Peru

Verslag Inca Trail juli

Dag 13, 10 augustus: Puno - Cusco
door Eva

Vandaag op weg naar Cusco! De tocht was leuk door de verschillende stpoplaatsen onderweg: een boerderij (La Vicuñita) waar we lama’s, vicuña’s en alpaca’s mochten voeren en met cavia’s konden kroelen, een lekker lunchbuffet, een wandeling (deels met gids) door Raqchi (een Incastad, volgens de gids was het beter te spreken van Quechua’s omdat de Inca, dat is de konig, hier niet geweest was, en een kerk die overal erg mooi beschilderd was. Bij de kerk (Andahuaylillas) hebben we een groepsfoto gemaakt en is Elvira in een prachtige pose vereeuwigd door een kunstenaar, of was het gewoon de fotograferende dorpsgek?
De chauffeur reed onze grote bus op een knappe manier door de kleine straatjes het dorp uit recht naar Cusco. Eenmaal in het hotel begon de briefing voor de Incatrailers.
Omdat Ward en Mariete de trail gaan lopen, bracht Elvira hen die avond nog naar een schoenenwinkel waar je je schoenen bijna zelf kon ontwerpen! De schoenen waren echt geweldig: felle kleuren gecombineerd met mooie Peruaanse weefsels. Natuurlijk hebben we daar schoenen gekocht. Met mijn nieuwe schoenen trots naast mijn bankje hebben we de dag afgesloten in de hippe Inca-grill. Cusco ziet er veelbelovend uit...het wordt vast een hele leuke week!

Incatrail, dag 1, 11 augustus – door Ward
16.45 uur. De zon verdwijnt langzaam achter de Bergen. Op de hoge toppen rondom ons zet de avondzon de sneeuw in een helder licht. Het zijn bergen als van Paramount Pictures. Langzaam drijven wolken tussen de toppen door omhoog. Het is hier prachtig. Beneden in het dal ruist de rivier. We zitten nu prinsheerlijk bij onze tenten: de eerste kampeerplaats is bereikt.
Vanmorgen zijn we om zes uur vertrokken met een busje vanuit Cusco richting de start van de Inca Trail. Onderweg zijn we gestopt in Maras: een klein plaatsje waar we ontbijt geserveerd kregen in een oud kloosterhof. De tafel stond al gedekt en een overvloed aan Peruaanse lekkernijen kwamen uit het kleine keukentje. Rijst, rundvlees met tomaat, ui en gebakken aardappel, vaste (harde) broodjes, popcorn, gefrituurde deegkoekjes, ja, er was genoeg te eten! Te veel eigenlijk, er bleef veel staan!
Onze tocht in het busje ging verder lang Ollantaytambo, waar we de laatste benodigdheden in konden slaan, naar ‘kn 82’. Daar begon onze vierdaagse Inca Trail. Of zoals onze gids Boneth het noemt: de Inca Trial! Nou, dat was het vandaag nog niet, al was het al wel flink wennen. Met een flinke rugzak op de rug in de warme zon hebben we het eerste deel(tje) van de route afgelegd, Als bewijs dat we begonnen zijn, hebben we bij ‘km 82’ een stempel in ons paspoort gekregen!

Met acht personen zijn we de uitdaging aangegaan: Anna en Jeroen, Lieneke, Martijn en Ronald, Hery en Mariete en ik.
Een prachtige wandeling vandaag: tussen hoge bergen door, langs exotische begroeiing en uitzicht over diverse ruines. Vooral de stad Llaqtapata was prachtig. ‘Op de heuvel’ betekent de naam. Nu ligt de stad onder aan de berg, maar vanuit het dal gezien ligt Llaqtapata inderdaad op een heuvel. Door middel van terrassen worden de huizen ondersteund. Vanaf die andere kant van het dal hadden we een heel mooi uitzicht over deze ‘citadel’ uit de Incatijd.

Ja, en dan de lunch, ook die was fantastisch. De dragers, twaalf in totaal, hadden een kooktent en een eetzaal-tent opgezet, waar we een heerlijk maal voorgeschoteld kregen: lookbrood, aspergesoep en daarna een uitgebreide keuze aan groenten, rijst en gebakken forelfilet. Wat een luxe! Je hoeft er niets voor te doen, je krijgt het zo voorgeschoteld.

