Peru

Reisverslag Peru sept

Rondreis door Peru, september

Op dinsdag 5 september 2006 reisden 20 personen als vakantiegangers en 1 als reisleidster met vlucht KL0741 van Amsterdam naar Lima. Deze personen waren op weg om samen een fantastische groepsreis te maken. Via Internet hadden de meeste al contact met elkaar gehad. Sommigen begroetten elkaar op het vliegveld, anderen in het vliegtuig. Na een tussenlanding op Bonaire kwamen allen redelijk vermoeid rond 18.15uur Peruaanse tijd in Lima aan. Het was dus eigenlijk midden in de nacht voor ons gevoel. Gelukkig stond de bus al klaar en het duurde niet lang meer voordar wij in Lima een kamer kregen toebedeeld in Hotel Mami Panchita, dat wordt gerund door de Nederlander Toon. Welterusten!!

Woensdag 2e dag, 6 september  Lima

Na een gewoon en toch goed ontbijt gingen we in taxi’s naar het centrum van Lima om onder leiding van onze reisleidster Rianne een stadswandeling te maken. Behalve Rianne bestaat de groep uit: Tjibbe en Henny, Miquel en Natasja, Jacco en Rianne, Rob en Erwin, Helma en Annet, Marcel, Gert-Jan, Christine, Wietse en Lia, Simone, Samira, Wil,  Hans en Anita.

De taxirit is een levensgevaarlijke race in een verkeerschaos. Bovendien rijden 2 taxi’s naar het verkeerde plein, waardoor de groep meteen in 2 groepjes uiteen valt. Uiteindelijk krijgen we het toch voor elkaar om allemaal bij elkaar te komen en allemaal hetzelfde gezien te hebben. De wisseling van de wacht bij Palacio de Gobierno gaat niet door omdat er in het paleis iets bijzonders bezig is. Wel bezoeken we Plaza Mayor en Mercado Central. De in 1610 gebouwde brug Puente de Piedra over de Rio Rimac valt erg tegen. De Iglesia la Merced is heel mooi van buiten en van binnen. Ook het klooster en de catacomben waren interessant. We hebben natuurlijk ergens koffie gedronken en de lunch gebruikt. Uiteindelijk weer in taxi’s naar het hotel. Dat viel niet mee want er zijn taxichauffeurs die de weg niet kennen en 2 groepjes hadden zo’n chauffeur. Die konden bij het hotel aangekomen meteen weer een andere taxi in om naar Miraflores te rijden, daar was het diner gepland. Hans en Jacco hebben daar de plaatselijke specialiteit cuy gegeten, dat is cavia. Het diner werd nogal laat afgesloten en niemand had zin om nog te gaan stappen, heel wijs gingen we allemaal terug naar het hotel en slapen.

Donderdag 3e dag, 7 september Lima-Pisco

Na een ontbijt in het hotel vertrokken we met een bus naar Pisco. De reis verliep vlot maar een koffiepauze na 2,5 uur was een aangename onderbreking. Omstreeks 13.00uur kwamen we in het hotel aan. Voor de lunch gingen we echter ergens anders heen en tijdens de lunch was er een muzikaal optreden van lokale muzikanten, gekleed in poncho’s. Die hadden ze speciaal voor dit optreden aangetrokken en na het optreden gingen ze ook meteen weer uit. Enkelen onder ons kochten alvast een souvenir waarna we weer in de bus stapten. De reis ging naar het nationale park Reserva Nacional de Paracas. We hebben veel zand gezien, niet wetende dat we nog veel meer zand zouden gaan zien.Vanaf een uitkijktoren konden we met behulp van (zelf meegebrachte) verrekijkers flamingo’s, aan de oceaanrand, zien. Bij een ander uitkijkpunt zagen we ook een pelikaan, dit uitkijkpunt heet La Catadral. Met de bus gingen we weer terug naar het hotel voor een korte pauze. ’s-Avonds was het diner weer elders. De groep was inmiddels een hechte groep gebleken: iedereen ging mee terwijl men ook zijn eigen gang kon gaan. Helma wilde eigenlijk na odies eten, maar toen ze tot de ontdekking kwam dat het noodles waren, hoefde het niet meer. Het was erg druk in de stad, want het was onafhankelijkheidsdag en dat werd uitbundig gevierd. Terug in het hotel gingen de meeste meteen slapen. Enkelen dronken nog een biertje of koffie buiten op het terras.

Vrijdag 4e dag, 8 september  Pisca-Huacachina

Vandaag een drukke dag, we gaan heel wat beleven. Met de bus naar de haven waar onze speedboot al op ons ligt te wachten. Helaas kunnen we er niet allemaal in en 3 groepsleden gaan in een andere boot. Meteen al na het uitvaren zien we dolfijnen zwemmen!!. Vlakbij de kust, dat hadden we niet verwacht. Nu blijkt dat deze dolfijnen achter de vissersboten aan zwemmen om op te eten wat de vissers overboord gooien. De mannen en zonen vissen ’s-nachts en de vrouwen en dochters doen overdag de verkoop. Iedereen was dolenthousiast aan het fotograferen. Het valt niet mee om op het juiste moment op het knopje te drukken… Pas toen allen wat gewend waren aan dit natuurschoon trapte de kapitein weer op het gaspedaal. De oceaan is heel rustig maar toch slaat de speedboot af en toe op het water, en één van die keren slaat het water de boot in. Henny krijgt de volle laag en Annet die achter haar zit, wordt ook goed nat. Deze douche is al gauw vergeten als we iets verderop een grote berg zand zien met in dat zand de afbeelding van een cactus. Het figuur is vele malen groter dan een echte cactus ooit zal zijn.

We varen verder naar vogeleilanden Islas Ballestas. Daar komen we ogen tekort en de fototoestellen draaien overuren. We zien eerst duizenden Jan van Genten, dan enkele pinguïns, vervolgens een of andere roodpootvogel en heel, heel veel zeeleeuwen, luierende, zwemmende en duikende en drijvende zeeleeuwen. Een mannetje weegt ongeveer 300kg.! De eilandjes zitten helemaal onder de vogelpoep, deze vogelpoep is zeer goede mest. We varen nog even langs “de verkeerde kant”van het eiland en dan ruiken we de poep erg goed. Al met al is het een geweldige belevenis!! Nog even een eilandje met een miljoen aalscholvers en dan nog een strandje waar de zeeleeuwen hun jongen baren. We kunnen er niet genoeg van krijgen. Wat zijn op deze manier 2 uur snel om. In speedbootvaart gaat het terug naar de haven en wederom de bussen in.

Onze chauffeur brengt ons naar een wijnboerderij, we krijgen een rondleiding en uitleg over de productie. We proeven witte zure wijn, rode zoete wijn en pisco. Pisco is de nationale drank, die hadden we in de vorm van Pisco Sour als welkomstdrank al mogen proeven in ons eerste hotel. We krijgen ook nog een soort “bailys”te drinken: Pisco met chocoladesmaak. Inmiddels is het alweer lunchtijd en voor de zoveelste keer stappen we weer de bus in, richting hotel. Eerst nog even langs de bank voor geld. Bij de eerste bank kregen we geen geld en bij de 2e ook niet. Maar wij, wereldreizigers, zijn volhouders en bij de 3e bank lukt het wel. Het lukt niet om Euro’s om te wisselen in dollars of soles. Intussen rijdt de bus 3 rondjes om het plein want eigenlijk mag hij daar nergens stoppen. Al met al is het erg laat en we besluiten eerst te eten en daarna naar ons hotel te gaan. Dat was eigenlijk andersom voorzien. Ieder bestelt wat hem/haar lekker lijkt en nu eet Helma wel noodles.

Voor de middag staat er een buggytour in de woestijn op het programma. Ook kan men daar sand-boarden. Alleen Jaco en Rianne krijgen we niet warm voor deze activiteit. De anderen doen allemaal mee. Helaas kan er niets van de prijs af, die blijft $12 per persoon. In het hotel smeren we ons in met zonnebrandcrème en halen we een petje/hoed/hoofddoek en zonnebril. De camera moet vanwege het zand in een plastic zak. Een trui hoeft niet, want het blijft warm. Terwijl Jaco en Rianne een wandeling maken en het zwembad van het hotel wel bekijken maar niet gebruiken en ook nog eens te voet de woestijn intrekken, is de rest van de groep verdeeld over 3 buggy’s. Bonkend, hortend en stotend vertrekken we voor een wildemansrit, we zijn al heel wat gewend van de taxi’s in Lima, nu is het echter meer steile wand rijden en hangen we naar links en naar rechts. Natuurlijk gaar het ook recht omlaag en recht omhoog. En dan is er de eerste stop voor het sand-boarden. Hans en Miquel proberen het staande, de anderen gaan in buiklig van de heuvel af. Alleen Anita voelt er nog niets voor. Wie zich wel over levert aan het zand heeft volop plezier. Toch gaat Anita ook bij de tweede stop niet op de plank. Alle anderen doen dit wel. Miquel en Hans kiezen nu ook voor de buiklig. We doen een afdaling in 3 etappes. Rianne, de reisleidster, ging als eerste en kwam het verst, bij de laatste afdaling ging ze als laatste en kwam ze ook het verst. De buggytour ging ook nog langs een oase waar een dictator ooit een privé zwembad in de woestijn had laten aanleggen. Als laatste onderdeel van de buggy-tour rijden we de zon tegemoet en we zien de zonsondergang: onbeschrijfelijk! De terugweg heeft weer veel weg van een kermisattractie. Het was mooi en leuk en spannend. Het laatste deel van de tour was wel koud, maar voor een aantal was de douche erna nog kouder! Dat had te maken met de warmwatervoorziening van het hotel, die is per kamer verschillend. Na de douche gingen we eten en naar bed.

 

Zaterdag 5e dag, 9 september  Huacachina-Nasca

Jaco en Rianne

Vandaag was de dag dat we van Huacachina naar Nasca reizen om de Nasca-lijnen te bekijken. Het ontbijt was in het restaurant waar we de avond ervoor ook gegeten hadden. Wiets, Lia, Rob, Erwin en Wil aten in het hotel. Om 8.45uur vertrokken we naar Ica naar het museum Regional Adolfo Bermudez Ionkins, dis was het archeologische museum. Hier hebben we veel mooie potjes en poppetjes gezien die we zo thuis in de kamer zouden willen hebben. Ook zagen we veel schedels die gebruikt waren voor onderzoek, veel schedels waren vervormd, bij jonge baby’s werd met stokken en doeken de schedel omhoog geduwd, dit vonden ze toen mooi en gaf een bepaalde status. Soms zat er een gat in een schedel, dit

werd gebruikt voor het hangen aan de broekriem. De ziel van de tegenstander was dan gevangen.

We gaan weer verder richting Nasca en maken een tussenstop om een heel veld met cactussen te bekijken. Op de cactusbladeren zaten insectenlarven, als je ze stuk kneep kwam er een rode vloeistof uit, een oud kleurmiddel wat ook werd gebruikt om de lippen te beschermen tegen de zon. Een tweede tussenstop werd gedaan om een Incahoofd te bekijken dat te zien was in de rotsen. Voordat we het Maria Reiche Museum bereiken stoppen we nog om fruit te kopen, 4 bananen voor 1 sol.

