Peru

Reisverslag Peru met Amazone

Vrijdag 9 november

Exact om 12.35 begint het vliegtuig te taxiën. Wij zitten in het middenpad, Helemaal prima.

Alles verliep gelukkig soepel vanochtend: Yessika bracht ons naar het station en wij zijn ruim op tijd op Schiphol, alwaar wij ons kostelijk vermaken. Wij gingen nl "filteren" wie onze reisgenoten zouden kunnen zijn ( kan in principe natuurlijk iedereen zijn) Wij noemden allerlei  criteria, kortom, dikke pret. Naast ons, aan de andere kant van het gangpad zit een jengelend kind, dus hé, wat kan er nog mis gaan?

Afstand tot aan bestemming: 10.643 km, nog 12.30 minuten te gaan.

Van te voren had ik GJ op het hart gedrukt dat als hij zou gaan slapen, hij zn mond dicht zou houden ( anders schaam je je toch?) afijn.

Veder een voorspoedige vlucht gehad en exact om 19.10 lokale tijd zijn wij geland. Joh, als je dan door de douane bent en je hebt je koffers, dan kom je in de aankomsthal en dan weet je niet wat je ziet: zóveel mensen met bordjes met namen, hele welkomstcomités, mensen in folklore-kleding, zó vrolijk en kleurrijk allemaal!
Afijn, onze reisgenoten gevonden, en met een busje naar ons hotel. Hier kregen wij een lokaal welkomstdrankje aangeboden: Pisco sour. Heerlijk! Iets met limoensap en opgeklopt eiwit en daarop een snuifje kaneelpoeder.

Kennis gemaakt met allemaal en nog een drankje gedaan, toen was het inmiddels half vijf ( nl tijd, middag) dus toen zijn we maar gaan slapen.

Zaterdag  10 november

Heerlijk geslapen, picobello ontbijt ( om 07.15h) en daarna een welkomstpraatje. Iedereen stelde zich daarna ff voor.( vertel ik nog wel eens)

Om 09.00 kwam er een lokale gids, Geraldine die ons meenam voor een stadswandeling door het centrum van Lima. Onder andere ook de wisseling van de wacht gezien bij het presidentiele paleis. Samen geluncht, overheerlijk trouwens, waarna ieder zijn eigen weg ging. Wij gingen samen met Hans naar het district waar het Hardrock-café is. Dat was ook nog wel een expeditie om dan een taxi te vinden ( ha, onderhandelen over de prijs, is altijd leuk natuurlijk) ze rijden echt als gekken hier, hier geldt echt het recht van de brutaalste. De schemering valt al rond 17.30 in en dan is het ook gelijk donker.

In de avond gaan we nog naar de waterfontein die een licht spektakel zou bieden. K ben benieuwd....

Zondag 11 november


Om 7.20 zijn wij al bij de visafslag (dat is nl leuk) want om 08.00 hebben we de boot naar de Ballestas Eilanden. Deze eilanden hebben een beschermde status, wij gaan, mògen er zelfs niet eens aan land, maar de boot komt zo dicht bij, dat je alle levende have prima kan zien: wij zagen de Humboldt pinguïn( zo fantastisch),zeeleeuwen, pelikanen, wat zijn dat ook een rare vogels, met zo'n rare kalkoenkwab onder hun snavel en ze maken ook een heel bijzonder geluid. Jan van Genten en de kalkoengier ( nooit eerder van gehoord). Gelukkig scheet er ook nog een op ons hoofd, dus dat gaat geluk brengen! Echt zo de moeite waard, en ook nog eens fantastisch mooi weer. Als wij na 2uur weer van boord gaan is het tijd voor koffie. Daarna weer in de bus en bezoeken wij op de weg naar Huancachina, waar de oase ligt waar wij overnachten, een pisco-distilleerderij. Pisco is een nationaal Peruviaans drankje. Dit had voor ons niet persé gehoeven, maar het was wèl lekker trouwens ( geen idee wat het is) rond 14.00 zijn wij bij ons hotel in Huancachina, waar de oase is. Het is werkelijk een oase, het ligt midden in de woestijn, er ligt een meertje met palmbomen en verder, overal waar je kijkt, zandduinen.

De middag hebben we lekker "vrij". Heerlijk gezwommen en in zo'n stoel gelegen, en wij bedachten dat het misschien wel leuk zou zijn om met zo' n buggy door de duinen te sponnen. Wij geïnformeerd, maar, naar nu blijkt, mag je niet zelf rijden, en in zo'n buggy gaan incl chauffeur wel  9 personen! Nu wilde bijna iedereen mee, behalve Guido en Simone niet en Kitty , onze reisleidster ging ook niet mee.

Wij waren eerst een beetje teleurgesteld dat wij niet zelf mochten sponnen in zo'n auto, maar toen wij instapten en gingen rijden....

Wat ontzettend gaaf: helemaal in een deuk lagen wij, hij reed als een malle door die duinen, het leek Dakar wel, scheuren met dat ding, harstikke steil, en wij gillen joh, en met d handen in de lucht alsof je in de achtbaan zit, echt waanzinnig leuk. Die anderen hadden het ook onwijs naar de zin, kortom, het was echt een succes.

Tegen half zes stonden wij denk ik wel met 18 van die buggy’s boven op een duin, en gingen wij allemaal wachten op de zonsondergang...ahhhh hoe mooi joh. De kers op de taart van deze schitterende dag.
Morgen gaan wij richting de Nasca lijnen; k ben zeer benieuwd!

Maandag 12 november


Ontbeten op het dakterras, uitchecken en stipt om 09.00 vertrekt de bus. Even voorbij Ica koffiegedronken en de volgende stop was het museumpje van Maria Reiche, een Duitse wiskundige wetenschapper die heel haar leven geweid heeft aan het ontrafelen van het mysterie van de Nascalijnen, die pas in 1939 ontdekt werden door een antropoloog die hier overheen vloog.

Deze Pampa de Nasca bevat tekeningen tot een lengte van 300 mtr van geometrische figuren, vogels en andere diersoorten. Ze zijn naar schatting 2000 jaar oud en zó goed bewaard gebleven doordat er totaal geen neerslag valt hier en het door de wind schoongeveegd wordt. De tekeningen zijn gemaakt door de droge korst van de aarde weg te schrapen zodat de lichtere onderlaag zichtbaat werd. Deze Maria Reiche concludeerde dat de lijnen overeenkwamen met de sterrenbeelden van de astrologische kalender van de Nasca cultuur en het was een boos hap aan de goden.

20 km voor Nasca staat de observatie toren, de Mirador. Als je hier bovenop klimt zie je de figuren de boom en de handen. Deze uitkijktoren stelt eigenlijk niets voor: zou in Nl waarschijnlijk wegens veroudering afgekeurd zijn, maar afijn, er staat zo'n mooie dikkige man heel belangrijk te zijn doordat hij eerst regelt wanneer je kan oversteken, dan staan er onder de toren aan weerszijden allerlei kraampjes met souvenirs. Een mannetje houdt dan in de gaten hoeveel er naar boven gaan en dan krijg je exact een paar minuten om heen en terug te komen. Stel dat je te lang bovenblijft, rost hij met een steen tegen het ijzeren raamwerk van de stelling ten teken dat je als de sodemieter naar beneden moet komen. Morgen gaan wij een vlucht maken boven de Nasca-lijnen.

Hierna doorgereden naar ons hotel in Nasca, "Don Agucho Hotel" ziet er echt heel leuk uit: t zijn net appartementjes, verbonden met mooie glimmende straatjes met prachtige cactusbomen, in het midden een pleintje meteen zwembad en zitjes. Onze kamer komt uit aan dit pleintje.

