Peru

Rondreis Peru juli - incl. Inca Trail

Rondreis Peru juli

Dag 1, 28 juli: Schiphol – Lima


door Marja

Vertrek 10.00 uur Schiphol.

Aankomst 15.45 uur Lima.

Onmoeting met Elvira en de groep. Per bus naar Lima, hostal Mama Panchita. Kennismaking met de groep. Even opfrissen om vervolgens uit eten te gaan met de groep. Per taxi naar het restaurant. Eerste kennismaking met de stad en het drukke verkeer.

Dag 2, 29 juli: Lima

door Marja

Om 8.30 uur verzamelen. Een ‘indrukwekkend’ informatieuurtje over de komende drie weken. Huisafspraken enzovoort. Vandaag een nationale feestdag waardoor het lastig was om een taxi voor de hele groep te krijgen maar...het is gelukt. Een mooie stadswandeling door de koloniale binnenstad. Eerst naar Iglesia Las Nazarenas vervolgens langs typische Limastraten, houten Limabalkons, overdekte winkelmarkt, Iglesia San Francisco naar Plaza de Armas waar voor het presidentiele paleis de afwisseling van de wacht gezien. Daarna is de groep uiteen gegaan om Lima op eigen manier te leren kennen.

In de middag, na een heerlijke kop koffie en een maaltijd, terug naar San Francisco om de catacomben te bezoeken. Daarna gewinkeld om een extra trui te kopen want het is hier toch wat kouder dan verwacht. Nog een paar parken gezien, plaatselijke bevolking geobserveerd en afdingen bij een taxichauffeur om weer terug te komen bij het hostel: deze dag is zeer geslaagd.

We zijn hier gekomen om Peru te zien; de hoofdstad hebben we gezien in ieder geval. Nu nog gezellig met de groep uit eten en dan heerlijk nadromen in bed. Welterusten.  

Dag 3, 30 juli: Lima - Pisco

door Annelies

Vanmorgen na een goed ontbijt om 8.30 uur vertrokken naar Pisco. Onderweg controle van de politie gehad. Dit schijnt normaal te zijn voor Peru. Controle van lampen en papieren van de chauffeurs. Er werd meteen gebruik gemaakt om de benen te strekken en nog wat te kopen voor onderweg.

Daarna gingen we weer verder. Nog een koffiestop gehad in een restaurant die grotendeels gebouwd was met bamboestokken. Daarna zijn we doorgereden naar het park (Nationaal Park Paracas) om de flamingo’s te zien. Jammer dat je ze alleen op grote afstand mocht bezichtigen. Daarna zijn we nog naar een plek gereden waar de zandkliffen goed te zien waren. Een rotsblok werd de kathedraal genoemd. Voor de aardbeving van 2 jaar geleden kon je vanuit de kust naar de kathedraal lopen waar het pad is verwoest. Daarna zijn we naar het hotel in Pisco gegaan, Pisco is twee jaar geleden door een aardbeving getroffen en er was nog maar weinig hersteld. Ons hotel was fantastisch. Het was vrij nieuw en nog niet helemaal af. We zijn apart gaan eten want er was geen restaurant die een grote groep aankan. Morgen gaan we naar de oase.

Dag 4, 31 juli: Pisco - Huacachina

door Heleen

De eerste stop op deze lange maar interessante dag was de vismarkt (van San Andres, dichtbij Puerto Paracas). De heerlijke aroma’s van de verschillende soorten vis lieten menige maag omkeren. Ikzelf kwam er te laat achter dat er ook broodjes vis te koop waren!

Daarna zijn wij een kijkje gaan nemen bij Islas Ballestas. Ze zijn alleen bereikbaar per boot. In de grotten en gewelven huizen meer dan 160 soorten zeevogels, waaronder Humboldtpinguins, Jan-van-Genten en pelikanen, plus een aantal zeeleeuwen. Resten van oude fabrieken herinneren aan de 19e eeuw toen guano (mineraalrijke vogeluitwerpselen) een gewilde mest was en een belangrijke bron van inkomsten. Generaal San Martin kwam hier in 1820 met zijn leger aan land voordat hij doorvoer naar het nabijgelegen vasteland om daar Peru’s onafhankelijkheid van Spanje te waarborgen. Daarbij is het fraaie geolief El Candelabra die op de weg naar de eilanden zichtbaar is achtergelaten.

Na een kleine lunch, hoewel het niet als lunchpauze bedoeld was, zijn we doorgereden naar een wijnproeverij (El Catador). Hoewel dit meer over het maken en natuurlijk proeven van verschillende soorten Pisco ging. De discussie ging vooral over de gids die na de interessante rondleiding wel hele grote hoeveelheden naar binnen goot! In vond vooral dat de palm die naast mij stond er wel heel dorstig uitzag. De wijn vond ik op zich wel lekker. Na de rondleiding en het proeven kon iedereen de flessen kopen die zij lekker vonden smaken. Menig van ons heeft van deze optie gebruik gemaakt.

Na deze goddelijke dranken zijn we gestopt om te gaan lunchen. Dit gebeurde in een hotel in de oase Huacachina, waar we niet ver vanaf zouden overnachten. Bij het genot van een luide papegaai en gestresste obers die de bestellingen niet aankonden, hebben we heerlijk gegeten! Wij zijn daarna doorgereden naar ons hotel dat letterlijk om de hoek lag. Wij hebben ons toen mentaal voorbereid om de grote zandbak om ons heen te gaan verkennen! Dit werd gedaan met grote buggies, zandboorden achterin. Daar beon ons off-road avontuur. Lekker dat achtbaangevoel in je maag, als je met grote snelheden van de heuvels af reed. Daarnaast had je de keuze om op je buik van de heuvels af te sliden! Dit was een unieke en geweldige ervaring! Het was een vermoeiende maar een hele leuke dag!

Dag 4, 1 augustus: Huacachina - Nazca

door Lieneke

Na een heerlijke nachtrust in een super mooi hotel, begon de dag met een luxe ontbijt. Verschillende sappen, broodjes, beleg en fruitsoorten gingen voor ieder wel naar binnen. De bus vertrok om half 9. De eerste stop was bij een klein museum (Regionaal museum te Ica). In het museum kon je het verhaal over de verschillende culturen Paracas en Wari en de Nazca en Inca vinden. Daarnaast waren de eerste schedels met gaten te bewonderen. De tweede stop vond bij het huis van Maria Reiche plaats. Naast het verhaal over de Nazvalijnen kon je er ook prachtige bloemen en planten bewonderen ;-)

Weer de bus in en na een half uur rijden werden we beloond met de Nazcalijnen. Er zijn in totaal 700 lijnen waarvan er 70 patronen te bezichtigen zijn. Door middel van de uitkijktoren konden we er alvast 3 goed bekijken. De rest komt morgen met een vliegtuigje!

Na een best lange reis kwamen we aan bij het hotel Don Agucho in Nazca. Een nog luxer hotel dan de vorige. Inclusief een heerlijk zwembad en ‘chill’plaatsen. Een gezonde lunch met heerlijke jugomixen (sap) naar binnen werken om vervolgens weer een leuke excursie te gaan maken.  Samen met gids Jorge hebben we de oude (Chauchilla) graven met schedels, botten, rastahaar en kleding bekeken. Het was vooral opvallend dat de gezichten naar het oosten stonden gericht. Dit alles had te maken met de reincarnatie waar men hier in gelooft. Een geweldige maar soms toch iets te lange uitleg van Jorge maakte vele mensen weer wat wijzer!

