Nieuw-Zeeland

Nieuw Zeeland

woensdag 28 februari                                                                                                      Schiphol-Kuala Lumpur

Zoals gebruikelijk stond een medewerker van Djoser in de vertrekhal te wachten om de tickets te overhandigen. Ik was de laatste en werd nog gewezen op nog enkele reisgenoten die al in de rij voor het inchecken stonden. Er zouden 11 dezelfde reis maken. De andere 5 zouden we pas in Nieuw-Zeeland ontmoeten omdat zij een alternatief hadden (familiebezoek, een reisje Australië). Over de vliegreis was niet veel te vertellen, ik heb het gewoon ondergaan. Weinig tot geen turbulentie, veel keuzes in radio- of tv programma’s en spelletjes. En met deze bezigheden verstreek de tijd van 11½ uur vliegen.

Rond half 7 landden we op de luchthaven van Kuala Lumpur en konden we direct ervaren dat het flink warm was, zelfs klam. Ceciel loodste ons van de ene terminal naar de andere, en wij volgden haar. Dat moest ook wel want Ceciel had het hotel voucher voor de dagkamer in het Royal Adelphi hotel. We moesten even op het busje wachten, want die was er niet meteen.

De rit duurde bijna een uur en we konden alvast genieten van de vakantiesfeer en het vele groen onderweg. Werkelijk overal palmbomen en varens. Bijzonder waren de vele brommertjes op de snelweg en de goede infrastructuur. Het hotel was inderdaad koninklijk. Een super grote lobby en we kregen bijna allemaal (koppels) een eigen kamer. Zelf had ik verwacht dat we er een stuk of 3 / 4 zouden kunnen gebruiken. Dat was dus al super!

De kamers zelf waren van alle gemakken voorzien, zelfs aan koffie en thee was gedacht.

Ik ben eerst maar even de omgeving gaan verkennen. Een fraai tempelcomplex en schitterende gevels waren te bewonderen. Voor het hotel een fantastisch aangelegde tuin met een soort tuinhuisjes. Hierna toch nog een verkoelende ‘duik’ in het zwembad genomen. Het buitenbad was voorzien van 2 watervallen en een jacuzzi. Ik ben geloof ik, de enige die er gebruik van heeft gemaakt.

Vervolgens toch ook maar m’n bed ingekropen om wat slapen. De rust werd wreed verstoord door de wake-up call om 16.00 uur, een verlate lunch in het restaurant en daarna om 17.00 uur verzameld voor de reis naar de luchthaven. De bus was wat verlaat, maar met een grote bus vertrokken we naar het vliegveld. Deze keer via de tolweg, in tijd maakte het niet uit.

Hoewel de bagage al was doorgelabeld moesten we nog wel even inchecken. Dit alles ging zeer vlot en toen maar wat rondlopen. Er straalde een geweldige rust uit van deze luchthaven. Met de monorail naar de terminal gereden waar de vliegtuigen stonden met een internationale bestemming. Geshopt en koffie gedronken bij Starbucks. Nou ja, kopje, meer een super mok. Rond 21.15 uur lieten we Kuala Lumpur achter ons op weg naar de eigenlijke bestemming; Auckland op het Noordereiland van Nieuw-Zeeland.

donderdag 1 maart / vrijdag 2 maart                                                                            Kuala Lumpur-Auckland

Een rustige vlucht met Malaysia Airlines bracht ons de volgende dag op de luchthaven van Auckland. Onderweg hadden we al een formulier moeten invullen. Tja, vallen die berg-/wandelschoenen wel of niet onder de hiking boots? Lekker boeiend, maar op straffe van een geldboete voor het geven van verkeerde informatie…. Ik heb maar gegokt op niet.

Toen we de slurf uitkwamen stonden er al vele douaniers, sommige met hond, te wachten op de stroom toeristen. Het duurde niet lang of ik was ook aan de beurt, als eerste….

Hij vroeg mij het hemd van mijn lijf, waarvan ik een deel al niet verstond vanwege het dialect. Spreek zo snel mogelijk Engels en flink onduidelijk en je spreekt de taal van de Kiwi’s.

Controle 2 bij de paspoortcontrole; bij de bagageband zou ik bijna controle 3 ondergaan. Echter de hond kreeg kennelijk lucht van iets belangrijkers. Maar ik was er nog niet. Zo’n beetje voor de 4e keer het ‘inklaar’ document moeten laten zien. Ik kon de streep met de 2 (Green Line) blijven volgen naar de X-ray. En daar volgde een uitgebreide controle van alle bagage. Echter ik had geen zorgen want ik had niets aan fruit, alcohol, sigaretten of andere foute zaken gesmokkeld. Ik doorstond de test glansrijk. Eindelijk ben ik vrij om Nieuw-Zeeland te betreden. De overige leden van de groep weer gespot en kennisgemaakt met Riet en Ton. Zij waren net gearriveerd vanuit Sydney. Ook onze reisleidster Nina werd gevonden of beter gezegd; zij vond mij.

Snel wat flappen getapt, dat kan hier gewoon met de europas, en toen naar de bus. De chauffeur Richard loodste de bus netjes over de weg. Op advies van Nina hebben we de Mount Eden (hoogte 193 meter!) bezocht. Een mini uitzichtpunt over Auckland en zicht op enkele vulkanen en de Sky Tower.

Toen aangekomen bij het hotel Sail City op een paar honderd meter vanaf die Tower. Het is een eenvoudig hotel met 2 verdiepingen en we zaten allemaal op de 2e etage met sleutelnummers 316 etc?! In de lobby van het hotel verenigd met Freka en Jan.

Ik ben de stad alvast maar gaan verkennen. Veel drukte met wandelaars en mooi met de hoogteverschillen van de straten. Bij een eetcafé een verlate lunch genomen. Het duurde even, maar dan had je wel wat. Later hoorden we van Nina dat dat komt omdat alles vers wordt gemaakt.

Om 17.00 uur de samenkomst met alle reisgenoten. Albert en Bart kwamen wat later want zij waren enigszins verdwaald. Een taxi bracht ze weer terug bij het hotel. Achteraf werden zij door die taxi opgepikt 1 straat achter het hotel. Alle weetjes werden verteld. Geen fooienpot omdat Nieuw-Zeeland het systeem van fooien niet kent. Wat een heerlijkheid!!!

Om 19.00 uur zijn Albert, Bart, Louise, Jan en Freka met mij gaan eten bij The Waterfront. Een lekkere stek aan de haven. Gebleken is dat kleine porties niet bestaan. Na de maaltijd nog een korte wandeling over Queens Road gemaakt en het hotel weer aangedaan.

De eerste indrukken; een relaxed land en een leuke groep.

Alex

zaterdag 3 maart

Vanochtend na het ‘continental’ ontbijt gaat een deel van de groep met Nina mee richting Kelly Tarlton Underwater World.

Het eerste gedeelte lopen we door de stad om daarna nog een stukje te ‘bussen’. Met het oversteken van de weg is het nog even wennen gezien het links rijdend verkeer, doch de automobilisten rijden niet roekeloos en op Devonport Island zelfs zeer galant.

Het ‘aquarium’ is de moeite waard. We maken eerst een ritje in een wagentje door een tunnel met ‘sneeuw’ en ‘wind’ om daarna door een subantarctisch landschap te rijden met koningspinguïns. Schattig zijn ook de kleine pinguïns die daar rustig met z’n allen rondscharrelen.

