Peru

Reizigersdagboek Peru (1) deel 2 (Inca Trail)

Dag 15, 23 september 2003
De eerste dag van de Incatrail.
Dinsdag 23 september, de grote dag was aangebroken. Vandaag zouden met met de Incatrail gaan.
Om 4.00 uur opstaan, wassen, aankleden, plunjebaal naar beneden en nog even gauw een bakkie doen.
Om 4.30 uur stonden Egon, Maaike, Jorg, Mieke, Ank, Edith, Hans, Evert, Moniek, Debie en ondergetekende klaar om opgehaald te worden.
Uitgezwaaid door de niet Inca-gangers de bus en karren maar. We reden zonder licht naar Urumba. Daar gingen we een ontbijtje doen; was erg lekker. We hebben er genoten van 2 kleine papegaaitjes.
Om 7.00 uur zouden we weer in de bus stappen; deze was echter nergens te zien. Ondertussen hebben we allemaal een dekzeiltje tegen de regen gekocht.Gelukkig kwam het busje toch en konden we instappen en samen met ons nog 18 personen. Dat was onze staf, te weten: koks; dragers en gidsen.
We reden richting 82 kilometer punt. Echter deze konden we niet bereiken omdat de weg was geblokkeerd. Wij uit de bus en de rest ook. En wat er toen gebeurde was heel leuk om te zien. Onze bagage werd gewogen; daarna aangevuld met een stoel, slaapmatje etc. etc. Net zolang dat iedere drager hetzelfde gewicht had om te sjouwen. Onder leiding van Ruben en Violet togen we naar het beginpunt. Daar nog even in het kort wat belangrijke informatie doorgekregen van Ruben. Vervolgens inschrijving, paspoort laten zien en we zijn er klaar voor.
Het eerste stuk wat we hebben afgelegd was goed te doen. In het begin wat klimmen; verder liep het pad via een mooi parcours langs de beek. Bij het eerste rustpunt werden we opgewacht door een complete menagerie, die zich tegoed deden aan de lekkernijen die we hadden meegebracht.
Vervolgens liepen we naar de Incaruine, Llagtapata, daar heeft Ruben, onze gids, het nodige over verteld.
En daarna, na een uurtje sjouwen, lunchen. Je geloofde je eigen ogen niet maar er stond een heel kampement voor ons klaar. We werden daar onthaald met een drankje, broodjes, soep een hoofdgerecht, fruitsalade en thee. Kortom, dus geweldig.
Na deze fantastische lunch weer op pad. De route was afwisselend, stijgen en dalen; maar het was allemaal goed te doen. Op een gegeven moment kwamen we in Wolyllamba aan alwaar we een nacht zouden blijven. Lekker tentje inrichten, stukje schrijven, tukkie doen lekker eten met de groep en weer een tukkie doen (nu voor iets langer). Kortom dit is geweldig; prima naar mijn zin zo, puur natuur.

Dinsdag 23 september Dag 15
Eerst staan we om vier uur op om de inca trailers uit te zwaaien. Dat wordt erg gewaardeerd en was ook erg gezellig. Om 5 uur gaan we terug naar bed en om 7 uur staan we weer op. We ontbijten met het kleine groepje achterblijvers. Simone kookt eieren voor ons. Vandaag en morgen hebben Jelle en Annelies hun eigen programma. Wij gaan met een taxi naar de verste inca ruïne,

Inca Ruines
Tambomachay.

Op een rustige en goed beschermde plek ligt El Baño del Inca, het bad van de Inca. Er zijn drie terrassen en muren van enorme steenblokken. De kwaliteit van de constructie en het mooie verband tussen de stenen doet veronderstellen dat dit een erg belangrijke cultusplaats was. De Inca kwam hierheen voor de heilige bron die van terras naar terras stroomt, waar hij een aantal heilige riten moest uitvoeren.
Even later arriveren Barbara, Nolmie, ton en Alize. Hun chauffeur heeft aangeboden hen voor 20 sol naar alle vier de ruïnes te rijden en dan weer terug naar Cuzco. Wij hebben het zo luxe niet getroffen. Wij waren al van plan om te gaan lopen en het wordt een mooie wandeling. De volgende ruïne ligt aan de overkant van de weg.

Puca-Pucará.
Deze ruïne wordt ook wel het rode fort genoemd. Het is een kleine versterkte vesting en een vooruitgeschoven verdedigingspost tussen Cuzco en El Baño del Inca. Het is een opeenvolging van trappen, terrassen en torens. Hier is wel op verschillende plaatsen goed te zien hoe mooi de gebouwde muren aansluiten op de bestaande rots.
Dan begint de 3 km lange wandeling naar de derde ruïne. Het loopt lekker bergafwaarts en we zien onderweg leuke dingen: lama´s, het bouwen van een huis, een veestapel met paarden, koeien, lama´s en varkens die naar een andere wei worden gebracht, de stiertjes op het dak die de boze geesten weg moeten houden en de prachtige natuur. We krijgen ook gezelschap van een zwerfhond. Helaas begint het af en toe een klein beetje te regenen. Na nog een paar bochten zijn we bij Kenko.