Na de graven reden we weer door naar een pottenbakker. Een meneer die samen met klei in een kamer vele potten maakte. Grotendeel weer in de sfeer van Inca en Paracas. Natuurlijk hebben wij, als toeristen, weer wat gekocht. Als slot van de dag een aquaduct bezocht en een gouddelver aangapen was voor ons het einde.

Het was ondertussen 20.00 uur en we hadden trek in een BBQ. Deze was echt goddelijk. Vier soorten vlees, sausjes, verse groente, brood en lekker drank maakte de Hollandse hongerige gezichten weer blij. Iedereen heeft onwijs genoten en de tijd vloog om. Rond 22.00 uur gingen de meeste ogen dicht om rustig te dromen over alles wat er hier gebeurd. Eigenlijk is alles te veel in op te kunnen schrijven!

Dag 5, 2 augustus: Nazca

door Wilma

Na de gezellige maar drukke dag van gisteren was het vandaag een RUSTDAG! Ons hotel hier in Nazca heeft een zwembad waar omheen de BBQ-plaats, een aantal kamers en wat zitplaatsen zijn gesitueerd om zo optimaal mogelijk van deze luxe te kunnen genieten.

Er werd dan ook door een gedeelte van de groep, na het eventuele uitslapen, zalig gebruik gemaakt van de mogelijkheid om rond of met de benen bungelend in het zwembad te genieten van de zon, die vandaag al behoorlijk vroeg de gebruikelijke mist/bewolking had verdreven.

In Nazca werd gepind, gewandeld, gewinkeld en een heerlijk kleurig marktje bezocht. De Peruanen willen wel graag verkopen maar ze zijn niet echt opdringerig, dat maakt het winkelen en rondslenteren wel relaxt. Het blijft opvallend dat er, naast nieuw ogende kerken of banken, ook gebouwen staan, zelfs midden in de stad, die half af zijn, of waar de voorkant mooi geschilderd en beletterd is, maar de zij- of achterkant nog in aanbouw is. Ontzettend leuk om te zien dat er veel dezelfde soort winkeltjes zijn die propvol artikelen staan, je vraagt je af hoe zij in hun onderhoud kunnen voorzien...

Op het terras van ons hotel kun je heerlijk lunchen, een soepje, een omelet of een megasandwich met verschillende vullingen staan op het menu en ook de versgeperste sappen smaken super! Na de lunch stond het vliegen over de Nazcalijnen op het programma. In groepen gingen we naar het lokale vliegveldje waar we moesten ‘inchecken’ en de sleutels, aanstekers en andere scherpe voorwerpen echt niet mee mochten nemen in ons vliegtuigje. ’t Was effe wachten tot we de lucht in konden, maar dat werd wel beloond met een prachtige tocht, niet alleen door de Nazcalijnen, maar ook door het schitterende landschap (bergen met allerlei kleurschakeringen, opgedroogde rivier/waterbeddingen, lappen grond met verschillende landbouwsoorten en natuurlijk de grote weg die er doorheen kruiste).

Niet alle magen van onze groepsleden waren bestand tegen dit tochtje, want om de mooiste foto’s te kunnen maken, vloog de piloot regelmatig erg schuin. Da’s wel heel leuk voor het zicht en de mooiste plaatjes maar ja, dat zijn we niet zo gewend he. Als je dan weer op de grond staat, valt alles na een tijdje vanzelf weer op z’n plaats en kun je alsnog nagenieten van deze toch wel unieke gebeurtenis. Om 19.00 uur stond er nog een lezing over de Nazcalijnen op het programma, in het Engels, dus een aantal anderen, die hier niet aan deelnamen, gingen alvast eten. (Elvira was waarschijnlijk nog in de ban van de inchecktijden van het vliegveld, want ook voor de lezing moesten de deelnemers hiervoor ruim van tevoren ‘inchecken’...). Morgen vroeg op, dus iedereen op tijd naar bed!

Dag 6, 3 augustus: Nazca - Arequipa

door Martijn

De dag van het lange reizen, ruim 500 kilometer over de Pan American Highway van Nazca naar Arequipa. Wie de laatste dagen dacht dat Peru geen afwisselend landschap heeft, komt bedrogen uit.

Vanuit het hotel (5.15 uur opstaan!) zien we al direct na het verlaten van Nazca kilometers lang dorre vlaktes, met daar doorheen een lange asfaltstrook, snelweg genaamd. Langzaamaan wordt het terrein meer heuvelachtig en zien we de zee tussen de mist opdoemen. De kleur van het zand verndert van wit naar rood en zwart. Soms doemt ui de vallei opeens groen op: een bos of een oase.

Maar niet alleen buiten, ook in de bus verandert er veel. Van uitgebluste, vermoeide gezichten, zien we actieve en blijde koppetjes opkomen als de eerste stop daar is. Een dame met Pisco-chocolaatjes heeft de dag van haar leven als ze binnen 10 minuten haar hele dagvoorraad heeft verkocht. Dat de koffie die daar geschonken wordt uit regenwater bestaat, zullen sommigen morgen wel merken. De reis vervolgt zich langs de kust. Door stukken woestijnzand dat half over de weg is gestoven en langs diepe afgronden, wegen uitgehakt in bergen en de kust volgend met een hoop u-bochten. De passagiers vermaken zich inmiddels met spelletjes, een boekje, een dutje of een gesprek over de politieke situatie in Transnistrie (afvallige provincie van Moldavie).

Bij een van de stops wint chauffeur Pablo, de dunste en kleinste van allemaal, een wedstrijdje steenwerpen. Maar geen enkele steen haalt de oceaan. De lunch wordt deze keer bijzonder snel en accuraat geserveerd, mede doordat er vantevoren een menukaart langs is gegaan. Maar het kán dus wel goed gaan! De stad Camana ziet er goed uit, met een mooi plein en dito overdekte markt. Helaas  verlaten we hier ook de kuststreek, de meevliegende gieren en de blauwe zee. Op naar de bergen!

Genietend van schitterende vergezichten vervolgen wij onze weg. Plotseling doemen de vulkanen op, de vulkanen die onderdeel uitmaken van het Andesgebergte. Terwijl de zon langzaam ondergaat, komt ook aan onze busreis een eind. In Arequipa nemen we afscheid van onze chauffeurs, Pablo en Johnny. Bedankt!

Het hotel is zoals verwacht geweldig! Zeer ruime kamers. Na het inchecken gaan we op naar de laatste stop van de dag: een heerlijk restaurant (ZigZag) waar het grote alpaca-avontuur start. Iedereen krijgt een grote papieren slab voor en een stenen plaat met een lekker stuk vlees van dit witte beestje. Nog nasputterend en vol hilariteit eten we dit diertje. Lekker! Dat uiteindelijk niemand de beroemde trap van Gustav Eiffel beklimt, mag de pret niet drukken. De eerste indrukken van Arequipa zijn in ieder geval positief, morgen gaan we de stad bij daglicht bezoeken.

