Peru

Reizigersdagboek rondreis Peru (2)

2 Juli
Na het ontbijt (7.30 uur) zijn we met taxi"s naar het centrum van Lima gereden. Bij aankomst op het Plaza Mayor werden we meteen geconfronteerd met de schoenpoetsers. Voor 1 sol lieten een aantal hun schoenen poetsen. Even geld halen dachten we vervolgens. Dat duurde wel even. Het tempo is typisch Zuid Amerikaans.
Om 12.00 uur naar de wisseling van de wacht gekeken, om ons vervolgens te storten in het Limanese straatleven. Het duurde dan ook niet lang of we raakten verzeild in een staking. Even verderop zagen we de sloppenwijken van San Cristobal liggen. Een voorbijganger waarschuwde ons. Na de lunch terug richting hotel, alwaar we een plaatselijke markt bezichtigden, om te zien hoe de Peruanen hun koopwaar aan de man brachten. Grappig detail : ze vonden ons ook het aankijken waard!
's Avonds gegeten in Miraflores en daarna lekker slapen. De volgende ochtend weer om 7.30 uur ontbijt.

Edwin

3 Juli
Vanaf Lima richting Pisco gereden. Een enorme confrontatie met de krottenwijken die zeer uitgestrekt langs de Stille Oceaan liggen. Onderweg zijn we twee keer gestopt om koffie te drinken en wat fruit (in schil!) te kopen.
In Pisco aangekomen snel onze spullen gedropt en naar de haven gereden om te lunchen. Pisco is een kleurrijk maar arme stadje, waar alleen het Plaza de Armas een beetje aanzien heeft. Vanaf de haven, waar we een mooi uitzicht hadden op de bootjes en de pelikanen, gereden naar Paracas, waar we de flamingo's konden bekijken. Ik vond dit een beetje tegenvallen. Daarna richting de kathedraal gereden. Dit is een prachtige rotspartij waar de zee op het land breekt. Hier kon je de Jan van Genten, Incazwaluwen en zwart-witte aalscholvers zien duiken naar vis. Het waaide er flink, zodat iedereen gezandstraald de bus in kon stappen om weer naar het hotel te rijden. 's Avonds nog heerlijk uit eten geweest om daarna vroeg naar bed te gaan, want de volgende ochtend moesten we vroeg op …

Groeten Annieke

4 Juli
Inderdaad we moesten vroeg ons bed uit. Na een goed ontbijt zijn we naar de haven gereden, om vandaar met een speedboot naar Ballestas eilanden te varen. Na enkele minuten kwamen we dolfijnen tegen. Vervolgens de zee op richting de eilanden. Als eerste kwamen we langs een eiland met de "Candelabro" tegen. Het is niet bekend uit welke tijd hij dateert. Vroeger was hij 2 meter diep en nu nog maar plus minus 60 cm diep. En toen kwam het eigenlijke doel van de reis. Verschillende eilandjes met zeeleeuwen, zeehonden, Jan van Gents, een enkele pelikaan en Humboldtpinguins. Ook waren er enkele incazwaluwen. Het eiland zelf bestond uit prachtige rotspartijen met mooie doorkijkjes. Na een snelle tocht terug in de haven, koffie gedronken en toen naar de wijnboerderij. Hier een uitleg over hoe de wijnen werden geproduceerd. Voor ons had dit niet gehoeven. Het eten was er prima. Toen naar ons hotel met zwembad en uitzicht op de zandheuvels waar de jeugd zich heeft uitgeleefd met sandboarden. Het was een oase van rust. Ook hebben velen nog een duik genomen in het relatief koude water. Tenslotte lekker gegeten en gaan slapen.

Leo en Jannie

5 Juli
Voor deze dag was er een kort programma. We konden daardoor lekker uitslapen en vertrokken om 9 uur naar het Museo Regional. Wat daar vooral boeide waren de mummies. Tevens konden we daar de Nazca-lijnen in het klein bekijken.
Daarna gingen we naar het museum van Maria Reicher. Ook zij heeft, ondanks de vele jaren dat ze er aan gewerkt heeft, nog steeds het hoe en waarom niet kunnen achterhalen. Daarna zijn we doorgereden naar het uitzichtpunt en hebben we de handen en de boom reeds gezien.
's Middags lekker relaxen bij het zwembad en voor wie wilde een wandeling naar het dorp. Daar 's avonds met elkaar gegeten en Simone uitgezwaaid.

Leo en Jannie

6 Juli
Vanochtend heldere lucht. We zijn om 8 uur vertrokken naar het Cementerio de Chauchilla, op ongeveer 30 kilometer van Nazca. Het was zeer indrukwekkend, maar ook macaber.
Begin 1900 zijn de graven ontdekt. Grafrovers hebben zowat alle graven geplunderd. Botten liggen verspreid over de hele begraafplaats, Enkele mummies zijn herbegraven, zodat we een indruk kregen hoe de graven eruit hebben gezien en wat de gebruiken waren. Er is niet voldoende geld om te mummies en eventuele kunstvoorwerpen goed op te slaan of te exposeren, zodat men de begraafplaats zo instandhoud. De graven stammen uit de Nazca-periode, 200 tot 600 na Chr. Vanwege het geloof in reïncarnatie en de kans op een wedergeboorte, werden lichamen in foetushouding begraven. Het lichaam werd in oostelijke richting geplaatst, daar waar de zon opkomt. Bij de ingang van het graf werd meestal een baby begraven. Men dacht dat de "onschuldige ziel" van het kind de kwade geesten weg zou houden en de andere doden zou beschermen.
Verderop in de woestijn zagen we een recente begraafplaats. Onze gids vertelde ons dat de meeste mensen een begrafenis op een begraafplaats in de stad niet kunnen betalen (3000 sol, terwijl een gemiddeld maandinkomen van bijv. een onderwijzer 300 sol bedraagt). Vandaar deze "illegale" begraafplaats met hun witte kruizen voor baby's, lichtblauw voor kinderen en jongeren en zwart voor volwassenen.
Vervolgens zijn we naar een pottenbakker gegaan. Fraaie "ceramica" hebben we hier gezien. Het waren replica's van de indianen.
Hierna zijn we naar een goudwinplaats gegaan. Uit de ertsen, gehaald uit de bergen in de omgeving, wordt goud gehaald. De eigenaar van deze goudwerkplaats laat de mensen alles "gratis" gebruiken. Zij halen ongeveer 60 % goud uit de stenen. Wat overblijft, dus 40%, is voor de eigenaar.
's Middags hebben we een rondvlucht boven de Nazca-lijnen gemaakt. De figuren waren kleiner dan ik had gedacht. Maar de figuren zien vanuit de lucht en het landschap zien, maakte het heel erg bijzonder.
Beesten die we deze dag hebben gezien waren de woestijnuil, levend in de grond, kolibrie en een soort luis die gebruikt werd als rode kleurstof door de indianen. En tenslotte Paco onze hotelpapegaai.

