Nieuw-Zeeland

Reisverslag Nieuw-Zeeland, januari

Auckland – 04-01
Op het vliegveld in Auckland krijgt de volgeboekte reis gezichten. Vanuit Nederland via Kuala Lumpur, Australië en Nieuw-Zeeland wordt de groep Dutchies samengesteld onder begeleiding van Sonja. Na geslapen te hebben in een Chinees hotel ontmoeten we al onze mede-vakantiegangers. Twintig in totaal en een erg gevarieerd publiek. 50% mannen, 50% vrouwen, van 18-jarige student tot aan een sportieve fruitteler van 73 jaar.
Sonja, onze single late-twenty, begroet ons heel open en enthousiast. Ze stelt de busdriver voor als Charlie die 18 maanden getrouwd is geweest met een Dutch girl. Het stoplicht springt op groen, de reis is begonnen!
In Auckland, het meest dichtbevolkte stedelijke gebied van Nieuw-Zeeland, gaan de meesten naar de 328 meter hoge Skytower, met de boot naar het eilandje Devonport, naar het Auckland Museum, maar er worden ook heel wat e-mailtjes naar het thuisfront gestuurd nu in dit hotel toch gratis internet is.
We gaan tien dagen toeren over het Noordereiland, waarna we wederom tien dagen het Zuidereiland aandoen. Voorlopig rijden we noordwaarts en zien het prachtig glooiende gebied met veel gras, bomen, kleurrijke gewelfde huizen met aangebouwde veranda’s! Alles doet ontzettend vriendelijk en ruim aan. Ondertussen, in de bus, heerst een uitgelaten stemming en iedereen kletst honderduit met elkaar. Er is véél te vertellen aan elkaar.
Al snel kennen we het favoriete woordje van Sonja: PRACH-TUG! En als we haar mogen geloven, zullen we dat elke dag uitroepen.

Bay of Islands – 06-01
Nadat we bij een tussenstop bij de beroemdste toiletten ter wereld zijn gestopt, de Hundertwasser Toilets, en bij het Treaty House in Waitangi even stil stonden bij de oprichting van Nieuw-Zeeland, rijden we Bay of Islands binnen. Een 60 kilometer brede baai met 144 eilandjes in het noorden van het Noordereiland.

Op watersportgebied kun je hier van alles meemaken. Wij kozen voor een prachtige boottocht, waarbij we verschillende keren op korte afstand prach-tug-e dolfijnen mochten aanschouwen. Helaas konden we niet met deze Flippers zwemmen. Met (zwem)flippers aan mochten we de zee in en lunchen op het strand in de volle zon. En bij een boottocht door de Bay of Islands, kan een bezichtiging van Hole in the Rock uiteraard niet ontbreken.

Héérlijke hotelkamer op de begane grond. Na een gezellige spelavond onder leiding van reisleidster Sonja, die de boel vermaakte door iedereen een Post-It op het voorhoofd te laten plakken en op die manier ‘Wie ben ik?’ te laten spelen, gingen we “op tijd” naar bed.


Rotorua – 08-01
De volgende dag hadden we de langste bustocht van de reis voor de boeg. In Rotorua aangekomen zijn we, na een bezoekje aan de supermarkt, direct doorgegaan naar een traditionele Maori-avond. Héél interessante en gezellig reden we daarna weer huiswaarts met de grappigste chauffeur, een Maori, van dit werelddeel.

Voor het eerst in een regenwoud gewandeld onder leiding van een Maori-gids. Goede uitleg over allerlei planten, bomen en kruiden. Twaalf kilometer door het glooiende ruige bos met een aardig zonnetje door de zilvervarens heen. Op de terugweg nog even héérlijk nagebadderd in een thermaal centrum met water van 37°C, waarna we wederom heerlijk in ons hotel aankwamen.