Het Maria Reiche museum geeft een overzicht van de 50 jaar die Maria besteed heeft aan het bestuderen van de Nasca lijnen, ze leefde in primitieve omstandigheden en was nooit getrouwd, zoals onze gids maar 6x vertelde. Ook probeerde Rianne (B) hier haar valse geld wit te wassen. Na deze stop gingen we naar de uitkijktoren van waar we twee lijnen konden zien, de hand en de boom. Deze toren was neergezet door/voor Maria Reiche.

Aangekomen in het hotel, wat trouwens weer een paradijsje was, hebben we snel iets gegeten voordat we in groepen werden verdeeld, vrouwen bij vrouwen en grote mannen bij grote mannen … dit voor de balans. De eerste groep kwam vrolijk terug en de anderen kregen hoop op een behouden vlucht. Dit bleek voor een aantal helaas een utopie … er waren wat mensen die wat terug moesten geven en wat mensen die gewoon erg ziek waren zoals Rianne en Hans.

De figuren waren goed te zien voor het oog maar het vastleggen op de foto viel niet mee, zeker niet als je ook je buik moet kalmeren. De misselijkheid kwam vooral door het veranderen van kant om iedereen het goed te laten zien.

Een uurtje na landing was bijna iedereen weer redelijk in orde… bijna iedereen, want toen we ’s-Avonds gingen eten om 19.00uur moesten we Hans nog even uit zijn bed trommelen.

Op weg naar Nasca-centrum om lekker wat te gaan eten. De muziek was weer aangegaan en het werd een gezellige avond. Op weg naar huis nog even een Abba-look-like gezien met enorme versterker en aggregaat en toen naar het hotel. Tjibbe en Henny gingen nog even terug om wat muziek in te slaan en de rest dronk nog een “bakkie”in het hotel. Dat was weer een volle dag met veel ups en downs (vooral in het vliegtuig) en nu gaan we lekker slapen en morgen weer vroeg op!

Zondag 6e dag, 10 september Nasca

Rob

’s-Morgens ontbeten in het hotel, even op de bus gewacht. Luis heeft deze dag vrij zodat we nu een andere chauffeur hebben. Op weg naar de begraafplaats “cementerio de Chauchilla” stopten we even en de gids wees ons op 3 uilen die lekker op de grond in het zonnetje zaten (volgens de gids geloven de peruanen dat de afbeelding van de astronout bij de Nasca-lijnen een mens is met de kop van deze uil. Bij de graven hebben we een kleine tentoonstelling bezocht en daarna de graven zelf. Onze gids vertelde zeer uitgebreid, enthousiast, deskundig en in zeer goed engels over deze graven o.a.: De mummificatie gebeurde door het verwijderen van de organen, hersenen e.d. Hierna werd het lichaam enkele dagen boven een klein vuurtje geplaatst om het door de rook te laten drogen. Dan werd het met zout en gemalen chilipepers ingewreven en tot slot werd het ingewreven met de as van de verbrande organen. De graven zijn in het verleden geplunderd door grafrovers, maar zijn nu zo goed mogelijk in originele staat hersteld. De losse schedels en beenderen zijn in de omgeving van de graven gevonden en bijgelegd in de graven. De mummies zijn zittend in de foetushouding geplaatst met het gezicht richting het oosten. De opgaande zon staat symbool voor herboren worden. De mummies zijn begraven met het beste aardewerk, eten en met hun persoonlijke eigendommen. Ook zijn de haren goed geconserveerd en zijn de haren van andere mensen in de graven meegegeven. Dit haar was van mensen die hun leven lang het haar lieten groeien om bij het overlijden van een hoog geplaatste persoon hun haar te schenken aan de overledene.

Na de graven hebben we een pottenbakkerij bezocht. Een vrouw vertelde over het aardewerk (in het Spaans) en onze gids vertaalde dit voor ons. Tijdens haar uitleg maakte ze zo’n potje en na afloop was er ook een mogelijkheid tot het kopen van potjes en beeldjes. Een aantal van ons gezelschap maakte hier graag gebruik van. De volgende busstop was bij het aquaduct-systeem “Los acueductos de Cantayoc”  De gids wees ons eerst nog op een boom waar een aantal kolibries vlogen, dus leuk om te fotograferen. Het aquaduct systeem bestaat uit o.a. een waterstroompje. Dit waterstroompje ontstaat uit verschillende kleine ondergrondse waterweggetjes die op hun beurt weer ontstaan zijn door sijpelend water tussen de grondlagen afkomstig van waternevel uit de bergen vandaan. In het waterstroompje dat afgedekt is zijn spiraal vormige putten gemaakt. Die hebben de functie van ontluchting zodat het water fris blijft. Sommige mensen in de groep hadden na dit aquaduct genoeg excursies gehad en gingen liever terug naar het hotel, maar met een groot gedeelte zijn we nog even naar een goud-win fabriekje gereden. Hier word goud-houdende gesteente gemalen en vergruisd. Daarna gemengd met kwik. Dit wordt verhit totdat het kwik verdampt en er uiteindelijk goud over blijft Helma heeft boven op één van de malen stenen “geschommeld” om te ervaren hoe het is dat 6 uren achter elkaar te moeten doen. Ook hier was winkeltjes waar weer enkele souvenirs zijn gekocht.

Rond 14.00uur was de bus terug bij het hotel en de middag werd door iedereen ontspannend benut. Even door het stadje lopen of relaxen met een drankje bij het zwembad. ’s-Avonds hebben we bij het zwembad met de hele groep gebarbecued. De tafels waren mooi gedekt en de patio was sfeervol verlicht. Na de lekkere maaltijd op tijd naar bed want de volgende dag vertrekken we om 6.00uur met de bus.

Maandag 7e dag, 11 september  Nasca-Arequipa

Tjibbe

Het was vanochtend zeer vroeg opstaan omdat wij vandaag 10 uur in de bus moeten verrijden. Door de goede rijstijl van onze chauffeur kon iedereen nog wat uitslapen in de bus. Onderweg een koffiestop bij een hotel met een geweldig zee-uitzicht, waar we ook dolfijnen in de verte konden zien zwemmen. Wij hoorden ineens Helma heel hard lachen vanuit de w.c. Later vertelde ze dat het ineens donker werd daar. Zij keek rond of het licht was uitgegaan, maar dit was niet het geval. De w.c. werd verlicht door een opening naar buiten toe en een nieuwsgierige hond had daar zijn kop door gestoken, dus Helma keek opeens tegen een kop van een herdershond aan. De hond schrok blijkbaar meer van Hela dan andersom, want zij kreeg geen tijd om hem zo te fotograferen.

We werden bij het afrekenen weer geconfronteerd met het tekort aan kleingeld, ze accepteren soms geen groot geld.

Onderweg konden we leuk spelen met de vingerpoppetjes die we hadden gekocht. Wiste wilde niet meedoen, hij kon alleen met zijn middelvinger werken.

In Arequipa hadden we een luxe hotel in het centrum.

Groepsgewijs gingen we een restaurantje opzoeken. Op straat werden we steeds aangesproken door kelners die ons mee wilden lokken met hun menukaarten. Helma maakte hier gebruik van en liep van de een naar de ander om ze tegen elkaar op te laten bieden. We sleepten hier een gratis drankje uit en korting op de cavia specialiteit, want dit wilden een aantal van de groep proberen. Het was even slikken toen ze het gerecht gereserveerd kregen. Het diertje was nog helemaal compleet kop met tanden, staart, poten met nagels. Helma nam ruimschoots de tijd om het diertjes in alle standen te fotograferen en dan later klagen dat het eten toch wel koud was!!

Dinsdag 8e dag, 12 september vrije dag in Arequipa

Henny

We konden deze dag heerlijk uitslapen, lekker ontbijt in het hotel en voor de jarige Simone als verrassing ontbijt op de kamer. Wat kon je allemaal doen:

Raften

Geld wisselen

Kleren wassen

Souveniertjes kopen

Leuke eettentjes uitproberen

Er is een goed restaurant op de hoek van de galerij: Magic ancient cuisine. Deze man haalt basalt stenen van de vulkaan af en legt deze in een open vuur. Het vlees, vis, groenten en zoete aardappelen wordt hierop klaargemaakt. We mochten van hem wat lama vlees proeven, heerlijk, en we mochten bovenop het dak het hele plein fotograferen met de vulkaan op de achtergrond, beste verlichting was om 17.00 uur (tegen etenstijd natuurlijk). Hij zei steeds: welkom home tegen ons: volgens hem lijken veel Nederlandse woorden veel op oud Peruaans (Quechua) , We moesten van hem niet steeds Gracias te zeggen maar Share (alles delen). Een leuke ontmoeting.

Woensdag 9e dag, 13 september  Arequipa-Cañon del Colca.

Erwin

Vandaag ging de wekker om 6.30 uur af. Na het ontbijt vertrokken we om 8.00 uur met een nieuwe bus naar Cañon del colca, onze nieuwe chauffeur heet Freddy en onze gids heet Coco. Onze eerste stop was langs de weg waar Coco ons de namen van de verschillende bergen vertelde. Pichu Pichu, Misty en die andere die in niet heb onthouden. Onze tweede stop was bij een winkel waar we water in konden slaan voor de tocht naar de grote hoogte, het advies is 1 liter water per 1000 meter. Onderweg naar boven werden we getrakteerd op schitterende uitzichten en landschappen vol met lama’s, Alpaca’s en vicuñas. Ook zagen we veel vogels, waaronder een arend met gras in zijn poten, die geruime tijd bij de bus bleef zweven.

Op 3800 meter werd er een coca thee stop ingelast, hier stonden verschillende kraampjes, waar van alles te koop was. Voor 1 sol kon je ook een schattige foto maken van een jong lama’tje inclusief inca kind in klederdracht. De volgende stop was bij de Tocra. Dit is een waterrijk moerasachtig gebied op 4300 meter hoogte. Hier kun je veel watervogels spotten zoals: ganzen en ibissen. Op de achtergrond graasde een hele kudde lama’s, alpaca’s en schapen. Onderweg zijn we door een oude vulkaankrater heengereden, even later bereikten we het hoogste punt van de reis: 4900 meter. Hier werd niet gestopt, dit doen we als we dit punt weer passeren over 2 dagen. Op ca. 3800 meter konden we de bus verlaten en een voettocht maken van ca. 1 uur naar beneden over een bergpaadje. De hoogte was hier goed voelbaar, gauw moe, lichte hoofdpijn en duizeligheid.

Na de wandeling zijn we gaan lunchen in Chivay, een overheerlijke lunch met lopend buffet. Na de lunch ging het richting ons hotel de “Incari Eco Lodge”. Nadat we een uurtje konden rusten gingen sommigen van ons met de gids naar een zwembad, verwarmd door bronwater uit een vulkaan, het water stroomt met 60◦C het zwembad in. Om 20.00 uur hebben we gedineerd onder het genot van een haardvuurtje. De temperatuur was buiten intussen gedaald naar het vriespunt.

