Azië

Vietnamees nieuwjaar

Met Tet is alles anders

Wat is er aan de hand in Saigon? In het park waar ik zo graag langs ‘lovers lane’ slenter, is alles opeens veranderd. Op ‘lovers lane’, eigenlijk gewoon een brede stoep langs een park in het centrum, verzamelen de jonge geliefden van Saigon zich ‘s avonds altijd om, op hun onafscheidelijke Honda’s, verliefd tegen elkaar aan te hangen.

De kilometerslange rij brommers - soms op slechts luttele centimeters van elkaar - met die verstrengelde jongeren maakt me gewoonlijk zo opgewekt dat ik er graag kom. Maar nu is de stoep gevuld met bloemen, zeeën van bloemen,
orchideeën, bonsaibomen, afrikaantjes, mooi opgemaakte wilgentakken en tussen dat alles vooral heel veel Vietnamezen. Ze verdringen zich om het moois en proberen wandelend, op de fiets en zelfs per scooter, een glimp op te
vangen van de bloemenweelde. De hele week vóór Tet, het Vietnamese nieuwjaar en het grootste festival van Vietnam, is er avondmarkt. Hele families komen hier hun bloemen en planten voor het nieuwe jaar halen.

Lucky money
Tet is voor de Vietnamezen een heel bijzonder feest, niet alleen is het vaak de enige gelegenheid om familieleden die ver weg wonen - zelfs van overzee - weer te zien, het is vooral ook het feest van vernieuwing en nieuwe kansen. De huizen worden geschrobd,
geschilderd en voorzien van nieuwe planten, de graven van de vereerde voorouders en familieleden krijgen een opknapbeurt en iedereen gaat naar de kapper, laat zijn handen manicuren en schaft een nieuwe outfit aan.

Overal hangen lichtjes. Bomen en planten worden versierd en behangen met rode envelopjes. Daarin zit lucky money, dat ouderen aan jongeren schenken en de rijkere Vietnamezen aan
de armen. Dit geluksgeld speelt ook een rol in andere sociale evenementen. Wat je zelf schenkt kun je later terugverwachten, bijvoorbeeld als je gaat trouwen.

Ook buiten de stad is alles anders dan anders. Iedereen is opeens onderweg. De meeste Vietnamezen hebben een week vrij om Tet bij hun familie te vieren, dus in de bussen zijn de hoofden niet meer te tellen en de daken zijn afgeladen met handel, koffers, fietsen, zelfs partijen scooters worden op het dak vervoerd. Met dodelijke snelheden jakkeren de bussen voort om de verlofgangers op tijd bij hun
familie te brengen.

In Hoi An, waar we gedurende het festijn verblijven, zijn veel winkeltjes gesloten, maar de bedrijvigheid op en rond de markt maakt dat meer dan goed. Nadat we in de ochtend de fijne kneepjes van de Vietnamese keuken hebben leren kennen tijdens een serieuze kookles, kijken we ‘s middags onze ogen uit op de kleurrijke markt. Het is de laatste dag voor Tet, vanaf morgen is de markt drie dagen dicht, dus iedereen haalt het nodige in huis. Natuurlijk proberen de inwoners van Hoi An nu ook voor een prikkie nog zoveel mogelijk bloemen en planten in huis te halen. Dat levert taferelen op van scooters die, beladen met hele sinaasappelbomen en het stuur behangen met groenten en fruit, een weg zoeken door de overvolle straten.

Al die kleuren van bloemen en fruit, de geur van verse koriander vermengd met de uitlaatgassen van scooters die zich, al toeterend, stapvoets een weg proberen te banen door de mensenmassa. Het is een feest voor de zintuigen.

Rivier vol lichtjes
’s Avonds, na een copieus Vietnamees maal, begeven we ons naar de haven. Het plaatselijk comité heeft hier een feest georganiseerd. Op een grote houten boot speelt een band. Duizenden papieren lotusbloemen met daarin een kaarsje voor de slachtoffers van de tsunami, drijven op de rivier. Dit is zo ontzettend ontroerend mooi. Iedereen verdringt zich langs de oever om ook een bootje te water te laten. Deze rivier vol lichtjes is veel indrukwekkender dan het gebruikelijke vuurwerk dat de overheid heeft afgeblazen om het geld ter beschikking te stellen van tsunamislachtoffers. De ceremonie sluit aan bij de oude Vietnamese traditie om een lotusbloem te water te laten wanneer de zee weer slachtoffers heeft gemaakt. Zo laat men de overledenen weten dat ze niet alleen zijn. Klokslag twaalf is het tijd om het Vietnamese volkslied te zingen. Daarna wenst iedereen elkaar Chuc mung nam moi: gelukkig nieuwjaar. De zangers op de boot vervolgen met Happy New Year van Abba, deels in het Engels, deels in het Vietnamees, maar vooral oervals. We liggen allemaal dubbel van het lachen en pakken vervolgens onze mountainbikes om te pogen een glimp van de parade van de eenhoorndansers op te vangen. Omdat er tegelijkertijd een parade van motoren op de been is, ligt het hele verkeer in Hoi An plat. Het lijkt de Vietnamezen niet te deren, zij wachten rustig in de dampen van de voorbij stuivende jongeren op hun Honda’s, tot de wagen met dansers voorbijkomt. Wij geven het op en gaan moe maar voldaan naar ons hotel.

Met de hele groep, die ook ontzettend geniet van dit land, vind ik het een feest en een voorrecht om nu in Vietnam te zijn.

een bijdrage van Claudine van Monsjou, na vele jaren reisbegeleider bij Djoser, nu medewerker touroperating

Daarom Djoser

  • Veel individuele vrijheid
  • Gemak van een groepsreis
  • Kleine groepen
  • Oog voor cultuur & natuur
  • Scherpe prijzen
  • Nederlandstalige reisbegeleiding


Bij Djoser zit je goed!

Lees meer

Terug naar boven