Peru

Reisverslag: Peru in november

1 november –21 november Met Djoser door Peru

Op 22 februari wordt tijdens het werkoverleg meegedeeld dat de vakantieplanning accoord is.
Als ik dan ’s avonds op de televisie ook nog een uitzending zie over de treinreis van Cusco naar Macchu Picchu, die wel heel mooi is, hak ik de knoop gelijk door; ik boek nog diezelfde avond, via internet, de reis door Peru.

1 november, dinsdag.

Om 7.20 uur staat de taxi voor om mij naar Schiphol te brengen.
Er staat een file op de provinciale weg en er staat een file bij de incheckbalie. Verder gaat de reis vlot, dat wil zeggen een saaie vlucht, een saaie tussenstop op Bonaire. Het hotel in Lima is eenvoudig, maar goed, met goede bedden, en er is een internet aansluiting voor de gasten beschikbaar, zodat het thuisfront kan worden ingelicht over onze behouden aankomst in Peru.


2 november, woensdag.

Hoewel ik niet bijzonder goed heb geslapen, ben ik voldoende uitgerust om Lima te gaan bekijken. Ik bezoek de Kathedraal, en het Klooster van San Fransisco, waar in de catacomben zo’n 25.000 doden zijn “begraven”.
Met een klein groepje lunchen we in een plaatselijk tentje, met de locale bevolking. We eten wat plaatselijke specialiteiten en dat kost vrijwel niets!
De mercado, de markt , is wel apart; er wordt van alles verkocht, van coca-thee tot stukken rundvlees, van medicinale kruiden tot wollen mutsen!
Voor het diner rijden we naar Miraflores, een van de betere wijken van Lima. Ik geniet er van een heerlijk stukje vis in een pittige saus.

3 november, donderdag.

Vandaag verlaten we Lima, en reizen naar Pisco. Dit is relatief een korte rit; we zijn dan ook al om ongeveer één uur in ons hotel in Piscu. Na het inchecken vertrekken we weer en rijden naar Paracas voor de lunch, die ook weer uitstekend is (lomo saltado de carne, ofwel reepjes rundvlees met parika, ui en tomaat, gegarneerd met gefrituurde aardappeltjes). Vervolgens gaan we het nationaal park Paracas in, bezoeken het informatiecentrum, bekijken de “cathedrale”,  
een rotsformatie aan de kust, en maken vervolgens een wandeling die ons over het strand voert tot bij een grot, die onder de rots door loopt en dan uitzicht geeft op de Cathedrale. Het wemelt er van de watervogels, terwijl roofvogels regelmatig boven ons voorbij zweven. ’s-Avonds eten bij Don Manuel, een restaurantje van dezelfde eigenaar als het hotel. Een heerlijke Lenguado al ajo (tong met knoflook). Na het eten kletsen Peter, Charissa en ik nog wat na onder het genot van nog een glaasje wijn.

4 november, vrijdag.

Vandaag staan we vroeg op, ontbijten in de tuin van het hotel en klimmen dan in de bus om weer naar Paracas te gaan. Vanuit Paracas varen we naar de Islas Ballestos, waar enorme aantallen aalscholvers zitten, wat pinguins en nog een aantal andere soorten vogels. Ook zitten er grote aantalen zeeleeuwen.
Vanaf zee zien we ook de Candelabro, een enorme tekening van wat een kandelaar lijkt te zijn in het zand van de duinen. Wonderlijk dat die niet verwaait!
Nadat we weer aan de wal zijn, en koffie hebben gedronken en hebben kunnen genieten van levende muziek, vertrekken we richting Ica, waar we een bezoek brengen aan een wijnmakerij waar ze ook Pisco stoken.
In Ica checken we in bij hotel Mossone, dat gelegen is aan een laguna, een oase tussen de zandduinen. Om vier uur verzamelen we met een flink deel van de groep, om met buggies de zandduinen in te gaan. Het wordt een spectaculaire rit. Hoewel de werkelijke snelheid niet boven de 40 km/u komt lijkt het veel harder te gaan door de wind. Een paar echt spectaculaire uurtjes, waarbij tussendoor kan worden gesnowboard, en genoten van een mooie zonsondergang.
Alles bij elkaar een bijzonder geslaagde dag.
 
5 november, zaterdag.

