Tibet

Van Kathmandu naar Lhasa

Dag 1 – vrijdag – Amsterdam / Kathmandu

De vlucht van Qatar Airways vertrekt deze vrijdagmiddag laat en dat geeft mij alle gelegenheid om mijn tas rustig te pakken en zelfs om nog wat laatste inkopen te doen. Zo lijkt het mij met het oog op een aantal accomodaties die straks bezocht zullen worden en waar geen water, douche en/of toilet voorhanden zijn handig om vochtige wasdoekjes mee te nemen, je weet maar nooit.

Vrouw en jongste dochter brengen mij naar Schiphol waar het bij de incheckbalie al een drukte van belang is. De eerste vier groepsleden komen hier al in beeld want Eric, Manon, Nicole en Lara sluiten achter mij aan in de rij. Bij de kennismaking blijkt dat Manon, die met broer Eric op stap gaat, normaal in 5-sterren accomodaties verblijft en op een bepaald moment hoor ik haar achter mij zelfs zeggen dat zij spijt heeft dat ze haar 3-delige beautycase van Samsonite niet meegenomen heeft ...! Grapje zo hoop ik vurig en denk daarbij bijna hardop “als dit maar goed gaat”.

Na een stevige laatste bak Hollandse koffie samen met het thuisfront begeef ik mij richting controles en richting gate. Daar maak ik in de slurf kennis met Eric, Katharine, Sabine en Suzan, die enigszins verbaasd zijn omdat zij de reisbegeleider pas op het vliegveld van Kathmandu hadden verwacht. Suzan blijkt over een goed geheugen te beschikken want zij herkent mij als één van de reisbegeleider die zij vorig jaar tijdens haar rondreis met Djoser in China in het hotel in Beijing in actie had gezien.

Het eerste stuk van onze vlucht, het stuk Amsterdam-Londen verloopt voorspoedig en voordat wij het weten, staan wij op Heathrow, weliswaar op de verkeerde terminal maar dat laatste is na een kort busritje snel opgelost. De groep begint zich steeds sterker af te tekenen en de meeste groepsleden hebben inmiddels kennis met elkaar gemaakt. Door het tijdsverschil hebben wij even ruimte om wat te gaan eten of een drankje ergens te halen. De groep splitst zich op met de wetenschap dat wij elkaar straks allemaal weer bij de gate zullen ontmoeten. Ik besluit te gaan voor een aangeklede burger bij Fridays, een filiaal van een groot bekend Amerikaans restaurantketen.

De vlucht Londen – Doha (Qatar) wordt afgelegd in een mooie ruime airbus met vol-doende beenruimte en alle andere benodigde voorzieningen om een vlucht aangenaam te maken. De verzorging aan boord is goed en voordat ik er erg in heb, wordt de landing op Doha al aangekondigd. Als extra mededeling wordt omgeroepen dat het Ramadan is en dat vanwege deze Islamitische vastenperiode op het vliegveld niet mag worden gegeten, gedronken etc. Ben je geen moslim zit je toch nog aan de Ramadan vast. Op het vliegveld wordt duidelijk dat in dit kleine staatje de oliedollars rijkelijk vloeien. In het tax-free winkelgebied staan zelfs een dure BMW en Mercedes in de showroom. Veel mannen in de bekende lange witte gewaden al dan niet met hoofddoek zoeken hun gate en in de toiletten op het vliegveld worden in en rond de wasbakken de rituele wassingen gedaan. Zo nu en dan passeert er een volledig in het zwart geklede vrouw waarvan alleen de ogen nog zichtbaar zijn. Bij de security-check staan ook een aantal (flink uit de kluiten gewassen) veiligheidsmedewerksters, weliswaar zijn deze niet geheel gesluierd maar wel gekleed in lange donkere gewaden inclusief hoofddoek. Met een norse blik waken zij daar over onze veiligheid. Ik doe maar braaf wat ze me opdragen om verder ongewenst oponthoud in deze plaats te voorkomen. Even later kunnen wij weer aan boord voor het derde en laatste traject van de reis; Doha – Kathmandu.                Frans                   
                       

Dag 2  -  Aankomst Kathmandu

Van Doha is het nog een klein stukje naar het kleine vliegveldje van Kathmandu, waar wij aan het einde van de middag uiteindelijk arriveren. Als wij daar net zijn geland, wordt er via de intercom gevraagd of een bepaalde met name genoemde passagier zich even bij de bemanning wil melden. De berichtgeving is weliswaar in het Engels maar door de Arabische tongval wordt de daarbij uitgesproken (Nederlandse ?) naam flink verbasterd. Desalniettemin meent Nicole dat het om haar gaat en zij schrikt behoorlijk als bij navraag blijkt dat deze veronderstelling juist is. Is er thuis iets ernstigs gebeurd of.... ik loop met haar mee naar de uitgang waar zij zich moet melden. Daar staat een medewerker van Qatar Airways haar op te wachten en wat blijkt men is in Doha haar ticket kwijt ! Het gedeelte voor het traject Doha-Kathmandu werd wel afgescheurd en ingeleverd door Nicole maar daarna is het papiertje kennelijk in het ongerede geraakt.  Dat ze daar zo’n drukte over maken en daarmee iemand de schrik van haar leven bezorgen, onbegrijpelijk.
Wij verlaten het vliegtuig en worden per bus naar de aankomsthal gebracht. Daar blijkt dat ons visum dat bij het Nepalees consultaat in Amsterdam werd verkregen duidelijk onvoldoende is om Nepal binnen te komen. Wij worden allemaal geacht nog de nodige extra formulieren in te vullen. Met deze ingevulde documenten en ons paspoort met visum mogen wij daarna een plekje zoeken in één van de rijen om onze beurt af te wachten voor een controle door de immigratiedienst. Dit duurt even want het computertijdperk heeft Nepal duidelijk nog niet bereikt. De controle bestaat daar nog uit het deugdelijke handwerk inclusief een groot boek waarin iedere bezoeker keurig netjes wordt ingeschreven door de eerste ambtenaar. Een tweede ambtenaar ziet toe of alles volgens de spelregels gebeurt en stempelt daarna braaf af. Als ik door deze ambtelijke molen ben, kom ik tot mijn schrik tot de ontdekking dat ik mijn handboek in het vliegtuig heb achtergelaten. Toen Nicole werd omgeroepen ben ik snel met haar meegelopen en ben daarbij mijn handboek en een leesboekje in de zak voor mij vergeten mee te nemen. Ik vertrouw mijn rugzak aan enkele groepsleden toe en ren snel de aankomsthal door de weg terug naar ons vliegtuig. Ik realiseer mij pas dat ik mij verdacht gedraag als ik in een paralel lopende gang achter glas plotseling een politieman zie die met mij mee begint te rennen. Buiten gekomen vangt de man mij op maar als ik heb uitgelegd wat het probleem is, vordert hij één van de platformbussen en even later loop ik weer in het toestel van Qatar Airways. Een schoonmaakploeg is druk bezig het vliegtuig weer toonbaar te maken maar mijn handboek zit gelukkig nog in het voorvak en mijn boekje over Nepal wordt voorin in het vliegtuig belangstellend doorgebladerd door de voorman van de schoonmakers. Even later kan ik mij weer met mijn boekjes bij de groep voegen.

Ondanks de twee tussenstops is alle bagage keurig netjes in Kathmandu aangekomen. Gelukkig geen gedoe om achtergebleven tassen en koffers weer op de groep aangesloten te krijgen. Buiten voor de aankomsthal worden wij opgewacht door een vertegen-woordiger van de lokale agent die ons snel naar het busje loodst dat ons naar ons hotel in de volkswijk Thamel moet brengen. Er lopen genoeg werkloze jongemannen rond die wel een handje willen helpen om onze bagage op het dak van de bus te krijgen. Dat ze daarbij af en toe zo enthousiast tekeer gaan dat tassen die aan de ene kant het dak opgaan er aan de kant weer afvallen, mag de pret niet drukken. Nog geen rupee op zak vraag ik de lokale agent om voor de fooi te willen zorgdragen. Daarna kunnen wij op pad naar ons hotel. Het verkeer is druk en chaotisch en doet net als de mensen denken aan India en Sri Lanka. Ook de loslopende koeien in het verkeer heb ik eerder gezien. Het is een korte rit en even later staan wij bij ons eerste hotel van deze reis hotel Buddha in de drukke wijk Thamel. Tussen twee winkels lopen wij via een onderdoorgang naar de ingang van het hotel waar de groep in de lobby van het hotel plaatsneemt terwijl er een welkomstdrankje wordt rondgedeeld. De kamers zijn klaar en even later kan ik aan de hand van de zojuist gemaakte indeling de sleutels uitdelen. Wij spreken met de groep af dat wij die avond gezamenlijk gaan eten. Achter hotel Buddha bevindt zich een tuin met enkele zitjes die nu snel door een aantal groepsleden ingenomen worden. In een lekkere temperatuur en met een drankje komen ze daar bij van alle vermoeienissen van deze reis tot nu toe. Na een goede maaltijd aan het begin van de avond bij het iets verderop in de straat gelegen Café Northlight duiken alle groepsleden vroeg in bed, morgen weer een dag voor “The beauty of Nepal”.                                                                    Frans

