Sri Lanka & Malediven

Reizigersdagboek Sri Lanka & de Malediven

Dag 2 Amsterdam – Colombo

Om 7 uur opgestaan na een nacht in een luxueus breed bed en een kamer met airco. Zullen we voorlopig niet meer hebben. Na het ontbijt weg uit Colombo, richting Kurunegala. Na een uurtje de eerste stop. Bij een kraampje langs de weg worden vakkundig een paar ananassen geschild, bestrooid met currypoeder en uitgedeeld. Heel lekker, sappig. Langs de weg veel kleine middenstanders. Alles wordt verkocht: losse auto-onderdelen van banken tot cabines van busjes, alle soorten fruit, houtzagerijen, meubels, kleding. De volgende stop is bij een winkeltje waar oranje kokosnoten verkocht worden. Kapje eraf en met een rietje het water eruit drinken. Zelf vind ik het niet lekker, maar het schijnt goed te zijn tegen maag- en darmklachten. Op de grond liggen cashewnoten te drogen. We mogen ze ook proeven, zijn lekker pittig. Dankbaar maken we ook gebruik van de sanitaire voorzieningen. Als we bij een rivier stoppen om een foto te maken van de mensen die zich hier net wassen en de was doen, worden we bestormd door een groep kinderen. Ze vinden de Haribo-snoepjes van José erg lekker. Even na Kurunegala lunchen we in een openluchtrestaurant onder de ruisende bamboe. Het is warm, ± 40 ºC, in de bus is het koeler, ± 30 ºC. Dan verder naar de Aukane Boeddha. Een smalle weg langs kleine dorpjes. Deze regio heeft al lang geen regen meer gehad. Misschien weer in oktober. Veel huisjes zijn van leem met daken van gevlochten palmbladeren. Bij veel huizen een grote waterput. We zien veel mensen zich wassen bij zo’n put of in een rivier/poel. Een proper volk, de Singalezen! Bij de Boeddha moeten de schoenen uit. Met een temperatuur van 40 ºC is de grond meer dan warm onder onze voeten. De Singalezen schijnen er minder moeite mee te hebben. De Boeddha is mooi, met een heel sereen gezicht. Op het altaar ervoor liggen de geofferde lotusbloemen. Een grote plataan hangt vol kleurige vlaggetjes. Bij de uitgang worden we door een monnik op thee getrakteerd. Eerst een brokje gecarameliseerde palmsuikersiroop afbijten en dan een slokje thee erbij. Dit neemt de bittere smaak van de sterke thee weg. Op weg naar het hotel stoppen we bij een slijterij. Omdat het hotel op heilige grond staat mogen ze geen alcohol verkopen. Ze mogen het wel voor ons koelen. We krijgen in het hotel eerst een fruitsapje en dan de sleutel van onze kamer. Wij krijgen één van de oudste kamers maar het is nu overal warm dus dat maakt niets uit. We kunnen douchen en slapen. Na een snelle douche naar de eetzaal. Aan de tafel naast ons zit de Djoser-groep die een dag op ons vóór ligt. Het eten is lekker: rijst en curry en voor de iets gevoeligeren onder ons: vis. Als toetje curd (buffelyoghurt) met palmsuikersiroop, ijs of fruitsalade. Daarna begeven we ons naar het dakterras met de eerder genoemde alcoholische dranken. Hier waait het lekker en zitten we nog een uurtje te kletsen. Om ons heen de geluiden van de dieren. Dan proberen te slapen onder de klamboe.

Dag 4 Anuradhapura, Mihintale,

Na het ontbijt op een doorleefd tafelkleed op de fiets naar de ruïnes van Anuradhapura. Na passen en meten om een goede maat fiets te vinden gingen we op pad naar de eerste Koningsstad van Sri Lanka. Veel apen die daar letterlijk uit je hand eten. De tempel van de Bodhi-boom is één van de heiligste plaatsen op het eiland. De stek van de Bodhi-boom is meegebracht vanuit India (Bodh Gaya). Het verhaal gaat dat Boeddha de verlichting vond onder die Bodhi-boom. Van de vele andere bouwwerken is er geen een meer in de oorspronkelijke staat, maar wordt nu met hulp van Unesco gerestaureerd. De destijds grootste dagoba van de wereld is 110 meter hoog, met een diameter van 95 meter. Het wordt ieder jaar wit gemaakt (in 2 maanden). Het platform wordt gedragen door 344 gepleisterde olifanten. Heel indrukwekkend. Ook zijn we door de “tempel van de tand” gelopen. Weer terug naar ons Resthouse in Anuradhapura, op de fiets. Gestopt bij de water­buffels om te fotograferen. ’s Middags in de dependance van het hotel geluncht en lekker gezwommen. Een welkome afwisseling. Eind van de middag op weg naar Mihintale. Eerst een soort “jammer”-gevoel, het was heerlijk aan het zwembad, maar onder leiding van de gids Ruan kregen we een heel goed idee hoe de monniken vroeger leefden, baden en waar ze gingen mediteren (onder een enorm rotsblok). Ook hoe en waar vandaan de rijst met curry kwam. Werd opgeslagen in bassins (2000 à 3000 monniken). Er zijn op dit moment 3 zieken. We hopen dat ze weer gauw opgeknapt zijn. In het hotel à la carte gegeten. Dit moesten we reeds vanmiddag doorgeven, zodat er gericht boodschappen gedaan konden worden. Op 20.00 uur precies werd het diner geserveerd, terwijl nog niet iedereen aan tafel was. Enkele gerechten waren dus koud. De opmerking dat dit “country cooking” is, zullen we niet gauw vergeten. Verder lekker gegeten.

Dag 5 Anuradhapura, Sigiriya, Polonnaruwa,

Vandaag vertrekken we om 8.00 uur uit het Resthouse in Anuradhapura. We gaan op weg naar Sigiriya: de Leeuwenrots. Deze is 200 meter hoog. Het wordt dus een flinke klim en het is weer erg warm. Er zijn 3 mensen die beneden in een resthouse blijven, verder gaat iedereen het proberen. We hebben weer onze eigen gids, alleen praat deze iets onduidelijker engels. Totaal zijn het meer dan 1000 treden! Dus genoeg water meenemen! Eerst wandelen we door de tuinen die er omheen liggen en iedereen neemt foto’s. Dan beginnen we aan de beklimming. Het eerste stuk is nog in de schaduw, maar het is toch wel zwaar. Ieder in zijn eigen tempo. Tussendoor vertelt de gids het een en ander. Wanneer we op een kwart van de beklimming zijn, denkt iedereen dat we al op de helft zijn, maar helaas … De uitzichten die je ziet worden steeds mooier. Veel foto’s.. Op de helft: er zijn wat mensen die het niet meer zien zitten om naar boven te gaan, het laatste stuk is ook pal in de zon! Maar diegenen die er toch aan beginnen worden beloond als ze boven aankomen: echt een schitterend uitzicht over meren, jungle, velden, bergen, heel erg mooi. Dit was zeker de moeite waard! Uitrusten en weer naar beneden. Is een stuk gemakkelijker. Weer de bus in. Even tussendoor (vergeten namelijk): voordat we bij de Sigiriyarots zijn aangekomen, zijn we nog bij een batikwinkel gestopt en hier werd aan ons uitgelegd hoe dat proces in elkaar steekt. Daarna werden we natuurlijk naar de winkel geleid om wat te kopen. Er is ook een aantal mensen die iets kopen. Maar dit was een korte tussenstop. Na de beklimming gaan we de bus in op weg naar de lunch en daarna kun je voor een massage kiezen of voor een rit op een olifant. De meeste mensen kiezen voor de olifantenrit. We worden na de lunch naar de plek gebracht, maar er zijn 2 olifanten voor 14 mensen. Dat kan dus niet! Er wordt uiteindelijk een 3e olifant besteld, maar dit duurt ook erg lang voordat deze komt dus besluiten we om terug te gaan. Daar aangekomen zijn er nog een aantal mensen bezig met massage en omdat José het zo vervelend voor de “olifantengroep” vindt, biedt ze ons allemaal een voetmassage aan. Dit wordt door iedereen met open armen ontvangen: erg relaxed! En veel olie!! Nu bij het hotel aangekomen en lekker dobberen in het zwembad. Er komt een donkere lucht aan: regen?? Om 19.30 uur eten bestellen en om 20.00 uur eten, we gokken nog op buiten eten. 22.00 uur: gegeten om 21.00 uur, om 20.10 uur besteld, droog gebleven, alleen flitsen, lekker gegeten, op naar morgen!