Na een snelle lunch door naar de Cementario de Chauchilla, otewel de mummies. Deze begraafplaats ligt bezaaid met door de zon gebleekte botten, schedels, potscherven en mummies.

Hierna nog de Paradones-ruines aangedaan: de aquaducten van Cantalloc, een groot en ingewikkeld irrigatiesysteem aangelegd door de Nasca ( dit volk leefde 200 jaren voordat de inca's kwamen. Deze voorzien nog steeds de katoen-velden in de omgeving. Verder is de omgeving van Nasca echt één grote woestijn, waar niets groeit.

Het is alweer donker als wij bij het hotel aankomen. ' avonds met z’n allen gezellig in de stad gegeten.

13-14 november

De volgende ochtend alweer vroeg uit de veren want om 08.00 vertrekt de taxi om ons naar het lokale vliegveld te brengen voor een vlucht boven de Nascalijnen.

Het is net echt daar op dat vliegveld, want we moeten onze paspoorten laten zien, krijgen zelfs hier een stempel in en worden een soort van "gescreend" . Wij gingen gewoon met z'n 2-en in zo’n Cesna-vliegtuigje, superleuk, met een piloot en een co-piloot.

De vlucht duurde een half uur en het is gewoon ongelooflijk wat je ziet: als deze figuren, hoe komen ze er en wie heeft dit gedaan? Gelukkig hebben wij beiden geen last van onze maag of iets dergelijks want het is natuurlijk heel anders dan in zo'n groot toestel. Na afloop krijgen wij zelfs een certificaat! Echt helemaal fantastisch!

Weer terug bij het hotel gaan wij op expeditie naar een bank om te wisselen: Kitty, onze reisleidster ging gelukkig ook mee en ook Simone, onze Belgische dame uit het gezelschap. Wat een gezellige dame is dit toch en ik lach me rot om haar uitdrukkingen. Er is niets zo leuk als naar mensen te kijken, en terwijl wij in het bankgebouw staan te wachten, zien wij natuurlijk van alles om ons heen gebeuren. De geldwagen komt ook nog en zwaar bewapende mannen lopen met getrokken wapen en geldzakken heen en weer. Afijn, alles gaat goed en we krijgen zelfs koffie bij de bank! wij hebben besloten vanmiddag niet mee te gaan naar de Pyramide, dus wij zijn de rest van de dag vrij. Heerlijk bij het zwembad zitten of liggen, lezen, hangen, wat dan ook. Later in de middag lopen wij nog even het stadje in om lekkers te halen voor de trip van morgen, want morgenvroeg om 05.30!!moeten wij ontbijten want om 06.00 vertrekt de bus naar Arequipa. De afstand hier naartoe bedraagt ruim 600 km maar het schijnt dat wij er iets van 12 uur over doen! K ben benieuwd!

Donderdag  15 november

Om 5.00(!!) gaat de wekker,5.30 ontbijt en exact om 06.00 vertrekken wij met een nieuwe bus richting Arequipa, zo'n 630 km, maar we schijnen er wel 12 uur over te doen! Succes!

De andere bus was aan de krappe kant, vooral met al onze bagage en dan zeker over zo'n lang traject is dat niet prettig. De Chauffeur, Wil, hadden wij wel willen houden, hij reed echt zó netjes, en hij had zulke prachtige glimmende lakschoenen, tja...

Wij rijden voorbij het vliegveld Nasca uit, richting zuiden over de Pan-American higway. Af en toe een stuk tolweg, soms gewoon met lekker veel kuilen in de weg. Je ziet amper personenauto's, alleen maar vrachtwagens, bussen en open vrachtwagentjes.

Wat een desolaat gebied en wàt een gigantische bende overal! Niets is afgebouwd, overal zie je de bewapening nog uit de hoekpilaren komen, alsof er iedere moment een verdieping boven op kan komen. Wegens gebrek aan geld, of vanwege het feit dat er dan meer belasting betaald moet worden zal het lang duren eer dat zover is. Wij stoppen op een plaats waar je heel goed kan zien dat de tektonische platen verschoven zijn: niet alleen van links naar rechts, maar ook van boven naar beneden.

De 1e koffiestop is in een gebied waar veel olijfbomen zijn: overal staan dan ook kraampjes met olijven in allerlei vormen en smaken en variaties.

Later rijden wij langs de rijstvelden van Ocoña ( nooit geweten dat in Peru rijst wordt verbouwd). Wij picknicken ergens aan het Stille Oceaan strand, prachtige golven en best mooi blauw water; temperatuur gemiddeld 13 graden, maar er zijn nog genoeg die- hards die zwemmen.

Het is best een lange zit en om 19.15 arriveren wij in Arequipa.

Weer een super-leuk hotel, speels opgezet, mooie tuinpartijen, restaurantje erbij, helemaal fijn. Wij zitten weer op de 2e verdieping maar gelukkig worden onze koffers boven gebracht.

Wij eten gezamenlijk en wij doen nog een rondje wandelen en een kopje koffie, ff lekker de benen strekken.

Vrijdag 16 november


Wij hebben een vrije dag, maar wij zijn evengoed op tijd wakker en zitten om 8.00 aan het ontbijt. Hans komt gezellig aanschuiven en na het ontbijt besluiten wij met ons 3- en de stad in te gaan. Allereerst is daar het Plaza de Armas, waarvan gezegd wordt dat het tot de mooiere pleinen van Peru hoort. Daar is gen woord verkeerd aan, het is echt heel mooi. Aan één zijde is helemaal de Kathedraal en de andere 3 zijden bestaan uit galerijen met van die kolossale zuilen, met allemaal 2 verdiepingen. Bij op iedere verdieping bevindt zich een restaurantje.

Wij willen ook persé naar het museo Santuarios Andios: hier ligt " het ijsmeisje Juanita". Zij werd bij toeval ontdekt, na een vulkaanuitbarsting van de Ampato,(6314 mtr). Normaal gesproken was deze bedekt onder een ijskap, maar door de uitbarsting van de vulkaan was deze gesmolten. Archeologen waren op zoek naar overblijfselen van rituelen van menselijke offers door de Inca's aan hun goden en zij stuitten bij toeval op dit meisje. De overblijfselen, met name de ingewanden, waren nog helemaal in tact, door de droogte en de kou. Zij is overgebracht naar een laboratorium, er is onderzoek op gepleegd, en nu is zij 6 mnd per jaar t zien in een vitrine, bij een temp van -20 gr. Echt indrukwekkend joh!
Hierna gingen wij naar het Monasterio de Santa Catalina. Normaal gesproken zijn wij hier helemaal niet van, maar dit was echt wel heel mooi, zeker als je las hoe het er hier vroeger aan toe ging.
Hoogtepunt vormde toch wel de koffie-met-overheerlijke-taart!

Uit het klooster kwamen wij Mery tegen' die zich bij ons aansloot.
Nog gezellig mensen gekeken op het plein, souvenirs gescoord en o ja, ook zo leuk naar een overdekte markthal, echt giga groot, met voornamelijk verse producten: fruit, vlees, vis, groenten, kruiden, noem maar op, fantastisch om te zien.
Genoeg geslenterd nu en terug naar het hotel, lekker bij het zwembad. ' s avonds weer met zn vieren naar de stad, koffiegedronken, bij de verlichte kathedraal geweest en lekker gegeten.

Via de nieuwsapp vernemen wij dat het Nl elftal gewonnen heeft van Frankrijk: superleuk, want onze jongens en allemaal vrienden zijn daar ook bij geweest, dus superleuk!

Morgen gaan wij naar Chivay, is niet heel ver, wel komen wij over een pas van 4900 meter hoog!! Spannend hoe dat zal gaan.

