details over hoe de mensen waren omgekomen. Feit ook dat sinds de aardbeving er niet meer zonder gevaar gezwommen kon worden in de oceaan bij Napier (dus Dennis heeft geluk gehad!). Verder kreeg de stad er 4.000 hectare land bij door de aardbeving. Omdat we om 12.30 uur zouden vertrekken, hadden we te weinig tijd voor het museum. Toch zijn we er in vogelvlucht doorheen gegaan. Er is een folder waarin de tijdelijke exposities beschreven zijn (o.a. van een Nederlandse Frank, grafisch ontwerper die in 1953 naar Nieuw Zeeland emigreerde en zeer succesvol is geweest).

Joke en Martin Soederhuizen

Dinsdag, 11 februari
van Napier naar Wellington


Het vertrek uit Napier was om 13.00 uur dus konden wij het rustig aandoen. Om 09.00 uur zijn wij naar het museum gegaan en hebben daar een uurtje rondgewandeld. Toen zijn wij de foto's op gaan halen, koffie gedronken en naar het strand geweest. Het is jammer dat we het weekend hier niet zijn, want er waren overal Art Deco festiviteiten. Om 13.00 uur vertrek met de bus richting Wellington, de hoofdstad van Nieuw Zeeland. Onderweg een stop gemaakt bij een wijnproeverij. Een echtpaar uit Friesland is hier 3 jaar geleden een wijngaard begonnen. Voor 2,50 Nieuw Zeelandse dollar konden wij verschillende wijnen proeven, jonge wijnen. Na nog een koffiestop en een lange rit hoog door de bergen kwamen we om 19.00 uur in Wellington aan in ons hotel. Om 20.00 uur met de groep afgesproken om te gaan eten, dit is tevens onze laatste avond met Trevor onze chauffeur op het Noordereiland. Daarna nog een afzakkertje gehaald in een Ierse kroeg en lagen om 23.45 uur in bed.

Ben en Marianne

Woensdag, 12 februari
van Wellington (Noordereiland) naar Nelson (Zuidereiland)


In Wellington tot 13.00 uur de tijd om diverse dingen te bezoeken en te bezichtigen o.a. de botanische tuinen, kabelbaan en het museum Te Papa Tongarewa. Wij waren om 10.00 uur in het museum maar het is zo ontzettend groot, je komt tijd tekort om alles te bekijken. Er zijn verschillende tentoonstellingen o.a. van The lord of the rings en Harley Davidson. Het is ook een leuk doe-museum om met kinderen hier heen te gaan. Het lijkt wel wat op het Tropenmuseum in Amsterdam. Daarna zijn wij met de dubbeldekker de bezienswaardigheden van de stad gaan bekijken (welke bezienswaardigheden?).
Om 13.00 uur verzamelen bij het hotel om naar de boot te gaan. De afvaart is om 14.00 uur en de tocht duurt 3 uur. Om 17.00 uur aangekomen op het Zuidereiland waar onze nieuwe chauffeur Keith ons op stond te wachten. Na een zeer bochtige weg om 19.30 uur bij ons hotel in Nelson aangekomen. Na nog een loopje te hebben gemaakt naar bed gegaan.

Ben en Marianne

Donderdag, 13 februari
Abel Tasman National Park


Om half acht vertrekken we met z'n vijftienen (plus Keith en Heba natuurlijk) naar het Abel Tasman National Park. Vier van ons gaan kajakken, de rest gaat wandelen. De kajakkers vertrekken met een speed boat (voor de meeste van ons de eerste keer - erg leuk) naar Torrent Bay. Na instructies en het aantrekken van de beeldige spatschorten en de zwemvesten gaan we het water op. Rustig peddelen naar een kleine rotsformatie waar we spelende, slapende en gapende zeehonden zien. Bijzonder om er op zo'n rustige manier zo dichtbij te zijn. Na iets harder werk met het peddelen komen we aan in Mosquito Bay (officiële naarm : Bark Bay). Na een goede lunch op een gouden strand en gezwommen te hebben in de groen/blauwe zee, peddelen we richting open zee. Daar brengen we de kajaks bij elkaar en hijsen het zeil. We varen erg, erg langzaam naar de opening van Torrent Bay. De jongens maken dan nog een kleine wandeling en de meiden gaan in de zon liggen, met de speed boat terug en lekker rustig op de wandelaars wachten. Al met al een erg geslaagde dag.