Peter

7 Juli
Om zes uur zat iedereen al aan het ontbijt. We hadden een lange busrit voor de boeg. In eerste instantie konden we niet veel zien, het was behoorlijk mistig. Maar de diverse schoonheidsslaapjes konden nu afgemaakt worden. Toen de zon eenmaal doorbrak zagen we een prachtig desolaat landschap aan de ene kant en de woestijn aan de andere kant. Zo af en toe stonden in de leegte wat mattenhutjes, voor deze mensen zijn zelfs de sloppenwijken niet meer te betalen. En nu leven ze zonder water en stroom in de woestijn. Ze leven van wat er van vrachtwagens afvalt of bieden zich aan als auto-oppasser bij chauffeurs die een dutje willen doen. Een keer reden we zelfs door een compleet verlaten dorpje. Er zaten alleen wat gieren. Die waren er in grote aantallen. Ook zagen we prachtige cactussen, wat aanleiding gaf voor een fotostop annex nicotine pauze.
Om 9.15 uur hadden we een koffiepauze en konden we even de benen strekken. Hierna maakten we een lange rit, dik 4 uur. Het bleef een kaal landschap, maar prachtig om te zien. Ik had geen idee dat de woestijn in Peru zo uitgestrekt was.
Zo af en toe kwamen we reclameborden tegen langs de kant van de weg, die lieten zien dat er toch meer was dan zand en stenen of stenen en zand. Stenen fungeren ook als routepaaltjes. Duizenden zijn hier ooit neergelegd, een stapeltje stenen geeft aan dat er een afslag komt, een heleboel stenen en wat roestige blikken met bloemen, wat kruizen en planken met namen, is een kerkhof. Ook zijn er ontelbare monumentjes langs de weg, die plaatsen markeren waar mensen zijn gestorven.
Om sommige plekken stroomden rivieren naar de zee, opeens een groen contrast tussen het zand, met huizen en mensen.
Tijdens de lunch werden we aangestaard door een groepje schoolkinderen. Eten met publiek! De mensen waren heel vriendelijk, iedereen zei 'Buenos dias' en we werden uitgebreid bekeken.
Hierna maakten we ons op voor het laatste stuk naar Arequipa. Op dit traject zag je meer dorpjes en landbouw en werd het langzaamaan drukker. Ook hier opvallend veel kruisjes langs de weg, die ongelukken aangeven.
We kwamen aan in Arequipa toen het al donker was. Ontzaglijk veel lichtjes in het dal en het was verschrikkelijk druk in de stad, of leek dat zo na de stilte van deze dag ?! Een aantal van ons was ontzettend blij om het hotel en de bijbehorende badkamers op tijd te bereiken.

Trudy

8 Juli
Nadat we lekker hadden uitgeslapen tot half 8, gingen we na het ontbijt als eerste een bezoek brengen aan Museo Santuarios Andinos. Hier wordt Juanita, de ijsmaagd/prinses bewaard. Ze is gevonden op de Apato-vulkaan, waar ze is geofferd aan Apu Ampato door Incapriesters. Ook liggen hier een aantal andere mummies en voorwerpen, die men bij de mummies gevonden heeft. Het was fascinerend om Juanita in haar glazen kist te zien. Na het bezoek aan dit museum gingen we naar het St. Cathalina klooster, waar vroeger zeer rijke (zwarte gewaden) en iets minder rijke (witte gewaden) Spaanse nonnen met hun bedienden woonden. Het klooster is echt een dorpje op zich. Tegenwoordig wonen er nog steeds een paar nonnen. Hierna lekker geluncht in een straatje achter de kathedraal, waar natuurlijk de Peruaanse muzikanten niet ontbraken.
Monique was inmiddels ziek geworden en kroop in het hotel in bed. Wij zijn toen wat gaan slenteren door de straatjes van Arequipa. Richard en Peter, heb ik met moeite bij een cd-winkel/stalletje weg kunnen halen, onze muziekcollectie is dus weer behoorlijk uitgebreid. We zijn ook nog in een oud koloniaal huis, annex museum geweest. Zo kregen we een beetje een indruk hoe de rijke Spanjaarden gewoond hebben. Terug bij het hotel kwam er net een optocht voorbij. Wat muzikanten en een grote groep kinderen met zelfgemaakte lampions (echte kaarsjes!).
's Avonds lekker gegeten bij een Mexicaans restaurant. Als je iets besteld en ze hebben het niet, dan halen ze het even bij de buren of rennen snel naar een winkel, ook fruit wordt telkens vers geperst!
Arequipa is een gezellige stad met een ontspannen sfeer. Het stuk wat we gezien hebben kwam 'welvarender' over, dan het gedeelte van Lima wat we gezien hebben.

