Nieuw-Zeeland

Nieuw-Zeeland februari

Rondreis Nieuw-Zeeland februari

Het maken van een rondreis door Nieuw-Zeeland zal door onervaren reizigers niet snel als eerste op het lijstje staan. Het waren dan ook stuk voor stuk medereizigers met een rijk reisverleden die zich op zondag 6 februari 2011 verzamelden bij de wachtruimte voor het boarden op Schiphol. Dankzij de openbaarheid van de e-mailadressen kon de voorpret beginnen tijden de eerste kennismakingsmailtjes. Zo was er al sprake van groepsvorming voordat er een meter was gevlogen!
 
Zondag 6 februari
Nadat met enige vertraging het toestel van Malaysia Airlines is vertrokken, kan na een vlucht van 10497 km reeds om 6 uur plaatselijke tijd worden geland op Kuala Lumpur.
 
Maandag 7 februari
Dat is sneller dan gepland, want het vervoer naar het hotel is nog niet aanwezig. De zeven uur tijdsverschil zijn overigens nog niet voelbaar. Om 8.15 uur kunnen we ons in het Express Hotel snel even opfrissen, want we hadden gezamenlijk afgesproken om met een groot deel van de groep vanaf 9 uur een rondrit door de stad te maken. Daarvoor moet nog wel drie kwartier gereden worden om in het centrum te komen. Aldaar kunnen wat indrukken worden opgedaan van het Koninklijk paleis, de Nationale Moskee en het herdenkingsplein. Liefhebbers zijn omhoog geweest in de KL toren en iedereen kan zich vergapen aan de gigantisch afmetingen van de Petronas torens. Deze zijn op maandag niet toegankelijk, dus we moeten het doen met het aanzicht van buiten. Na een verplicht nummertje in een batik- en chocoladefabriek, zijn sommigen er wel aan toe om bij terugkomst in het hotel iets aan slapen en eten te doen. Daarvoor is voldoende tijd, want we hoeven pas om 19.00 u. te vertrekken naar het vliegveld. Daar is weer een half uur vertraging, maar om 20.15 u. kunnen we de lucht in voor het laatste stuk.
 
Dinsdag 8 februari
De afstand van 8962 kilometer wordt overbrugd in 10 uur en 5 minuten, waardoor we om 10 voor half 2 ’s middags (vijf uur tijdsverschil) in Auckland landen. Daar wacht reisleider Arno ons al op. Ook hij is al een beetje vertrouwd, doordat Djoser zijn profiel op de informatie van de reis heeft gezet. Helaas kunnen we niet meteen vertrekken, omdat ons busje eerst nog door de politie geïnspecteerd moet worden. Als alles in orde bevonden is, brengt chauffeur Charlie ons in vrij korte tijd naar Eden Hill, van waaraf we een prachtig uitzicht hebben op de stad Auckland en omgeving. Korte tijd later kunnen de koffers worden uitgepakt in het All Seasons Hotel in het hartje van de stad. De ligging van dit hotel kan iedereen bekoren, maar de grootte van de kamers zeker niet. Hoewel alles schoon en aanwezig is – een bedje, een badkamertje, een keukentje, een tv, een waterkoker en het nodige serviesgoed met bestek – is de beschikbare ruimte minimaal. Een ander nadeel wordt vooral de tweede nacht duidelijk: tot diep in de nacht wordt er extreem veel lawaai gemaakt op straat, waardoor velen een slechte nachtrust hebben. Blijkbaar gebeurt dit elke woensdagnacht, want Arno had ons hier al op voorbereid. Na een eerste verkenning door de stad besluiten we de dag met een maaltijd waar de hele groep aan meedoet.
 
Woensdag 9 februari
Iedereen kan deze dag invullen naar eigen believen. Er zijn mogelijkheden voor boottochtjes naar omliggende eilanden, de Sky Tower kan bestegen worden en er zijn verschillende buslijnen die – al dan niet gratis – andere stadsdelen en het prachtige Nationale Museum binnen bereik brengen. Wij kiezen voor een combinatie van de bus en wandelen. Zo zien we wat cruiseschepen in de haven, komen we in de wijken Parnell (aanrader!) en Ponsoby (yuppen-sfeertje) en brengen we een paar uur in het imposante Museum door, waar vooral de Maori-afdeling zeer de moeite waard is. Een maaltijd in het Food Court blijkt erg voordelig en de porties zijn indrukwekkend, helaas wel in een wat naargeestige sfeer. De nacht wordt om eerder genoemde redenen half wakend doorgebracht.
 
Donderdag 10 februari
Om 8 uur vertrekken we in noordwaartse richting. Reeds na een uur is er een aangename onderbreking. We stoppen bij een Kauri-bos, waar we een half uurtje kunnen wandelen in een sfeervolle omgeving met veel boomvarens. Twee reusachtige bomen, respectievelijk 600 en 800 jaar oud vormen een prachtige achtergrond voor menige fotograaf. Na de koffiestop wordt een ander idyllisch plekje opgezocht, waar zich bij Whangarei een wonderschone waterval bevindt. Ondanks deze bezoekjes zijn we al om half 2 bij The Bay of Islands, waar geluncht kan worden. In de twee daar beschikbare uren kan een bezoek worden gebracht aan de Waitangi Treaty Grounds, waar elk jaar op 6 februari een herdenking plaats vindt van het 1840 gesloten verdrag met Maori’s en Engelse beleidsmedewerkers. Niemand in onze groep heeft daar behoefte aan; de meesten kiezen voor een wandeling in de omgeving. Na het doen van wat boodschappen kunnen we naar het Casa Bella Hotel. Dit is een verademing na de krappe en drukke bedoening in Auckland. We krijgen een slaapkamer, een zitkamer, een keuken en een badkamer, allemaal met ruime afmetingen. Voeg daarbij de zitjes buiten en de aangename temperatuur en het vakantieplaatje is compleet. Er wordt met de hele groep samen gegeten bij de Peppercorn, vlak om de hoek bij het hotel.
 