Ruud en Alexandra

Vrijdag, 14 februari
van Nelson naar Greymouth


Vertrek om 08.00 uur richting Greymouth. Het weer is zonnig. We pakken de highway 6. Een weg met heel veel bochten. In de bergen begint het te regenen. We komen in de buurt van Westport, de Tauronga Bay. Hier zitten de zeehonden, met hun jongen, op ons te wachten. Het is eerst goed kijken, want ze hebben de kleur van de rotsen. De golven slaan met kracht op de rotsen neer. Wat een heerlijk geluid! De zeehonden verwelkomen ons met hun gekrijs/geschreeuw. De wind speelt met onze haren. De regen valt op ons neer. De omgeving is werkelijk prachtig. Helaas, we moeten de bus weer in. We vervolgen onze reis. Het weer is heel wisselend, dan weer regen dan weer zon. We zien de bewolking tussen de bergen hangen, net een dot watten. Zou Cupido nou op één van deze wolken liggen, nu het Valentijn is? Zou hij de liefdespijltjes op ons mikken en ons in het hart raken? Ik stel me voor….. Hou zou het zijn om een wolk te zijn en samen met andere wolken inéén drijven tot een inmens tapijt. Hou zou het zijn om een golf te zijn en samen met andere golven inéén drijven tot één inmens gordijn. Hoe zou het zijn om een zonnestraal te zijn en samen met andere stralen inéén te smelten tot één inmens schilderij. Hoe zou het zijn een zuchtje wind te zijn, om samen met andere vleugjes te worden tot één inmens gezang. Niets.
Ik heb me op het bed gevlijd. I kzie de wolken voorbij drijven, hoor de wind en de golven nog na in m'n oren met de zon op m'n gezicht. Ik mijmer….. een beetje poëzie…
We maken een fotostop bij Kaipakati Point in het Paparoa National Park. Nog een klein stukje verder naar Punakaiki. Hier maken we een wandeling tussen de Pancake Rocks en andere rotsformaties. Met een beetje fantasie zie je allerlei figuren in deze rotsen. Big brother is watching you! De regen heeft zich laten verjagen door de zon. Rob en ik eten, hoe toepasselijk, in het nabij gelegen restaurant pannenkoeken. Tegen 15.45 uur vervolgen we onze weg langs de kust. De westelijke kust is de mannelijk, ruwe, ruige kust. De oostelijke kust is de vrouwelijke, rustige, zachtaardige kust van Nieuw Zeeland. We komen door het plaatsje Rapahoe waar de bewoners nog steeds op kolen koken en hun huizen verwarmen met kolen aangezien kolenwinning nog goedkoop is. We cross the Grey River en rijden Greymouth binnen. We slapen aankomende nacht in Revingston's Hotel waar ook Queen Elizabeth gelogeerd heeft. Morgen staat Fox Glacier op het programma.

