Nieuw-Zeeland

Nieuw Zeeland - 25 dagen

Dag 1: Na in de ochtend de huurauto terug te hebben gebracht, heeft de groep zich verzameld bij de Starbucks van het vliegveld. Hier hadden we onze eerste kennismaking met elkaar.

Samen zijn we gaan inchecken voor de vlucht. Dit ging niet zo heel soepel. Men had wat moeite om onze reservering voor de eerste vlucht te vinden. Gelukkig was onze reservering wel te vinden met het nummer van onze E-ticket, waardoor we in ieder geval mee konden. Voor de tweede vlucht konden we alleen geen boardingpas krijgen. Dit kan wel in Kuala Lumpur. Gelukkig waren we in het systeem wel al bekend voor de tweede vlucht.
Het weer zat ons ook mee deze dag. Schiphol was niet afgesloten vanwege het winterweer, waardoor we op tijd vertrokken richting warmere oorden.
 
Dag 2: Na een vlucht van 11,5 uur kwamen we in de ochtend aan in Maleisië. Omdat onze koffers direct doorgezet werden naar de volgende vlucht, waren we snel door de douane. Hier hebben we ook eerst onze pas gehaald voor de tweede vlucht. Daarna zijn we per busje naar ons hotel gereden nabij het vliegveld. Hier konden we even bijkomen van de vermoeiende reis.
Met een paar mensen ben ik naar de hoofdstad Kuala Lumpur gegaan. Vanaf het hotel konden we instappen op de KLIA-express, de trein tussen Kuala Lumpur en het vliegveld. Hierdoor waren we met een klein half uurtje midden in de stad. Met een Hop-on-hop-off bus zijn we een rondje gaan rijden door de stad. Dit rondje duurt ruim drie uur, maar komt wel langs allerlei bezienswaardigheden. De meest bekende is natuurlijk de Petronas Twin Towers. Deze torens zijn in de bus vanuit allerlei hoeken zeer goed te zien. Natuurlijk zijn we bij deze stopplaats uitgestapt.
Op maandags is de Petronas Twin towers alleen gesloten voor toeristen. Hierdoor konden we dus niet naar de beroemde brug. Maar Christel, een van mijn medereizigers, kende iemand die in de toren werkt. En dankzij hem kon ik toch nog mee naar boven. Vanuit de 43ste verdieping hadden we dan ook een schitterend uitzicht over de stad.
Terug in de bus kwamen we midden in een tropische bui terecht. Binnen een paar minuten waren de straten bijna compleet blank en leek het wel alsof je erover kon raften.
Per trein zijn we weer terug gereden naar het hotel, waar nog even konden uitrusten tot we rond 7 uur weer vertrokken naar het vliegveld. Hier waren we mooi op tijd en doordat we onze boardingpas al hadden, hadden we nog tijd genoeg bij de taxfree shops. Om half 10 ’s avonds vertrokken we naar onze eindbestemming.
 
Dag 3: De vlucht naar Nieuw-Zeeland duurde toch nog langer dan ik had verwacht. Als je op de kaart kijkt, lijkt het alsof je in Maleisië al over de helft van de tocht bent, maar het blijkt toch echt pas het halverwege punt te zijn. En met 10,5 uur vliegen kwamen we aan het begin van de middag pas aan in Auckland.
We waren vooraf al op de hoogte van de strenge controle bij de douane. Maar het ging toch een stuk sneller van verwacht. Al is de biologische check toch wel apart. Bij de uitgang werden we opgewacht door onze reisbegeleidster: Christine, en onze buschauffeur voor het noordereiland: Charlie.
Voordat we naar het hotel reden, zijn we eerst naar Mount Eden gereden. Het is een uitgedoofde vulkaan van ongeveer 196 meter hoogte. Van hieruit hadden we een schitterend uitzicht over Auckland en met name de skyline van de binnenstad.
Bij het hotel hadden we nog wat tijd voor onszelf. ’s Avonds zijn we gezamenlijk naar een restaurant gelopen bij de haven. Hier hadden we een gezellig diner, waarna ieder wel op tijd naar bed is gegaan.
 
Dag 4: Vandaag hadden we tijd om de stad te verkennen. ’s Ochtends zijn we naar de opstapplaats gelopen van de Hop-on-hop-off bus. Hiermee kwamen we ook langs de verschillende bezienswaardigheden van de stad. Aangekomen bij het Auckland War Memorial Museum ging de groep uit elkaar. Enkelen gingen het museum bekijken. Ik ben met Isabel en Claudia op een andere bus overgestapt die het zuidelijke deel van de stad liet zien.
In de bus was het erg gezellig met een “strenge” buschauffeuse. Vooral bij de stopplaats Mount Eden moest ze op haar strepen staan om het reisschema niet in de war te gooien.
Bij de Auckland Zoo zijn we uitgestapt. We hebben een kaartje gekocht en hebben binnen diverse dieren bekeken. Ook zijn hier natuurlijk enkele dieren te vinden die alleen in Nieuw-Zeeland te vinden te zijn. Zo ook de meest bekende: de Kiwi. Doordat deze vogel een nachtdier is, zullen we het in het wild niet snel tegenkomen. Maar in een verduisterd hok konden we dit bijzondere beest toch bewonderen. De Kiwi was groter dan ik me had voorgesteld; een soort van kip, maar met een hele lange snavel.
Met de bus hebben we het rondje door de stad voortgezet tot we uiteindelijk weer eindigden bij onze startplaats. Dit was ook de plek waar de bekende Skytower van Auckland staat. Dit 328 meter hoge gebouw is het hoogste op het zuidelijk halfrond. Eenmaal boven hadden we van hieruit weer een schitterend uitzicht over de omgeving.
’s Avonds zijn we met de veerboot naar het schiereiland Devonport gevaren. Hier zijn we langs het strand gelopen naar North Head, een van de oude vulkanen. Ook van hieruit hadden we mooie uitzichten. En doordat diverse zeilboten vanaf Auckland wegvoeren, kregen we een mooi idee van de bijnaam van deze stad: City of Sails.
In een restaurantje hebben we lekker gegeten, waarna we in het avondlicht weer terug voerden naar Auckland. Vanaf de haven en de boot hadden we een mooi zicht op de skyline van Auckland met allerlei lichten.
 