Dag 6 Polonnaruwa,

Vandaag gaan we Polonnaruwa verkennen en dat doen we weer per fiets. Dit keer mountainbikes (de meeste althans) en in betere conditie dan in Anuradhapura! Onze gids heet Rohan en hij gaat op de motor voorop, wat we wel een beetje jammer vinden! Onze eerste stop is bij het koninklijk paleis, een gebouw van oorspronkelijk zeven verdiepingen waarvan er nog twee en een granieten trap over zijn. Hier komen we de eerste eekhoorn tegen, schattige grijze kleine diertjes. Bij het paleis zijn verder nog restanten van de omringende muur en een “audience hall” met twee mooie leeuwen bij de ingang. De gids houdt er een stevig tempo in en we gaan weer op weg. Volgende stop is een plaats die in de Lonely Planet wordt aangegeven met “Polonnaruwa Quadrangle” (maar er is vast ook een mooie Nederlandse naam voor). Hier staan een aantal verschillende gebouwen bij elkaar, waaronder een tempel met Hindu invloeden, een tempel met Cambodjaanse invloeden en een ronde tempel met vier ingangen en een Boeddha’s in elke windrichting. De temperatuur begon inmiddels aardig op te lopen, maar gelukkig was er wel wind tijdens het fietsen. Na een bezoek aan een grote dagoba kwamen we op een van de beroemdste plekken van Sri Lanka: Gal Vihara, met een prachtige 14 meter lange, liggende Boeddha. Overigens viel het vandaag wel op dat de verkopers van armbandjes, ansichtkaarten, etc. wat opdringeriger waren dan eerder. Erg gelachen om “goedkoper dan Hema/Zeeman/Aldi”. Tot slot het Archeologisch Museum wat erg de moeite waard was en niet alleen vanwege de airconditioning! Hier waren naast een heleboel beelden, potten en gereedschap ook een aantal houten modellen van de paleizen te zien. Hierdoor waren de beelden van eerder op de dag beter te plaatsen. Na de frisse airco was de hitte buiten een klap in je gezicht. Er was nog een laatste boeddhabeeld te zien, maar de meesten haakten af en gingen naar het hotel. (Hierna was ikzelf total loss! De rest heb ik van anderen). Na de lunch vertrok de bus naar een houtsnijwerkplaats waar een korte demonstratie werd gegeven en uiteraard het nodige is ingekocht. ’s Middags koos een klein groepje ervoor om rustig bij het hotel te blijven, de rest is met de boot weggegaan om wilde olifanten te zoeken. Daarvoor werden een aantal bootjes (lijkend op catamarans) aan elkaar vastgebonden. Op het meer was de droogte goed te merken want het water was heel ondiep en de bootjes schuurden geregeld over de grond. Maar helaas: geen olifanten. Hoezeer ze ook de achterblijvers er naderhand van probeerden te overtuigen dat ze 18 olifanten en 6 kleintjes hadden gezien. Er waren wel veel andere dieren waaronder buffels, veel vogels en veel mosselen op de droge stukken van het meer. ‘s Avonds hadden we iets heel speciaals, namelijk een buffet aan de rand van het meer vlak bij het hotel en een voorstelling door Veda’s; de oorspronkelijke bewoners van Sri Lanka. Er leven nog ongeveer 15 families op de oorspronkelijke manier, maar van de jacht kunnen ze niet meer leven. Het was erg indrukwekkend. De gezangen, de dansen en het boogschieten. Iedereen werd met een beetje water en wat kruiden ”gezegend”. Het zijn alleen mannen (de vrouwen komen niet buiten het dorp) met lange baarden en haren, met een lendendoek om en een bijl over hun schouder. Handen en voeten zijn absoluut vuurvast! Een kom van aardewerk die al een uurtje op het vuur stond werd gewoon vastgepakt en tot slot dansten ze over de restanten van het kampvuur. Dat kon Erik niet weerstaan en ook hij ging na afloop over de houtskool heen! José was wel een beetje ongerust, maar alles is goed afgelopen. No ambulance needed …..

Dag 7 Polonnaruwa, Dambulla, Kandy

Om half negen vertrekken we met de bus naar de rotstempel Dambulla. Daar aangekomen moest ik meteen denken aan de Efteling, maar dan in boeddhistische uitvoering. Een enorme goudkleurige Boeddha en enorme lotusbloemen eronder. Na een redelijke klim komen we bij de grotten aan. Onderweg komen we “schattige” aapjes tegen. Je moet er wel voor uitkijken dat ze je niet bijten, dus niet te dicht in de buurt komen. Hier boven heb je een schitterend uitzicht op het landschap. In totaal gaan we (onder begeleiding van een gids) 5 grotten in. Ook hier moeten de schouders en knieën bedekt zijn en moeten de schoenen uit. De grotten met daarin de boeddha’s en de muur- en plafondschilderingen zijn ca. 2000 jaar oud (renovatie is 700 jaar oud). Degenen die wilden kregen van een monnik een armbandje van wit touw dat geluk moet brengen en werd er voor je gebeden. Om 12.15 uur reden we weer verder naar de kruidentuin, waar we uitleg kregen over de diverse kruiden en hun goede bijwerkingen. Als je de gids moet geloven, zijn het allemaal wondermiddelen. Het was wel interessant om te zien hoe de diverse kruiden groeiden en dat je peper in vier verschillende kleuren kunt krijgen: wit, groen, rood en zwart. We kregen heerlijke cacaomelk met bananenextract en een kopje kruidenthee (helpt tegen flegmatieke situaties én maagstoornissen). Daarna een schouder- en nekmassage met rode olie en een soort balsem. Hier hebben we ook geluncht. Enkelen rice and curry en de rest soep (groente of tomaat) met boterhammen (groente, kip, kaas en ei) en fruit na. Dat smaakte goed. In de winkel kon je nog middeltjes kopen. Een tiental meters verder met de bus gereden, stop voor een hutje voor een kokosdemonstratie. Ze lieten hier zien wat je allemaal met een kokosnoot kunt doen, dat is heel veel. De kokosmelk kun je natuurlijk drinken, de witte rand raspen. Van de schil haalden ze de “haren” af. Hiervan maakten ze o.a. bezems. Ze lieten ook zien hoe ze er touw van maken. Na afloop kregen we allemaal een stuk kokostouw mee. Van de rest van de kokosschil maken ze lepels en potjes. De demonstratie werd grotendeels opgevoerd door een oma met haar kleinkind. Jenny heeft de kinderen nog ballonnen gegeven, superblij waren ze hiermee. Na ca. 1 ¾ uur kwamen aan bij Hotel Thilanka in Kandy (ziet er heel mooi uit). José geeft nog tips wat we morgen kunnen gaan doen, omdat we vanaf nu tot vrijdagmorgen zelf Kandy kunnen gaan verkennen.

Dag 8 Kandy

Vandaag een heerlijke vrije dag in Kandy. Daar zijn we wel aan toe na een druk programma. Gisteravond besloten dat we heerlijk uit zouden slapen, iets waar we ons al de hele week op verheugden. Bij nader inzien toch maar bedacht dat we met 7 malloten om 06.00 uur in de ochtend naar een ceremonie in de Tempel van de Tand gaan. Dus om 05.30 uur stonden met z’n 7-en paraat (Ed, Elsemieke, Cynthia, Erik, Marlous, Ernst-Jan en mijn persoontje). Wat ’n bikkels!!! De ceremonie was echt de moeite waard. Wij waren de enige toeristen, met nog een Singalees gezelschap. Verder lokale bevolking. Veel trommelgeluiden op een bepaald monotoon ritme en mensen die een offer brengen aan Boeddha. Indrukwekkend geluid en indrukwekkend gezicht. Daarna weer terug naar het hotel en op ons gemakje ontbijten. Oh-ja, nog even een belangrijk feit over de tand in de tempel: “de tand werd in de 16e eeuw door de Portugezen veroverd en meegenomen naar Goa. Daar werd de relikwie tot stof verpulverd en verbrand, de as werd in zee gestrooid. Dit was niet het einde van de relikwie. De resten verzamelden zich op de zeebodem en de tand vloog op eigen kracht terug naar Sri Lanka”. Dus eigenlijk zijn we naar iets wezen kijken wat niet bestaat. Nou ja, whatever. Terug naar het ontbijt. Was lekker. Daarna even naar de kamer. Het plan was om gelijk door te gaan naar de stad. Dit ging niet door want er was een bruiloft in het hotel. Was ook erg leuk. Een Singalese bruiloft. De bruiloften van rijke Singalezen worden gevierd in een “sjiek” hotel. Kosten: 4 € p.p. Leuk om te zien. Daarna doorgegaan naar Kandy, lopend. Eerst de markt bekeken. Groenten, kruiden en vlees. Dat hing gewoon in de warmte te stinken. Aangeklampt door een heel vervelend mannetje. Opmerking tussendoor van Jenny: vandaag is het koud, het is maar 30 graden. Die bleef maar achter ons aan lopen. Toen maar een tuk-tuk genomen naar de bank om te pinnen. En naar de supermarkt gelopen. Toen geen zin meer om nog iets te doen. Dus een tuk-tuk terug naar het hotel genomen. Daar wat gedronken en gegeten. Planning was om 13.00 uur bij het zwembad. Natuurlijk totaal niet gelukt. Om 15.30 uur lagen we goed en wel. Uiteindelijk met de hele groep rond het zwembad gelummeld. Boek meegenomen, maar geen tijd om te lezen. Daarna gedoucht en met een groepje gegeten in het restaurant van het hotel. Daarna door naar bed. Ikzelf lekker op tijd: 22.15 uur. Morgen weer vroeg dag.