Donderdag 10e dag, 14 september Colca Cañon+Condors

Natasja en Miquel

We werden om 5.30 uur wakker, omdat er flink op de deur werd geklopt. Maar we moesten vroeg opstaan om de condors te zien uitvliegen. De hoogte heeft wat slachtoffers gemaakt maar toch was iedereen aanwezig. Het was 1,5 uur rijden over een zandweg langs diepe afgronden, maar het was een schitterende tocht. We passeren een dorp Maca, wat vroeger een zee was. Je kunt er witte stenen vinden wat algen fossielen waren. 11 jaar geleden was er een aardbeving ontstaan, omdat een vulkaan 18km. Verderop actief was, Savancaya. Hierdoor waren er behoorlijk wat verzakkingen ontstaan. We passeren een tunnel van 400 meter lang, erg donker, helemaal toen de chauffeur het licht uit deed. Onderweg kom je veel loslopende koeien en ezels tegen.

Coco, onze gids, vertelt wat over de condors, de jonge condors tot 7 jaar zijn bruin, de volwassen condors zwart met wit. Ze kunnen een spanwijdte hebben van 3 meter en maar liefst 80 jaar oud worden. Elke 2 jaar leggen ze 1 ei. Ze vallen geen dieren of mensen aan, maar eten alleen dode dieren, of de placenta’s van zeeleeuwen. Om die reden worden ze tijdens het broedseizoen ook aan de kust gezien. De indianen dachten vroeger dat de Condors de regen meenamen omdat die tijd ook de regentijd begon.

We passeren het dorpje Pincholla, wat het armste dorpje van de Colca Canyon is. De meeste mensen hebben net genoeg land om genoeg te kunnen verbouwen. De Colca Canyon begint hier, men spreekt hier Spaans en Quechua.

We arriveren bij het uitkijkpunt van de condors. Iedereen stond klaar met z’n fototoestel en na 15 minuten zagen we de eerste condors, maar deze waren ver weg. Ons geduld werd beloond toen een jonge condor boven de mensen begon te cirkelen. Later kwamen er 2 grote heel dicht over vliegen. Miquel kon zelfs de wind door de veren horen waaien. Heel indrukwekkend

Na de condors gezien te hebben gaan we een 1,5 uur durende wandeling maken. Het uitzicht was overweldigend. We liepen over smalle paadjes langs diepe afgronden. In een vallei konden we 3 dorpjes vinden, waar een soort jungle klimaat heerst. Ze verbouwen daar advocado, komkommer en tropische vruchten. We stappen weer in de bus voor de terugreis naar het hotel. Onderweg wordt de weg versperd door een veewagen. We zagen hoe de mensen uit het dorp met een lasso stieren probeerde te vangen, dit ging niet zo best en duurde nogal lang. De bus wordt in z’n achteruit gezet en we nemen een omweg dwars door het dorp. We zien het echte Peru: Peru Profondo (het diepe Peru).

Verder op weg staan twee Quechua-vrouwen te wachten om mee naar hun dorpje terug te rijden. In vrolijk gekleurde traditionele kleding stappen ze in en rijden met ons mee.

De lunch is in hetzelfde restaurant als gisteren, 15 sols voor het buffet. Daarna rijden we met de bus naar het dorpje waar een feest aan de gang is. Je vindt er veel vrouwen in traditionele kledij en de kinderen vinden het geweldig om op de foto te gaan en zichzelf terug te zien. De oude dames wilde echter liever niet op de foto. We nemen ’n brommertaxi terug naar het hotel, maar halverwege moeten we uitstappen, omdat hij de berg niet op kon komen. Om 17.00 uur gaat de rest van de groep naar de thermaalbaden. Henny noemde ze echter therminaalbaden. ’s-avonds gaan we eten in een restaurant wat typische muziek van de Andes gespeeld wordt. Sommige mensen worden van tafel gehaald om mee te dansen.

Vrijdag 11e dag, 15 september  Colca Cañon-Puno

Helma

Ook vanochtend klopte onze gids Coco weer op onze deuren om te zorgen dat iedereen op tijd wakker was. Om iets over half 8 vertrokken we, eerst stop was op de Plaza de Armas in Chivay, hier kon men nog wat water en versnaperingen kopen, want er staat ons vandaag weer een lange busreis te wachten. Het is vandaag helaas bewolkt, maar de bergterrassen liggen er nog steeds prachtig bij. Nu nog een laatste blik op Chivay geworpen te hebben gaan we echt weer de hoogte in. Iets over half 9 bereiken we het hoogste punt: 4910 meter, waar we heel even een fotostop maken, waarna we weer vlug gaan dalen om de mensen die zich niet helemaal fit voelen niet teveel te belasten. Onderweg zien we weer veel lama’s, alpaca’s, koeien, schapen en ezels, blijft leuk om deze dieren in het wild te zien. Bij de coca-thee-stop loopt een alpaca rond die cocablaadjes uit je hand eet en als je niet oppast, haalt ie ze zelfs uit je mok!. Hij kan er geen genoeg van krijgen, deze alpaca zal dan ook voorlopig wel geen last van hoofdpijn hebben. Na de thee-stop moeten we helaas afscheid nemen van onze geweldige gids, hij gaat weer terug naar Araquipa. Na nog even een fotostop gemaakt te hebben bij een lama’of alpaca verkeersbord zijn we rond 12.00 uur bij onze picknickplaats aangekomen. Met prachtig uitzicht op het meer hebben we ons eerder gekochte broodje opgegeten. Omdat we nu weer op grote hoogte zaten (ca. 4500 meter) ook hier niet al te lang gebleven. Hierna ging het in 1 ruk door naar Puno.

Onze chauffeur reed stevig door en we arriveerden om 14.45 uur bij hotel “El Buho” (midden in het centrum). Nadat we onze spullen naar de kamer gebracht hadden, zijn de meeste meteen inkopen gaan doen voor onze gastgezinnen op Amantani. Aangeraden werd om rijst, thee, fruit, pennen en schriften etc. mee te nemen, dus op naar de overdekte markt. De meeste dingen waren zo gevonden, maar voor de  schriften moesten we toch verschillende winkeltjes af, maar uiteindelijk is dat ook gelukt.

Om 19.00 uur verzameld in de lobby waar we het programma voor de komende 2 dagen te horen kregen en wat we zeker in moesten pakken in onze dagrugtas. Hierna ging iedereen in kleine groepjes op zoek naar een restaurantje om warm te eten.

Zaterdag 12e dag, 16 september Puno-Amantani

Annet

Opstaan 7.00 uur, ontbijten en 8.00 uur vertrokken richting de haven van Puno. We ontmoeten onze gids Olga. Een vriendelijke vrouw, die goed engels en Duits praat. Met een kwartier zijn we aangekomen in de haven, waar sommige nog wat fruit ed. Kunnen inslaan en waar wij de spullen (gekochte cadeau’s voor de mensen waar we gaan logeren) van Lia, Wiets en Christinne verdelen. Olga vertelt het e.e.a. over Puno, Cathedraal en de winkelstraat. In februari is er een groot feest in Puno: “Candelaria” waar ongeveer 300 dansgroepen optreden in het stadium. We vertrekken met de boot, richting de Uros eilanden, drijvende rieteilanden, een duur van ca. 20 min. Onderweg vertelt Olga het e.e.a. over het titicacameer. Het bestaat uit 60% Peru en 40% Bolivia. De breedte is 50km. En het is 198 km. Lang. Er zijn ongeveer 40 drijvende eilanden. De rieten bootjes zijn voorzien van een Pumahoofd voor hen een heilig beest. Titi betekent puma en caca staat voor steen. Titicacameer ligt op 3856 meter boven de zeespiegel en heeft 2 klimaten. Rob was ineens zijn petje kwijt; afgewaaid. We leggen aan bij een eilandje en krijgen van Olga uitleg over hoe zo’n eilandje wordt gemaakt; het onderste gedeelte wordt zo’n 5km. Verderop gehaald, dit zagen ze in blokken. Deze blokken worden voorzien van houten palen rechtop erin. De blokken worden aan elkaar gemaakt d.m.v. touwen. Bovenop de blokken wordt het riet gelegd en de volgende laag er dwars overheen. Dan wordt het huis gebouwd van riet. Aan de blokken worden touwen met houten palen of stenen als ankers gebruikt, zodat ze makkelijk het eiland weer kunnen verplaatsen. Even wat foto’s gemaakt en souvenirs gekocht, daarna met een rieten boot waar 2 mannen op liggen te roeien een stukje gevaren. Wel een beetje toeristisch en we brachten ons af of zij niet gewoon ’s-Avonds met de speed boot terug naar huis gaan!. Om 10.00 uur aren we richting Amantani een rit van ca. 3 uur. Amantani is 9.5km. lang en 4.5km. breed en er wonen ca. 4000 mensen. Olga vertelt ons het e.e.a. over de mensen en Taquite en Amantani met zelfgemaakte tekeningen. In 1976 is het toerisme op gang gekomen.

Ca. 13.00 uur arriveren we op Amantani waar een groepje vrouwen op ons wacht op de kade. We worden in groepjes van 2 of 3 personen toegewezen aan een familie. Helma en ik maken kennis met Francisca en Pablo. Een vriendelijk stel die ons van harte welkom heten. We krijgen een kamer in een apart gebouwtje voorzien van 2 bedden, tafel met bankje en zelfs een po!. Na een kwartier worden we verwacht voor de lunch. Francisca is druk bezig geweest soep met groente en aardappels en heet goedje wat je erin doet (ja dat doen zij ook, heet hé Helma!) Gezellig zitten we met z’n  4’tjes rond de keukentafel, leuk om te achterhalen hoe hun gezin in elkaar zit. Het lukt ons aardig. Olga komt ook nog gezellig mee-eten. Daarna ei, sla, tomaat met aardappels en kaas. Tijd voor de geschenken; ze vallen zeer goed in de smaak. Ze blijven ons maar bedanken en we worden zelfs opgenomen in de familie. Tijd voor de wc, eer modern gebouwtje met zelfs een terra-cotta wc-pot en Pablo brengt ons de wc rol.

Francisca brengt ons 15.15 uur naar het plein, tijd voor een wandeling de berg op, heel vermoeiend en je merkt dat je op een hoogte van ca. 3900 meter zit. Bovenop (een hoogte van 4150 meter) een mooi uitzicht en in de verte kun je Bolivia zien. Terug naar het huis van Francisca en Pablo, in het donker, zonder zaklamp! Een belevenis.

Om 19.00 uur worden we aangekleed in de traditionele kleding, mannen met poncho en muts en de vrouwen rok, blouse en lange hoofddoek. We eten gezamenlijk en het is een fleurig geheel. Na het eten worden we meegenomen naar een grote zaal voor een “fiësta” 5 man muziek en we worden door de gastvrouwen de dansvloer opgetrokken en alle kanten opgedraaid. Ze hebben duidelijk een betere conditie dan wij!. Er is ook 1 klein mannetje die als een speer op Simone afduikt en haar niet meer laat gaan.

Om 22.00 uur hadden wij geen puf meer en vonden het genoeg voor deze avond, tijd om te gaan slapen.