Rotorua staat bekend om zijn geothermische activiteit, wat te zien is aan de stoom die uit de grond komt, de warmte van de grond, maar ook de rotte eierenlucht die er hangt. Bij het dorpje Whakarewarewa (of in alle volledigheid: Te Whakarewarewatanga O Te Ope Taua A Wahiao) krijgen we een rondleiding over de Maori geschiedenis, inclusief de bereiding van voedsel in zogenaamde ‘hangi’, maar is ook een optreden te zien met poi (voor vrouwen) en een haka (voor mannen). Verder is hier, naast kokende, blubberende modderpoelen, ook een geiser te zien, maar wel op enige afstand.
Bij de Polynesian Spa zijn verschillende warme baden met op de achtergrond een meeuwenkolonie en Lake Rotorua. Doordat de buitentemperatuur ook al vrij hoog is, is het toch net te warm en biedt de ijskoude douche ook geen echte oplossing.

Taupo – 10-01
Gelukkig is het zwaar bewolkt, dus hopelijk gaat het niet door! Vandaag is namelijk skydive-dag in Taupo en gedurende twee dagen hebben we elkaar zo gek gepraat dat uiteindelijk zeven (en misschien wel acht) van de twintig zich vrijwillig uit het vliegtuig willen laten vallen.
Maar eerst gaan we naar Wai-o-Tapu, een thermisch park. De hele groep is mee, hartstikke gezellig. Door het mooie weer komen de kleuren in de verschillende poelen nog beter tot hun recht. Uiteraard worden er heel wat kiekjes gemaakt.
Na een korte introductie bij het skydive bedrijf kregen we te horen dat er twee springers direct mee konden. Gaan met die banaan……dus niet! Het vliegtuigje bleef op de grond! De wind stak namelijk op en na lang wachten, wachten, wachten, moeten we weer de bus in kruipen. Enorm balen, maar in Christchurch is er ook nog mogelijkheid tot een skydive.

Tongariro National Park – 11-01
Vanochtend erg vroeg op (5.00 uur) en om half zes met een bus naar de Tongariro Crossing. Een wandeltocht waar zeven tot negen uur voor staat, en bekend(er) is geworden door zijn optreden in The Lord of the Rings. In het half donker gestart, koud, maar heerlijk loopweer. Eerste stuk was erg steil, dus een klauterklim, even vlak bijkomen en dan langs de rode krater; heel erg fraaie wandeling, mooie meertjes, en dan een spannende afdaling. Het laatste stuk door het bos, gelukkig even geen zon, en dan komt de rest er weer bij (de andere negen). Die door onze buschauffeur een verrassingsochtend hebben gekregen in de bergen.

De mensen die het niet aandurfde om met de Tongariro Crossing mee te gaan, zijn door Charlie naar Mount Taranaki gereden.
Daar hebben we een wandeling van zo'n twee uur gemaakt. Het was een prachtig uitzicht over de groene bergen aan de ene kant en de besneeuwde berg aan de andere kant. Het was heerlijk weer en we hebben in een rustig, ontspannen tempo gelopen. Halverwege de wandeling kwamen we bij een hele hoge waterval (Taranaki-waterval). Dat was de plek voor het maken van vele, leuke foto's.
Het begon inmiddels erg warm te worden, maar wat prettig was, is dat de tweede helft van de wandeling grotendeels onder de bomen was. Zo was de wandeling voor iedereen goed te doen. Het was een mooie wandeling, een goed alternatief voor de Tongariro Crossing. Na deze wandeling zijn we met Charlie naar de eindplek van de crossing gereden en daar zaten de anderen al op ons te wachten. Het was voor iedereen een mooie, geslaagde ochtend.