Op de berghelling tegenover ons passeerde zojuist een boer met vier koeien. Over een smal paadje deden de beesten hun best de weg te vinden. Het wordt nu langzaam kouder. Daar ruiken we de eerste geuren uit de keuken. Over een uur krijgen we weer een maaltijd voorgeschoteld. Als die net zo lekker is als vanmiddag, dan komen we de nacht vast goed door!

20.05 uur. Ja, dit moet echt even vermeld worden: als toetje kregen we vanavond geflambeerde banaan! Hoe krijgen ze het verzonnen...

Incatrail, dag 2, 12 augustus – door Ward
05.40 uur. Goedemorgen! We werden net door twee van onze twaalf ‘porters’ gewekt met cocathee op bed. Wat een luxe!

17.45 uur. En die luxe ging door met het ontbijt vanmorgen. Behalve brood en poi-poi kregen we een keurig opgemaakt bord met pannenkoek gevuld met aardbeien en ander fruit. Wow, wat een begin van de dag. Ook vanmiddag was het eten fantastisch. Na soep kregen we pasta, frites, groenten, aardappel’gebak’ en kip. Hoe krijgen ze het voor elkaar. Benieuwd naar wat we over een uurtje te eten krijgen... We zitten nu in de eetzaaltent en hebben net thee gekregen met bergen popcorn en koekjes. Anna, Jeroen, Martijn, Ronald en Lieneke spelen Yahtzee. De rest kijkt toe. Buiten druppelt het wat, binnen zitten nog wat kleine irritante minimugjes. De schalen met popcorn zijn net opgehaald. De eerste geuren van het diner dringen de tent binnen...
Maar er was natuurlijk meer dan eten vandaag! We hebben een schitterende wandeling gehad, maar wel zwaar. Eerlijk is eerlijk: gisteren had ik echt niet gedacht dat het me zo goed af zou gaan vandaag. Kijk: er zijn in onze groep snelle berggeiten en trage meilezels. Ik reken mezelf het beste tot de laatste groep. Maar hoe het ook zij, muilezels of berggeiten, we komen allemaal bij het eindpunt.

En vandaag was ik een keer een snelle muilezel. Met een rustig tempo kwam ik een keer met Henry en Mariete als eerste om kwart voor twaalf aan op de top van de Dode Vrouwenpas. Waarom die zo heet, is me toch nog niet helemaal duidelijk. De pas schijnt er uit te zien als een dode vrouw, maar ik heb haar niet gezien... Ook bij de kampeerplaats kwamen we als eersten aan, rond half twee. De rest van de expeditieleden volgden ruim een uur later. Dat was wel wat jammer, want we hadden flinke honger: de lunch was pas hier op de eindbestemming van vandaag. Het zou namelijk niet goed zijn met een volle maag de (onzichtbare) dode vrouw te passeren... Dat was inderdaad een stevige klim: 1300 meter omhoog. En daarna 700 meter naar beneden.
Het was zwaar, maar het uitzicht maakte veel goed. Nee, het uitzicht maakte alles goed! Wat een adembenemende omgeving. Vooral vanmorgen: enkele uren lang liepen we door een subtropisch dal. Het had veel weg van het regenwoud (al ben ik daar nooit geweest). Veel water, stroompjes, watervalletjes, mossen, felgekleurde bloemen, zachtgroene bladeren. En onder de schaduw van de exotische bomen lagen de restanten van de oude Inca-steps.

En wat zagen we nog meer? Groene en blauwe armada’s van dragers. Beladen met kilo’s zware pakketten op hun rug dragen ze tenten en kookgerei door de bergen (vreemde zin...). Als rupsen schrijden ze achter elkaar gestaag voort. En Amerikanen, veel Amerikanen op de route.
Het eten komt er aan. Straks misschien nog wat meer ervaringen van vandaag...