Dag 5: Het was tijd om verder te trekken. Dus ’s ochtends reden we over de Harbor Bridge naar het noorden.
Na ongeveer een uur kwamen we aan bij het Parry Kauri Park. In dit bos staan diverse Kauri bomen. De oudste boom hier is zeker 800 jaar oud en enorm groot. Via een aangelegd pad hebben we een leuk rondje gelopen door dit bos. Onderweg kwamen we ook diverse kerstattributen tegen. Voor de kinderen in de buurt was er namelijk een soort speurtocht aangelegd, waarna ’s middags zelfs de Kerstman op bezoek zou komen. Wij hadden alleen geen tijd om daarop te wachten.
Na onderweg nog even een supermarkt te hebben aangedaan zijn we neergestreken in het Waitangi National Reserve. Boven op een heuvel hadden we onze picknick met een schitterend uitzicht over de zee hadden.
’s Middags hebben we een stuk gelopen over de Waitangi Track, die langs een brede rivier gaat. Soms liep je vlak langs het water, terwijl je na een bocht in de stilte van het bos liep. Halverwege kwamen we ook nog via een vlonderpad door een stukje mangrove. Doordat het eb was, zag de bodem er erg modderig uit. Na ongeveer vijf kilometer kwamen we uit bij het eindpunt, de Haruru Falls. Een kleine waterval als obstakel tussen de zee en de Waitangi rivier. Hier werden we opgepikt door onze buschauffeur, waarna we naar het hotel zijn gereden.
’s Avonds zijn we dit keer niet uit eten geweest, maar hebben we de barbecue opgestookt. Dit ging wel makkelijk, aangezien het een gasaansluiting had. Zo werd het nog een gezellige avond.
 
Dag 6: Al lang voordat de Europeanen Nieuw-Zeeland ontdekten, was dit land al bewoond door de Maori’s. En om dit land echt te kennen is het zeker de moeite waard om meer van de cultuur te leren van dit oude volk. Vandaag gingen we dat ook doen met een speciale interactieve excursie.
Bij de haven van Waitangi werden we opgewacht door drie Maori’s in traditionele (half naakte) kleding. Hier kregen we uitleg over het peddelen van een Waka, een traditionele oorlogskano. Bij goed gebruik van de peddel en een goede samenwerking kan een Waka erg snel door het water glijden.
Op het water gingen we dan ook redelijk snel over de rivier. Ondertussen werden we door onze gids welkom geheten. Hierbij werd ook de natuur bedankt. En door de inspirerende verhalen van de Maori’s, waren we al snel een heel eind stroomopwaarts gevaren. Je vergat bijna om op de schitterende omgeving te letten.
Bij de Haruruwaterval hebben we nog twee mensen opgepikt, waarna we naar de Marae zijn gevaren. De Marae is een dorp van de Maori’s. Maar we mochten hier niet zomaar naar binnen. Hiervoor dient eerst de Powhiri, een formele welkomst uitgevoerd te worden. Hoe dit in zijn werk ging werd tijdens de tocht naar het dorp uitgelegd.
Toen we bij de ingang van de Marae stonden, kwam er uit het dorp een krijger gerend met zijn Taiaha, een rituele speer. Met zijn dreigende taal en gebaren werd een vredesuitdaging gehouden. Aan het eind daarvan wordt er een offer op de grond gelegd die onze leider dan aanneemt. Daarna worden we met een Karanga of welkomstroep het dorp binnen geleid.
Hierna mochten we het ontmoetingshuis betreden. De Wharenui is de plaats waar we officieel welkom werden geheten door het stamhoofd. De taal van de Maori’s klinkt dan ook erg mooi. Na de toespraken van het stamhoofd en onze leider Karel werd de vriendschap tussen de verschillende culturen bevestigd met de hongi, het tegen elkaar drukken van de neus. Het leukste van dit alles was wel dat de krijger en stamhoofd bij ons bezoek de zoon van onze gids was. Na dit bezoek zijn we weer terug gevaren naar de haven. De tijd vliegt echt voorbij bij deze bijzondere ervaring.
In de middag ging ik een tochtje maken in de Bay of Islands op zoek naar dolfijnen. Langs de kust van Nieuw-Zeeland leven diverse groepen dolfijnen, die regelmatig te vinden zijn in dit gebied. Met een speedboot voeren we dan ook langs diverse schitterende kustgebieden en eilanden om de dolfijnen te vinden. Maar de dolfijnen bleven verstopt.
Na een paar uurtjes rondgevaren te hebben kregen we eindelijk bericht van een andere boot dat de dolfijnen gevonden waren. Op snelheid gingen we hier dan ook meteen naartoe. De dolfijnen zwommen vlak langs onze boot en sommigen sprongen zelfs. Dit is iets wat deze dieren niet is aangeleerd.
Het was ook de bedoeling dat we met de dolfijnen zouden gaan zwemmen. Helaas was het water te wild, aangezien je toch flink moet zwemmen om interessant te zijn voor de dolfijnen. En ook waren de dolfijnen erg onrustig. Dit ging voor ons dus niet door. Maar ondanks deze tegenslag was de boottocht erg leuk.
Terug in de haven bleek het hele dorp zo’n beetje uitgerukt te zijn. Vanwege de komende Kerst werd er namelijk een optocht gehouden. Het thema was: Carnaval en Kerst. Het was dan ook een erg vrolijk gekleurde optocht. Een leuk einde van de dag.
 
Dag 7: Vandaag gaan we weer richting het zuiden. Onderweg maakten we eerst een tussenstop bij de Hundertwasser’s Kawakawa Toilet. Dit gebouw is ontworpen door dhr. Hundertwasser en ziet er bijzonder kleurrijk uit. Ook reden we natuurlijk weer langs Auckland.
Halverwege de middag kwamen we in de buurt van Rotorua. Onderweg reden we langs groene heuvels waar soms een rots als een punt uit stak. Dit is veroorzaakt door een vulkaanuitbarsting lang geleden, waarbij de rotsblokken over het land verspreid werden. Rotorua ligt dan ook in een krater van een uitgedoofde vulkaan. Al is de omgeving nog geothermisch actief.
’s Avonds zijn we naar een Maori dorp gegaan. Ook hier werden we op de traditionele manier welkom geheten als gisteren. Alleen hadden we nu een echte krijger die de formele welkomst uitvoerde. Daarna zijn we het dorp in gegaan, waar we middels diverse activiteiten konden zien hoe de Maori’s in vroeger tijden leefden.
De hangi of het avondmaal was 3 á 4 uur van te voren onder de aarde op hete stenen gekookt. Dit is ook een oude manier van koken. In het bijzijn van ons werd dit eten weer opgegraven en klaargemaakt voor het avondmaal. Ondertussen kregen wij een voorstelling in het grote huis met diverse liedjes en dansen. Dit was een hele mooie show. Hierna werden we uitgenodigd in de Wharekai, waar we heerlijk gingen eten. Het eten was dan ook voortreffelijk bereid.
Deze Maori ervaring was anders dan gisteren. Het was meer show om de cultuur te leren kennen. Toch waren beide ervaringen bijzonder op hun eigen manier.
 