Zaterdag 17 november


Om 01.45 kraait de eerste haan; die moet zich echt na laten kijken, de mafkees! Afijn, heerlijk geslapen, om 08.00 ontbeten, samen met Kitty(reisleidster) en Hans. We beginnen maar vast met de coca thee, die zou goed zijn tegen hoogteziekte. Nadat de koffers weer gereed gemaakt zijn voor vertrek, drinken wij nog een koffietje en halen nog iets voor onderweg. Exact om 11.00 staat de bus voor. Onze lokale gids voor de komende dagen heet geloof ik Xavier. Het is echt een lieverdje, maar wij kunnen hem heel slecht verstaan; maakt niet uit, wij redden ons prima met hem. De route gaat om twee vulkanen heen, de Misty (5824) en de Pichu-Pichu ( 5664 mtr).

Wij rijden door het Reserva Nacional Salinas Aguda Blanca. Hier zien wij ook het eerste wild life: de vicuña's, deze zijn  net even kleiner dan de lama. Wij rijden over de Patapampa pass, deze is 4900 mtr hoog. Om te voorkomen dat ons gezelschap last krijgt van hoogteziekte, krijgen wij coca bladeren uitgedeeld, met daarnaast iets van, tja, het lijkt een soort krijt-achtige stof, maar dan bruin, je moet er iets van afkrabben en dit tussen de cocabladeren doen. Dit goedje stop je dan in je mond en dat hou je minstens 10 min in je mond. Gatver, echt heel smerig, maar hé, als het voor het goede doel is, allé dan.

Tegen 16.00 komen wij aan in ons Inkari-Colca hotel aan, dat op 3600 mtr hoogte ligt. Dat is goed t merken, want het is er een stuk frisser! Als iedereen is geïnstalleerd besluiten wij met Kitty, Hans en Mery naar het dorpje te lopen om wat te gaan eten. Terug gaan we met de bus, want het kan te gek ook, en we moeten eerst acclimatiseren op deze hoogte. Wij zijn mooi op tijd teug bij het hotel en dat is prima, want morgenochtend om 6.15 vertrekken wij naar de Colca Canyon, waar wij condors hopen te spotten.

Zondag 18 november

Wij zitten idd om 6.15 in de bus. De zon staat al hoog aan de hemel, maar toch is het nog best fris.
Het is ruim een uur rijden naar de Colca Canyon. De reden dat wij er zo vroeg willen zijn, is dat rond die tijd de warme lucht en thermiek in de canyon zodanig zijn, dat de condors hierop omhoog komen.

Wat een schitterende route zeg; en hoe diep is deze canyon: 900 mtr; het schijnt tot de meest diepe canyons ter wereld te horen. Eerst zien wij een baby condor, daarna een hele tijd niets.

Het wachten wordt wel beloond: wat een indrukwekkende beesten zeg: hun spanwijdte kan wel 3mtr zijn!
Ondertussen ontmoeten wij Vincent, een Ier die in Amsterdam woont. Hij is al sinds mei 2017 op zijn motorfiets aan het toeren: begonnen in Alaska, en is zo helemaal door Canada, de VS, Midden-Amerika en nu Zuid -Amerika aan het afzakken om uiteindelijk in Patagonië te eindigen! Wat een avontuur zeg. Hij vertelt over Homer, Stewart, Valdez, ( plaatsen in Alaska waar wij ook geweest zijn) en Jasper, Banff, kortom op veel plekken waar wij ook geweest zijn, en dat is altijd leuk natuurlijk.

Vanaf de condor-spot-plaats lopen wij met een aantal van ons gezelschap via een mooi wandelpad een paar km verderop, waar de bus ons oppikt. Wij stoppen onder andere nog in Maca, ook een Inca nederzetting. Hier spreekt een man ons aan: of wij uit Nl komen? Hij is ook nl, maar geëmigreerd naar Canada, dicht in de buurt van Calgary. Oh, daar zijn wij 2 jr geleden toevallig nog geweest ivm een familiereünie, zeiden wij, dat was in Cochrane! Oh, maar ik woon in Cochrane! It's a small world! Met dat h ij dat zei, kwam het hele gezelschap met wie zij op pad waren rondom ons staan, alsof wij een bezienswaardigheid waren, afijn, grappig.

Een eind verder, bij een andere stop, staan 2 alpaca's te grazen. Gj loopt erheen om een foto te maken, wordt hij aangesproken door 2 jonge dames: zal ik een foto van u maken meneer?

Ja hoor, das wel leuk, wacht, ik roep mijn vrouw ( dat ben ik dan) dan kan zij er ook op. Afijn, we raken met die dames aan de praat; zij zijn dus met 4 meiden, midden 20 een klein half jaar aan het backpacken in Zuid Amerika: Brazilië en Colombia hadden ze al gehad, nu dus Peru en hierna nog naar Bolivia en Ecuador. Hun banen hadden ze opgezegd, das toch helemaal fantastisch, zoiets?

Als wij weer terug zijn in Chivay, eten wij bij hetzelfde tentje als gisteravond. De rest van de middag is vrij te besteden. ' s avonds gaan wij met ons allen nog naar een soort folklore dansavond, waar wij tegelijkertijd kunnen eten. Wij stellen ons daar niet te veel van voor, maar het was eigenlijk heel leuk. T was jammer dat het restaurant maar voor de helft vol was: de plaatselijke 4-J's verzorgden een schitterend optreden, nog opgeluisterd door een danskoppel, die folkloristische dansen ten uitvoer bracht. Het leuke was ook, dat zij het publiek erbij betrokken.

Waar het dan ineens mis gaat, kan ik niet zeggen, maar ineens sta ik uitgedost in een poncho met hoed en sjaal alsof ik avond aan avond sta op te treden, lachen joh! Hé, ik ken hier toch niemand, dus wat geeft het?

Maandag 19 november 2018

De bus vertrekt om 07.00 richting Arequipa. We rijden eerst eenzelfde stuk terug om bij de splitsing richting Puno te rijden, ook weer een prachtige route. Wat ons opvalt, is dat het overal toch wel een enorme bende is, vooral plastic afval, echt zo jammer!

Ook nu passeren wij weer de Patapampa pas, die van 4900 mtr hoog. Puno ligt aan het hoogst bevaarbare meer ter wereld, het Titicacameer. Even een paar cijfers: omvang: 165 x 60 km, diepste punt is 274 mtr; gem temp van het water is 9 gr. En de hoogte ligging is op 3820 mtr. Wij doen er zowat de hele dag over en als wij in Puno aankomen, regent het. Puno is best een grote stad met o.a. een universiteit. Het stikt er echt van de toeristen-winkeltjes, niet normaal.

Ons hotel ligt midden in het centrum, het El Buho hotel. Mooie kamers, lekker midden in de stad, dus je ka n makkelijk nog even de stad in, das altijd leuk.

Puno ligt dus ook op ruim 3800 mtr hoogte en ook dat is goed te merken aan de ijle lucht; je loopt gelijk te hijgen als een paard!

Wij eten gezellig met Hans in een superleuk en sfeervol restaurantje en wij zijn benieuwd wat de volgende dag ons brengen zal.