Verder kun je door een plexiglazen tunnel wandelen of jezelf op een lopende band laten voortbewegen. De tunnel voert door twee zeeaquaria met rifvissen en één met haaien en pijlstaartroggen. Later zien we ook hoe de roggen worden gevoerd met vis door één van de medewerkers die door het water wandelt met de pijlstaartroggen. Ja, en dit waren enorme grote exemplaren.

Hierna gaan we met de boot naar Devonport Island. We maken daar een wandeling naar de twee uitgedoofde vulkanen Mount Victoria en North Head. Beide bieden een schitterend uitzicht richting Auckland en omgeving. Steffie en ik ‘beklimmen’ beide en de rest besluit om alleen Mount Victoria te beklimmen. Na de wandeling is het voor ons een hele klus om een glas Fresh fruit juice te bemachtigen, want pas bij het vierde restaurant is het raak. We verwachten een mixed juice, echter als de bestelling komt blijken we een orange juice te krijgen. Worden/zijn we te kieskeurig?! Natuurlijk valt de ‘drank’ er heerlijk in na de geleverde inspanning. De sfeer is relaxed en het vakantiegevoel stijgt, al voel ik mij af en toe nog enigszins afwezig. Door het tijdsverschil wellicht. Op de kamer gekomen een lekker glas thee gedronken en na een warme douche weer ‘citroentjesfris’. ’s Avonds gaan we gezamenlijk uit eten om elkaar beter te leren kennen?!?

Geziena

zondag 4 maart

Vandaag de eerste echte reisdag in Nieuw-Zeeland; van Auckland naar Paihia. Om 08.00 uur is de bagagekar ingepakt en vertrekt de bus. Iedereen is zoals dat hoort, keurig op tijd! (hopelijk blijft dat de rest van de reis ook zo). Gedurende de hele dag krijgen we allerlei info van Nina, o.a. over de kiwi’s, kauribomen, varens en aan welke kant de Tasmaanse zee en de Pacific liggen.

Tijdens de koffiestop in Matakohe is er, naast een snelle kop koffie, even tijd om het Kaurimuseum te bekijken, waar van alles met betrekking tot deze reuzen te bewonderen is. Tevens is er in het ‘dorp’ onder andere een nep-postkantoor, schooltje en kerk met begraafplaats. Je krijgt het idee alsof je in een oud engels dorpje terecht bent gekomen.

Helaas, na ruim een uur, moeten we verder; op naar de supermarkt in Dargaville om spullen in te slaan voor een picknick. Volgens Nina waren wij er als 2e groep in geslaagd om in een half uur uitgewinkeld te zijn. En toen was het dus weer ‘inpakken en wegwezen’. De volgende stop was gepland voor het afleggen van een geheimzinnige visite, waarover Nina uiteindelijk vertelde dat ‘hij’ al heel erg oud was. Het bleek dat ‘hij’ Tane Mahuta, de god van het bos, was. Een gigantische kauri die door veel toeristen (tegelijkertijd) met een bezoekje werd vereerd.

Na de gebruikelijke foto’s ging de reis verder naar onze picknickplaats; een perfecte plek in de zon, met een fantastisch uitzicht op de Tasmaanse Zee.

Na de picknick stond er ook nog een wandeling op de planning op een paar kilometer afstand van onze eindbestemming (van vandaag).

Bij de Haruru Falls zijn we via een goed pad langs de rivier en door een mangrovebos naar Waitangi gelopen. Het was een perfecte wandeling, ondanks dat ik het heb gepresteerd om onderweg te vallen. Volgens Nina betekent dit dat ik binnenkort ga trouwen, wat aanleiding gaf tot allerlei gesprekken over trouwpartijen en –jurken.

Iedereen zag een dergelijk feestje wel zitten, behalve ik. Je zult toch binnen 3 weken een slachtoffer moeten vinden, alles regelen en ook nog vakantie moeten vieren. Dat is mijns inziens geen goed voorbeeld voor de relaxte manier van leven in Nieuw-Zeeland, dus dat gaan we maar niet doen…….

Bij Waitangi stond de bus ons weer op te wachten en binnen een paar minuten waren we in Paihia, waar we in lodge's “à la Melrose-place” overnachten en hopelijk lekker slapen.

Al met al was het een lange dag waarin we veel verschillende landschappen hebben gezien en hebben genoten van het mooie weer

Ik hoop dat we dit de komende weken nog heel vaak zullen zeggen….

Anja

maandag 5 maart

We zouden om 07.30 uur gaan ontbijten bij een tentje om de hoek bij het motel, maar dat bleek dicht te zijn. De rest bleek ook niet open. Daarom maar wat mueslirepen gegeten en een broodje dat ik van Stefanie kreeg. Om 09.15 uur ben ik met de boot vertrokken op zoek naar dolfijnen. Ik was de enige op deze boot, de rest van de groep zat op een andere boot. Vanaf de boot redelijk wat dolfijnen zien zwemmen en geprobeerd ermee te zwemmen, maar ik kon ze door m’n snorkelbril niet goed zien. Uiteindelijk wel boven twee dolfijnen gezwommen. Het zwemmen was al leuk met flippers en snorkel. Ook de temperatuur van het water was super. Verder op de boot gegeten en om me heen gekeken. Prachtige eilanden gezien en ‘The Hole in the Rock’. Uiteindelijk er zelfs doorheen gevaren. Op een gegeven moment hebben we anker geslagen met de boot en zijn we met een klein motorbootje naar een eiland gebracht. Daar wat gegeten en geslapen. Na 1½ uur zijn we weer verder met de boot gegaan. Nog voor de lol in het net bij de boot gehangen, was erg leuk. Na de boottocht heb ik in Russell nog even rondgelopen. Terwijl ik op een bankje zat te lezen over waar ik naar toe zou kunnen gaan, zag ik Alex uit een supermarkt komen. We besloten om samen naar het strand te gaan. Daar hebben we even in zee gezwommen. Tegen 18.00 uur zijn we teruggegaan met de boot naar Paihia. Daar een Italiaans ijsje gekocht. Vervolgens nog wat boodschappen gedaan voor het avondeten. Ik heb een pastamaaltijd gekookt, dat ik uiteindelijk met Bart, Albert en Alex buiten aan een tafeltje heb opgegeten. Na het eten met z’n drieën in de spa geweest, terwijl Albert de afwas deed. Na de spa, douchen en een kop thee gedronken. Toen was het bedtijd.

Irene

dinsdag 6 maart

Dit wordt één van de langere reisdagen; dus moeten we om 07.30 uur vertrekken. Van Paihia we naar Rotorua.

De eerste stop was in Kawakawa, waar de Oostenrijkse architect en kunstenaar Hundertwasser, een toilet gemaakt had in ‘Gandi-stijl’. Een feest om daar je behoefte te doen! en shit-foto’s te maken. Midden in Kawakawa is ook nog een oud stationnetje te zien; alsof de tijd heeft stilgestaan. Vervolgens langs Whangarei en na een tweede pauze aan een strand (pootje baden) door naar Auckland.

Mijn pogingen de skyline van het citycentrum van Auckland vanaf de Auckland Harbour Bridge te fotograferen leverde in eerste instantie alleen Futsji-momenten op. Gelukkig was er eindelijk even niets dat een hopelijk geslaagde foto belemmerde. Onderweg reden we langs enkele nieuwe ommuurde woonwijken; een soort  ‘townships for rich people’.