Vrijdag 11 februari
Van The Bay of Islands kan in feite niet vanaf de wal worden genoten, dus bijna iedereen heeft gekozen om een uitgebreide boottocht te maken, de zgn. Cream Trip. Hoewel de vooruitzichten niet optimaal waren, biedt deze tocht alles wat er te wensen is. Het weer zit de hele dag mee, er worden allerlei eilanden gepasseerd die van deskundig commentaar worden voorzien, de dolfijnen zijn in groten getale en op korte afstand aanwezig en het heen en terug varen door The Hole in the Rock is een belevenis, waarbij de stuurmanskunst met applaus bekroond wordt. Nadat iedereen op een wonderschoon eilandje van zijn lunch heeft genoten, mogen de mensen met veel adrenaline in hun bloed uit hun bol gaan. Naast het schip wordt een gigantisch sleepnet neergelaten en iedereen die dat wil, mag in dat net een tijdje meevaren. Dat daarbij met de snelheid van het schip wordt gemanipuleerd, verhoogt de pret alleen maar. Even na 4 uur komt iedereen voldaan en rozig van het schip en is het tijd om het gezellige stadje Pahia in te gaan. Wij vinden even voorbij De Peppercorn een kroeg waar tot 7 uur voor een heel schappelijk prijsje ($ 15,50) van een lekkere pizza met knoflookbrood, salade en een biertje of frisdrank wordt genoten.
 
Zaterdag 12 februari
Tijd voor een van de langere reisdagen. Voor het eerst is er sprake van enige regenval. Het is dan ook nog een beetje nat als we in Kawakawa gebruik mogen maken van het Hundertwassertoilet. Omdat Nieuw-Zeeland naast de overweldigende hoeveelheid natuur niet echt een cultuurparadijs genoemd kan worden, is een bezoekje aan dit bijzondere kunstwerk van de Oostenrijkse architect zeker aan te raden, vooral omdat het toch al op de route naar het zuiden ligt. De reis gaat verder vlot langs de rustige wegen met de mooie groene landschappen in het noorden, waar de afstanden niet groot zijn. Daardoor kunnen we na de koffiestop al om half 12 langs Auckland rijden. Om half vier brengen we bezoek aan de Rainbow Springs dierentuin bij Rotorua, dat eigenlijk niet op het programma staat. Het parkje geeft een aardig beeld van de weinige vogelsoorten in Nieuw-Zeeland, maar is vooral de moeite waard door het opvangcentrum van de kiwi’s. Helder en op smaakvolle wijze wordt hier een beeld gegeven van de moeite die men moet doen om de kwetsbare dieren voor uitroeiing te behoeden. Hierna rijden we een rondje door de stad, waar het prachtige museum met de keurige grasvelden en kleurige bloemperken bijna de penetrante zwavelgeur die daar heerst doen vergeten. De dag, die toch al vele hoogtepunten kent, want het weer knapt gedurende de dag zienderogen op, wordt vervolgd met het betrekken van een ongekend luxe hotelkamer van het Alpin Motel in de stad van de Maori’s. Grote zithoek met keuken en tv, moderne ruime badkamer, slaapkamer met flink bed en tv en als toetje op de binnenplaats je eigen tub, waarin uitgebreid en ongestoord gerelaxt kan worden. We bewaren deze geneugten voor de volgende dag, want we hebben gekozen om ’s avonds de Maori-show te bezoeken. Hoewel deze bewoners van het land de oudste rechten hebben, vormen zij een probleem in de grotendeels door westerlingen beheerste gemeenschap. Zij zijn duidelijk tweederangs burgers en beginnen de laatste jaren steeds meer – en niet altijd op sympathieke wijze – hun eisen te stellen, die veelal gebaseerd zijn op hun eigen geloofsovertuigingen. De show die wij bezoeken is voor een grote groep Maori’s een manier om iets van hun eigen cultuur te tonen en daarnaast om werkgelegenheid te scheppen. De avond heeft ons zeker niet teleurgesteld. Eigenlijk is de busrit (als je geluk hebt) al meteen het hoogtepunt. De ons toegewezen chauffeur is een entertainer eerste klas, die in een onophoudelijke spraakwaterval met veel humor de kreet Kia Ora (een welkomstgroet) in maar liefst 62 talen weet op te voeren. Daarnaast wordt door hem een hoofdman aangewezen in de bus, die betrokken zal worden bij de ontvangstceremonie. Aangekomen in het “Maoridorp” worden we op traditionele wijze welkom geheten en krijgen we op verschillende plekken wat te zien van de overgeleverde gebruiken, waarvan je je natuurlijk af kunt vragen of dat allemaal authentiek is. Dan krijgen we een kijkje in de “Kookput”. Het blijkt dat het eten dat we later krijgen is opgewarmd met de hitte uit de aarde in een groot gat in de grond. Voor we aan tafel gaan is er nog wat zang en dans in een grote gezamenlijke ruimte. De kwaliteit van het optreden is niet onvergetelijk, maar het enthousiasme staat buiten kijf en niemand van de medewerkers maakt zich er gemakkelijk van af. Soms is het om jaloers op te worden. Alles wat ons vroeger als kind verboden werd – tong zover mogelijk uitsteken, rare bekken trekken en grote ogen opzetten – is hier tot kunst verheven. De afsluitende maaltijd valt zeker niet tegen. Er kan worden genoten van een smakelijk buffet met verschillende soorten vlees en groente – ook vegetarisch eten is mogelijk – en vooral de toetjes, bestaande uit vers fruit en heerlijke Pavlova, vinden in grote mate aftrek. Na de afscheidszang en de terugrit, die ook weer heel hilarisch is, met talloze rondjes om de roundabouts en het zingen van alle volksliederen van de in de bus aanwezige nationaliteiten, kan worden vastgesteld dat je wel een kniezoor moet zijn om aan dit avondje uit geen genoegen aan te beleven.
 