Dag 9 Kandy, Pinnawela

Om 6.30 uur opgestaan. Ontbijten. Dit is in het Thilanka Hotel goed verzorgd. Vandaag maar weer eens een engels ontbijt van gemaakt. Vertrek om 7.30 uur en zoals alle dagen is iedereen netjes op tijd. Met de bus eerst weer een stuk door de stad, om daarna een rustiger en mooier stuk door de bergen te rijden richting Pinnawela waar het olifantenweeshuis gevestigd is. Ongeveer een half uur rijden. Als eerste gaan we kijken hoe de “kleintjes” de fles krijgen. Ze doen ongeveer 2 seconden over een fles. Onder het afdak bij de moeder staat ook een baby’tje van ± 5 dagen oud. Erg nieuwsgierig en speels. Op een gegeven moment heeft hij/zij bijna de hele kop in een ton met water. Zo’n kleintje heeft meestal problemen met z’n slurfje: wat moet je hier nou mee? We lopen op tijd terug naar de rivier de Maho Oya, waar José voor de hele groep stoelen op een terras heeft gereserveerd (1e rang). Even later komen eerst de stieren (± 4 stuks) naar beneden. Ze zijn allemaal geketend, zodat men ze redelijk in toom kan houden. Dan komen de moeders en het kleinere spul. In totaal zijn het 64 olifanten, waarvan de oudste 35 jaar is en de jongste 3 maanden. In het water spelen de kleintjes met elkaar en de pubers meten kun krachten. We mogen ze ook aanraken (tegen betaling natuurlijk). Zo’n olifant voelt best wel ruw aan en het haar is heel stekelig. Een van de olifanten waar Jenny mee op de foto gaat mist zijn rechter voorvoet. Zij is 2 jaar geleden op een landmijn gaan staan. Ze komt toch nog aardig vooruit. We kunnen best dichtbij blijven zitten, ongeveer op zo’n 3 meter afstand. Echt mooi. Een groep olifanten is er opeens van tussen. Onopgemerkt zijn ze naar de overkant van de rivier gelopen. Daar draaien zich er een paar in de modder, ze worden echter gauw door de (zijn dat olifantenherders?) teruggehaald. We staan nog even bij de grote stier die af en toe een diepe rommel vanuit zijn buik laat horen. Maakt wel indruk. Het is een geweldige ervaring om zonder hekken zo dicht bij zo’n sterk dier te mogen staan. In het naast de rivier gelegen restaurant is een bruiloft begonnen met discomuziek. Staat mooi op ieders video-opnamen. Voor een videocamera moest je zelfs 500 rupees “entree” betalen. Om 11.30 uur lopen we langzaam via diverse souvenirzaken terug naar de bus. De olifanten zijn dan nog steeds in de rivier. We rijden dezelfde weg terug met nog een fotostop bij een prachtig uitzicht over de bergen. Ook hier weer mensen die van alles proberen te verkopen. Wat hun dus ook lukt. We stappen uit bij de Botanische Tuinen waar we lunchen. Duur en niet lekker (jammer). In het park roept en wenkt een tuinman naar ons. Hij heeft een grote schorpioen gevangen. Als we er een foto van maken wil hij geld zien. Tja. Wij hebben om 16.00 uur een massage geboekt, dus kunnen we niet lang in de tuinen blijven. Met een tuk-tuk terug naar het hotel. Afgesproken prijs voor deze rit is 300 rupees. Achteraf vinden we het wel een lange rit en de chauffeur rijdt heel beschaafd en rustig. Dus bij aankomst in het hotel geven we 50 rupees extra, voor zijn kinderen. De massage is heel fijn. Die 45 minuten zijn snel om. Kunnen we er weer een paar dagen tegen. De rest van de groep gaat ’s avonds naar een dansvoorstelling (Kandy dance). We treffen elkaar in “the Pub” in de stad om daar samen te eten. Ik moest het dagboek nog schrijven en doe dit dus lekker op het terras. En zoals elk verhaal bij een olifantenbezoek moet eindigen: hij blies het verhaaltje uit met zijn lange snuit.

Dag 10 Kandy, trein naar Nuwara Eliya

Vandaag stond er een treinreis op het programma. We gingen van Kandy naar Nuwara Eliya (spreek uit Noerelia). Hiervoor kost een ticket 74 rupees en dan zit je ± 5 uur in de trein. In plaats van 8.30 uur vertrekken, werd het 9.00 uur: vertraging. We waren al gewaarschuwd dat het druk zou zijn in de trein, want het was zaterdag. Dit hebben we geweten. We stonden hutje-mutje. Als groep zaten we niet bij elkaar, maar verspreid door de trein. Voor de meeste mensen was het afzien, ze hebben veel moeten staan of men wisselde elkaar af met zitten. Tijdens de treinrit veel mooie dingen gezien. De eerste theeplantage reden we voorbij. Wat een geweldig iets. De theeplantages lagen te midden van prachtige bergen en heuvels. Ik vond het wel jammer dat ik geen mensen aan het plukken heb gezien. Het is zaterdag en dan hebben de mensen hier ook weekend. Verder kwam de conducteur nog langs. Er werd ook van alles verkocht (snoepjes, fruit). Om ± 14.15 uur kwamen we aan bij Nanu Oya. Voor de meesten een opluchting. Bij het station stond de “Djoserbus” ons op te wachten. Zij zijn vanuit Kandy naar hier gekomen met de bus. Miep is ook met de bus meegereden. Na dit alles nog even een kort bezoek aan een theefabriek, “Pedro”. Deze is in 1885 ontstaan. Ze lieten ons het proces zien hoe thee gemaakt wordt. We kregen er een rondleiding en als afsluiting dronken we een kopje thee. We komen aan bij ons hotel, het St. Andrews. Het heeft een engelse stijl. Om 19.00 uur verzamelen in de lobby voor een evaluatie en uitleg over hetgeen we de komende dagen gaan doen. ’s Avonds een 4-gangendiner in het hotel. Was heerlijk. Daarna lekker slapen want het is zo weer 06.00 uur ivm wandeling. Ik heb een hele mooie dag gehad.

Dag 11 Nuwara Eliya, World’s End,

Vandaag is m’n ader jarig, maar dat is niet zo interessant voor de lezer geloof ik … We zitten op dit moment op de top van “Greater World’s end”… Oké, bijna top dan, maar het klonk wel leuk. Net een wandeling van 1,5 uur achter de rug, erg mooi hier! Geweldige uitzichten! O, straks schrijf ik verder: fotostop! (Wat een overgang: nu zitten we allemaal lekker bij de open haard, erg gezellig!) (Miep speelt piano!) De wandeling is verder ook erg mooi geweest. Op een gegeven moment konden we naar beneden klimmen en de beloning was een waterval! Er waren ook al veel locals/Singalezen/Tamils (doorhalen wat niet van toepassing is) aanwezig. Die vrouwen waren in hun saree en op slippers naar beneden geklommen, sommige mannen met slapende baby’s in hun handen. Verbazingwekkend was het naar boven klimmen makkelijker dan naar beneden. De middag heb ikzelf doorgebracht in bed omdat ik niet lekker was. De rest (de meesten) zijn het dorpje gaan verkennen, nog geld pinnen ook. (O nee, eerst hoor ik net van Ragonda). Eerst zijn een aantal gaan lunchen in de tuin. Erg mooi hotel trouwens en het eten is ook heel goed verzorgd! Van Jenny hoor ik dat de lunch extreem goed was en de bediening ook. Op dit moment worden we ook heel goed bediend door onze eigen Manuel van Fawlty Towers, erg grappig mannetje. Ook heeft hij net Ron begeleid op de piano! Eind van de middag hebben we ons uitermate goed voorbereid op de cricketwedstrijd van morgen in het jungle camp. Onder de bezielende leiding van Jenny werden de basisregels van cricket luidkeels medegedeeld. Daarna kwam de ober erbij en daarna kwamen de jongens van de bediening (in hun vrije tijd) erbij voor een demo en wedstrijdje: erg leuk! Nadat de meesten weg waren, heb ik het ook nog even geprobeerd. Wat blijkt: het is een natuurtalen!! Wacht maar tot jullie mij morgen zien! We gaan zo eten. Ik hoop dat ze weer zulke lekkere soep hebben dan gisteren: kippesoep met gefrituurde stukjes banaan, hmmm!! Straks nog even een tas apart inpakken voor het jungle camp en dan weer weg hier; jammer eigenlijk, had hier nog wel even kunnen blijven …