Verderop, langs de weg naar Bombay, passeerden we een paar boeddhistische tempels, zodat we bij het tankstation daar van een gezegende lunch konden genieten.

Het gaf in ieder geval niet zoveel energie dat het Irene lukte eikels uit de boom te springen.

Na aankomst in Rotorua ging een deel van de groep ter verhoging van de wellness naar de Polynesian Spa; een serie warme (38º tot 42˚C) baden met mineraalhoudend water. Het aanzicht van een groep Aziaten (mannen en vrouwen strikt gescheiden) deed de lachspieren meer aan- dan ontspannen, maar na afloop konden we enigszins zwavelig stinkend maar relaxed op pad naar het dinerbuffet in Kingsgate Hotel. De overvulde borden met heerlijke toetjes (goed advies Nina!) betekende het einde van een geslaagde Dj-dag.

Han

woensdag 7 maart

In de ochtend zijn we naar een geiserpark geweest. Iets later dan gepland omdat de bus niet op tijd was. Maar dat was niet zo’n heel groot probleem. Eenmaal bij het park hebben we eerst een wandeling gemaakt langs de zwavelmeren en thermische geisers. Heel mooie plaatjes waren het. Gelukkig was de route ook alleen maar heuvel af. Op het einde van de rit ging een aantal van de groep nog een boottochtje maken op een kratermeer. Deze boottocht viel eigenlijk erg tegen. De belangrijkste dingen van het meer lagen onder water en waren dus niet zichtbaar. Na een uurtje op de boot zijn we teruggegaan naar het beginpunt van de wandeling. Gelukkig met de bus dit keer zodat we niet helemaal naar boven hoefden te lopen. Een aantal van de groep had dit wel gedaan en dat hebben ze geweten ook. Rond 14.00 uur waren we terug bij het hotel. Om 16.30 uur stond het volgende onderdeel op het programma. Iedereen in de groep heeft die tijd op zijn eigen manier ingevuld. Ik heb lekker in het zwembad gelegen.

Om 16.30 uur was de groep weer verzameld voor een cultureel avondje. We gingen deze avond op bezoek bij een Maori familie. Vanaf het hotel was het een klein stukje rijden naar het park. In het Whakarewarewa-park hebben we eerst een rondleiding gekregen naar wat modderpoelen en geisers. Ook hebben we gezien hoe de Maouri vroeger leefden in een modeldorpje, na de wandeling zou de Maori show beginnen. Maar hier zaten nog erg veel regels aan vast. Dus kregen we eerst een uitgebreide uitleg over de gebruiken van de Maori’s. De groep had ook een chief nodig die de groep voor zou gaan. Eén keer raden wie dat was….ik dus. Altijd spannend als je uit het publiek wordt gekozen. In dit geval meer naar voren geschoven. Maar goed ik zou wel alles goed meemaken.

Na nog wat meer uitleg kon het spektakel beginnen. Eerst werden we uitgedaagd door een krijger, maar toen het duidelijk was dat we in vrede kwamen werden we al snel uitgenodigd om binnen te komen. Nadat de gastheer zich had voorgesteld moest de chief zijn stam voorstellen….. Met een brok in mijn keel lukte het net. Nu was het formele eraf en zijn we getrakteerd op een mooie show met zang en dans. De haka kon natuurlijk niet uitblijven. We hebben ook nog met z’n allen gedanst (lees: voor schut gestaan). Na de show hebben we mogen genieten van een traditionele maaltijd. Op het eind van de avond zat de sfeer er goed in en zijn we om 21.30 uur zingend terug naar het hotel gegaan. Dit was weer het einde van een geslaagde dag in Nieuw-Zeeland.

Chief Bart

donderdag 8 maart

Vertrek uit Rotorua en op weg naar Tongariro national park.

Eerste stop bij een flink blubberende modderpoel. Volgens Nina zou het naar gekookte witte bonen ruiken, maar wegens gebrek aan ervaring op dat gebied, kan ik dat niet bevestigen.

Door naar het thermische park Wai-O-Tapu (=sacred waters) waar we in een onwezenlijke omgeving een wandeling maakten langs vulkanische bezienswaardigheden waar alles sist, borrelt en stoomt. Je wandelt langs kraters en poelen van modder, water en stoomwolken met namen als; inktpot van de duivel, het schilderspalet, de bruidsluier waterval en de champagne poel. Ondanks deze mooie namen deed het me denken aan Genesis 1; ‘de aarde nu was woest en ledig’. Bij geiser denk ik niet meer aan een huishoudelijk apparaat, maar aan een fontein van kokend water.

De volgende bezienswaardigheid was Lady Knox; een soort slakkenhuis van een ½ meter waaruit gloeiend heet water spuit tot ca. 20 meter hoogte. Ten gerieve van de toeristen wordt de geiser op bepaalde tijden ‘op gang’ geholpen door er 300 gram zeep in te gooien. De toeristen zitten er op banken in theatervorm omheen.

We rijden vervolgens door het grootste aangelegde bos ter wereld, dat eigendom is van een papier- en meubelfabriek.

Volgende stop; één van de 3 grootste elektriciteitscentrales ter wereld, die gevoed wordt door geothermische activiteiten, de Wairakei.

Toen naar Huka Falls waar we langs de rivier wandelen. Lunch in Taupo en snel naar een Internet café om de uitslag van de Provinciale Staten verkiezing te vernemen.

Op weg naar het eindstation van deze dag zien we in de verte een vulkaan die de volgende dag door 3 kanjers (Geziena, Bart en Alex) zal worden beklommen, de Tongariro Crossing. Dit is de bekendste dagtocht van Nieuw-Zeeland. De vulkaan wordt uitvoerig gefotografeerd voor het geval hij (zij?) de volgende dag niet zichtbaar is door de mist. De rest van de groep kijkt met gevoelens van enige afgunst (dat zou ik ook wel willen - was ik nog maar jong - had ik maar een betere conditie) en opluchting (blij dat ik niet hoef) toe.

Aankomst in Tongariro National Park (het oudste van Nieuw-Zeeland) waar het verhaal morgen verder gaat.

Steffie.

vrijdag 9 maart

Wij uitslapers vertrokken om 09.00 uur, maar onze 3 bikkels; Geziena, Alex en Bart vetrokken ’s morgens 06.00 uur om de Tongariro passing te (beklimmen) doen.

We zaten in het grootste skigebied van Nieuw-Zeeland, met alleen rode en zwarte pistes, dus voor beginnende skiërs niet geschikt

Dus om 09.00 uur vertrokken we richting Whakapapa. In het bezoekerscentrum stond een mooie maquette van het hele gebied. Met lampjes kun je bepaalde punten en routes oplichten. Ook stond er een ‘gouden beeld’ van the sacret gitt. Drie bergen zijn namelijk door de Maori’s aan het Nieuw-Zeelandse volk geschonken.

We konden ook 2 video’s van het gebied bekijken, maar aangezien het schitterend weer was, kozen velen van ons, voor een schitterende wandeling van zo’n 2½ uur. We vertrokken vlakbij chateau Tongariro. Vroeger was dit een ziekenhuis, maar na de laatste aardbeving van 1980 is het weer een hotel geworden. Elk jaar wordt er een groot diner gegeven om de stichting van het park in stand te houden. Deze avond kost tussen de 400 en 6000 Nieuw-Zeeland Dollar.

Na de lunch vertrokken we om half twee om onze lopers op te halen.

We werden een beetje ongerust want ze kwamen pas om drie uur over de eindstreep. Han en Jan waren ze een eind tegemoet gelopen.