Opnieuw rijden we naar het skydive bedrijf om een vergeten jas op te halen., gelukkig lag het op de route. Na een telefoontje en wat geluk, is het alsnog mogelijk om een nieuwe poging te wagen. Het reisschema moet dus een beetje aangepast worden, de vakantiegangers die niet willen springen worden door de springers lief aangekeken en dan bouwt de adrenaline zich opnieuw op. Gelukkig was er niet al teveel tijd om erover na te denken, gewoon overall aan, harnas om en gaan! Tevoren wel zenuwachtig, maar in het vliegtuig zit je snel zo hoog dat je niet meer het idee hebt dat je kunt vallen. Het is gewoon te hoog.
En dan na twintig minuten vliegen, luik open en eruit. Hele fantastische, onbeschrijfbare, enerverende ervaring. Je valt door de lucht en je kunt ook sturen naar de camera. Een hoop herrie van het vallen, maar het voelt niet als vallen. Het is absoluut een onbeschrijfbaar gevoel. En dan na ongeveer 40 seconden, plots een ruk, de wereld wordt stil en je zweeft op de buik van de instructeur naar beneden, lekker cirkeltjes draaiend. Super!
En dan sta je beneden en dan denk je wat was daar nu erg aan? Gewoon doen dus!

Onze skydivers waren:
Bert, Hennie, José, Michiel, Jasper,
Marieke en Lisette.

Napier – 11-01
Om 9 uur vertrokken we met een busje naar Cape Kidnappers, zo genoemd door James Cook, nadat één van zijn jonge passagiers bijna door Maori’s was ontvoerd.
We gingen daar een van ’s werelds grootste Jan van Genten kolonie bekijken. Na de mooie route door het landgoed van een miljardair, bereikten we de kust. Daar, op de hoge kliffen, zaten drie grote groepen vogels.

Ongeveer 2000 vogels per groep. We konden heel dichtbij komen en konden de vogels een uurtje observeren. De stelletjes blijven hun hele leven bij elkaar en ze begroeten elkaar heel grappig. Ze gooien hun koppen in de lucht en slaan hun snavels herhaaldelijk tegen elkaar. Er waren ook veel jongen, dus het was een drukke bedoening daar.
De rest van de dag is er nog tijd om de Art Deco waar Napier bekend om staat, te bekijken, te shoppen, wijn te proeven, langs de boulevard te lopen, et cetera.

Wellington – 13-01
Vandaag gaan we van Napier met de bus naar de hoofdstad Wellington, om goed half negen vertrokken we. Het was ook de laatste dag met onze rustige, maar flexibele buschauffeur Charlie, waarmee we eigenlijk ook afscheid nemen van het Noordereiland. Sonja had een grote kaart gekocht, waar iedereen wat opgeschreven had ten afscheid van Charlie en een kleine donatie. Bye, bye!
In Wellington aangekomen was het weer bewolkt, dus gingen de meesten naar het museum Te Papa.
’s Avonds nog wat eten en dan naar bed, dat was dan Dag 9.

De volgende dag moesten we om 10 uur uitchecken. Eén van ons haalde een goede grap uit en had een stel van de groep gebeld en in het Engels gemeld dat hij van de receptie was en dat ze een uur eerder moesten uitchecken. Dat werd dus haasten! Later kwamen ze erachter dat het om een grap ging, haha!
Tot 13.00 uur had iedereen de tijd om nog iets te doen of ondernemen in Wellington. Sommigen gingen shoppen, anderen naar de Cable Car en weer anderen naar het Te Papa museum.
Om 14.15 uur vertrok de boot naar het Zuidereiland. Op het Zuidereiland ontmoeten we Beau, onze Maori buschauffeur. Nu krijgen we een hele grote bus. We rijden naar Nelson, waar we twee nachten zullen slapen.

Nelson – 14-01
Om 7.30 uur vertrekken we naar het Abel Tasman National Park. Met een speedboot worden we in een baai afgezet, tussendoor krijgen we het één en ander te horen over de omgeving en zien we nog wat zeehonden. We wandelen zo’n 13 tot 16 kilometer langs de kust, door de ‘bergen’ in het regenwoud. De zon brandt echt, gelukkig lopen we veel door het bos waardoor het pad schaduwrijk is. Iedereen is ruim op tijd bij de baai, waar we opgehaald worden. Er was nog voldoende tijd om een verfrissende duik te nemen in de zee. Dat was wel nodig, het was rond de 25 tot 30 graden. Toch raar om in januari in bikini in de zee te duiken ter verkoeling. Rond 18.54 uur zijn we weer bij het hotel, waar iedereen zijn eigen ding kan doen. Het was een mooie, geslaagde, maar absoluut prach-tug-e dag!