Dag 8: Ten oosten van Rotorua is het Urewera Nationaal park te vinden. Hier hebben we een wandeling gepland in het Whirinaki Regenwoud. De weg er naartoe was ook wel bijzonder. Eerst zaten we op een lange rechte doorgaande weg door het Kaingaroa bos. Deze weg leek te eindigen bij een berg, maar bleek ineens over te gaan in een slingerende weg door bergen.
Aangekomen bij de parkeerplaats hebben we eerst een lunchpakketje samengesteld. Hierna kregen we een officiële Maori welkom om het bos te betreden. Tijdens de wandeling vertelde onze gids over de verschillende bomen en planten die in het regenwoud groeien en over de geschiedenis van de Maori in dit gebied van het land.
Het regenwoud was ook bijzonder mooi en divers, waarbij je je soms in een film waande. En de natuur was om de paar kilometer ook weer heel anders. De wandeling liep langs een riviertje tot we bij een waterval kwamen. Deze konden we alleen van bovenaf bekijken, aangezien het verval in een canyon uitkwam. Hier hebben we ook van de lunch genoten. Vanaf de andere kant van de rivier liepen we weer terug naar de auto’s.
Om de spieren te ontspannen van deze wandeling zijn we op de terugweg nog gestopt bij de Waikite Thermal Pools. Rondom Rotorua komt op diverse plekken warm water boven de grond. Bij de baden waar wij heen gingen was het water bij de bron zo’n 90 graden. Maar via diverse poeltjes koelde het water genoeg af, zodat wij van een heerlijk warm bad konden genieten. En met een mooi groenrijk landschap was het dan ook heerlijk ontspannen.
 
Dag 9: Het thermische gebied Wai-o-tapu beslaat zo’n 18 vierkante kilometer, waarvan slechts een klein deel open is voor toeristen. Het park is het grootste thermisch actieve gebied, vol met ingezakte kraters , koude en kokende poelen van modder, water en stoomwolken. Duidelijk een mooi gebied om te bezoeken.
We begonnen bij een kokende modderpoel die buiten het park lag. De grijze modder bubbelde lekker en gaf een duidelijke zwavelgeur af. En toch groeide er allerlei bomen rondom deze poel.
We zijn daarna doorgegaan naar Wai-o-tapu, waarna we een wandeling maakten langs diverse bijzondere poelen en kraters. Het mooiste was toch wel het grote oppervlakte van het schilderspalet. Door de verschillende koude en warme poelen verkleurt deze continu. Daarnaast lag de champagnepoel. Dit heldere water was ongeveer 74 graden en bubbelde door de kooldioxide. De rand hiervan had een heldere oranje, rode kleur. Aan het eind van de wandeling kwamen we nog langs het bad van de duivel, een poel van een heldere groen, opalen kleur.
De lady Knox Geiser werd ontdekt door gevangenen in een werkkamp bij de aanplant van een naaldbos. Na een wasbeurt in de choridebron kwam de bron tot een geweldige eruptie. Dit bleek veroorzaakt te zijn door de zeep die de twee verschillende watertemperaturen in het ondergrondse reservoir deed breken. Sindsdien wordt de geiser dagelijks geactiveerd op een vaste tijd voor de toeristen.
Vlakbij Taupo zijn we neergestreken bij de hukawatervallen. Hier verdeelde de groep zich. Het grootste deel ging hier een mooie wandeling houden. Zelf ben ik met een paar anderen naar het vliegveld van Taupo gereden. Het weer was tegen de middag enorm verbeterd, waardoor het mogelijk was om een mooie activiteit te gaan doen: skydiven.
Na een introductie van de mogelijkheden, kregen we overals en harnassen aan. De zenuwen kwamen toen wel een beetje naar boven. Maar daar tegenover had ik er enorm veel zin in.
Met een vliegtuigje zochten we toen het luchtruim op. Toen we het eerste wolkendek voorbij gingen waren we nog maar op 1,8 kilometer hoogte. We zouden uiteindelijk een hoogte gaan bereiken van 15000 feet of 4,5 kilometer.
Eenmaal op hoogte gingen we een voor een naar de uitgang. En even later viel ik met een snelheid van ongeveer 200 kilometer per uur omlaag. Zo’n vrije val is echt heel gaaf. Het is moeilijk om alle indrukken te beschrijven, want het ging razend hard. Na ongeveer een minuut vrije val werd de parachute geopend, waardoor de snelheid enorm afnam. Het was toen ook mogelijk om met mijn begeleider te praten. Maar ook met een parachute open gingen we met een best vaartje omlaag. Eenmaal beneden gingen we over in een soort glijvlucht, waardoor we rustig aan de grond weer raakten. Dit was echt een hele gave adrenalinekick.
Na afloop konden we de film bekijken van onze sprong. Ook toen de rest van de groep aangekomen was, werd het erg gezellig voor het televisiescherm.
We zijn verder gereden langs lake Taupo, het grootste meer van Nieuw-Zeeland. Het meer van 619 vierkante kilometer is ontstaan, gedurende duizenden jaren door vulkanische explosies. We eindigde de busrit bij een hotel in het nationaal park Tongariro.
 