Dag 3  -  Kathmandu

Op verzoek van reisleider Frans verzamelen we vanochtend met zijn allen in de tuin van het hotel. Frans wil graag met de groep de planning van de reis even doornemen, maar we beginnen eerst met een rondje “kennismaking”. Voor mezelf heb ik sinds het vertrek op Schiphol geprobeerd om ieders voornaam te onthouden, en wanneer ik de gevormde kring even overloop, stel ik tot mijn voldoening vast dat dit reeds aardig lukt! Om beurt stelt iedereen zich kort voor: wie ben ik, waar woon ik, wat voor werk doe ik, wat zijn mijn hobby’s,… kortom de gebruikelijke gegevens, die door de meesten ook worden aangevuld met hun persoonlijke motivatie om voor deze specifieke reis te kiezen. Gelukkig zijn er niet teveel “dubbele” namen in onze groep: alleen Eric Zeebregts en ikzelf hebben dezelfde voornaam. Opvallend is wel de grote afvaardiging verpleeg-kundigen onder ons. Naast vrouwtje Katrien zijn nog vier andere medereizigers actief in de verpleging. Voor de leken onder ons is het uiteraard bijzonder geruststellend dat maar liefst een kwart van de deelnemers de nodige zorgen kan toedienen mocht dit nodig blijken!
Na de kennismakingsronde is iedereen vrij om de rest van de dag naar eigen believen door te brengen. Al vrij vlug wordt geopperd om alvast het Durbarplein met een bezoekje te vereren. De meesten willen vlug nog enkele noodzakelijke attributen halen op de kamer, en daarna wordt er verzamelen geblazen in de hal. Het Durbarplein ligt op loopafstand van ons hotel, en dus gaan we met zijn tienen “op stap”. In de smalle straatjes van Kathmandu is het een wirwar van jewelste. Het verkeer is één grote chaotische mierennest van auto’s, motoren, fietsen, riksja’s, tuk-tuks en bussen, die voor ons dan ook nog eens “langs de verkeerde kant van de weg” rijden. In ieder geval kan je als voetganger maar beter op je tellen passen. Soms krijg ik zelfs de indruk dat “voetganger” en “vogelvrijverklaarde” in het Nepalees ongetwijfeld synoniemen moeten zijn! Vaststaand feit is alleszins dat de “toeter” het meest onmisbare onderdeel van elk voertuig is. Zelfs de riksja’s zijn voorzien van een soort kindertoetertjes, waar met behulp van lege PET-flesjes de nodige “Pweut-Pweut” uitgeperst wordt!
Ondanks het hectische verkeer bereiken we veilig het Durbarplein. Hier wordt Eric Z., samen met John veruit de grootste van de groep, vrijwel meteen aangeklampt door een bijzonder klein vrouwtje, die duidelijk te kennen geeft dat ze onder de indruk is van zijn lengte. Zelfs wanneer Eric gehurkt naast haar gaat zitten, is hij nog steeds groter dan het vrouwtje. Marielle is fotograaf van dienst, en schiet een leuk plaatje van dit tafereel.
Nadat we wat hebben rondgekuierd op het plein, en onder meer het prachtige houtsnij-werk op de binnenplaats van het Kumari-huis (dit is het huis van de “levende godin”) hebben bewonderd, begint bij de meesten stilaan de maag te knorren. Geen nood: Katrien heeft een exemplaar bij van “The rough guide” over Nepal, en daarin wordt onder meer advies gegeven over aanbevelenswaardige restaurants in Kathmandu! Op pagina 135 vinden we wat we zoeken: een restaurantje in Freak Street, vlakbij het Durbarplein. Ik citeer: Oasis Garden: waarschijnlijk het prettigste ontbijt- en lunchadres in deze buurt, waar u zowel binnen als buiten kunt zitten. Goedkoop tot niet duur... Zeg nu zelf, wat kan een mens nog meer verlangen? Helaas, het gidsje dateert van 2001 en blijkt door de tijd te zijn achterhaald! We vinden weliswaar nog wel het bedoelde restaurantje, zelfs het uithangbord is nog intact, maar de zaak is zo te zien al een tijdje gesloten. Een alternatief wordt al snel gevonden: een restaurant met dakterras, gelegen vlak naast het Durbarplein, waar we niet alleen een mooi overzicht hebben op het plein, maar van waaruit we ook Swayambhunath zien liggen op een heuvel aan de andere kant van de stad. We besluiten om daarvan het doel van onze verdere verkenningstocht te maken.
Na de lunch gaan we dus met zijn allen op pad richting Swayambhunath, ook wel gekend als de “apentempel”. Onze wandeling (puur op richtingsgevoel!) leidt ons door kleine straatjes en achterbuurten waar ongetwijfeld maar weinig toeristen langskomen. Wij komen in ieder geval geen andere Westerlingen tegen! De apentempel doet zijn bijnaam alle eer aan: de flanken van de heuvel worden inderdaad voornamelijk door deze dieren bevolkt. En dat ze deze omgeving als hùn territorium beschouwen, mag een hond aan den lijve ondervinden: hij waagt zich iets te ver naar de zin van de apengemeenschap, en met een twintigtal sluiten ze hem grommend en krijsend in. De arme hond staat zachtjes jankend en wanhopig speurend naar een uitweg, plots midden de apen! Hij zoekt uiteindelijk zijn heil in een overhaaste vlucht, dwars door het cordon apen heen. Daarbij wordt van alle kanten naar hem gekrabd en geklauwd, zodat hij nu luid jankend en met de staart tussen de poten het wereldrecord op de 100 meter scherper stelt!
Het verdere bezoek verloopt gelukkig iets rustiger. Bovenaan de 365 treden wacht ons de stoepa, omgeven door een aantal tempels en gebouwen. Deze bijzondere plek straalt een mystieke sfeer uit, die Katrien en ik als heel rustgevend ervaren. De enige dissonant wordt gevormd door een vijftal Japanners die op de hun typische manier fotootjes willen maken: ieder om beurt geeft zijn camera door aan één van de anderen, om dan vervolgens als een wassen beeld vóór een bezienswaardigheid post te vatten om gekiekt te worden! Ons geduld wordt dan ook behoorlijk op de proef gesteld, in een poging om ook een paar knappe opnames te maken, zònder Japanners in beeld!!!
Niettemin kijken we ’s avonds met voldoening terug op onze eerste èchte reisdag: Kathmandu, en bij uitbreiding Nepal, hebben na één dag al een plaatsje in ons hart veroverd.                                                                                         Eric en Katharine

Dag 4  -   Kathmandu

Vandaag starten we met een bezoek aan Patan, een eeuwenoude stad die nu samen met Kathmandu en Bhaktapur één grote agglomeratie vormt binnen de Kathmandu-vallei. We worden aan het hotel afgehaald door een busje, en maken onderweg kennis met onze gids voor vandaag. De brave man maakt dankbaar gebruik van de rit om ons een beetje Nepalese geschiedenis bij te brengen. Trots vertelt hij ons hoe Kathmandu, Patan en Bhaktapur vroeger drie aparte koninkrijkjes waren. Zodoende treffen we in elk van de drie steden een Durbarplein aan. “Durbar” betekent namelijk koninklijk paleis, en uiteraard had elke koning hier vroeger zijn eigen “stulpje” waarrond zijn koninkrijk zich ontvouwde. De drie steden werden elk in een welbepaalde vorm gebouwd: Kathmandu heeft de vorm van een zwaard, Patan is cirkelvormig, en Bhaktapur is in een ovaal gebouwd. Deze vormen zijn niet zomaar lukraak gekozen, maar dienen om moedergodin Durga gunstig te stemmen. Interessant weetje hierbij is dat de Nepalezen geloven dat Durga wordt gereïncarneerd in de Kumari of levende godin, wiens verblijf we gisteren reeds met een bezoekje vereerden.
Het Durbarplein van Patan is eigenlijk nog mooier en authentieker dan dat van Kathmandu, en het verbaast dan ook niemand wanneer onze gids vertelt dat de “palace area” tot het Unesco-werelderfgoed behoort. We krijgen ook nog de kans om de binnenplaats van het voormalige koninklijk paleis te bezoeken. Hier treffen we, net als gisteren in het Kumari-huis, prachtige houtsculpturen aan. Ook het koperen beslag waarmee een aantal deuren zijn versierd mag er wezen.
Van Patan gaat onze tocht verder naar Pashupatinath, een hindoe crematieplaats langsheen de Bagmati-rivier. Het bezoek aan deze merkwaardige plek is voor velen onder ons een bijzondere ervaring. Je bent hier immers ooggetuige van het hele ritueel dat met zo’n crematie gepaard gaat, en hoewel de hele bedoening wel enkele voyeuristische trekjes vertoont, voelen wij ons allerminst “pottenkijkers”. Dat wordt bevestigd door een Nepalees die naast ons heeft plaatsgevat, en die ongevraagd de hele ceremonie aan ons uitlegt. Hij maakt er ons attent op dat in onze cultuur weliswaar ook crematie bestaat, maar dat niemand dit te zien krijgt. Hier daarentegen mag iedereen getuige zijn van de manier waarop men van een overledene afscheid neemt. Katrien en ik voelen hem al komen: de man wil ongetwijfeld een centje bijverdienen als gids. Eerst staan we daar beiden nogal weigerachtig tegenover, maar hij kan op een zeer boeiende manier vertellen, en bovendien is zijn Engels perfect verstaanbaar, zodat we ons laten inpalmen en de man voor de rest van ons bezoek als “privé-gids” engageren. Hij leidt ons langs alle hoekjes en kantjes van deze bijzondere plek, en vertelt ondertussen honderduit over alles wat we te zien krijgen.
Onze gids troont ons ook mee naar Pashupati Mandir, de heilige Shiva-tempel. Hoewel we hier als niet-hindoe niet naar binnen mogen, kunnen we doorheen de grote toegangspoort toch een glimp opvangen van twee belangrijke symbolen: een “trisul” of drietand, en het gouden achterste van Nandi, Shiva’s trouwe stier en teken van zijn voortplantingskracht. Beide symbolen hebben gigantische afmetingen: de drietand reikt tot aan de dakrand van de tempel (en die is behoorlijk hoog!), en de zowat vijf meter hoge Nandi beschikt over een “klokkenspel” om iedere dekstier razend van jaloezie te maken!
Nadat we met onze gids hebben afgerekend en daarbij zoals gewoonlijk veel te veel hebben betaald, begeleidt hij ons nog tot aan de bus. Wanneer ons busje vervolgens koers zet naar Boudhanath, zwaait hij ons enthousiast uit (kan je nagaan hoe tevreden hij wel was met de ontvangen fooi!). Boudhanath is de grootste stoepa in Nepal, en tevens het belangrijkste Tibetaans boeddhistische monument buiten Tibet. Vlakbij dit grootse bouwwerk bezoeken we een thangka- en mandalaschilderschool, waar een aantal leerlingen minutieus aan het werk zijn. Katrien en ik zijn zeer geboeid door de bijzonder fijne schildertechnieken die hier worden toegepast, en we besluiten om een mandala te kopen als herinnering aan onze reis. Daar gaan we beiden zodanig in op, dat we de rest van de groep uit het oog verliezen. Niet gepanikeerd evenwel, we hebben immers afgesproken om een eindje verderop in een restaurantje te gaan lunchen! Nadat de aankoop van onze mandala eindelijk is afgerond (de Nepalese telefoonlijn voor betaling met Mastercard liet het even afweten!) stappen we dan ook gezwind het aangeduide etablissement binnen. Hier valt echter niemand van onze groep te bespeuren! We besluiten om een paar keer rond de stoepa te lopen, in de hoop zo onze medereizigers terug te vinden, maar dat levert helaas niets op. Het briefje met Frans’ telefoonnummer blijkt bovendien veilig en wel in onze hotelkamer te liggen! Uiteindelijk besluiten we om op te splitsen: Katrien gaat op zoek naar de bus, en ikzelf blijf wachten bij de toegangspoort van de stoepa. Daar word ik na een paar minuten op de schouder getikt: Frans heeft zonet zijn schaapjes geteld, en is tot de vaststelling gekomen dat er een paar ontsnapt zijn! We wachten nog even tot ook het tweede verloren schaap weer komt opduiken, en voegen ons dan weer bij de groep. Die was noodgedwongen uitgeweken naar een ander restaurant, omdat er in het eerste onvoldoende plaats was.
Vooraleer we terugkeren naar het hotel, verkennen we nog de stoepa van onder tot boven. En ook hier weer ervaren we een soort mystieke sfeer, net als gisteren bij de apentempel. Er komt een ongewone rust over ons heen, die vermoedelijk veroorzaakt wordt door een combinatie van verschillende factoren: de religieuze omgeving, de aanwezigheid van enkele reisgenoten met wie het goed klikt en waarmee we al een paar intense gesprekken hebben gevoerd, en niet in het minst onze eigen, bijna kinderlijke verwondering over het feit dat wij hier gewoon zijn! We hebben de voorbije paar dagen alleszins al een paar ervaringen opgedaan die ons nog lang zullen bijblijven!
Terug in het hotel, besluiten we om onze voorlopig laatste namiddag in Kathmandu te spenderen aan een rondje “winkelen”. Dit lijkt ons een uitstekende manier om even “af te kicken” van alles wat we vandaag al gezien en meegemaakt hebben, en bovendien wil Katrien beslist nog een wollen muts aanschaffen voor het geval het in Tibet koud mocht zijn. Op weg dus maar!                                                                      Eric en Katharine
                                       