Zondag 13 februari
Terwijl enkele avonturiers met een helikopter vulkanen bezoeken en het grootste deel van de groep vandaag kiest voor een interessante begeleide wandeling door het enige oerbos (tropische regenwoud) van Nieuw-Zeeland met gigantische redwoodbomen, nemen wij een dagje rust. We verwachten nog wel meer wandelmogelijkheden en een wat onwillige voet heeft ook recht op rust. Zo kunnen we genieten van de mogelijkheden die dit hotel – misschien wel het mooiste van de reis – te bieden heeft. Eerst wat uitslapen, want daarvan is nog niet veel gekomen en dan slow-slow. Het heerlijk verwarmde zwembad hebben we helemaal voor onszelf, er is tijd om ons in te lezen voor de komende dagen en ook ons eigen buitenbadje komt aan de beurt. Het lijkt wel vakantie!
 
Maandag 14 februari
Er staat een dag te wachten met veel natuurschoon. Dat begint al snel na het vertrek met het thermale wonderland van Wai-o-Tapu. Na wat bubbelende modderpoelen onderweg, komen we in een uniek landschap, waar de meest onwaarschijnlijke kleuren in de constant bewegende en geurende landschappen voor een indrukwekkende ervaring zorgen. Dat je daar via prettig aangelegde paden en plankieren zo doorheen kunt lopen is uniek. Daarentegen is het om 10.20 u. opwekken met zeepsop van de iets verder gelegen geiser met de naam Lady Knox eerder teleurstellend dan spectaculair, vooral door de klaarstaande tribunes, die het geheel nog meer op een circusact laten lijken. Dit bezoek wordt gevolgd door een kijkje op een gigantische geothermische centrale, waar de chauffeur graag even een stukje voor om rijdt. Via de Hukawatervallen is het niet ver meer naar Taupo, waar geluncht en gewinkeld kan worden. Twee van onze avontuurlijkste medereizigers kiezen ervoor om te sky diven. Nadat beiden instructies hebben gekregen en aan boord gaan van het vliegtuigje, wacht de groep in spanning hun terugkomst af. Op het moment van de veilige landing worden zij met gejuich binnengehaald en even later kunnen de spectaculaire beelden van hun vlucht worden bekeken in het filmzaaltje van het vliegveld. Opgelucht kunnen we daarna langs Lake Taupo verder naar het Natuurpark Tongariro. Hier liggen drie prachtige, veelal nog actieve vulkanen in een verder vrij vlak landschap. We verblijven in de Discovery Lodge, een beetje basic, maar schoon en met ruime kamers. Er is hier geen mogelijkheid om ergens anders te eten dan in het restaurant bij het hotel, maar dat is beslist geen straf.
 
Dinsdag 15 februari
De koffers worden deze ochtend gepakt voor de reis naar Napier, maar voor het zover is staat er nog het nodige op het programma. Drie helden gaan de uitdaging aan van de zeven uur durende trekking naar de Tongarirovulkaan en moeten daarvoor al zeer vroeg uit de veren. Een ander groepje wil graag vliegen over de drie vulkanen, maar dit wordt helaas verhinderd door de vrij laaghangende bewolking, die ervoor zorgt dat er geen vluchten worden uitgevoerd. Enigszins noodgedwongen gaan de mensen die zodoende niet kunnen vliegen met de rest van de groep mee voor een pittige twee uur durende wandeling, op zoek naar een waterval halverwege. Lopend door een afwisselend landschap, met heidevelden, bossen en kale vlaktes met hier en daar lavaformaties, kan vanuit steeds andere hoeken worden genoten van het uitzicht op de vulkanen, waarvan de prachtige Mount Doom (eigenlijk Mount Ngauruhoe) uit The Lord of the Rings de meest kenmerkende is. Na de koffie en een middaghapje halen we onder applaus onze drie meest sportieve reisgenoten Sergio, Wim en Hennie binnen, die schijnbaar ongebroken de zware 17 kilometer lange tocht hebben volbracht. In de bus hebben ze dan gelegenheid om hun tekort aan slaap in te halen. Voor we Napier bereiken stoppen we even bij de waterval van Waipunga, die zeer fraai in drie delen naar beneden dendert en de laatste kilometers rijden we door uitgestrekte gebieden met wijngaarden en fruitbomen. De binnenkomst in het centrum van de stad aan de kust is verrassend: overal prachtige Art Deco gebouwen, als een soort filmdecor. We mogen twee nachten verblijven in het klassieke Masonic Hotel, dat meteen na de alles verwoestende aardbeving van 1931 is gebouwd. Weliswaar is de inrichting niet meer van deze tijd, maar het verblijf in deze unieke sfeer, met ook nog eens een ouderwets dakterras wordt graag voor lief genomen.
 