Kenko
Dit is een belangrijk heiligdom dat uit een monolithische rots is gehakt. Het was aan de cultus van de poema (de oorlogsgod) gewijd. Achter de rots ligt een amfitheater met een twintigtal plaatsen waar de leidende klasse en de hogepriesters d voorspellingen van het orakel afwachtten voor ze zich in de oorlog stortten. In het midden leidt een natuurlijke tunnel naar een altaar. Je komt er trappen tegen en een stenen bank, treden naar een soort troon en een zigzagsgewijs uitgehakte goot. Kenko betekent labyrint in het Quechua. Boven op de rots hebben de Inca´s stoelen, banken en tronen uitgehakt en ook figuren van bijvoorbeeld een slang.
Jammer genoeg begint het nu echt heel hard te regenen en moeten we gaan schuilen. Even later is het toch weer droog genoeg voor een paar foto´s. Het is even moeilijk om te beslissen of we doorlopen of met en taxi terug gaan. We lopen door en het pakt goed uit. Het blijft droog en de zon komt terug. Als we de weg inslaan naar de ruïne zetten we eerst nog wat lama´s op de foto en een mevrouw in mooie klederdracht met haar spintol. We kopen bij iemand anders twee grote mandarijnen Het is nog een klein stukje naar de vierde ruïne.

Sacsayhuamán.
Sacsayhuamán is een Incavesting, beroemd om zijn steenblokken, die soms tientallen ton wegen en zo goed op elkaar aansluiten dat je er geen speld tussen kan krijgen. Er zijn drie gigantische zigzaggende muren. Bijzonder indrukwekkend zijn de hoekstenen. Er is ook een soort arena met uitgehakte stoelen en trappen. Ook hier vind je natuurlijke tunnels in de rotsen. Volgens een boeiende hypothese zou de bedoeling van deze grote werken zijn, de tienduizenden mensen die hier samenwerkten (meestal overwonnen volkeren) zo snel mogelijk tot een homogene groep om te vormen. Hier vindt ieder jaar op 24 juni het zonnefeest Inti Raymi plaats. Het zonnefeest dat tijdens de Spaanse overheersing verboden was is uitgegroeid tot het symbool van het afwerpen van het Spaanse juk en van de terugkeer naar de voorvaderlijke waarden.
Het is er vol met kinderen die een dagje vrij hebben om de zonnewende, de lente, te vieren. Wat ineens op valt is dat iedereen overal mag lopen. Vanochtend toen de Inca trailers vertrokken moesten zij de ijzeren punten van hun wandelstokken afplakken om het Inca pad niet te beschadigen. Rond twee uur nemen we een taxi terug naar Cuzco. We dalen heel verrassend via super steile, één auto brede straatjes in no-time af naar de plaza.

Cuzco Center
We maken nu foto´s van de plaza, de kathedraal en de kerk de la Compañia van de Jezuïeten, omdat het anders te donker wordt. We lopen door de straatjes waar nog Inca muren te zien zijn. De muren zijn er, maar de straatjes lopen door niet zo fijne wijken en er is geen restaurant te vinden om te eten. We lopen terug naar de plaza en eten een kleine pizza bij een Italiaan. Het was lekker en genoeg. Het regent een beetje en we gaan de kathedraal uit 1560 bekijken.

Kathedraal
De kathedraal ligt boven een Incavesting en pronkt met een indrukwekkende barokgevel in Herrerastijl. Als bouwmateriaal werden stenen gebruikt die afkomstig waren van het Incafort van Sacsayhuaman. Er zijn veel schilderijen te zien. Het hoofdaltaar is van massief zilver en ook een zijkapel staat vol met zilveren kandelaars etc. wij vinden het beslist niet mooi. Je gaat de kathedraal binnen via de kerk aan de linker kant, de Sagra Familia en je verlaat de kathedraal via een kerk aan de rechter kant, de iglesia del Triunfo, de eerste kerk die in Cuzco werd gebouwd.

Museum de arte religioso
Omdat we erin mogen met onze boleto turistico doen we ook nog even het museum de arte religioso.
Boven de fundamenten van een Incagebouw werd een koloniaal paleis opgetrokken dat later als aartsbisschoppelijk paleis werd gebruikt. je krijgt hier een prachtig overzicht van de artistieke rijkdom van het 18de eeuwse Peru.
Buiten in de muur vind je de beroemde Inca steen met de twaalf hoeken. Er staat een jochie bij en hij vertelt zijn verhaal of je wilt of niet en verwacht daar ook een kleine vergoeding voor. Ook wij hebben de hoeken geteld. We lopen verder naar boven naar de kunstenaarswijk San Blas, de gelijknamige kerk en het plein.

San Blas
In deze bescheiden kerk bevindt zich een echt meesterwerk, een zuiver pareltje van koloniale barokke beeldhouwkunst: een uit één stuk gesneden houten preekstoel met groteske figuren, engelen, zuiltjes met wijnranken, evangelisten, droombeelden en wriemelende planten.
We lopen door het kunststraatje naar beneden en gaan heel wat winkeltjes binnen om schilderijen te bekijken. Er is heel veel van hetzelfde.

Terug op de plaza wippen we even de la Compañia binnen waar een mis aan de gang is. In alle kerken tot nu toe vallen de hevig bebloede Christusfiguren op. Ook hebben heel veel beelden stoffen kleding aan. Naast de kerk ontdekken we een soort hal waar mooie spullen worden verkocht. Hier willen we zaterdag zeker nog een keer terugkomen.
Onderweg naar het hotel kopen we water. In het hotel zitten de anderen aan de koffie. We gaan samen eten in het restaurant in het steegje van het hotel. Het is er goed en niet duur volgens Simone. We eten er Alpaca met champignons en patat. Het is niet zo goed als in Arequipa, maar het smaakt goed. We delen een fles wijn. Als we om een tweede vragen hebben ze die niet, maar er wordt er één gehaald. Herman gaat tussendoor even geld wisselen. We lopen terug, schrijven nog en gaan dan weer slapen. Morgen op om 6.15 uur. We gaan naar de heilige vallei.