Na een lekker ontbijtje van pannenkoeken en sinaasappelsap bij Curasi vertrekken we rond negen uur uit Ica. Na een kwartiertje stoppen we bij het Cultuur Historisch museum van Ica. Textiel, aardewerk en mummies, en de deskundige uitleg van Gloria. Twee van de mooiste artefacten, stukken textiel uit een pre-Inca cultuur zijn in oktober 2004 gestolen. Er zijn alleen nog kopien op plastic te zien. De kleuren van textiel en aardewerk zijn soms nog bijzonder helder, zelfs na vele eeuwen.
Na dit museum, dat zeer de moeite waard is, rijden we door in de richting Nasca. Opnieuw een klein museum. Deze keer gaat het om de plek waar Maria Reiche gedurende meer dan vijftig jaar onderzoek heeft gedaan naar de Nasca lijnen. Zij ligt zelf in de tuin van het huisje begraven, tesamen met haar zuster die de laatste jaren van Maria’s leven bij haar was.
De laatste tussenstop van deze etappe is bij de uitkijktoren bij de Lineas de Nasca. Vanaf deze toren kun je enkele van de figuren in de grond zien, hoewel je alleen een echt goed zicht op de figuren hebt vanuit de lucht.
Na de lunch bij El Porton nemen we wat rust bij het zwembad in de tuin van ons hotel. ’s-Avonds bezoeken we het planetarium dat is ingericht bij het hotel, waar Maria Reiche haar laatste jaren heeft gewoond. Hier krijgen we een heel interesante lezing over de theoriën die er zijn over astronomie bij de oude culturen. Door een telescoop zien we de maan en mars.

6 november, zondag.

De Nasca-lijnen zijn inderdaad vanuit de lucht goed te zien en te fotograferen. Een vlucht van een half uurtje, waarbij je regelmatig zo ongeveer op je zij hangt. Dat is ook wel lang genoeg als je je ontbijt ook binnen wil houden.
In de middag bezoeken we de Chauchilla begraafplaats met zijn vele mummies, en de aquaducten van Cantayoc. Twee bijzonder indrukwekkende plaatsen.
Vlak voordat we weer ons hotel bereiken, kijken we nog even rond bij een werkplaatsje waar, op de traditionele wijze, Nasca aardewerk wordt vervaardigd. De werkwijze, de gebruikte materialen en de motieven zijn dezelfde als die van het aardewerk dat we in diverse musea hebben gezien. Bij aankoop
wordt ook een certificaat van namaak meegegeven, om problemen met invoer te voorkomen. Tegenover dit werkplaatsje is ook nog een uitstalling van een vroegere mijnwerker, die uitleg geeft over de gedolven mineralen en ertsen, en over de traditionele werkwijzen.

7 november, maandag.

De langste dag in de bus. Zo’n tien uren langs de kust en door de bergen naar Arequipa.

8 november, dinsdag.

Een vrije dag in Arequipa. Hier is ruim voldoende te beleven om zo’n dag door te komen. Als eerste staat er en bezoek aan het Monastsrio de Santa Catalina op mijn programma. Dat is een indrukwekkend klooster dat eigenlijk een afgesloten dorp binnen de stad is. Er zijn woninkjes, werkruimtes, kapellen, tuinen, een begraafplaats en een kerk, met uiteraard een plein met fontein.
 
Daarna naar het museum van de katholieke universiteit, dat is gewijd aan de ontdekking van een aantal Inca mummies. De belangrijkste is eigenlijk niet echt een mummie, maar een op een bergtop bevroren lichaam van een jong meisje, dat door de Inca’s is geofferd. Het meisje is genoemd naar de ontdekker; Juanita.
Het diner is vandaag een groepsaangelegenheid; we eten bij zig-zag, een van de beste restaurants van de hele reis. De alpaca-steak en de wijn zijn hier uitstekend.

9 november, woensdag.

Vandaag gaan we de hoogte in. Vlak voor we Arequipa verlaten, stoppen we nog even voor het inslaan van coca-bladeren, coca-snoep, druivensuiker etc.
Onderweg naar de Colca-canyon stoppen we enkele keren om vicuňa’s te fotograferen, of om cocathee te drinken (bah!!).Het kauwen van de bladeren heb ik tegen die tijd al lang afgeleerd!
Na de lunch in Chivai bereiken we de lodge, waar we twee overnachtingen zullen hebben. Een prachtig logeeradres. Er is gelegenheid voor een korte wandeling, onder andere langs een oude spaanse watermolen en langs een forellenkwekerij. Ik krijg dan ook trek in vis!
Het wandelen op deze hoogte, 3700 meter, valt me eigenlijk nog mee.
Voor het eten gaan we weer naar het stadje. Charissa heeft voor ons gereserveerd in een restaurantje, waar altijd een vaste band speelt. Deze mannen hebben echt plezier in hun werk, het enthousiasme spat er van af. Overigens wel de enige keer dat ik dit soort muziek tijdens het eten ook werkelijk kan waarderen.

10 november, donderdag.