Woensdag 16 februari
Wij hebben vandaag een afspraak met vrienden die in Napier wonen, maar anders zouden we zeker met de rest van de groep naar Cape Kidnappers gegaan zijn, om de Jan van Genten te bekijken. Dit gemis hebben we later ingehaald, dus kunnen we er toch verslag van doen. Er zijn twee mogelijkheden om de kolonie te bezoeken: per tractor en per bus. De eerste mogelijkheid is voor Djoser moeilijk te organiseren, omdat de tractoren alleen bij eb kunnen rijden, en dat is elke dag weer op een ander tijdstip. Wij hebben het wel kunnen doen; het was een erg leuke, vier uur durende ervaring. Humoristische begeleiders, die handig gebruik maken van het aanwezige gezelschap – in ons geval twee tractoren met schoolkinderen en twee met gasten uit allerlei landen – draaien onderweg een complete show, met allerlei informatie over de hoog optorende kliffen. Aan het eind zie je al de eerste groepen vogels en er wacht dan een flinke klim van ruim een half uur, om te eindigen bij de plek waar ook de bussen van de andere excursie samenkomen: de grote kolonie met schreeuwende, stinkende en steeds bewegende witgele vogels, die in deze tijd van het jaar vooral bezig zijn met het voederen van hun nog zwart-witte jongen. Medereizigers hebben ons verteld dat de bustocht ook meer dan de moeite waard is. Deze gaat door een prachtig natuurgebied dat in particuliere handen is en zodoende niet op eigen gelegenheid gedaan kan worden. Na afloop van de bustocht komt iedereen elkaar weer tegen in de gezellige autoluwe binnenstad van Napier, waar het goed wandelen en winkelen is. ’s Avonds nemen we met z’n allen afscheid van Charlie, die ons morgen gaat verlaten. We doen dat op zijn verzoek in het RSA (The Returned en Services Association), een stichting die opgezet is voor oorlogsveteranen en gerund wordt door vrijwilligers. Het eten is simpel in huiskamerstijl, maar erg smakelijk en voor velen een verademing na al het eten in restaurants. Daarnaast kost het bijna niets. Wij betaalden voor twee buffetmaaltijden en twee grote glazen huiswijn $ 47,- (omgerekend ongeveer € 25,-).
 
Donderdag 17 februari
We vertrekken om half 8 in de regen en dat valt een beetje tegen, want Napier heeft de naam het meest aangename klimaat van Nieuw-Zeeland te hebben; het is er gemiddeld 5 graden warmer dan in Taupo. Hoe dan ook, we rijden op een koffiestop na in één ruk door naar Wellington, waar we al om half 1 kunnen inchecken in het Comfort Hotel in Cuba Straat. Dit hotel is het armoedige broertje van het Quality Hotel en dat is te merken. Alles is weliswaar schoon, maar erg klein, zowel de kamer als het bed en de badkamer. Je krijgt een beetje het gevangenisgevoel, mede door het ene hoog geplaatste raam. Cuba Street vergoedt veel, want hier is het gezelligheid troef, vrijwel in het centrum van de stad, met veel eethuisjes en straatartiesten. De zon is inmiddels ook doorgebroken en het is goed vertoeven in het nieuwe centrum en langs de haven. In het Te Papa museum kun je wel een hele dag doorbrengen, maar wij willen na een uurtje meer opzuigen van deze vriendelijke stad. We nemen een retourtje met de cable car en raden iedereen af om dat te doen. Met een enkele reis ben je boven, waar je een prachtig uitzicht en een museumpje hebt en de botanische tuin begint. In de tuin gaat het bergafwaarts en voor je het weet ben je beneden in de rozentuin en zul je weinig behoefte hebben om weer naar boven te lopen. Aantrekkelijker is het om af te dalen naar de binnenstad, langs de begraafplaats van veel prominenten, tot de parlementsgebouwen met de Beehive, waar op bepaalde momenten gratis rondleidingen mogelijk zijn. Niemand zal er moeite mee hebben in de buurt van het hotel een aantrekkelijk eethuisje te vinden.
 
Vrijdag 18 februari
We hebben nog een hele ochtend in Wellington en dat is geen straf. In het zonnetje koffie op een terras, slenteren in het havengebied en een tweede bezoek aan Te Papa, zorgen ervoor dat we klaar zijn om het Noorder Eiland te verlaten. Daarvoor worden we tegen het middaguur naar de terminal van de Interislander vervoerd. We checken in alsof het een vliegtuig betreft en even na 2 uur klimmen we op advies van Arno snel naar boven om buiten een plekje in de zon te bemachtigen. Daar genieten we van het uitzicht op de hoofdstad, die langzaam uit het zicht verdwijnt. Als dat het geval is, draaien we ons om, zodat we kunnen zien hoe het Zuider Eiland steeds dichterbij komt. Via allerlei groene eilanden en landtongen varen we ruim 5 uur na ons vertrek de haven van Picton binnen, daarbij welkom geheten door onstuimig opspringende dolfijnen. De ontscheping verloopt snel en onze nieuwe bus met chauffeur Kevin brengt ons na een winkelstop in ruim twee uur naar hotel Beachcomber Motor Inn, in een buitenwijk in Nelson. Met dit hotel is niets mis. Prachtige grote kamer met dito bed en badkamer, gelegen in een buurtje met aantrekkelijke restaurants. Van Mc Donald’s tot steakhouse, pizzeria, Mexicaan en Duits schnitzelparadijsje.
 