Dag 16, 2e dag van de Inca-trail.
Na een overnachting op een camping in Wayllabamba werden we om 06.00 uur gewekt door onze dragers die ons verasten met een kop thee. We kregen een half uur om ons voor te bereiden op wat op papier als zwaarste dag van de Inca-trail wordt geacht.
Na een goed ontbijt in de vorm van vruchtenmuesli, broodjes en als toegift een pannenkoek met sukade, vertrokken we gezamenlijk om 07.15 uur naar het checkpoint waar ons ticket werd gecontroleerd. Aldaar gaf gids Ruben ons aan dat we in ons eigen tempo naar de top van de pas van de dode vrouw mochten lopen. Ruben bleef nog even achter om het papierwerk te controleren met de autoriteiten om vervolgens als hekkensluiter weer bij ons aan te sluiten. Wij begonnen aan wat we rustig een stevige klim kunnen noemen.
De route bestond voornamelijk uit bergpaden. Soms mooi egaal, maar veelal een aanslag op je enkels. Regelmatig bestond het pad uit stenen trappen gefabriceerd uit stenen van allerlei formaat, wat het klimmen een stuk zwaarder maakte. Op een gegeven moment liepen we door een soort van mini-regenwoud waar de temperatuur en met name de luchtvochtigheid beduidend hoger lagen dan op de rest van het traject. Nadat we dit zgn. mini-regenwoud hadden verlaten, arriveerden we al snel op de eerste rustplaats in Llulluchampa. Op dat punt hadden we inmiddels 800 meter stijging achter de kiezen.
Op de rustplaats gaf assistent-gids Violetta ons 20 minuten pauze om bij te komen en ons voor te bereiden op het laatste stuk en wat achteraf bleek het zwaarste stuk van de klim te zijn. Meeste lopers maakten gebruik van het toilet of aten wat krachtvoer wat ze hadden meegenomen of wat ter plaatse verkrijgbaar was. Het aantal nationaliteiten op de rustplaats was groot, Fransen, Duitsers, Welshmen, Zwitsers, wij Nederlanders en de altijd duidelijk aanwezige Amerikanen om er maar een paar te noemen.
Het laatste stuk van de klim met nog een stijging van 400 meter, bleek een uitputtingsslag. Een paar meter lopen, even rusten en weer verder. Niet te lang blijven staan, want op die hoogte stond er een behoorlijk windje. Eenmaal boven werden mensen onthaald met applaus van onze eigen groep, maar ook van lopers uit andere groepen. Vooral de mensen (met respect) die tot de wat ouderen onder ons behoorden, kregen veel lof en respect. Ze deden zeker niet onder voor de jongeren en lieten er genoeg achter zich. Het verschil in tijd van aankomst op de top van de pas van de dode vrouw (Warmawanusca) tussen de eerste(n) en laatste(n) van onze groep bedroeg een uur. De meeste van ons namen de gelegenheid waar om op de top zich te laten vereeuwigen onder het bord waarop de hoogte van de pas te zien was, 4215 meter. Na een kleine afdaling bereikten we de lunchplaats. De lunch was overdadig. Kippensoep vooraf, kippenpoten, spaghetti, salade, aardappels en als toetje quinua rijstpap met rozijnen en perziken.
Na de lunch hadden we een afdaling van ongeveer twee uur naar Pacamayu, onze camping. Deze camping was een stuk groter dan die van voorgaande nacht. Er overnachtten nu ook mensen van andere groepen, wat het tot een internationaal gebeuren maakte.
Om 17.30 uur hadden we een theepauze met diverse snacks en popcorn.
In de tijd tussen de theepauze en het avondeten stonden onze dragers in de rij om door enkele camera's het uitzicht te bewonderen.
Rond 19.30 uur werd het avondeten opgediend. Zoals we inmiddels gewend waren, was het eten weer optimaal. Vermicellisoep vooraf, rijst met rundvlees en uitjes en als toetje koffie, thee of chocolademelk.
Vol van het eten gingen bij de meeste de lichtjes uit en vonden we het wel tijd om te gaan slapen.

Woensdag 24 september Dag 16
Om kwart over zes gaat de wekker. Dat was dan de laatste keer uitslapen deze reis. We gaan onder leiding van een gids (Ramiro) met de niet Incatrailers Alize, Barbara, Nolmie, Ton en wij twee de heilige vallei in. De trailers gaan aan hun zware 2e dag beginnen. Wij gaan met een kleine mini bus onderweg. Cuzco is omgeven door bergen. Cuzco uit betekent dus de berg over richting Chinchero om vandaar uit dan richting de Heilige Vallei te gaan.

Chinchero
Op weg naar de vallei belanden we eerst in Chinchero. Een dorp op 3700m een erg aardig Andes (indiaans) dorp. Het centrale plein is omgeven door een massieve Inca muur met 10 grote trapeziumvormige nissen. Iets hoger dan het plein staat een klein koloniaal kerkje. Dit kerkje is weer gebouwd op oude Inca muren zoals dat hier in de buurt zo vaak het geval is. Je verwoest als gelovige Spanjaard de tempel, moordt alles wat erbij hoort uit en bouwt een kerk op dezelfde plek als waar de tempel stond. Het kerkje gewijd aan de virgin de la navidad (twee torens dus) is een grappig kerkje met name het plafond in deze kerk is bezienswaardig of je het mooi vindt is een tweede. Maar het is ongetwijfeld erg rijk versierd. Op het plein voor de kerk, je raadt het al vind je natuurlijk weer een knap leger verkopers.

Na de bezichtiging gaat het weer verder door een goed uitziend landbouw en veeteelt gebied en af en toe een natuurlijk meertje. Op deze velden schijnen 220 verschillende soorten aardappels en 25 soorten maïs verbouwd te worden.