Dag 12 Nuwara Eliya, Thanamalwilla Jungle Camp,

Tja en bijna was er dus echt sprake van een “slachtoffer”. Cynthia overhandigde mij ’s avonds na het diner het dagboek. Na het eten met een lekker wijntje toch nog even naar de 117 jaar oude pooltafel. Samen met Ron en Erik en Pinto, een “local” die veel in Hoofddorp was geweest, het spel gespeeld. Wijntje, biertje en het spel vorderde traag. Voortijdig gestopt en slapen. Om 4 uur wakker, badend in het zweet: “waar is het dagboek?” Zoeken, nee niet in de kamer. Waar? In mijn dromen word ik door de groep onderweg naar de Malediven gekielhaald. ’s Morgens bij de receptie gecheckt. Nee, er was niks in de biljartkamer gevonden. Rustig ontbeten, het komt wel goed. Dit was het beste ontbijt tot nu toe, heb ervan genoten: omeletje, toastje, lekkere kaas, etc. Na het ontbijt loop ik nogmaals naar de receptie, je weet maar nooit. Kom ik onderweg 2 lachende gezichten tegen: Ron en Erik. “Hey Rob, ben je iets kwijt?” Met glimmende ogen van pret geven ze mij het dagboek. Dat is een opluchting, de dag kan beginnen. Een lange tocht. Het groene hoogland verandert na vele haarspeldbochten, bussen, getoeter en prachtige vergezichten in een steeds armer wordend laagland. De steden en dorpen onderweg zijn weer chaotisch. Handel en allerlei negotie vindt er langs de weg plaats. Werkplaatsen, sloperijen, groentewinkels, steenfabriekjes, houtzagerijen, werkelijk alles vind plaats langs de weg. Zo moet het in Nederland in de Middeleeuwen ook geweest zijn. Iedereen houdt zich bezig met de primaire zaken. Water, eten en zorgen voor vuur en natuurlijk vervoer en een dakje boven je hoofd. Vervoer is een apart hoofdstukje waard. Waar gaan al die mensen in die overvolle bussen toch elke dag heen? Het ziet er letterlijk en figuurlijk zwart van de mensen. De verzamelpunten in de steden vormen als het ware één grote markt. Prachtig, ook dit doet denken aan 15e, 16e eeuwse Hollandsche stadsgezichten. Kijkend vanuit de bus in de holen en gaten, ja daar staan ze soms nog. Oude Engelse auto’s: Morris Minors, Vauxhall’s, Hillman’s en zowaar een paar Franse Peugeotjes en V.W.’tjes. Alles wordt bewaard, je weet maar nooit. Ooit brengt het misschien wat op. Akkerbouw overheerst het beeld. Kleine stukjes land die met de hand bewerkt worden door (meestal) vrouwen en kinderen. Wat de mannen doen is niet zo snel zichtbaar. Misschien handelen of luieren en drinken. Who knows! Het laagland gaat nu over in een savannegebied. Arm, droog, hele kleine hutjes. Dit is een dorstig landschap wat vraagt om kratten bier en whisky en soms wat water. Aankomst in ons Camp. De gezichten in de bus zijn gespannen. Wat zal het zijn! Eerst een drankje nemen. Hè hè een pilsje, die verdampte bijna. Ondertussen blijkt Lia in gevecht te zijn met de klamboes en de tentflappen. Miep en Jet begeleiden haar in deze strijd. Het is goed afgelopen. Daarna een rondje cricket met de boys. Leuk om te doen voor de contacten en het goede doel, maar menigeen vond het toch wel een wat saaie sport. De school, ja wat roept dat op. Ongeloof, dat je hier kan leren. De wind waait om je kop, de bladeren omcirkelen het lesbord. Het kan dus wel heel simpel zijn en ik hoop voor de kinderen met succes. ’s Avonds de barbecue, ja met weer een muzikale ondersteuning en last but not least een redelijk bezopen bosgeest. De koks doen hun best om de zaken op smaak te krijgen en houden, helaas, het word rode kip. De beefsteak verandert in runderlapjes en de kebab bevat grote stukken heerlijke, echte pepers. Daar weet Ruud nu alles van (heet, hè?). De tafelgesprekken worden afgerond. Iedereen verzameld op zijn of haar manier moed. Waar zijn de beesten straks! In zijn bed of in de WC of douche? Angstige blikken en dappere mannen gaan op pad. Het wordt stil, de bewakers zijn er, de petroleumlampen branden en verspreiden hun geur. Romantiek, de tenten open of dicht, olielampje voor tegen de muskieten, klamboe op je kop en hier komt de nacht. Welterusten, het was weer een fascinerende dag.

Dag 13 Thanamalwilla,

De dertiende dag van ons avontuur. Zou het een ongeluksdag worden? Ongelukkig was het wel dat de “wake up call” al om 05.23 uur was. Maar iedereen had zich goed voorbereid op de vroege start naar Uda Walawe. Velen hadden namelijk zo goed als niet geslapen. “Wat was dat geluid? Wie kruipt daar in mijn bed?” Gelukkig mijn echtgeno(o)t(e). Ook was het warm. De wind verjoeg echter de muggen zodat de bulten bij de meesten op één hand te tellen waren. Om 06.00 uur stipt met 16 personen en 3 jeeps op weg naar het natuurpark. Prima chauffeurs die hun schriftelijke cursus bij de plaatselijke NTI waarschijnlijk ternauwernood gehaald hebben. Twee bijna ongelukken waren het resultaat. Alleen piepende, glijdende banden en zwarte remsporen konden er voor zorgen dat alle 16 de toeristen min of meer heelhuids aankwamen bij het Uda Walawe National Park. Natuurlijk moesten weer de nodige rupees bij elkaar geschraapt worden om het park te mogen ingaan. Maar de moeite waard? Dubbel en dwars! Als je het park inrijdt valt meteen één ding op: geen plastic tassen en andere rotzooi in de berm. (Hierover later meer in de afsluiting van deze dag). Al snel komt de eerste olifant in zicht. Eindelijk, de eerste “echte wilde”. Zo wild was hij trouwens niet want hij was aan het ontbijten en ik had het idee dat hij het wel best vond: gasten aan tafel. Vervolgens verder het park in. Veel kuddes olifanten gezien van dichtbij. Af en toe wat té dichtbij volgens de olifanten, die dan beheerst maar toch dwingend ons duidelijk maakten dat wij maar gasten waren in hun eigen wereld. Vervolgens een “Dalí” wereld in. De droogte in Sri Lanka, die al eerder ter sprake is geweest, zorgde ervoor dat we zes meter onder de hoogste waterspiegel konden rijden. Triest, triest, triest. Zowel mens al dier in de omgeving hebben “veel” water nodig. Als toerist in het jungle camp voel je je schuldig als je weet dat er dagelijks minimaal 35.000 liter water afgeleverd wordt, terwijl plant, dier en mens buiten het camp snakken naar regen. Maar goed, terug naar de “Dalí” wereld. Door het dalen van het waterniveau van het stuwmeer (wema) staan de oude, dode bomen onwerkelijk in hun droge omgeving. Een zeer surrealistisch gezicht. Toch konden we nog water vinden en natuurlijk, waar water is in Sri Lanka, daar is ook een krokodil. Op de tocht verder veel verschillende dieren gezien: van hond tot jakhals en van koe tot buffel. Tijdens de pauze nog even een praatje gemaakt met 2 andere landgenoten. Zij zijn 4 weken op de fiets aan het trekken door Sri Lanka. Met deze temperaturen: petje af of wat een malloten. Terwijl de tocht ten einde liep zijn we nog een uit de hand gelopen kampvuurtje tegen gekomen. Het bleek dat de vorige avond stropers actief waren geweest. Zet het grasland in de hens en het wild komt letterlijk gesproken op je boterhammetje liggen. Dit valt niet te tolereren. Vervolgens weer terug. Langs de weg nog een aantal dieren kunnen fotograferen die niet in het park gespot waren. Terug in het camp konden we genieten van het “cup-a-soup”-gevoel: “Nu even niet!” Heerlijk genieten dus. Back to the basics. Geen elektriciteit, geen uitgebreide sanitaire voorzieningen (toch eigenlijk te luxueus) en de vraag: “Waarom maken wij ons eigenlijk thuis zo druk?” Op het moment dat ik dit schrijf gaan Moniek, Gaston, András en Sabine op vogeltjesjacht. Ik verwacht dat ze zeker een kraai zien. Hierover wederom een woord bij de afsluiting. Vanavond weer in de buitenlucht gegeten. Ook de chauffeur en de bijrijder hebben we uitgenodigd om een hapje mee te eten. Ik weet niet of we daar verstandig aan hebben gedaan, want persoonlijk vond ik hetgeen ik op het bord vond **** (censuur). Maar ach, na ontbijt en een lekker lunch kun je wel ergens tegen. Vervolgens nog even een drankje gehapt in de bar voordat we weer van een echt heerlijke nachtrust gaan genieten. Een dag als vandaag laat je zien hoe mooi, indrukwekkend en belangrijk de natuur kan zijn. Tevens word je je enorm bewust hoe kwetsbaar deze natuur is. Niet alleen de droogte, maar met name de mens is een enorme bedreiging. De kraai schijnt zo langzamerhand de nationale vogel te worden van Sri Lanka. Dit dankzij het afval wat wij mensen echt overal achterlaten. Overal in de bermen zie je “rivieren” van plastic, achtergelaten door mensen die heerlijk gaan picknicken. In Nederland worden we steeds meer bewust van de waarde van de natuur. Nu nog de mensen in Sri Lanka, dit zal echter nog een aantal generaties duren. Laten we hopen dat dit niet te lastig is. Voor zover even wat serieuze overpeinzingen. Morgen weer de bus in en richting zee. Uw verslaggever zal dan zijn …… Ed.