Incatrail, dag 3, 13 augustus – door Ward
16.20 uur. Ik was gisterenavond m’n hoofdlampje kwijt en heb daarom niets meer geschreven. Ach, het meeste was toch al verteld.
Was gisteren een dag van klimmen, vandaag vooral van dalen. Nou ja, vanmorgen begonnen we toch nog even met een flinke klim, om er in te komen zullen we maar zeggen. Omhoog naar een pas van 3900 meter. Onderweg hadden we mooi uitzicht op de pas die we gisteren overgestoken zijn. En nu is het me duidelijk waarom deze de naam Warmiwañusca gekregen heest: Boneth heeft ons uitgelegd waarde de dode vrouw ligt.
Bergopwaarts passeerden we de religieuze ruine van Runkuraqay, die gisteren al zichtbaar was tegen de helling boven onze kampeerplaats. Toen deze offerplaats voor het eerst ontdekt was, kreeg deze een Quechuanaam die ‘ei’ betekent. Toen was nog niet bekend hoe het bouwwerk eigenlijk was vormgegeven: de vertrekken waren dan wel rondom een ei-vormige binnenplaats gebouwd, samen vormden ze een ritueel offermes/offerbijl, zoals door de Inca’s overgenomen was van oudere culturen.
Na de pas van 3900 meter, met een prachtig uitzicht over een nieuw dal vol wolken met daarboven besneeuwde bergtoppen, daalden we af naar een volgende archeologische site. Het was vandaag niet alleen een dag van dalen, maar ook van Inca-ruines. De restanten van Sayacmarca liggen op een hoge rots met uitzicht op het dal: de Inca Trail kon vanaf hier goed bewaakt worden. Slechts via een smal trapje kon de ruine bereikt worden. Hier werd maar weer eens duidelik hoe inventief de Inca’s/Quechua’s waren: er was een aquaduct, er waren gaten in de muren waarmee balken vasn deuren vastgezet konden worden, bij een trap omhoog waren vierkante gaten in de muur gemaakt om de smalle gang met olielampjes of iets dergelijks te verlichten en voor de balken van het dak zijn in de muren stenen draagijzers/spijkers aangebracht.
De vergaande techniek van de Inca’s was ook duidelijk bij de andere opgravingen: de terrassen van het bewakingshuisje in het dal naar de lunchplek, bij de terrassen van de prachtige ruine Puyupatamarca en bij die van Intipata. Deze laatste werden gebruikt voor agrarische doeleinden en liggen schuin boven de tentjes. De andere terrassen zijn aangebracht ter ondersteuning van de bouwwerken.
En dan was er ook vandaag de verbazingwekkende natuur! Grote delen van de tocht over de beroemde ‘Incasteps’ gingen door de rimboe met bamboe en planten die bij ons alleen als kamerplanten voorkomen, zoals geraniums en (hele kleine) orchideeën (waar onze gids helemaal weg van lijkt te zijn). En dan de vele soorten mos in alle mogelijke groen-geel-bruin en rood tinten.
Hoogtepunt van de dag, vlak voor de verschrikkelijke 1000 meter afdaling, was een uitzicht over de berg Machu Picchu en de berg Huayna Picchu. Met een verrekijker konden we de terrassen en een huisje op Huayna Picchu zien. Fantastisch!
Tja, en ik mag niet meer zoveel meer over eten schrijven, maar de pizza van vanmiddag mag niet onvermeld blijven! En nu horen we de maiskorrels weer poppen. Het is theetijd!

18.20 uur. Boneth vertelt net dat ze de 1000 meter Inca Steps gruwelijk vindt. Ja, een kilometer dalen over ongelijke stenen trapjes valt inderdaad niet mee! De porters kunnen dat trouwens prima. Vertelde ik gisteren dat ze als rupsen door de bergen trekken, vandaag leken het wel opgevoerde dieseltreinen: in groot tempo trokken ze ons voorbij.

Lieneke en Ronald komen juist terug van de toiletten: daar waren een aantal porters bezig een duimdikke slang bewusteloos te slaan met een stok. Toch nog maar eens even gecontroleerd of de tent wel goed dicht was...!
Maar wat ik eigenlijk wilde schrijven: we hebben daarnet na de thee twee cadeautjes gehad. Eerst een prachtig zicht op de besneeuwde bergen met wolken er omheen. In het licht van de ondergaande zon.
Nu eerst een potje Yahtzee, dus straks het volgende cadeautje...!

20.50 uur. Het is bedtijd, morgen om tien voor vier opstaan om op tijd bij de zonnepoort Intipunku te zijn. Je kunt goed merken dat we een heel stuk gezakt zijn: het is 220C in de tent. Ter vergelijking: de eerste nacht was het 140C en afgelopen nacht slechts 80C.