Dinsdag 20 en woensdag 21 november

Om 7.45 vertrekken wij met de fietstaxi vanaf het hotel naar de haven. Onze lokale reisleider is Louis. Wij gaan aan boord en varen eerst naar de Auros eilanden, de zgn " drijvende eilanden". Op dìt eiland woont niemand meer, maar er zijn er veel meer, alwaar men leeft zoals men hier laat zien, alleen daar komen geen toeristen. De basis van deze eilanden zijn een soort rietpollen; ze binden er 4 strak tegen elkaar en na ongev 6 mnd zijn deze in elkaar vergroeid. zo hebben ze er 14 per eiland nodig. Hier bovenop worden dan rietlagen aangebracht, en daar bovenop komt dan een rieten huis. Een eilandje verderop staat de kerk van de 7e dag adventisten, en een schooltje waarop 27 leerlingen zitten, verdeeld over 2 groepen: 1,2 en 3 en 4,5 en 6. Mooi allemaal zo uniformpje aan.. Ze zingen een aantal liedjes voor ons, ook in het Duits, Frans en Engels. Daarna bedanken ze ons in zeker 7 talen; volgens mij hebben ze geen idee welke taal ze zingen, maar hé, 't gaat om het idee.

Nu is het zeker nog 3 uur varen naar het eiland Armantani, waar bij zullen verblijven bij een lokale familie. Als wij aankomen, staat de gastheer ons al op te wachten. Het is een pittige klim naar boven. Wij slapen met Mery, Hans, Guido en Simone bij hetzelfde gastgezin, een superlief stel. Ze hebben een heerlijke lunch voor ons gemaakt, met zoete aardappel, tuinbonen, wortel, tomaat, komkommer en een soort van kaasflensje. Als dessert een kopje thee!

Waar ik toch wel angst voor had, lijkt nu toch te gebeuren, ik krijg echt een knallende pijn in mn hoofd, een symptoom van hoogteziekte. Paracetamol helpt niet, ook 2 niet! Om 16.00 gaan wij een soort eilandtour doen, maar na 100 mtr ga ik terug,; t is niet te doen met zo'n hoofd. Na het avondeten krijg ik van Elly een diamox, en dat helpt wel gelukkig. In het dorp is nog een dansavond met klederdracht, maar ook daar ga ik niet heen. Gertjan gaat wel, maar is ook na een uurtje alweer terug.

Wij slapen in een kamertje boven. 2 bedden, er is op het hele eiland geen stromend water. Er is een toilet buiten, achter het huis in zo'n huisje. Een normale toiletpot, maar je kan niet doortrekken, dat doe je mbv de grote emmer die gevuld staat met water en een bakje, daarvan gooi  je er een paar van in de toiletpot. Overal, dus hier zeker ook, mag geen toiletpapier in het toilet gegooid worden; dat moet allemaal in een aparte afvalemmer.

Gelukkig krijgt iedereen voor de nacht een gierputje(po) mee, dus das echt wel fijn; ik ga echt niet in het pikdonker ( geen elektra) naar zo'n toilethuisje, en met al dat verplichte waterdrinken, ga ik zomaar 5 x per nacht........zielig!

Na een afschuwelijk lange nacht, waarbij ik ieder half uur voorbij zag komen en niet kon slapen vanwege het niet goed adem kunnen halen ( echt angstig) wordt het gelukkig toch weer licht.

Gertjan, die gelukkig nergens last van lijkt te hebben, is, toen ik eindelijk in slaap viel, in het andere bed gaan liggen om mij niet wakker te maken, de lieverd. De 2e diamox zorgde ervoor dat ik inslaap viel, dus dat was wel heel fijn.

Na het ontbijt, dat bestond uit een overheerlijke pannenkoek, waarvoor Gertjan die middag ervoor had geholpen met het meel te malen, en een lekker broodje, stalde de gastheer nog zijn eigen maaksels uit, evenals zijn moeder, die naast hen woont, dat ook deed. Die vrouw is trouwens 92, en gaat nog iedere dag met de schapen naar boven, de weide in, das toch mooi?

Afijn, wij hebben het hier toch echt fijn gehad, dus als blijk van waardering nog iets gekocht.

Toen nog een fotosessie en was de tijd daar om afscheid te nemen.( ik hoefde niet eens te huilen!)

Wij gaan weer richting de haven, en Guido en Simone mogen, net als op de heenweg, weer achterop de brommert, omdat zij slecht ter been zijn, een mooi gezicht trouwens.

Wij varen nu naar het eiland Taquile. Hier gaan wij nog een pittige wandeling maken. Gezien mijn fysieke toestand, haak ik even af en blijf op de boot, samen met Guido en Simone en Hannie.

Geen straf want het is echt super mooi weer en wij hebben het erg gezellig. Wij verbazen ons erover, hoeveel toeristenboten aanmeren en allemaal dit eiland bezoeken à 8 Sol; tel uit je winst.

Rond 11.45 komt Gertjan alleen terug met voor ons allemaal een lunch box. Een overheerlijke groente-omelet met rijst en frietjes!

Iedereen vindt Gj natuurlijk fantastisch lief en dat is ie natuurlijk ook, haha

Als na een half uur de rest ook weer terug is, varen wij terug naar Puno, waar het, net als toen wij aankwamen, weer keihard regent. Afijn, om 15.45 weer bij het hotel en wij hebben allemaal gelukkig weer de zelfde kamer. Wij drinken koffie met Rob, Mery en Margreet en spreken af om met Hans en Mery te gaan eten waar wij eergisteren ook zo lekker met Hans hebben gegeten.

Morgen door naar Cusco.

Donderdag 22 november

Om 6.45 moeten wij vertrekken, het zal een lange dag worden, wel zo'n 11 tot 12 uur in de bus......pffff...
Afijn, de route is echt prachtig, weer heel anders dan voorheen; het lijkt wel een beetje op de Pyreneeën, met verspreid boerderijtjes, of wat er voor door moet gaan, in ieder geval anders dan dat wij tot nu toe gezien hebben. Toch wel weer ontzettend jammer dat het hier ook weer zo' n bende is overal; het vuil, met namen plastic, wordt gewoon door iedereen van zich afgegooid, echt zo zonde..

We stoppen een paar keer voor een mooi uitzicht en ook in Raqua stoppen wij: hier staat een kerkje met schitterend houtsnijwerk. Wij zijn hier niet naar binnen gegaan, daar hadden wij ff geen zin in. Gelukkig valt er altijd genoeg te zien op zo'n plein en het stikt overal van souvenir-stalletjes.

Het lijkt ook wel alsof ze overal met de weg bezig zijn; het is één groot drama, slecht wegdek ook trouwens, maar ik had ook het idee dat de veringen van de bus niet zo jofel meer waren.

Afijn, eindelijk om 18.15 komen wij aan in Cusco, de vroegere hoofdstad van de Inca's. Wat een drukte en wat een gekkigheid!

In ons hotel staat onze gids van morgen als op ons te wachten: wij gaan morgen een variant op de Inca-trail lopen, de Lares trail.

Het blijkt dat wij samen zijn, met de gids, een kok en een ezelberijder, die onze spullen meeneemt, fantastisch toch?
Hans gaat de Inca-trail lopen, dus ook voor hem staat er een reisleider te wachten.

Wij eten na afloop met zn 3-en, en gaan dan onze spullen pakken.

Dus, de komende drie dagen even niets, want er is uiteraard geen internet onderweg, maar ik schrijf het op en dan volgt het later.

Vrijdag  23 november

Om 5.45 ontbijt, om 6.30 opgehaald door Beto, onze gids, met Kokkie en een chauffeur.

Wij rijden richting de Heilige Vallei en stoppen op 3200, want daar is een uitzichtpunt Taray.

Wij rijden door Lamay, dat bekend staat omdat er in het weekend altijd Cuy ( cavia) wordt gegeten, een lokale lekkernij. In Calca is een schitterende lokale markt, waar wij stoppen en kokkie nog zijn inkopen gaat doen. Op aanraden van Beto, de gids, kopen wij een aantal broodjes om aan de kinderen te geven in de dorpjes waar wij door zullen komen. Wàt een schitterende markt, alleen maar met vers-waren, soorten fruit waarvan ik het bestaan niet eens weet, evenals groenten en aardappelen. Ze schijnen in Peru dus 3000 soorten aardappelen te hebben, en wij maar zeggen dat Emmeloord de Potato World Capital is.

