Noorwegen, Zweden & Finland, 14 dgn - juni 2011

REISVERSLAG “BOVEN DE POOLCIRKEL” 10 JUNI – 23 JUNI 2011

Vrijdag 10 juni 2011, dag één: het vertrek
Vandaag is het dan zo ver, het vertrek naar Noord-Scandinavië. In de ochtend al om half vijf opgestaan. Eerst nog eens alles checken, rustig een bakje koffie doen en om 20 over 6 op de trein, vanuit Assen naar Schiphol. Gelukkig geen vertraging dus ruim op tijd op Schiphol. Het inchecken gaat snel, daarna nog even rustig over Schiphol gekuierd en dan maar richting gate. Bij de controle is er erg veel belangstelling voor mijn handbagage. Ik mag deze deels uitpakken en daarna moet alles nog een keer door de scanner. Daarna mag ik gelukkig toch verder. De vlucht naar Helsinki is kort, ruim 2 uur en we zijn er. In Helsinki is het ruim 30 graden, kijk daar doen we het nu voor.

Deel 2 is een vlucht van ruim een uur van Helsinki naar Ivalo. Daar is het weliswaar wat frisser maar nog steeds erg aangenaam. Het eerste wat me opvalt bij het uitstappen is de geur; een zuivere dennenlucht, geweldig.
Met de voltallige groep gaat het vervolgens van Ivalo naar Inari. Geweldig landschap met dennen en meertjes en een prachtige blauwe lucht.

Een keer in het hotel aangekomen gaan we meteen eten. Het is ondertussen ook al 8 uur. Daarna stelt iedereen zich kort voor en wordt het programma van de komende dagen besproken. Uiteindelijk zo tegen 12 uur naar bed. De zon schijnt dan nog steeds en het wordt gewoon dus echt niet donker.
Ronald

Zaterdag 11 juni 2011, dag twee: Inari
Iets na 8 uur opgestaan. Slapen ging niet super, vaak wakker geweest, maar uiteindelijk toch redelijk wat slaap weten te krijgen.
De zon gaat dan weliswaar niet onder, verdwenen is ie wel. Vandaag een egaal grijs wolkendek en de temperatuur is ook gekelderd. Gelukkig is het wel droog.
Na het ontbijt naar het Siida museum. Dit geeft een mooi beeld van de flora en fauna in Lapland en de jaargetijden hier: een half jaar winter gevolgd door een korte lente, een korte zomer en een korte herfst. Ook krijg je hier een goed beeld van de geschiedenis van de Saami, de oorspronkelijke bewoners.
Hierna geluncht in een (toeristische) Saami-hut met een soort van haardvuur in het midden. Lekker warm. Hier ook mijn eerste rendiervlees gegeten, smaakt prima!

Na 1 uur ’s middags nog een hiking trail gelopen van 3,8 kilometer. Grotendeels langs de rivier over een rotsige ondergrond. Deze vlak voor het einde afgebroken omdat we anders gegarandeerd natte voeten zouden krijgen.
Terug in het hotel rustig wat gedronken in afwachting van de boottocht in de avond. Deze volgt om half 6. We maken een tocht over het Inari meer, waarbij we nog een keer aanleggen op een rotsachtig eiland. Halverweg de boottocht breekt dan toch nog de zon door. Eenmaal terug in het hotel is de lucht weer prachtig blauw.
Na het eten nog een klein stukje gelopen langs de rivier. Wel fris maar om elf uur lijkt het nog steeds midden op de dag te zijn. Daarna door naar bed en morgen op naar Noorwegen.
Ronald