Marion

Zaterdag, 15 februari
via Hokitika naar Fox Glacier


Na een welbewogen nacht in het hotel, waar deze en gene zich met alcohol en dansen op voorbereid hadden, vertrokken we weer vol goede moed richting onze volgende bestemming. Het wereldberoemde Hokitika ofwel Greenstone City. Hier zijn wer een half uurtje losgelaten in één van de jadefabrieken/-winkels, helaas werd er op zaterdag niet geslepen. In de winkel hadden ze wel een waanzinnig aanbod van ringen, oorbellen, armbanden en beeldjes. Drie kwartier later stopten we alweer bij de Bushmens Centre om life possom te zien en een video over de geweldige jacht en vangst van herten door stoere mannen. Erg leuk? Wel erg leuk was het luikje dat Jos moest openen. Geheel onverwacht sprong Evert tevoorschijn, everzwijn dus. Om 12.50 uur stopten we even voor een pisstop in Franz Josef om vervolgens een half uur later op onze eindbestemming voor vandaag aan te komen. Na een korte lunch stonden we allemaal vol spanning te wachten om te horen of de heli-tocht door kon gaan of niet. We moesten nog even wachten, men was net bezig met de piloot om een beslissing te maken. Het zag er goed uit dus begonnen we vol goede moed, we zaten zelfs al in de bus die ons naar de heli's zou brengen, en toen…. Helaas er kan niet meer gevlogen worden, sorry, sorry. Uit pure ellende zijn we toen maar de korte wandeltocht tot aan de glacier gaan doen, wel een indruk van het geheel gekregen maar erg jammer dat toch een van de hoogtepunten van de reis niet doorging (we hebben morgen eventueel een kleine herkansing). Om 18.00 uur waren we terug bij het Fox Glacier Hotel (barakken). We hadden afgesproken in het andere restaurant in deze plaats gezamenlijk te gaan eten. Het eten was erg goed. Dit mocht ook wel na vijf kwartier wachten. Snel iets eten kan je in dit land denk ik alleen bij McDonald-achtige tenten. Wat een spannende dag met volle actie had kunnen worden werd een dag van alternatieven en een afzakkertje in de bar van ons hotel. Vol hoop op de weinige dagen die ons hier nog resten.

Karst
(de bril mag weer af)


Zondag, 16 februari
van Fox Glacier naar Queenstown


08.00 uur. Vol verwachting klopt ons hart….. gaat de scenic flight door??? Men laat ons echt even in spanning zitten, in het restaurant. Dan rond 08.15 uur kunnen de eerste vier mee met de helicopter. Ongeveer 15 minuten later komt ook het sein dat groep twee kan vertrekken. Gelukkig, een opluchting. Daar gaan we dan, met de heli, naar boven. Boven op de gletser mogen we er even uit om wat foto's te maken en te genieten van het prachtige uitzicht. Zonnetje erbij, perfect !! Voldaan komen we weer beneden aan, waar de rest van de groep wacht. Iedereen is blij dat, na de teleurstelling van gisteren, de scenic in ieder geval doorging. Vervolgens rijden we rond 09.30 uur weg. De eerste stop is bij een zalmfarm waar we een hapje en een drankje nuttigen. Deze dag volgen meerdere stops, bij een waterval en bij verschillende meren, om mooie foto's te maken. En dat moet lukken want het landschap is prachtig. Tevens stoppen we ook bij Lake Wanaka, een prachtig uitzicht hebben we hier. Heba vertelt ons dat hier ook een scene is opgenomen van de film The Lord of the Rings. De laatste stop was bij een fruitplantage waar we verschillende soorten vers fruit konden kopen en waar men vers fruit mengt in ijs. Nadat iedereen een en ander heeft ingeslagen aan fruit rijden we door naar Queenstown. Rond 18.00 uur arriveren we daar en vertrekken we, na onze spullen gepakt te hebben, naar de kamer. Het was een lange rit in de bus maar met veel mooie stops. En natuurlijk kon deze dag niet stuk want de scenic was doorgegaan. Nu gaan we lekker genieten in Queenstown maar voor morgen allerlei buitensportactiviteiten gepland staan.