Dag 10: Tongariro is het oudste nationale park van Nieuw-Zeeland. Het bevat tevens drie actieve vulkanen, Mount Tongariro, Mount Ngauruhoe en Mount Ruapehu. Van de drie vulkanen is Mount Ngauruhoe de meest bekende. Deze klassiek gevormde kegel is bekend als de Doemsberg in Lord of the Rings.
Vanochtend ging de wekker al erg vroeg. We zouden deze dag een dagwandeling houden om deze vulkanen heen. Helaas was het erg regenachtig, waadoor de wandeling werd afgeraden. We zouden onderweg niets zien vanwege de laaghangende bewolking en verder alleen maar nat worden.
In plaats daarvan zijn we naar het plaatsje Whakapapa gereden. Hier hebben we het visitorscentrum bezocht en een film over vulkanen bekeken. Daarna zijn we over de weg een stuk de berg op gereden. Ook tijdens de busrit was het erg mistig. Maar staand op de rotsen was het wel een bijzonder gezicht. Door de diverse vulkaanuitbarstingen groeit er niet veel op het rotsachtige gebied. In de zon moet het vast een schitterend gebied zijn.
We zijn weer terug gereden naar Taupo, waar we de geothermische centrale bezochten. Hier wordt stoom uit de grond gehaald om energie op te wekken. Met deze centrale kunnen ze een groot deel van het noordereiland makkelijk van stroom voorzien.
Vanaf Taupo zijn we in de middag doorgereden naar de oostkust. Hier kwamen we aan in de art-deco stad, Napier. Op het terras van het hotel hadden we een mooi uitzicht over de oceaan. Hier hebben de middag lekker ontspannen voortgezet.
 
Dag 11: Deze ochtend zijn we op safari gegaan naar de Jan van Gents kolonie op Kaap Kidnappers. De naam Cape Kidnappers is ontleed aan een incident waarbij de plaatselijke Maori’s een Tihitiaanse scheepsjongen trachtten te ontvoeren van de Endevour van kapitein Cook.
De tocht die wij gingen doen is de enige, waarbij je tot vlakbij de vogels wordt gereden. Hierdoor reden we per bus over een afgesloten privéterrein van een luxe hotel en golfbaan. De route liep langs de kliffen, waarbij we schitterende uitzichten hadden. Het was deze ochtend nog een beetje mistig, wat de omgeving een beetje sprookjesachtig maakte.
Bij de vuurtoren van Cape Kidnappers waren we ook bij de Jan van Gents. Deze vogels leven als grote groep op een heel klein stukje land, waar ze hun nest maken. Het is dan ook een herrie van jewelste als ze hun nest en klein stukje grond verdedigen tegen de andere vogels. In sommige nesten waren ook kuikens te vinden. Zelfs met de afzetting konden we vlakbij de vogels komen.
Na hier een uurtje vertoeft te hebben onder het genot van een drankje, zijn we weer terug gereden over de kliffen naar het hotel. De middag was verder vrij te besteden. Ik heb het dorp toen een beetje verkend. In ben onder andere naar het aquarium geweest, waar behalve vissen ook veel reptielen en een kiwi te zien waren. En vanaf Bluff Hill had ik een wijds uitzicht over de stad en de haven.
Onze chauffeur Charlie is lid van de RSA, de Returnted and Services’ Association. En omdat dit zijn laatste avond is met ons, neemt hij ons mee naar een exclusief restaurant van deze stichting. Hier hebben we dan ook genoten van een overheerlijk buffet.
 
Dag 12: Ons laatste ritje op het noordereiland ging van Napier naar Wellington, de hoofdstad van Nieuw-Zeeland. In deze stad hadden wij een hotel midden in de binnenstad.
In de middag zijn we naar de botanische tuinen gegaan. Eerst liepen we door de gezellige winkelstraten naar de kabeltram. Deze oude tram brengt je vanuit de binnenstad via een steile helling omhoog naar de botanische tuinen. Eenmaal boven hadden we ook een mooi uitzicht over de stad.
Daarna zijn we door het park weer naar beneden gelopen. De kleurrijke tuinen waren erg mooi om te zien. En door de vele bomen was het drukke verkeer niet te horen. We namen dan ook heerlijk de tijd om alles te bekijken. Redelijk aan het einde van de route was de Lady Norwood Rose Garden. Een formeel aangelegde tuin met diverse kleurige rozen.
Terug naar het hotel liep ik langs de haven. Bij dit voetpad waren ook diverse cafeetjes waardoor het er erg gezellig was.
 
Dag 13: Vanochtend ben ik met Shirley samen op stap geweest. We hadden gelezen dat Weta in een van de buitensteden een museum hadden. En omdat Weta ook een grote contributie had bijgedragen aan Lord of the Rings, leek het ons wel leuk om dit te bezoeken.
Met de bus zijn we hierheen gereden. Alleen wist de buschauffeur niet precies waar het was, waardoor we een paar haltes te vroeg uitstapten. En door het druilerige weer, moesten we nog een eindje lopen. Maar dat was niet zo heel erg, omdat we iets te vroeg waren.
Het museum stelde eigenlijk niet zoveel voor. Er waren verschillende beelden van de figuren uit de films, waaronder natuurlijk een grote Gollum. Ook was er een film over Weta. Hierin lieten ze zien wat ze allemaal voor de films hebben gedaan. Het bleek dat ze al bij veel meer bekende films hadden meegewerkt als ik had gedacht. Tevens doen ze meer dan alleen maar de computeranimaties. Zo was het toch best wel interessant.
’s Middags gingen we dit deel van Nieuw-Zeeland verlaten. Per boot zouden we de overtocht maken naar het zuidereiland. Gelukkig was het al droog geworden, waardoor we heerlijk buiten onze afvaart konden bekijken. We moesten bijna compleet om Wellington heen varen. Het zuidereiland was alleen in de verte bijna niet te zien door de bewolking.
Na een paar uurtjes varen kwamen we bij de eerste eilanden voor de kust. Er doordat het zonnetje de moeite nam om tussen de wolken te gluren, was het een schitterend gezicht om in het fjord te varen. Bijna om elke hoek hadden we nieuwe vergezichten en beboste bergen. Via Queen Charlotte Sound zagen we even later ook Picton liggen, de haven waar we weer aan land gingen.
Eenmaal van boord werden we opgewacht door onze buschauffeur voor het zuidereiland: Kevin. Nadat we alle bagage hadden ingeladen, reden we nog een paar uurtjes door de bergen. Aan het eind van de dag kwamen we aan in het plaatsje Nelson. Hier hebben we in een gezellig piratenrestaurant gegeten.
 