Dag 14 Thanamalwilla, Ahangama,

Zoals afgesproken hadden wij (Ed & Irma) de wekker op 7.00 uur gezet om rustig wakker te worden. Deze planning werd echter niet gehaald, omdat er zich grote, zwarte, vliegende beesten om onze tent verzamelden. Deze krengen maakten zoveel lawaai dat van slapen niets meer terechtkwam. Het was pas 6.15 uur en wij besloten om tegen onze natuur in dan maar op te staan en ons aan te kleden. Nog vóór de wake-up call van Frances. Dan maar eerder aan het ontbijt. Het ontbijt was nog niet gereed en dat gaf ons de gelegenheid om Jenny & Gaston te feliciteren met hun 20e huwelijksdag. Frances had voor bloemen gezorgd en deze op de tafel gelegd. Mooie gedachte. Na het ontbijt was het tijd om de groepsfoto te maken en afscheid te nemen van Frances & Co (+ dieren). De groep had te kennen gegeven graag op tijd in Ahangama te willen zijn om lekker te kunnen relaxen aan het zwembad van het hotel. Liefst géén fotostops meer. Voor het vertrek met de bus meldde Jet dat er nog één foto (van het bord aan de hoofdingang) moest worden gemaakt. Deze ontbrak nog aan haar verzameling. Iemand uit de groep riep: “Als je vast gaat lopen en de foto maakt, pikken we je later wel op!” (grapje) Zo gezegd, zo gedaan. Jet ging te voet (± 500 meter). Na ± 250 meter haalden we haar in met de bus en na wat getoeter van de chauffeur stapte Jet gewoon weer in en stopten we netjes bij de hoofdingang en maakte ze haar foto. Hierna vertrokken we richting de zuidkust van het eiland. Onderweg veel kraampjes met fruit gezien. Ook ontbraken de waterbuffels (nijlpaarden) niet. Het viel duidelijk op dat we de kust naderden. Van uitgedroogde stukken land naar groenere delen. In de buurt van Hambantota gestopt om foto’s te maken van de zoutwinningvelden. Dit is naast de rijstteelt en visserij een belangrijke inkomstenbron. Verder zijn we wezen kijken bij de visafslag van Hambantota. Vers gevangen vis wordt verhandeld op de markt. “Markt” is misschien een groot woord, omdat de vissen meestal op een doek op de straat liggen. Na al die visluchten op naar de thee/koffie/frisdrank-stop in het plaatsje Tangalla. Wat de zee en strand bij de mensen losmaakt?! De één staat met kleding aan in de branding, de ander loopt een flinke snee op in haar voet of zakt door haar stoel heen. Na deze break van een half uur vervolgen we de weg naar het eindpunt Ahangama. Bij aankomst een lekker drankje en vervolgens naar de kamers om badkleding aan te trekken. Sommigen gaan lekker zonnen of zwemmen en een enkele gaat op kokosnotenjacht. De vrije tijd wordt goed ingevuld tot we moeten verzamelen om te gaan eten. Het lot heeft bepaald dat we naar een goed restaurant gaan op 12 km van het hotel. De naam is “The Villa”. Met 2 busjes voor nog geen 2000 rupees (retour) gaan we op pad. Het eten en de sfeer waren geweldig, zodat een ieder tevreden kon gaan slapen.

Dag 15 Ahangama, Galle, Colombo,

De 15e dag op Sri Lanka is aangebroken en dat betekent dus ook onze laatste. Wat heb ik enorm genoten de afgelopen 2 weken. Ik vind Sri Lanka echt een prachtig land. Vanmorgen wakker geworden om 7.00 uur na een wat onrustige nacht. Onze airco sprong namelijk elk uur uit en dan werd het meteen erg warm, dus toch elke keer maar weer aanzetten. Om 8.30 uur zat iedereen in de bus om te vertrekken uit Hotel Club Lanka. Onze eerste stop volgde al vrij snel omdat we 2 paalvissers zagen en iedereen wilde die toch wel graag nog even op de foto. En natuurlijk zoals de meesten hier in Sri Lanka vroegen ook deze mannen om geld, we zijn toen maar gauw de bus weer ingegaan. We zijn toen doorgereden naar Galle, waar we een fort gingen bekijken met veel gebouwen uit de Nederlandse en Engelse koloniale tijd. Hier aangekomen ging iedereen zijn eigen weg. De één ging souvenirs kopen en de ander wat mooie plaatjes schieten. Na 1,5 uur hadden we in een restaurant afgesproken en kwam iedereen weer bij elkaar. Na een drankje iedereen de bus weer in om op weg te gaan naar het Aïda restaurant in Bentota voor de lunch. Op weg hierheen was het erg rustig in de bus en hebben de meesten even de ogen gesloten. Na de lunch zijn we naar Kosgoda gereden om daar een turtlefarm te bezoeken. Hier kregen we van alles te horen over de schildpadden, maar om eerlijk te zijn heb ik daar niet veel van meegekregen. Ik was druk bezig met die lieve kleintjes van dichtbij te bezichtigen en te fotograferen. En toen brak het laatste stukje bus-zitten aan. Daar waar we 2 weken geleden begonnen, zullen we ook eindigen. In eerste instantie zouden we weer in het Holiday Inn overnachten, maar vandaag bleek dat het overbooked is en er is dus voor een alternatief gezorgd. En dat bevalt me prima. We zitten nu in Hotel Taj Samudra (*****). In de bus hebben we de chauffeur en bijrijder bedankt voor alles en ze een tip gegeven. Ze hebben ons tenslotte twee weken lang prima rondgereden. Vanavond zullen we afscheid nemen van José, want die op blijft op Sri Lanka. Wij zullen vannacht vertrekken naar de Malediven. Ik geloof dat iedereen hier ook wel aan toe is. Het etentje was weer erg gezellig. We hebben José bedankt voor al haar inspanningen de afgelopen weken. Ikzelf vind het een onvergetelijke ervaring. Dat komt mede door al die prachtige plekjes! Het wordt een kort nachtje, om 3.00 uur moeten we op, dus slaap lekker.