Zondag 13e dag, 17 september Amantani-Puno

Gert-Jan

Vannacht goed geslapen, met alleen wat dierengeluiden om je wakker te houden, mijn hemel, wat kan een ezel veel herrie maken! Na een voedzaam ontbijt (pannenkoeken, brood en coca thee) nemen we afscheid van ons gastgezin. In de haven worden we uitgewuifd doos ons gastgezin, waarbij sommigen een traantje moeten wegpinken. Het is 19.00 uur, we gaan op weg met de boot naar het eiland Taquile. Dit eiland is een stuk kleiner dan Amantani en heeft 2000 inwoners. Qua kleding en huizen lijkt het erg op Amantani. We komen om 10.00 uur aan. We beginnen aan de pittige klim naar het centrum van het eiland, waarbij we voortdurend worden lastig gevallen door opdringerige kinderen. Het uitzicht over het titicacameer is echter weer formidabel. Volgens onze gids Olga, staat het eiland bekend om zijn breiende mannen. Deze waren echter in geen velden of wegen te bekennen.

Na op het centrale plein van Taquile aangekomen te zijn, ging onze gids Olga direct in overleg met de lokale ambtenaren om ons restaurant voor de lunch uit te zoeken. Om te zorgen dat al het restaurant personeel op Taquile goed kan rondkomen, bepaalt de lokale overheid waar je als groep moet gaan eten. In de tussentijd hebben wij de kerk en het gemeentehuis bekeken en hebben de door de Taquile-ianen vervaardigde spullen gezien. In het restaurant kregen we lekker trucha (forel) te eten en werd er een demonstratie gegeven door een breiende man en een wevende vrouw. Na het eten werd de afdaling naar onze boot ingezet. Hierbij passeerden we de beroemde 534 treden die afgelegd moeten worden om vanuit de haven omhoog te klimmen naar het centrale plein. Ietwat achter op schema varen we om 13.30 uur weg met onze boot, voor de 3 uur durende trip naar de haven van Puno. De rest verloopt voorspoedig totdat we vlak bij de Uros eilanden een verkeerde afslag nemen en dwars door het riet varen. De twee jonge “chauffeurs” zijn druk aan het discusseren en rennen gestressed door de boot. Na 10 min. Aanklooien komen we toch weer in de juiste vaargeul en vervolgens onze weg.

Omstreeks 16.45 uur komen we in de haven van Puno aan. Al van verre horen we luide muziek. Olga vertelt ons dat er dansgroepen in een parade door de stad trekken, die allen van de universiteit van Puno komen. Dit is een jaarlijkse traditie. Met de bus worden we teruggebracht naar het hotel, maar we komen niet ver. De dansparade is ons voor. Bontgekleurde mannen en vrouwen dansen door de straten, begeleid door verschillende fanfarekorpsen. Het doet sterk denken aan Braziliaans carnaval, zo mooi uitgedost zijn de dansers. Het feest gaat tot diep in de nacht door met zelfs vuurwerk erbij. In het hotel aangekomen gaat iedereen zo snel mogelijk onder de douche om zich eens lekker op te frissen.

’s-Avonds gaat iedereen in kleine groepjes eten. Ik eet samen met Lia, Wiets, Christine, Wil en Marcel in de Incabar. Dit restaurant ligt qua prijs iets boven het gemiddelde maar het eten is voortreffelijk. Naderhand drink ik nog een borrel met Rob en Erwin in een gezellige rock & reggae bar. Daarna snel naar bed want morgen is de lange reis naar Cusco.

Maandag 14e dag, 18 september Puno-Cusco

Wil

Puno (7:30;3860;646)                    (tijd in Peru;hoogte;luchtdruk)

Vandaag gaan we met de bus van Puno naar Cusco. Hoewel het fantastische universiteitsmuziek parade feest tot in de kleine uurtjes doorging heb ik goed geslapen, wellicht door slaap tekort de nacht ervoor op Amantani,

Ayaviri (10:10;3906;642) Tijdens korte stop in Ayaviri hebben we kennis kunnen maken met voor ons onbegrijpelijke toetertaal tussen busjes

Feliz Viaje (11:15;4335;607) We maken een korte stop op dit hoogste punt

vandaag. Voor 1 sol kun je een foto maken van een Peruaanse kind en een lama.

Lunch (12:15;3543;672) Onderweg stoppen we bij een restaurant, waar we broodjes en drankjes nuttigen. Marcel en Miquel kopen er een schaakbord. Normaliter zwart tegen wit maar nu Spanje tegen Peru.

Andahuaylillas (15:00;3202;702) In dit plaatsje (provincie Quispicanchi) bezoeken we een kerk met heel veel (glitter) goud. Entree 5 sol. Volgens het entree kaartje is dit de Capilla Sixtina del Peru. Op het marktplein kun je poppen workshop volgen en deze handgemaakte popen kopen, vraagprijs 10 sol.

Cusco (16:55;3461;679) Na een ingewikkelde logistieke operatie (tassen in klein busje; wij in een andere bus) komen we aan in het mooie Cusco in hotel Aticos, koffie en thee staan klaar bij aankomst.

’s-Avonds krijgen de “IT-ers” (Inca trail lopers) een extra briefing voor hun trail de komende 4 dagen. Voor Rianne na 6 weken en voor ons de eerst keer ontmoeten we Marieke, de zus van Rianne. Marieke is in Cusco voor haar studie. Enthousiast vertelt ze over Cusco en wat we allemaal kunnen beleven. ’s-Avonds lopen we met zijn allen naar een restaurant (typisch Peruaans) waar we ontvangen en bediend worden door dames in lokale klederdracht (hoedjes met een “plankje”) Om 23.00 uur gaan Gert-Jan en de zusjes, Tjibbe en Henny, Rob en Erwin uit.

DE  INCA-TRAIL.

Dit is een verslag van de Inca-trail, zoals ik die heb ervaren en beleefd. Ik heb in dit verslag veel tijdstippen genoemd, zodat mensen die willen weten wat het lopen van de Inca-trail inhoudt, aan de hand van dit verslag kunnen bepalen of ze er wel of niet aan willen beginnen.

De duur van de wandelingen en van de pauzes en de tijdstippen van opstaan en slapen gaan zijn voor hen wel van belang. Toen Anita en ik ons opgaven voor de Incatrail waren wij redelijk goed gezond. Kort voor vertrek naar Peru was Anita onder behandeling van een fysiotherapeute vanwege vocht in haar knieën. Tegen het wandelen van de Incatrail was echter geen bezwaar.

Maandag 18 september

Het is ongeveer 19.00uur als we in ons hotel uitleg/informatie krijgen over de Inca-trail.

Onze gids Lucio controleert eerst onze paspoorten i.v.m. de juistheid van de gegevens op de benodigde papieren.

Vervolgens krijgt iedere deelnemer een plattegrond van de trail uitgereikt. Hierop staan een aantal plaatsen en afstanden en hoogten aangeduid. We gaan wandelen van km.punt 82 naar Machu Picchu. Onderweg komen we voorbij de posten 1 t/m 12. We vertrekken op een hoogte van 2750m en Machu Picchu ligt op 2400m. Post 6 is het hoogste punt onderweg op 4200m.

Wat we zeker moeten meenemen:

Paspoort, slaapzak (ook te huur voor US $15,-) zonnebrandcrème, deet, zaklamp, 4 T-shirts, warme jas voor de nacht, regenpak, handschoenen en muts, geld voor water en snacks. Een drager voor maximaal 15kg privé-spullen kan worden ingezet

Een douche op de laatste dag kost 5 Sol ( 1 Sol is ongeveer 25 Eurocent.)

Water onderweg kost 3 tot 8 Sol. Het eerste ontbijt en de laatste lunch zijn niet in de prijs van de trail inbegrepen. Een slaapzak weegt ongeveer 1,5kg. (Van belang als je een drager wil huren, die max. 15kg mag dragen).

Deelnemers met een wandelstok moeten een rubberen dopje voor de wandelstok kopen. Ter bescherming van de trail zijn metalen punten verboden en op Machu Picchu ook de houten stokken.

En dan nu het schema:

1e dag:

06.00u: vertrek bus

07.00u: ontbijt op Peruaanse wijze bij Peruaanse familie. Kost 10 Sol.

08.00u: weer de bus in naar de start bij km 82.

09.30u: start lopen, na paspoortcontrole.

12.00u: aankomst bij post 2 Llaqtapata.

De eerste dag is omhoog en omlaag lopen. Bij post 2 krijgen we een half uur uitleg en dan lopen we weer een half uur tot de lunch. Na de lunch van 1 uur is het nog 2uur lopen naar post 3. Dit is het eerste basiskamp, waar we op 3000mtr hoogte thee en diner krijgen.

2e dag:

05.15u: thee op bed

05.45u: ontbijt

06.15u: dragers voorstellen.

06.30u: vertrek: we lopen eerst 7km omhoog met een hoogteverschil van 1200m en dan 3km omlaag. We zien mooie flora en fauna. Op posten 4 en 5 kun je water en/of snacks kopen.

14.00u: lunch op post 7.

16.30u: aankomst basiskamp op 3600mtr hoogte, thee drinken en koude douche is mogelijk.

19.00u: diner.

3e dag:

We gaan over 2 passen en klimmen dus 2 keer. 05.15u thee, 05.45u ontbijt, 06.15u vertrek.

Op posten 8 en 9 en 11 zijn archeologisch interessante plaatsen. Er zijn vandaag 4 pauzes.

We klimmen in 2km 300m omhoog en lunchen bij post 10 op 3500meter hoogte. Daarna klimmen we naar 3600m en vervolgens dalen we 2 uur af naar 2600m.

17.00u: aankomst basiskamp. Warme douche mogelijk voor 5 Sol. Thee en diner.

Na het diner de fooien geven voor de gids, kok en dragers.

4e dag:

03.50u: opstaan. (Geen thee op bed)

04.00u: ontbijt.

05.00u: vertrek.

05.30u: het hek naar Machu Picchu gaat open. Iedereen wil tegelijk naar binnen. Het is 1uur lopen met 100m stijgen naar de plek vanwaar je M.P. kunt zien.

07.30u: aankomst in M.P. zelf. We moeten ons daar afmelden bij de autoriteiten. Dan krijgen we ieder ons eigen ticket. Er is plaats om je goederen op te slaan. Er is een toilet.

Vervolgens krijgen we een rondleiding van de gids. Deze duurt 2uur. Daarna vrije tijd.

We krijgen dan een buskaartje en moeten een half uur met de bus naar de trein. Dan krijgen we een treinkaartje voor de trein van 17.40uur. Na de treinreis gaan we met de bus naar het hotel waar we omstreeks 19.30u zijn.

Lucio werkt voor de Andean Explorer’s.

Na deze uitgebreide uitleg gingen we gauw alles inpakken voor de trail en op tijd naar bed. We moesten immers al vroeg op.

En dan volgt nu, hoe het daadwerkelijk allemaal verliep.

Dinsdag 19 september.

05.00u staan we op. Even naar het toilet en een bakje koffie. Ontbijt hoeft niet. Dat komt nog.

Op een enkeling na is de hele groep vroeg opgestaan om ons uit te zwaaien. Heel aardig van hen!! Ik had er niet zoveel verwacht….

Ik betaal US $ 110,- voor een privé-drager en 2 slaapzakken zodat mijn partner Anita en ik kunnen genieten van de wandeling in plaats van af te zien onder het sjouwen van kilo’s.