Koningssteden in Nepal: Patan en Bhaktapur
Iedere rechtgeaarde reiziger kent Kathmandu als de kleurrijke hoofdstad van het Himalaya-koninkrijk Nepal. In dezelfde vallei, maar veel minder bekend, liggen nog twee andere interessante steden: Patan en Bhaktapur. Samen met de hoofdstad vormen zij de drie koningssteden in de Kathmanduvallei. Nepal is het land van de hoge bergpieken van de Himalaya, maar ook van de verschil-lende trotse bevolkingsgroepen. Zoals de Sherpa's, in de berggebieden onmisbaar bij trektochten; de krijgshaftige Gurkha's, die nog steeds in menig oorlog als eerste strijdkrachten worden ingezet; en de Newars, in de wijde omgeving bekend om hun creatieve en vakkundige handwerkslieden.
De populariteit van deze handwerkslieden en de strategische ligging van de Kathmanduvallei, op de handelsroute tussen China en Tibet enerzijds en India anderzijds, bezorgde dit gebied gedurende lange tijd veel welvaart. Tijdens de bijna 600-jarige heerschappij van de Malla-koningen, vanaf 1200, bereikte de vallei een ongeëvenaarde bloeiperiode. Het woord malla komt uit het Sanskriet en betekent 'worstelen'. De toenmalige heerser, die tijdens een vriendschappelijk worstelpartijtje vernam dat hij een zoon en erfgenaam had gekregen, gaf het kind de titel Malla en een nieuwe dynastie was geboren. Zoals veel dynastieën beleefden de Malla´s zowel tijden van voorspoed als perioden van tegenspoed. Vooral tijdens de regeerperiode van koning Jaksha Malla, in de 15e eeuw, ontstond weer een bloeiperiode. De koning, die bekend stond als een toonaangevend bestuurder, met veel aandacht voor kunst en cultuur, liet zijn drie zonen na zijn dood ieder een koninkrijkje na: Kathmandu, Patan en Bhaktapur. Om de andere families de ogen uit te steken, gaven deze koningen en hun nazaten, vooral in de 17e eeuw, de Newars bouwopdrachten voor de meest fantastische gebouwen, tempels en paleizen. Zoals vaker in de geschiedenis, leidde de competitie tussen de koningssteden uiteindelijk tot het verval van de dynastie, maar de families lieten wel drie prachtige steden na.
Stad der Schoonheid                                          .
Centraal in elk van de drie koningssteden is het Durbarplein, waaraan het koninklijk paleis (durbar) ligt. De tempeltjes op deze pleinen zijn nog steeds in gebruik voor aanbidding van de goden en verschillende imposante standbeelden herinneren aan de belangrijkste koningen. Kathmandu mag de bekendste van de koningssteden zijn, Patan is de meest overzichtelijke.
Patan, in de volksmond beter bekend als Lalitpur of Stad der Schoonheid, is makkelijk te bereiken vanuit Kathmandu: per taxi, openbaar vervoer of, voor wie het lokale verkeer aandurft, per fiets. De westkant van het plein wordt gedomineerd door verschillende prachtige tempels. Het koninklijk paleis, met zijn verschillende, rijkelijk van beelden voorziene binnenplaatsen, de chowks, vormt de oostzijde van het plein. Een van de standbeelden op dit plein is de zes meter hoge zuil van koning Yoganarendra Malla. De koning zit geknield, onder de kop van een cobra, met zijn gezicht gericht naar het paleis.
Drie pleinen                                     .
Een wandeling door de smalle steegjes van Bhaktapur brengt je terug naar de Middeleeuwen. Ook hier vormt het Durbarplein het imposante middelpunt, met het onvermijdelijke paleis, verschillende tempels en de Gouden Poort. Eigenlijk een bronzen poort, maar getooid met een van de meest bijzondere kunstwerken van de vallei, een gouden paneel met een afbeelding van de godin Taleju. Bovenop een schitterend beeld van de man/vogel Garuda en er tegenover staat op een zuil het standbeeld van de beroemdste koning van Bhaktapur. Deze Bhupatindra Malla zit op een troon die wordt gedragen door vier leeuwen. Vlakbij het Durbarplein kun je op een van de gezellige terrasjes van Taumadi Tole genieten van het dagelijks leven in het hart van het stadje. De belangrijkste tempel hier is de 30 meter hoge Nyatapola, de vijfdakentempel. Enorme stenen wachters als olifanten en leeuwen bewaken aan weerszijden de steile trappen naar de tempel. Onderaan staan twee stenen beelden van de worstelaars Jaya Malla en Patta, die over bovenmenselijke krachten zouden beschikken. Het derde plein dat je in Bhaktapur niet mag overslaan is het pottenbakkersplein, vlakbij Taumadi Tole. Het is een klein pleintje waar vrijwel altijd honderden potten in alle soorten en maten in de zon liggen. De taken zijn hier duidelijk verdeeld: de mannen maken de potten, de vrouwen brengen er gravures op aan en keren de potten regelmatig, om ze aan alle kanten goed te laten drogen.
Hoe rijk de hoofdstad Kathmandu ook is, een echt goed beeld van de rijkdom van de Malla´s en de knappe architectuur van de Newars krijg je pas als je ook de beide andere steden in de vallei bezoekt.                                                                     (Mijn Djoser)


Dag 5  -  Kathmandu / Nagarkot

Werd onze nachtrust zondagnacht verstoord door het feestgedruis van enthousiaste Idol overwinningsvierders (inclusief knalvuurwerk), nu maandagnacht zorgden de regen, de straathonden en de vallende rolluiken van de winkels voor de broodnodige slaaponder-brekingen.
Tijdens het ontbijt bleek dat Frans al onze zorgen over natte tassen overbodig had gemaakt omdat hij, preventief werker als hij is, al voor dekzeil had gezorgd.  
Aangekomen in Bhaktapur gingen wij vergezeld van een individuele gids door deze prachtige koningsstad. Wij genoten bijzonder van het Koninklijk paleis met een gouden deur tegenover een mooie zuil met een bronzen beeld van een Mongoolse koning er tegenover. In het paleis zagen wij door een deuropening een koninklijk hof dat schitterend versierd was. Ook bezochten wij het koninklijk bad, omgeven door een stenen Cobra, terwijl er op de twee zuilen in het bassin nog eens twee grote cobra’s stonden. Op het Koningsplein stonden verder alle soorten tempels die er zijn; pagodetempels, stupatempels en die in de vorm van een hemelse berg. Er was ook een 2e plein dat zeker zo mooi was met een gigantische 5-dakspagode uit de 17e eeuw en een heel oude één-daks pagode uit de 5e eeuw die zo in het niet viel bij zijn reusachtige buurman dat ze er in de 17e eeuw nog maar twee verdiepingen op hebben gezet. Verder zagen we het pottenbakkersplein waar niets gebeurde vanwege de gutsende regen en we zochten onze toevlucht in een thanga-school waar wij een mooie mandala kochten.