Judith Verhoeven

Maandag, 17 februari
Queenstown


Om 08.30 uur opgestaan en in het restaurant van het hotel ontbeten. Ze hadden vegemite liggen en dat heb ik meegenomen om een keer met mijn vrienden uit te gaan vinden hoe smerig dat spul nu echt is. Martin, Joke, Marion en ik hadden bij de Skydive afgesproken om te gaan parachute springen. Helaas liet de wind het niet toe dat er gesprongen zou worden. In Christchurch krijgen we gelukkig nog een herkansing……. Tja, het was dus voor mij toen een dag zonder plannen. Ik ben maar weer de winkeltjes ingegaan om alles voor een tweede keer te bekijken. Om 13.45 uur vertrok de bus naar Arrow Town waar zich een riviertje bevindt waar je goud in kunt vinden met een schep en een pannetje. Ik had nog overwogen om mijn rugzak in het hotel te gaan halen maar gelukkig had ik dit niet gedaan. Het zoekt ook niet echt handig met blote voeten in een rivier vol met keien en de scheppen waren 'uitverkocht'. Na een half uur constateerde ik dan ook dat ik waarschijnlijk toch gewoon net als ieder ander zou moeten werken voor mijn geld. Arrow Town was niet veel bijzonders; een heel erg klein dorpje. Lekker een vette bek gehaald bij de plaatselijke friettent en een 'pint' Speights aan de overkant gehaald. De bus van 16.30 uur bracht me weer terug naar Queenstown. 's-Avonds vierden we de verjaardagen van Judith en Brenda. Brenda werd vandaag zelfs 25 lentes jong. Ik voelde me al helemaal thuis in het restaurant want het dak kon open net als in de Amsterdam Arena. Vervelend vond ik de afrekening. We kregen 1 bon en moesten dus uit gaan zoeken wat we precies moesten betalen. Niet handig. 's-Avonds in het hotel teruggekomen zijn we met zo'n 10 mensen nog wat gaan drinken. Het was erg gezellig totdat om 00.15 uur opeens een vent opdook die een "alley of space" nodig had om glazen achter de bar te brengen. Zijn ogen stonden heel agressief. De heer heeft rare kostgangers zal ik maar zeggen. Dennis had het helemaal gehad met die vent. Gelukkig liep het niet uit de hand. Gewoon een klachtje bij de receptie gedeponeerd de volgende morgen. De dronken teenagers in de bar dansten op de (pool)tafels en maakten veel herrie. Wij konden dat uiteraard veel beter en de jeugd werd toen al snel wat stiller. Weetje van de dag: ik heb vandaag niets gekocht !!!!

Aart

Dinsdag, 18 februari
van Queenstown naar Te Anau.


Om 09.00 uur vertrokken we met de bus richting Te Anau. Het was voor het eerst echt fris buiten. In Te Anau aangekomen heb ik dan ook direct de afritsbroek door een spijkerbroek vervangen en een lekkere warme trui met zomerjas aangetrokken. Alexandra, Ruud, Dennis, Willy en ik zijn naar de Glowworm Caves gegaan. Het was een erg ruige boottocht van 35 minuten. We zaten erg diep in de boot en de golven zagen we voorbij flitsen. Bij aankomst bij de grotten kregen we in het welkomstcentrum eerst een video te zien over wat nu precies glimwormpjes zijn en hoe de grotten ontstaan zijn. De grotten zijn in zo'n 250 miljoen jaar door het water uitgesleten. In die grotten zitten vele insecten. De glimwormpjes hangen aan de wanden en hebben een slijmerige draad onder zich hangen dat vliegen vangt; net een spinnenweb maar dan anders. Als een insect vast komt te zitten in deze draad, kruipt de worm naar beneden en gaat lekker peuzelen. De grot was denk ik ontworpen door een briljante logisticus. We werden in 5 groepjes verdeeld en door de grot geloodst zonder elkaar in de weg te lopen; bootje heen met een groep, bootje terug met een groep, changé !! In het eerste deel van de grot zagen we een waterval. Het laatste stukje in het donker was erg gaaf. Je vaart dan met een bootje tussen de glimwormen en ziet de reflectie van het licht in het water. Dennis en ik vonden het tegenvallen. Ik vond het erg commercieel en kort duren. Alexandra, Ruud en Willy vonden het wel erg gaaf. Toen we om 16.40 uur in het dorp terugkwamen, zijn Willy, Dennis en ik het winkelcentrum in geweest. Daarna hebben Dennis en ik bij Bailiesz mexicaans gegeten. Het was erg geslaagd. 's-Avonds bij aankomst bij het hotel nog een biertje gedronken bij de 'buren' met Jos, Marja, Ben, Marianne, Heba en Dennis.

Woensdag, 19 februari
Milford Sound of Milford Fiord?