Greymouth – 16-01
Vandaag staat er een reisdag op het programma van Nelson naar Greymouth, met tussendoor wat leuke stopjes. Leuke stopjes bestaan uit fotomomentjes (eigenlijk is de hele reis een fotomomentje, het is een erg mooie omgeving), benen-strek-momentjes (bijvoorbeeld naar een fotomomentje) en koffiepauzes.
We hebben een perfecte fotomomentjes dag, strak blauwe lucht en een heerlijke temperatuur. Bergen, bossen, de slingerende rivier die ons naar Greymouth begeleidt, het komt allemaal op de foto’s terecht.
Bij Cape Foolwind, vlakbij Westport bezoeken we een zeehondenkolonie. Geduld is vereist om de dieren te kunnen waarnemen, bij de rotsen hebben ze een erg goede schutkleur. Omdat we Sonja als reisleidster hebben, besteld ze naast goed weer ook wat baby zeehondjes, erg leuk om te zien!
Vervolgens zijn de Pancake Rocks aan de beurt, een waar mysterie voor de doorgeleerde wetenschapper, een fotomoment voor ons. Uiteraard sluiten we af met pannenkoeken in het plaatselijke restaurantje, een heerlijke lunch.

Om de reisdag toch een beetje spanning te geven, gaan alle lampjes op het dashboard branden, en klinkt een alarmbelletje. Uiteraard in the middle of nowhere, zonder mobiel bereik. Sonja vertrouwt de buschauffeur dat hij weet wat hij doet, wij vertrouwen op Sonja….Toch klinkt er een flinke zucht van opluchting als we heelhuids bij het hotel aankomen.

Fox Glacier – 17-01
Alle lampjes op het dashboard zijn weer gedoofd en ook het alarmbelletje klinkt niet meer, dus we kunnen onze tour met een gerust gevoel voortzetten.
Vandaag vertrekken we naar Fox Glacier, een plek waar velen van ons erg naar uitkeken.
Omdat Sonja waarschijnlijk iets te veeleisend is geweest met de baby zeehondjes, schoot het goede weer er even bij in, de heliwalk op de gletsjer kon helaas niet doorgaan. Toch, als alternatief, had een groot aantal voor de ‘gewone’ wandeling gekozen. Zo stonden we aan het eind van de middag alsnog met een groep van twaalf op het ijs!
De wandeling naar de gletsjer zelf was prach-tug, maar de gletsjer overtrof alles! Eigenlijk was het een heel raar gezicht om op zo’n massa ijs te staan, die uitloopt in het regenwoud.

Vanavond is karaoke-avond, dus dat belooft veel goeds! Morgen nog een lange reisdag en het is de dag waarop wij weten wie zijn of haar leven op het spel gaat zetten….de bungee jump!
 
Queenstown – 18-01
Gisteravond in de karaokebar vertelde Sonja dat er voor vrijdagochtend twee plekken zijn voor de helikoptervlucht over de gletsjer inclusief een korte stop. Vijf vakantiegangers willen graag mee. Sonja gooit een lootjessysteem in de groep, Bart en Mirella zijn de gelukkigen die een plekje in de heli hebben. En dan maar hopen dat die wolken zijn verdwenen. Om 7 uur vanmorgen moesten ze bij het kantoortje van Fox Glacier verzamelen. De wolken waren weg en het plaatsje lag er mooi en stilletjes bij. Met vier personen kunnen ze mee in de kleine heli. De rit naar de gletsjer is super mooi en super gaaf. Er worden een hoop foto’s gemaakt.
Op de gletsjer maken ze een welbekende fotostop. Het uitzicht is prach-tug! Zelfs de zon komt achter de bergen vandaan, mooi effect. Ook hier worden weer de nodige foto’s gemaakt. De terugweg mogen ze voorin, naast de piloot. Wat een uitzicht heb je dan! Deze activiteit was te snel voorbij, maar Bart en Mirella zijn erg blij, deze rit te hebben mogen maken!
Het was een ochtend om niet snel te vergeten, met dank aan het goede regelwerk van Sonja.