Om 9.30 is alles ingekocht en wij rijden door: Calispuquio ( 3120), Machacancha (3412), Ankasmarka (4015), om uiteindelijk over de voor vandaag hoogste pas Abra Lares (4461 mtr) te rijden. Om 10.15 komen wij in Lares aan, waar wij ons op de parking van de thermale baden ons klaar maken voor

“DE TOCHT”.
De beginhoogte hier is 3200 mtr. Wij gaan gelijk stijgen; het eindpunt van deze dag ligt op 3800 meter  en dat zal in Wakka Wassi zijn. Na een tijdje te hebben gelopen, komen wij op onze lunchplaats aan: onze kok hééft me toch wat lekkers klaargemaakt: vooraf corn-soup, werkelijk verrukkelijk, daarna avocadorijst met groenten en kaas en een heerlijk gebakken forel ( ik eet echt nooit vis, maar dit was zooo lekker!) en nog een salade van tomaat, rode ui, komkommer en een heerlijke dressing, oh mensen, dit is echt verrukkelijk!

En door! Het tempo waarin wij lopen is langzaam, doch gestaag. Na iedere 20 min vraagt Beto of het goed gaat en wij moeten dan drinken, en dan vertelt hij wat over de omgeving, de bloemen, de planten, afijn, er is altijd wel iets en het is vooral heel prettig.

Wat een schitterende natuur, dit is eigenlijk niet te beschrijven, en dan zien wij weer lama's, dan weer alpaca's, en ook nog een havik! Ach, wij genieten zó joh.

Ons eindpunt vandaag is dus Wakki-Wassa, een dorpje op 3800 mtr hoogte. En dan komen de kindertjes, ah gosh, lekker vies bekkie, op blote voetjes, wel kleurrijk gekleed, en als ze dan een broodje hebben gehad zeggen ze heel netjes: muchas gracias, of een ander rent keihard weg, alsof wij het weer gaan afpakken, en weer een ander gaat echt poseren voor een fotootje, ach, er was ook een ventje van een jaar of 7, aan de wandel met zijn varken en daarachter huppelde ook nog een lammetje. Dat kereltje kreeg dat broodje, maar piggy dacht: hé, dat wil ik ook, dus die zette het op een lopen, maar hij zat aan een soort touw, dus hij sleepte eigenlijk dat kind mee, en daarachteraan weer dat lammetje, het was een heel koddig gezicht!

Rond 16.15 zijn wij in het kamp. De draagploeg had ons even ervoor ingehaald: ons kampement bestaat dus uit: ons, de gids Beto, Kokkie, en 2 porters ( horsemen) dat waren vader en schoonzoon) die zorgden voor de paarden, wasten af, afijn, deden allerlei klussen. Er zijn 5 paarden die alles dragen: de tenten, slaapzakken, matrasjes, kookspullen, nou ja, de hele zooi, inclusief onze spullen, dus wij dragen alleen onze dag-rugzak, zeg maar. De jongens zorgen ervoor dat onze tent wordt opgezet, de slaapzak en matras erin ligt, afijn, wij worden echt in de watten gelegd. Wij krijgen een teiltje met warm water, zodat wij ons even lekker kunnen opfrissen. Om 17.15 is het tea-time, wij mogen kiezen uit koffie of thee en dan is er allerlei lekkers bij. Dan stelt Beto de crew officieel voor, Kokkie heet eigenlijk Jesting. En ook het programma voor morgen: om 6.15 worden wij gewekt met coca thee, ontbijt om 6.45 en uiterlijk om 7.30 vertrekken. Morgen zal een zware dag worden; wij moeten een pass over van 4500!!!!! Meter, en dat moment ligt al voor de lunch.

Wij worden nu geroepen voor het avondeten, hetgeen alweer zo'n feest is, weer een lekker soepje, gekookte kippenbout met een sausje, macaroni met groenten erdoor, en banaan flambé met pisco sour, alsof wij bij de Librije zitten.

Tijdens het flamberen viel ineens de stroom uit, maar daar zitten zij niet mee: met het grote koksmes wordt hier en daar wat draad weggesneden ( stroom staat er gewoon op), en voilà, hij doet het weer.

Na de thee krijgen wij water mee om onze tanden te poetsen en om 19.45 liggen wij in onze tent! Wij horen de mannen nog opruimen, terwijl de gids al ligt te snurken. K hoop maar dat ik niet te vaak hoef te plassen, want dat is ook een expeditie!

Wordt vervolgd!

Zaterdag 24 november; 2e dag van de trail

Omdat wij gisteravond al zo vroeg in bed lagen èn ook gelijk sliepen, waren wij om 23.30 al klaar wakker en klaar met slapen, in de veronderstelling dat het een uur of 4 zou zijn. Afijn, dat was om 03.00 wéér het geval en om 5.45 zijn wij er maar uitgegaan, want wij hoorden al zoveel gerommel. Wij werden verrast met coca thee maar die hebben wij stiekem weggekiept. Kokkie had me toch weer een lekker ontbijtje gemaakt, met groente omelet, geroosterde broodjes, koffie en wat heb je nog meer nodig?

Om exact 7.30 gingen wij van start, en het ging gelijk alweer mooi stijl omhoog. Pfff, wij zijn wel z10 x dood gegaan onderweg en hebben onszelf zó vaak afgevraagd waarom wij dit eigenlijk wilden, en op een gegeven moment kon ik gewoon geen lucht meer krijgen; de lucht is natuurlijk een stuk ijler hierboven! Gelukkig hield Beto ons goed in de gaten en vroeg telkens of het nog ging en of wij het gingen redden, anders was er een plan B, zei hij. Na even te hebben gerust zijn wij weer verder gegaan en Beto lette ook goed op onze ademhaling: 1 stap inademen door de neus, de volgende stap uitademen door je mond. Het was ècht zwaar! Oh en dan mijn kanjer, Gj, vertrok geen spier hè, gewoon stug doorgaan, en mij maar moed inspreken, ah, fantastisch gewoon.

En dan komt het moment dat Beto zegt en wijst: dáár is het, en het was nog ongev. 200 mtr naar die 4500 meter!

Oh, en dan ben je daar en dat is zo'n fantastisch moment, gewoon emotioneel: je hebt het gered, je hebt het samen gered, ondanks dat het echt zo ontzettend zwaar was en dat is zo'n geweldig gevoel, daar word je zo blij van!

Foto's maken natuurlijk, en als wij nog een stukje door moeten lopen om tot de lunchplek te komen, wachten daar onze jongens ons op: high five, big hugs, kortom, echt zó mooi joh, alsof wij Olympisch Goud gewonnen hebben! Ook vond ik het best emotioneel: gewoon, de schoonheid van de natuur, de grote armoede waarin de mensen hier leven ( denken wij, misschien vinden zij dat zelf helemaal niet zo)en dan die kindjes, zoals zij eruit zien: smoezelige gezichtjes, pikzwarte, blote voetjes, gekleurde kleertjes met allerlei vlekken, dikke snotterbellen onderaan de neus en dan zo blij zijn met een broodje!

Ik had daar van tevoren beter over na moeten denken, dan had ik iets anders mee kunnen nemen voor ze, nou ja, t is niet anders.

Afijn, s middags om 16.00 waren wij bij onze campsite, in Patacancha. Onze tent stond al netjes klaar, met matras en slaapzak erin, oh zo fijn. En dan brengen ze je gelijk weer een teiltje met warm water zodat jeje een beetje kan opfrissen.