Salinas
Niet ver van de vallei vind je nog een reeds in de historie bekende zoutmijn. Het water komt hier zout de berg uit. Via allerlei opeenvolgende terrasachtige vijvers loopt het naar beneden. Zodra zo'n terras vol water staat wordt dat afgesloten en moet de zon hier zijn werk doen namelijk het aanwezige water verdampen. Het zout wordt daarna gewonnen. Het hele proces duurt een week of drie. We gaan verder naar onze eerste grote Inca ruïne.

Heilige Vallei

Ollantaytambo
Het Inca fort Ollantaytambo ligt midden in de heilige vallei. Precies halverwege Cuzco en Machu Picchu. Het fort is hier waarschijnlijk gebouwd ter bescherming van Machu Picchu. Ollantaytambo was tevens het administratieve centrum van het Inca rijk. Ollantaytambo is gebouwd met enorme stenen tegen een heuvel aan. De stenen werden gewonnen aan de overkant van de rivier de Urubamba. De rivier werd dan ook kompleet omgelegd om het mogelijk te maken de stenen naar de andere kant te krijgen. Een enorme kunstmatige hellingbaan werd aangelegd tot aan de top van deze heuvel. Delen ervan zijn nog steeds zichtbaar.
Alhoewel de stenen ervoor wel boven zijn gekomen, is de tempel nooit afgebouwd. Het is zeer waarschijnlijk dat de komst van de Spanjaarden hier de oorzaak van is. De terrassen aan de voorzijde daarentegen waren wel af en zien er nog steeds zeer indrukwekkend uit. Op alle berghellingen in de buurt zie je van hieraf de ruïnes van grote voorraadkamers. Het droge klimaat, de wind die altijd waait en de open constructie van de voorraadschuren zouden de opslag van voedsel mogelijk hebben gemaakt. Op de terrassen moet intensieve landbouw hebben plaats gevonden. De irrigatie kanalen die het water moesten aanvoeren doen het nog steeds. De adel van het Inca rijk woonde in Cuzco maar de working class van het rijk woonde hier tussen Pisac en Ollantaytambo in. Het is weer een sterke klim naar het hoogste punt maar het zijn eigenlijk allemaal trappen. Je merkt overigens goed dat je al een stuk lager zit dan bijvoorbeeld in Puno. De hoogte stages beginnen hun vruchten af te werpen. Boven gekomen valt er niets dan het begin stadium van de tempel te bewonderen. Hoe zou het geweest zijn als dat inderdaad voltooid had kunnen worden. Toevallig ? komt er een groep school kinderen in lokale klederdracht ook boven. De kosten van het uitstapje trachten ze te dekken door een liedje te zingen voor de toeristen en dan gauw een pet neer te zetten. Ze kijken even raar op als die gekke Hollanders ook een liedje zingen en Ton dan ook een pet neerzet. Ze lachen wat en weten niet echt goed hoe ze het hebben. Maar zij halen wel wat geld op en wij uiteraard niet.
Vanaf de ruïnes van de tempel (uiteraard weer het hoogste punt van het fort) heb je een fantastisch uitzicht op de omgeving.

Pisac
Na het fort gaan we op weg naar Pisac. Onderweg gaan we nog wel ergens lunchen. We rijden Pisac door en gaan de achter Pisac gelegen berg op in de richting van de zonnetempel. De gids legt ondertussen uit hoe je naar Inca bouwwerken moet kijken. Er zijn twee wijzen van bouwen namelijk de domestic = civiel (gestapelde stenen) en de Power = forten, paleizen en tempels (de gepolijste stenen). Binnen deze wijzen van bouwen zijn er nog weer verschillende stijlen te herkennen. Eén daarvan is de imperial stijl, de stijl van cuzco, waarin de hoeken zo mooi op elkaar zijn ingeslepen waarbij verticaal de bol hol slijping de gebouwen nagenoeg aardschok proef maakte. Hoe de Inca's deze stenen zo kregen, heeft nog niemand afdoende kunnen verklaren. Er zijn veel theorieën maar weinige daarvan zijn waterdicht. Laat staan dat we begrijpen hoe ze de enorme blokken zo gestapeld kregen waarbij ze de blokken dan op de millimeter nauwkeurig op elkaar inslepen. Het is ook elke keer weer erg fascinerend om te zien dat de bestaande rotsformatie altijd zeer harmonieus in de bebouwing overgaat. Je kan eigenlijk nauwelijks zien waar het een ophoudt en het ander begint.
De bus brengt ons een flink stuk omhoog maar de laatste paar kilometers moeten toch weer gelopen worden. Een leuke wandeling over een Inca weg waarbij ook nog een deel door een tunnel c.q. rotsspleet gaat. Goed dat Nolmie met haar erge hoogtevrees bij Simone en de bus is achter gebleven. Deze hele hoek boven Pisac zit vol met inca bebouwing of wat er althans nog van over is. Het doel van de wandeling is het fantastische complex van de INTI tempel. Een prachtig voorbeeld van power bouwwijze en imperiale stijl. In de zonnetempel zijn de ramen zodanig gekozen dat op de kortste en op de langste dag van het jaar de zon weer schijnt over een exact punt van een rots die binnen in de tempel zit. Hoeveel jaar heeft het geduurd voor ze dat precies hebben kunnen bepalen of hadden ze daar instrumenten voor ?
De terugwandeling naar de bus (via een andere route) is al bijna net zo spectaculair als de heenweg. Als we denken er bijna te zijn moeten we nog een super stijl stuk van 100 meter stijgen. Dat valt even tegen maar voor de rest een super wandeling.