Om 06.00u vertrekken we met een busje naar het ontbijt. De gids zit voorin naast de bestuurder. Achterin zitten al 2 dragers. Natasja en Miguel, Samira (alleen) en Anita en ik zijn de deelnemers voor deze trail. Het is al erg druk op straat. De zon brandt al fel, maar het is nog wel koud. Twee oude vrouwen zoeken in vuilnis naar bruikbaar afval. We rijden een berg op. Winkeltjes zijn al open. Boven aangekomen hebben we na ongeveer 25minuten rijden een prachtig uitzicht op de bergen met eeuwige sneeuw (ijs). De hoogste, van 6000m, heet Salkantay. (Salkantay betekent “witte berg”) We rijden bergaf en weer een andere berg op. Boven aangekomen zien we een andere bergketen met o.a. de berg La Veronica, waar km 82 vlakbij is. We komen op een plateau en zien een meer dat water levert aan Cusco. Het plateau heet Chinchero en ligt op 3800m hoogte. We stoppen hier voor foto’s van deze prachtige omgeving met de witte bergtoppen.

Na ruim een uur rijden komen we in een buurtje waar varkens en kippen op straat lopen. Na nog eens 15min zijn we in het volgende gehucht en stoppen voor het ontbijt van 10 Sol p.p.

Het is een zeer uitgebreid en erg lekker ontbijt dat de moeite waard is om te fotograferen. Cavia’s en kippen lopen in huis en gaan ook op de foto, evenals het hele gezin en het straatbeeld.

08.15u vertrekken we weer met het busje, waar nog 3 dragers bij instappen.

09.00u stoppen we op een plein voor onze laatste inkopen. Samira koopt een houten wandelstok voor 3 Sol. Ik zie wel wat moois maar heb geen zin om het de hele trail mee te nemen. Ik begin daarom ook niet over de prijs. Anita koopt een rubber dop voor haar wandelstok en betaalt net zoveel als Natasja en Miguel voor 2 doppen. (Nml. 5 Sol).

Na een kwartiertje gaan we weer allemaal de bus in, naar de start van de trail. We volgen een smalle hobbelweg. Lege bussen komen ons tegemoet. We moeten soms achteruit omdat de bussen niet naast elkaar op het smalle pad kunnen. We moeten stoppen voor de trein, steken daarna het spoor over en halen vervolgens diezelfde trein weer in.

10.00u komen we eindelijk aan bij het beginpunt. Maar dan zijn we nog niet op pad!! Eerst zonnebrandcrème smeren en dan een laag deet erover. Rugzakken in orde en ja, dan natuurlijk nog foto’s van het vertrek bij het startpunt en foto’s van de dragers en hun controlepost. Jazeker: hun controlepost. Hier worden hun bepakkingen gewogen en gecontroleerd of ze zeker niet meer dan 15kg dragen. Ook onderweg zijn er steekproeven ter bescherming van de dragers en wordt het gewicht van hun last gecontroleerd. De gids geeft nog wat uitleg over het natuurbeschermingsgebied dat we gaan betreden en dan…. Ja, dan gaan we op pad!! Het is inmiddels 10.20u.

Na 10minuten is het alweer stoppen. Dan hebben we paspoortcontrole. Gelukkig duurt het niet lang. We krijgen ook een stempel in ons paspoort. Goed opbergen en weer aan de wandel.

We zijn nu 1uur achter op het schema van de informatieavond.

Na nog eens 10minuten lopen we over een wiebelbrug en dan begint het echt. Dat dacht ik ten minste. Na weer eens 10minuten stoppen we alweer. Deze keer voor uitleg over Inca, cultuur, bergen, natuur, bomen e.d. Dit duurt een half uurtje.

11.15u gaan we weer verder. Het stikt er van de vliegetjes en/of muggen en ik word er helemaal tureluurs van. Ook de andere deelnemers wuiven continu de beestjes voor hun gezicht weg en van hun gezicht af. We krijgen onderweg 2 x uitgebreid uitleg over de Incacultuur. Eén keer ervan is bij Llaqtapata (2650m hoog) waar de Inca’s hun sporen hebben achtergelaten.

13.45u zijn we op de lunchplaats voor een lange pauze. De lunch is ongelooflijk voortreffelijk! Hoe krijgen ze dat voor elkaar, midden in de rimboe!

15.15u vertrekken we weer en we lopen 1,5uur omhoog. Daarna gaat het op en neer. Het onweert aan de andere kant van de berg. De vliegetjes en de muggen zijn hier weer zo ontzettend talrijk en vervelend dat ik vergeet om van de omgeving te genieten. We spuiten allemaal nog maar eens een lading deet op, maar het schijnt die beestjes niet te deren. Ze blijven maar om ons heen zwermen alsof we een lekkernij zijn.

Een dik uur na de lunch bekent Samira dat het toch wel erg zwaar is met een volle rugzak! Ik moet zeggen dat Anita en ik erg blij zijn, dat we voor een extra drager gekozen hebben. Ik raad het iedere deelnemer aan en zeker de 50+ ers, zoals wij. Ondanks onze vele trainingen en sportieve leven.

16.35u: aankomst in het basiskamp. Slechts 35min. later dan volgens de informatie vooraf. Oh, wat zijn we blij!! Hoe het komt, weet ik niet, maar hier zijn ineens geen beestjes meer rondom mijn gezicht. Even relaxen en dan vòòr het donker de spullen klaarzetten voor morgen. Het kamp is vlak bij post 3, een Incaruïne met de naam Wayllabamba en ligt op 3000m hoogte. We hebben vandaag in totaal 12km afgelegd.

17.30u: coca-thee (of andere thee of koffie) Omdat er nu tijd voor is en het nog niet donker is, stelt Lucio de dragers en de kok nu aan ons voor. De oudste drager is 55jaar! Ook wij stellen ons voor. Miguel en Natasja doen dat keurig in het Spaans.

19.00u: diner. Ook het diner was van voortreffelijke kwaliteit en kwantiteit!! Het was echt heerlijk. Niet alleen volgens mij, maar volgens alle deelnemers.

Na het diner hebben we een prachtige sterren hemel aanschouwd. Zo tref je die in Nederland echt niet! De hele Melkweg was te bewonderen.

Daarna gauw even wildplassen en dan slapen….

Woensdag 20 september.

05.15u: coca-thee op bed. Natasja brandt haar vinger aan de metalen beker. Zo heet is de thee geserveerd. Anita en ik laten de thee even buiten de tent staan. Daar koelt ze snel af tot drinkbaar.

06.45u: Na een stevig ontbijt gaan we op pad. Gisteren zijn we met zijn vijven bij elkaar en bij de gids gebleven. Vandaag is het ieder voor zich. Dat is voornamelijk omdat het goed is om je eigen tempo te bepalen en te wandelen. Er zijn onderweg wel tussenstops waar we dan op elkaar wachten. De eerste is al meteen om 07.00u waar we uitleg krijgen over dieren en planten die we eventueel zouden kunnen zien onderweg. We moeten hier toch stoppen omdat er een checkpoint is, waar onze tickets worden gecontroleerd. Er staat een groot bord met daarop plaatjes van dieren en tekst erbij. De gids geeft uitgebreid uitleg. Daarna vervolgen we onze weg. Ik pas mijn tempo aan Anita aan. We willen toch wel graag samen lopen.

09.45u: We bereiken een rustplaats waar we nog wat water en snacks kunnen kopen.

Als Samira, Anita en ik bij de rustplaats aankomen, staan Natascha en Miguel al klaar om weer te vertrekken. Ik heb inmiddels de rugzak van Anita al een tijdje gedragen. Het traplopen valt haar zwaar en ze heeft een zere knie. Nogmaals erg blij dat we een drager hebben ingehuurd!! Na een pauze van ongeveer 10minuten gaan we weer op pad. We hebben nog geen enkel dier gezien, dat op het grote informatiebord stond en waarover de gids heeft verteld.

10.40u: We passeren de 4000m-grens. Het is een erg zware klim, zelfs voor een sportief persoon als ik. Deze mooie wandeltocht door de prachtige natuur lijkt nu meer op een sportieve prestatie dan op een natuurwandeling. Toch, tijdens het op adem komen, genieten we telkens weer van de omgeving. Ook de dragers gaan langzaam, rusten regelmatig en hijgen als een paard. We hebben prachtig weer. Gelukkig. Ik zou me niet kunnen voorstellen om dit in de regen te moeten doen op natte ondergrond. Nu is zonnebrandcrème grote noodzaak. Helaas moet er ook een laag deet overheen. Vandaag valt het wel mee met de vliegetjes. Dat is ook een hele verademing.

11.00u: Natascha en Miguel zijn boven op Warmiwanuscca (punt 6) aangekomen.

11.20u: Anita en Hans zijn er ook.

11.30u: Samira is boven. Zij heeft inmiddels delen van de tocht haar zware rugzak met iemand kunnen ruilen tegen een lichtere. Die lichtere is dan altijd nog zwaarder dan de twee dagrugzakken, die ik meedraag. Hier op dit hoogste punt van de trail (4200m) is het wat koud. Ook vanwege onze natte T-shirts. We doen een trui aan. Plotseling komen een stuk of 10 lama’s in tegengestelde richting over ons pad gerend. Een paar seconden eerder stond Anita nog op het pad. De lama’s gingen rakelings langs haar. Ik had toevallig mijn camera in de aanslag en kon nog net een foto maken voordat de lama’s weer uit het zicht waren verdwenen.

11.55u: Na een lange, welverdiende, aangename pauze boven op de beklommen berg, vertrekken we weer. Nu alleen nog 1,5uur naar beneden afdalen. Het eerste stuk, ongeveer 20 minuten, is koud en we houden de trui aan, ook al is er af en toe wat zon. Afdalen is ook erg vermoeiend. We volgen een rotspad. Delen ervan zijn gewoon een trap. Dat was bergop trouwens ook al zo. Vaak zijn het hoge treden. Dalen is een aanslag op de knieën en Anita is beslist niet blij. Ze voelt haar knie bij elke stap, hoe voorzichtig die ook gezet wordt.

De verstelbare wandelstok, die ze in Nederland had gekocht, is dan ook onmisbaar als extra ondersteuning en voor de balans. We stoppen even op een punt waar we de resultaten zien van een rotslawine. Volgens onze gids is deze vorig jaar ontstaan.

13.05u: Een van onze dragers staat met een vlag van Andean Explorer’s naast het pad en wijst ons een smeltwaterpadje dat we volgens hem in moeten. Anita en ik volgen het en zijn 10min. later op het basiskamp. Volgens het schema is om 14.00u de lunch dus we zijn ruim op tijd. Natascha en Miguel zijn de drager voorbij gelopen en lopen nu een heel eind om. Ik probeer met de hulp van een andere drager hen te achterhalen. Het lukt niet. Ze zijn met een omweg van een kwartier bij het basiskamp aangekomen voordat de drager en ik hen een kortere weg kunnen wijzen. Samira is intussen ook al in het kamp aangekomen. We krijgen een beker lekkere sap en vrij snel daarna een wederom overheerlijke lunch. Nu zul je denken dat na zo’n tocht alles erg lekker smaakt….Dat is misschien wel zo. Toch weet ik zeker dat deze lunch ook overheerlijk is als je geen zware tocht achter de rug hebt.