Om 17.15 weer thee met allerlei lekkers en om 18.30 avondeten.

O ja, toen wij aankwamen op de campsite stond er iemand die water verkocht en dat kwam prima uit, want dat van ons was op. Wij wilden 3 flesjes, maar die man wist toen niet hoeveel wij moesten betalen, en ook niet hoeveel geld hij terug moest geven. Het blijkt dus, dat het overgrote deel analfabeet is. Tja..

Maar het was weer een geweldige dag vandaag, ondanks het enorme afzien, wat je zo vergeten bent trouwens, lama's alpaca's, een Andese specht, we hebben ze allemaal gezien.

Om 20.00 liggen wij alweer lekker in onze tent.

Morgen de laatste 15 km, maar dat is bergafwaarts.( wij liggen nu op 3700 meter trouwens).

Wordt morgen weer vervolgd.

Zondag 25 november. De 3e dag van de trail

Wij zijn alweer vroeg wakker, mede doordat er muziek vanuit het dorp beneden tot hier doorklinkt. Wij wachten nog tot het 06.00 is en gaan er dan uit. Gelijk komen ze aanzetten met een teiltje warm water zodat wij ons kunnen wassen. Op deze kampeerplek is trouwens een normaal toilet, inclusief stromend water, dus das wel luxe vergeleken met die schietgaten van gister. Wij ruimen onze spullen op, ontbijten, ( Kokkie heeft lekkere pannenkoekjes gemaakt) en het moment van afscheid van de mannen is gekomen: wij lopen naar Ollantaytambo, en straks komt een busje de spullen ophalen die met Kokkie mee teruggaan naar Cuzco. Afscheid nemen is nooit leuk en nu zeker niet; wij hebben echt twee fantastische dagen met ze gehad!
Wij lopen via " de weg" dat wil zeggen een veredeld zandpad vol met kuilen, maar hier kan ook een auto of bus langskomen, vandaar.

Wel weer een mooie weg om te lopen en het verkeer dat ons tegemoet of achterop komt kan je op 1 hand tellen; het zijn voornl.  schapenhouders met hun schapen of families die weet ik waar heen gaan. Het is 15 km tot Olantaytambo en bijna daar aangekomen, worden wij opgepikt door het busje wat ons naar het station brengt. Beto regelt nog onze treintickets voor naar Aqua Calientes, en dan zeggen wij ook hem gedag. Hij wijst ons nog waar wij onze bagage kunnen storen, zodat wij daar niet de hele tijd mee rond hoeven lopen. Kokkie de schat heeft ons ook nog een lunch meegegeven! Wij hebben nu nog een paar uur de tijd voordat wij weer bij de rest van het gezelschap zijn, m.u.v. Hans, want die loopt een 4- daagse trail.

Beto vertelde trouwens, dat de Inca trail in 2013 is uitgeroepen tot Unesco Wereld erfgoed en het omvat 60.000 km aan trail, die is verdeeld in secties. Het hangt er ook vanaf waar je je trail begint, dan wordt de trail vaak daar naar vernoemd, maar het zijn dus allemaal Inca Trail. Het doet ook niets af aan de moeilijkheidsgraad ( wat wij dachten), want ons hoogste punt was dus 4500 meter, terwijl de trail die Hans loopt "slechts" op 4200 mtr komt, dus het hangt puur af van de route.

Wij lopen in Olantaytambo in de veronderstelling dat de rest van de groep nog moet komen maar ineens staat Elly daar te zwaaien, samen met Simone en Guido.  Een hartelijk weerzien en zij wilden alles weten. De groep had afgesproken om 11.30 te verzamelen maar wij hadden ons kaartje al, dus wij konden nog mooi even koffie drinken, en zijn daarna naar het station teruggelopen. Een mooi plaatsje dit, met heel veel hostels, backpacker-onderkomens, hotels; iedereen die hier komt, komt of gaat naar Machu Picchu. Het lijkt wel het eerst dorp waar wij komen, wat "af" is, waar de huizen klaar zijn, alles ziet er mooi uit.

In een schitterende wachtruimte van het station eten wij onze lunch: nasi met heerlijk kipfilet, pakje drinken, biscuits en een appel. Wat heeft Kokkie dit weer fantastisch gedaan, dit is echt boffen.
Zodra wij dit ophebben, gaan wij onze bagage halen en dan zegt d spoorwegambtenaar dat wij naar de wagon kunnen gaan. Terwijl wij naar d wagon lopen, zien wij de rest van de groep achtr het hek staan wachten. Je ziet ze denken: hoe kan dat nou?

In de trein zien wij Mery ook weer en ook zij is oprecht blij ons weer te zien, en wederzijds natuurlijk.
De trein naar Aqua Calientes vertrekt om 12.55 en doet er 1,5 à 2 uur over om er te komen. Kitty wil ook ons hele verhaal horen, evenals Mark, de Duitse reisleider, die ons al de hele reis achtervolgt.

Jammer dat er geen achterbalkon op de trein is, das altijd leuk voor de foto’s, maar helaas. Naast ons zitten twee koppels: een uit Nieuw Zeeland, en het andere koppel komt uit Canada, en zij maken de reis zo'n beetje andersom, zij komen net terug uit de jungle. Bij aankomst in Aqua Calientes lopen wij naar ons hotel. De kamers worden verdeeld en de onze blijkt geen raam t hebben: dit kan natuurlijk niet als je net drie dagen in de openlucht geweest bent. Gelukkig wordt dit probleem snel verholpen

(ten koste van Hannie en Margreet trouwens, haha)en wij gaan heerlijk douchen! Wat kan dat lekker zijn!
Lekker allemaal schone kleren aan en gaan het stadje even in, drinken koffie met Mery en spreken af met haar, Guido en Simone ´ s avonds te gaan eten.

Morgenochtend om 06.00 vertrekt de bus naar Machu Picchu en het ontbijt is vanaf 05.00! Om 20.00 liggen wij alweer in bed en slapen als marmotten!

Maandag 26 november

5.00 ontbijt, 6.00 vertrek met de bus naar MP. Ondanks het vroege uur, is het er al een gekkenhuis.
Wij hebben een super enthousiaste gids die met veel elan overal over weet te vertellen. Heel indrukwekkend allemaal; ook de ambiance: dan weer trekt het helemaal dicht met mist, het volgende moment schijnt de zon en breekt alles open, zo mooi dan!

Als je eenmaal binnen bent, mag je niet zomaar meer naar buiten, tenminste, als je erna nog terug wilt. Heel bizar is ook dat er geen toiletten zijn, die zijn buiten de gate. Overal lopen suppoosten, dus wildplassen zit er ook niet in, maar hé, e moet natuurlijk wel geplast worden. Dus wij via de route richting exit. Omdat wij dan toch buiten zijn, drinken we gelijk koffie en doen of we gek zijn en gaan weer in de rij staan om naar binnen t gaan. De dame aan de poort begint een heel verhaal af t steken als Gj zijn intreekaart laat zien ( Wij begrepen heus wel dat ze zei, dat, als je eruit gaat, je er niet meer in mag, blablabla) en Gj zegt gewoon: ok, gracias, en loopt gewoon door! Die vrouw kijkt heel verbaasd naar mij, en ik zeg: ik hoor er ook bij, dus: gracias, en hup, ik ook naar binnen! Toen hebben wij nog heerlijk op ons gemak daar rond kunnen kijken en genieten van al dit indrukwekkends, want dat is het! Ook bij het hoogste punt, richting de zonnepoort, die wij nog een stuk opgelopen zijn, daar is het “recinto del guardian”. Hier hebben wij heerlijk even gezeten en mooi van ons af gekeken. Via de bewegwijzering lopen wij dan richting uitgang en kunnen eigenlijk gelijk de bus in richting Aqua Calientes. Om 14.30 moeten wij verzamelen bij het hotel, want de trein naar Cuzco vertrekt om 15.20. Deze reis zou 3,5 uur duren! Pfff, wij zitten in de coupé met allemaal Italianen, wat een luidruchtig volk is dat zeg! Het is al pikdonker als wij in Cusco aankomen, en door d blikseminslag is de stroom uitgevallen in een deel van de stad.