Na de helivlucht gaan we om 8 uur door met de reis, richting Queenstown. We rijden door een mooi gebied en de zon laat ons ook vandaag niet in de steek.

Vrijdag 18 januari was het dan eindelijk zover. Een reis naar Nieuw-Zeeland is niet compleet als er niet “gebungeejumped” is. Dagen van tevoren werd er al over gesproken. Wie zijn de “Drie” die alle moed bij elkaar geraapt hebben om “De Sprong” te maken. ’s Middags om 15.30 uur zette Beau de bus bij de brug stil. Toen klonk de stem van Sonja: “Willen de enige echte bungeejumpers opstaan en de bus als eerste verlaten?”.  Rien, Bart en Hennie bleken de echte mannen te zijn.
Nadat de situatie verkend was, worden ze in stelling gebracht. Als eerste ging Bart. Het werd stil op het platform bij de toeschouwers. Vastgemaakt aan zijn voeten dook hij, onder het geklik en gezoem van de camera’s naar beneden. He did it! Daarna zou Rien jumpen, maar die werd opzij geduwd door Hennie die niet als laatste naar beneden wilde.
Stil ging Hennie naar het schavot, voor zijn sprong. De reisgenoten, en met name Irma, waren eerst stil, maar ineens waren daar de eerste kreten van aanmoedigingen: ‘Kom op Hennie, je kunt het, je kunt het!’ En inderdaad, daar ging Hennie. Binnen drie seconden was hij beneden en ging tot aan zijn borst het water in.
En dan de oudste van de “Grote Drie”, Rien. Bij het verlaten van de bus was te merken dat ook bij hem de spanning was opgelopen. Zou hij wel of toch niet jumpen? Ook hij deed het. Met de gedachten: ‘Doe het, doe het je kleinkinderen zullen trots op hun opa zijn’, ging hij in een flits naar beneden. Voordat je het besefte was het voorbij. Voor alle drie een geweldig gevoel. Enthousiast ontvangen door onze reisgenoten zijn deze jumpers sindsdien: “Vrienden voor het leven”.

Raften in Queenstown
Na Irma te hebben overgehaald om mee te gaan raften, meldden we ons in zo’n sportzaak, met veel spannende foto’s aan de muur, in de highstreet,
betaalden 40 euro p.p. en werden een uur later opgehaald met een busje. Omkleden in zo’n strak waterpak gaf ons bescherming en verhoogde de sfeer aanzienlijk . Met twintig internationale passagiers vertrokken we bergopwaarts over onbegaanbare smalle wegen. Met een veel te hoge snelheid gingen we langs allerlei onoverzichtelijke bochten en ravijnen maar uiteindelijk waren we boven aan de rivier. Irma, met een natte rug van angst. Anderen die ook mee gingen raften, kwamen aan met een helikopter, dat is pas luxe! Maar wij hadden de eerste adrenaline kick al achter de rug!
Na een korte uitleg gingen we onze raftboot in met z’n achten. Eén captain, één Hollandse stagiaire en zes passagiers.
Al peddelend gingen we stroomafwaarts en kwamen in de stemming. We hadden een hele gezellige captain die ons toch ook wel wat wilde leren.
‘Links voor, rechts achter, stop!’, in de boot zitten of naar een buitenkant hangen.
Dan waren we vast voorbereid op allerlei komende hindernissen! En ja hoor, er waren acht barrages die steeds moeilijker werden. We moesten echt goed gehoorzamen tijdens zo’n barrage en goed samenwerken om daar niet om te slaan en tegen zo’n rotsblok met je hoofd te knallen.
We did well. Na regelmatig nog wat watergevechten te hebben gehad met de andere rafters en gezwommen te hebben in het schone water kwamen we  2,5 uur  later aan bij onze kleding.
De afdalingen worden gescoord met een moeilijkheidsgraad van 1 - 6 waarvan de onze een 4 was.  De moeite waard en ik zou er echt niet afdurven zonder een goeie begeleider. Veel te gevaarlijk.
Een leuke ervaring die iedereen aan te raden is. Once in your life!!