Monique

9 Juli
We vertrokken redelijk vroeg namelijk om 7.30u vanuit Arequipa, richting Colca Canyon. Onderweg kwamen we heel wat plekken tegen om uit te stappen, vanwege de mooie landschappen en /of dieren zoals de vicuna's, alpaca's, lama's en ibissen.
We kwamen er al snel achter dat we de hoogte ingingen. Iedere stap die je deed kostte meer moeite, een klein stukje lopen en je stond ongenadig te hijgen! We stopten bij het hoogste punt van de hele reis, 4850 meter. Overal zag je stenen op elkaar gestapeld, de mensen doen dit om de goden van de berg te vereren en om wensen te doen.
Deze dag kregen we ook een gids mee, die ons een aantal interessante dingen kon vertellen over de geschiedenis, het landschap, de planten en dieren. Ook vertelde hij het verschil tussen lama's en alpaca's. Lama's hebben een lange nek, groter gezicht en hun staart staat omhoog.
Een geinig gezicht was dat veel mensen van onze groep in T-shirtjes liepen, terwijl er ijs lag, maar het was dan ook circa 25 C. Onderweg zagen we een wervelwind, een apart verschijnsel. Rond half vier kwamen we bij het dorpje. We hebben met de gids nog een wandeling gemaakt door het dorpje, het zag er allemaal keurig uit. Zo lopend door de straatjes had je het idee dat het er honderd jaar geleden uit zo uitzag. Een aantal jaar geleden was er een aardbeving, die ervoor had gezorgd dat een deel van het dorp was verwoest. De toenmalige president, Fujimoro, heeft het dorp binnen 2 jaar opgebouwd. In plaats van huizen gemaakt met adobes, zijn er nu huizen met betonstenen. Maar zonder stroom en zonder verwarming! De mest lag te drogen om als brandstof te gebruiken.
De sauna en de jacuzzi, in het hotel, waren een aangename plek om te relaxen. Om 7 uur gingen we eten in het hotel. Er werd door de plaatselijke bevolking voor ons gedanst. Uiteraard werden er een aantal uitgekozen om mee te doen. Opvallend was het trouwens dat, op de erg koude stenen, in de erg koude ruimte van het hotel, de dansers op slippers liepen of helemaal geen sokken en schoenen droegen. Het was buiten inmiddels erg koud geworden, onder nul. De kachels op onze kamers zorgden er maar net voor dat de boel niet bevroor, gelukkig hadden we heel veel dekens!

Richard

10 Juli
El Condor Pasa
Een veel te vroege klop op de deur van onze blikken cabin, jaagt ons de ijzige morgen in. Iedereen verschijnt aan het ontbijt in warme jas, met muts, sjaal en handschoenen. Bij een temperatuur van minus 5 C en in een onverwarmde eetzaal, kan je dit gebruiken. De grijze sapjes blijven onaangeroerd.
Op de stoffige zand- en grindweg, die ons verder de Colca Canyon invoert, kan chauffeur Manuel zijn rijkunst tonen. Behendig slalomt hij tussen kuilen, rotsblokken, honden, ezels, koeien en boeren op weg naar hun terrasakkertjes.
Bij de eerste stop van de dag, vestigt Viktor de gids, onze aandacht op een aantal gaten hoog in de rotswand. Ik herken ze onmiddellijk als nestholten van de Andeszwaluw. Het blijken begraafplaatsen van een pre-incacultuur. Het moet heel wat acrobatie gevergd hebben om de lichamen op die hoogte in hun rotsgraf bij te zetten. Het schouwspel dat ons nog wacht zal gelukkig heel wat levendiger zijn.
Na nog een tijd hobbelen over de bergweg ligt het eindpunt van onze ochtendtrip voor ons: een rotsplateau met in het midden een groot stenen kruis, EL Gruz del Condor. Het kruis hebben we dus al, nu nog de condor, want daar is het uiteindelijk om te doen. De beestjes vinden het duidelijk nog te vroeg voor de ochtendvertoning. In plaats daarvan worden we verwelkomd door tientallen birdwatchers die post hebben gevat langs de rand van de duizelingwekkend diepe canyon en met telelenzen en verrekijkers die de hemel afspeuren. Heel wat toeristische aandacht gaat ook naar de kraampjes van de Indiaanse vrouwen die hun veelkleurige koopwaar hebben uitgestald. Nadat we zijn bezweken voor de kleurenpracht van een tafelkleed, zoeken we onze plaats tussen de andere vogelspotters. Dan gaat het opeens heel snel.
Een aantal armen wijst plots in dezelfde richting. Vanachter een rotspiek verschijnt de majesteit van de Andes: El Condor. Hij klapwiekt niet. De koning werkt niet. Hij laat zich dragen door zijn dienaar, de warme stijgwind. Zijn vlucht bepaalt de richting van de telelenzen. Hij geeft de aandelen van de Kodak, vleugels. Dan glijdt er een tweede, derde, vierde vogel door het decor van de Colca Canyon. Ze scheren een paar keer langs hun publiek. Wie kijkt naar wie? De show eindigt even plotseling als hij begon en de condors laten ons achter, sprakeloos om zoveel gracieuze schoonheid.
Tijdens de daarop volgende wandeling, wijdt Viktor ons in, in de geheimen van de fauna en flora van de Colca vallei.
's Namiddags kijken we onze ogen uit op de markt van de Chivay: textiel in alle maten en kleuren en opvallend veel hoeden. Naast de blinkende feesthoedjes en plaatselijke hoofddeksels met opgeklapte achterflap, ook veel Amerikaanse stetsons. Rosie valt voor een rode typische Colcahoed. Wanneer ze die draagt wordt ze duidelijk niet meer als toerist beschouwd.
In de vooravond wordt het terug kouder, maar daar heeft onze gids een oplossing voor: met zijn allen in bad. Het water wordt geleverd door een onderaardse bron, de borst van de Pachamama en opgewarmd door de vulkaangod. Onze avondhonger stillen we in het toeristische restaurant van Chivay, waarbij we weer eens worden vergast op het obligate folkloristische optreden. De cuy (cavia) smaakt wel, maar de aanblik van het hele gevilde diertje op mijn bord, ontneemt een aantal van mijn tafelgenoten hun eetlust.