Vervolgens lunchten wij vlakbij de Changa Narayan tempel die we ook bezochten. Ongelooflijk dat die zo mooi bewaard is gebleven uit de 4e eeuw. Leeuwen, geiten, garuda’s en olifanten bewaakten de toegangspoorten van deze pagodetempel die o.a. versierd was met kamasutra-afbeeldingen. Ook was er een pilaar met linksgedraaide schelp en aan iedere zijde van de tempel grote bronzen klokken. Onder een afdakje stonden antieke houten draagstoelen.
Vanaf deze site durft de helft van het gezelschap, waarvan het grootste deel dames, de wandeltocht van anderhalf uur aan door de regen. De minder heldhaftigen lieten zich per bus vervoeren, wij deden hier een uur over aangezien er een onderbreking plaatsvond die Rick verklaarde als; de chauffeur had van zijn vrouw de opdracht gekregen vandaag de boodschappen te doen voor het eten. Na erop toegezien te hebben dat hij de juiste hoeveelheid appels kreeg, moest hij elders de kip van de aanbieding halen !
De wandeltocht bleek zwaarder dan vooraf door de lokale gids voorspeld, er bleken zelfs glij- en valpartijen aan te pas te zijn gekomen maar gelukkig kwam iedereen nat maar toch voldaan bij de bus aan, die ons vervolgens naar Nagarkot reed. Daar kregen wij een kamer in het kraaiennest; per slot van zaken moest de conditie van de oudjes op peil gehouden worden.                 Marja en Wim         

 
Dag 6  -  Nagarkot / Zhangmu
 
We logeerden in Nagargot in hotel View Point, met uitzicht op de Mount Everest, helaas hebben wij de avond ervoor en de volgende morgen de berg niet kunnen  bewonderen vanwege de dikke mist en regen.
Na het ontbijt en ontvangen lunchpakket, waar in één onzer een kakkerlak aantrof, was het vertrek om 07.45 gepland. Echter de bus moest nog op een zeer smal stukje keren, één kant berg, andere kant ravijn, hetgeen na ruim drie kwartier lukte en wij in dichte mist en op een zeer smalle slechte weg onze reis konden vervolgen. Toen de mist opgetrokken was, kregen we uitzicht op een prachtige vallei met naast ons een bruisende rivier. Af en toe was de weg zeer slecht en kwamen we ook nog twee keer een wegversperring tegen waar betaald moest worden. Onderweg bij een sanitaire stop langs de kant van de weg, bleek dat enkele bloedzuigers via de benen  de bus waren binnen gekomen. Bij opnieuw een zeer slecht stuk wegdek was het bijna onmogelijk om de tegenliggers te passeren. Na veel gemanouvreer en elkaar geramd te hebben lukte het uiteindelijk.
Bij de grens aangekomen, gevormd door een rivier met daaroverheen een brug, was het een komen en gaan van mensen die binnen de gestelde tijd de grens wilden passeren. Wij moesten ons opstellen in volgorde van de genummerde paspoorten en werden geconfronteerd met de te verwachten bureaucratie. Vanwege de te verwachte slechte weg conditie in Tibet was besloten dat wij de reis naar Lhasa per 4x4 wagens ( Toyota Landcruiser ) zouden vervolgen. Deze brachten ons,via niemandsland, naar ons hotel in het grensplaatsje Zhangmu. Aankomst 17.15 in een typisch chinees hotel ( mooie hal en de rest van veel mindere kwaliteit ).De geldwisselaars kwamen op ons af als vliegen op de bekende hoop…… De warme douche was alleen s avonds te gebruiken en daarna hebben we heerlijk gegeten.                                                                     Hans en Elles

Recept voor Nepalese Dal Bath (rijst met linzensoep)

Ingrediënten:
• Basmati of Pandan rijst
• 250 gr. zwarte of gele linzen
• 1 ui
• 3 teentjes knoflook
• 3 cm. Djahe (gemberwortel)
• 1 theelepel Kurkuma (koenjit)
• 1 eetlepel komijnzaad (djinten)
• 1 klein pepertje of sambal naar smaak
• olie
• een halve in stukjes gesneden aubergine
• 1 eetlepel kerrie (massala)
• 1 tomaat

Bereiding:
• De 250 gr. gele/zwarte linzen wassen, 1 uur weken en laten uitlekken
• In 2 eetlepels olie de fijngesnipperde ui, de fijngesnipperde gemberwortel en de knoflook bakken
• Voeg de koenjit en de geweekte linzen toe en bak deze op een laag vuur 3 minuten mee
• Voeg er water bij zodat alles onder komt te staan en zout naar smaak
• Vuur hoger zetten en laten koken, eventueel opkomend schuim verwijderen
• Zachtjes door laten pruttelen totdat het een pap is geworden
• De aubergineblokjes bakken in 2 eetlepels olie samen met het fijngesnipperde pepertje of de sambal, de djinten en de kerrie massala
• In de laatste minuut de in stukjes gesneden tomaat bijvoegen
• Tenslotte alles bij de linzenpap voegen en nog even doorkoken. 

Dag 7  -  Zanghmu / Nyalam

Om reden dat de weg maar vanaf één kant bereden mocht worden, moesten wij al om 5 uur in de morgen zonder ontbijt vertrekken. Na 500 meter begon het avontuur. Voor ons reden twee bussen. De voorste kwam op het zeer slechte wegdek vast te zitten. Na heel veel gemanouvreer lukte het de bus niet los te komen. Onze chauffeurs kwamen te hulp en maakten op zeer overduidelijke wijze de chauffeur van de tweede bus duidelijk, dat deze achteruit moest rijden, wat hij in eerste instantie niet wilde doen. Nadat dit gedaan was kon de eerste bus achteruit iets meer naar de kant, wat voor onze machtige Toyota’s de ruimte gaf om spectaculair langs de bussen te rijden.
We konden nu onze weg vervolgen en kwamen  om 08.45 in Nyalam aan. Aldaar hebben we tegenover ons hotel in Snowland restaurant ontbeten. Ons hotel (Snowland Hotel) was  typisch Tibetaans mooie beschilderde plafonds en bedden echter het sanitair was gezamenlijk en kon je van verre al ruiken. De trap omhoog was stijl en smal. De rest van de dag hebben we de omgeving verkend en heeft Rick zijn eerste gebedsvlaggetjes opgehangen.                                                                      Hans en Elles

Dag 8  -  Nyalam / Tinggri

Vanmorgen om 7.00 uur opgestaan. De tassen voor vertrek klaargemaakt en nog wat gelezen. Rond 7.45 uur naar beneden gegaan langs de steile trapjes wat dus niet meevalt als je “zware” tassen bij je hebt. Gaan eten aan de overkant van het hotel. Terug in het hotel de auto indeling gekregen van Frans. Vandaag zitten we bij Sabine en Suzan. Om 9.15 uur vertrokken we met onze 4x4 richting Tinggri. Onderweg nog even gestopt bij een grot waar een monnik 9 jaar heeft gemediteerd om verlichting te verkrijgen. Hij heeft in die grot ook enkele muurschilderingen gemaakt. Helaas hebben de Chinezen besloten om direct naast de ingang van de grot een gebouw te bouwen. Wij konden dus niet in de grot maar ook het uitzicht en de wandeling naar de grot waren de moeite waard.
Weer verder met onze 4x4’s. Op de Yakrushongla pas (5200 meter hoog) even gestopt. Was er best koud en het waaide ook behoorlijk. Het geluid van de wind door alle gebedsvlaggen was best indrukwekkend. Een mooie bonus was het smeltende ijs wat van de vlaggetjes afkwam. Later kwamen we ook nog over de La Lunga pas (5124 meter hoog) Maar die was minder mooi dus daar zijn we niet gestopt. Na enkele foto- en plaspauzes kwamen we om 14.30 uur aan in Tinggri. Helaas kregen we niet het hotel uit de hotellijst maar sliepen we in het Lhasa Hotel. Dit tot onvrede van een klein aantal groepsleden. Het hotel zelf was erg primitief maar super gezellig. Het sanitair bestond uit een betonnen plaat met daarin een aantal gaten. Onze kamerdeur ging ook nog eens niet op slot. Dit alles mocht de pret niet drukken en wij hadden deze Tibetaanse ervaring niet willen missen. Later nog even over een klein marktje gewandeld met wat mensen uit de groep. Net buiten het dorp was een bergweggetje met prachtig uitzicht over de bergen. Helaas kreeg bijna iedereen wel last van hoofdpijn (hoogteziekte). Volgens ons was er bijna niemand die er geen last van heeft gehad. Wij hebben dus ook het diner overgeslagen en zijn om 17.00 uur gaan slapen. Gelukkig was het de volgende dag alweer een stuk minder.
Het weer: Bewolkt met zo nu en dan een zonnetje. Ongeveer 16º en op de pas waarschijnlijk een graad of  7.                                                              John en Mariëlle

Dag 9  - Tinggri / Sakya

Het vertrek uit Tinggri verloopt niet geheel vlekkeloos. In een enkel geval bedoel ik dit letterlijk, waarbij ik abstraheer van al te veel detaillering. Zo’n beetje de hele club heeft het min of meer te pakken; we zijn allemaal een beetje ‘high.’ Ondergetekende heeft een barstende koppijn. Ja, er zit iets in dat pijn kan doen! Mapske is een beetje misselijk, Nicole voelt zich nog steeds als een nat Tibetaans dagblad en Suzan weet ook niet precies waar ze is en waarom. Eigenlijk zijn er maar twee personen die helemaal nergens last van hebben en dat zijn De Lepelaar en onze nestor Wim; die man heeft al zoveel levenservaring, daar hebben een paar duizend meter natuurlijk helemaal geen vat op. Gelukkig hebben we een overmaat aan medisch geschoolde reisgenoten bij de hand. Na het plunderen van de diverse reisapotheken, besluiten we om niet deel te nemen aan de plaatselijke wielerwedstrijd, omdat ons plasje toch niet door de strenge Chinese controle zou komen. Dan maar fluks plaatsgenomen in de Toyota’s voor een trip van 200 km naar Lhatse over goed begaanbare asfaltwegen. Dûh! Regelmatig moet de chauffeur ferm in de ankers bij het naderen van de zoveelste minikrater in het wegdek, waar heel soms aan wordt gewerkt, maar meestal niet. Onze vierwieldingessen hebben echter al voor veel hetere vuren gestaan en – afhankelijk van de chauffeur – vervolgen we zingend en lachend onze reis. Net buiten Tinggri maken we een fotostop voor het schieten van een plaatje van een Himalayareus, met op de achtergrond wat voor de meeste de Mt. Everest is en voor een enkeling niet. Aangezien het halfbewolkt was, zullen we de ware identiteit des bergs wel nooit te weten komen. Het is in elk geval een mooi plaatje, bijna net zo mooi als ….. (originele tips voor het vervolmaken van deze vergelijking kunnen per mail worden gezonden naar De Lepelaar. De eerste prijs is een mooi Swatch horloge en een kookboek over racletten.)