Na de lunch kunnen we rusten of iets anders doen, als we dat willen. In tegenstelling tot het schema lopen we vandaag niet meer verder. We hebben vandaag 11km gewandeld. Anita en ik kiezen ervoor om een dutje te doen.

17.30u: We worden gewekt voor de thee. Daar krijgen we ook steeds iets lekkers bij. We moeten oppassen dat we niet teveel snoepen want er komt ook nog een uitgebreid verrukkelijk diner.

18.45u: De tafel staat weer gedekt en we worden weer vreselijk verwend. Het diner wordt afgesloten met warme sangria en/of thee. We tafelen tot 20.00uur. Tijdens het diner regent het flink. Als we naar onze tenten gaan, is het gelukkig droog. Dat geldt echter niet voor lang. Amper liggen we in onze slaapzakken als het weer begint te gieten. Het hagelt zelfs grote stenen. Een paar uur later volgt een onweer van jewelste. Angstkreten hoor ik uit verschillende tenten en niet in het minst uit onze eigen tent. Anita denkt dat haar laatste uur heeft geslagen want onze tenten staan het hoogst. Ik moet eerlijk bekennen: Ik heb nog nooit van mijn leven zo’n onweer meegemaakt. Bang was ik gelukkig niet. En dan:

donderdag 21 september.

05.15u: hete thee.

06.00u: ontbijt. Het ontbijt was wat later dan gewoonlijk vanwege allerlei natte spullen. We vertrokken ook drie kwartier later dan gepland.

07.00u: start van deze etappe. Het is meteen klimmen en traplopen. Na 20minuten zijn we warm. De zon schijnt en we doen de truien uit. Dat betekent ook meteen zonnebrandcrème en deet gebruiken.

We hebben een mooi zicht naar beneden op het basiskamp en dus maken we er een foto van. Ik merk wel dat ik met een digitale camera veel meer foto’s maak dan ik met de “gewone” camera gewend was. We lopen verder en komen om 07.45u bij een archeologische site, nummer 8 op de routekaart van de Inca-trail. Hier hebben we gezamenlijke pauze en krijgen we van de gids uitleg over deze plaats, Runkuraqay genaamd op 3800m hoogte.

08.15u gaan we weer op pad, verder omhoog en 40min. Later bereiken we de top. Daar genieten we 10min. van het uitzicht. Ik kan ook zeggen: we rusten 10min uit, maar dan beken ik dat we moe zijn en dat doe ik niet. Er is op elke post wat te doen. 8, 9 en 11 zijn archeologische sites en 10 is lunch en 12 is einddoel van deze dag. In totaal is dat 15km te gaan.

09.05u: We gaan dalen. En hoe! Eerst een heel glad stuk waar we heel goed moeten opletten, niet onderuit te gaan. Vervolgens een stukje met heel hoge treden. Deze twee stukken samen duurt 20minuten. Onderweg zien we kleine gele orchideeën en kleine witte bloempjes die mij doen denken aan Edelweiss. Dat is het natuurlijk niet! We bereiken een uitzichtpunt met zicht op een meer. Er hangen sluierwolken boven het meer. We zijn omringd door hoge bergen. We wachten op de gids en bewonderen alle windrichtingen. De gids noemt de namen van de bergen en ik vind dat wel leuk om te horen, maar onthoud er geeneen. Om 09.35u (na 10min. pauze dus) vervolgen we onze afdaling tot het volgende uitzichtpunt om 10.10u. Van daar af kunnen we onze lunchplaats zien en ook de 2e archeologische site. We stoppen hier slechts 5 min. en dan is het nog eens 5 min. tot Sayacmarca, nummer 9 op de kaart. Hier hebben we een lange pauze tot 11.10u. Anita kijkt nog eens naar haar rechterknie waar ze veel pijn aan heeft. Er zit behoorlijk wat vocht in, dus alles met beleid! We gaan op weg naar de lunch. We zien onderweg kolibries in verschillende kleuren en maten en we wandelen een stukje door een regenwoud. Het geeft ons een gevoel alsof we ergens heel diep in een woud zijn, waar in de verste verte niemand anders is. De gids zegt dat het geen regenwoud is, maar een wolkenwoud. Het woud is nat van de laaghangende wolken, niet van regen. Ik glijd uit over een natte steen. Het doet geen pijn en ik kom er zonder schrammen vanaf. We zien bamboe en wilde passievruchten langs het pad groeien. Bij de passievruchten groeien grote mooie bloemen. De stenen waarop we lopen zijn nat en het blijft oppassen. Even later gaat een vrouw van een andere groep vlak voor ons op haar rug. Ze krabbelt snel weer overeind en kan haar weg vervolgen.

11.40u zijn we in het lunchkamp. Hier zien we 2 soorten vogels: 1 lijkt op “onze” merels en 1 lijkt op “onze” kuifmezen. Af en toe schijnt de zon. De lunch is weer voortreffelijk. We rusten wat en gaan naar de w.c. Ik maak een foto van het keukengerei……

13.00u: Vertrek voor naar schatting 1,5uur omhoog en 2,5uur omlaag. We wandelen nu ver achter de voorlaatste groep. Dat geeft de natuur tijd om tot rust te komen, voordat wij deze weer verstoren. Daarmee zou onze kans om dieren te zien groter worden. We lopen in een wijdse stilte. Na 50min. passeren we een Incatunnel. De gids vertelt veel over allerlei planten. Tot nu toe zijn de diverse orchideeën piepklein. Ik hoop nog wat grotere te zien te krijgen. Regelmatig kijken we in een heel diepe afgrond vlak langs het pad. We ontmoeten nu weer veel vliegen en/of muggen en pakken de deet weer. Die van vanochtend is al uitgewerkt. Ons groepje blijft goed bij elkaar omdat de gids steeds de voorste stilhoudt met uitleg over een plantje. Als dan de laatste er weer is, is hij toevallig net uitgepraat….We wandelen een eind door de mist en in die mist een paar stukken vlak langs de afgrond. Het is hier koud. Na 1uur 35min. zijn we boven. Dat was tijdens de lunch goed ingeschat. Ik ben benieuwd of die 2,5uur omlaag ook juist is.

Vanaf boven zien we de 3e archeologische site. We gaan een afschuwelijke trap af door een tunnel van groen (geen echte tunnel) waarin de vogels hun hoogste en langste lied zingen. We zien de vogels niet.

Van 14.55u tot 15.15u blijven we op de archeologische site en vertelt de gids alles wat hij weet over deze bijzondere plek.

Daarna beginnen we de afdaling. Deze begint al vrij snel met een 10minuten durende rottrap. Nee, niet een roltrap. Een rottrap! Meer dan de helft van de trail is trap op of trap af. Er zijn maar weinig vlakke of hellende gedeelten. Toch is het wel goed te doen. Vooral ook omdat er zoveel rustpauzes in zitten. Onze inspanningen worden beloond met uitzicht op Machu Picchu Mountain en Machu Picchu Stad. De Machu Picchu die wij willen zien, ligt aan de andere kant van M.P. Mountain. We horen nu regelmatig de stoomfluit van de trein. Het verstoort de rust enorm.

16.10u komen we bij een ruïne. Van hier kunnen we een pad zien op een andere berg. Dat pad lopen we morgen als we naar de top van die berg gaan. De top van die berg wordt “de zonnepoort” genoemd. Van daaruit zou je zicht kunnen hebben op Machu Picchu.

17.00u: We komen bij een routepaal. Anita heeft zoveel last van haar knie dat ze slechts langzaam vooruit gaat. We hadden volgens planning nu in het basiskamp moeten zijn. We zijn echter vanmorgen 3 kwartier te laat vertrokken en hebben dus nog 3 kwartier te gaan. Vanaf deze routepaal moeten we rechtsaf naar beneden en bij normaal tempo is het dan nog een half uur. Eigenlijk liggen we dus 15min voor op schema. Hoe lang zou Anita er over doen??

Miguel en Natasja zijn om 17.25u bij het basiskamp. Samira, Anita en ik om 17.40u. Wij hebben er dus 2u45min over gedaan. Gezien die zere knie was ook die 2,5uur dus goed ingeschat.

We krijgen weer hete thee met, zoals gewoonlijk, iets lekkers erbij. Deze keer warme popcorn en koekjes. Tot onze aangename verbazing en grote vreugde komt er daarna ook nog eens een taart met onze namen erop. Het is een extra verrassing voor ons vanwege de geleverde prestatie. Dat kleine stukje morgen stelt immers niet veel voor. Bovendien komt er geen geschikte gelegenheid meer om dit heuglijke feit te vieren. We drinken samen wat en leggen de fooien voor de gids, de kok en de dragers bij elkaar. Daarbij volgen we de richtlijnen die onze reisleidster ons heeft gegeven.

19.15u: diner. Aan het slot van het diner geven we de dragers, kok en gids de fooien die ze dubbel en dwars verdiend hebben. Ook hebben we er nog wat cadeautjes bij gedaan, die ze onder elkaar verdelen. Na het eten drinken we nog wat en Natasja behandelt Anita’s knie.

Er wordt geen gebruik gemaakt van de douches. Niemand heeft er vertrouwen in dat ze echt warm zijn en natuurlijk heeft ook niemand zijn badslippers meegenomen. Bovendien is het al laat en moeten we morgen erg vroeg op. We zijn al zo gewend aan niet douchen dat die ene dag er ook nog wel bij kan.

21.30u gaan we naar bed. We horen nog muziek van andere groepen. We slapen net als het weer hard gaat regenen en we horen de spetters op het tentdoek. Gelukkig geen onweer deze keer. We hebben de hele trail nog geen regen gehad onderweg en hopen dat zo te houden.

Vrijdag 22 september.

03.50u: We worden gewekt en deze keer is er geen thee. Deze keer staat er bij ons wat water in de tent. Gelukkig zijn de rugzakken droog. Alles wordt zo gauw mogelijk ingepakt. We krijgen pannenkoek als ontbijt.

05.00u: vertrekken we voor de laatste 6km en we lopen in het licht van onze zaklampen. Na 5 minuten sluiten we aan in een korte rij voor het controlepunt dat om 05.30u opent. We staan vrij vooraan en achter ons groeit de rij zienderogen. Zodra de poort open gaat, trekken we van leer. Er is inmiddels al voldoende daglicht. De zaklampen zijn niet meer nodig. Een aantal maakt er een wedstrijd van om als eerste bij M.P. aan te komen.

Miguel en Natascha willen snel bij de zonnepoort zijn om van daaraf een foto te maken van M.P. zonder toeristen. Die toeristen benaderen M.P. vanaf de andere kant en zijn daar ook al heel vroeg. We wandelen met de bergtop links van ons en rechts een diep dal, gevuld met mist. We zien een grote orchidee en een wilde kalkoen. Bovendien is de hele weg lang een koor van vogeltjes, die we niet zien.

Miguel is in 36 min. boven; Natascha in 40min en Samira in 45min. Anita en ik doen er 1uur over, geheel volgens de planning van de gids.

Miguel en Natascha hebben pech. Het is veel te mistig om een foto te maken. We kunnen M.P. niet eens zien. Het is dus maar goed, dat we halverwege gestopt zijn met ons te haasten. We blijven niet bij de zonnepoort wachten tot de mist is opgetrokken.