De terugweg in het duister loopt pal langs de steile, diepe ravijnen van de Colca Canyon. Hopelijk heeft Manuel niet teveel pisco gedronken.

De kilte van het bed kan me nu niet meer deren. Deze nacht vlieg ik met de condor. Misschien toch teveel cocablaadjes gekauwd?

Roland

Vrijdag 11 Juli (Vlaamse feestdag!)
Van Colca Canyon naar Puno
Als mijn voeten (in sokjes) eindelijk een beetje op temperatuur zijn gekomen, is er de klop op de deur. "Buenos dias" 6 uur en het leven in Colca Canyon is al volop aan de gang. Door de luidspreker weerklinken de berichten voor de bewoners van het bergdorpje. IJs op de busramen. Het was -4C vannacht. Op weg naar Chivay passeren we vrouwtjes met torenhoge bussels hout op hun gebogen ruggen. Ook paarden ezels schapen en hun hoeders zijn op weg naar het veld.
In Chivay telefoneer ik naar mijn moeder: voor 5 soles heb ik een gesprek met haar alsof ze naast mij staat. Ik sta te klappertanden in mijn laagjes kleding en met mijn Alpaca-sjaal om de hals, als ze me vertelt dat het erg warm is in België en dat er een hittegolf wordt verwacht. Vlug de bus in want we hebben nog een lange tocht voor de boeg. Na 2 uur op de verharde zandweg te hebben gereden, is het een verademing het asfalt onder de wielen te voelen. Toch zijn er nog veel putten in de baan. We zijn telkens tevreden het bordje "PEAJE" te zien, dat een beter wegdek aankondigt zodat we sneller kunnen doorrijden. Wat we onderweg te zien krijgen, maakt alles goed: een wondermooie documentaire speelt ze af voor onze ogen. In de onmetelijke altiplano lopen kudden schapen, lama's, alpaca's en vicuna's te grazen. Op een bepaald ogenblik kijk ik uit het raam en zie een optocht van kleurig versierde lama's door de vlakte lopen met op kop een lama met de Peruaanse vlag. Ik stoot Roland aan en voor we aan onze verbazing en verrukking bekomen zijn, ligt het spektakel achter ons en is de bus al te ver om voor een fotostop te roepen. Misschien zijn de beste foto's degene die niet werden geschoten? Het beeld blijft wel op ons netvlies gebrand. Viktor vertelt mij later dat deze fleurige troep waarschijnlijk op weg waren naar een feest.
Bij de volgende stop raakt Roland in gesprek met een groep West-Vlamingen die op weg zijn naar de condors. Als hij zegt dat het "plezant" is om nog eens Vlaams te horen, zijn er twee meisjes het niet met hem eens. Zij zijn Nederlanders in een groep Belgen, onze situatie, maar omgekeerd. Wanneer een ruil wordt voorgesteld om de groepen homogeen te maken, gaan wij daar niet op in. We blijven lekker bij onze "Hollanders", want ze zijn heel aardig (in de Hollandse betekenis, want in ons dialect is aardig=raar!).
Ik maak nog de laatste foto's van de majestueuze vulkanen "ËL Misti" en "Picchu Picchu". Onderweg komen dezelfde beelden terug: troosteloze dorpjes van half afgewerkte huisjes; ook torentjes van stenen die wensen uitdrukken gericht aan de Apu's, de berggoden en honden die de baan komen opgelopen voor een kadetje (een "pistoleetje" in het Vlaams) dat Manuel, onze chauffeur, hun vanuit de bus toewerpt. Na een sandwich te hebben gegeten, vangen we een uiltje, wat zeker te verkiezen is boven het vangen en doden van een vicunja = 10 jaar gevangenisstraf!
Bij een indrukwekkend meer kondigt Nico de volgende stop aan, zodat we een mooie foto kunnen nemen en aan andere dringende behoeftes kunnen voldoen. Het laatste gedeelte van de toch wel uitputtende busreis wordt verlicht met een halte in het dorp San Roman. Op de Plaza de Armas is er een gezellige drukte en worden we overvallen door een groepje enthousiaste schoolmeisjes in uniform. Ze willen een handtekening van ons! We wanen ons BV's op Djoser promotietoer in de Andes.
Na een klein uurtje rijden komen we in Puna aan. Het hotel straalt een zekere klasse uit; de kamer is niet meer erg koud. Gelukkig ontdekken we na enige tijd een verwarmingstoestelletje. Het comfort van warm water en verwarming is voor ons blijkbaar moeilijk te missen.
We dwalen nog even door het verkeersvrije winkelstraatje, op zoek naar souveniertjes voor onze familie. Terwijl we in een winkel staan zijn we getuige van een heftig straatgevecht. De "policia" komt orde op zaken stellen.
We zoeken rustigere oorden op en bezoeken de kathedraal met de mooie bewerkte façade in natuursteen. De barokke buitenkant contrasteert sterk met de sobere binnenkant. Gelovigen branden kaarsen en bidden, vooral aan het zijaltaar van Ël Senor de la Balä, de Heer der Smarten.
We besluiten de avond met een heerlijke forel uit het Titicaca-meer in het restaurantje "La Casona" dat ons werd aangeraden door de receptioniste. Op weg naar het hotel belanden we ongewild in een demonstratie van de "Integracion" beweging; er worden slogans gescandeerd en ik zie winkeliers uit voorzorg bepaalde teksten van de muren verwijderen. Heeft dit te maken met de sociale onlusten van vorige maand? Wel spannend! Wij kiezen nu toch voor ons bed. Na al die ongewone indrukken van de dag zal het niet lang duren voor we inslapen en dromen van mysterieuze, drijvende rieteilanden.