O wacht, we stoppen alleen in Lhatse voor de lunch. Change of plans, dus ... of niet. Flexibel als we zijn maakt het ons niet zo veel uit. Nicole komt ook even uit de auto en het gaat gelukkig wat beter met haar. Frans, Hans en ik bestellen momo’s als lunch. De porties zijn dermate groot dat we alle jaloerse disgenoten kunnen voorzien van een momootje. Deze eerste voorzichtige momo-ervaring, zal achteraf het begin blijken te zijn van een nog twee weken durende momo-invasie, die enige dagen later vergezeld zal worden door minstens zoveel pakhoda’s (ook lekker!). Het eten dat niet werd genuttigd, werd in plastic zakjes gedaan en aan de aanwezige minder bedeelden overhandigd, waaronder een moeder met een klein kind. Katharine heeft het er zichtbaar moeilijk mee. Na de lunch steigen wir wieder ein voor de laatste ruk van 50 minuten naar Sakya. Op weg daarheen passeren we een controlepost met veel Chinezen in uniform die de cursus ‘denk, doe en lach richting toerist’ nog niet met een ruim voldoende hebben afgesloten. Zelfs John mag gewoon doorlopen, dus wat er nou precies gecontroleerd is, blijft tot op de dag van vandaag in nevelen gehuld. Wel ontmoeten we daar een ander Nederlands reisgezelschap dat op weg is naar Kathmandu. We wisselen wat reiservaringen uit en informeren en passant of de Himalaya nog ver is. Na zo’n 40 minuten toeren langs fraaie vergezichten, zien we naast de weg plotseling een Landcruiser op zijn kop liggen. Ons merk, onze kleur, we schrikken ons het apelazerus. Het blijkt echter de auto van twee Chinezen zijn die gelukkig met de schik en een ferme korting op hun no claim zijn vrijgekomen, aldus de plaatselijke ramptoeristen.
Na in Tinggri te hebben mogen genieten van de lokale, traditioneel Tibetaanse sanitaire voorzieningen, krijgen we collectief bijna een luxe-overdosis in ons nieuwe hotel: eigen douche, toilet, waterkoker en veel Chinese haren. Iedereen knalt de lichten op de (bad)kamer aan en springt onder de lang ontbeerde warme douche, waarop spontaan alle stoppen in het hotel eruit springen. Tja. Nicole blijkt de enige te zijn zonder warm water, maar dan moet je de juiste kraan ook maar opendraaien … dus! Als we allen fris en fruitig zijn brengen we met een groepje een bezoek aan het dakterras van het hotel van waar we een mooi uitzicht hebben over Sakya. Na het vastleggen ervan op de SD-card, gaan we met een klein clubje het dorp in om de sfeer en het plaatselijke Lhasa bier te proeven. Beide blijken in ruime mate voorradig. We struinen enkele plaatselijke winkeltjes af waar we een paar kleine souvenirs kopen en gewapend met koperen mandalaatjes en blikjes ‘beer from the roof of the world’ zetten we ons in het namiddagzonnetje neder op de trappen voor een plaatselijke kleingrutter. Op een of andere manier trekken we veel bekijks. Rick heeft sowieso meestal niet te klagen qua aandacht en ook Helen, Lara en Map mogen zich verheugen in ongegeneerd nieuwsgierige blikken van de plaatselijke jeugd. Zelfs ik moet er aan geloven. Blond behaarde armen en een horloge zijn kennelijk toch niet een alledaags fenomeen. En hun eigen foto’s terugzien op de digitale camera is helemaal een feest. Tijdens een laatste shopschijnaanval probeer ik nog even een yakharen pruik uit, wat ontegenzeggelijk een chantabele foto oplevert. Na de buitenluchborrel brengen we nogmaals een bezoekje aan het dakterras waarna we het dinerbuffet laten voor wat het is en een zelfgekozen Tibetaanse lokaliteit frequenteren. Onze schilder/kok vond het eten van een dermate dubieus gehalte, dat hij heeft getracht de dag te eindigen op de wijze waarop enkele anderen hem zijn begonnen. Yak … eh … jak! Na een paar potjes ‘mexicanen’ duiken we op tijd onze bedjes in. Morgen naar het klooster.                                                 Eric Z.

Dag 10 –  Sakya / Shigatse

Na een overheerlijk ontbijt - restanten van het buffet van de vorige avond in koude vorm - bezoeken we het Sakya-klooster, het belangrijkste klooster van de roodkap monniken. Het klooster hebben we 's ochtends al prachtig kunnen fotograferen vanaf het dak van het hotel. Het licht was super ... Binnenin het klooster blijkt het ook schitterend te zijn! Helaas treffen we weer geldtellende monniken aan al dan niet spelletjesspelend op hun i-pod ... jammer, heel jammer. De commerciële invloeden om voor iedere foto geld te willen ontvangen, nemen we maar voor lief.

Na het bezoek aan het klooster verlaten we dit leuke Tibetaans dorp op weg naar Shigatse - de 2e grootste stad van Tibet ... Hupsakee, de auto's in en gassen! Onderweg passeren we de .... pas op 4500 waar het wel de "dolle dwazen dagen bij de Bijenkorf" lijkt te zijn, wat een drukte! Een oud Engels vrouwtje probeert een plekje te zoeken waar ze ff lekker kan poepen ... maar helaas, met zoveel ogen gericht op je witte hangbillen wil het niet lukken, ochèrm! Het valt ook niet mee, wildpoepen.
Ikzelf heb vandaag alleen maar last van VEEL plassen. Stond vanochtend namelijk op en zag een Michelin-poppeke in de spiegel, was helemaal opgezwollen, vreselijk! Gelukkig had onze Lieve Katrien hier wel een pilletje voor, Diamox ... vochtafdrijvend, dus je piest je helemaal lens!

De reis wordt voortgezet en bij de volgende (plas)stop krijgt Carla bijna een hart-verzakking en verbreekt het record "short distance downhill run", wat nam Car een ramscheut zeg, ongekend! De jeep waar Car tegenaan stond, genietend van een sigaretje, kreeg spontaan een klapband, tja, da's ff schrikken! Onze mannen hebben in een vloek en een zucht de band verwisseld en we kunnen onze tocht door de Himalaya (voor een enkeling nog steeds een zoektocht!) voortzetten.
Aangekomen in Shigatse worden velen van ons overmand door het "shop till you drop" gevoel. Dit gevoel zal de rest van de vakantie niet meer verdwijnen. De Marktjes in Shigatse zijn een paradijs en trots laat iedereen zijn/haar aankopen zien in de vorm van kettingen, armbanden, ringen, gebedsmolens ... De kunst van het afdingen moeten we nog onder de knie krijgen, maar we leren snel! 's Avonds heerlijk gegeten in het Tashi restaurant met de nodige biertjes. Moe maar voldaan sluiten we weer een super leuke dag af en duiken een schoon bed in, zálig!                                                          Manon

Dag 11 -  Shigatse

Vandaag mochten we uitslapen, om half 10 verzamelen en wandelend vertokken we naar het Tashilumpoklooster. De residentie van de Panchen Lama en een van de belangrijkste operationele kloosters in Tibet. Wat een prachtig complex! Hier kun je dagen verwonderd rond dolen. Wat een mooie details. Als je niet oplet bekijk je alles door je cameralens, wat trouwens een dure bezigheid is. Elk nieuw kamertje wat je betreed heeft wederom een prijskaartje anders wordt er niet gefotografeerd. Een lucratieve handel, zo blijkt, we zien alleen maar driftig geld tellende monniken. Van zulke hoeveelheden geld raak je razendsnel verlicht en zo is mediteren niet meer nodig en waarschijnlijk afgeschaft. De geelkap monniken waren afwezig,  ik vermoed dat zij op geldtransport zaten naar de Chinese Bank.

Na alles grondig bekeken te hebben (Rick heeft de zelfs de vloer geïnspecteerd tijdens het prostreren, hij heeft zich 3x vol overgave languit op de grond geworpen) was het tijd voor de lunch bij “the tird eye”. Erg lekker, vol nieuwe energie zijn we met zijn negenen begonnen aan de Kora. De dames waren weer in de meerderheid.
We hadden prachtig weer en de route was ook echt de moeite waard. We hebben weer aardig wat gebeden het luchtruim in geslingerd. Het is ook erg mooi om de kleine offertjes te zien die iedereen overal neerzet of ergens aanhangt. We waren helemaal weg van de leisteentjes waar “Om mani padme hum” in reliëf uit was gebeiteld. Bijna te mooi om te laten liggen. Maar om nou als een verwende toerist al rovend de kora te lopen ging ons toch echt te ver. Je pikt toch ook geen geld uit het klooster ook al zijn die briefjes nog zo mooi? Zulke daden worden beloond met een slechte reïncarnatie, dan kom je terug als kakkerlak of pissebed. Nee, we hielden onze hebzucht in bedwang, en dat werd beloond. Een bochtje verder zat een lieve meneer rustig (In Tibet bestaat er geen woord voor ‘stress’) beitelend prachtige steentjes te verkopen! We hebben de oude baas flink afgezet en hem 3 leisteentjes afhandig gemaakt voor 50 yak dollars. Nee, hard onderhandelen zat er ff niet in, we waren zo blij met de ‘eerlijke’ steentjes.
Na de kora was het weer tijd voor de Tibetaanse souvenirjacht. Deze keer niet naar de markt met de opdringerige verkoopsters, maar naar net verzorgde winkeltjes. De spulletjes waren hier een stuk mooier. Zo mooi dat Erik en Maps vandaag voor de 2e keer naar de pinautomaat moesten. Rond 6 uur op het lekkere warme dakterras nog even geklonken op de mooie aankopen en daarna lekker gesmikkeld bij Tashi.
       Rick en Hellen

Dag 12  -  Shigatse / Gyantse.