Naar ons idee zitten wij wel een half uur in de taxi, maar komen dan eindelijk bij ons hotel aan. Het regent echt pijpenstelen, maar gelukkig is er een fantastisch restaurant naast ons hotel, dus daar gaan wij met z’n allen eten.

Net als wij sleutels uitgedeeld krijgen, komt Hans ook terug van z’n trail, met helemaal het eind in de bek. Hij wil niet meer mee eten, en de verhalen komen morgen wel.

Ik kan mij er iets bij voorstellen!

Morgen brengen wij nog een dag door in Cuzco, die wij vrij kunnen besteden, dus das fijn!

Dinsdag 27 november

Om 07.00 worden wij wakker door fanfaremuziek die van buiten komt. Wij kijken uit het raam en zien half een soort van ceremonieel gebeuren met betrekking tot de nationale politie van Peru.

Wij schieten iets aan en gaan naar de 5 e verdieping, waar de ontbijtzaal is, om daar vanaf het balkon te kijken.
Het blijkt idd een ceremonie te zijn voor de nationale politie, het volkslied wordt gespeeld, en er wordt eer betuigd; geen idee aan wie. Om 7.45 is het spektakel afgelopen en wij gaan nog even slapen, maar wakker is wakker en om 8.30 gaan wij eruit.

Aan het ontbijt treffen wij Hans, die gisteren is teruggekomen van zijn Inca trail en wij hebben elkaar natuurlijk heel veel te vertellen.

Wij trekken de rest van de dag met elkaar op; eerst Cusco in om nog wat dingetjes te kopen voor als wij morgen de jungle in gaan, en Hans is zijn leesbril kwijt, dus er moet een nieuwe komen.

Dan drinken wij koffie met iets lekkers erbij ( wij komen er achter dat de eigenaar een nl is,) en gaan dan met de taxi naar Sacsayhuaman( in d volksmond: sexy woman). Dit is en geologisch park, waar ook allerlei Inca opgravingen t zien zijn. Eigenlijk niet alleen opgravingen, maar ook overblijfselen van nederzettingen, en de Inca's waren hun tijd echt al ver vooruit. Als je ziet hoe die stenen in elkaar passen, gewoon feilloos, dan denk ik: hoe kàn dit? Afijn, dit was ook weer super de moeite waard; wij hebben hier zeker 2,5 uur doorgebracht. Wij ontmoetten een echtpaar uit Australie, raakten ermee aan de praat, en ach, wat een leuke ontmoetingen kan je dan toch hebben! Wij gaan met de taxi weer terug naar het centrum ( gelukkig zijn wij op de heenweg mooi genaaid door de taxi chauffeur, maar hé, das fijn, daarom zijn wij ook hier gekomen!:), en drinken in het centrum nog maar eens koffie met iets erbij.

Dan lopen wij richting ons hotel, ik loop vooruit, want ik wil m’n verhaal nog bijwerken tot en met vandaag; morgen gaan wij tot en met zaterdag naar de Amazone-jungle. Hier is mondjesmaat elektra, al helemaal geen wifi, dus tot zaterdag even niets meer van het front! Dus vandaar dat ik het zover mogelijk bijgewerkt wil hebben.

Gj vraagt nog: weet je waar het hotel is? ( ha, hij kent mij en weet hoe het met mijn richtinggevoel zit, en dat ik totaal nooit weet van welke kant ik gekomen ben).

Ik loop een stuk en ik denk: hier zijn wij vanochtend toch niet geweest? T is goed dat Gj mij in de gaten hield, want hij stond al op afstand te zwaaien, goh, wat ben ik toch een sukkel hierin!

Afijn, goed aangekomen, alles bijgewerkt, en s avonds lekker wezen eten bij de buren, waar wij gister ook zo lekker gegeten hebben. Mery zat daar al, dus wij zijn gezellig bij haar gaan zitten.

Morgen vertrekken wij om 8.00 vanaf het vliegveld hier naar Porto Maldonado, een vlucht van 50 min of zo.
Zoals gezegd is daar mondjesmaat elektra en geen wifi, dus even wachten tot zaterdag, als wij daarvandaan terugkomen.
Wij komen 's morgens dan aan op het vliegveld in Lima, hebben dan nog de dag en in de avond vliegen wij weer terug naar huis, en das ook weer fijn!

Woensdag 28 november- zaterdag 01 december 2018 : De Amazone jungle

 Wo 27 nov. t/m za 1 dec: Porto Maldonado

Wij ontbijten om 7.00 en vetrekken om 8.00 naar het vliegveld van Cuzco; wij hebben een binnenlandse vlucht naar Porto Maldonado, voor een verblijf van 4 dagen in de Amazone-jungle, heel spannend!

Onze zorg nu is, of de koffers niet te zwaar zijn, want er zit volgens mij wel 5 kg stenen in( " gevonden" tijdens onze Inca trail, echt zo mooi van structuur en kleur, t is net  onze nieuwe vloer, haha)

Gelukkig gaat het allemaal goed, wij hebben zelfs nog speling. De vlucht heeft inmiddels wel vertraging; nu vertrekken wij om 10.35. Afijn, eerst maar eens koffie erin en dan maar afwachten.

Ik moet heel eerlijk bekennen dat een enkele persoon ons aardig op de zenuwen begint te werken; wij zijn geloof ik toch niet zo van die groepsreizen-mensen, hoewel iedereen vindt dat wij uitermate geschikt zijn om het iedereen naar de zin te maken, maar zij!... Altijd haantje de voorste, altijd alles beter weten, en het willen bewijzen dat ze geen hulp van iemand nodig heeft, gatver!

Uiteindelijk vertrekken wij om 11.00 en wij landen om 11.35. Oh, Gj zat naast een vrouwtje met een baby van 2 weken oud, en zij vroeg aan Gj of hij dat kind ff vast wilde houden! Zo'n lelijk kind, maar wel schattig!

Buiten de luchthaven worden wij opgewacht door Hugo, onze gids voor de komende dagen. Ik vind dat hij er uitziet als Louis Suarez, ( gewoon, om er een beeld bij te krijgen) maar daar zijn de meningen over verdeeld. Wij rijden naar zijn kantoor en krijgen daar allemaal een canvas zak voor onze kleding; de rest van de bagage blijft hier achter.

Als iedereen klaar is met ompakken rijden wij naar de haven: hier ligt de boot klaar, waar wij nog 3 uur mee moeten varen om bij de Lodge, de Explore Inn te komen. In de boot zitten aan weerszijden banken en er is een overkapping. Wij varen trouwens niet op de Amazone, maar op de Tambopata-river.

Pff, het is hier echt tropisch warm, 32 gr en een heel hoge luchtvochtigheid, dus lekker klam. Hugo heeft al een paar keer gezegd dat wij ons goed moeten insmeren tegen de muskieto's.

Alleen al de geluiden die wij nu horen, echt oerwoudgeluiden: vogels, insecten, geen idee wat het allemaal is maar oh, wat is dat mooi om te horen.

En dan komen wij bij de lodge, of liever: in het paradijs! Niet te beschrijven, zulke mooie kleuren aan bloemen en planten, en nu hoor je de geluiden nog beter!