Dag 14: In 1942 werd er langs de kust veel hout gekapt. Een vrouw in Nieuw-Zeeland vond het kustgebied bij Abel Tasman zo mooi, dat ze een brief schreef naar de regering met het verzoek hier een nationaal park van te maken en de houtkap te weren. De regering schreef een brief terug met de melding dat ze het zouden overleggen. De vrouw nam hier geen genoegen mee en schreef een brief naar de regering van Nederland. Nederland gaf daarop het bericht rechtstreeks naar de regering van Nieuw-Zeeland: “Wat leuk dat er een nationaal park wordt vernoemd naar de ontdekkingsreiziger Abel Tasman. En wanneer kunnen we langskomen om deze officieel te openen.” De regering van Nieuw-Zeeland was erg verbaasd over dit bericht, totdat iemand zich de brief van de vrouw herinnerde. Toen werd het snel geregeld en was Abel Tasman Nationaal park een feit. En met zijn gouden stranden en zwart granieten rotsen is het ook werkelijk schitterend.
Het is wel duidelijk dat wij hier vandaag een bezoek aan gaan brengen. Dus op deze zonnige dag reden we naar Kaiteriteri, de opstapplaats voor de boot het park in. Nadat iedereen zijn kaartje had, stapte men op de boot. Als enige die achter bleef mocht ik iedereen wegzwaaien vanaf het strand. Ik zou namelijk eerst gaan zeekajakken.
Vanaf Kaiteriteri zou ik zelf varen naar de naastgelegen baai. Hiervoor waren verschillende tweepersoons kajaks beschikbaar. Omdat ik al wat ervaring had met kajakken werd ik ingedeeld bij een van de begeleiders: Gina. Op deze manier konden we snel naar de anderen toe varen als er onverhoopt wat zou gebeuren. En het was erg gezellig.
De kust voor het nationaal park was echt heel mooi. De goudgele stranden stonden in mooi contrast met de groene bossen, de grijs-zwarte rotsen en de blauwe zee. We deden dan ook rustig aan met onze vaartocht. Onderweg vertelde onze andere begeleider Kat leuke verhalen over het nationaal park.
We eindigden het eerste stuk bij de Split Apple Rock. Dit is een grote ronde rots op een klein eilandje, die door midden is gespleten. Daarna voeren we weer terug naar het strand van Kaiteriteri.
Na de lunch mocht ik eindelijk ook op de boot stappen en verder het park verkennen. Langs de kust ging ik eerst helemaal richting Tonga eiland. Op dit eiland waren verschillende zeehonden te zien. Al waren ze soms moeilijk te spotten tussen de rotsen. Maar een speelse zeehond kwam zelfs langs de boot zwemmen en rondjes draaien.
Op Tonga Beach werd ik aan land gezet. Vanaf hier begon ik mijn wandeling over de Coastal Track naar Medlands Beach. Over een bergrug liep ik door het bos naar boven. Helaas liep het pad een stuk van de kust af, waardoor je soms wat mooie uitzichten miste. Maar eenmaal omlaag kreeg ik de eerste blikken op Medlands Beach. En die waren al mooi.
Onderaan de berg was er een splitsing. Ik kon kiezen tussen de hightide route of de lowtide route. Het was eb, dus de route over het strand was mogelijk, maar Gina en Kat hadden me geadviseerd om toch de vloedroute te lopen. En na een kort stukje was me ook duidelijk waarom. Bij een bruggetje stond ik ineens vlakbij een mooie waterval. Maar als ik de andere kant op keek, had ik een werkelijk schitterend uitzicht over het strand.
Mijn wandeling eindigde bij het ophaalpunt van de boot. Hier waren ook al verschillende reisgenoten aanwezig die eerder op de dag het park in waren gegaan. Na een actieve dag heb ik eerst een verfrissende genomen in de zee. In het begin een beetje fris, maar daarna heerlijk water. Aan het eind van de dag werden we weer opgehaald door de boot.
 
Dag 15:  De streek tussen de Zuidelijke Alpen en de Tasmanzee wordt aangeduid als de West Coast. Maar heeft de bijnaam: Wetcoast. Dit merkte wel vandaag al met een regenachtige dag. Daardoor waren we nog blijer met de zonnige dag in het Abel tasman park. Maar zolang we positief blijven zal het weer vast wel meewerken.
Onze eerste stopplaats langs de kust was bij Westport. Bij Cape Foulwind zouden we een korte wandeling houden naar de zeehonden kolonie. En positief denken werkt, want net toen we gingen wandelen werd het droog en probeerde het zonnetje zelfs door te breken. Er lagen veel zeehonden op de rotsen. We zagen ook diverse jonkies rond hobbelen. En door de westenwind braken de golven met veel geweld tegen de rotsen.
We reden verder langs de ruige kust. Met het druilerige weer en de grijze stranden gaf het een dreigende, mar mooie sfeer. Onze volgende stopplaats was bij de Pancake Rocks. Deze bestaan uit kalksteen die door weer en wind zijn uitgesleten. Bij vloed geven de golven zo’n druk tussen de rotsen dat er soms water omhoog wordt gestuwd als een geiser. Helaas voor ons was het water niet hoog genoeg ervoor. Ook hier probeerde de zon weer even door te komen om ons te laten genieten van de bijzondere natuur.
We eindigden deze dag in Greymouth, een mijnwerkersstad. Voordat we gingen eten, hebben we eerst een bezoek gebracht aan Montheith’s Brewery Company. In deze bierbrouwerij kregen we een rondleiding en aan het eind mochten we de diverse soorten bier proeven. Ook konden we onze eigen biertjes tappen. Aan de bar werd het, naarmate de verschillende biertjes werden getapt, steeds gezelliger. Sommigen waren na afloop al aardig aangeschoten.
 