Jetboat in Queenstown
Vijf dappere deelnemers, Michiel, José, Mirella, Ingrid en Lisette, zoeken de adrenaline kick op in een jetboat. Met een bus worden we naar de rivier gebracht. Hier zullen we met zo’n 80 km / uur over de rivier scheuren, waarbij rotsen, rotswanden, takken akelig dichtbij komen! Michiel had het met vier dames zwaar te verduren met al dat gegil! Vooral als onze stoere kapitein een 360° maakt, waarbij de boot volledig rond gaat en de kans dat je een golf koud water over je heen krijgt! Helaas is het veel te snel voorbij, maar het duurt even voordat de adrenaline uit het lichaam is.
 
Als reisbegeleidster aan mij de eer om in ons gezamenlijk reisverslag iets over de zaterdagavond in Queenstown te mogen schrijven. Dat is een grote eer, want Queenstown is ‘the place to be’ om op stap te gaan.
Op een enkeling na (de vraag blijft natuurlijk naar welke spannende kroeg zij zijn gegaan), kwam iedereen rond een uur of 10 naar The Winnies. Een erg gezellige kroeg waar het dak er letterlijk en figuurlijk afgaat! Ieder kwartier gaat het dak in z’n geheel helemaal open en kun je met een biertje in je hand al dansend naar de sterrenhemel kijken! Echt prach-tug en voor sommigen ook erg romantisch.
Het mooiste als reisbegeleidster is, om na ruim twee weken met elkaar te hebben rondgereisd, te zien dat de groep met mensen, die elkaar vaak voor de reis niet kenden, met elkaar staan te dansen alsof ze elkaar al jaren kennen! Dit keer ging jong én oud helemaal los: op de dansvloer, het podium of aan de bar. Totdat uiteindelijk werd besloten om Henk (van 73 én de “oudste”, maar de fitste op de dansvloer), maar naar huis te brengen. Henk zijn missie om een schapenboer voor zijn dochter Nans te vinden, was helaas nog niet geslaagd. Maar aan zijn slaperige ogen (en die van de rest van de groep), de volgende ochtend te zien heeft iedereen nog lang nagenoten van de bijzondere zaterdagavond in Queenstown.

Te anau – 20-01
Met alle adrenaline van Queenstown nog in het bloed, stapten we in de wereld van John Wayne, op de weg naar Te Anau. De locomotief 2-Co-1 voor de kenners was krachtig en zette piepend en krakend de wagons in beweging om ons vervolgens langs mooi glooiend landschap te vervoeren met wegrennende schapen en koeien. Jammer dat de droom maar een half uur kort was.

Sonja adviseerde ons om in Te Anau toch vooral naar de gloeiwormen te gaan, want dat was PRACH-TUG! Zelf ging ze natuurlijk ook weer want ze kon er geen genoeg van krijgen. Wij met een grote boot over het meer, een grot in, begeleid door een niet te verstane Japanse gids (‘nice worms’) een roeibootje in, met z’n 14-en, en aan een kabel werden we de grot door getrokken. Om kort te zijn, het leek erg op de kerstverlichting van C&A, maar zoals Sonja al had gezegd, het was PRACH-TUG!