En dan hoe dit alles opgezet is: mooie bamboe huisjes met rieten daken. Er is een soort hoofdgebouw, waar wij zullen eten en waar de bar is, de eettafels hebben van die stoelen als boomstammen, wel met rugleuning, er is een koffiehoek, in het midden een grote pilaar met een grote jerrycan met "goed" water, waar wij altijd onze flesjes kunnen bijvullen. In een vierkant, met een mooi grasveld met bloemen in het midden, de huisjes er omheen. De bungalows zijn een lang gebouw, met daarin 4 of 6 huisjes, rieten dak, en dan zitten er een soort van dakkapel in, een mooie brede veranda, overdekt, met een speels hekwerk van boomstam en hangmatten en een manou bank. De deur is geheel bekleed met horrengaas, en dan rechts: 2- persoonsbedden met een klamboe erboven, er hangt een grote ventilator die aan kan van 17.00-22.00, want dan is er stroom. Dan kijk je zó het oerwoud in, want dan zit er een wand, ook weer helemaal bekleed met horrengaas, dus een soort van doorzon, zeg maar. Het lijkt allemaal redelijk insect-vrij maar dat moet nog blijken. Er is ook een badkamer met wastafel, toilet en een joekel van een douche met alleen koud water, das dan een beetje jammer. Wij en Hans zitten aan deze arm; de rest zit aan een andere arm met huisjes.

Om 18.30 maken wij in het pikkedonker nog een junglewandeling, rond het park, onder begeleiding van Hugo, wij zien van alles, allerlei kruipbeesten, een slang en ook een tarantula,  dit is echt waanzinnig!

Gelukkig heeft iedereen bij aankomst regenlaarzen gekregen en dat is echt nodig.

In het hoofdgebouw moet iedereen z’n schoenen of laarzen uitdoen, dus het lijkt allemaal heel huiselijk, want iedereen loopt op blote voeten of op z’n sokken.

Om 19.30 waren wij weer terug en hebben heerlijk gegeten.  Omdat om 22.00 de elektra er af gaat, gaat iedereen redelijk op tijd naar zijn bungalow om te douchen, lekker koud!!

Donderdag 29 november

Wij ontbijten om 05.00uur, het lijkt wel steeds vroeger te worden! Om 5.30 varen wij eerst een half uurtje, dan is het ongev.  20 min lopen naar het meer: les 3 Chimbadas.

Onderweg zien wij gewoon aapjes! Het meer is trouwens een natuurlijk ontstaan meer, waar wij met een catamaran zullen gaan varen in de hoop dat wij vogels of andere dieren zullen spotten. Gelukkig is het ook droog geworden, want toen wij vertrokken regende het als een malle! Dat kan dan ook zo weer over zijn,  dat blijkt wel.

Wij zien allerlei vogels waarvan ik de naam niet weet, en als ik de naam hoor, kan ik hem niet eens uitspreken, maar ze zijn prachtig in ieder geval.

Rond 10.15 zijn wij weer terug bij de lodge en dan is het tijd voor koffie. Wij hebben "vrij" tot 12.00 want dan is de lunch. s middags staat er een uitkijktoren op het programma, 150 traptreden omhoog, maar daar hebben wij ff geen zin is, dus wij houden onze eigen expeditie rondom de lodge. Wij krijgen een privérondleiding van de manager, èn wij zien nog een possum. Uiteraard moest de hangmat ook uitgeprobeerd worden. Als iedereen weer terug is, drinken wij gezellig iets en dat is altijd wel gezellig. Wij gaan ons daarna douchen; ook al is de temperatuur tropisch, met koud water douchen is best fris, maar je knapt er zó van op!

Na het eten wordt het programma van morgen besproken en rond 21.00 verdwijnt iedereen naar z’n huisje; niet erg want wij moeten alweer om 05.00 verzamelen.

Vrijdag 30 november

Om 5.00 verzamelen en na een klein stukje varen komen wij bij een vogel spotplaats.

Wij hopen hier ara's en parrots te zien; hier is een kleiwand, en deze klei wordt gegeten door deze vogels. Dit eten zij, omdat er in de noten die zij eten, een soort van gif zit en door de klei worden ze weer ontgiftigd, zeg maar.

Wij zien erg mooie exemplaren, en ook zien wij een aantal wevers, een geel-bruin/zwarte vogel, die een heel bijzonder geluid maken.

Om 08.00 zijn wij wee terug bij de lodge en gaan wij ontbijten. Om 10.00 is er een jungle wandeling en die Hugo weet zo ontzettend veel te vertellen, en gewoon leuk ook, met veel passie, dus het is heerlijk om hem te horen vertellen.

De lunch is om 13.00 uur en in de middag bezoeken wij een lokale farm: ook weer zo leuk: ananassen, cacao bonen proeven ( heerlijk, heel bijzondere smaak),passievrucht, suikerriet, avocado, de wereld aan bananen, kortom, weer erg interessant. Ondertussen is het alweer bijna donker en wij gaan nog kaaimannen spotten. Omdat het ondertussen toch wel behoorlijk geregend heeft, is de rivier gestegen, en zie je de kaaimannen veel lastiger. Toch hebben wij geluk en zien wij een kleintje, vlgs Hugo is hij een jaar of 5( ze kunnen wel 80 worden).

Het weerlicht als een malle en dat geeft prachtige luchten.

En dan is onze laatste avond aangebroken. Gertjan en Hans zijn bij iedereen langs geweest om wat in te zamelen voor Kitty. Hans doet er een speech bij en Kitty bedankt ons weer op haar beurt en biedt ons namens Djooser een drankje aan.
Ook nu gaat gewoon om 22.00 de stroom eraf.

Zaterdag 1 november

Wij worden deze nacht een paar keer wakker van de harde regen; mèn, wat kan het hier te keer gaan zeg! Alles verandert ook gelijk in een modderpoel.

Om 6.15 gaan wij eruit; lekker nog een keer koud douchen, om 7.00 ontbijten en om 08.00 zit iedereen in de boot (tussen de buien door). Wij hebben wat het weer betreft ook wel  heel  erg geluk gehad hoor; misschien alles bij elkaar totaal 1 dagen regen!

Het water in de rivier is zeker 2 meter gestegen; wij hebben nu slechts 2 uur nodig om in Porto Maldonado te komen; stroomafwaarts, mooi snel.

Hier aangekomen gaan wij weer naar het kantoortje, kunnen onze kleding omwisselen en de koffers weer herzien en dan door naar de luchthaven. Het is nog mooi tropisch warm zeg, pffff alles plakt alweer. Om 12.45  vertrekt onze vlucht met een tussenstop in Cuzco naar Lima;

Daar moeten wij dan nog 6 uren wachten tot onze vlucht om 21.30 naar Amsterdam vertrekt.

Om 14.45 landen wij in Amsterdam waar Joyce en Freek ons op staan te wachten; Dit is het allermooiste van op reis gaan: thuis komen!

Wat hèbben wij het fijn, fantastisch, super geweldig gehad; wat een mooie ervaring die niemand ons afneemt; weer heel bijzondere, lieve, aardige mensen ontmoet en wij hebben ons vaak gerealiseerd hoe rijk wij eigenlijk zijn met alles wat wij hebben en dat alles eigenlijk zo vanzelfsprekend is voor ons, toch?

Bekijk de rondreis Peru met Amazone.

Klantwaardering

8,9

Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser....
Prachtige reis beleefd! Alles tip top geregeld door Djoser. Je kan in 2 weken écht wel de hoogtepunten van Peru zien en ten volle genieten van dit mooie land. Ik raad deze reis 100% zeker aan. Een pluim voor Djoser!

Krystina - 10,0
Terug naar boven