Dag 7, 4 augustus: Arequipa


door Peter

Na een heerlijke nachtrust zijn de meesten van het gezelschap vol energie om Arequipa ‘by day’ te verkennen. Onze groep ging eerst naar de Monasterio de Santa Catalina. Daar kregen we een zeer kundige gids die ook Engels sprak, een kleine, oudere Peruaanse vrouw die alle vragen graag beantwoordde. Wat ons bijbleef was de jonge leeftijd waarop de novicen in het klooster kwamen (12 jaar), na een opleidingsperiode die meer dan een jaar kon duren. Het tweede meisje uit een gezin was voorbestemd om non te worden, en er stond grote sociale druk op deze meisjes om ook daadwerkelijk hun leven in het klooster te slijten. Rijke families moesten een grote financiele bijdrage leveren voor elk meisje dat toetrad. Veel nonnen hadden ook bedienden. Vanaf 1870 gingen nonnen veel soberder leven en sloten zij zich vrijwel geheel van de buitenwereld af.

Na dit indrukwekkende bezoek gingen we koffie met taart eten in het ‘Cusco restaurant’. De taart was zo machtig dat de meesten geen behoefte hadden aan een lunch. Een deel van de groep ging daarna Arequipa verkennen en lekker winkelen. De anderen bezochten het museum waar het ijsmeisje Juanita te zien was. Na een film die als inleiding diende, kwam er een rondleiding door een Engelstalige gids.

Wat aan Arequipa opviel, was de grotere verscheidenheid aan mensen. Behalve donkergekleurden waren er ook veel blanken te zien. Ook waren er grotere verschillen in lengte dan in bijvoorbeeld Pisco of Nazca. Verder bestaat 90% van het verkeer uit taxi’s, die veel luchtvervuiling veroorzaken. Arequipa – in elk geval de oude stad – is zeer op toeristen ingericht. Je vindt er talloze winkels en restaurants. Wij dineerden in restaurant ZigZag. Het eten was bijzonder lekker en van zeer hoog niveau.

Dag 8, 5 augustus: Arequipa – Cañon de Colca

door Jeroen

De wekker gaat vandaag af om 6.30 uur. Om 8.00 uur zitten we allemaal in onze nieuwe bus. Nu onder leiding van señor Torres en met hem komt een kleine pittige Peruaanse vrouw binnen. Ze heet Rosa, Rosa heeft er zin in. Terwijl de meesten nog bijkomen van het opstaan praat Rosa er voluit op los. Ze vertelt ons over Arequipa. Over de drie vulkanen: Misti, Pichu Picchu en Chachani. Over coca en na een kleine stop laat ze live zien hoe je de cocabladeren moet kauwen. Twee zakjes gaan de bus rond en al snel zit iedereen te kauwen. De bus klimt en langzaam maar zeker verandert het landschap. Rosa dendert door over de planten, de bergen en de mensen. Van 2500 meter gaan we naar 3500 meter waar we de eerste vicuña’s zien. We stoppen voor prachtige foto’s, een paar keer, totdat we een ‘officiele stop’ bereiken. Hier lopen wat alpaca’s en llama’s voor Mount Misti, een prachtig gezicht! We drinken cocathee en kopen wat souvenirtjes van de nu vooral indiaanse bevolking. Prachtig uitgedoste kinderen en moeders, elke keer weer een foto waard. We klimmen door en hier en daar vallen de eerste slachtoffers van hoogteziekte. Iedereen voelt het, terwijl de bus over een prachtige route naar het hoogste punt klimt (4906 meter), komt iedereen letterlijk adem tekort. Iedereen valt bijna in slaap, ik denk een soort van beveiligingssysteem van het lichaam om je te dwingen rustig aan te doen. We kijken slaperig naar de top met ijs en dalen af. We lunchen in Chivay, een goed buffet.

Eenmaal in ons eenvoudige hotel aangekomen frissen we kort op. Rosa neemt ons mee voor een wandeling. Een aantal laat die voorbij gaan en luisteren verstandig naar hun lchaam. Rust! We lopen over een pad naar de top van een heuvel waar je mooi Chivay kunt zien liggen, vervolgens dalen we af naar Chivay zelf. We zien een groot kruis in ‘Nazca’stijl op een berg en ook een mega grote sandaal. Dan begint de eerste test! Berg op naar een oude begraafplaats. We kruipen naar boven, snakken naar lucht. Eenmaal boven trots dat we dit toch gedaan hebben en genieten van het uizicht. Nu dalen we weer af en vinden een oud Inca amfitheater. Prachtig! We lopen door en belanden uiteindelijk in het centrum van Chivay. Op de overdekte markt worden nog wat souvenirs ingeslagen. Alpaca wollen truien, mutsen en handschoenen vinden gretig aftrek. We slaan nog wat water en snacks in en vertrekken terug naar het hotel. Ondanks de hoofdpijn die zich nu inzet, was het een prachtige dag.

Dag 9, 6 augustus: Cañon de Colca – Cruz del Condor

door Anna

The Colca Cañon day. After a cold night restful for onces but sleepless for others we had to wake up at 5 a.m. It was freezing. It is so amazing that temperature changes so much during the 24 hours. We are running in shorts and t-shirts during the middays putting lots of sunscreen on our skin while in the mornings and evenings we are shaking in couple of layers of warm clothes on. We had breakfast at 5.30 a.m. Everyone was happy to get some to tea or coffee. Shortly after breakfast we were running to the bus although the word ‘running’ does not seem appropate here. Most of us are experiencing the symptoms of the altitude sickness including headaches, lack of breath, nausiness. But all are excited to see th econdors and the cañon itself.

The bus drive took around two hours. During the way our guide Rosa was telling us about cañon’s inhabitants Cabana and Collagua people, the impressive terraces they built and the condors of the cañon. After we arrived we went for a short hike the destination of which was La Cruz del Condor, the lookout point for condors. The hike was very nice, the landscape very impressive and simply beautiful. We arrived in the condor’s area around 8.30 a.m. On the way we had a chance to see already one, a young one, that was flying nearby us. It looked like it was showing off, flying low above our heads and we were all excited. For the next ‘show’ we had to wait another half an hour. It started slowly with one condor but soon after more joined and the group of condors were flying close to us higher and higher. That was really amazing to see. Everyone took hundreds of pictures ans was fully satisfied and impressed. At 10.30 we got into the bus for a short drive to the next point. There we could see the small farm of guinea pigs and start our second hike. That hike took around two hours and allowed us to admire further the beautiful landscape of the Cola Cañon, one of the deepest in the world.

After we got in the bus, a bit tired but happy, we drove back to chivay for lunch. In the afternoon part of the group went to the thermal baths while the rest decided to stay and rest in the rooms. I also stayed so can not tell much how was the pool but I heard positive things. In the evening most of the group went for dinner to the town but some of us had some food in the hotel. The day was very exciting, the cañon and condors impressive. The only bothering thing is the altitude sickness which hopefully will go away soon and we all will feel much better.