Een nacht zonder slaap, maag en darmen zijn van streek en ik heb een migraineaanval. Bij het ontbijt neem ik enkel een kop thee. Tijdens de trip naar de Cruz del Condor gaat het mis; ik eet nauwelijks en drink veel te weinig. Begin van de middag stort ik in. Charissa ziet wat er loos is en vertelt me dat ik aan de ors moet, en wel direct, en vervolgens ook nog eens een flinke hoeveelheid water moet drinken, hoeveel moeite dat ook kost. Het kost inderdaad moeite, maar het werkt wel. Rond zeven uur ben ik weer redelijk onder de mensen.
De trip naar de Cruz del Condor was overigens wel de moeite waard, al heb ik geen condors gezien.

11 november, vrijdag.

Vandaag maken we de lange rit naar het Titicaca meer, naar de stad Puno. Op het hoogste punt van de hele reis, een pas op 4900 meter, stoppen we even; hoger dan welke plek in Europa dan ook. Lopen en ademen valt hier echt mee, al doen we hier wel heel rustig aan.
Vrij kort voor Puno stoppen we bij Sillustani, een plek waar graftorens staan uit de Inca- en pre Inca tijd. Laatste stop voor Puno is bij een huisje, waarvan de bewoners het leuk vinden als je even komt kijken, hoe zij leven en wonen (levert natuurlijk ook altijd nog wat soles op, hoewel het daar niet om lijkt te gaan!). Hier zien we ook een guanaco, het vierde lid van de familie van kameelachtigen.

12 november, zaterdag.

Rond half negen stappen we in de tricyclos om naar de haven te gaan. We gaan daar scheep naar Amantani, waar we een nacht bij de plaatselijke bevolking van het eiland zullen doorbrengen. We varen over het hoogstgelegen bevaarbare meer ter wereld (3840 m boven zeeniveau).
We onderbreken de tocht bij de drijvende eilanden. Deze zijn gemaakt van riet. De huizen van de mensen die er wonen zijn van riet; hun meubels, hun boten, alles is gemaakt van riet. Het riet wordt zelfs gegeten. Op een van hun boten varen we ook nog een stukje.
Na aankomst op Amantani worden we ingedeeld bij de gezinnen van het dorpje waar we bijzonder gastvrij worden ontvangen.
 
In de middag wandelen we via het dorpsplein, uiteraard Plaza deArmas geheten, naar het hoogste punt van het eiland, voor de zonsondergang. Die krijgen we dus niet te zien. Het onweert op de plek waar de zon achter de horizon moet verdwijnen. Toch wel een indrukwekkend uitzicht. De wandeling als geheel is best nog redelijk zwaar en vormt een leuke training voor de Inca-trail.
Na het avondeten, eenvoudig maar wel erg lekker, maar vroeg gaan slapen.
 
13 november, zondag.

Uitstekend geslapen op Amantani. Ik heb ervaren dat de Peruvianen over het algemeen vriendelijk en gastvrij zijn, maar dat gaat dubbel op voor de mensen op dit heerlijke eiland.
Na het ontbijt wandelen we naar een ander haventje, (ongeveer een kwartiertje) waar we weer aan boord gaan voor de overtocht naar het eiland Tanquille. Een mooie wandeling over het eiland, een uitstekende lunch van soep en een gegrild visje en een behoorlijk pittige afdaling van zo’n 500 treden (die ik overigens niet heb nageteld).
Daarna zijn we rustig teruggevaren naar Puno. Daar krijgen we helaas het bericht dat een van de leden van de groep, Klazien, die wegens zuurstofproblemen door de hoogte niet mee was naar Amantani, in het ziekenhuis ligt, en zo snel mogelijk terug moet naar Nederland. Dit is voor de groep wel even een domper. Charissa houdt gedurende de rest van de reis regelmatig contact en gelukkig hersteld Klazien goed.

14 november, maandag.

Een lange dag in de bus. De mooiste stop van de dag is bij Raqchi, waar een grote archeologische site uit de Inca tijd is. Hier staan de overblijfselen van de tempel van Wiracocha, de schepper-god van de Inca’s. Ook zijn er ruines van qolquas, opslagplaatsen van kleding, voedsel, wapens etc. Er zijn restanten van woningen en er is nog een deel van de oude rituele Inca-baden, waar nog altijd water uit de fonteinen komt. In alle jaren dat hier 
onderzoek is gedaan is men er nooit achter gekomen waar dit water vandaan komt, maar het blijft stromen, het hele jaar door.
Als we Raqchi verlaten rijdt er een mannetje mee, die in het Quechua wat liedjes voor ons zingt.
In Cusco aangekomen, lopen we het laatste stukje naar ons hotel, dat pal in het centrum ligt, de grote bus kan daar niet komen. Het hotel is, behalve gewoon goed, ook heel gezellig.
We zijn nu in wat de Inca’s beschouwden als de navel van de wereld.