Vandaag vertrekken we om 07.30 uur vanuit Te Anau naar Milford Sounds. De rit duurt, inclusief tussen-stops, ongeveer 3 uur; onze boot vertrekt om 11.00 uur. Het weer deed Hollands aan: koud, wind en veel regen. Volgens Keith hoort dit nou eenmaal bij het Fiordland en komt het het park slechts ten goede….. De meesten van ons zoeken een veilige plek binnen; enkelen (Aart, Brenda en ik) trotseren de kou en nemen plaats op het bovendek (buiten). De tocht begint met een prachtige waterval vlak na vertrek al meteen goed. De eerste rolletjes worden reeds verwisseld. Toch worden we een kleine beetje voor de gek gehouden: het park heet Milford Sound maar bestaat uit fjorden. Het verschil wordt ons reeds door Keith in de bus uitgelegd: een sound is een vallei ondergelopen met water door een stijgende zeespiegel (Picton, overtocht Noorder-Zuidereiland), een fjord is een vallei ondergelopen met zeewater door een bewegende gletsjer (duizenden jaren). Dit laatste is wat we aantreffen bij Milford. Tijdens onze tocht zien we tientallen watervallen, die sprookjesachtig langs de bergen naar beneden 'sijpelen'. Ik verbaas me over de hoogte van sommigen: de hoogste is bijvoorbeeld 2X de lengte van de Sky Tower in Auckland! De kapitein van ons schip brengt ons heel dichtbij een kolonie zeehonden en een verpletterend harde waterval. Het gros van de mensen (waaronder ik) vindt een prachtige foto belangrijker dan droge, warme kleren…. Een stukje verderop worden er ook nog enkele dolfijnen gespot. Helaas niet door Marga, die verregend door haar verrekijker keen en zie: "Ik ben nog steeds aan het wachten op die witte dolfijntjes". Grappig wat we over hebben voor een glimp van dieren, die we in Harderwijk naar hartelust kunnen bekijken. Ondanks de regen en de kou, vond ik Milford Fiord een zeer geslaagde dag. Om 13.30 uur bracht Keith ons terug naar het hotel in Te Anau, waar we rond 16.00 uur arriveerden. Via een wandeling langs het meer en de vogels, belandden we in restaurant Bailiesz, waar we ontzettend lekker hebben gegeten. Enkelen sluiten de dag af met een kop koffie van Neerlands makelij op mijn hotelkamer. Moe maar voldaan beginnen we aan onze zeer korte nacht. We moeten om 05.00 uur uit de veren voor onze rit naar Christchurch de volgende dag. Het blijft onacceptabel om mensen op hun vakantie midden in de nacht te laten opstaan. Gelukkig dat zelfs Keith daar zo over dacht.

Dennis

Donderdag, 20 februari
van Te Anau naar Christchurch


De wekker gaat héééééél vroeg af en om 06.00 uur staan we buiten bij een bus die weigert te starten, een heel leuk begin. Een aantal van ons biedt zich aan om de bus aan te drukken en gelukkig slaat de motor aan. Het licht in de bus gaat gelijk uit en iedereen valt weer in slaap. Na vele koffiestops (zonder koffie) en fotostops bij Lake Pukaki en Lake Tekapo met een schilderachtig panorama. De beide meren schijnen turquoise wat veroorzaakt wordt door zeer fijn poeder (slijpsel). Na een fotostop bij een kerkje wordt er een lunchstop ingelast in het dorpje Geraldine. Hierna is het nog 2 uur reizen naar Christchurch waar we nog een korte rondrit door Christchurch aangeboden kregen door Kees. Jos biedt de enveloppe aan en doet een goed woordje wat Keith toch enigszins verlegen maakt. Na de tas op de hotelkamer neergezet te hebben, vinden we elkaar (natuurlijk) weer op een terras op de Strip. In hetzelfde restaurant blijven 9 personen eten wat zeker niet vlotjes verloopt!!!!!