Dag 10, 7 augustus: Cañon de Colca – Puno

door Elise

Als aanvulling op het stukje over gisteren wilden we graag nog even vermelden dat het avondeten van die avond zeer ‘bijzonder’ was. Rosa nam ons mee naar Chivay waar we eerst nog wat dansende Chivaynaren troffen en daarna ging het feest gewoon door in het restaurant met een lokale band en een cocaceremonie waaraan Mariete mocht deelnemen. Wat precies het lot is van deze uitverkorene is tot op de dag van vandaag nog onduidelijk...

Vandaag een busdag. Van 8.00 tot 15.30 uur getoured met señor Torres en onderweg nog langs een mooi meer gepicknicked (wel met muts en handschoenen omdat het toch nog stevig waaide). Onderweg nog het nodige oponthoud door wegwerkzaamheden. Maar ondanks deze vertragingen is de reis aangenaam (voor de niet zieken) door het mooie landschap, het afdingen op souvenirs en de mooi versierde auto’s en bussen die voorbij komen. Elvira vertelde ons dat deze bussen zo versierd worden omdat ze op de terugreis zijn vanuit Bolivia, daar is namelijk het feest van de maagd van Copacabana waar de Peruanen naar reizen om bij een kerk te bidden/wensen voor geluk of gezondheid.

Nadat we zijn aangekomen bij het hotel krijgen we twee opdrachten: 1. Een dagrugzak maken voor ons bezoek aan de eilanden morgen en 2. Voor 5 Sol per persoon eten inkopen dat we aan onze gastfamilie kunnen geven morgen als dank voor hun gastvrijheid en hopelijk een lekker bedje. Als laatste activiteit van de dag gaan we nog lekker uit eten bij een restaurant met zowel Peruaanse als Italiaanse gerechten. Elvira is vooral erg content met de wijn die Peter besteld heeft, haar favoriet in Peru!

Dag 11, 8 augustus: Puno – Uroseilanden - Amantani

door Ronald

Na het gezellige diner van gisteravond en de rit van die dag is de ‘langere’ nachtrust een welkome afwisseling. We mochten uitslapen en werden om 7 uur aan het ontbijt verwacht. Spontaan zat iedereen dan ook te wachten op koffie, thee, jugo, brood en roerei. De keuken had er wat moeite mee maar slaagde toch in een gefaseerde bediening. Om 8 uur stonden elf fietstaxi’s klaar en reden we onder luid getoeter door Puno, langs de Plaza de Armas naar de haven, waar onze rondvaartboot al klaar ligt. (Jordi, heb jij je fles water weer terug?).

Met de boot naar een van de vele (Uros)rieteilanden in het Titicacameer. Op het eiland ‘met de vis’ zijn we gastbrij ontvangen. Kregen uitleg over de opbouw van de eilanden, het leven aan boord en de historie ervan. Hoeveel water staat er onder het eiland? Na enig peilwerk kwamen we op 18 meter (hulde: 10% had het goed geraden). Vervolgens een rondje Volendamin Peru. Het interieur van de rieten hutjes wordt bekeken (inclusief TV of zonnecellen), we gaan op de foto in traditionele kleding en vooral ‘lokaal’ handwerk kopen. Later vertrekken de dapperen* uit de groep in een catamaran van riet naar het aangrenzende eiland, gevolgd door de motorboot (*Thor Heyerdaal is trots op jullie ;-). De boottocht gaat weer verder over het meer. Sommigen lekker bovendeks in de zon, anderen benedendeks bezig de interne ongemakken in bedwang te houden.

Amantani, onze volgende stop en overnachtingsplaats. We worden hartelijk ontvangen door de dorpsgemeenschap (wie bekijkt wie...). Ieder krijgt een gastgezin toegewezen. Vervolgens lopen we (puf-puf) naar de huizen. Daar worden we hartelijk ontvangen en genieten we can een maaltijd-groentesoep en peen-aardappel-gesmoltenkaas en groente. Volgende uitdaging: Pichu Papa. Een mooi uitzicht berg met heilige plaats. Na drie ‘rondjes om de kerk’ en een wens weer afgedaald en de zonsondergang gefotografeerd in allerlei fotogenieke standen. Zelfs een groepsfoto in ‘sepia’ scoorde hoge ogen. Na afdaling weer naar de gastgezinnen. Heerlijk gegeten (zie lunch ;-). En dan... de klapper van de avond: het dansfeest. De locals leerden ons de locale (?) dans en uiteraard ontbrak de polonaise niet. Rond half tien weer terug naar onze stekjes om van een heerlijke nachtrust te genieten. Wat zal morgen brengen: op naar Taquile.

Dag 12, 9 augustus: Amantani – Taquile – Puno

door Henri

Om 5.00 uur ’s ochtends is het reveille op Amantani. Na de lunch en het diner van gisteren: groente – maissoep vooraf en rijst met aardappelen of/en aardappelen met rijst als hoofdmaaltijd, ware we geheel ingesteld op een ontbijt van aardappelen en rijst(niet noodzakelijk in die volgorde). Het pakte echter anders uit: maispannekoeken met jam of suiker. Een welkome afwisseling (vooral voor Coen ;-).

Direct na dit overheerlijke ontbijt gaf het hoofd van ons gastgezin aan dat het tijd werd om naar de haven te gaan. De boot naar Taquile lag op ons te wachten. Elvira gaf hem de gebruikelijke 20 Sol fooi namens ons drieen. Wilma had een horloge bij zich, als relatiegeschenk gekregen, waar ze geen bestemming voor had. Ze bood het dus als extraatje aan. Als een kind zo blij nam hij dit aan en showde het op de pier, trots als een pauw, aan zijn dorpsgenoten.

Met een uurtje varen waren we van Amantani op Taquile. Daar wachtte ons een wandeltocht over het eiland. Na een korte steile klim was dit verder een geleidelijke wandeling op gelijke hoogte. Iedereen volbracht deze aangename wandeling in zijn of haar eigen tempo en tijd. Op het equivalent van de Plaza de Armas kregen we een uitleg van onze gids Juan Carlos over de plaatselijke folklore en klederdracht. Ongetrouwde mannen dragen een muts die gekenmerkt wordt door een rode rand en verder helemaal wit is. Getrouwde mannen dragen een geheel rode muts die door hen zelf is gebreid! Daarmee geven ze blijk van hun vaardigheid en capaciteit om in hun onderhoud te kunnen voorzien. Verder dragen getrouwde mannen een brede ceintuur, gekenmerkt door een typische tekening en figuren. Deze ceintuur wordt gemaakt door de vrouw. Behalve haar vaardigheid geeft ze daarmee ook blijk van haar wensen en verwachtingen van de huwelijkse staat. Daarna was er enige vrije tijd om er ‘rond te scharrelen’ en foto’s te maken.

Vervolgens werd het restant van de wandeling afgemaakt naar het restaurant waar gelunched zou worden. De lunchplek was uniek te noemen. Op het dak van het restaurant, als op een balkon, uitkijkend over het Titicacameer werd genoten van een lekkere soep en gebakken forel. Na de lunch hoefden we alleen nog maar af te dalen over een ‘Incatrap’ naar de haven en de boot terug naar Puno. ’s Avonds met bijna de hele groep exquise gegeten bij Coca...KINTU!