Zaterdag 19 februari
Degenen die naar het Abel Tasmanpark willen, zitten al om kwart over 7 in de bus en kunnen een uur later aan de koffie om zich voor te bereiden op de activiteit die ze gekozen hebben. In onze groep zijn er kajakkers, catamaranvaarders en wandelaars. De kajakkers maken ook nog een wandeling, de mensen op de catamaran kunnen lekker genieten van het mooie weer op het water en wij als wandelaars worden met een boot afgezet op een strandje en later bij een ander strandje weer opgehaald. De mooie witte stranden zien er aantrekkelijk uit, maar de eerste zandvliegen bederven het plezier een beetje. Ze zijn klein, geniepig en laten flinke bulten achter, waar je bijna een week later nog last van hebt. Een ander minpuntje is de boot van Wilson die defect blijkt te zijn. De concurrent brengt ons graag weg, maar na de mooie 5 kilometer lange wandeling van Tonga Bay naar Banks Bay stokt de service een beetje. We mogen nog wel mee naar een ander strandje, maar daar moet Wilson ons dan maar ophalen. Dat gebeurt na flinke vertraging met veel omhaal, doordat de wat aftandse boot niet dichtbij de oever kan komen en met rubberbootjes mondjesmaat mensen kunnen worden overgezet. Het gevolg: veel natte schoenen en een grote groep Djosergangers die tot kwart over 6 moet wachten totdat de groep weer compleet is. Sommige kajakkers zijn daarvoor al hotsend en klotsend met kleine speedbootjes in misselijke toestand op hun eindbestemming aangekomen en een enkele andere pechvogel heeft bij een misstap op de catamaran voluit kennisgemaakt met het water in de Tasmanzee, waarbij de camera gelukkig ongedeerd blijft. Eindelijk het oude Djosergevoel!
 
Zondag 20 februari
We zijn inmiddels alweer twee weken onderweg en hebben vandaag een reisdag met een paar onvergetelijke onderbrekingen. Vanuit Nelson rijden we naar het zuidwesten en bij de zee aangekomen is er gelegenheid de Cape Foulwind Walkway te volgen. Wie dat niet doet, die mist wat. De tocht gaat langs een wat glooiend pad en volgt de schitterende kustlijn. Prachtige vergezichten op het strand, uit de zee oprijzende rotsformaties, aan de andere kant het berglandschap met een variatie aan groentinten en lopend door een zee van struiken en kreupelhout is het genieten voor de natuurliefhebber. Na ruim een uur lopen komt er nog een beloning, als er een kolonie zeeleeuwen ligt te zonnen op de rotsen van Tauranga Bay. Alsof dit nog niet genoeg is, krijgt de groep aan het eind van de tocht een heerlijk ijsje aangeboden van de reisleider. Terwijl daarvan genoten wordt, hopen de weka’s (een soort brutale boskippen) dat er voor hen ook nog een hapje mee te pikken valt. Verder op de route wordt nog van een fraai uitzichtpunt genoten, maar dat valt in het niet bij een wandeling langs de Pancake Rocks bij Punakaiki. Tussen de metershoge flaxen (planten waar de oude Maori’s al touw van maakten), leidt het pad naar deze unieke rotsformaties, die door hun grillige vormen zeer fotogeniek zijn. Wij hebben niet het geluk dat de zee zich met donderend geweld op en tussen de rotsen beukt, maar je kunt niet alles hebben. Dat kunnen we ook niet in het Revingstons Hotel in Greymouth, dat gerust een dieptepuntje in de accommodatie genoemd kan worden. Waarschijnlijk omdat koningin Elizabeth hier in de vijftiger jaren een keer heeft overnacht, wil men alles in de oude staat houden. Het is dus een beetje behelpen, maar gelukkig maar voor één nachtje. De copuleuze maaltijden die in het bijbehorende restaurant geserveerd worden zorgen voor enige compensatie.
 