We stoppen op de terugweg nog even op de markt van Pisac. Deze toeristische markt is weliswaar al bijna aan het sluiten. Maar we komen nog wat leuke (en niet te zware) mokken tegen die we voor de mannen meenemen.

We eten 's avonds weer bij het restaurant naast het hotel. Deze keer hebben ze wel genoeg wijn op voorraad. Alleen er wordt door vier personen vis besteld en ze hebben er maar drie dus Marga die het laatst bestelde moet uitwijken naar een alternatief.
We maken de spullen klaar voor morgen. Dat betekent het grootste deel blijft in het hotel er gaat alleen het hoog nodige mee voor twee dagen Machu Picchu.

Dag 17, 25-09-2003 de derde dag van de Inca trail
Om 5:45 uur werden we gewekt door onze dragers met een heerlijk bakje koffie of thee. Het verwachte fantastische uitzicht vanuit onze tent viel een klein beetje tegen door de laag hangende bewolking. Na een overdadig ontbijt en het bekijken van de ochtendgymnastiek van onze Amerikaanse vrienden konden we vertrekken voor dag 3 van de trail. Dit zou zowel de langste, qua afstand, als de meest culturele dag van de trip worden. Vandaag bezoeken we 3 ruïnes die direct aan de trail liggen en de 2 overige die verder van de trail liggen zijn facultatief te bezichtigen. De eerste ruïne ligt boven onze campingsite en vereist een stevig stukje klimmen. Na een klein uurtje is iedereen aangekomen bij deze ruïne, Runkuraqay. Hier begint Ruben, onze gids, met een uitleg over het ontstaan van de Inca cultuur. De Inca cultuur is in de 12e eeuw ontstaan. In die tijd waren er 6 culturen rond Cusco. Noordelijk van Cusco was er een machtiger koninkrijk Om zich te beschermen tegen dat koninkrijk begonnen de 6 culturen een alliantie. In eerste instantie per tweetal maar uiteindelijk kwam er een alliantie van alle 6 culturen. Deze alliantie was zo sterk dat ze het noordelijk koninkrijk konden verslaan en vervolgens hun macht steeds verder konden uitbreiden door andere volken te verslaan. De ontstane samengevoegde cultuur was de eerste echte Inca cultuur en de maatschappelijke structuur zag er piramidevormig uit. De top van de piramide wordt gevormd door één persoon, een alleenheerser. Die persoon was de Inca. Daaronder waren 2 groepen van notabelen. De eerste groep was notabelen door erfrecht, overeenkomstig met onze adel. De tweede groep die daar weer onder stond waren de notabelen door kundigheid. Als je als persoon speciale eigenschappen of kundigheden had kon je worden gepromoveerd tot deze groep. Tot slot had je nog 2 of 3 gradaties van een soort slaven die de arbeid verrichten. In tegenstelling tot onze voorvaderen zorgden de Inca's zeer goed voor hun slaven. Ze konden land en voedsel krijgen en werden ondersteunt om het land te bewerken. De Inca cultuur was op die manier dus heel goed voor zijn mensen. Daarentegen waren de straffen in die cultuur extreem hard. Voldeed je niet aan de wens van de Inca of de notabelen dan werd je zonder pardon vermoord.

Door de steeds sterker worden alliantie kon ook steeds meer van de omliggende wereld veroverd worden waarbij Cusco altijd de hoofdstad (navel) van het rijk bleef. Het rijk strekte zich op het laatst uit van Equador tot een deel van Chili en Brazilie. Dit alles werd verteld om zoveel mogelijk te kunnen begrijpen van de ruïnes die nog zouden volgen. Daarna begon Ruben met de uitleg over de ruïne waar we ons bevonden. Aangezien de Inca's geen schrijftaal hadden weten ze ook weinig over de beweegredenen van de Inca's bij de bouw van bepaalde objecten. Ruben vertelde dat er 3 hypothesen waren voor deze ruïne. De meest waarschijnlijke hypothese was dat deze ruïne werd gebruikt als een soort van checkpoint. In de Inca structuur mochten waarschijnlijk alleen de notabelen de reis maken naar de heilige stad Machu Picchu. Met als gevolg dat degene die daar niets te zoeken hadden (de slaven) waarschijnlijk bij deze ruïne werden tegengehouden. Om het geheim van deze trail te bewaren werd iedereen die er niets te zoeken had daar waarschijnlijk afgeslacht. Hetgeen een verklaring kan zijn voor het feit dat de spanjaarden nooit Machu Picchu hebben ontdekt. Simpelweg omdat de Spanjaarden de notabelen stelselmatig vermoorden en deze groep als enige over de kennis beschikte waar Machu Picchu lag.

Na de uitleg werd de tocht naar boven verder vervolgd langs twee kleine bergmeertjes voor uiteindelijk de top werd bereikt. Daarna volgde een afdaling en een redelijk recht stuk naar de volgende Inca ruïne van de dag, Sayacmarca. Sayacmarca was waarschijnlijk een soort doorgangsstad met een hotelfunctie voor de naar Machu Picchu reizende pelgrims. Vandaar ook dat er veel religieuze elementen te vinden zijn in deze ruïne. De Inca's hadden de gewoonte om dit soort overnachtingsplaatsen aan te leggen om de 15 a 20 km. Deze plaatsen dienden tevens als vertrek -of aankomstplaats van boodschappers die volgens een soort van postkoetsmethode de boodschappen doorgaven.
Sayacmarca ligt prachtig om een verhoging tussen de bergen en is alleen te bereiken met een steile trap. Ruben vertelt nog wat specifieke dingen over de ruïne. Hij wijst op de typische Inca opbouw bestaande uit de drie delen, een landbouw gedeelte, een woon en leefgedeelte en een religieus gedeelte. Verder belicht hij nog de religie van Inca's. Dat ze van het aanbidden van 1 god langzaam overgingen in een religie met meerdere goden en dat deze ontwikkeling zichtbaar was in deze ruïne.