Dag 13, 10 augustus: Puno - Cusco


door Eva

Vandaag op weg naar Cusco! Wij zaten voorin de bus en hadden dus goed zicht op alles wat de chauffeur deed: dat gezoem was telkens een van de drie (!) telefoons van de chauffeur. Maar verder was het een hele rustige, goede en keurige chauffeur: telkens als we wandelaars of fietsers passeerden, kondigde hij onze komst aan met een welluidend getoeter (dit ging maar 1 keer mis bij een kevertje...die moest maar even de berm in). Ook een omleiding van een omleiding was geen probleem (er stond een oplegger dwars over de weg!): je kunt ook door de akker rijden en die ene grote gele vrachtwagen kon er dankzij kleine (berekenende?) aanpassingen precies langs.

De tocht was leuk door de verschillende stpoplaatsen onderweg: een touristenboerderij (La Vicuñita) waar we lama’s, vicuña’s en alpaca’s mochten voeren en met cavia’s konden kroelen, een lekker lunchbuffet, een wandeling (deels met gids) door Raqchi (een Incastad, volgens de gids was het beter te spreken van Quechua’s omdat de Inca, dat is de konig, hier niet geweest was, en een kerk die overal erg mooi beschilderd was. Bij de kerk (Andahuaylillas) hebben we een groepsfoto gemaakt en is Elvira in een prachtige pose vereeuwigd door een kunstenaar, of was het gewoon de fotograferende dorpsgek?

De chauffeur reed onze grote bus op een knappe manier door de kleine straatjes het dorp uit recht naar Cusco. Eenmaal in het hotel begon de briefing voor de Incatrailers.

Omdat Ward en Mariete de trail gaan lopen, bracht Elvira hen die avond nog naar een schoenenwinkel waar je je schoenen bijna zelf kon ontwerpen! De schoenen waren echt geweldig: felle kleuren gecombineerd met mooie Peruaanse weefsels. Natuurlijk hebben we daar schoenen gekocht. Met mijn nieuwe schoenen trots naast mijn bankje hebben we de dag afgesloten in de hippe Inca-grill. Cusco ziet er veelbelovend uit...het wordt vast een hele leuke week!

Dag 14, 11 augustus: Cusco

door Bart

Vandaag, de eerste dag in Cusco, was een vrije dag. Maar natuurlijk had Elvira tips om de dag door te brengen en een daarvan was het bezoek aan vier Incaruines dichtbij Cusco: Tambomachay, PukaPukara, Q’enqo en Saqsaywaman. Min of meer onafhankelijk van elkaar hebben alle achterblijvers (ik bedoel degenen die niet de Incatrail liepen, de Incatrailers waren zeer vroeg vertrokken), deze tip gevolgd. Eva en ik vertrokken wat later dan de anderen en hebben de hele dag met z’n tweeen bij de ruines doorgebracht.

Het begon met een taxirit naar Tambomachay. Volgens Elvira moest dit niet meer kosten dan ongeveer twaalf Sol, maar het was lastig om voor dat geld een taxi te vinden; de meesten begonnen met 25 Sol! En als we minder voorstelden, hielden ze een voor ons onbegrijpelijk verhaal. Uiteindelijk toch voor 15 Sol boven gekomen.

Een paar honderd meter van de weg lag Tambomachay. De weg liep iets omhoog, na elke twintig stappen was ik buiten adem. De ruine is vrij klein en bestaat uit een paar muren met bassins waar bronwater door geleid wordt en wat nissen in typische Incavormen. Misschien niet heel spectaculair maar wel mooi geconstrueerd (zoals je verwacht van Inca’s). Vlakbij ligt Pukapukara, een oude wachtpost met Inca en pre-Inca onderdelen. Er zijn nog kamertjes te zien en grote delen van een (verdedigings?)muur en je hebt een fantastisch uitzicht over de vallei.

Hierna daalden we af naar Q’enqo. In principe hadden we gewoon de weg kunnen volgen, maar afsnijroutes zijn natuurlijk altijd leuk om te proberen. Dus toen we in de berm iets vonden wat leek op een route naar beneden besloten we die te volgen. De route vervaagde al snel, maar we besloten niet op te geven en schuivend en glijdend kwamen we weer bij een weg uit. Alleen wisten we toen niet meer precies waar we waren. Op navraag bleek dat we vlak bij Q’enqo waren (ook al stond er niet echt wat aangegeven). Van de vier ruines is in Q’enqo het minste structuur te herkennen. Het lijkt op een grote rots waar op verschillende niveaus gangetjes in uitgehakt zijn. Leuk om te zien en door heen te lopen, maar wel een beetje vreemd. De afbeeldingen van een puma, lama en condor die ons door de Lonely Planet beloofd werden, hebben we helaas niet kunnen vinden.

Voor we naar de laatste opgraving gingen, Saqsaywaman, hebben we daar vlakbij gegeten in een erg leuk restaurantje, bestaande uit een binnenplaats met een vijvertjes, waarop tot onze verbazing enorme waterfietsen dreven. Niet dat je meer kon doen dan een minirondje varen, maar goed, de kinderen die er rondliepen leken het erg leuk te vinden. Overigens waren er behalve ons alleen Peruanen die ons wat argwanend aankeken toen we binnenstapten. Heerlijke forel gegeten, waarschijnlijk uit het vijvertje dat er vol mee zat. Toen naar Saqsaywaman, verreweg de grootste van de vier ruines. Het bestaat uit een heuvel met fundamenten van torens en veel grote losse mooi uitgehouwen stenen en grote verdedigingsmuren, met daartussen een grote vlakte (die voor speciale vieringen gebruikt schijnt te worden). Vooral de muren vond ik indrukwekkend: enorme bouwstenen die naadloos op elkaar aansluiten, aangelegd in een zigzagpatroon in drie lagen boven elkaar. In de enorme muren zitten zelfs gestileerde figuren van dieren verwerkt, zo vingen wij toevallig op van een gids die wees op een lama (redelijk overtuigend) en een cavia (niet zo overtuigend). We hebben nog een tijd rondgedwaald hier, en toen de zon begon onder te gaan stonden we na een verrassend korte afdaling alweer op de Plaza de Armas.

’s Avonds zijn we nog met de hele groep uit eten gegaan in het restaurant Cicciolina. Een geweldig restaurant waar ik in elk geval en volgens mij velen met mij, heerlijk heb gegeten. Het geheel werd overigens nog beter door Elvira’s levendige verhalen over avonturen met een camper vol babyspullen in Bulgarije. Als je meer wilt weten, kun je het best haar zelf vragen: een glas wijn en wat Baileys en ze vertelt het je in geuren en kleuren!

Incatrail, dag 1, 11 augustus – door Ward


16.45 uur. De zon verdwijnt langzaam achter de Bergen. Op de hoge toppen rondom ons zet de avondzon de sneeuw in een helder licht. Het zijn bergen als van Paramount Pictures. Langzaam drijven wolken tussen de toppen door omhoog. Het is hier prachtig. Beneden in het dal ruist de rivier. We zitten nu prinsheerlijk bij onze tenten: de eerste kampeerplaats is bereikt.