Maandag 21 februari
Om 8 uur vertrekken wij en gaan verder naar het zuiden, met als eerste stopplaats Hokitika. Dat wordt al om half negen bereikt en is bedoeld als koffiestop. Van die koffie kan worden genoten in The Teapot, een tentje waar inderdaad een indrukwekkende verzameling theepotten staat. Het vriendelijke plaatsje heeft een groot aanbod van aardige (souvenir)winkels, die om negen uur open gaan. Vooral jade is in alle soorten en maten te koop, maar ook producten van opossumpels, schaapswol en schelpen zijn rijk vertegenwoordigd. Voorlopig is dit de laatste gelegenheid om iets te kopen, want we trekken verder door een natuurgebied, met bergen en bossen. Door die bergen komen gletsjers uit in het regenwoud en dat is een vrij zeldzaam verschijnsel. We krijgen de gelegenheid om de Franz Josef Glacier op korte afstand te bekijken. Een indrukwekkend schouwspel, maar ook een beetje dramatisch, als we op borden zien hoe snel de gletsjer de laatste jaren in omvang afneemt. Om half 2 bereiken we Heartland Hotel Fox Glacier en dat is een verademing na de benauwde kamer van gisteren. Ruim en van alle gemakken voorzien, zo hebben we het graag! In Fox Glacier is er een scala van mogelijkheden om hier de natuur en/of de gletsjer te verkennen. Helaas speelt het weer nu spelbreker. Tot vandaag waren er wat regenbuitjes die geen naam mochten hebben, maar vanmiddag is het niet leuk meer. Vliegtochtjes worden geannuleerd, wandelingen vallen in het water en degenen die toch de gletsjer op willen moeten de nodige ontberingen ondergaan. Dat neemt niet weg dat vrijwel iedereen toch probeert in deze druilerige omstandigheden iets mee te pikken van de prachtige omgeving. Wij kiezen voor de twee uur durende wandeling door het bos, die talloze mooie vergezichten op de gletsjer te bieden moet hebben. Dit regenwoud is van een sprookjesachtige schoonheid, ondanks of misschien wel dankzij de regen. Grillig gevormde bomen, overwoekerd met mos, reusachtige boomvarens en bizarre struiken in alle denkbare kleuren groen, geven ons het gevoel op een andere planeet te zijn. Een honderd meter lange wiebelbrug over een kolkende waterstroom brengt ook nog eens een vleugje avontuur, maar helaas, de beloofde uitzichten op Fox Glacier blijven beperkt tot een klein uitzichtpuntje, waar heel in de verte iets van de ijsmassa te zien is. Wat dat betreft zijn we blij dat we eerder op de dag een beter beeld hadden van Franz Josef. Anderen vertellen ons dat het met de helikopter landen en daarna lopen op de gletsjer meer dan de moeite waard is, ondanks de mistroostige omstandigheden.
 
Dinsdag 22 februari
Een gedenkwaardige dag staat ons te wachten. Het weer lijkt definitief van slag, want na een hele nacht regen is het ook bij ons vertrek richting Queenstown nog lang niet droog. Na de koffiestop bij een zalmkwekerij, maken we een korte wandeling door weer  zo’n sprookjesbos met drie blauwe poelen en strijken daarna argeloos nabij Wanaka neer bij een uitspanning waar geluncht kan worden. De soep smaakt heerlijk op deze wat koude en natte dag en als we om 9 minuten voor 1 nog even wat rondneuzen in het bijbehorende winkeltje, zijn we ons er nog niet van bewust welk drama zich aan de andere kant van het eiland afspeelt. Dat wordt pas om twee uur duidelijk, als chauffeur Kevin heeft getankt en ons diep geschokt op de hoogte stelt van de hevige aardbeving in zijn woonplaats Christchurch. Hij heeft contact gehad met zijn vrouw en het blijkt dat ook hun huis niet gespaard is gebleven. De verslagenheid in de groep is groot en de fraaie route over de hoge pas naar Queenstown kan daar geen verandering in brengen. Pas bij de 45 meter hoge Kawarau Bridge, waar de allereerste bungy-jumpers hun gang konden gaan en waar nog elke minuut gesprongen wordt, keren we weer een beetje terug in de werkelijkheid. Aangekomen bij onze kamers in Queenstown Lakeview Holiday Park besluit Kevin meteen door te reizen naar Christchurch om de situatie thuis te onderzoeken. We worden ondergebracht in flinke kamers, terwijl ook gebruik gemaakt kan worden van de faciliteiten van de gezamenlijke keuken. De tv blijft de rest van de dag aan, om te zien wat zich in het getroffen gebied allemaal afspeelt.
 
Woensdag 23 februari
Het leven gaat door, ook voor ons, al is er natuurlijk veel onzekerheid over het vervolg van de reis, nu Christchurch afgesloten is van de buitenwereld. Achter de schermen bij Djoser wordt gezocht naar oplossingen. Queenstown is de hoofdstad voor mensen die spannende dingen willen doen en daarvan hebben we er een paar in de groep. Deze gaan of zeer wild watervaren met de Shotover, of per jeep op safari langs plekken waar opnames zijn gemaakt voor The Lord of the Rings. Het enthousiasme over deze excursies is na afloop erg groot. De wat bedaardere rest doet het rustig aan met een boottochtje naar Walter Peak High Country Farm. De stokers van het stoomschip de Earnslaw uit 1912 doen hun werk nog net zoals een eeuw geleden en vanaf het dek kan iedereen daarvan getuige zijn. Aangekomen bij de boerderij, wordt een demonstratie van het schapen hoeden en scheren  gegeven en kan worden genoten van de prachtige omgeving. Na de heerlijke High Tea keren we terug naar het stadje, waar de zon inmiddels is gaan schijnen en de sfeer uiterst gemoedelijk is. Tegen de avond komt Arno met het bericht dat het reisschema wordt aangepast. We gaan een dag naar Dunedin en daarna meteen naar het vliegveld van Christchurch om de laatste twee dagen in Auckland door te brengen. Voor ons en een ander koppel wordt een oplossing gezocht, want wij hadden tevoren al gepland vanuit Christchurch door te vliegen naar andere bestemmingen.
 