Dag 16: Zoals een Nieuw-Zeelandse schrijver ooit eens schreef: Sta op en open de gordijnen. Zie je de berg, dan gaat het regenen. Zie je de berg niet, dan regent het.
We reden weer verder naar het zuiden, hopend op beter weer. Vooral voor de opties die we deze middag hadden. Door de nattigheid zijn we ook meteen doorgereden naar Franz Josef Glacier. Vanaf de parkeerplaats konden we in de verte tussen de mist de gletsjer zien liggen. Maar een half uurtje verder rijden was de gletsjer waar we echt plezier zouden hebben.
Aangekomen bij Fox Glacier werd het toch nog spannend. Ik had de helihike geboekt, maar door het slechte weer was het niet veilig genoeg om de helikopters te laten vliegen. Er was wel een mogelijkheid om te wachten op beter weer voor alleen een helikoptervlucht. Ik wilde toch wat meer en heb daarom gekozen voor een wandeling over de gletsjer. Samen met Josette en Bart ging ik deze toch doen.
Per bus werden we gebracht naar de voet van de gletsjer. Vanaf hier liepen we richting de gletsjer. Hiervoor moetsen we door het dal, waar je normaal niet mag komen vanwege rotslawines. Maar onze gids had een uitkijk staan, die ons vertelde dat het veilig was.
Hierna liepen we door een regenwoud tegen de heuvel op. We namen deze route om verderop makkelijk op de gletsjer te komen. Ondertussen vertelde onze gids El ons dingen over de natuur en de gletsjer. Maar nadat we een steile richel gepasseerd waren, konden we ons klaarmaken voor de wandeling over de gletsjer zelf.
Met ijzers onder de schoenen konden we niet uitglijden over al het ijs. Via een uitgehakte trap kwamen we bovenop de gletsjer. Dit ruige terrein was schitterend. Verschillende heuveltjes en scheuren maakte de gletsjer tot een bijzonder terrein om over te wandelen. En de grootte van de gletsjer was ook onvoorstelbaar.
Op de terugweg liepen we langs de gletsjer over het rotsachtige terrein. Hierbij hadden we ook mooi zicht op het onderste deel van de gletsjer, waar al het smeltwater er wild onder vandaan stroomde.
’s Avonds zijn we nog een wandeling gaan maken in het regenwoud. In het donker zijn er vele gloeiwormen die het bos op een bijzondere manier verlichtten. En als je ogen een beetje gewend zijn aan het donker zonder zaklamp, dan is een wandeling hier doorheen heel speciaal. Op een gegeven moment liep ik ook alleen. Het was toen ook direct erg stil. Een bijzondere ervaring om mee te maken.
 
Dag 17: Deze ochtend hoopte ik op mooi weer. Ik had namelijk nog een optie open staan om ’s ochtends nog met een helikoptervlucht mee te gaan. Helaas regende het ook deze ochtend weer.
Daarom zijn we direct verder gereden naar Queenstown. Zo langs de kust was het nog steeds erg druilerig. Maar even later gingen we over de Haast pass de Zuidelijke Alpen over. Onderweg maakten we nog een stop bij Thunder Falls. Deze waterval bulderde langs de berg omlaag. En door de vele regen die er gevallen was, was de waterval extra groot. Maar ook de rivier waar deze in uitkwam spoelde bijna over de oever heen.
Toen we bij de eerste grote meren aan de andere zijde kwamen, begon het weer enorm op te trekken. De zon liet zich ook weer zien en we hadden daardoor een mooi uitzicht over Lake Wanaka en Lake Hawae.
Bij Wanaka zijn we van de vaste route afgeweken en via Cardrona Highway naar Queenstown gereden. Deze weg liep hoog over de bergen heen. Bij een uitzichtspunt hadden we dan ook een mooi uitzicht over Lake Wakatipu en Queenstowen in de verte.
Voordat we Queenstown in gingen, zijn we eerst gestopt bij de Kawarau brug. Vanaf deze brug kon men voor het eerst bungie jumpen. Dus als we durfden, konden we hier ook springen. Bart was de stoere man. Als enige ging hij de sprong van 43 meter aan. Natuurlijk stonden we op allerlei strategische plaatsen, zodat hij goed op de foto kwam.
Daarna zijn we doorgereden naar Queenstown.
 
Dag 18: Queenstown is een paradijs voor de avonturiers. Het ligt aan een schitterend meer en is omringt door mooie bergen. En de vele bedrijven zijn gericht om avontuurlijke en uitdagende activiteiten te doen. De perfecte plaats dus om te wezen.
Mijn eerste uitdaging van deze dag was om ook een bungiesprong te maken. De spannendste maar ook de hoogste van Nieuw-Zeeland; 134 meter. Tijdens de rit naar de Nevis kloof begonnen de zenuwen toch wel een beetje op te komen. Waar was ik aan begonnen. Toen ik het eenmaal zag, had ik er ook wel veel zin in.
Per gondel werden we naar het midden van de kloof getransporteerd. Hier moesten we wachten tot we aan de beurt waren. Toen ik aan de beurt was, had ik het gewoon in mijn hoofd, dat ik het moet doen. Dus onbevreesd stond ik op het randje en werd er afgeteld. Even later viel ik gillend (van plezier) omlaag.
Tijdens de tweede keer omhoog komend, kon ik mijn voeten losmaken. Op dat moment zat ik in een meer zittende houding aan het harnas, wat een stuk prettiger was. Even later werd ik weer opgetakeld. Natuurlijk konden we na de sprong deze direct terug zien op film en video.
De volgende actie was een rafttocht. Vanwege het hoge water was het helaas niet mogelijk om over de Shotover rivier te varen. Maar als alternatief kon ik wel varen over de Kawarau rivier. Samen met Elly ging ik deze uitdaging aan.
Nadat iedereen in de verschillende boten was geplaatst en we de uitleg over het peddelen hadden gekregen, was het tijd om de rivier af te varen. Ook deze rivier was vrij hoog met water, maar dat mocht de pret niet deren. De eerste stroomversnellingen waren ook redelijk makkelijk te doen. Daarna hadden we tijd genoeg om diverse spelletjes te doen in en rond de boot. Ook mochten we even lekker opfrissen in het water. We eindigden de route met een hele lange en erg heftige stroomversnelling.
Terug in Queenstown zijn we eerst nog even met de gondel de berg op gegaan. Vanaf 790 meter hoogte hadden we dan ook een schitterend panorama van Queenstown en The Remarklables, een bijzondere bergmassief aan de andere kant van het meer.
Hierboven was ook de The Luge. Dit is een soort brede rodelbaan die langs de berg is gebouwd. Hiervoor moesten we eerst nog met een stoetjeslift iets verder omhoog. In de karts konden we de snelheid zelf bepalen door de rem los te laten. Zwaartekracht deed de rest. Dit was een erg grappig ritje.
 