Rosie

Zaterdag 12 Juli
Van Puno naar Amantan
Vandaag gaan we naar het Titicacameer, eerst gaan we een rieteiland bezoeken en vervolgens gaan we naar Amantani, waar we overnachten bij een familie. Jaap is erg ziek. De dokter is gisteren langs geweest en heeft diverse infecties en hoogteziekte geconstateerd, hij blijft achter. Na het ontbijt vertrekken we om 8 uur naar de haven. Maria is onze gids voor de komende dagen. Bij de haven aangekomen zien we geen blauwe, maar groene lake Titicaca . Dit komt door de vervuiling. Als we wegvaren wordt het water langzaam aan blauw.
We komen aan bij de Tupiri, dat is een van de Ïsla de los Uros. De mensen zijn gastvrij, we mogen alles fotograferen en uiteraard ook spullen kopen. Het eiland bestaat dus uit riet, de eerste laag bestaat uit riet met stronken, daarna wordt het losse riet overdwars op elkaar gelegd. Elke twee weken wordt een nieuwe laag erop gelegd. De huizen bestaan uit riet. Het riet wordt gebruikt om te koken en als je bij de witte stronk het riet pelt dan kun je dat eten. Het smaakt fris en vochtig.
De mensen uit de Uros hebben net gekookt, Ze hebben vis aardappelen en soep. Ze eten een veel voorkomend visje uit het Titicacameer. Het schijnt vol met graten te zitten. Maria geeft ons een uitleg over Uros. De mensen zijn gevlucht naar het water om aan de slavernij te ontkomen van de Inca's en de Spanjaarden. De meeste Uros zijn uitgestorven, dit is de tweede generatie. De mensen hebben te kampen met reumatische aandoeningen door de vochtigheid.
In een rietboot varen we naar Mama Torai , dat is een eiland met school. De kinderen zingen liedjes voor ons en wij zingen "Berend Botje" voor hun. Ze bieden ons zelfgemaakte tekeningen aan voor 1 sol. Het worden later goede verkopers. Sommige delen van het riet is erg zacht en op een gegeven moment sta ik samen met Jeanine in het water.
We vervolgen onze reis naar Amantani. Het Titicacameer bestaat uit zoet water en is gelegen tussen Peru en Bolivia. De lengte is circa 165 km en de breedte circa 50 km. Er zijn 36 vaste eilanden en diverse rieteilanden. Titi is de naam van een poema en caca betekent steen. Het gedeelte dat grenst aan Bolivia spreekt Aymare, de rest spreekt voornamelijk Quechua. Het Titicacameer eindigt in de zee via een rivier die door Argentinia stroomt. Het water heeft een temperatuur dat schommelt tussen de 8 en 12 C.
In Amantani aangekomen worden we hartelijk onthaald door de 4 gezinshoofden. We moeten eerst een steil heuveltje op, voordat we kunnen lunchen. We krijgen Quinoa soep en rijst met vis, aardappels en sla. Daarbij wordt een overheerlijke chili geserveerd. De plaatselijke thee is een soort mint , die we kunnen mengen met limoenschijfjes en cocabladeren. Vervolgens worden we verdeeld over de families. Ik blijf bij Benedicto Om 15.15 uur gaan we wandelen naar de Pacha Mama met Maria. Dat is het hoogste punt en een soort tempel. De Amantanies vereren Pacha Mama. De wandeling is zwaar en gaat over een steile helling naar boven. Boven aangekomen hebben we een prachtig uitzicht over het meer. Aan de ene kant stijgt de maan omhoog en aan de andere kant daalt de zon en hebben we een prachtige zonsondergang.
Om 19.00 uur krijgen we ons avondmaal, bestaande uit aardappelsoep en rijst met bonen en aardappelen. Dan moeten we naar buiten. Maria, Jeanine en Nico gaan pakketjes maken om aan de families te geven. Buiten op de binnenplaats wordt een vuurtje gestookt en hebben we een orkest van 3 jongens.
We krijgen een echte party. Al snel worden we de dansvloer opgesleept en dansen we tot we niet meer kunnen. De mensen zijn erg vriendelijk. Kans om het koud te krijgen is er niet. Maria geeft ons de pakketten om uit te delen. De mensen zijn ons dankbaar. Er is ook verdriet bij een klein jongetje. Hij verliest de wedstrijd om een bal te winnen. Zijn naam wordt genoteerd en de volgende keer krijgt hij alsnog zijn bal.
Na het feest krijgen we uitleg en een "modeshow" over de klederdracht. Nico is trouwens bekaf van het dansen. Hij heeft ontzettend geswingd, nam zelfs de leiding over bij het dansen.
Maria vertelt dat er eerst, ten tijden van de republiek, Spanjaarden op het eiland woonden, later kwamen de Peruanen daar wonen.
De families op Amantani vormen een soort coöperatie. Zij doen alles samen, van het bouwen van hun huizen tot het samen koken. De toeristen verblijven telkens bij een andere familie.
Moe maar voldaan gaan we slapen in onze riante slaapkamer.