Dag 16 Colombo, Male, boot naar Bodufinolhu

Vrijdag, heel vroeg in de ochtend worden we allemaal gewekt. Het is 2.45 uur als de wekker gaat en de bedden in het Taj Samudra ***** Hotel nog veel te lekker liggen. Om half vier staat de gehele groep paraat in de lobby. Chauffeur en bijrijder zijn klaar voor hun laatste trip met die zo vervelende Hollanders en de altijd vriendelijke José. Wanneer iedereen aan boord is duiken we de duisternis van Colombo in. Het is nu eindelijk een keer rustig op straat en de reis van Colombo naar het vliegveld duurt dan ook geen 2, maar slechts 1 uur. Aangekomen op het vliegveld om 4.30 uur wordt al snel duidelijk waarom je 3 uur van tevoren aanwezig moet zijn. Het is weer chaos op Bandaranaike International Airport. Het begint met een rij om binnen te komen, vervolgens een rij voor de beveiliging, dan een rij voor het inchecken en tenslotte wederom een rij voor de douane en beveiliging. Kortom, je hoeft je hier niet te vervelen. Beveiliging is ook hier weer een ruim begrip. Stickers voor op je tas, waaruit blijkt dat deze gecontroleerd is, kun je zonder controle afhalen. Om 7.00 uur Sri Lankaanse tijd zitten we in de Airbus A320-200 van Srilankan Airlines. Gezellig met z’n allen achterin. Eerst even de klok een uurtje terug schroeven, het is 1 uur vroeger op de Malediven, waar we misschien ooit komen. Het is nu 8.05 uur en we staan nog steeds aan de grond, de groep en het personeel worden erg zenuwachtig en ons vertrek is voorlopig nog niet in zicht. Ondertussen is het aantal inzittenden al 6x geteld en is besloten dat de fotostops van Jet onderweg zijn komen te vervallen. Elsemieke neemt ondertussen haar taak als gids/stewardess goed waar en verzorgt ons allen prima. Ze houdt de rust in het team. 8.12 uur: eindelijk beweging in het vliegtuig. Na het opstijgen vrij snel een heerlijk ontbijtje. 8.45 uur: het was zelfs een beetje Europees, met warme croissantjes, 8.26 uur: geland, 1 uur en 10 minuten onderweg geweest. Vlak voor de landing zagen we de eerste atollen al opduiken vanuit de Indische Oceaan. Een erg indrukwekkend gezicht, dat diepe blauwe overgaand naar licht blauw, groen en uiteindelijk een eilandje. Na de landing moest iedereen nodig naar het toilet en een kleine file ontstond. Vervolgens erg vlot door de douane, waarna we direct al onze boeddhabeelden moesten inleveren. Hiervoor in de plaats kregen we een bonnetje dat bij terugkomst op Male International Airport weer omgeruild kan worden tegen de beeldjes. Om ± 9.00 uur gaan we met de boot richting Bodufinolhu, oftewel Fun Island Resort. Het is een goed uurtje varen. Als Male langzaam achter ons verdwijnt, duiken de eerste dolfijnen op. Een prachtig gezicht vanaf de boot, die met een behoorlijke vaart dichterbij ons eilandje komt. Eenmaal aangelegd aan de steiger zien we de eerste exotische vissen onder ons door zwemmen en na een cocktail en wat geharrewar komen we redelijk vermoeid bij onze kamers aan. Nadat iedereen weer wat uitgerust is en zijn stekkie helemaal heeft gevonden blijken de interesses nogal te verschillen. De één gaat aan de bar zitten, de ander ligt op het strand. Sommigen wandelen en velen gaan direct met de snorkel op het rif verkennen. Tijdens de eerste lunch hier op het eilandje (800 bij 40 meter) blijkt dat het met het eten de komende dagen wel goed zit. Een 3-gangen menu dat goed smaakt belooft veel goeds. En jawel, na een middag relaxen voor iedereen komen we allemaal weer tot rust. In de avond is het happy hour en dat betekent hier op Fun Island “flinke” korting op de drank. Deze korting wordt later bij het diner wel weer terug gevangen door afwasmiddel te serveren. Wel is het gezellig dat we bij elkaar mogen zitten als groep. Mooi niet dus, verplicht met z’n vieren aan een vast tafeltje en onderhandelen is niet mogelijk. Maar wederom, het eten was heerlijk, dus we klagen niet. András had van het blauwe en witte sop nog een mooie sculptuur gemaakt, dat had hij mooi gesmurft. Nu is het ondertussen al laat en de dag is lang geweest.

Dag 17 Bodufinolhu,

Het is alweer saterdag 4 september, wat gaat het toch weer snel!!! Dag 2 op het adembenemende Fun Island, waar de drankjes allesbehalve fun zijn! De prijs ervan dan wel te verstaan … Nog geprobeerd om ook de drankjes tegen extra betaling all-inclusive te krijgen, maar daar wilden de managers van Fun Island dan 245 US$ voor hebben?!? Het lijkt erop of de mannen hier iets te vaak met het hoofd tegen de grond hebben gebogen! Gelukkig maar dat het eiland zo mooi is en het leven onder water zo gekleurd en talrijk is. Elke keer weer als je je brilletje en sorkeltje opzet, blijf je er maar naar kijken. Geel, groen, blauw, paars, groot of klein, elke keer zie je weer iets nieuws voorbij zwemmen. Al maken de aanwezigheid van kleine haaien en stingrays iets meer indruk. Vanmiddag om 15.00 uur gekeken hoe Irma, Ed en Gaston gingen duiken. Irma en Ed hadden zich al snel bewezen en zijn toen bij de steiger verdwenen in de diepte. Gaston mocht na een aantal oefeningen bij de steiger de diepte in, maar tot een meter of acht! Morgen mag hij bij de volgende duik dieper. Tussen 18.00 en 19.00 uur met een aantal Djoser-bikkels de zonsondergang bekeken, onder genot van een koud drankje op het terras bij de cocktailbar. Zo meteen maar weer even bij het buffet aanschuiven en dan maar hopen dat ze nu niet weer beans & sausages en zeep serveren…. Mmm …. Was toch wel weer lekker, dat eten. Weer ruime keuze en dit keer waren de toetjes wél erg lekker. Na het eten lekker met de Djoser-bikkels op het terras wat gedronken. Er was ook een bandje aanwezig, wat toch best wel goed kon spelen. Een enkele keer kwam er een valse noot uit, maar dat hinderde niet. En de nummertjes van Eric Clapton waren erg mooi. Vanaf het terras konden we goed naar de sterren kijken. De Melkweg was erg mooi en ook hebben we nog enkele vallende sterren mogen waarnemen. Nou, beste vriendjes en vriendinnetjes tot de volgende keer maar weer!

Dag 18 Bodufinolhu,

Vandaag is weer stralend begonnen, de zon hoog en geen wolken. Vanmorgen hebben we met een aantal vroeg ontbeten. ± 7.30 Uur zaten we al paraat. Dit was omdat er vandaag weer gedoken wordt door verschillende mensen: Ed en Irma gaan om 9.00 uur weg voor een bootduik en Cynthia, Moniek en ik gaan vandaag beginnen met de proefduik. Het was heel gezellig, een hele grote eetzaal en allemaal lege tafeltjes en her en der verspreid een paar Djosermensjes. Na het ontbijt nog even naar de kamer om te proberen te relaxen voor we zometeen het water ingaan. Zo, het is 11.30 uur en we zijn weer terug van onze duik. Wat was het heerlijk onder water. Er waren nog heel wat Djosermensjes komen kijken hoe we onze handelingen uitgelegd kregen. We konden alledrie door met de 5 meter duik bij het huisrif naar beneden. Na ± een half uur kwamen we weer boven en konden we eindelijk vertellen hoe mooi het was. Gaston stond al klaar met zijn groepje voor zijn 2e duik. Ik ben benieuwd hoe die is geweest, dat vragen we zo even na. Nu eerst de oren goed uitspoelen onder de douche i.v.m. het koraalgruis in het water. Dit is erg belangrijk, anders is er grote kans op oorontsteking. De lunch is alweer bijna. Eens kijken wat voor lekkers er vandaag weer allemaal is. Iedereen was er weer tijdens de lunch. Er wordt dan druk bijgepraat tijdens het halen van het eten. Zo hebben Irma en Ed een hele mooi duik gemaakt en vertelden hier heel enthousiast over. Ze hebben al vrij snel een grote schildpad langs zien komen. Ook Gaston was helemaal enthousiast na zijn ± 10 meter duik, ook weer mooie vissen gezien. Voor ik het vergeet moet ik eerst iemand feliciteren. Marlous is vandaag jarig. Vanmorgen lag er al een kadootje op haar bord (mooie kokoslepels, etc) en nu met de lunch het 2e kadootje (2 eierdopjes). Iedereen kwam haar natuurlijk even feliciteren. Waarbij meteen vermeld werd dat er vananvond een borrel is, altijd gezellig. Cynthia kwam ondertussen ook mensen regelen voor het tafeltennistoernooi wat vanavond gespeeld word. Ze was tot nu toe namelijk de enige deelnemer. Ondertussen zijn we al met z’n 9-en, heel gek, alleen maar Djosermensen. Verder hebben vanmorgen veel mensen gesnorkeld en lekker geluierd. Wat kun je hier anders? Jet dacht tijdens de lunch dat je van de bordjes op tafel veel mooier mozaiek kunt maken en liet er een op de grond vallen, waarop er van de Djosertafels allemaal een harde YEP klonk. Na de lunch wordt het stil op het eiland, iedereen rust een beetje uit. Om 14.30 uur zijn er echer 2 Djosermensjes heel aktief (Moniek en moi). András wil Sabine ten huwelijk vragen en wij zitten in het complot om het plekje mooi aan te kleden. Dus wij op pad met de 2 dekjes, 2 handdoeken, 1 wijnkoeler, 1 fles rosé, 2 glazen en fototoestellen. De plek, een leuk hutje, ons gister al aangewezen, hebben we aangekleed met mooie bloemen, etc. Toen was het wachten geblazen. 15.00 Uur was de afgesproken tijd, maar het werd later en later en wij moesten ons nog verdekt opstellen. Eindelijk, 15.20 uur, daar zijn ze! Het duurt even voor ze bij het hutje zijn, maar dan toch HET AANZOEK! Het antwoord: JA! Dus foto van achter de bosjes. Nadat we ze gefeliciteerd hebben, hebben we ze nog een half uurtje alleen gelaten. 2 Blije Djosermensjes. Om 15.50 uur moeten we alweer paraat staan voor de dolfijnentocht, dat is nu dus opschieten. Zo, we zijn weer teug, wat was dat gaaf zeg! We hebben echt zoveel dolfijnen gezien, niet te tellen waren ze. Hele scholen bij elkaar en allemaal tegelijk boven water. Sommigen maakten salto’s voorover, salto’s achterover, 3-voudige cherryflips. Ze bleven draaien af en toe. Ze zwommen ook met de boot mee, dan waren ze echt héél dichtbij. Je kon ze bijna aanraken als je een been of een arm ver buitenboord hing. Iedereen bleef foto’s maken en de ene “oh” volgde de andere “aahh” op. Het was echt een fantastische tocht die we niet hadden willen missen. Bijna de hele groep, 16 personen, heeft dit meegemaakt en hier hebben we gezellig nog iets op gedronken. Ondertussen werden de digitale foto’s van het huwelijksaanzoek door de anderen bekeken. Vanavond vóór het eten onze eerste tropische regenbui gehad. Het komt dan echt hard naar beneden. Bij het avondeten was de tafel van Marlous (de jarige job) mooi versierd en lag het 3e en laatste kadootje op tafel (een mooie schaal met deksel). Er was afgesproken dat op de “yep” van Jenny alle Djosermensen naar die tafel zouden gaan en zingen. Ondertussen werd er een mooie taart binnengebracht. Zo gezegd, zo gedaan. 3 Kaarsjes, allemaal uitgeblazen. Na het eten naar de borrel ter ere van Marlous haar verjaardag. Ondertussen is de kamer van András en Sabine met ballonnen en bierviltjes (“almost married”) aan de buitenkant versierd. Ziet er heel feestelijk uit, past goed bij 2 dolgelukkige Djosermensjes. We weten helaas niet wat ze ervan vinden, dit keer heb ik maar besloten niet weer van achter een bosje tevoorschijn te komen met mijn fototoestel. Dit horen we morgen wel bij het ontbijt. Na de borrel begon het tafeltennistoernooi. Hier hadden zich nog nog aardig wat mensen voor ingeschreven: Nederlanders (wij), Duitsers & Engelsen. Eerst voorrondes. Hier zijn, ondanks uitstekend spel, toch de meeste van ons gesneuveld. Tijdens de volgende ronden vielen Gaston, Lydia & Cynthia ook af. Ron was degene die de fles wijn nog binnen kon halen. Hij speelde de finale tegen een engelsman, maar helaas met 16-11 was deze toch net te sterk. Hierna was het toch wel bedtijd geworden. Morgen weer een drukke dag voor de meesten van ons: duiken, snorkelen, zonnen, eten, slapen. Wat een keus! Morgen zal Irma ons alles vertellen over de mooie onderwaterwereld van de Malediven.