Zondag 12 juni 2011, dag drie: Repvåg
Het spannendste moment van zo’n vakantie is voor mij de vliegreis. Stort dat ding neer is continu de vraag die door mijn hoofd speelt. Zo ja, wanneer? Het is dus niet gebeurd, gelukkig.  Wat ook niet gebeurd is dat de zon onder gaat en dat was even wennen. De schade daarvan werd gecompenseerd door nacht 2 en ik begon optimistisch aan dag 3. Net iets minder spannend maar toch: de busrit naar Repvåg.
Om dit charmante vissersdorpje te bereiken moesten we ook van land wisselen. Dit was niet al te lastig, op de grens van Finland en Noorwegen was geen beambte te bekennen. Op Pinksteren wordt blijkbaar niet gewerkt in Noorwegen.
Gelukkig is onze chauffeur een Fin dus onze eindbestemming is vandaag nooit echt in gevaar gekomen.
Eén van de 22 leden van ons genootschap is vandaag jarig, Joke. Zij trakteerde ons op chocola en drank, laatstgenoemde wijselijk verborgen in de chocola. Dan is de pakkans bij een eventuele grenscontrole natuurlijk een stuk minder. Was achteraf natuurlijk niet nodig.
De zon brak vandaag al snel door en is niet meer weggeweest, fris was het wel maar niets waar wij niet tegen bestand waren. Het landschap toonde zich op zijn fraaist en de dorpjes leken idyllisch. De vraag rijst dan al snel of je er ook wilt gaan wonen, inclusief winter. Ik vermoed dat niemand van ons dat wil, maar de gedachte is leuk genoeg om over te hebben tijdens een fraaie wandeling tussen de ritten door.

Bij aankomst in Repvåg bleken onze nachtonderkomens te bestaan uit hout, de verwarming deed niet in elke kamer dienst, maar dat was nog niet het ergste. Er was namelijk geen tv. Dit soort tegenslagen kom je normaal gesproken niet tegen, de mentale weerbaarheid wordt getest van de groep en elk groepslid. Reisleidster Marly moet alle zeilen bijzetten, want het genootschap dreigt uiteen te vallen.
Morgen richting de Noordkaap maar de vraag is dus hoe, gebroken of gelouterd. Zo is vandaag dus toch nog een spannende dag geworden.
Ivo

Maandag 13 juni 2011, dag vier: het bezoek aan de Noordkaap
Na een heerlijk ontbijt, vertrokken we om 9 uur met de bus vanuit Repvåg richting Noordkaap. Niet alleen als hoogtepunt , maar ook als hoogste punt van een unieke reis. Persoonlijk komt er dan toch een stukje pioniersgevoel naar boven.
Het kleine vissersdorpje verdween al snel achter ons en een lange slingerweg met water aan één kant en berg aan de andere kant vóór ons. In Honningsvåg zijn we gestopt om naar de “flappentap” te gaan en een snelle kop koffie. Weer onderweg vele rendieren gezien en door een aantal tunnels gegaan, waaronder één die 7 km lang is.
In de verte werden bergen met sneeuw zichtbaar. En naarmate de bus vorderde en klom werd de omgeving vlakker en kaler tot vlaktes met enkel mos. Op de lange smalle weg kwamen we een enkele fietser tegen en een paar wandelaars. Is dit knap? Of ook onverantwoord. In ieder geval zéér moedig.

Bij aankomst op de Kaap verdween mijn pioniersgevoel direct bij het zien van zoveel mensen. Het is gewoon vreselijk leuk er geweest te zijn. De film die werd getoond was in één woord: fantastisch. Zéér indrukwekkend, mede door de muziek wat dit een onmisbare ervaring.
Op de terugweg zijn we weer in Honningsvåg gestopt voor een lunch en toen de vervolgd richting Alta. De mist op de Noordkaap lieten we achter, geleidelijk brak de zon door. De kaalheid veranderde langzaam in groen gras en bomen.
Wat mij het meest heeft geraakt deze dag is het besef van de grootsheid van de natuur, de sneeuw, het water, het licht met alle kleuren. De ruimte en weidsheid. De stilte.
Ellen