Dolgelukkig met glunderende gezichten van al het moois wat ze onderweg gezien hadden, kwamen ze aan.

Met z’n allen op weg naar Napier. Simon trapte het gaspedaal aardig in. Napier ligt op de oostkant aan de Stille Oceaan. We logeren hier in een art-deco hotel. Het hotel ligt aan de boulevard met een kiezelstrand aan zee.

We zijn met elkaar gezellig bij Charlie gaan eten. Na eerst de was in de machine gedaan te hebben, daarna in de droger.

Tot slot nog een drankje gedronken op het terras. Het hotel was al gesloten, maar gelukkig bracht een sleutel uitkomst en konden we naar bed. Het was weer een prachtige dag.

Leny

Tongariro Crossing

Ik wil jullie ook deelgenoot maken van deze enerverende ervaring.

Na een korte nachtrust in mijn chalet omstreeks 05.15 uur opgestaan. Het was zelfs nog donker! Was het gisteravond noch helder met een prachtige sterrenhemel, nu was het wat heiig. Na een snel ontbijt (geroosterd broodje, muesli met melk, een pakje sinas) ben ik naar de verzamelplek gewandeld. Voor de receptie van onze accommodatie trof ik Geziena en Bart. We waren niet de enige die de Crossing ging lopen. Nog een stuk of 15 mensen waren vroeg opgestaan. Anja zwaaide vanachter het raam van haar kamer ons nog gedag.

Met de bus werden we naar Pukeonake gebracht, ons beginpunt van een 8 uur durende tocht. Rond 06.30 uur zijn we gestart nadat we nog even wat informatie kregen van de chauffeur. Het belangrijkste was dat we goede kleding hadden (windjack en goede schoenen) en voldoende drinken bij ons hadden. Verder dat we toch zeker om 15.00 uur weer werden verwacht op het eindpunt!

Het lukte ons niet om in de voorhoede te vertrekken, want Bart moest nog even een boodschap wegbrengen. Het eerste gedeelte ging over een redelijk vlak terrein. Overigens we zijn gestart op een hoogte van 1100 meter. Aan de rechterzijde doemde Mount Ngauruhoe (2287 meter) al snel op. Was het nou echt de bedoeling deze steile berg te gaan beklimmen? Ons zelf wat moed ingesproken en verder gewandeld over het deels aangelegde pad net boven de aarde. Van enige stijging was geen sprake, dat kwam pas na een half uurtje wandelen.

Tussen Mangatepopo en Soda Springs was het al flink klimmen en van een pad was amper meer sprake. Achter ons was het uitzicht adembenemend. Een mistdeken lag over het dal en daarbovenuit staken nog enkele vulkanen.

Op een plateau konden we even op adem komen. Hier bleek dat we de Mount Ngauruhoe toch maar rechts zouden laten liggen. Gelukkig…….. !! (maar even hebben we nog overwogen om aan de achterblijvers te vertellen dat we die er maar gewoon bij hadden gedaan). We hebben nog wel 5 dappere klauteraars gezien die de echt steile wanden van deze vulkaan gingen beklimmen.

Hierna zijn we verder gewandeld door een vlak deel van het binnenste van de South Crater. Wel een heel bijzondere ervaring zo te wandelen. Het enige nadeel van zo’n krater is wel dat je er weer uit moet klauteren. Nou ook dat was wel een flinke opgaaf. Temeer omdat nu het gedeelte kwam dat ons naar de top van Crossing bracht, de Red Crater op 1886 meter. Vanaf dit punt had je een prachtig zicht op de vulkanen en enkele kratermeren. De omgeving had heel bijzondere kleuren. Ook op dit punt was het volop genieten en temeer omdat we de top hadden weten te bereiken en toch maar 786 meter hadden moeten stijgen. Het lijkt wel niet zoveel, maar het was een hele klim.

Vanaf dit punt was het weer een stuk dalen. Soms was het erg steil en moesten we oppassen om niet naar beneden te glibberen. Gelukkig zakte je bijna tot je enkels in het steenslag weg, dus dat ‘remde’ wat af. Bart coachte Geziena en beiden bereikten de volgende vlakke krater. Hierna coachte Geziena, Bart weer bij het klimmen naar Blue Lake. Voor de liefhebber ook wel Te wai-whakaiata-o-te Rangihiroa genoemd. Hier hielden we even stil om wat te eten, maar ook te genieten van de schitterende natuur en de stilte.

Vervolgens zijn we toch echt weer verder gegaan. De route leidde over glooiende paden. Was het eerst vooral stenen, nu was er vooral lage begroeiing met zo hier en daar zelf wat bloemen. Eigenlijk een compleet andere wereld. De daling werd ingezet en uiteindelijk bereikten we Ketetahi Hut. Daar hebben we nog even lekker in de zon gezeten en ons opgemaakt voor de laatste 2 uur van de tocht. Ook hier was het weer gevarieerd wandelen. Liepen we eerst nog over plankier, daarna liepen we weer over een pad met aan beide zijden hoog gras en ook nog tussen bronnen die hun stoom uitbliezen. Het laatste deel bestond voornamelijk uit aangelegde paden en regelmatig moesten we nog opzij voor mensen die erge haast hadden om op tijd bij het eindpunt aan te komen.

Verrassend was dat wij op een gegeven moment Jan en Han tegenkwamen. Zij waren ons alvast tegemoet gelopen. Zij konden ons in ieder geval vertellen dat het niet erg ver meer was en dat het gedeelte redelijk vlak was. Omstreeks 15.00 uur konden we ons weer bij de anderen voegen. We werden met veel enthousiasme ontvangen en we konden onze ervaringen gaan delen. Een mooi resultaat van 17 kilometer wandelen/klauteren/afzien/genieten in/van het oudste beschermde gebied van Nieuw- Zeeland. Ik had deze tocht, die soms wel zwaar was, niet willen missen.

Alex

zaterdag 10 maart

Vandaag een dag in Napier. De art-deco stad van het Noordereiland. Bijna de hele groep heeft in de ochtend een excursie naar ‘Cape Kidnappers’ gedaan, waar een Jan van Gent kolonie aanwezig is. Om 09.00 uur vertrokken we vanaf het hotel naar ‘Cape Kidnappers’ met Gannet Safaris. Onderweg kregen we uitleg over de flora en fauna in het park. Zo zijn er ongeveer 7000 schapen en 500 koeien, die los in het park lopen. De tocht door het park was spectaculair op smalle steile paden met een 4 wheel drive bus. Na een fotostop zijn we aangekomen op een klif, zo’n 300 meter boven zee. Hier zat een enorme groep Jan van Genten. De vogels hebben hier hun broedplaats. De meest jonge vogels zijn bijna zover om de trek naar Australië aan te kunnen. Na het nuttigen van een kop koffie en het nemen van een de nodige foto’s zijn we teruggegaan naar ons art-deco hotel in Napier. Vervolgens zijn we met een groep een stadswandeling gaan maken, langs de vele art-deco huizen van Napier. Wat ook opviel is dat er veel oldtimers rondreden in de stad. Dit zorgde voor een goede sfeer. De art-deco in Napier is ontstaan na een aardbeving in 1931. Door deze beving was de hele oude stad verwoest. De stad is toen herbouwd in de art-deco stijl en is tot op heden goed onderhouden. Na de wandeling door de stad zijn sommige gaan zwemmen in de zee en anderen neergeploft op een terrasje voor een verkoeling.