Vanmorgen zijn we om zes uur vertrokken met een busje vanuit Cusco richting de start van de Inca Trail. Onderweg zijn we gestopt in Maras: een klein plaatsje waar we ontbijt geserveerd kregen in een oud kloosterhof. De tafel stond al gedekt en een overvloed aan Peruaanse lekkernijen kwamen uit het kleine keukentje. Rijst, rundvlees met tomaat, ui en gebakken aardappel, vaste (harde) broodjes, popcorn, gefrituurde deegkoekjes, ja, er was genoeg te eten! Te veel eigenlijk, er bleef veel staan!

Onze tocht in het busje ging verder lang Ollantaytambo, waar we de laatste benodigdheden in konden slaan, naar ‘kn 82’. Daar begon onze vierdaagse Inca Trail. Of zoals onze gids Boneth het noemt: de Inca Trial! Nou, dat was het vandaag nog niet, al was het al wel flink wennen. Met een flinke rugzak op de rug in de warme zon hebben we het eerste deel(tje) van de route afgelegd, Als bewijs dat we begonnen zijn, hebben we bij ‘km 82’ een stempel in ons paspoort gekregen!

Met acht personen zijn we de uitdaging aangegaan: Anna en Jeroen, Lieneke, Martijn en Ronald, Hery en Mariete en ik.

Een prachtige wandeling vandaag: tussen hoge bergen door, langs exotische begroeiing en uitzicht over diverse ruines. Vooral de stad Llaqtapata was prachtig. ‘Op de heuvel’ betekent de naam. Nu ligt de stad onder aan de berg, maar vanuit het dal gezien ligt Llaqtapata inderdaad op een heuvel. Door middel van terrassen worden de huizen ondersteund. Vanaf die andere kant van het dal hadden we een heel mooi uitzicht over deze ‘citadel’ uit de Incatijd.

Ja, en dan de lunch, ook die was fantastisch. De dragers, twaalf in totaal, hadden een kooktent en een eetzaal-tent opgezet, waar we een heerlijk maal voorgeschoteld kregen: lookbrood, aspergesoep en daarna een uitgebreide keuze aan groenten, rijst en gebakken forelfilet. Wat een luxe! Je hoeft er niets voor te doen, je krijgt het zo voorgeschoteld.

Op de berghelling tegenover ons passeerde zojuist een boer met vier koeien. Over een smal paadje deden de beesten hun best de weg te vinden. Het wordt nu langzaam kpuder. Daar ruiken we de eerste geuren uit de keuken. Over een uur krijgen we weer een maaltijd voorgeschoteld. Als die net zo lekker is als vanmiddag, dan komen we de nacht vast goed door!

     

Dag 15, 12 augustus: Excursie Heilige Vallei - een spectaculaire tocht

door Jordi

Wederom lekker vroeg uit de veren om een volgend deel van het bijzondere Peru te ontdekken. Vandaag staat de Valle Sagrado, de heilige vallei van de Inca’s, op het programma. Onze tocht zal ons via Pisaq naar het einde van deze vallei brengen bij de ruines van Ollantaytambo. Omstreeks 8.00 uur zitten we in ons busje en maken we kennis met onze gids van de dag: Jesus. Nadat we de vallei zijn ingereden en we mogen genieten van de eerste mooie vergezichten, houden we een korte stop op een lokaal marktje, dat toch wel erg veel weg heeft van een souvenirmarktje. Daar wordt echter dankbaar gebruik van gemaakt en de nodige hebbedingetjes worden voor het thuisfrontingeslagen. Na een korte stop bij een lama- en alpacafarm bereiken we onze eerste bestemming: Pisaq. Na wat rondgesnuffeld te hebben op de markt en een bakje koffie te hebben gedronken, brengt het busje ons naar boven, naar de Incaruines. Heel mooi boven op de berg lagen de terrassen en diverse overblijfselen van heiligdommen, opslagplaatsen en andere bouwwerken te baden in de zon. Jesus leidt ons rond en vertelt ons allerlei interessante zaken, zoals het belang van de zon in de religie en het dagelijks leven van de Inca’s. Boven is het ook genieten van het omringende panorama over de vallei.

Na de tour de de ruines beginnen we aan een hike terug naar de markt van Pisaq. Een pittige tocht (zeker met hoogtevrees!) die ons wel weer heel wat mooie plaatjes van de omgeving oplevert. Aangekomen in het moderne Pisaq staat het busje ons al op te wachten om ons naar onze lunch te brengen. Na de lunch rijden we door naar Ollantaytambo. Een prachtig complex in de vorm gebouwd van een lama. Ook hier weer valt de ingenieusiteit van de Inca’s op. Gelukkig weet onze gids ons alles te vertellen over deze bijzondere plek. Het meest spectaculaire is nog wel het spel van licht waarmee de Inca’s in staat waren tijd en seizoenen te bepalen. Zo valt op 21 juni precies het licht in het oog van de lama. Bijzonder knap, zeker wanneer je bedenkt dat ze niet beschikten over moderne meetapparatuur. Op onze terugweg naar Cusco maken we nog een stop bij een weverij, waar het hele proces op traditionele en natuurlijke wijze plaatsvindt.

’s Avonds aangekomen in ons hotel in Cusco gaat de groep mee met Elvira naar een van haar favoriete restaurantjes, Baco. Aangezien ik de hike niet helemaal heb overleefd, dineren Elise en ik geheel in stijl bij de afhaalChinees. Lekker op tijd naar bed, want morgen wacht de treinreis richting Machu Picchu.

Incatrail, dag 2, 12 augustus – door Ward

05.40 uur. Goedemorgen! We werden net door twee van onze twaalf ‘porters’ gewekt met cocathee op bed. Wat een luxe!

17.45 uur. En die luxe ging door met het ontbijt vanmorgen. Behalve brood en poi-poi kregen we een keurig opgemaakt bord met pannenkoek gevuld met aardbeien en ander fruit. Wow, wat een begin van de dag. Ook vanmiddag was het eten fantastisch. Na soep kregen we pasta, frites, groenten, aardappel’gebak’ en kip. Hoe krijgen ze het voor elkaar. Benieuwd naar wat we over een uurtje te eten krijgen... We zitten nu in de eetzaaltent en hebben net thee gekregen met bergen popcorn en koekjes. Anna, Jeroen, Martijn, Ronald en Lieneke spelen Yahtzee. De rest kijkt toe. Buiten druppelt het wat, binnen zitten nog wat kleine irritante minimugjes. De schalen met popcorn zijn net opgehaald. De eerste geuren van het diner dringen de tent binnen...

Maar er was natuurlijk meer dan eten vandaag! We hebben een schitterende wandeling gehad, maar wel zwaar. Eerlijk is eerlijk: gisteren had ik echt niet gedacht dat het me zo goed af zou gaan vandaag. Kijk: er zijn in onze groep snelle berggeiten en trage meilezels. Ik reken mezelf het beste tot de laatste groep. Maar hoe het ook zij, muilezels of berggeiten, we komen allemaal bij het eindpunt. En vandaag was ik een keer een snelle muilezel. Met een rustig tempo kwam ik een keer met Henry en Mariete als eerste om kwart voor twaalf aan op de top van de Dode Vrouwenpas. Waarom die zo heet, is me toch nog niet helemaal duidelijk. De pas schijnt er uit te zien als een dode vrouw, maar ik heb haar niet gezien... Ook bij de kampeerplaats kwamen we als eersten aan, rond half twee. De rest van de expeditieleden volgden ruim een uur later. Dat was wel wat jammer, want we hadden flinke honger: de lunch was pas hier op de eindbestemming van vandaag. Het zou namelijk niet goed zijn met een volle maag de (onzichtbare) dode vrouw te passeren... Dat was inderdaad een stevige klim: 1300 meter omhoog. En daarna 700 meter naar beneden.