Karst, Judith, Jos en Marga

Vrijdag, 21 februari
Christchurch


Een dag om lekker uit te slapen. Met een korte rok en een bloot blousje liep ik om 10.00 uur op straat en het werd al heel snel duidelijk dat dat niet de juiste kledingkeuze was. Na het ontbijt zijn Jos en ik toch eerst maar weer naar het YMCA gelopen om ons lekker warm aan te kleden. Door de harde wind ging het Paragliden en Parachute springen niet door. Brenda, Willy, Aart, Joke en Martin waren zéér teleurgesteld (of opgelucht?!). Met het oude trammetje hebben we ons laten afzetten bij de Cathedral op Cathedral Square. Jos heeft de kerktoren nog beklommen; 133 treden voeren naar de top van de toren die 65 meter hoog is. Daarna op het terras met Brenda, Dennis, Joke en Martin een kop koffie gedronken waarna iedereen weer op pad ging om kadootjes te kopen. Na een lunchstop bij het Arts Centre zijn we met de tram naar het Hagley Park gegaan om daar de botanische tuinen te bewonderen; viel tegen. Wat zeker niet tegenviel, was het Canterbury museum waar zowel Maori-cultuur als moderne kunst aanwezig was. Het andere deel van de Hagley-tuinen naast het museum was wel de moeite waard. Om 19.00 uur verzamelt de groep zich om de laatste avond samen uit eten te gaan en afscheid te nemen van Heba. Het eten is echt lekker en de sfeer gezellig. De groep gaat "spontaan" het lied "Daar bij de waterkant" zingen wat door Rob op de video gezet wordt. Willy neemt afscheid van de groep omdat zij de volgende ochtend om 07.15 uur met de bus naar Dunedin mee moet. Een aantal groepsleden duikt de kroeg nog in, de rest gaat naar het YMCA. Jos en ik bellen nog even naar Nederland om te vertellen dat we Mirjam (familielid) in Te Anau hebben ontmoet in een internet-back packers motel waar we toevallig binnenliepen; dat zijn toch de onverwachte verrassingen van deze vakantie. Wat mij zal bijblijven van Nieuw Zeeland is de geweldige natuur en de zeer vriendelijke bevolking die werkelijk belangstelling voor al die toeristen heeft.

Marga

Zaterdag, 22 (+ zondag 23) februari
Terugreis


Het leek oneindig ver weg toen we op 3 februari aankwamen in Auckland maar dit is toch echt de laatste dag in Nieuw Zeeland. Om 09.00 uur vertrekt de taxi (eigenlijk 2 taxi's met aanhanger) bij het YMCA naar het vliegveld van Christchurch. Daar staat een flinke rij en als we eindelijk bij de incheck-balie in de buurt komen, wordt plotseling bij 3 balies (met alle 3 mensen van onze groep) druk gebeld. Dan blijkt dat de hele groep niet op de lijst van de vlucht van Qantas naar Auckland staat. De hele groep wordt uit de rij gehaald en er volgt druk overleg. We kunnen mee met een vlucht van Air New Zealand die een half uur later gaat (10:45). Daar aangekomen blijkt toch de helft van de groep met Qantas mee te moeten dus wij weer terug naar de vorige incheck-balie. Het vliegtuig wordt voor ons opgehouden en een 20 minuten vertraagd vertrekken we dan toch (goed verdeeld over het vliegtuig) naar Auckland. Daar blijken twee stuks bagage verdwenen en we moeten met de bus naar het internationale vliegveld. Onze vlucht naar Hong Kong en Amsterdam blijkt gelukkig helemaal in orde. We eten wat en al snel vertrekt ons vliegtuig naar Hong Kong. Daar hebben we maar een paar uur dus we blijven dit keer op het vliegveld. Om 06.15 uur (23 februari) landen we weer in Amsterdam waar het 0 graden is (ijs op het water) en onze vakantie ten einde. Tot 10 mei op de reünie.

Jos

P.S.: bagage van Alexandra is weer gevonden op Amsterdamse loopband. Ik ben benieuwd of Martin/Joke hun bagage in Hong Kong terugvonden.

Klantwaardering

8,9

Een adembenemend mooie en tegelijk actieve reis waar je de m...
Een adembenemend mooie en tegelijk actieve reis waar je de mensen en hun cultuur snel leert kennen. In deze reis worden alle highlights op het Noorder- en het Zuidereiland aangeboden om te bezoeken en krijg je al snel de schoonheid van Nieuw-Zeeland te zien.

Hans V. - 8,0
Terug naar boven