’s Avonds met 13 van de groep goed en gezellig gegeten in een restaurant in Napier. De spareribs waren enorm, het lamsvlees was veel en de zalm was heerlijk.

Al met al weer een gezellige dag. Morgen verder naar Wellington.

Albert

zondag 11 maart

We vertrekken om 07.30 uur van Napier naar Wellington. Het is behoorlijk mistig onderweg, maar dat maakt voor Simon geen verschil. We rijden richting westkust. Palmerston is onze koffiestop. Het weer is inmiddels opgeklaard. De temperatuur is prettig en de mist is weg, vanaf Palmerston wordt het landschap wat bekrachtiger. De weg is goed en we hebben een prachtig uitzicht. De Tasmanzee is ook weer in beeld. Je merkt aan het verkeer dat we Wellington naderen. En inderdaad krijgen we vanaf de weg een geweldig uitzicht op de stad. Rond 13.00 uur arriveren we bij het hotel. De tassen op de kamer gezet en met een groep van 9 personen Wellington in.

Natuurlijk kun je in één middag niet alles zien en we kiezen voor noordelijke richting. We krijgen de ‘Parlement Buildings’ te zien en de ‘General Assembly Library’. Prachtig grote gebouwen. Ook komen we langs de ‘Government Building’. Dit schijnt het grootste houten gebouw van het zuidelijke halfrond te zijn. Imposant. Helaas voor de foto’s staat het in de steigers. Evengoed toch geweldig. Ook zien we hier een vrij moderne kerk. Binnen krijgen we te horen dat een blok verder de “old St. Paul's Cathedral” is. Dit is pas echt de moeite waard. Twee grote oude bomen staan voor het houten gebouw. Binnen is werkelijk alles van hout, geweldig

Daarna op pad naar de kabeltram vanwaar je in de botanische tuin terecht komt. Hier halen Ceciel en Dries af omdat het ons te steil is. Evengoed hebben wij van bovenaf een fantastisch uitzicht over Wellington.

Terug naar het hotel even opfrissen en ’s avonds met de groep Turks eten. Een goede afsluiting van weer een geweldige dag.

Ceciel.

maandag 12 maart

Deze morgen hebben we nog vrij want vanmiddag vertrekken we om 13.00 uur met de bus naar de haven. Nadat we eerst ons ontbijt hebben genomen in het hotel, gaan we om 10.00 uur op pad naar het Te Papa Tongarewa museum. Door de Cubastreet naar beneden. Als we even op het kaartje kijken waar we heen moeten staat er onmiddellijk een jonge man naast ons die vraagt of hij ons kan helpen. Dit hebben we al een paar keer eerder meegemaakt. Dit geeft de vriendelijkheid van de Nieuw-Zeelanders aan. Daar kunnen we nog veel van leren. Hij loopt zelfs een stukje mee en wijst ons precies de weg. Het ‘Te Papa’ museum is geweldig groot en uitgebreid. Een heel andere opzet dan onze traditionele musea.

Eerst sta je te kijken wat je wilt zien. Gelukkig waren enkele anderen uit onze groep ons al een dag eerder voorgeweest. Het interessants voor ons is de 4e en 5e verdieping, waar het over de cultuur van Nieuw- Zeeland gaat. Als je het goed wil bekijken is 1½ uur veel te kort. Dus we hebben het op het verlanglijstje voor de volgende keer gezet.

Om 13.00 uur zijn we met de bus vertrokken naar de haven. Het inschepen gaat erg vlot. De boottocht van 3 uur begon om 14.10 uur. Gelukkig was het weer erg rustig. Het waaide wel behoorlijk, maar het schip maakte bijna geen deining. Dus hebben we geen zeezieken gezien.

Na een tijdje kun je de kustlijn van het Zuidereiland zien. Hoe dichter je er bijkomt, kun je de verschillen met het Noordereiland al zien.

Het is veel ruiger en groener. Om precies 17.10 uur meren we aan in Picton. Ongeveer 6300 liter olie hebben we verbruikt, maar wat maakt dat uit, we zijn er. Met een andere bus en een andere chauffeur (Wayne) gaan we verder naar Nelson. Gelijk gaan we hoog door de bergen, met veel bochten. Na wat inkopen komen we om 20.00 uur aan in ons hotel.

3S

dinsdag 13 maart

Vroeg op is echt vroeg: 07.15 uur in de bus om bijtijds op het vertrekpunt te zijn.

Uitslapers zijn er ook. Dries en Ceciel en Ton en Riet kiezen voor nadere verkenning van Nelson.

De rest zit fris en fruitig in de bus, vol verwachting voor een dagje buiten.

Vannacht begon het te stortregenen en meerdere van ons vroegen zich af of dit wel goed zou komen. Er wordt regen voor de hele dag voorspelt. Maar er is hoop, het begint een beetje lichter te worden achter de heuvels aan de kust.

Bij het verzamelpunt wordt de groep gesplitst in kajakkers en wandelaars.

Met de tractor en boot of een soort Jan Plezier door het water totaan de zandbank, daarna overstappen in de speedboot. Beetje vol vanwege bepakking en andere kajakkers en daardoor wat langzaam, maar zodra deze eruit zijn, gaat het in volle vaart over de golven naar ons startpunt Onetahuti Bay. Geen natte voeten (loopplank gaat uit) wel meteen poncho of regenjas aan.

Steffie, Geziena en Nina staan ons op te wachten en we beginnen met z’n allen de track. Ieder in eigen tempo. Na ongeveer een half uurtje houden we even stop voor een slok en een hap. Ondertussen gaan de doorlopers verder. We lopen nu uiteindelijk in groepjes van twee, Jan en Freka in de achterhoede.

Bij de Bark Bay-hut heeft Geziena een welkom in het zand geschreven voor de korte wandelaars, wat erg leuk is.
Voor Anja en mij is het nu wachten op de anderen. Ook Leny en Irene zullen deze route lopen, na een ochtend in de kajak.

Van iedereen horen we enthousiaste verhalen over wat er gedaan is die dag.

Het kajakken, de natuur rondom, het wandelen, alle hulde aan Jan en Freka, die ruim op tijd voor de boot op het strand van Bark Bay verschenen en Leny en Irene, die de hele wandeling in stevig tempo hebben afgelegd. Ze waren nog eens extra op het hart gedrukt door de schipper, dat ze niet veel tijd extra hadden.

De grootste meevaller van deze dag was het weer à uiteindelijk toch weer zonnig en lekkere temperatuur om te lopen en dat ene buitje, ach die vergeet je toch!

Terug in het motel en ’s avonds bij het eten heeft iedereen nog eens de dag doorgenomen en meerderen van ons konden nog net op tijd de benen binnenboord halen, want slapen was het laatste programmapunt van een geweldige dag.

Louise

woensdag 14 maart

Om 08.00 uur verzamelen, sommigen waren nog wat moe en stijf van gisteren. We hadden een lange bustocht voor de boeg, naar Greymouth aan de westkust. De zon was niet te zien, striemende regen op de voorruit, zodat de chauffeur de verwarming aan moest zetten in plaats van de airco. Het was koud, Alex, de optimist, liep in zijn Kuifje shirt en korte broek, vrolijk rond.

We stopten in Murchison om koffie te drinken en op te warmen. Na deze korte stop gingen we verder om een prachtig kerkhof te bezoeken uit de 19e eeuw tijdens de Gold Rush.