15, 16, 17 en 18 november, dinsdag tot en met vrijdag.

De Inca trail!
Er is zo vreselijk veel over te vertellen, maar hoe beschrijf je hoe zwaar het was; hoe beschrijf je de indrukwekkende schoonheid van deze bergen; hoe beschrijf je het vernuft, en het vakmanschap van de Inca-bouwmeesters? Met woorden lukt mij dit niet. Ik hoop dat mijn foto’s daar iets van laten zien.
Ik heb een enorme bewondering gekregen voor de dragers (7 voor een groepje van 3 toeristen en een gids) die met zware 
bepakkingen, geїmproviseerde backpacks, 
veel sneller over de toch vreselijk lastige paden lopen dan wij dat kunnen.
Ook onze kok verdient een groot compliment. Hij zet per dag drie maaltijden neer die er niet om liegen. Wij eten beter dan in de restaurants die we tijdens de rest van de reis hebben bezocht, en dat zegt wel iets!
Ook voor Ruben, onze gids, een compliment. Niet alleen een zeer vakkundig gids, maar ook een heel plezierige tochtgenoot, een heel goed onderlegd man, waar we lange gesprekken  
mee voeren over de geschiedenis en cultuur van Peru en Europa, over systemen van sociale voorzieningen en over onderwijs, in Peru, in Belgie en in Nederland.
  
Macchu Picchu, aan het einde van deze zware trail, laat een onuitwisbare indruk achter. Voor mij is dit letterlijk onbeschrijfelijk!

Deze trail, over een klein stukje van het uitgebreide stelsel van verbindings”wegen” van de Inca’s, met op het einde het bezoek aan Macchu Picchu is voor mij het absolute hoogtepunt van deze reis.
Het t-shirt dat we van de groep krijgen vormt voor de drie lopers een bijzonder leuke herinnering aan dit hoogtepunt. 

19 november, zaterdag.

Na een prima nachtrust  en een licht ontbijt, breng ik met een klein groepje een bezoek aan het Incamuseum van Cusco. Hier is heel veel te zien van allerlei oude Peruaanse culturen, maar uiteraard vooral van de Incacultuur. Hier staat ook een complete maquette van Macchu Picchu. Ik herken er allerlei plekken waar ik zelf gestaan heb. Met Peter zwerf ik nog wat door de stad, op zoek naar nog een paar souvenirs.
Met het grootste deel van de groep eten we in een heel leuk, en goed restaurantje, waar Charissa kort, maar van harte gemeend, wordt bedankt voor al het werk dat ze voor ons verzet heeft, en in het bijzonder voor de manier waarop! Ik denk zelf dat we wel een leuke groep hadden, maar ik ben er ook wel zeker van dat het niet echt een makkelijke groep is geweest voor onze begeleidster, die de complimenten die ze kreeg dan ook zeker heeft verdient.

20 november, zondag.

Vandaag moeten we weer vroeg op, en bijtijds naar het vliegveld voor de eerste etappe naar huis: de vlucht naar Lima.
In Lima stallen we de bagage bij Mama Panchita en gaan met zes personen in twee taxi’s naar het Nationaal museum van Archeologie etc. Onze taxichauffeur heeft het niet echt begrepen, hoewel hij ongeveer zeven talen spreekt, en zet ons af bij het verkeerde museum. Komt met een andere taxi weer goed. Het museum is absoluut de moeite waard.
De lunch, in een oude Taberna, vlak bij het museum trouwens ook. Het broodje dient eigenlijk alleen maar om het vele beleg van vlees en pittige uien vast te kunnen houden.
Met ons zessen in een taxi terug naar het hotel.

De vlucht terug naar huis; wat is er over te vertellen? Alles verloopt vlot.

21 november, maandag.

De reis zit er op. Het is een andere reis geweest als ik had verwacht, maar ik heb er van genoten. Heel veel gezien, heel veel geleerd, over een fascinerend land, en over mezelf. Het vakantieplezier krijgt nog een vervolg, met het schrijven van dit verslag en het samenstellen van mijn fotoalbum.

Bekijk onze reizen door Peru.

Klantwaardering

8,9

Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser....
Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser. Je kan in 2 weken écht wel de hoogtepunten van Peru zien en ten volle genieten van dit mooie land. Ik raad deze reis 100% zeker aan. Een pluim voor Djoser!

Krystina - 10,0
Terug naar boven