Dag 19: Vandaag zijn we nog een stukje zuidelijker gegaan. Na een paar uurtjes rijden kwamen we aan in Te Anau. Dit dorp is de “toegangspoort” tot het Fjordland Nationaal Park. Een excursie die morgen pas gehouden gaat worden.
Om de middag niet verloren te laten gaan, ben ik wezen quadbike rijden. Deze terreinmotoren zijn de geschikte manier om snel over de velden van de uitgestrekte boerderijen te komen. Dit keer reed ik met een quadbike waarbij ik ook zelf moest schakelen. Op een oefenveldje kon ik me hiermee even bekend maken.
Daarna reed ik met mijn gids over de uitgestrekte grasvlakten. Af en toe alleen even stoppen om een hek te openen en te sluiten. Maar op de rechte stukken kon ik lekker het gas erop zetten. Langzamerhand begon het pad wat steiler te worden. Via een smal pad reden we Darby Hill op.
Eenmaal bovenaan had ik een werkelijk schitterend weids uitzicht. In de verte zag ik Te Anau en het bijbehorende meer liggen, maar verder zag ik voornamelijk vele heuvels en bergen in de verte. Het was bovenop de berg alleen erg winderig. We zijn daarom al snel weer omlaag gereden. Onderaan de berg hebben we een paadje door de bossen genomen waar we een pauze hebben ingelast.
Daarna zijn we weer terug gereden naar ons startpunt. Omdat ik als enige deze activiteit had geboekt, was mijn gids zo vrij om via een alternatieve route terug te rijden. Hierbij moesten we ook een rivier passeren. In een lage versnelling kreeg de quadbike voldoende grip om de overkant te halen. Via een ander bos reden we weer terug naar de bus. Deze tocht was echt heel leuk.
 
Dag 20: Doubtful Sound is nog redelijk onbekend bij de toeristen. Dit komt mede door de moeilijke bereikbaarheid. Maar dat maakt het des te mooier om hier een kijkje te nemen. De excursie van vandaag gaat dus naar dit fjord.
Hiervoor reden we eerst met de bus naar het plaatsje Manapouri. Bij Pearl Harbor zijn we op de boot gestapt voor de eerst overtocht. Deze overtocht ging over Lake Manapouri naar de westelijke arm van dit meer. Door het wisselvallige weer was er over het meer een schitterende regenboog te zien. En tussen de wolken waren ook mooie bergtoppen te zien. Met af en toe een zonnetje was het een windige overtocht.
Bij de westelijke arm van het meer zijn we weer over gestapt in een touringcar. Hiermee zouden we over Wilmot Pass rijden om het fjord te bereiken. Maar eerst gingen we de berg in rijden. Hier was namelijk een waterkrachtcentrale gebouwd. Deze verbind door de berg heen Lake Manapouri en Doubtful Sound. Met de touringcar zijn we dus de grond in gegaan naar de machinekamer. De bus paste dan ook precies door de gang.
Bij de machinekamer aangekomen was het voor de bus heel precies manoeuvreren om te keren. Maar onze ervaren chauffeur deed dat heel simpel. We mochten toen ook uitstappen en kregen een korte rondleiding door de krachtcentrale.
We zijn verder gereden over Wilmot Pass. Tussen de wolken was het moeilijk wat van de omgeving te zien. Maar diverse onbenoemde watervallen waren vaak toch wel te bekijken. Deze ontstaan alleen door het vele regenwater wat er valt. Regen wordt in dit gebied dan ook niet gemeten in centimeters, maar in meters. Jaarlijks valt hier tussen de 6 tot 8 meter water. Op een mooi uitzichtpunt zagen we tussen de wolken ook Deep Cove Wharf verschijnen.
Na een ritje van een uur waren we aangekomen bij de haven. Hier stapten we weer op een mooi cruiseschip voor een tochtje van zo’n vier uur. Met de boot voeren we dan ook door het fjord en de vele zijarmen. Ook hier was het weer wisselvallig. Dit maakte de uitzichten wel heel mooi en mysterieus. Soms werden bergen afgedekt door een wolk terwijl verderop de zon een andere berg mooi oplichtte.
We konden door de ruige golven niet te dicht bij de branding komen, waar het fjord uitkomt in de Tasmanzee. Maar ook op afstand konden we de breking van de golven goed zien. In een van de zijarmen werd de boot ook nog even stil gelegd. Drijvend op het water kon je in de stilte echt optimaal genieten van de natuur.
Helaas kwam er aan deze cruise ook weer een eind. Terug bij de haven konden we weer instappen in de touringcar en reden weer terug naar Lake Manapouri. De overtocht op dit deel was nu een stuk zonniger. Bij Pearl Harbour zijn we in de boot gestapt naar het hotel.
 
Dag 21: Eerste Kerstdag. Door de zomerse temperaturen vergeet je bijna dat je aan het eind van het jaar ook nog een groots feest heb: Kerst. Toch had ik niet direct het kerstgevoel tijdens deze vakantie. Op diverse plekken hebben we gerust wel kerstversiering gezien, maar toch voelt het anders.
Dit is de enigste dag in het jaar dat werkelijk alles dicht is. Voor ons maakte het gelukkig niet te veel uit. We hadden namelijk een lange reisdag voor de boeg van Te Anau naar Christchurch.
Het begon deze ochtend met het aanduwen van de bus. Blijkbaar was de accu leeg gelopen. Maar na een duwtje van ons, kregen we hem snel aan de praat en konden we onze tocht beginnen.
Onze stops waren deze dag ook al geregeld. We moesten dan ook op tijd zijn bij de lunchroom, omdat de keuken op tijd zou sluiten. Maar ondanks de haast konden we nog wel genieten van deze tocht.
Door de bergen, langs Queenstown reden we naar het noordwesten. ’s Middags maakten we nog een stop bij Lake Pukaki. Dit heldere meer lag in een directe lijn met Mount Cook, de hoogste berg van Nieuw-Zeeland. Bij een helderblauwe lucht en turkooizen meer stak deze witte bergtop goed af. Langs het water hebben we dan ook even genoten van de zon en het uitzicht.
Aan het eind van de middag kwamen we aan in Christchurch. Bij het motel namen we ook afscheid van onze chauffeur, Kevin. Zijn taak zat er weer op en zou door rijden naar huis om ’s avonds kerst met zijn familie te vieren. Hij werd door ons dan ook erg bedankt voor de goede zorgen tijdens de reis.
Christine had al ruim van te voren ons kerstdiner geregeld. Want bijna alle restaurants waren gesloten. Bij een Holiday Inn was er een tafel schitterend ingericht voor de hele groep. Met een vooraf bepaald diner konden wij ook kerst vieren. Het eten was dan ook overheerlijk.
 