Donderdag 24 februari
Ondanks alle beslommeringen, die Arno een deel van zijn nachtrust hebben gekost, weet hij toch nog energie te vinden om aandacht te besteden aan een jarige in ons gezelschap. Toegezongen door de groep, versierd met slingers en ballonnen en verrast met een prachtig fotoboek van Nieuw-Zeeland voelt Guri zich jariger dan ooit. De ongelukkige Kevin is teruggekeerd en gaat ons weer vervoeren. Zijn vrouw heeft zich bij hem gevoegd, want thuis blijven in haar eentje, temidden van de troosteloze chaos, is voor haar geen optie. Na een betrekkelijk korte rit arriveren we om 2 uur in Te Anau, waar eerst even excursies geboekt worden, om vervolgens door te rijden naar Te Anau Great Lakes Holiday Park. Dat is een mond vol voor een niet heel luxe hotelcomplex. Om de conditie wat op peil te houden lopen wij een stukje om het Lake Te Anau in de richting van een parkje waar de zeldzame takahe te vinden moet zijn. Dit is – evenals de kiwi – een bijna uitgestorven loopvogel die hier in een beschermde omgeving wordt opgevangen. Zo heel veel vogelsoorten zijn er niet in Nieuw-Zeeland, en de meeste loopvogels worden ernstig bedreigd doordat opossums en andere ingevoerde vijanden zich tegoed doen aan de eieren en kuikens. De takahe is prachtig blauw met een rode kop en het deed ons genoegen een koppeltje van deze exemplaren te kunnen zien. Een grote versie van het dier is in het centrum van het dorp te bekijken, maar de werkelijkheid is fraaier. Om een uur of 6 gaan we aan boord van de Luminosa. Het schip vaart een mooi tochtje over het indrukwekkende meer, om ons af te zetten bij de entree van de glimwormengrot. Daar krijgen we wat informatie over de leefwijze van dit diertje en worden dan in groepen van 14 verder begeleid. De meningen over dit uitstapje zijn verschillend. Wij hadden enthousiaste verhalen gehoord over prachtige en indrukwekkende glimwormgrotten bij Kawakawa en Waitomo op het Noorder Eiland, maar kunnen dat enthousiasme niet delen als het over deze grotten gaat. De negatieve punten op een rijtje: eerst twintig meter zwaar bukken, om dan in een koude, natte, druppelende en donkere omgeving te komen, waar het lawaai van vallend water zo gigantisch is, dat de gidsen onmogelijk te verstaan zijn. Als deze hindernissen zijn genomen word je in een klein bootje geperst. Het is weliswaar stil, maar nu mag er niets gezegd worden om de groene griezeltjes niet te storen. Het is aardedonker en je bent helemaal overgeleverd aan de gids, die gedurende een kwartier langs een touw probeert je weer terug te krijgen op de plaats waar je bent ingestapt. Ondertussen moet je je claustrofobische gevoelens proberen te onderdrukken en genieten van de groene lichtjes boven je, die verdacht veel lijken op  ledlampjes in de kerstverlichting van tegenwoordig. Als je thuis vertelt dat je daar ook nog een aardige prijs voor moet betalen, zullen ze je niet geloven. Toegegeven: die ondergrondse watervallen zijn heel bijzonder.
De maaltijd in het gezellige eetcafé Ranch is ons deze avond goed bevallen!
 
Vrijdag 25 februari
Deze dag moet een van de hoogtepunten van de reis worden. Al dagenlang zijn de weersverwachtingen voor Milford Sound niet best en we vrezen dan ook het ergste, ondanks de toezegging van Arno dat de tocht in de regen misschien nog wel mooier is, door de tientallen watervallen die voor een uniek schouwspel zorgen. Met vrijwel de hele groep hebben we voor deze excursie gekozen en we worden niet teleurgesteld. De busreis duurt van half 8 tot half 11, met enkele onderbrekingen op plekken die de moeite waard zijn, zoals o.a. Mirror Lake. De tocht begint met wat donkere luchten die nog niet veel duidelijkheid brengen in de te verwachten weersomstandigheden, maar is verder overdonderend: schitterende bossen, ruige bergtoppen, prachtige wolkenformaties, laaghangende mist, eindeloze vergezichten, een tunnel met een verhaal en aan het eind de fjord. Als bijzonderheid hebben we een bus die naar achteren omhoog loopt en extra ramen in het dak heeft, zodat iedereen optimaal de uitzichten in zich op kan nemen. Op het moment dat we aan boord van ons schip kunnen, breekt de zon door en lacht het leven ons toe. We varen ruim twee uur door de fjord en worden bijgepraat door een ervaren begeleider die ons wijst op alle flora en fauna die we passeren, terwijl we genieten van de rust en de bijzondere sfeer die op dit kunstwerkje van de natuur heerst. Met een voldaan gevoel kan de lunchbox worden aangebroken en na de terugtocht met de bus onder de blauwe hemel weten we: dit was echt een hoogtepunt.
Eenmaal in het hotel krijgen we nog een prettige verrassing van Arno te horen: men heeft voor ons en het duo Ad en Thea twee nachten een hotel kunnen boeken in Christchurch, terwijl bekend is, dat er vrijwel geen kamer meer beschikbaar zou zijn. Grote klasse van Djoser om dit voor elkaar te krijgen!
 