Om half 10 stapten we weer in onze luxe 4wheeldrives. Ik blijf het erg deca vinden, 6 van die landrovers achter elkaar. Een ware karavaan. Een nummerbord begint trouwens met AA! Vandaag gaan we naar Gyantse. Onderweg stoppen we bij een Tsampa fabriekje. Door een waterrad wordt een maalsteen aangedreven en de tsampa netjes gemalen. De onbewerkte tsampa hangt in een puntzak gevouwen doek en valt zo mooi op de maalsteen. Wonderlijk eenvoudig, maar effectief. Na het fabriekje stond een bezoek bij een traditioneel tibetaans boerderijtje op het schema. De dorpjes zien er van buiten al erg kleurrijk en leuk uit, maar wat je binnen aantreft is wel zo kleurrijk en mooi, dat je mond tot op je stoffige knieën zakt. De draagbalken van het plafond zijn zo mooi beschilderd en die kasten! We zijn thuis al een hele tijd op zoek naar een mooie chinese bruidskast, maar na vandaag niet meer. Sowieso niks chinees meer voor ons. Eindelijk ook eens een kopje (volgens Frans toeristische) yakboter thee gedronken, dat was goed te doen. En de Tsang (gerstwijn) was zelfs lekker te noemen. De vrouw des huizes kreeg nog ff 5 stel camera lenzen in haar gezicht geduwd,, waardoor ik gegeneerd de kamer verliet zonder dat mooie koppie. De Tibetaanse mensen hebben zulke mooie koppen, maar op de foto willen ze niet. Erg jammer maar ik probeer dat maar te respecteren. Hans krijgt het op een of andere manier altijd wel netjes voor elkaar. Dus die ga ik lief aankijken na de vakantie.
Er bleek ook een inpandig tempeltje te zijn, ongelooflijk mooi! Het Tibetaanse mutje wat Rick gekocht dacht te hebben, bleek een soort gebedsmolentje te zijn. Een kaarsje eronder, mutsje op een stokje en draaien maar, net als de kerstengeltjes van mijn oma. Of alle Tibetaanse boeren zo’n mooi onderkomen hebben weet ik niet, maar dit was echt heel leuk.

Niet veel later kwamen we aan in Gyantse. Groot hotel, een wonderlijke mix tussen chinees en tibetaans. Even inchecken en weer naar ’n Tashi restaurant. Probeer vooral de vegetable pakhodas eens!  Na de lunch door naar het Pelkor Chöde klooster. We vielen met onze neus in de (yak)boter. De monniken waren aan het chanten! Indrukwekkend mooi. Weer verwonderd rond gelopen. Wat een mooie bibliotheek, beelden, overdaad, etc. Maar gaandeweg bekruipt je toch het gevoel dat je in een Tibetaanse Efteling bent beland. Tijdens het zingen duwt een monnik geld in de handen van de zingende monniken. De winst van vandaag? Zodra iedereen (die ervoor betaald had) een foto van de zingende monniken had gemaakt, stapte ze op, trokken hun pij uit en hesen zich in hippe Timberland truitjes en buiten pakte ze snel hun nieuwste model Nokia uit hun binnenzak. Zodra de laatste van de groep een ruimte verliet ging de deur dicht. Sommige van ons werd het echt te veel, iets waarvan we dachten dat het zo puur en mooi was blijkt een toeristische fabriek te zijn geworden. We vertrekken met nog meer vragen dan voorheen. Is er een gids of reisleider die hier wat helderheid in kan verschaffen???? In het Potala ga ik geen foto’s maken (het mag trouwens niet eens), zo kan ik alles beter bekijken. Ik koop een mooi overzichtsboek, want fotograferen in een klooster is toch erg lastig, belichting technisch gezien. En verder maar gewoon genieten van de mooie dingen en geen vragen stellen.
Na het kloosterbezoek op ons gemakje terug geslenterd naar het hotel, het pool biljard getest en met Manon, Erik en Rick naar Tashi. We hebben de halve kaart besteld en het was weer heerlijk. In het hotel nog ff gepoold en vroeg naar bed, morgen om 4 uur op!
                                                                                                            Hellen en Rick

Dag 13  - Gyantse / Samye / Lhasa

Vanochtend om 4.30 uur opgestaan. Als we bij de jeeps komen is onze Tibetaanse gids spoorloos! We rijden tocht alvast naar restaurant Tashi om te ontbijten. Tijdens het ontbijt komt de gids verontschuldigend binnen lopen. Na een goed ontbijt vertrekken we om 5.45 uur met de jeeps richting Sayme klooster. Onderweg gaat erbij een jeep een autoband kapot, door een steen die op de weg ligt. Als we bij wegwerkzaamheden aankomen zijn ze nog net niet aan de gang met storten van het asfalt. Maar we mogen er van de Chinezen chef er niet meer door! Eén jeep van ons is er wel al door. Frans heeft de ploegbaas nog proberen om te kopen, maar dat is niet geluk!. Hij laat de jeeps er pas door als het laatste lid van de groep zijn laatste adem heeft uitgeblazen! De chauffeurs proberen er eerst met ons erin langs de wegwerkzaamheden af te rijden, maar dat wordt te gevaarlijk! Dus was er nog maar één mogelijkheid over, wij gaan lopen en de chauffeurs rijden door de wildernis langs de wegwerkzaamheden af. We hebben ongeveer 45 minuten op 4600 meter gelopen, er stond een koude wind! Eén van jeeps heeft nog vastgestaan, maar is door een andere eruit getrokken. Na al deze inspanningen zijn we bij het eerst volgende dorpje gestopt voor een theepauze. Om 10.50 uur zijn we weer vertrokken. Onderweg verschillende keren gestopt om foto’s te kunnen maken, we hebben o.a. hele mooie foto’s kunnen maken van een kudde yaks!  Om 12.15 uur zijn we op een heel mooi uitzichtpunt gestopt, je zag het meer met de bergen met sneeuw op dit punt heel mooi liggen, en dan ook nog de volle zon erop! Echt prachtig! Hier hebben we onze lunchpakketje van Tashi heerlijk opgegeten. Na de lunch hebben we op dit punt een groepsfoto gemaakt! Om 15.30 uur waren we op de plek waar we met de boot overgingen naar het Sayme klooster. Om 16.00 uur vertrokken we met de boot richting het klooster. Iedereen kreeg een heel oud reddingsvest aan! Onderweg had je een heel mooi uitzicht op de bergen! Om 17.00 uur gingen we weer aan land. Daar stond een klein busje klaar om ons naar het klooster te brengen. Een paar groepsleden moesten in het midden van het pad op een plastic krukje zitten. Onderweg ook nog een Tibetaanse vrouw in laten stappen. Om 17.45 uur kwamen we bij het klooster aan. Na lang wachten bleek dat er een probleem was, ze waren overboekt in het gastenverblijf van het klooster!
We kregen drie opties:
• Slapen in een tent op het dak;
• Slapen in het winterpaleis (wat jaren niet gebruikt was);
• Of doorrijden naar Lhasa (als er nog voldoende kamers in het hotel vrij waren).

We gaven Frans de boodschap mee om de slaap mogelijkheden in Lhasa te bekijken. We hebben met de groep nog een high light tour van een half uur door het klooster gemaakt. Ondertussen was bekend geworden dat we in Lhasa konden slapen. Na de rondleiding zijn we in een restaurantje bij het klooster wat gaan eten. Om 20.20 uur zijn we met de jeeps richting Lhasa vertrokken. Na vijf minuten staan we weer stil, omdat bij één van de jeeps de koplampen kapot zijn. Om 20.45 uur kunnen we weer vertrekken. Om 21.50 uur stoppen we in de middle-of-nowhere. Daarna rijden we over de onverharde wegen door. Om 22.40 uur komen we op de verharde weg aan! Even een stop! Bij dezelfde jeep van vanochtend is  op dezelfde plaats weer een autoband kapot. In een raptempo vervangen de chauffeurs de band weer. Om 23.00 uur vertrekken we weer naar Lhasa. Als we Lhasa binnenkomen, ziet Lhasa eruit als elke andere Chinezen stad. De chauffeur rijdt nog langs het Potala-paleis af richting het hotel. Om 23.50 uur zijn we bij het Jin-Bo hotel, in de Tibetaanse wijk van Lhasa. Iedereen krijgt zijn kamersleutel en kan gaan slapen! Na een heerlijke douche snel in slaap gevallen. Wat een dag, wat een dag! Van 5.00 uur tot 23.50 uur onderweg geweest!                                                           Suzan

Dag 14  -  Lhasa

Vanmorgen heerlijk uitgeslapen. Met Carla en onze meegebrachte koffiezakjes is het heerlijk nagenieten van de dag van gisteren. En wat een feest, geen last meer van hoogteziekte! Nou ja, wel rustig de trappen in het hotel oplopen en veel water blijven drinken! Tot 9 oktober bivakkeren we hier in het JIN BO Hotel. Dus alle tijd om Lhasa te ontdekken. Al gauw ontdekten we ook het bekende Dunya Restaurant. De fried omelet, homebaked bread en de kop cappuccino smaakten geweldig na de vele kommetjes rijst met prutjes de afgelopen weken.