Dag 22: Vannacht werden we wakker van enkele naschokken. Sinds er een grote aardbeving was geweest is september hebben ze in dit plaatsje al ruim 4000 naschokken gehad. Het overgrote deel hiervan was niet heftig. Net als de drie naschokken waardoor we wakker werden. Na een paar seconden hield het trillen ook alweer op. Ik viel ook zo weer in slaap.
’s Ochtends waren de aardbevingen toch het gesprek van de dag. Want ook al lag ik er niet wakker van, sommige anderen vonden het toch wel wat eng. In de bus naar Kaikoura konden we het dan ook uitgebreid bespreken. Deze busrit duurde ruim twee uur.
In Kaikoura gaan we op excursie om op zoek te gaan naar walvissen. Dankzij een drie kilometer diep ravijn nabij de kust kan dit dier zijn eten het hele jaar door vinden. Dit betekent dat hij ook goed te spotten is.
Per boot gingen we de zee op. Vooraf waren we gewaarschuwd over de hoge golven, maar toch hadden een aantal mensen moeite om het eten binnen te houden. Maar eenmaal voldoende uit de kust waren we vooral op zoek naar de walvis. En we waren ook mooi op tijd. Na een kwartiertje dobberen hoorde we van een andere boot dat de walvis gespot was. We waren dan ook vrij snel te plaatse.
De walvis die we zagen was de potvis. Het is de grootste van de tandwalvissen en eet voornamelijk reuzeninktvissen die hij op 3 kilometer diepte vindt. Een potvis kan dan ook een paar uur lang onder water blijven. Maar wij waren precies op tijd om te zien hoe dit grote dier zijn zuurstofvoorraad weer bijvulde. Na een tijdje begon de wasvis weer met zijn duik onder water en zagen we de staart afscheid van ons nemen.
Doordat we de walvis al vrij snel hadden gevonden, was er nog tijd over om te kijken of we nog meer dieren konden vinden in de zee. We zijn hiervoor naar een ander stuk van de kust gevaren, waar regelmatig dolfijnen te zien waren. En ook hier hadden we geluk. We vonden hier de Hectordolfijn. Deze dolfijnsoort is de kleinste van de zwemmende zoogdieren en leven vaak in groepen van 4 tot 8. Deze dolfijnen zwommen ook heel speels vlak langs en onder de boot. Maar ze waren ook vrij snel, waardoor het fotograferen ook een uitdaging was.
Helaas was de tijd om en moesten we weer naar de haven varen. Tijdens dit stuk kregen we ook een aantal donkergestreepte dolfijnen te zien. Ze zwommen mee in de kielzog van de boot. Helaas konden we niet meer stoppen om deze dieren uitgebreider te bekijken.
Terug bij de bus heeft onze chauffeur ons bij de zeehondenkolonie afgezet. Hier konden we over de rotsen tot heel dichtbij deze dieren komen. Een zeehond was ook wel nieuwsgierig naar ons en kwam op ons afgelopen. Hierdoor konden we dit dier erg goed bekijken.
Eindelijk was het tijd voor een late lunch. Hier konden we even bijkomen van alle bijzondere indrukken die we deze dag hebben meegekregen. Toen onze buschauffeur iedereen weer had opgepikt, had hij alleen eerst nog een mededeling. Tijdens onze afwezigheid was Christchurch overvallen door een aardbeving van 4,9 op de schaal van Richter. Deze had best wel wat schade toegebracht op de oude gebouwen in de binnenstad, waardoor deze was afgesloten voor verkeer. Gelukkig was ons motel net erbuiten, waardoor we netjes voor de deur werden afgezet. Hier kregen we dan ook de verhalen te horen van Christine die als enige van de groep aanwezig was om de aardbeving te voelen.
 
Dag 23: Vandaag konden we de stad zelf gaan verkennen. Ik ben in de ochtend een rondje gaan lopen door de binnenstad. Hier was goed te zien dat er een aardbeving geweest was. Bij diverse panden was de gevel omlaag gevallen en ook een straat was geheel afgezet, vanwege instortingsgevaar.
Het motel had ook een zwembad. ’s Middags heb ik hier lekker gezeten met een boek en een drankje. Het water van het zwembad was wel erg fris. Maar daarna kon je er wel weer even tegen in de hete zon. De jacuzzi was daarentegen heerlijk warm.
’s Avonds gingen we naar een gezellig restaurant waar we de laatste keer samen zouden eten. Het eten hier was overheerlijk en het was dan ook erg gezellig. Natuurlijk werd onze reisleidster Christine ook bedankt voor de goede zorgen en kreeg ze van ons een leuk cadeautje.
 
Dag 24: We gaan een lange reisdag tegemoet. Het eerste stuk was de vlucht van Christchurch naar Auckland. Deze vlucht duurde niet zo heel lang. Na zo’n twee uurtjes waren we alweer op de grond.
Hier hadden we voldoende tijd om onze bagage over te dragen naar onze volgende vlucht. Ook was er tijd om een hapje te gaan eten. Want het eten tijdens een vlucht is nog steeds niet iets om over naar huis te schrijven. Met Malaysia Airways vlogen we in de middag verder naar Maleisië.
Omdat de bagage in Kuala Lumpur direct doorgezet zou worden naar onze volgende vlucht, hoefden we er nu geen rekening mee te houden. We moesten nu alleen nog maar wachten op het vliegtuig. Deze was namelijk verlaat.
 
Dag 25: Rond een uur ’s nachts konden we eindelijk boarden. We hadden ook nog het geluk dat het vliegtuig niet geheel vol was. Hierdoor had ik beschikking over drie stoelen, waardoor ik heerlijk kon slapen. Na een lange dag was ik hier dan ook echt aan toe.
Doordat ik een paar keer aardig heb geslapen vloog de tijd (en het vliegtuig) voorbij. Rond zever uur ‘s ochtends waren we dan ook weer terug op Schiphol. En na het afscheid met de rest van de groep was de vakantie toch echt voorbij.

Klantwaardering

8,9

Een adembenemend mooie en tegelijk actieve reis waar je de m...
Een adembenemend mooie en tegelijk actieve reis waar je de mensen en hun cultuur snel leert kennen. In deze reis worden alle highlights op het Noorder- en het Zuidereiland aangeboden om te bezoeken en krijg je al snel de schoonheid van Nieuw-Zeeland te zien.

Hans V. - 8,0
Terug naar boven