Zaterdag 26 februari
Het is nog fris als we om 8 uur vertrekken en al snel verandert het landschap, nu we in oostelijke richting rijden. Wij zitten deze keer voorin de bus en tellen in een uur tijd tien doodgereden opossums. Niemand die daarom treurt, want ze komen hier niet van nature voor, maar zijn door de mens ingevoerd, en vormen door het ontbreken van natuurlijke vijanden een grote plaag. De bergen komen achter ons te liggen en het landschap begint op Schotland te lijken. Niet vreemd dus, dat de Schotten zich gevestigd hebben in Dunedin, waar we om 12 uur arriveren. Eigenaardig genoeg passeren we onderweg de dorpjes Gore en Clinton, die natuurlijk om opmerkingen vragen. Na een panoramische blik op Dunedin vanaf een hoge plek, bezoeken we het oude treinstation dat één en al nostalgie uitstraalt. In het hart van de stad ligt het Octagon, waar we enige tijd krijgen om een hapje te eten en wat rond te lopen. Het Cargills Quality Hotel, waar we onverwachts gehuisvest worden, valt zeker niet tegen. Keurige kamers en niet ver van het centrum, voor wie daar naartoe wil. Ook de botanische tuin is op loopafstand. Een groot deel van de groep kiest voor een excursie naar Otoga Peninsula en de kust, om daar o.a. albatrossen en pinguïns (?)  te zien. ’s Avonds nemen we met een groepsmaaltijd alvast afscheid van de zwaar getroffen Kevin en zijn vrouw Kay, die langzaam bijkomt van de verschrikkingen die zij heeft moeten doorstaan.
 
Zondag 27 februari
Kevin heeft voor ons een toeristische route uitgekozen, om de stad Dunedin te verlaten. Eerst mogen we ons verbazen over de steilste straat ter wereld, genaamd Baldwin Street. De 350 meter lange weg heeft op het steilste punt een stijgingspercentage van 35%. Voor elke 2,86 meter horizontaal afgelegd gaat de straat 1 meter omhoog. Dan volgen we de weg die de postkoets vroeger nam en komen zo op plekken die vanuit de hoogte mooi uitkijken op de stad en de haven. Onze koffiestop vindt plaats op een aantrekkelijk punt. Vanaf het terras hebben we zicht op de heel speciale boulders op het strand van Moeraki. Deze tot 4 meter hoge bollen, die er al miljoenen jaren liggen, worden natuurlijk ook van dichtbij geobserveerd en gefotografeerd, want zo’n buitenkansje laat je niet liggen. Zonder de aardbeving zouden we hier niet geweest zijn. Via het pittoreske Oamaru en de lunch in Timaru komt het moment dat de vier “afvallers” de rest van de groep gaan verlaten. Wij worden in Christchurch op 3 kilometer van het rampgebied keurig afgezet bij het prachtige Coachman Motel en de andere 16 rijden door naar het vliegveld, om daar ’s avonds nog de vlucht naar Auckland te maken.
 
Hier houdt wat ons betreft het verslag op van de reis die wij als groep hebben gemaakt. In Christchurch hebben wij ons afzijdig gehouden van de plekken waar narigheid is. Wel zijn we tijdens een wandeling om de campus van de universiteit onder de indruk van de tientallen studenten die aan het eind van de dag met bedrukte gezichten en scheppen op hun schouder terugkeren van hun vrijwilligerswerk in het centrum. Het is hartverwarmend om te zien hoe deze jongelui zich inzetten bij het ruimen van de onmetelijke hoeveelheid puin, zoals het ook een goed gevoel geeft dat zowel in deze stad als in de rest van Nieuw-Zeeland (wij hebben nog vier dagen in Napier doorgebracht) een enorm gevoel van solidariteit heerst met de slachtoffers. Overal wordt geld ingezameld en op vele plaatsten hangen uitnodigingen om te komen praten over je verdriet, als je daar behoefte aan hebt.
De rondreis door Nieuw-Zeeland is dus niet helemaal gegaan zoals tevoren gedacht werd. Velen hadden nog graag even wat walvissen willen spotten bij Kaikoura, sommigen missen nu een prachtige treinreis en natuurlijk hadden we graag het mooie centrum van Christchurch bekeken. Dat dit door het natuurgeweld niet mogelijk was, is maar een nietig schijntje van de tegenslag die de echte slachtoffers en nabestaanden moeten verwerken. We zijn de medewerkers van Djoser zeer erkentelijk voor alle inspanningen die zij zich hebben getroost om de overlast voor ons zo beperkt mogelijk te houden. Wat ons betreft kon het niet beter. Dat geldt zeker ook voor onze reisleider Arno, die al voor de ramp liet zien uit het goede hout gesneden te zijn, maar ook later onder moeilijke omstandigheden zijn goede humeur niet verloor en alles heeft gedaan om het voor ons een onvergetelijke reis te maken.
Dat we bij thuiskomst van Djoser ook nog eens een prachtig boeket bloemen mochten ontvangen, geeft ons een nog warmer gevoel dan we al hadden.
 
Sjaak Pielaet
Guri ter Plegt
 
 

Klantwaardering

8,9

Een adembenemend mooie en tegelijk actieve reis waar je de m...
Een adembenemend mooie en tegelijk actieve reis waar je de mensen en hun cultuur snel leert kennen. In deze reis worden alle highlights op het Noorder- en het Zuidereiland aangeboden om te bezoeken en krijg je al snel de schoonheid van Nieuw-Zeeland te zien.

Hans V. - 8,0
Terug naar boven