Dat ging niet door, daarna zouden we de hangbrug van de Buller Rivier (grootste rivier van Nieuw-Zeeland) belopen, maar het plensde nog steeds.

Westport kwam in zicht, een stadje aan de westkust. De bus stond naast het okergele gemeentehuis, het mooiste bouwwerk van de straat. Maar voor de meesten waren dat toch de banken met pinautomaten om geld te vangen voor de excursie naar Fox Clacier. Na de lunch werd het droog, de reis werd voortgezet naar Cape Foulwind, waar de zeehonden in de diepte op de rotsen lagen. Een prachtig gezicht met de woeste zee er omheen. We zaten amper in de bus of er kwam weer een flinke bui.

Nu gingen we naar de Pancake rotsen. Bijzonder omdat ze op een stapel pannenkoeken leken. De commercie heeft hierop ingespeeld en dus kwam er een pannenkoekhuisje waar deze Hollanders grif een pannenkoek gingen eten. We zaten weer in de bus en het geweld barste los, onweer. Dat is één van de charmes van dit land.

Na een kwartier kan er een heel ander weertype ontstaan. De zon scheen in Greymouth en wij verdwenen tevreden naar onze kamers.

Freka

donderdag 15 maart

Al kort na ons vertrek moesten we stoppen voor een speciaal Alex-Kodak-moment, namelijk een verkeersbord dat hij in zijn lange carrière bij de politie nog nooit was tegengekomen, namelijk: fietser, val niet over de spoorrails op de brug. Nu was er in de verste verte geen enkele fietser te bekennen en hoeveel zijn we er in Nieuw- Zeeland tegengekomen, dus gauw weer verder om op tijd in Hokitika te zijn.

Daar was de laatste gelegenheid om vóór het automaatloze Fox Glacier nog wat te pinnen, maar tevens de mogelijkheid om dat net nog gepinde geld in de jadefabriek of de glasblazerij in een sierraad voor jezelf of in een cadeautje voor het thuisfront om te zetten of om het te gebruiken voor een kopje cappuccino in het alleraardigste theepottencafé, waarin enkele honderden theepotten langs de muren staan uitgestald, allemaal geschonken door gulle gevers.

En vervolgens op weg naar het spannendste avontuur van deze excursie: de gletsjers. De bus begon al meer te draaien en te stijgen, een teken dat de bergen in zicht kwamen. Als voorproefje maakten we eerst een korte wandeling naar een uitkijkpunt met zicht op de Franz Josef gletsjer. Dat beloofde dus wat. Toen naar het toeristenoord Fox Glacier.

Om half 3 verzamelden we ons bij het Alpinegidsen-centrum om te moeten horen dat onze helivlucht naar de hoogste berg van Nieuw-Zeeland, Mount Cook, geen doorgang kon vinden wegens het slechte weer daar. In plaats daarvan zouden we dan eerst naar de Franz Josef gletsjer vliegen en vervolgens naar de Fox Glacier. Een kleine teleurstelling, want bij de eerste waren we net een paar uur eerder al te voet geweest. Maar, ook al omdat de lucht steeds verder betrok, toch maar toegehapt. Via een korte rit met een shuttlebus kwamen we bij de helihaven aan, en na enige instructies van de piloot stapten Anja, Louise, Freka en ik achterin, terwijl 2 meisjes niet van onze groep voorin naast de piloot mochten zitten.

Voor Freka en mij was dit de eerste helivlucht. Het is wel een heel aparte ervaring. Bij het opstijgen heb je nog wel een beetje besef wat of je ziet, maar naarmate je hoger komt beginnen al die berghellingen steeds meer op elkaar te lijken, vooral als de groene kleur steeds meer overgaat in het wit van de sneeuw. Af en toe roept de piloot wat in je koptelefoon maar ik heb alleen begrepen dat we eerst opstegen langs de Franz Josef gletsjer en dat we een tijdje later de Mount Tasman passeerden. Toen alles helemaal wit geworden was ging de piloot het leuk vinden om allerlei onverwachte draaiingen en wendingen uit te voeren, waardoor je op het laatst niet meer wist waar onder en boven was. Tenslotte vloog hij weer wat rustiger en net toen ik dacht: wanneer gaan we nu landen in de sneeuw?, deed hij zijn deur open en stapte uit.

Wij stapten ook uit en zakten meteen enkele decimeters weg in de sneeuw. Louise begon meteen sneeuwballen te gooien, maar wij hadden meer belang bij foto’s maken. Toen we weer waren ingestapt, daalde de heli in no-time terug naar zijn haven. Even later troffen we daar ook Leny, Riet en Ceciel, die een mooie wandeling om Lake Matheson hadden gemaakt. En ’s avonds bij het diner, hoorden we de verhalen van de heli-hikers, die ook in het algemeen leuke ervaringen hadden vooral door de combinatie van helivliegen en wandelen op de gletsjer en soms ook er een beetje onder als ik het goed begrepen heb.

Helaas heb ik hun verhalen niet helemaal kunnen volgen, doordat het dinerbuffet een grote ongeorganiseerde bende was met allemaal verschillende prijzen, wat natuurlijk uitlokt dat velen, spijzen gingen eten waarvoor ze niet betaald hadden en de kok die eerst nog heel vriendelijk een lamslapje op je bord had gelegd, boos begon te worden op klanten die het niet helemaal begrepen en ook op zijn personeel dat er soms nog minder van begreep.

Van de weeromstuit zijn Freka en ik toen maar met Ceciel en Dries in de eetzaal gaan bridgen en omdat dat onder het genot van een lekker glaasje wijn gebeurde, kwam alles toch nog goed.

Jan

vrijdag 16 maart Fox Glacier – Queenstown

We vertrekken om 08.00 uur; na ’n goede nachtrust zijn we weer helemaal fit. ’t Weer zit niet mee, mist en regen. De rit gaat door ’n mooi bebost gebied. Links passeren we het Lake Mouraki en rechts hebben we een mooi uitzicht.  Rond half 10 begint het lichter te worden; dat geeft weer hoop voor het vervolg van de reis, want er staat nog veel op het programma. Bij Haast Township hebben we een koffiestop.

Dan gaan we verder het binnenland in en de natuur wordt steeds ruiger. We rijden langs de Haast rivier en klimmen geleidelijk naar de Haast Pass. Mistflarden tussen de bergtoppen maken het uitzicht heel bijzonder. Via een bospad vanaf de Highway bereiken we de 30 meter hoge Thunder Creek Falls die uit een spleet in de rotswand stroomt.

Dan naderen we twee helderblauwe meren Lake Wanaka en Lake Hawea, die op sommige plaatsen meer dan 400 meter diep zijn. Ook zicht op de hoogste berg van Nieuw-Zeeland en de 2542 meter hoge Pollux wordt ons niet onthouden. In het prachtige stadje Wanaka gaan we lunchen. Iedereen koestert zich in de middagzon en geniet. Inmiddels vergeet ik de stop bij de Blue Pools, niet iedereen wil mee, maar ze hebben wat gemist; een half uur de tijd, iets te weinig. De wandeling gaat door een prachtig bos en via een wiebelende hangbrug naar de ‘Pools’ met azuurblauw water; geweldig. Tot slot bezoeken we nog het spookstadje Macetown, met nog wat overblijfselen en kleine huisjes uit de tijd van de goudzoekers. Dan wordt het tijd om naar onze volgende overnachtingplaats in Queenstown te gaan voor een warme douche en een goede maaltijd.