Robertina xxx

Zondag 13 Juli
Om half 7 piepte het wekkertje van Annieke. Het was weer tijd om op te staan, na een woelige nacht van slapen en waken. Maar ja, het was dan ook volle maan!
Onze familie was al wakker en aangekleed en had teiltjes met water neergezet om ons te wassen. Eerst maar eens op avontuur naar het gat in de grond! Ook Jeanine en Jack en Job en Edwin waren inmiddels aangekleed en samen gingen we naar het ontbijt. Daar zaten we dan met z'n allen: allemaal nog best moe en met kleine oogjes. Allemaal brilletjes op, net als ik, want schone lenzen, dat ging een beetje moeilijk. We gaven nog een "Holland "kaart aan de families en kregen een bloemenkrans als dank. Daarna een stevige wandeling, zwaarder en langer dan verwacht, maar we hebben 'm volbracht! Onderweg kwamen we nog kindjes tegen die naar het ministeno del Salud" gingen met emmertjes voor hun portie "lecke".
Daarna met de boot richting Puno. Bijna unaniem besloten we niet naar Taquille te gaan. De steile wandeling was de aanblik van mannen-die-hun-eigen-mutsjes-breien niet waard, die verzinnen we er zelf wel bij!
Rustige middag in Puno. Onszelf getrakteerd op pizza en een echte hamburger met frietjes en cola, het lijkt hier wel Mc Donalds! Daarna nog even gedobbeld. Job legde een enorm intelligent dobbelspel uit, maar het ging de rest iets te ver. Dan maar dierendobbelen: Annieke gooide zomaar in één keer de eend ikzelf de kat of was het toch de lama?

Vóór het dobbelen trouwens nog heerlijk gedoucht dat kon ik wel even gebruiken. Lekker even bijkomen! Na het dobbelen weer souvenirs ingeslagen en gegeten bij een vegetarisch restaurantje. Nog even geinternet om wat nieuwtjes met het thuisfront uit te wisselen en daarna vroeg onder de wol, op naar een vroege dag met een lange busrit…

Mariken (Helaas deze keer geen warm kruikje gevonden in mijn bedje.. )

Maandag 14 Juli
Van Puno naar Cusco!

Om half acht vertrekken, uiterlijk, en dus allemaal netjes op tijd, zo had Nico ons streng opgedragen. Want we moesten tijdig in Cusco aankomen, omdat de Inca-trail trekkers onder ons nog "gebriefed "moesten worden … Ik zag best op tegen weer z'n lange busreis van meer dan 10 uur. Maar na 40 minuten (of iets langer) stonden we alweer stil: we mochten de torens van de Sillustani gaan bekijken. Deze graftorens (Chulpass) waren gebouwd op een heuvelachtige prachtige plek, gelegen aan een meer. Schitterend. Een lust voor het oog van alle fotografen! Volgens de gids van een serene "mysterious beauty"! Er zouden ook nog wilde quinea pigs moeten rondrennen, maar het bleef bij een uil en een vicuna aan een lijntje. Hup, maar weer de bus in. Na 5 minuten moest en zou er weer gestopt moeten worden, nu om een authentieke indianen boerderij te fotograferen. In een mum van tijd stond iedereen (behalve ondergetekende en Nico) met de camera in de aanslag voor de deur van de boerderij, als echte paparazzi's! Of zoals Nico zei, "het lijkt wel of ik met een stel Japanners op reis ben!
Na dit bizarre intermezzo weer op weg. Jack en ik zaten direct achter de chauffeur. We hadden het gevoel in een soort rijdende postcard te zitten, zo goed en zo mooi was ons uitzicht. Alleen bleek de chauffeur een Engelse afwijking te hebben want hij reed 75 % op de linker weghelft!
De tocht ging eerst door het hooggebergte, de pampas, alles was van geel tot donker bruin van kleur, wonderschoon. We volgden de treinrails en de rivier, die eerst de Pucararivier heette, en heel smal was en uiteindelijk uitmondde in de brede Vilcahota rivier. Halverwege de rit kwamen we ook echt twee treinen tegen, en werd het bijna een wedstrijd: was de trein of onze bus eerder in Cusco!
Na een fotostop van een besneeuwde berg met verkopende indianen, verder naar de volgende rustplaats voor de lunch. Als brave schapen liepen we achter Nico aan, die een (tweede keus) restaurant inliep, de drukte overzag en er meteen vandoor ging. Wij bleven braaf achter, en moesten inderdaad heel lang op ons eten wachten, althans de beneden zitters onder ons.
En na enige vertraging weer op weg. Het landschap veranderde langzaam van pampa naar subtropisch, mediterraan, dus groener met veel eucalyptusbomen, agaves en zelfs palmbomen. Soms leek het wel of we in Toscane reden.
Halverwege de middag een culturele stop: de hoogste Incamuur, het paleis van Wiracocha, te Raqhi. Een half uur kregen we om dit mooie tempelcomplex te bezoeken. Zeer de moeite waard, er werd weer sterk geknipt en gekiekt! Bus in, doorrijden, de chauffeur ging nog meer links rijden, geen enkele bocht werd meer rechts genomen, want we moesten echt op tijd in Cusco zijn.
Nog één mooie "petit detour"; de kerk van (een naam die Nico dus nog niet kan uitspreken) "Andahuaylillas" Tien over vijf reden we het straatje in, kwamen daar de koster met de sleutel tegen op weg naar huis, maar we mochten toch nog even kijken. Was niet mooi, maar vooral wel bijzonder, deze eigelijk lelijke barokke kerk, met veel te veel tierlantijnen. Het was inmiddels bijna donker, en jawel, om halfacht waren we bij het Hotel Los Aticos. Het was een lange, maar mooie reis

Jeanine

Tuesday 15th July
Cusco, here we come!

Well, well, surprise English and why? For two reasons and both for your benefit, firstly for you to read my Dutch would definitely spoil your vacation, and I wouldn't want to do that. Secondly to help you in your study of the English language!

Tuesday a free day, so a bit of a laying - forget it, worse than normal, 5 o'clock thump, thump from the room above, a half hour of heavy footsteps from one corner of the ceiling to the other. Must have been Edwin training for the Inca-Trail trip. 5.30 Front door bell, than all the trailers down the stairs, in the hall and about 6 o'clock away. We went back to dreamland until the civilized hour of 8 o'clock.