Het was zwaar, maar het uitzicht maakte veel goed. Nee, het uitzicht maakte alles goed! Wat een adembenemende omgeving. Vooral vanmorgen: enkele uren lang liepen we door een subtropisch dal. Het had veel weg van het regenwoud (al ben ik daar nooit geweest). Veel water, stroompjes, watervalletjes, mossen, felgekleurde bloemen, zachtgroene bladeren. En onder de schaduw van de exotische bomen lagen de restanten van de oude Inca-steps.

En wat zagen we nog meer? Groene en blauwe armada’s van dragers. Beladen met kilo’s zware pakketten op hun rug dragen ze tenten en kookgerei door de bergen (vreemde zin...). Als rupsen schrijden ze achter elkaar gestaag voort. En Amerikanen, veel Amerikanen op de route.

Het eten komt er aan. Straks misschien nog wat meer ervaringen van vandaag...

   

Dag 16, 13 augustus: Cusco – Aguas Calientes

door Jordi

Al vroeg gaat de wekker, want de trein richting Aguas Calientes, aan de voet van Machu Picchu, vertrekt om 7.42 uur. Hortend en stotent, piepend en krakend zet de trein zich in gang. Dit blijkt een voorbode te zijn voor de rest van de treinreis die op zijn zachtst gezegd als hobbelig kan worden omschreven. Wanneer we om ongeveer 11.00 uur aankomen op het treinstation van Aguas Calientes lopen we als onschuldige, nietsvermoedende toeristjes in de fuik van straatverkopers, souvenirstalletjes en bedelende kindjes. Het kleine dorpje is werkelijk overstelpt met hotels en restaurants. Gezamenlijk lopen we naar ons hotel dat er van buiten uitziet als een Incatempel. En wat voor een! De plaatselijke Jan de Bouvrie heeft flink huisgehouden en heeft zich klaarblijkelijk laten inspireren door de regenboog, Las Vegas en jaren ’70 neonreclame. Naar mijn smaak niet de meest gelukkige combinatie. Onze kamer kent een uniek druipsteenplafond, mosgroen betegelde badkamer en wel vijf soorten houten lambrisering. Nadat je van de eerste duizeligheid bent bekomen, doet dit stulpje best vertederend aan. Dat is maar goed ook, want de rest van Aguas Calientes heeft niet bijzonder veel te bieden. Net als het grootste deel van de groep, besluiten we dus vooral uit te rusten voor datgene dat de volgende dag ons zal bieden, want dan wacht het hoofddoel van dit uitstapje: Machu Picchu...

Incatrail, dag 3, 13 augustus – door Ward

16.20 uur. Ik was gisterenavond m’n hoofdlampje kwijt en heb daarom niets meer geschreven. Ach, het meeste was toch al verteld.

Was gisteren een dag van klimmen, vandaag vooral van dalen. Nou ja, vanmorgen begonnen we toch nog even met een flinke klim, om er in te komen zullen we maar zeggen. Omhoog naar een pas van 3900 meter. Onderweg hadden we mooi uitzicht op de pas die we gisteren overgestoken zijn. En nu is het me duidelijk waarom deze de naam Warmiwañusca gekregen heest: Boneth heeft ons uitgelegd waarde de dode vrouw ligt.

Bergopwaarts passeerden we de religieuze ruine van Runkuraqay, die gisteren al zichtbaar was tegen de helling boven onze kampeerplaats. Toen deze offerplaats voor het eerst ontdekt was, kreeg deze een Quechuanaam die ‘ei’ betekent. Toen was nog niet bekend hoe het bouwwerk eigenlijk was vormgegeven: de vertrekken waren dan wel rondom een ei-vormige binnenplaats gebouwd, samen vormden ze een ritueel offermes/offerbijl, zoals door de Inca’s overgenomen was van oudere culturen.

Na de pas van 3900 meter, met een prachtig uitzicht over een nieuw dal vol wolken met daarboven besneeuwde bergtoppen, daalden we af naar een volgende archeologische site. Het was vandaag niet alleen een dag van dalen, maar ook van Inca-ruines. De restanten van Sayacmarca liggen op een hoge rots met uitzicht op het dal: de Inca Trail kon vanaf hier goed bewaakt worden. Slechts via een smal trapje kon de ruine bereikt worden. Hier werd maar weer eens duidelik hoe inventief de Inca’s/Quechua’s waren: er was een aquaduct, er waren gaten in de muren waarmee balken vasn deuren vastgezet konden worden, bij een trap omhoog waren vierkante gaten in de muur gemaakt om de smalle gang met olielampjes of iets dergelijks te verlichten en voor de balken van het dak zijn in de muren stenen draagijzers/spijkers aangebracht.

De vergaande techniek van de Inca’s was ook duidelijk bij de andere opgravingen: de terrassen van het bewakingshuisje in het dal naar de lunchplek, bij de terrassen van de prachtige ruine Puyupatamarca en bij die van Intipata. Deze laatste werden gebruikt voor agrarische doeleinden en liggen schuin boven de tentjes. De andere terrassen zijn aangebracht ter ondersteuning van de bouwwerken.

En dan was er ook vandaag de verbazingwekkende natuur! Grote delen van de tocht over de beroemde ‘Incasteps’ gingen door de rimboe met bamboe en planten die bij ons alleen als kamerplanten voorkomen, zoals geraniums en (hele kleine) orchideeën (waar onze gids helemaal weg van lijkt te zijn). En dan de vele soorten mos in alle mogelijke groen-geel-bruin en rood tinten.

Hoogtepunt van de dag, vlak voor de verschrikkelijke 1000 meter afdaling, was een uitzicht over de berg Machu Picchu en de berg Huayna Picchu. Met een verrekijker konden we de terrassen en een huisje op Huayna Picchu zien. Fantastisch!

Tja, en ik mag niet meer zoveel meer over eten schrijven, maar de pizza van vanmiddag mag niet onvermeld blijven! En nu horen we de maiskorrels weer poppen. Het is theetijd!

18.20 uur. Boneth vertelt net dat ze de 1000 meter Inca Steps gruwelijk vindt. Ja, een kilometer dalen over ongelijke stenen trapjes valt inderdaad niet mee! De porters kunnen dat trouwens prima. Vertelde ik gisteren dat ze als rupsen door de bergen trekken, vandaag leken het wel opgevoerde dieseltreinen: in groot tempo trokken ze ons voorbij.

Lieneke en Ronald komen juist terug van de toiletten: daar waren een aantal porters bezig een duimdikke slang bewusteloos te slaan met een stok. Toch nog maar eens even gecontroleerd of de tent wel goed dicht was...!

Maar wat ik eigenlijk wilde schrijven: we hebben daarnet na de thee twee cadeautjes gehad. Eerst een prachtig zicht op de besneeuwde bergen met wolken er omheen. In het licht van de ondergaande zon.