Na het verlaten van Sayacmarca moesten we nog zo'n 20 minuten lopen voor onze lunchplaats. De lunch was wederom fenomenaal en aangezien het prachtig weer was hebben we deze genoten in een open tent. Na de lunch verder gelopen na de derde ruïne van de dag, Puyupatamarca. Het toch al niet al te hoog liggende tempo van ons drieeën (Maaike, Debby en ik) werd regelmatig nog verder verlaagd doordat we met zijn allen ons slap zaten te lachen om de meest stompzinnige dingen wat Ruben tot lichte wanhoop dreef.

Puyupatamarca was op diverse punten vergelijkbaar met Sayacmarca en kon zonder veel extra uitleg bekeken worden. Wat restte was de afdaling naar onze campingsite. Onderweg ging Debby door haar enkel en heb ik nog even voor een soort blinde geleide hond gespeeld om haar te begeleiden in de vrij lastige afdaling. Aangezien het al vrij laat in de middag was en iedereen vrij moe was hebben we de terrasvormige Inca ruïne die een kleine omweg vergde maar aan ons voorbij laten gaan en alleen van afstand bekeken. Zelf ben ik nog wel naar de laatste Inca ruïne, Winaywayna, van de dag geweest toen de rest van de met mij afgedaalde groep aan het uitrusten was. Het was al te donker om het nog fotografisch vast te leggen maar het was wel de mooiste ruïne tot nog toe.

Tussen de theepauze en het diner zijn we met een deel van de groep nog wat wezen drinken in de vrij moderne kantine-achtig gebouw op onze camping. Zoals de hele trip tot dan toe was het uitermate gezellig. Daarna volgde wederom een overweldigend diner in de eettent naast onze iglotentjes. Ondanks de vrij zware dagen die wij achter ons hadden denk ik niet dat iemand is afgevallen van deze tocht met deze overvloed aan eten.

Na het diner hebben we de mensen bedankt die ons zo geweldig hebben verzorgd de afgelopen dagen. Monique had twee tranentrekkende speeches voorbereid. De ene voor onze geweldige kok en de tweede voor onze dragers. Allereerst werd de zichtbaar verlegen kok bedankt middels een speech, een geldbedrag en de daarbij behorende kusjes. Voor de gelegenheid had hij weer zijn schort en zijn koksmuts opgezet. Bij het hoofd van de dragers herhaalde hetzelfde ritueel. Ook hij was zichtbaar verlegen bij de speech, het ontvangen van het geldbedrag en de twee zakken met lekkernijen die we hadden verzameld en de kusjes van Monique. Tussen de speeches door waarschuwde Monique wel alvast dat ze niet van plan was de overige 16 leden van het dragersteam te kussen hetgeen met enig gemor werd ontvangen door de rest van het dragersteam. Tot slot van de ceremonie kwamen de dragers allemaal persoonlijk afscheid nemen van ons. Debby was dermate ontroerd dat ze haar hele shag voorraad tot sigaretten draaide en elke drager een sigaret gaf. Het was een prachtig gezicht 18 mensen in een klein tentje te zien roken. Daarna restte ons alleen nog te gaan slapen voor de enerverende dag die voor ons lag.