Cusco, what a lovely town to really wake up to with the sun steaming on another Plaza de Armas.
Today's got to called Fred´s Day - who is Fred - well his complete name is Fred Spier, he works as a professor at Jeanine's Institute at the UvA and he worked for one year in Cusco. And he gave Jeanine two letters to deliver in Cusco.
The first letter was to the director of the Instituto Nacional de Cultura, so of we went to see this guy. Found the Institute and requested entrance to personally deliver the letter to the director. So escorted by a well dressed attendant, we were taken to his office and immediately confronted by his secretaries. After realizing we were no threat and not delivering a bomb he came out to meet us. At first I got all the attention - being a man! - but after opening the letter he turned to Jeanine all smiles and I was forgotten. He was so pleased with the letter and us of course he wanted to arrange a trip for us to Machu Picchu, but of course we declined since we were going with you. Life's hard.
Next letter was to the owner of a restaurant, and that sounded better. Found it in one off the many interesting side streets of the square. Small restaurant with a typical nice Peruvian woman, who was very happy to receive the letter. Invited us for coffee and cheesecake. Delicious. Took photo's of her to give to Fred and to send to her

O.K. what was in the letter you are all wondering - well besides a normal letter - a card announcing the birth of his first child - a daughter. So congratulations Fred.

Went next to the cathedral but was closed till 2.00. So off to the hotel to see if we Had a new room, since the one at the ground floor stank. Yes we had hip! Hip! Hooray. Saw Nico in the hall still trying to arrange for poor Jaap to participate in a two days Inca -Trail. Later heard that all was arranged.
Lunch in a Japanese Restaurant. Delicious. Simple, but very tasty. Then took a walk along the longest Inca wall in existence on the way to the Kori cuncha - was the ultimate temple of the Inca's -Sun God. This is next to the church of Santa Domingo, which was extremely interesting to see all the remains of the original temple beautiful preserved.

Had next to telephone my son, who is on holiday in Portugal, which succeeded. And on to the Convent ad Museum of Catalina which was more of art gallery than a convent. Not very imposing, except for one room with extraordinary wall paintings depicting 16+17e European landscape and people!!!
Next the very interesting and large Inca-museum - in order to better understand Machu Picchu. Took a guided tour, well worth it. Over 1 hour saw and heard a tremendous lot. Then off to coffee and cake but not for seeing car loads of girls screaming, waving flags, balloons, around and around the Plaza. Later learned that they were practicing for the 28th July, the National Independence Day.

Since I am very interested in painting and paint a lot of myself, I thought a visit the museum of Contempary Art would be justified. It is situated in the Town Hall, civil center. Don't go, it's not worth while, very disappointing, very primitive. On the first floor good photographic exhibition of photo's taken during the trouble years of Peru.

One last walk around before returning to the hotel. And in doing so we passed a very beautiful shop of ladies clothes and as normal asked where are we from. So hide my English identity, I say Holland!! And to our surprise a relatively young guy says he is also, and that he was the owner of the shop. Talk, talk, besides looking at lovely material - and yes you've guessed it, he knew Fred - surprise, surprise - now don't you think it was all Fred's Day.
The Dutch guy is called Werner, is married to Anna, who is of course Peruvian. His professor while studying at the UvA was Fred. Fred does get around.

Well to cut a long story short Jeanine bought two beautiful pieces from him, good for Peruvian and Dutch economy and we got some addresses of good restaurants in town. Went to a Vegetarian one later that evening - so - so. Was also informed that if you go to San Blas there is a Dutch guy who has a restaurant/café called La Bodigade Waski opposite the church.

Do hope you enjoyed your day in Cusco as much as I, Jeanine and Fred did. Sweet dreams, good night - tot morgen (that's Dutch!)

Jack
(I hope you don't mind that I did make some changes in your story. It's because of my English and certainly not because of your handwriting! Trudy)


16 Juli
Met de achterblijvers naar Pisac

Voor hen die niet de 4 daagse Inca-Trail deden was er vandaag een facultatief programma, waaraan de volledig overgebleven groep meedeed.
We vertrokken op een christelijke tijd: 9 uur naar de bus.
De gids vertelde al dat het programma afwijkend zal zijn vanwege het feest "Mamacha del Carmen" We rijden langs de verschillende ruines bij Cusco en de gids wijst op de vele eucalyptus bomen, die hier door de Spanjaarden geïntroduceerd zijn. Opvallend zijn de afgebouwde huizen langs de weg die toebehoren aan Indianen- enclaves. De huizen zijn voorzien van dakpannen met een kruis in het midden (volgens de gids heeft dat een religieuze betekenis) We rijden over een bergpas, de Coral-vallei in. Het feest begint al. We rijden eerst naar de ruines. Het gehele gebied is voorzien van terrassen. We lopen een tocht van 2/ 2,5 uur rond de ruïne Het is veel trappen klimmen en dalen. De gids legt uit dat je overal de trapeziumvormige ramen en nissen van de Inca's ziet .

De feestelijkheden in Pisac
Het lijkt erop dat verschillende families een optocht organiseren, kompleet met dans- en muziekgroepen. Sommige families gebruiken alleen kleding, andere gebruiken ook maskers. De sfeer is uitgelaten, er worden zelfs gigantische strijkers afgestoken. De plaatselijke fanfare sluit de tocht af met twee grote arken met beelden van Maria en zo. Deze worden uiteindelijk, als ze bij het plein komen de kathedraal in gedragen, onder het onritmisch luiden van de klokken

Ik eet daar bij een engelse dame voor 7 sol salade en een heerlijke taart.
We vervolgen onze reis naar Öllantaytambo. De Spanjaarden kwamen voordat de Inca's klaar waren met bouwen. Hier is nog te zien hoe de stenen omhoog werden geduwd. De stad zelf is gebouwd op de fundamenten van de Incastad. De verdiepingen op de huizen zijn in Spaanse stijl. Volgens de gids ligt er ook een compleet aquasysteem onder de stad. Hierna reizen we terug.
's Avonds geniet ik van pollo in een speciaal pollo restaurant.
Vroeg naar bed, want we moeten om 6 uur in de bus zitten

Jaap van Gils

17 Juli
De Inca Trail

Het was eind 1533 dat Francisco Pizarro aankwam in Cusco. Verbluft door de schoonheid van deze Inca hoofdstad, sloegen de Spanjaarden - paradoxaal genoeg direct aan het plunderen. De Inca's werden verslagen: een deel trok zich terug in de omliggende bergen en jungle om te ontsnappen aan de Spaanse onderdrukking….
…. Een kleine 470 jaar later beginnen 6 jeugdigen vanuit Cusco aan een tocht die hen moet brengen bij een van de mooiste overgebleven Inca nederzettingen ….Machu Picchu.