Milford Sound
Bij de poort van het hotel worden we opgehaald met de bus voor het tripje naar Milford Sound. Al vrij snel doezelen we alle vier weer weg in de bus, en worden we met moeite wakker bij de fotomomentjes, was het dat wel waard? De weerspiegeling in het water van de bergen in ieder geval wel! Bij de boot aangekomen hopen we toch dat het allemaal wat spectaculairder gaat worden. Alhoewel het zonnetje aan een strakblauwe hemel staat, is het toch nog wat fris. Toch maar even naar binnen voor een kopje thee. Het gesprek gaat over orka’s, wat zou het leuk zijn als we die nog zouden zien, dan heb je pas foto’s om mee thuis te komen! Maar dan gebeurt het onverwachtse, de kapitein praat erg opgewonden door de microfoon, wat er ook is, het is absoluut iets spectaculairs! In 25 jaar op de boot heeft hij het nog nooit meegemaakt…maar wat dan?! Mirella en Lisette proberen zo snel mogelijk naar buiten te komen, maar krijgen in eerste instantie de deur nog niet eens open. Op het dek staat iedereen met een fotocamera, maar nog steeds vragen wij ons af: “Wat is er toch te zien? Zou het echt een orka zijn?” En ja hoor….ineens zien we in de verte wat uit het water komen, toch te groot om een vin van een dolfijn te zijn. Gelukkig kan de boot enorm dichtbij komen en krijgt iedereen ze op de foto gelegd. Intussen gillen we het uit van plezier en vragen elkaar om de minuut of er al een witte vlek van de orka’s is vastgelegd, hét bewijs voor thuis dat het geen dolfijnen waren.
De rest van de boottocht is er nog maar één gespreksonderwerp onder de passagiers maar ook bij het personeel, de orka’s! En de fjorden? Ach, als al het andere in Nieuw-Zeeland is het prach-tug, al vergissen we ons enorm in de afstand. Wat geschat wordt op 50 meter, blijkt 400 meter afstand te zijn!

Doubtful Sound
Met de mystiek van de grotten en een strak blauwe lucht arriveerden we in Pearl Harbour om het meer dat voert naar elvenland, Lake Manapouri op te gaan. Schitterende doorkijkjes en half afgesloten baaien. Vervolgens over de Wilmot Pass naar Doubtful Sound.
De rust, de watervallen, de steile kliffen en de majestueuze bergen maakten ons heel erg gelukkig. Heel mooi en intens was het stille momentje waar alleen de vogels en krekels nog aan het woord waren. Zonnebrand en petten waren essentieel op het buitendek al was met sterke tegenwind niet altijd even makkelijk. De orka’s waren bij Milford, maar gelukkig waren de zeehonden er wel. Voor mij één van de hoogtepunten van de reis en gloeiend van zon en enthousiasme was ik terug in het hotel om een Speedo te slaan en een kaartje te leggen.

Christchurch – 22-01 
Vanuit Te Anau reizen we door naar Christchurch. Eindbestemming van de reis. Na de lunch maken we nog wat groepfoto’s. In Christchurch gaat het grootste gedeelte gezamenlijk bij het hotel eten, daarna naar een Ierse pub waar een bandje live speelt en de bedoeling is dat de gasten meezingen. Hartstikke gezellig!
De volgende en laatste dag van deze reis wordt Christchurch bewondert, de laatste souvenirs gekocht en de koffers gepakt. Uiteraard wordt afgesloten met een bonte avond. Rien zorgt voor de grootste lol, Sonja vertelt wat over iedereen en Irma draagt nog een mooi gedicht voor.
 
Op 4 januari stapten twintig, voor elkaar vreemde, Nederlanders in één bus, met twintig verschillende verwachtingen. Nu, op 24 januari 2008 nemen zij weer afscheid van elkaar en gaat wederom ieder zijn eigen weg. Maar toch waren al deze verschillende mensen het over één ding met elkaar eens: de reis was PRACH-TUG!

Klantwaardering

8,9

Een adembenemend mooie en tegelijk actieve reis waar je de m...
Een adembenemend mooie en tegelijk actieve reis waar je de mensen en hun cultuur snel leert kennen. In deze reis worden alle highlights op het Noorder- en het Zuidereiland aangeboden om te bezoeken en krijg je al snel de schoonheid van Nieuw-Zeeland te zien.

Hans V. - 8,0
Terug naar boven