Nu eerst een potje Yahtzee, dus straks het volgende cadeautje...!

20.50 uur. Het is bedtijd, morgen om tien voor vier opstaan om op tijd bij de zonnepoort Intipunku te zijn. Je kunt goed merken dat we een heel stuk gezakt zijn: het is 220C in de tent. Ter vergelijking: de eerste nacht was het 140C en afgelopen nacht slechts 80C.

We hebben daarstraks onze laatste maaltijd van onze topkok gehad. Om hem en alle dragers te bedanken voor hun harde werken en goede zorgen, heeft Martijn namens de groep een speech gehouden en alle twaalf man een fooi gegeven. Fantastisch wat zij deze drie dagen voor ons gedaan hebben: tenten opzetten, koken, tafel dekken (met dank aan Wilfredo, die een oogje op Lieneke heeft), afwassen en natuurlijk alle spullen dragen. Ongelofelijk, wat een werk!

Dan nu nog het tweede cadeautje: een bezoek aan Wiñaywayna. Alle terrassen die we tot nu toe gezien hebben, vallen in het niet bij wat je bij Wiñaywayna ziet!

Metershoge terrassen die de glooiing van de bergen volgen. Adembenemend, wat een pracht! En dan de groep huizen voor opslag, nog bijna volledig intact en de fonteinen die trapsgewijs water van boven naar beneden voeren. We waren precies op tijd om dit te aanschouwen: het begon al te schemeren. Gelukkig ligt het vlak bij onze camping en is het pad erheen ‘almost flat’. Nou ja, dat wil weinig zeggen. Boneth noemt nogal veel paden van de Inca Trail ‘almost flat’.

NB. We krijgen vaak thee geserveerd. Vaak dronken we muñathee of ‘té puro’. Maar ook was er ‘cedroncillo’, een ‘relajaté’ -→ dat is wat ze hier zeggen als wij zeggen ‘take it easy’.

Oh ja, Wiñaywayna betekent ‘voor altijd jong’. Deze naam heeft de site gekregen van een bijzondere dieproze orchidee met die naam die hier veel voorkomt.

Incatrail, dag 4, 14 augustus – door Ward

22.05 uur. He he, na drie nachten op een dun matje ben ik blij met een gewoon bed in ons hotel in Cusco. Nog blijer was ik vanmiddag met een warme douche: al het zweet en vuil van de Inca Trail kon er eindelijk afgespoeld worden. Vier dagen in de onbewoonde wereld zonder badkamer ga je toch voelen...! Maar het waren ook vier dagen van plezier, van zon, van prachtige natuur en ruines uit een ver verleden. Vier dagen die bekroond werden met een bezoek aan Machu Picchu, de Oude Berg. Vanmorgen stonden we om kwart voor vier op. In het donker verzamelden we met alle Inca Trailers voor de poort naar het pad naar Machu Picchu. Een wandeling van zo’n anderhalf uur. Eerst in de duisternis, met onze hoofdlampjes volgden we het pad. Maar al snel werd het lichter. De natuur ontwaakte. We liepen over een smal pad langs de berghelling richting Intipunku, de Zonnepoort. Beneden en boven ons hoorden we de eerste dierengeluiden. Het dal rechts naast ons werd aan het zicht onttrokken door een dikke mist.

Met vijftig steile treden nam de Inca Trail afscheid van ons, vlak voorat we de Zonnepoort bereikten. Daar vandaan zouden we de oude Incastad kunnen zien liggen. Maar ook aan de andere kant van de Oude Berg hing mist in het dal, die even optrok en daarna weer terugkwam. Vanaf het wachtershuisje hadden we een beter zicht. De nevels hulden de stad in een mysterieuze sfeer. Pas toen we met onze gids Boneth de stad Machu Picchu gingen bezichtingen, trok de mist definitief weg. Nu hadden we een prachtig zicht op de eeuwenoude ruines die een van de zeven moderne  Wereldwonderen vormen. Ja, een wereldwonder is het inderdaad, met volle teugen heb ik er van genoten! Het doel van de Inca Trail was bereikt. Hoe mooi Machu Picchu ook is, ik denk dat we door in de voetsporen van de Inca’s te treden deze verloren stad beter hebben kunnen ervaren dan de honderden touristen die vanuit Aguas Calientes met de bus naar boven worden gebracht. Zeker, het was de moeite meer dan waard!

      

Dag 18, 15 augustus: Cusco


door Annelies

Vandaag hadden we een vrije dag. We hadden van de gids die ons begeleid had naar de Heilige Vallei een adres gekregen waar we een Andeskruis zouden kunnen vinden. We zijn die morgen daar naar toe gegaan. Onderweg kwamen we een processie tegen met een Mariabeeld. Er was muziek en er werd gedanst rondom de kathedraal. Het was die dag Maria ten hemel opname voor de katholieken. Dit ging de hele ochtend door en het was de moeite waard om te gaan kijken. Nadat we gewinkeld hadden zijn we gaan lunchen. Daarna heb ik nog gauw een boek uitgelezen die ik van een reisgenoot had gekregen. ’s Avonds zijn we met de hele groep gaan eten. Dit was onze laatste avond samen. Helaas konden er drie niet mee omdat ze ziek waren. Elvira, onze reisleidster had nog een verrassing voor ons. Ze had van bijna ieder van ons een kaart met een foto van ons erop. We hadden een kerk (in Andahuaylillas) bezocht en tijdens dat bezoek heeft een man foto’s van ons gemaakt. We dachten toen dat we met een dorpsgek te maken hadden, zoals hij foto’s maakte. Later heeft hij contact met Elvira opgenomen en haar die kaarten verkocht.

Dag 19, 16 augustus: Cusco – Lima - Schiphol

door Annelies

We moesten die dag er vroeg uit. Om 5.15 uur hadden we ontbijt en om 6.00 uur vertrokken we voor een binnenlandse vlucht van Cusco naar Lima. In Lima aangekomen, regelde Elvira twee busjes om ons naar Miraflores te brengen. Nadat we koffie gedronken hadden, hadden we 3,5 uur om rond te lopen. Heleen en ik zijn met de familie Spaan naar het park ‘Del Amor’ gelopen dat aan het strand ligt. Het was de moeite waard. De muren waren versierd met mozaïek stenen. Daarna zijn we nog langs het strand gelopen waar we nog paragliders hebben gezien. Ook werd er volop gesurft. Daarna zijn we op ons gemak terug gelopen waar we de rest van ons gezin vonden. We zijn toen gaan lunchen en toen was het tijd om de bus terug te pakken naar het vliegveld.

We hebben een fantastische vakantie gehad. Elvira heeft ons goed begeleid en geholpen waar nodig was. De reis heeft mijn verwachtingen overtroffen. Ik kijk er met veel plezier op terug. Nog bedankt Elvira voor alles wat je voor ons hebt gedaan. Je keuzes van de restaurants was uitstekend, vooral de ‘Fallen Angel’ in Cusco. 

Klantwaardering

8,9

Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser....
Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser. Je kan in 2 weken écht wel de hoogtepunten van Peru zien en ten volle genieten van dit mooie land. Ik raad deze reis 100% zeker aan. Een pluim voor Djoser!

Krystina - 10,0
Terug naar boven