Na een hobbelige busreis beginnen zij, onder begeleiding van de "handsome" tourguide Hans-Aly en vergezeld door 9 dragers, aan de lange tocht. Hoge toppen worden beklommen - de dode vrouw pas op 4200 meter - maar ook de diepe dalen wegen zwaar: blaren en diaree, spierpijn en koorts, ademnood en kou zijn eerder regelmaat dan uitzondering.
Gelukkig zorgen de koks driemaal daags voor fantastische maaltijden, die tijdens de kerst niet zouden misstaan. Ook de schitterende vergezichten, uitbundige orchideeën, fluitende vogeltjes, mooie Inca -ruines zorgen voor enige verlichting . Met steun van de zeer bescheiden maar keihard werkende dragers, komt het gehele team vroeg in de morgen aan bij de zonnepoort…

Aan de voeten ligt in de ochtendnevel Machu Picchu te wachten. Een fantastische beloning na 3 zware en schitterende dagen, hoewel ook de reis al als bestemming gezien kan worden

Het is geen wonder dat de Spanjaarden, deze stad nooit ontdekt hebben. Het mag echter wel een wonder heten dat de Inca's dit alles hier honderden jaren geleden hebben aangelegd….

Job

19 Juli

Vanmorgen vroeg om 6 uur stond de bus weer klaar om ons naar het station te brengen, voor een 4 ½ uur durende schommelende treinrit naar het dorpje Aquas Calientes, waar we naar de nodige stalletjes- en terrasbezoekjes, een mooie wandeling van 2 uur, deze dag afsloten met een lekkere lomo saltado. Waar we dan eindelijk weer heel vroeg de volgende ochtend om 6 uur met de bus naar de Machu Picchu gingen, voor de meeste van ons het hoogtepunt. Het was heel indrukwekkend en ook wel mysterieus omdat men het fijne er niet precies van weet. Na heel veel foto's en indrukken en uitleg van de gids zijn we na een lekkere kop koffie, met Leo en Jannie, de weg naar beneden gelopen, wat heel mooi was met veel fotostops van bloemen, waaronder orchideeën, en vogels enz.
Om 15.45 uur verzamelen bij het hotel om vervolgens weer met de trein vol met bepakte en slapende mensen naar Cusco terug te gaan, waar we moe en hongerig om 21.30 uur in ons Hotel Los Aticos aankwamen. We zijn toch nog naar een gezellig restaurant gegaan, waar we heerlijk hebben gegeten, en na een volmaakte dag, heerlijk konden gaan slapen in alle rust en in een fijn bed. Welterusten!!

Nelly en Kees

20 Juli
De laatste dag
Cusco - Lima > Lima - Amsterdam

Het is 7.00 uur in de ochtend en we wachten met z'n allen op onze vlucht naar Lima. Nog enkele uurtjes door Lima slenteren en onze vakantie is definitief beëindigd.
Terugkijkend mag ik spreken en schrijven dat ik een fantastische tijd heb doorgebracht in Peru. Ik heb veel indrukken opgedaan en heel veel geleerd.
De Peruanen hebben een enorm gevoel voor kleur, maken dan ook prachtige artikelen en weten iedere toerist er toe te bewegen te kopen. Veinte soles, no esta mas caro, no senorita, en per slot van rekening betaal je 15 soles of minder. Er is ook geen enkele toerist die de verleiding kan weerstaan om deze zo vriendelijke en gastvrije bevolking op de foto te nemen, maar dan wel voor 1 sol, want dan krijg je er een extra brede glimlach bij .
Ik heb genoten van de uitgestrekte woestijnen. Ik heb een echte oase gezien. De vrijwel overheerste nadruk die de Nazca -lijnen en het mysterie eromheen legt op de ene kant van Peru en van de andere kant, de Colca Canyon, de vogel Ël Condor, die de aandacht van iedereen weet te trekken en een show weggeeft die haast wel iedere toerist door het luikje van zijn of haar fototoestel en camera bekijkt.

Het tweede grote mysterie waar het mij om begon, Machu Picchu, de geschiedenis van de Inca-cultuur die in zo korte tijd van regeren - nog geen 100 jaar - zoveel nadruk op de leef- en denkwijze van de Peruanen heeft gelegd, en natuurlijk het contrast, niet te vergeten, van de Spaanse overheersing die heel veel Peruanen tot het katholieke geloof - het christendom - heeft kunnen bekeren . Eén van de grote bewijzen, zijn de prachtige kerken.

Mijn dank aan Nico, door hem en door zijn goede leiding mag ik spreken van een mooie vakantie.
Ik verlang naar mijn huis in Amsterdam, maar ik kijk terug op een heel bijzondere ervaring en belevenis in Peru

Leska

Klantwaardering

8,9

Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser....
Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser. Je kan in 2 weken écht wel de hoogtepunten van Peru zien en ten volle genieten van dit mooie land. Ik raad deze reis 100% zeker aan. Een pluim voor Djoser!

Krystina - 10,0
Terug naar boven