Na deze brunch zijn we de winkelstraatjes doorgelopen en al gauw kwamen we uit bij de Jokjang Temple. Vlakbij de tempel zijn vele dakterrassen waar je een geweldig uitzicht hebt op het Potala paleis en de straatjes rond de tempel. We zijn hier maar gelijk neergestreken en genoten van de kleurrijke Tibetanen die de Kora lopen richting Potala Paleis. Een tip is om tegen de stroom Tibetanen in te lopen om mooie plaatjes van de Tibetanen te kunnen schieten.
Na uren op het dakterras te hebben gezeten, hebben we onszelf verwend met gebedskransen, Pashima shawls en andere sieraden. Het onderhandelen is hier echt een leuk spel. Roep vooral een zeer laag bedrag en het onderhandelingsspel is begonnen! De middag was zo om en na wederom wat te hebben gegeten bij Dunya, zijn we moe maar voldaan naar ons hotel gegaan. En na een heerlijk warme douche vroeg gaan slapen.    
                                                                                                                     Wietske

Dag 15  -  Lhasa

Vandaag met z’n allen met de bus op excursie! Het voelt bijna alsof ik op schoolreisje ga, en ik heb er veel zin in.
Het Potala paleis; wat een enorme rijkdom! En wat een trappen, 1761 heb ik er geteld, en dan de koperen drempels naar elk vertrek, niet mee gerekend!!!
Ik loop er met een verwarrend gevoel rond. Dit is toch de voormalige residentie van de Dalai Lama? Wat moeten al deze ‘gestapo’ mannen hier? Zij hebben hier toch niets mee? Maar de chinezen heersen in dit Tibetaanse land, en daar wordt je, zeker op een plek als deze, flink mee geconfronteerd.

Als we het paleis uitlopen, hebben zowel Wiets als ik, het gevoel hier onze vlaggetjes op te hangen. 2 vlaggen van Wiets en 2 van mij, knopen we aan elkaar, en hangen deze tussen de bomen in. In de vrijheid, de ruimte, de zon en met uitzicht op de bergen! Een mooiere plek is er niet! Dan komt Erik langs, alsof het zo moet zijn, en vraagt of hij een foto van ons bij de vlaggen zal maken? Geweldig! Thuis hang ik de andere vlaggen in mijn boom buiten, met de wetenschap dat de andere helft, samen met die van Wiets, in de tuin van het Potala paleis wapperen.

Het buitenpaleis van de Dalai Lama, is werkelijk een zalige plek om te zijn! Weg uit de drukte, de stilte, het geritsel van de bomen en het gekletter van de tuinsproeiers! Hier zitten we in de zon, tegen een boom, en genieten van alles!

Na de lunch bij Dunya op weg naar het sera klooster, iets buiten de stad. Wat een mensen komen ook hier. Om 15:00 uur begint het debatteren van de monniken in de tuin. Prachtig om te zien hoe deze zich langzaam vult met hen, en dan is het zover. Een monnik staat en stelt een vraag aan de zittende monnik, die dan; vanuit wijsheid mag ik aannemen, hem een antwoord mag geven. En dit dan allemaal tegelijk! De staande monnik slaat in z’n handen en heeft de gebedskrans om z’n arm…..geen idee waar dit precies over gaat, maar een prachtig schouwspel, zo tussen de bomen! Na een half uur heb ik dit theater echt wel gezien, en we lopen richting bus.

Nog wat scharrelen door de straatjes en uiteindelijk bij Dunya op het terras beland. Benen hoog, het is mooi geweest voor vandaag. Een erg enerverende mooie dag, die we samen met een karaf rode wijn afsluiten. Na 2 weken geen alcohol gedronken te hebben, hakt deze er aardig in. Maar met uitzicht op de bergen, de Tibetaanse gevels en het gebeuren op straat, zo hebben we nog nooit wijn gedronken! Wat een zalig moment!
Vroeg terug naar het hotel om lekker warm te douchen en te rommelen. Heerlijk! Wat een prachtige dag weer !                                                                                     Carla

Dag 16  -  Lhasa  /  Happy Together !

Lhasa stad van de Potala, Jokhang, pelgrims met hun gebedsmolens, kloosters, maar ook de stad van  het blindeninstituut. Op de 3e dag van ons verblijf in Lhasa bestond er de mogelijkheid om het blindeninstituut te bezoeken.

Voor blinde kinderen in de Tibetaanse Autonome Regio (T.A.R.) bestond er tot 1998 geen mogelijkheid om onderwijs te volgen. De kans dat ze normaal geïntegreerd worden in de samenleving is mede daardoor erg klein. Op de 2,5 miljoen inwoners in de T.A.R. zijn er volgens officiële cijfers meer dan 30.000 blinden. In vergelijking met de rest van de wereld is dit een hoog percentage. Oorzaken zijn te vinden in zowel klimatologische als hygiënische omstandigheden: stof, wind, hoge ultraviolette straling, roet veroorzaakt door stoken en koken met en/of yakontlasting, een tekort aan vitamine A op jonge leeftijd en onvoldoende medische zorg speelt ook een belangrijke rol. In Tibet wordt blindheid of gehandicapt zijn i.v.m. het geloof gezien als een soort straf. In het voorgaande leven heeft de betreffende persoon iets verkeerd gedaan en is daarom nu “gestraft”met blindheid of een handicap.

In de zomer van 1997 reisde de Duitse Sabriye Tenberken, die zelf blind is alleen door Tibet. Ze ontdekte dat blinde kinderen daar vaak weggestopt leefden. Voor haar studie ontwikkelde ze een Tibetaans brailleschrift en ze wilde dit ook leren aan de blinde kinderen in Tibet. In 1998 zijn Sabriye en Paul Kronenberg (haar partner) gestart met hun trainingscentrum voor de blinden in Lhasa. De organisatie “Braille without Borders”bouwt inmiddels aan een internationaal trainingscentrum waar blinde mensen uit ontwikkelingslanden worden opgeleid zodat ze in staat zijn hun eigen trainingscentra op te bouwen in eigen land.

Met verschillende taxi’s, een ritje van 10 yuan, kwamen we aan  bij het blindeninstituut. Daar aangekomen moesten we even geduld hebben, want de dame die de rondleiding verzorgde: Kyila stond nog onder de douche. Kyila is zelf een oud student van het instituut en is daar nu werkzaam als docent Engels. Terwijl wij op haar stonden te wachten konden we al kennismaken met enkele kinderen die buiten hun vaardigheden toonden op een brailletypemachine. Ook keken wij al even binnen in 1 van de klaslokalen. Omdat Tibet erg groot is en de gebieden moeilijk bereikbaar zijn, worden de kinderen naar Lhasa gehaald om daar te worden opgeleid. Er leven 40 kinderen in de school, 21 kinderen op 1 slaapzaal (3 hoog stapelbedden).

Na een korte introductie door Kyila over de geschiedenis van het project en de huidige situatie, bekeken we het computerlokaal, de slaapzaal en 1 van de klaslokalen. Er zijn 3 klassen en dezen hebben de namen: muizen, tijgers en hazen. Tijdens het bezoek aan het klaslokaal maakten we kennis met Gyurmi, 1 van de leerlingen die een demonstratie gaf op de brailletypemachine en een liedje voor ons zong……
Het nummer Happy together kwam recht uit zijn hart en ontroerde ons allemaal.

In 2004 hebben Sabriye, Paul en 6 blinde kinderen een avontuurlijke tocht gemaakt, namelijk de beklimming van de Lhakpa Ri, een neventop van de Mount Everest, onder leiding van de blinde Amerikaanse bergbeklimmer Erik Weihenmayer. De trip werd gemaakt met in hun kielzog een filmploeg en dit heeft de film “Blindsight” opgeleverd (vanaf november in Nederland te zien). Het nummer Happy together is het slot van de film.

De school en het project “Braille without Borders” wordt gefinancierd met giften en donaties. Het bezoek aan het blindeninstituut heeft op ons allemaal een onvergetelijke indruk achter gelaten.
P.S. Bezoek ook eens de website: www.braillewithoutborders.org
Giften op rekening nummer: 17.39.15.132 t.a.v. “Braille Zonder Grenzen”            Nicole

Dag 17  - Lhasa

Vanmorgen om 8.00 uur opgestaan om vervolgens om 9.00 uur te gaan ontbijten met Lara & Nicole & Suzan & Sabine. Uiteindelijk zijn we op het dakterras van het mandala restaurant terecht gekomen. Dat ligt aan de rand van het Baktor plein. We hadden daar een prachtig uitzicht op de “Jokhangtempel”. Deze hebben we na het ontbijt dan ook bezocht. Van binnen was deze tempel ook weer erg mooi en links en rechts waren er monniken bezig met het chanten van mantra’s.Van het tempelbezoek waren we erg dorstig geworden en dus zijn we maar wat gaan drinken in de Travelersbar. Inmiddels begon het geld bij een aantal dames flink te branden en dus moest er wat geshopt worden. Gelukkig waren er kraampjes zat om spulletjes te kopen en flink afdingen hoort er natuurlijk gewoon bij. Van al dat shoppen word je hongerig en dus zijn we bij “Dunya” wat gaan eten. Helaas hadden we in het mapje van de rekening maar een bon gezien. Die hadden we netjes betaald, maar er waren er twee. Dus een van de serveersters kwam ons achterna gerend. Na heel wat verontschuldigingen de rekening betaalt en terug naar het hotel gelopen. Onderweg nog maar even pinnen en wat water kopen. Zo rond 16.00 uur waren we bij het hotel. Even liggen lezen en uitrusten van een vermoeiende dag. Om 19.00 uur hadden we weer afgesproken om te gaan eten. Uiteindelijk met het zelfde groepje (plus Frans) wezen eten bij het Snowland hotel. Daar kwamen we uiteraard nog wat andere leden van de groep tegen. Op de terugweg hebben we nog wat gedronken bij Dunya en rond 22.15 uur zijn we weer naar het hotel teruggegaan. Afgesproken met een groepje voor het ontbijt en snel naar de kamer gegaan. Al met al een vermoeiende dag ook al deden we niet zo heel veel. Van shoppen word je wel moe!