Dag 19 Bodufinolhu,

Met een lichte dwang heb ik het dagboek ontvangen met de opmerking: “Je wilde graag op de Malediven schrijven; nou bij deze.” Zelf vraag ik me af of je wel van dwang kan spreken op zo’n mooi, betoverend eiland. Het voldoet geheel aan de verwachtingen. Het enige dat ik mis, is de heerlijke hangmat uit het jungle camp om na de duik heerlijk weg te doezelen en om na te genieten van de geweldig mooie duikplekken. Want voor het duiken ben ik eigenlijk toch wel gekomen. Na het boeken van de reis moest ik me af en toe zelf dwingen om me ook op Sri Lanka te richten. Wat achteraf ook geen moeite kostte, want ook de 2 weken Sri Lanka waren geweldig. Het was een goede combinatie van prachtige boeddhistische tempels, cultuur, natuur en sportieve activiteiten. En met het sportieve gedeelte eindigen we dan ook deze fantastische vakantie. Momenteel hebben we (Ed & Irma) er 4 duiken op zitten. We begonnen met een oriën- tatieduik met weer een aantal basisoefeningen uit de open-water-cursus, om vervolgens te mogen duiken. De 1e is altijd weer even wennen aan de materialen, instructeurs en alle andere omstandigheden van de grote zee. Zodra alles onder controle is, kan het optimale genieten gaan beginnen. De 2 duiken van gisteren waren dan ook geweldig. Zoals jullie al hebben kunnen lezen begon de eerste duik met het zien van een green turtle die ons inhaalde. Verder was het gewoonweg weer genieten van al het moois dat de oceaan ons te bieden heeft. De duik van vanmorgen heeft ons weer een stromingsduik-ervaring opgeleverd. Zodra we op 16 meter diepte waren, was het een kwestie van zweven en je mee laten “varen” op de stroming. Het geeft je werkelijk een zwevend gevoel, alsof je op de glijbaan zit. Zelf hoef je echt helemaal niets te doen; hooguit ietsje bijsturen om de bocht om te kunnen. Kortom: go with the flow! Al snel werden we verrast met een leopard shark die heerlijk lag te rusten op een rots. Onze vrij lange instructeur (± 1.90 meter) was bijna even groot als de haai. Het verschil was goed te zien, want hij ging werkelijk vlak naast de haai zitten. Vanaf veilige afstand hebben wij dit bekeken. Vervolgens werd ons een eagle ray met daarachter een grey tip reef shark op een presenteerblaadje aangeleverd, verder was de duik gewoonweg weer genieten!!!! De lezer gaat dit misschien vervelen, maar het gevoel van het duiken is bijna niet te beschrijven. De luchtbelletjes van het uitademen klinken werkelijk als muziek en/of kristallen in de oren. De enige manier om dit te ervaren is door het zelf te gaan doen. Een aantal uit de groep (Gaston, Elsemieke, Moniek & Cynthia) kunnen deze ervaring nu ook delen, want zijn hebben optimaal genoten van hun Scuba Dive-ervaring. Erg leuk om te zien hoe anderen dit machtige duikgevoel kunnen delen. Vanmiddag zijn we met zijn vijven, na weer te hebben genoten van een heerlijke lunch, op het bootavontuur gegaan. De middagduik was voor zowel de beginners als de gevorderden een hele belevenis. Donkere wolken kwamen samen en vormden één donkere lucht die er erg dreigend uitzag. De golven werden steeds hoger en vlak voordat we het water ingingen ± 2 meter hoog. Alleen dit gaf al een extra spanning. Vervolgens te water en weer genieten. Door de hoge golven was voor iedereen een erg sterke stroming te verwachten. En die was ook voor iedereen aanwezig!! Ed en ik hadden naast de stroming ook nog een extra “cadeautje” in de ervaring om eens in de “wasmachine” te zitten. Nooit geweten dat ik zo lenig was. Dit was ook zeker weer een geweldige ervaring. Omdat dit helaas de laatste duik van deze vakantie was, kregen we een schildpad op het allerlaatste moment van de duik cadeau. De 3 scuba divers zijn zeker een ruime ervaring rijker, want onder veel slechter omstandigheden kan er bijna niet gedoken worden. Mijn petje af voor Gaston, Moniek & Elsemieke!!! Ook zij hebben de mooie afsluiting van de duik met een schildpad ontvangen. Na lastig klauterwerk door de hoge golven weer veilig aan boord terug met een flinke regenbui op ons dak naar het eiland. Ondanks de slechte omstandigheden was het voor ons allemaal een enorm geweldige belevenis. Nu heerlijk nagenieten en weer even bijtanken om fris en fruitig aan het avondmaal te verschijnen. Het eten was weer geweldig en Zamaan (onze kelner) had een aantal trucjes met tandenstokers. Hij heeft onze namen en die van Jenny & Gaston in zijn eigen taal (Divehi) voor ons geschreven. We hadden als zingende Djosergroep geluk, want vanavond was Karaoke-avond. Na het gezelschap wat wakker te hebben geschud, kon het zingen beginnen. Het zingen op afstand ging ons allen goed af, maar Ron was de enige die het lef had om de microfoon te pakken en ook te zingen. Na nog wat meegegalm zijn we heerlijk gaan slapen om optimaal van onze laatste dag op Fun Island te genieten.