06.45u vertrekken we gezamenlijk maar ieder in eigen tempo. We zien nog een grote orchidee en de vogels blijven maar zingen. Het is een redelijk gemakkelijke veelal hellende pad naar M.P. Anita’s knie is al weer dik en doet erg zeer. Af en toe kunnen we in het dal kijken. We zien dan dat het nog steeds is gevuld met mist. Een aantal mensen komt ons tegemoet. Ze lopen vanuit het dal naar de zonnepoort.

Het is 07.15u en de zon doet zijn best door de wolken heen te komen. We zijn blij dat we geen regen hebben. Anita’s knie blijft haar pijnigen en hopelijk is het nog maar 15min…..

Deze schatting blijkt ook juist. Voor ons was het 42min vanaf de zonnepoort tot M.P. We zijn er!! We hebben het gehaald!! Maar…..we zien M.P. nog steeds niet. De mist verhult nog steeds het hele dal en er is niets te zien. Honderden Incatrailers staan te wachten tot de mist is opgetrokken. Dan worden er foto’s gemaakt. Heel veel foto’s.

08.15u gaan we naar de controlepost. Zonder die mist was dat om 07.30u geweest, zoals op de infoavond gezegd. Het is slechts 7min. lopen naar de controlepost. Daar laten we onze paspoorten afstempelen en we geven onze overtollige bagage in bewaring. We smeren nog eens zonnebrandcrème want de zon schijnt inmiddels hevig. Ik ga even naar het toilet, waar ik een kaartje voor moet kopen. Het is een mooi, echt toilet en nog schoon ook. Dat is het geld wel waard. Samira parkeert haar stok in een hoekje omdat deze zonder rubber dop niet mee mag op Machu Picchu.

08.45u begint de rondleiding door de gids. Deze zal ongeveer 1,5uur duren. Daarna kunnen we zelf nog de hele middag gaan waar we willen. Al vrij snel komen we Hennie tegen, die op weg is naar het toilet. Ze is de rest van de groep kwijt. De gids vertelt weer heel erg veel.

10.45u is de rondleiding afgelopen. Op dat moment komen Rob en Erwin net langs. Tijdens de rondleiding had ik in de verte Wyts en Lia en Christine al gezien. Rob en Erwin gaan met ons mee naar het restaurant. Daar ontmoeten we Tjibbe die behoorlijk nat is van de inspanning van het beklimmen van een berg, de kleine Picchu genaamd.

We eten lekkere broodjes hamburger, kip en kalkoen en we drinken wat. We spreken af dat we elkaar om 14.00u weer treffen bij de uitgang en ieder gaat op eigen wijze verder M.P. ontdekken.

Op het afgesproken tijdstip staan we in een lange rij klaar voor de busreis van 20min. naar het dorp. Voordat we aan de beurt zijn is de bus allang vol, maar er staan er nog een paar en het instappen gaat gewoon door. Onderweg naar beneden komen we steeds weer een jongen tegen die via een kortere weg naar beneden rent en ons steeds begroet. Hij is te voet via de korte weg sneller dan de bus die door alle haarspeldbochten naar beneden rijdt. Net voor het dorp stopt de bus en de jongen stapt in om de toeristen geld te vragen voor zijn prestatie en vertoning. Volgens mij heeft hij een aardig bedrag opgehaald.

In het dorp, Aquas Caliëntes, zien we Rianne de reisleidster, Gert-Jan, Wil, Wyts, Lia en Christine. We halen onze treinkaartjes op en de bagage van Anita en mij. We eten in het dorp en Miguel en ik proberen het plaatselijke maisbier Chicha. Het ruikt vies en het smaakt ook vies. Miguel drinkt er niet eens van en ik neem nog een slokje voor een foto. De rest blijft staan.

Het is tijd om naar het station te gaan. Ons is duidelijk gezegd dat we erg ruim op tijd aanwezig moesten zijn. Het is onderweg en vlak voor het station een drukte van belang. Om er te komen moeten we over de markt. Er staat een menigte voor het station en bij nader inzien blijken ze in rijen te staan. We sluiten aan in een rij; het treinticket in de hand. Terwijl Samira naar voren loopt om te kijken en/of vragen of we hier wel moeten zijn, worden wij aangesproken door een man in de rij. Hij vertelt ons dat we verder naar voren mogen lopen omdat we al treintickets hebben. We lopen verder naar voren. Inmiddels heeft Samira een man in uniform gesproken. Deze man doet een poortje voor ons open en brengt ons in de stationshal. Daar moeten we wachten voor een deur, die toegang geeft tot het perron. De trein staat er al.

Na een korte tijd van ongeduldig wachten wordt de deur geopend en mogen we het perron op en de trein in. De trein vertrekt keurig op tijd: 17.40u. Anita ontdekt dat ze haar bril in het restaurant heeft laten liggen. Jammer. We kunnen niet meer terug. Die is ze kwijt.

Na 3 min. staat de trein alweer stil. Er is iets mis. Een paar mannen zijn druk in de weer en het lijkt alsof ze proberen om een probleem te verhelpen. Wij zitten in wagon B met daarvoor wagon A en een locomotief. Achter ons hangen nog een aantal wagons. Na 10min. rijden we achteruit, terug naar het station. Het licht in de trein gaat uit. We wachten…….. De locomotief wordt losgekoppeld en weggereden. Ook wagon A verdwijnt. Vervolgens wordt er een (andere?) locomotief voor wagon B gekoppeld. Dat gaat erg snel. Het licht gaat weer aan. De trein rijdt weer heen en weer. Vermoedelijk hangt wagon A nu helemaal achteraan, maar wij weten het niet. Om 18.10u rijden we weer en om 19.40u zijn we op het volgende station. Hier moeten we eruit. In de trein zijn we al getipt, dat het hier erg druk zal zijn en dat we snel moeten zijn om niet verloren te gaan in de mensenmassa. We staan dan ook al tijdens het rijden 10minuten in het halletje voor de uitgang van de trein. Zodra de trein dan stilstaat, springen we er als eersten uit. Er staan wel duizend mensen op het perron. Eén ervan is een vrouw met een papier met onze namen erop. We volgen haar naar een busje en stappen in.

Om 21.30u zijn we eindelijk bij ons hotel. Twee uur later dan beloofd. Het was een erg lange dag vandaag. Nu eerst koffie, dan een warme douche en goed wassen en dan slapen…………en uitslapen!

Hans

Dinsdag 15e dag, 19 september Cusco

Marcel

Om 5.50  uur ging de wekker, slaapdronken kleren aan geschoten en naar beneden om de Incatrailers uit te zwaaien. De IT’ers zagen er gelukkig wat wakkerder uit dan de rest van de groep. De IT’ers gingen er om 06.00 uur vandoor op het avontuur en de rest van de groep haastte zich weer naar bed.

Een aantal kon echter de slaap niet meer vatten en zijn maar begonnen aan een vroeg en uitgebreid ontbijt. Toen iedereen (9.00uur) had ontbeten zijn we onder leiding van Rianne bij de toerist informatie onze Bolleto Turustico te gaan kopen. Met deze BT kun je een groot aantal attracties in en rond Cusco bezoeken. Met het groepje (Christine, Helma,

Annette, Simone, Erwin, Henny, Tjibbe, Wil, Erwin, Rob en ondergetekende) gingen we met de locale bus omhoog om daarna in een aantal uur weer terug naar beneden te lopen naar Cusco en om onderweg een aantal ruїnes te bezoeken. Het zoeken van het busstation was een klein avontuur, maar werd toch redelijk snel gevonden.

We hadden geluk, na betaling van 2 sol kon de gehele groep op dezelfde bus stappen. De bus vertrok snel richting Tombu Machay, eerst een ritje rond de stad en toen de bergen in. Na een half uurtje waren we op de bestemming aangekomen. De bus zat ondertussen aardig vol dus met het nodige geschuifel kon iedereen de bus weer verlaten. Bij Tombu Machay hebben we de Inca ruїnes bekeken. Rob en Erwin stonden daar gelijk in de belangstelling van een groep Japanners, waarmee ze op de foto moesten. Hierna zijn we aan onze wandeling downhill begonnen. Na een paar honderd meter kwamen we de volgende ruїne “Pukapukara” tegen. Vanaf de ruїne had je een mooi uitzicht over de omgeving. Bij beide ruїnes waren de nodige stalletjes aanwezig dus de meesten, toch vooral Henny konden hun afding talent loslaten op de verkopers. Hierna gingen we verder langs de weg op zoek naar het pad waar we de weg konden verlaten. Op goed geluk zijn we op een bepaald moment naar een pad links naast de weg ingeslagen. Het bleek een goede keus want we sneden een groot deel van de weg af. We bleken wel na een tijdje ons op privé terrein te vinden, maar dat hield ons niet tegen. Uiteindelijk kwamen we uit bij de ruїne “Q’enqo”. Er werd verteld dat het een soort offer plaats was, je kon ook een grot in waar zich een soort altaar bevond. Na een kleine wandeling kwamen we aan bij de toegangsweg tot de ruїnes van “Saqsaywoman” ook wel bekend als “sexy woman” Ondertussen waren de meeste toch wel wat hongerig geworden. Daarom zijn we daar, een voor ons, de eerste de beste restaurant gedoken. Bleek het lokale panqueque huis te zijn en we bestelde dus ook alle 10 een of andere pannekoek. Dit zorgde voor wat paniek bij de eigenaresse want na onze order werd er door diverse familieleden heen en weer gerend met diverse ingrediënten. Alles werd, naar we konden horen, vers bereid. Wil werd voorzien van een grote beker vers ananas sap. Tijdens het wachten op onze pannenkoeken werden we vermaakt door de dochter des huizes (ca. 3 jaar) die jongleerde met haarhond. Na 5 kwartier waren alle 11! de pannenkoeken op en was het tafelkleed bedekt met een plas café con leche en Inca cola. Met een goed gevulde maag hebben we alle hoeken en gaten van de “sexy woman” gezien. Hierna zijn we aan het laatste deel van de afdaling begonnen Cusco in. Omstreeks 16.15 uur kwamen we moe maar voldaan aan in het hotel.

Woensdag 16e dag, 20 september Tour-Heilige vallei

Rianne

Voor vandaag stond een tour door de heilige vallei op het programma. Zoals gewoonlijk gingen we weer lekker vroeg weg, want we hadden een lange dag voor de boeg. De bus nam ons mee via een prachtige route langs bergtoppen en de Urubamba rivier naar de eerste stop In Pisac. Hier bekijken we een mooie Inca tempel waar vroeger mummies lagen opgebaard. De gids Wilbur vertelde veel over de cultuur van de Inca’s en prė-Inca’s.

Ik was ondertussen enthousiast begonnen met het maken van aantekeningen en ik zou zo een heel boek vol kunnen schrijven over de gefascineerde bouwstijl en het politieke en sociale systeem v/d Inca’s, Maar dat schrijf ik wel als ik uitgereisd ben (hou de boekhandel in de gaten) Wat ik erg bijzonder vond was de trapeze bouwstijl die tegen de vele aardbevingen bestand is. Ook het verschil in sociale klassen konden we terugzien in de bouwstijl. De huizen v/d nobele zagen er veel verfijnder uit dan die v/d gewone mensen.