We hebben daarstraks onze laatste maaltijd van onze topkok gehad. Om hem en alle dragers te bedanken voor hun harde werken en goede zorgen, heeft Martijn namens de groep een speech gehouden en alle twaalf man een fooi gegeven. Fantastisch wat zij deze drie dagen voor ons gedaan hebben: tenten opzetten, koken, tafel dekken (met dank aan Wilfredo, die een oogje op Lieneke heeft), afwassen en natuurlijk alle spullen dragen. Ongelofelijk, wat een werk!

Dan nu nog het tweede cadeautje: een bezoek aan Wiñaywayna. Alle terrassen die we tot nu toe gezien hebben, vallen in het niet bij wat je bij Wiñaywayna ziet!
Metershoge terrassen die de glooiing van de bergen volgen. Adembenemend, wat een pracht! En dan de groep huizen voor opslag, nog bijna volledig intact en de fonteinen die trapsgewijs water van boven naar beneden voeren. We waren precies op tijd om dit te aanschouwen: het begon al te schemeren. Gelukkig ligt het vlak bij onze camping en is het pad erheen ‘almost flat’. Nou ja, dat wil weinig zeggen. Boneth noemt nogal veel paden van de Inca Trail ‘almost flat’.

NB. We krijgen vaak thee geserveerd. Vaak dronken we muñathee of ‘té puro’. Maar ook was er ‘cedroncillo’, een ‘relajaté’ -→ dat is wat ze hier zeggen als wij zeggen ‘take it easy’.

Oh ja, Wiñaywayna betekent ‘voor altijd jong’. Deze naam heeft de site gekregen van een bijzondere dieproze orchidee met die naam die hier veel voorkomt.

Incatrail, dag 4, 14 augustus – door Ward
22.05 uur. He he, na drie nachten op een dun matje ben ik blij met een gewoon bed in ons hotel in Cusco. Nog blijer was ik vanmiddag met een warme douche: al het zweet en vuil van de Inca Trail kon er eindelijk afgespoeld worden. Vier dagen in de onbewoonde wereld zonder badkamer ga je toch voelen...! Maar het waren ook vier dagen van plezier, van zon, van prachtige natuur en ruines uit een ver verleden. Vier dagen die bekroond werden met een bezoek aan Machu Picchu, de Oude Berg. Vanmorgen stonden we om kwart voor vier op. In het donker verzamelden we met alle Inca Trailers voor de poort naar het pad naar Machu Picchu. Een wandeling van zo’n anderhalf uur. Eerst in de duisternis, met onze hoofdlampjes volgden we het pad. Maar al snel werd het lichter. De natuur ontwaakte. We liepen over een smal pad langs de berghelling richting Intipunku, de Zonnepoort. Beneden en boven ons hoorden we de eerste dierengeluiden. Het dal rechts naast ons werd aan het zicht onttrokken door een dikke mist.

Met vijftig steile treden nam de Inca Trail afscheid van ons, vlak voorat we de Zonnepoort bereikten. Daar vandaan zouden we de oude Incastad kunnen zien liggen. Maar ook aan de andere kant van de Oude Berg hing mist in het dal, die even optrok en daarna weer terugkwam. Vanaf het wachtershuisje hadden we een beter zicht. De nevels hulden de stad in een mysterieuze sfeer. Pas toen we met onze gids Boneth de stad Machu Picchu gingen bezichtingen, trok de mist definitief weg. Nu hadden we een prachtig zicht op de eeuwenoude ruines die een van de zeven moderne  Wereldwonderen vormen. Ja, een wereldwonder is het inderdaad, met volle teugen heb ik er van genoten! Het doel van de Inca Trail was bereikt. Hoe mooi Machu Picchu ook is, ik denk dat we door in de voetsporen van de Inca’s te treden deze verloren stad beter hebben kunnen ervaren dan de honderden touristen die vanuit Aguas Calientes met de bus naar boven worden gebracht. Zeker, het was de moeite meer dan waard! 


       

Klantwaardering

8,9

Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser....
Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser. Je kan in 2 weken écht wel de hoogtepunten van Peru zien en ten volle genieten van dit mooie land. Ik raad deze reis 100% zeker aan. Een pluim voor Djoser!

Krystina - 10,0
Terug naar boven