Het weer: Bewolkt en af en toe de zon ongeveer 23º.                  John en Mariëlle

Dag 18  - Lhasa

Vandaag uitgebreid ontbeten in restaurant "Dunya". Na wat rond gewandeld te hebben, zijn we rond 13.00 richting het hotel gelopen om vervolgens met een groot gedeelte van de groep een bezoek te brengen aan een ziekenhuis in Lhasa. Er zijn 2 soorten ziekenhuizen in Lhasa. De moderne "westerse" ziekenhuizen, waar o.a. operaties worden uitgevoerd en de traditionele Tibetaanse ziekenhuizen waar behandeling met kruiden en acupunctuur wordt toegepast.
De directeur van het ziekenhuis (van de polikliniek) gaf ons, aan de hand van tekeningen, een globale uitleg over de Tibetaanse geneeskunde. De studie zelf duurt 5 jaar.

's Avonds naar een dinershow geweest. Dit kregen we ter compensatie voor een aantal "ongemakken" tijdens de reis. Tijdens de show was er een lopend buffet. Zowel Tibetaans als Chinees eten. Ook deze keer waren de momo's erg lekker! Het was een eenvoudige show, maar leuk om naar toe te zijn geweest.

Op de terugweg naar het hotel zijn we met een aantal bij "Dunya" uitgestapt om nog een afzakkertje te nemen. Na een uurtje zijn we weer richting het hotel gelopen om te gaan slapen, zodat we weer fris en fruitig zouden zijn voor vlucht terug naar Kathmandu.  Lara

Dag 19  - Lhasa / Kathmandu

Na 5 dagen Lhasa is het zover, we keren terug naar Nepal/Kathmandu.  Onze rondreis in Tibet is ten einde. Na 1 uur en 20 minuten busrit komen we aan in Lhasa Airport.
Onze gids Sheman neemt afscheid van ons.  Hij vertrekt onmiddellijk terug naar de grens om daar een nieuwe Duitse Djosergroep te begeleiden.

We worden allemaal onderworpen aan een grondige controle en dan is er nog even tijd om de laatste Tibetaanse souvenirs aan te schaffen.  De 90 Yuan luchthaventax is blijkbaar afgeschaft en hierdoor kunnen we dus naar hartelust shoppen!

Rond 10.24u zitten we allen in het vliegtuig.  We vliegen met een Airbus 315 van Air China. Om 10.38u  komt het vliegtuig in beweging.  Iedereen heeft zijn fototoestel in de hand om straks mooie toppen te fotograferen.
Om 10.54 hangen we in de lucht.  We kunnen tijdens de vlucht mooie foto’s maken van de Mount Everest.  Al snel blijkt dat de plaatsen rechts in het vliegtuig de mooiste foto’s opleveren.  We krijgen tussendoor een lekker ontbijt voorgeschoteld (sla, tomaatjes, een muffin en nootjes)  Heeeeerlijk.

Om 11.55u landen we in Kathmandu.  Na een busrit van ongeveer 40 minuten komen we terug aan in het vertrouwde Buddha Hotel ! De drukte + chaos op de weg valt ons onmiddellijk op. Nadat we allemaal een kamersleutel gekregen hebben, gaat iedereen zijn eigen weg. Lunchen, shoppen, bezoek aan monkey-tempel, internetten enz.  Vooral het shoppen verloopt bij iedereen zeer vlotjes (-

Om 19.30u afspraak in de lobby voor het afscheidsdiner in een Thais restaurant.  Met zijn allen genieten we van de heerlijke Thaise keuken.  Als dank voor de goede reisbegeleiding geven we Frans een boek over Nepal + omslag met geld.  Een mooie afsluiting van onze reis.

Rond 23.00u gaan enkelen richting hotel terwijl de rest van de groep de Nepalese karaoke-bar onveilig maakt.....                                                                          Sabine                                     

Dag 20  –  Kathmandu / Amsterdam

Nadat we gisteren voor de tweede keer in Kathmandu waren gearriveerd, dringen pas goed de verschillen tussen Tibet en Nepal tot ons door.
Tibet laat een meer geordende indruk achter dan Nepal. De brede, vaak zesbaans wegen die als een Amerikaans geconstrueerd dambord in Lhasa zijn ‘neergeplaveid’ staan in schril contrast met de wirwar aan straatjes en steegjes die zich in Kathmandu hebben gevormd.
Het verkeer is al net zo. In Lhasa hebben de verkeersstromen, bestaande uit riksja’s, auto’s, motoren en voetgangers een min of meer geplande plek op de weg (riksja’s kunnen zelfs gebruik maken van een soort fietspaden), in Kathmandu is niets daarvan het geval. Hoogstens denk je een soort systeem van links en rechts voortbewegen te zien maar daar is ook alles mee gezegd. Alles loopt en rijdt kriskras door elkaar heen, elkaar op millimeters in de veel te nauwe straatjes passerend. Het is een druk gedoe van remmen, optrekken en elkaar constant ontwijken. Het is dan ook opvallend dat we geen enkel onvertogen woord van de weggebruikers hebben gehoord, terwijl daar toch (natuurlijk met onze westerse ogen bekeken) alle aanleiding voor zou kunnen zijn.
By the way, de gedachte dringt zich aan je op of het ‘verkeersgebeuren’ misschien een afspiegeling is van de overheidsbemoeienis in beide landen. Tibet met de Chinese invloed van centrale staatsgeleiding en Nepal met zijn niet erg stabiele staatsvorm met een alleen heersend koningshuis die momenteel overgaat naar een vorm van democratie.           
 
Enfin, dus opnieuw een kennismaking met Kathmandu.
Grappig is om te merken dat je al gewend raakt aan het lawaaierige straatbeeld, met al die toeterende auto’s en motoren en het gebel van de riksjachauffeurs, alsof je bijna al niet meer anders kent. Kennelijk kun je heel snel aan nieuwe dingen wennen alsof je je een nieuwe mindset hebt eigen gemaakt zonder dat je het in de gaten hebt.

Nog iets valt er in beide landen op en dat is de nijverheid van de mensen. Overal zie je kleine winkeltjes en bedrijvigheden op heel weinig vierkante meters. En verkopers die je de hele dag ziet werken en die je met hun producten steeds maar weer aanschieten met: “tigerbalsem sir?, good price!, good quality!. En wat te denken van al die wisselkantoortjes! Een mooi kantoor van de ABN AMRO, de ING of Postbank is ver te zoeken.
Iedereen probeert je wat te verkopen en doet daar ook echt moeite voor (Nederlandse werknemers  kunnen hier trouwens nog wat van leren als ze in loondienst met hun automatische salaris het belang van hun werkgevers moeten dienen …….). De meer handige verkopers schieten je vriendelijk aan, vragen waar je vandaan komt en nodigen je uit in hun winkeltje om hun waren aan te prijzen. En niet zonder succes want geslaagde aankopen worden al gauw met de andere reisgenoten gedeeld en de mond op mondreclame doet z’n werk. Vergeet als je wat wilt kopen vooral niet om af te dingen want anders betaal je echt te veel! Een tegenbod van 30% van de gevraagde prijs is een goede start en dan kom je ergens middenin uit.
         
Vandaag hebben we onze laatste inkopen gedaan, een klankschaal, een thanka (een Boeddhistische Wheel of Life) en een aanvulling op de sierraden die we eerder kochten.  
Na nog wat te hebben rond gekeken frissen we ons op en verzamelt de reisgroep zich in de tuin van het hotel voor een laatste drankje. Het is tijd om te vertrekken.
Zoals gewoonlijk hoeven we onze bagage niet zelf te dragen. Enkele riksja-rijders fietsen onze tassen en koffers naar onze bus die ons naar het vliegveld gaat brengen.  
 
Voordat we kunnen instappen wachten we nog even op een kruispunt op de bus. Opnieuw maken we kennis met de koolmonoxide-uitstoot van al dat krioelende verkeer. Geen wonder dat ook onze reisagent een mondkapje draagt, zoals zovele andere Nepalezen en Tibetanen.
Op het vliegveld ondergaan we voor de zoveelste keer de controles en de fouillering, zelfs nog een tweede 5 meter voor de vliegtuigtrap.
Quatar Airlines serveert ons vervolgens een uitstekende maattijd in het luxe vliegtuig dat ons naar Doha vliegt.                                                                              Jan en Wilma

Dag 21  -  Aankomst Amsterdam

Wat kun je van zo’n laatste dag zeggen? In ieder geval dat hij 2 dagen duurt! En dat is aan het einde ook wel te merken; zeker als je ook niet echt geslapen hebt. In de vliegtuigen hebben we een poging gewaagd (niet echt gelukt) maar tijdens het wachten op de luchthavens gaat dat  niet. Stel je voor dat je het vliegtuig mist.
Wel jammer dat er zoveel tijd zit tussen de verschillende vluchten die we moeten maken. Vooral in Londen valt het extra tegen. Zo dicht bij huis (daar wil je dan op dat moment toch snel naar toe) en dan nog eens 2 uur extra in verband met vertraging door mist! Maar we zijn de tijd doorgekomen met koffie drinken, eten, laatste aankopen en de laatste gesprekken. Eenmaal weer in de lucht gaat het snel en sta je voordat je er erg in hebt op Schiphol. Snel naar de bagageband waar we afscheid van elkaar nemen en iedereen weer zijn eigen weg gaat. Best even vreemd als je zo’n 3 weken met elkaar (in meer of mindere mate) bent opgetrokken. Onze trein stond  klaar en dus waren wij drie kwartier later alweer thuis. Het was wel weer even wennen aan de strakke Nederlandse gezichten die je niet onmiddellijk vriendelijk toelachten zoals in Nepal, aan het feit dat alle stoeptegels in de straten recht liggen en aan de korte lontjes van mensen die op verkeerssituaties reageren ………..                                                   Jan en Wilma

Klantwaardering

9,0

Een fantastische reis: culturele bezienswaardigheden, induik...
Een fantastische reis: culturele bezienswaardigheden, induiken in de geschiedenis, fietsen en hiken in de natuur, vriendelijke interactie met de lokale bevolking, regionaal leren koken, KungFu met een echte Guru of ThaiChi of lekker bij de pool ontspannen. Zo gek als je maar wilt!

Barbara S. - 10,0
Terug naar boven