Dag 20 Bodufinolhu,

Vandaag is onze laatste dag van de vakantie en ik ga eruit halen wat erin zit! Want het is hier volop genieten. In een woord “Het Paradijs”! Vanochtend moest ik eerst even bijkomen van de bruisende Karaoke-avond, want wat heb ik een sterren gezien! Ja, aan de hemel, het stikte ervan. Prachtig, joh! Nee, ze waren ook op de karaoke-avond aanwezig maar er kwam alleen niet het gepaste geluid uit!! Iedereen was een beetje aan het inzingen. Wie ik allemaal heb gezien? Nou, Gert en Hermien (Gaston & Jenny) met “Alle duiven op de dam” (heb jij ze gezien, die duiven?), Luv (Moniek, Elsemieke & Cynthia) met “Chalalalalalala”, Frans Bauer en Marianne Weber (Ed & Irma) en als laatste onze topartiest John Lennon (Ron) met “Imagine”. Hij zong fantastisch. Hij kan zich aanmelden bij Idols, want hij wint vast de finale. Klasse!! (Ja, imagine = stel je eens voor!!) Maar ik sta er niet van te kijken als dit gebeurt, want Ron is gewoon een allround topartiest. Hij werd niet voor niks Ping Pong Cup-winnaar! Goed, even terug tot de orde van de dag want ik zou van deze dag gaan genieten. Nou daar komt ie dan! Ik ben al echt een bepaald ritme aan het krijgen en ik geloof iedereen van de groep! ’s Morgens rond 8.00 – 8.30 uur zie je iedereen voorbij trekken langs het ontbijtbuffet van het Fun Island Resort. Tijdens de maaltijden moet je erg op je eten letten anders is je bord weg, (helaas!) Je tafel wordt in de gaten gehouden door een manneke van het personeel. Onze tafel wordt geobserveerd door Radiz, een 17 jarig manneke. Erg aardig personeel, trouwens! Bestel je een drankje (cola) of zo, dan word je meteen op de bon geslingerd. Na een paar minuten ben je even heel belangrijk: je handtekening wordt gevraagd voor maar liefst 5,50 US$ (en al die bonnetjes worden verzameld!). Wij hopen dat ’t budget alles nog toe laat, anders blijven we hier gewoon afwassen toch?? Na ’t lekkere ontbijt verdeeld de groep zich. De een gaat luieren op ’n stoel, de ander ligt voor pampus op bed, weer een ander gaat fotograferen (fotostopje, Jet?). Ja, Jet je moet toch wat als die waterjet niet te regelen is om de lucht in te gaan voor luchtfoto’s? - 2100 US$ was teveel voor een vlucht uit Male, 70 US$ was leuk, met vertrek vanuit het resort. Maar helaas we hadden maar 6 mensen i.p.v. de benodigde 12! Dan maar mooie ansichtkaarten kopen (met luchtfoto’s). Volgende keer wat beter je best doen, hoor. Mijn groepje bestaat vandaag uit Rob en Lia en mijn persoontje. Eerst werd mij gevraagd om een fotosessie te maken onder de palmbomen van de Malediven. Het was de bedoeling dat ik Rob & Lia erop zette, maar ik geloof dat ik per ongeluk de palmbomen heb gefotografeerd. Ik was zo onder de indruk! Wat een uitzicht! (Foutje, bedankt) Life is good. From now on it’s becoming better and better every day! Daarna op weg met zijn drietjes en onze snorkelsets richting de inmiddels welbekende steiger om te gaan snorkelen. Hier zit volgens zeggen de meeste vis. Na een fikse duik lig ik al in ‘t water. Lia & Rob beginnen de vissen te voeren en voor dat je ’t weet denk je dat je zelf een grote vis bent tussen tientallen vissen. Toen ik onderweg ging, knikte Nemo mij goedemorgen! Ik zei maar blub, blub, blub en ben er zeker van dat hij mij begreep. Emotioneel was hij wel, hij had tranen in zijn ogen. Waarschijnlijk weet hij dat dit onze laatste dag is op de Malediven. Maar wat een pracht onder water. Zoveel schelpen, koraal, waterplanten en niet te vergeten allerlei kleurrijke vissen! Opeens schrik ik me dood. Wat gebeurde er? Ik voelde wat geknabbel aan mijn been. Verhip, ik sta oog in oog met een barracuda (vis met tanden). Prachtig en immens groot. Die dacht dat ik ook een lekker hapje was! Zeer leuk is ook de vis te noemen met mega grote lippen (Zulu-lippen). Het lijkt net of hij je telkens wil zoenen (de zoenvis, dus). Nu even niet, ik heb hoofdpijn. Stel je voor, zo direct moet ik gereanimeerd worden. Vanavond mag je me een afscheidszoen geven. Na een paar uren relaxed tussen de vissen te zijn geweest, begeven we ons richting de kamers. Maar niet voordat we de baby-haaien en roggen op het eiland hebben gezien. Dit ging gepaard met een prachtige strandwandeling langs de zee. Daarna is het rond 12.30 weer tijd voor de lunch. Na weer lekker gegeten te hebben, verdeeld de groep zich weer. Hetzelfde patroon doet zich voor. De een gaat snorkelen, de ander gaat nu voor Pampus liggen en weer een ander gaat luieren aan het strand. Na in dit dagboek geschreven te hebben, ben ik toch bang dat ik een vis misschien vergeet goedendag te zeggen dus ik begeef me weer naar de pier. Er zijn er meer die er zo over denken. Zéér gezellig. Met een plons spring ik weer in het water en dit keer lonkt ’t avontuur om de hoek. Ik lig nog niet in het water of een mega manta-rog (pikzwart) komt goedendag zeggen. Aangezien hij erg groot is, moet ik even aan het idee wennen maar hoe dan ook de onderwaterwereld blijft voor mij onbeschrijflijk mooi! Gelukkig heb ik voordat ik het water definitief verlaat (einde snorkelavontuur) nog even een afscheidszoen aan de zoenvis gegeven. Voor Nemo had ik tempozakdoeken meegenomen, maar die bleef tranen in zijn ogen krijgen. Ontroostbaar!. Na ons snorkelavontuur hebben we met zijn alleen een echte Magnum verorberd (half pakje boter). Goed om even aan te sterken. De overigen van de groep pakten nog een laatste cocktail of biertje. Daarna is het tijd voor douchen, snorkels terugbrengen en tassen pakken want om 22.00 uur vertrekt de boot naar de luchthaven van Malé! Dan komt er een eind aan deze droomreis! Tot nu toe kan ik zeggen dat ik ontzettend genoten heb van alles! Woorden schieten tekort om dit te beschrijven! Daarnaast wil ik iedereen bedanken voor zijn/haar aanwezigheid en gezelligheid! Ik ben ontzettend dankbaar dat ik dit mee mocht maken, temidden van deze beregezellige groep! Verder hoop ik ook mijn verjaardag eens te mogen vieren op de Malediven, net als Marlous (van harte) of ten huwelijk gevraagd te worden net als Sabine (van harte: veel geluk) want deze gebeurtenissen waren hier doorslaggevend!! Proficiat! Veel geluk!

Dag 21 Bodufinolhu, Male, Amsterdam

De langste (dag)en. Vliegen om 03.05 uur lokale tijd en aankomst in Amsterdam ruim 17 uur later, m.a.w. uw razende reporter deelt de dag op in delen.

De langste dag, part one! Fun Island – Malé Zit je te genieten van je laatste pilsje op Fun Island, krijg je dit schrift in handen gedrukt. Weinig papier over (bedankt Miep!). 22.00 uur: boot vertrekt. 22.30 uur. Wat resteert … wachten. Een paar uur later ? inchecken.

De langste dag, part deux! Malé – Colombo

Ongelooflijk, op het moment dat de doorgewinterde Djoser-veteranen de blauwe zetels raken vallen bij de meesten spontaan de ogen dicht. Na een voorspoedige, maar turbulente, vlucht (de boot was er niets bij) aankomst in Colombo. En ja hoor … wachten!

De langste dag, part tres! Colombo – Frankfurt Gaap! Bijna 2 uur vertraging, ons reisschema komt in gevaar. Zijn we op tijd in Frankfurt, wacht het toestel naar Amsterdam op de Djoser-gang en zo nee, wat dan?? Hoe komen onze hoofdrolspelers deze grootste uitdaging door? Wie valt door de mand, wie slaat zich er doorheen? Wie wordt door de slaap geveld en wie niet? Lees later de ontwikkelingen rond deze enerverende dag. Het is nu 06.30 uur GMT. Razende reporter (even) uit.

De langste dag, part four! Frankfurt – Amsterdam Na een heel, heel, heel lange en vermoeiende reis toch nog redelijk op tijd in Frankfurt aangekomen.

Samenvattend: drie weken vakantie met een geweldige groep, goede onderlinge verstandhoudingen en een echt groepsgevoel. Inspannend? Zeker! Uitdagend? Absoluut! Zwaar? Dat ook! Aan te raden? Dacht het wel! Groep bedankt en ook d(Jose)r.

Klantwaardering

8,9

Een prachtige reis met afwisselend cultuur, natuur en strand...
Een prachtige reis met afwisselend cultuur, natuur en strand. Ook altijd wel een heerlijk zwembad bij er hotel zodat je even kan afkoelen na mooie reisdag. Reisbegeleidster en gids hebben super werk geleverd. Afsluiting op de Malediven was te gek. Deze reis is zeker aan te bevelen.

Sharon K. - 10,0
Terug naar boven