Dat lukt wel in dit gezellige stadje met veel toeristen. Na een drukke dag besluiten we om op tijd naar bed te gaan.

Ton en Riet

zaterdag 17 maart                                                                                                                            St. Patrick’s Day

Ondanks de nachtelijke adrenaline stoot zijn de 10 safarigangers uitgeslapen bij de receptie om opgehaald te worden door de 4-wheel drives. We beginnen rustig op het asfalt door de stad, maar zodra Wayne (andere chauffeur is Johnno) ook meteen et laten zien dat we niet voor niets in een terreinwagen zitten. Stukje de berg op en uitleg over welke bergreeks nu precies is gebruikt in de film, en vervolgens dat alle landschappen met de computer van plaats zijn veranderd, bijgevoegd, weggelaten, kortom alleen de duidelijke herkenningspunten zijn te herkennen. Vervolgens rijden we naar een stukje bos dat is gebruikt, stoppen we even in Arrowtown, zien de rivier, dezelfde als gisteren en het bungyjumpen.

En dan gaat het over naar het stevige werk, door bospaadjes, water, modder, paden een weer een plons. Het is geweldig om mee te maken.

Na een koffie pauze krijgen we uitleg over het grondwassen en het achterblijven van goudkorreltjes/-flintertjes. Ceciel en Anja hebben succes en nemen een potje met het resultaat mee.

We rijden terug en de chauffeurs maken een paar extra rondjes door het water, zodat we foto’s kunnen maken met ‘boeggolven’. Het laatste stukje gaat naar een pas, waarbij het uitzicht fenomenaal is. Je wordt er stil van. Al met al een geweldige ochtend excursie.

Louise

Naast bovenstaande excursie gaan Steffie en ik voor een wandeling. We gaan met de gondel naar boven waarvoor we een kaartje kopen bij het loket. We kunnen alleen een retourkaartje kopen. Je hebt een prachtig uitzicht over Queenstown als je naar boven gaat en bent. Boven gaan we nog een stukje klimmen met behulp van de stoeltjesliften. Hierna begint onze wandeling. Het is rustig en we genieten van de stilte en de prachtige doorkijkjes. Na een tijd komen we bij een bordje Queenstown nog 1 mijl en we vervolgen onze weg. Dit blijkt een track te zijn en geen eenvoudige wandeling.

Waar wij voorheen nog genoten van de stilte komen we er later achter dat we blij zijn als we nog iemand tegenkomen.

Het pad wordt hoe langer hoe onbegaanbaarder en we besluiten terug te gaan. Echter als we ons omkeren weten we niet meer waar we vandaan zijn gekomen.

Het pad is onvindbaar. We raken niet in paniek en spreken ons moed in door te zeggen dat het pas om 20.00 uur donker wordt en we dus nog alle tijd hebben. We proberen het ‘oude’ pad terug te vinden en dat gaat gepaard met glijden en klauteren en je vastgrijpen aan worteltakken. Steffie raakt nog geblesseerd aan haar hand, maar stoer als we ons voordoen, als een wandelaar ons passeert, vervolgen wij ons pad. Het lukt ons om de wandeling af te maken via een begaanbaar pad/weg. Op de terugweg krijgen we geregeld de slappe lach als we terugdenken aan onze glij- en klauterpartijen. Terug in Queenstown zijn we blij als we Alex en Han tegenkomen en doen gelijk ons verhaal en vergeten helemaal te vragen hoe zij het gehad hebben. Op de kamer frissen we ons op en gaan dan nog Queenstown in voor de kunstmarkt en de winkeltjes.

Geziena

zondag 18 maart

Na een lange nacht (de klok was een uur teruggezet in verband met de omschakeling naar de wintertijd), vertrekken we om 08.45 uur naar Te Anau.

We laten enigszins weemoedig het fraaie Queenstown achter ons als we langs de Remarkables rijden, waarvan de toppen in de wolken zitten. Het zal een vochtige dag worden, niet zozeer vanwege het weer, maar meer om andere redenen. In Kingston stappen zeven Djosers op het treintje de “Kingston Flyer”. Vroeger deed dit dienst voor transporten in verband met de goudwinning, nu is het alleen nog een toeristische attractie.

Er vloeien bittere tranen als de zeven vertrekken en vreugdetranen als een ½ uur later de groep weer compleet is.

Na een koffiestop bij ‘Five Rivers Station’ komen we tegen 13.00 uur aan bij het Te Anau Great Holiday Hotel, waar we twee nachten zullen blijven.

Alex, Bart, Irene, Leny en ik mountainbiken een uur, deels langs het met bergen omzoomde meer. Het weer hield het net droog, maar wij niet toen Leny met een gelakschoende (!) voet in een plas belandde.

Om in de stemming te komen voor de excursie van morgen bekijken we in de lokale bioscoop de film ‘Schaduwland’ over het fjordengebied. Een prachtige combinatie van filmkunst en de schoonheid van Moeder Aarde.

Tijdens het gezamenlijke diner werd ik -letterlijk- besprenkeld met rode wijn, als slot van een natte, maar onvergetelijke Dj-dag.

Han

maandag 19 maart

Al vroeg in de ochtend, om 07.30 uur, staat er een bus voor ons klaar die ons naar de boot gaat brengen. Na met de bus nog een paar andere mensen bij een hotel te hebben opgehaald, rijden we naar Manapouri. Aldaar ligt er een boot(je) voor ons klaar. Met deze boot zijn we over Lake Manapouri gevaren naar West Arm éénmaal aan de overkant even naar het visitor centrum geweest en het toilet bezocht. Dit was maar kort, al snel kwam er een bus, waar we als eerste mee naar een ondergrondse energiecentrale zijn geweest. Hier hebben we een kijkje mogen nemen in de ruimte waar alles gebeurt. Een knap stukje mensenwerk. Eenmaal uit de ondergrondse energiecentrale zijn we over de Wilmot Pass gereden naar de Deep Cove. Onderwijl deed de buschauffeur een praatje over wat er allemaal om ons heen te zien was. Dit helaas op een zeer laag tempo en met veel grappen, die op een gegeven moment toch echt niet meer grappig waren. Na ongeveer 20 km over de Pass gereden te hebben, overigens de duurste weg van heel Nieuw-Zeeland (2 $ per centimeter), kwamen we bij een punt waar een catamaran voor ons klaarlag. Daar zijn we met onze groep en nog heel wat andere mensen, opgegaan. Op deze boot zijn we naar de Doubtfull Sounds gevaren, langs prachtige fjorden. Het was wel regenachtig, maar dat kon over het algemeen de pret niet drukken. Onderweg heel veel watervallen gezien en een hotelletje; heel alleen op een eilandje. Op een gegeven moment heeft de kapitein voor 2 minuten de motor van de boot uitgedaan en werden de passagiers geacht niet te lopen en te praten, maar helemaal stil te zijn.

Een aparte gewaarwording; sjilpende vogels, kletterende watervallen en verder helemaal niets. Daarna teruggekeerd. Weer de Pass met de bus gereden en het meer overgevaren met het boot(je). Dit laatste overigens met een heerlijk zonnetje erbij. Rond 17.00 uur waren we weer terug bij de lodge. Om 18.00 uur zijn we met, zo ongeveer de hele groep, bij “Olive Tree” wat gaan eten, was heerlijk! Iedereen is vroeg gaan slapen. Morgen moeten we al om 06.00 uur met de bus weg, dus dat wordt vroeg opstaan……..