Dag 17 donderdag 25 september
We staan om vier uur op. We gaan vandaag met de trein naar Aguas Calientes. We overnachten in dit subtropisch stadje om de volgende dag heel vroeg met de bus naar Machu Picchu te kunnen vertrekken. Voor we met de bus naar het station worden gebracht kijkt Herman op de zeer trage computer van het hotel of we nog mailtjes binnen hebben gekregen. Er is een mail van mijn zus, Henny dat ze naar Bonaire komen volgende week! Het station doet ons weer wat aan China denken. Veel controle, orde en netheid, bij ieder rijtuig een man / vrouw keurig in pak die de verantwoording heeft over dat rijtuig en je kaartje nog een keer controleert. Je hebt vaste plaatsen in de trein. Het is aardig vol, maar alles gaat heel rustig. Als de trein vertrokken is doet onze conducteur zijn winterjas en colbertje en uit en een schort voor en kan je even later koffie of thee en andere drankjes en snoep bij hem kopen. De trein verlaat Cuzco dat in een vallei ligt op een heel bijzondere manier. Hij zigzagt langzaam rijdend de helling op en doet daar een half uur over. Eerst een stuk vooruit tot voorbij de wissel, wissel om, achteruit en een beetje hoger tot voorbij een wissel, wissel om, vooruit etc. Het is wel heel apart en we kunnen Cuzco goed zien liggen. We zien ook weer bijzonder veel zwerfhonden. We rijden langs een kerkhof, en Simone vertelt dat een wit kruis voor een baby is, een blauw kruis voor een jongere, een groen kruis voor een volwassene en een bruin kruis voor een oudere. Ook staan er veel mensen en kinderen naar de trein te kijken. Als de trein over de top is, rijdt hij met haarspeldbochten de volgende vallei in. Halverwege de reis zigzaggen we nog een keer. We rijden bij Ollantaytambo de heilige vallei in. De conducteur trekt zijn slip-over uit, vouwt zijn dikke jas op en trekt alleen zijn colbert aan als we bij het station zijn. Het is hier veel warmer, omdat we veel lager zitten. Ton begint een spelletje en Herman heeft haar het eerste door. De clou: ik ga op reis en neem mee…. Alleen iets dat begint met de eerste letter van de volgende persoon die mee doet is goed. Is Herman de volgende persoon dan kan je een hemd of een handdoek meenemen, maar geen theedoek of een washand. De toppen van de bergen zitten in de wolken. De vegetatie langs de rails begint duidelijk te veranderen. Er is nu een dichte plantengroei met varens en bromelia´s in de bomen. Bij het eindpunt van de trein wordt het colbertje ook opgevouwen en gaat de conducteur in zijn overhemd bij de trein staan. We zijn om 11 uur bij het hotel Gringos Bill en brengen onze spullen naar kamer 202. Daarna op eigen gelegenheid weg voor een wandeling door het dorp en de lunch. We lopen over de brug en door de winkelstraat naar beneden en zoeken daar de spoorlijn weer op. Het spoor loopt tussen verkoopkraampjes en restaurants door. Iedereen loopt er ook gewoon overheen tot er een trein komt. Dan ga je even opzij. We lopen naar het station voor een foto van de trein. Daarna lunch langs de spoorweg. We eten spaghetti en pizza. Terwijl we eten komt de trein langs met veel lawaai en heel langzaam. Hij stopt wat verderop en er komen een massa mensen en spullen uit. De goederen, soms staat er een gewicht van 50 kg op, worden door mannen op hun rug weggedragen. De trein staat zo lang stil, dat we na de lunch er nog een foto van kunnen maken. Weer water kopen en terug naar het hotel. We gaan een wandeling maken door een stukje oerwoud. We doen dat in korte broek en T-shirt en ingesmeerd met zonnebrand en muggenspul. De toppen van de bergen zitten nog steeds in de wolken. Het is hier wel mooi met hoge, groene bergen om ons heen. Het wordt best een pittige wandeling. Eerst een stuk over de weg en dan langs het spoor. Het makkelijks loop je daar over de bielzen, maar soms ligt er te veel grind en moet je een andere weg zoeken. Ook het stuk door het bos is een heel eind en ze hebben er flink de pas in. We zien bananenbomen, ananassen, koffieplanten en oerwoud vegetatie. De waterval aan het eind van het pad is niet zo heel spectaculair en er wordt eigenlijk gelijk weer teruggelopen. Nolmie heeft het even helemaal gehad. Als we uit het bos komen, drinken we wat bij het "stationnetje". Vooral daar maar ook al onderweg zijn er veel muggen. Ik maak er een foto van de keuken. Barbara, Nolmie en Ton gaan met de trein terug. Wij gaan lopen. De trein komt ons even later voorbij en we gaan even aan de kant. Herman legt een munt op de rails en vindt die uiteraard plat weer terug. Ik vind dat maar eng, stel dat er wat gebeurt door zulke kwajongens (van 55jaar) streken! Verderop staat de trein weer stil en lopen wij de trein voorbij. Er moeten wat wagons af of aan of anders. Als we terug zijn gaat Herman douchen. We zien de anderen weer in de lobby van het hotel en horen daar de verhalen van de treinreizigers. Die hebben een kompleet avontuur mee gemaakt tijdens het korte ritje. Ze zaten midden tussen lokale mensen die van alles bij zich hadden. We gaan gezamenlijk eten bij Indi Feliz. We nemen een menu. Ik kies vooraf rauwkost, knoflook forel en fruit toe. Herman neemt soep, gember kip, fruit en koffie. Als drankje vooraf bestellen we een Pisco sour die zo groot is dat ik niets anders meer hoef. Het was allemaal voortreffelijk. Wel de hoogste prijs tot nu toe, maar daar waren we voor gewaarschuwd. Alles in Aquas Calientes is wat duurder door het vele toerisme hier. Om kwart over negen lopen we weer terug naar het hotel. We hebben ´s middags flink wat muggenbeten opgelopen op armen en benen en zitten onder de jeukende rode bulten. Wandelen in een T-shirt en korte broek is toch niet zo´n goed idee geweest. Morgen ontbijt vanaf 5.15 uur en om 6 uur vertrek naar de bussen. We hadden echte bloemen op onze kamer!