Het fort Ollanlaytambo was erg indrukwekkend om te zien. We dwaalden langs de huizenblokken en terrassen waar vroeger verschillende gewassen verbouwd werden (dit kon door het microklimaat op de terrassen) Ook het watersysteem was ingenieus met aquaducten. De zonnetempel was gemaakt van gigantisch grote stenen die precies in elkaar vallen.

De groep verbaasde zich over het feit dat deze stenen afkomstig zijn van de berg die 6km. Verderop ligt en die ze dus helemaal naar boven gesleept hebben, leuke bezigheidstherapie...

De vraag die Marcel en Erwin bezighield was: waarom de Inca’s in vredesnaam zulke hoge traptreden maakten, terwijl ze ongeveer net zo groot, oftewel klein waren als de huidige Peruanen. Even later ontfrutselde Helma het antwoord van onze gids: de traptreden bleken niet origineel te zijn. Maar later aangelegd tijdens reconstructie werkzaamheden. De vraag waarom dan zo groot, blijft tot nu toe nog een mysterie.

Wat voor velen (en met name voor Helma) een nog groter mysterie bleek was het herkennen van puma’s en condors in en op de rotsformaties te zien zouden moeten zijn. Na enige discussie kwamen we tot de conclusie dat de Inca’s (of de huidige Peruanen) in elk geval over een rijke fantasie beschikten!

We sloten de dag af met een bezoek aan chincherros, maar dat viel een beetje tegen, aangezien de te bezoeken kerk dicht was en de lokale markt verdacht veel toeristische producten aan de man bracht. Niettemin, was het een zeer interessante, leerzame en vermoeiende dag, waarbij ik onze gids, die af en toe wel erg dichtbij kwam, toch bijzonder dankbaar was voor zijn geslaagde poging een zeker iemand langs de controlepost te leiden.

Donderdag 17e dag, 21 september  trein naar Aguas Callientes

Tjibbe

’s-Morgens om 5 uur opgestaan, met de bus naar de trein om naar Aquas Callientes te gaan

De treinreis duurde ruim 4 uur waarvan een gedeelte zigzaggend omhoog gingen, want anders kon de diesellocomotief het niet trekken omdat het zo steil was. Iedereen sliep vrijwel gelijk in de trein nog een poosje omdat het heerlijk donker (en nog vroeg) was.

Bij aankomst zijn we gezellig gaan eten bij een pizzeria onder de rook en gejoel van de locomotief, dat vlak voor ons (dwars door het dorp heen) heen en weer bleef rijden. Ondanks de stank was het een aparte belevenis. De smaak bij de pizzeria bleef te wensen over, laat staan het afrekenen, dit duurde bijna een uur voordat iedereen zijn geld terug had, tot ergernis van velen. Het was wat souvenirs betreft wel een dure plek, soms ging er ineens 2/3 van de prijs af. ‘s-Middags een wandeling gemaakt naar de watervallen en de tuinen met diegene van de groep die nog fit waren. We liepen via de spoorlijn er naar toe. De wandeling was pittig maar wel leuk, omdat je midden door de natuur liep. Aangekomen bij een restaurantje in de wildernis moest je 5 sol betalen om dan via de exotische tuinen de watervallen te kunnen bezichtigen. Hij was niet zo groot vanwege de tijd van het jaar. De exotische tuin was leuk door de vele plantengroei, vlinders en de nodige papagaaien die over kwamen vliegen. Het was dan ook wel slim dat sommige hun verrekijker mee hadden. Op de terugweg werden we ingehaald door de dieseltrein, we moesten echt van het spoor af om de trein te laten passeren. ’s-Avonds is iedereen op zichzelf of in kleine groepjes om wat te gaan eten en ging iedereen vroeg naar bed want de volgende dag natuurlijk weer vroeg op.

Vrijdag 18e dag, 22 september Machu Picchu

Tjibbe

’s-Morgens om 4.30 uur eruit, gauw naar het andere hotel van dezelfde eigenaar om daar te gaan ontbijten. Even later naar de bus die ons naar de Machu Picchu zou brengen. De bedoeling was dat we in de eerste bus zouden zitten, maar er waren meer mensen die dat hadden bedacht. Toch nog iemand die zijn Bolleto Turustico was vergeten dus de groep werd in tweeen opgesplitst, gelukkig kwamen we toch gelijk aan. De bustocht was heel mooi, veel haarspeldbochten en mooie vergezichten. Op het moment dat het bijna licht was gingen we door de toegangspoort en konden we naar het hoogste punt klimmen om de zon te zien opkomen. Doordat de nevel hardnekkig bleef hangen zagen we de Machu Picchu steeds gedeeltelijk opdoemen en weer verdwijnen, wat op zichzelf ook heel apart was. Er was dus niet een duidelijke zonsopkomst en we gingen op pad met onze gids, we kregen goede tekst en uitleg van onze hem over het complex. De hele ruїne was zeer groot en nog in goede staat. Op het hoogste punt stond een grote steen die volgens de gids positieve energie uitstraalt wat sommige ook echt voelde. Een punt wees precies naar het magnetische noorden wat Wil natuurlijk kon controleren met zijn horloge. Wat leuk was om te zien was een bouwsel met 2 holtes gevuld met water, In dat water spiegelde de sterrenhemel ’s-nachts, zodat de Inca’s de sterren konden aflezen in het water, en zo konden zien welk seizoen het was. Er was ook de mogelijkheid om de Wayna Picchu te beklimmen, hier moet je geen hoogtevrees voor hebben, hij is behoorlijk hoog en steil met diepe afgronden, een goede conditie is wel verreisd om deze te beklimmen, maar is zeker de moeite waard, onvoorstelbaar mooie vergezichten. Tjibbe zijn toegangspas was door de beklimming (of door zweetvocht) nat geworden en hij kon dus niet meer heen en terug door de ingang. De Machu Picchu was toch wel een van de hoogtepunten van de reis, ook mede door zijn ligging tussen al die bergen en laaghangende wolken.

In de loop van de dag kwamen we de Inca trail lopers tegen, hun tocht was zwaar geweest, heel spannend door zwaar onweer maar wel heel mooi.

Op de terugreis met de bus was er een jongen in Inca kleding die de korte route heel snel liep en daardoor bij elke bocht voor de bus stond te zwaaien. Vlak voor het dorp kwam hij natuurlijk om wat geld vragen hiervoor.

Na nog wat gegeten te hebben, weer verzamelen en met de trein weer terug.

In de trein was iedereen uitbundig wat ontaardde in een soort schoolreisje. Ze begonnen elkaar met lege flesjes te slaan en later overgooien naar elkaar, Helma wilde ook naar Tjibbe toegooien, die wel twee banken verder zat en met een slapende oudere Japanner tegenover zich. Je snapt het al waar het flesje terecht kwam. Hij hield zich slapende, wat grote hilariteit gaf bij de dames. Maar hij nam wraak doordat een andere oudere Japanner, die naar de wc was geweest en op de terugweg was naar zijn plaats, Helma die toevallig vol bij haar kont pakte. Helma gillen natuurlijk:  Hij zit aan mijn billen!!!. Nu hadden wij en de Japanner tegenover ons de grootste lol.

Het was laat toen we in Cusco aankwamen, en na nog een broodje kaas, meteen naar bed.

Zaterdag 19e dag, 23 september Cusco

Henny

Voor deze dag had Marieke (zus van Rianne) een city-tour bedacht.

Eerst ontbijten in het Ninos hotel, Wat een mooi project is dat. Een Nederlandse vrouw die, haar baan heeft opgezegd en in Cusco is gaan wonen om daar de straatkinderen te gaan helpen. Nu heeft ze een hotel opgezet om buiten alle donaties toch een vast inkomen te hebben om alles te bekostigen. Met de nodige medewerkers helpt ze 150 kinderen aan de basisbehoeften. Ze kunnen voor en na schooltijd bij hun opvanghuis langs komen en zij krijgen daar te eten, , ze kunnen douchen  en zo nodig dokters- en tandartsverzorging.

We gingen naar de stageplek van Marieke, een speciale school, waar bv programma’s worden opgezet voor autistische kinderen. Vandaar zouden we per taxibus naar andere projecten gaan, maar we moesten wel met 19 personen in één busje!!, dat was lachen.

Eerste project was een school. De klassen hadden meestal groepen van 40 kinderen, maar er stonden maar 20 tafels!!. Vanuit de overheid wordt er niet veel geld gestoken in onderwijs. Je hebt wel privé scholen maar dit is niet te betalen voor de gewone mensen. De toelatingseisen voor de universiteit is voor de privé scholen heel makkelijk maar de openbare scholen niet te halen. Dus naar school gaan biedt vaak geen betere toekomst.

2e project: een stenenbakkerij, waar een jongen op blote voeten eerst een kleiprut moet bestampen en daarna blokken maken van ongeveer 20 kilo, ongeveer 200 op een dag. Om dit vol te houden kauwt hij de hele dag op coca bladeren. Hij verdient hiermee 10 sol op een dag.

3e  project: een bierbrouwerij nou ja, het was een kleine keuken in een huisje met zwarte pannen met een maisdrapje erin, het was goedkoop bier en wordt in veel huizen gemaakt (je kunt dit zien aan de gekleurde plastic zak aan een stok aan het huis vast). Het smaakte niet echt beroerd. Ook nog in een gewoon  woonhuis geweest,  een kamer met een gordijn in het midden, voor 6 personen waar ook in gekookt moest worden. Wel een aparte wc (pot waar je water in kon gieten) en een moeder varken met kleintjes in de voortuin.

In het centrum nog een sapje gehaald in een sapbar, ook weer gemaakt van maisprut met aardbeien, best lekker, geёindigd met de plaatselijke markt, waar onze gids (vroeger een straatkind was en opgevangen is door het Ninos project ) toelichting gaf  over Peruaanse gebruiken en etenswaren.

Zondag 20e  dag, 24 september Cusco-Lima-Amsterdam

Henny

Om 7.00 uur al op weg naar het vliegtuig om naar Lima te gaan. We begonnen al met een redelijke vertraging, er was aardig wat drukte op het vliegveld bij het inchecken. Een begeleider van een invalide vrouw werd na lang wachten heel ongeduldig en ging de baliemedewerker te lijf. Het hielp wel want hij kreeg later wel voorrang. Verder ging alles rustig  in het vliegtuig en een mooi uitzicht over het Andes gebergte.

In Lima nog een aantal uren om in de stad te vertoeven en nog één keer ons leven gewaagd in een taxi. ’s-Avonds weer naar het vliegveld, waar we afscheid namen van Rianne. Als afscheidscadeau kregen we allemaal een certifikaat voor het vliegen boven de Nasca lijnen. Tijdens de 15 uur durende terugvlucht hadden we tijd genoeg om onze reis te overdenken. Het was een mooie reis, we hadden een heel leuke groep en Peru is een geweldig mooi land.

Klantwaardering

8,9

Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser....
Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser. Je kan in 2 weken écht wel de hoogtepunten van Peru zien en ten volle genieten van dit mooie land. Ik raad deze reis 100% zeker aan. Een pluim voor Djoser!

Krystina - 10,0
Terug naar boven