Irene

dinsdag 20 maart

De laatste echte reisdag is aangebroken en het zou de langste van allemaal worden. Reeds om tien vóór zes stonden de meeste tassen in de bus en Wayne, onze eminente chauffeur, dacht de motor wel te kunnen starten. Hij had echter niet op de reacties van andere ressortbewoners gerekend en de motor ging snel weer uit, totdat ook de laatste van onze groep gearriveerd was.

In het donker vertrokken we richting Queenstown langs een weg die we al eerder gereden hadden, dus velen sliepen rustig door.

Enkele uren later en al veel lichter bereikten we het pittoreske Cromwell waar enkele straten nog in de 19e eeuwse staat waren achtergelaten. Weer enkele uren later stapten we uit voor de ultieme groepsfoto aan het Lake Putaki, met op de achtergrond Nieuw-Zeelands hoogste berg, Mount Cook.

Voor de lunch legden we aan bij Lake Tekapo, waar een klein kerkje aan de oever de aandacht van veel hondenvrienden trok.

Weer enkele uren later (mijn verhaal wordt ééntonig, maar wat wil je ook op zo’n dag) stopten we in een stadje, waarvan de naam volgens Ceciel ontleend was aan een liedje van Pat Boone (wie van de jongere muziekliefhebbers kent hem nog?). Zij was warm, alleen was het niet Bernadine, maar heette het stadje Geraldine.

En dan tot slot Christchurch. In de bus had Nina al gezegd, dat er vele restaurants waren, maar dat er eentje alle andere overtrof door een overvloed aan haar lievelingsgerechten, de TOETJES. Dus wij er met zijn allen heen. Het voorafgaande eten deed door zijn omvang vermoeden dat de toetjes wel eens heel veel inhoud zouden kunnen hebben, zodat vrijwel iedereen besloot een toetje met een ander te delen. Slechts één veelvraat besloot een toetje in zijn geheel alleen te nuttigen en hij koos de merkwaardige combinatie: vers fruit met chocoladesaus. Ik kan jullie verzekeren dat dit inderdaad een heel aparte combinatie is.

Jan

woensdag 21 maart

De laatste vakantiedag voor de meesten van de groep. Zes mensen blijven nog wat langer. We hebben heel de dag in Christchurch. De meeste van de groep gingen deze dag ook gebruiken om Christchurch te bekijken, op vijf na (waaronder ik). Deze vijf hadden een excursie genomen om walvissen te gaan bekijken. Dit was een hele dag, dus helaas geen tijd om de stad te bekijken. Om 07.45 uur vertrekt de bus vanuit het hotel. Het was ongeveer 2½ uur rijden naar de plek waar de boten lagen. Onderweg nog een stop gemaakt en naar wat zeehonden gekeken. Het was een lange zit maar goed te doen als je niet teveel naar de chauffeur luisterde. Deze was heel de weg aan het lullen over niks, erg irri. Eenmaal bij de boot konden we er gelijk op. Het was een heel luxe boot met mooie grote zetels. Ook werd er in de boot duidelijke en goede uitleg gegeven over wat er allemaal daar in zee gebeurde. Na 30 minuten was het raak, onze eerste walvis. Iedereen enthousiast naar buien om foto’s te maken. Het was een spermwhale, één van de grootste walvissoorten. Nadat deze ongeveer een kwartier aan de oppervlakte was, kwam het grote moment, het duiken van de walvis. Hierbij konden we de staart goed fotograferen. Hierna zijn we nog naar een tweede walvis gegaan. Deze was een stuk beter te zien en we hebben hier dus ook heel mooie plaatjes gemaakt. Er waren maar twee walvissen in de buurt. We zijn hierna naar een groep dolfijnen gegaan. Het waren er heel veel en ze waren ook nog erg speels. We konden er voor mijn gevoel wel eindeloos blijven, maar de crew had nog een verrassing voor ons…

Orka’s! Vier zelfs. Iedereen was er erg blij mee, zelfs de crew. Het was blijkbaar redelijk bijzonder. Dit was voor ons de boottrip.

Eenmaal weer aan de kust zijn we naar een wijnproeverij geweest, maar dat stelde niet veel voor. Daarna lekker gegeten en teruggereden naar Christchurch. Om 18.45 uur waren we weer terug bij het hotel waar een gedeelte van de achterblijvers op ons zaten te wachten.

Bart

Inmiddels was het niet meer de moeite om mij te verkleden voor het gezamenlijke afscheidsdiner. Na een korte wandeling door het centrum van Christchurch kwamen we aan bij een soort eetcafé. Binnen was de tafel al voor ons gedekt en hoefden we daarom alleen maar aan te schuiven. Een bandje speelde rustige muziek, die voor een enkeling toch nog wat te luid was.

Na het hoofdgerecht heb ik het verzamelde geld aan Nina overhandigd. Echter niet eerder dan nadat ik haar, namens de groep, dank had gezegd voor de goede zorgen tijdens de reis en de bezigheden die we konden doen. Een ‘Nina bedankt’ klonk massaal uit de groep. En daarmee was duidelijk geworden hoe een ieder deze vakantie heeft beleefd.

Hierna had Nina voor ons ook nog een verrassing. Voor een ieder had Nina een cadeautje gekocht en dat werd in dank aanvaard. Geweldig toch!

Nog voor de toetjes werden besteld, werd nog snel een kaart gekocht en daarop hebben we nog eens allemaal geschreven wat wij van onze reisleidster vonden.

Na een gezellige avond zijn Irene, Nina, Bart, Albert en ik nog even naar een kroeg gegaan om daar een laatste afzakkertje te nemen. In de Ierse pub was het knus en er was een live bandje aan het spelen en zingen. Soms was de zangeres zo enthousiast aan het gitaarspelen dat zij in ieder geval 2 keer een snaar wist te breken. Kort na ons installeren aan de bar, kwamen Riet en Ton ook nog even langs. Ton heeft dat ook wel geweten, want hij is toch zeker zeven keer ‘gerold’ door Bart. Gezamenlijk zijn we naar het hotel teruggelopen, waarbij bekend is geworden dat Ton wel heel spannende dingen meemaakt tijdens zijn reizen.

Alex

donderdag 22 maart

Hallo iedereen, Kia Ora

Zoals mijn oma zegt: “je moet altijd het laatste woord hebben?!” en ik luister naar haar. Dus na een paar maanden Nieuw-Zeeland iets over het land zelf:

-          I’ve found New Zealand to be full of New Zealanders, full of tourists, full of sheep and very nice

-          The country is underneath Australia, small, green and wet, and sunny (?)

-          The scenery is amazing and covered with sand flies

-          You should see the size of the fish, sheep, meals, lakes and “national debt”(ha-ha)

-          I’m having a good time even I’ve been working!

-          I wish I was staying longer but……

-          The Kiwi’s are real friendly rip off merchants and flightless birds

-          Anyway I have managed to visit (all the) every pub and count all the sheep

-          And now I don’t want to leave and need a holiday.

Bye for now, “haere ra”, lots of love.

Nina

Klantwaardering

8,9

Een adembenemend mooie en tegelijk actieve reis waar je de m...
Een adembenemend mooie en tegelijk actieve reis waar je de mensen en hun cultuur snel leert kennen. In deze reis worden alle highlights op het Noorder- en het Zuidereiland aangeboden om te bezoeken en krijg je al snel de schoonheid van Nieuw-Zeeland te zien.

Hans V. - 8,0
Terug naar boven