Dag 18, 4e dag Inca Trail
Vierde en laatste dag, van de Inca-Trail, we worden dit keer niet gewekt met een kopje thee. Maar daarvoor is het ook iets te vroeg nl. 04.00u. in het donker moeten we ons aankleden en alles inpakken vóór het ontbijt 04.30 u. De plunjezak klaar zetten voor de dragers (porters). We ontbijten en maken ons klaar voor het laatste traject, we krijgen een laatste briefing van Ruben en vertrekken om 05.00 u. in het donker met lichtjes. We lijken net mijnwerkers, allemaal achter elkaar aan in een lint van lopers. Na 1 km de laatste controlepost en daarna ongeveer 1,5 uur lopen tot het zonne checkpunt vlak daarvoor moesten we een bijna verticale trap beklimmen. Van waaruit je Machu Picchu zou moeten kunnen zien, maar er hangt een dikke laag mist en het is ontzettend druk want iedereen wacht hier. Ik ben door gelopen en was om +/- 07.00 bij de Machu Picchu. Schitterend uitzicht.
Ik zie Simone en Nolmie en vertel hun het verhaal van de 4 dg. Inca-trail. De zon komt door wat de dag helemaal geweldig kompleet maakt. De groep komt ook aan en Ruben begint met de rondleiding:
Machu Picchu ontdekt bij toeval door Hiram Bingham, 24 juli 1911 een paar hoogte punten uit een deel gebruikmakend van de natuurlijk gevormde rots, in de vorm van een condor. Maar het meeste met de specifieke Inca bouwstijl, enorme veel hoekige blokken exact op en in elkaar passende vormen. De zonnetempel met zijn trapezium steen ligt precies oost - west (gecontroleerd met kompas). Ruben wijst ook op details in de stenen waar houten balken en andere onderdelen hebben gezeten zoals bv. de deur post. Hij wijst ook op de terrassen waar de Inca's hun voedsel op verbouwden. Het is zo fasinerend dat moet je gewoon zelf gezien hebben! Aan het eind van de rondleiding en de begeleiding van Ruben op een soort binnen-plaatsje, bedankt hij ons voor onze inzet. Edith bedankt Ruben namens alle trailers met een envelopje en een woordje van dank dat wij het zonder hem niet gered zouden hebben. Hij was heel geduldig en behulpzaam en heeft alle dagen goede informatie gegeven onderweg over alle details ruïnes, planten, bloemen en vogels langs de Inca trail. Tussen 12.00 - 14.00 daalt iedereen af met de bus naar Aquas-Calientes het dorpje met het trein station waar we nog even de gelegenheid hebben om langs de oude treinbaan in allerlei winkeltjes te snuffelen.
Om 14.30 u. is er nog een meeting voor de trailers om de plunjebaal op te halen alvorens op de trein te stappen om 15.55 u voor een traject van 110 km door een prachtig landschap en de laatste vergezichten op de Andes. Bij het arriveren van Cusco station krijgen wij nog een prachtig licht panorama van Cusco city bij avond te zien. Na wat gedoe aan de achterzijde van het station waar geen taxi's staan, komen we om +/- 20.30 u. in het Hotel Aticos aan. Eindelijk weer een lekkere douche en na opgeknapt te zijn lekker gegeten op de Plaza de Armas met prachtig uitzicht. Na nog wat rond gewandeld te hebben en in de Norton Rats bar nog wat gedronken te hebben ter afsluiting van de 4 d. trail zeer voldaan met alle herinneringen lekker gaan slapen weer in een normaal bed.

Zondag 28 september 2003
En ja hoor al weer vroeg op. Om 06.00 uur met alle bagage naar de bus aan de straatkant. Met de bus naar het vliegveld van Cuzco. Het was een grauwe dag. Het vliegveld was niet ver weg. Snel inchecken, wachten en 7.25 uur vertrek. Best een groot vliegtuig en zo goed als vol. 2 personen bij de nooduitgang zouden in geval van nood de stewardess moeten assisteren en ze moesten de instructies doornemen. Nou dat zou wat moeten gaan worden. Het was gelukkig niet nodig. 1.10 minuten vliegen naar Lima. Het wachten op bagage duurde redelijk lang. Met z'n allen naar het bagagedepot. Alles opslaan. Groepsfoto met diverse camera's laten maken.

Op naar Museon de la Nacion. Met de taxi. Heel gedoe maar uiteindelijk gelukt. Het was best ver rijden. Naast het museum was een kleine markt met boeken. Was voor ons niets. Uiteraard allemaal Spaanse boeken. Eerst even wat drinken in het museum. Het museum was mooi en interessant maar wel heel veel potjes van klei. En uiteraard mummies.
Met de taxi naar Miraflores. Gegeten bij Café Haiti. Was heel goed en duur maar de moeite waard. Lang erover gedaan. Jelle en Annelies zaten buiten op het terras. Wij, Egon, Debbie, Maaike en ik lekker binnen. Foto's van ons 4en door Jelle laten maken. Elke foto een ander standje. Was dus weer erg lachen.Langs stalletjes met schilderijen gelopen. Naar het strand. Langs de weg nog wat lekkers voor in het vliegtuig gekocht. Het weer was grauw en koud. In een parkje met een bijzonder beeld (ook weer iets met de stand van de zon, maar die schijnt volgens mij nooit in Lima) gezeten. Naar muziek geluisterd via walkman en keihard mee zitten zingen.

Door Parque des Amores gelopen. Muurtjes en bankjes van mozaïek en heel veel verliefde paartjes. Egon zeer innig met Debbie op de foto. Later heeft Debbie Egon gedwongen een roos te kopen van het geld van Debbie zodat Egon deze aan haar kon geven. Dat moest uiteraard weer even overnieuw voor de foto. Nog stukje gelopen. Een taxi gevonden en naar het vliegveld. We kwamen net voor 17.30 uur aan. De lange rij in om in te checken. Gelukt om met z'n 4en naast elkaar te zitten. Luchthavenbelasting betalen en dan afscheid nemen van Simone.

Debbie een heel verhaal dat we die middag een liedje gecomponeerd hebben voor Simone. En ja hoor wij met z'n 4en Berend Botje gezongen. Zoenen en gaan. Ons laatste geld opgemaakt. 20.20 uur vertrek. Proberen te slapen na het eten maar jammer maar helaas ging dat niet. Herman en Marga kwamen afscheid nemen omdat zij in Bonaire zouden blijven. 02.00 uur in Bonaire eruit. En wachten tot we weer weggingen. De meeste zaten bij elkaar om te kletsen en te wachten. Op naar huis. Gelukkig een beetje kunnen slapen. In de krant stond een stukje over Peru. Over Kuifje die een verhaal erover heeft en dat er in Leiden een tentoonstelling is.
Aankomst 15minuten eerder. Snel naar de bagageband. Van iedereen afscheid nemen.

Dit is het einde. Dat doet de deur dicht. Daar zijn geen woorden voor…………..

Helaas is het afgelopen. Het is veel te snel gegaan. Maar het was wel heel erg leuk.

Klantwaardering

8,9

Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser....
Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser. Je kan in 2 weken écht wel de hoogtepunten van Peru zien en ten volle genieten van dit mooie land. Ik raad deze reis 100% zeker aan. Een pluim voor Djoser!

Krystina - 10,0
Terug naar boven