Dinsdag 14 juni 2011, dag vijf: Alta
Gisteravond aangekomen in de bossen van Alta, prachtige omgeving en mooi weer, zon, zon, zon!!! Mooi oud houten huis, traditioneel gebouwd, stierenbloed rood, heel sfeervol ingericht. Een jong stel, 30-ers runt dit hotel Gargia Fjellstue.
Om acht uur ’s avonds was het diner vertelde Marly ons, daarna gaan Marly en Reijo, onze fantastische en aardige chauffeur, weer naar Alta om daar te overnachten. Er was geen plaats meer voor hun in ons hotel.
Het diner was een voorafje van viskoekje en groente, daarna een soep op traditionele wijze van de Saami. De eigenaar/kok vertelde hoe de soep bereid wordt en een en ander over de Saami-bevolking met hun tradities. Het was een zeer goed soepje!!! En de bediening met pet en het hulpje met muts was wel komisch om te zien. Maar het was goed en snel. Daarna nog pudding enz. ’s Avonds nog even op het terras gezeten en toen ieder naar zijn eigen sfeervolle kamer.
Vanmorgen kwamen Marly en Reijo om ongeveer acht uur weer bij ons in de eetzaal. Marly vroeg of Marijke (de jongste van de twee) op wilde staan, dat deed ze zonder te sputteren! Marly feliciteerde Marijke, helaas, een dag te vroeg. “Morgen, morgen”, antwoordde Marijke, de 15e ben ik jarig!!!!!!
Na het goed verzorgd ontbijt om 9.00 uur vertrek richting Alta, museum bekijken en de rotstekeningen. Museum was zeer de moeite waard, weer alle gebruiken, woningbouw, visserij, sport, noorderlicht, ontberingen, klederdracht enz. tentoongesteld/bezichtigd.
De rotstekeningen in het buitengebied kon je al wandelend bekijken met een gids in het Nederlands. Deze rotstekeningen werden 3 december 1985 geplaatst om de UNESCO-Wereld Erfgoed lijst!!!! Het was echt genieten en bewonderen tijdens deze wandeling. Ook van het weer en natuurschoon.

Sommige van de groep waren naar het stadje gegaan met de bus, Reijo, de chauffeur, vindt dat geen enkel probleem. Om 14.00 uur weer verzamelen bij het museum en op naar de Huskie-farm, richting ons hotel.
Heel mooie plek waar de Huskie-honden verblijven. En de eigenaar is bijzonder goed voor ze, zorgzaam. Heel leuk dat er puppies geboren waren en ook nog puppies die aantal weken ouder waren. De eigenaar vertelde heel veel en onderhoudend over de sledehonden. Echt informatief, de moeite waard om de farm te bezoeken.

En nu 18.00 uur is iedereen weer bij het hotel om te relaxen in de zon.
Janna

Woensdag 15 juni 2011 dag zes: Alta - Tromsø
Nog nagenietend van de overheerlijke zalm en gebakken aardappels van gisterenavond schoven wij deze ochtend al op tijd aan bij het ontbijt. Vandaag is een bijzondere dag, we vieren nu echt de verjaardag van Marijke. Wederom werd zij verrast met een muffin!
Om acht uur zijn we, nadat Brigide zonder ontbijt de bus inrolde vertrokken richting Tromsø. Via ontelbare bochten en schitterende uitzichten belanden wij onze eerste stop. Een benzinepomp waar Marly haar eerste gratis koffie heeft getankt in haar speciale Statoil mok. Toen we weer op weg waren heeft Marijke ons verrast met haar traktatie, zoete dropstengels, deze waren erg lekker!
Voor een vroege lunch zijn we gestopt boven op een berg bij het plaatsje Gildetun, hier konden we zelfs nog sneeuwballen gooien. Ook hier konden we genieten van een heel mooi uitzicht.
We moesten snel weer op weg, omdat we anders de eerste veerboot op onze route zouden missen. Deze veerboot bracht onze van Olderdalen naar Lyngseidet. We moesten voor het afmeren al weer in de bus zitten omdat de chauffeur ons binnen 20 minuten naar de volgende veerboot moest brengen. Op de veerboot stonden we achter een heeeeele grote camper met het landenteken FL. We hebben ons de hele tocht afgevraagd waar deze vandaan kwam. Marly heeft ons het antwoord bezorgd “Liechtenstein” (Fürstendom Liechtenstein).

Na aankomst in Svensby bracht de veerboot ons binnen 20 minuten in Breidsvikseidet, de laatste etappe van deze rit. Aangekomen in Tromsø hebben we onze eerste stop gemaakt bij de IJszeekathedraal, een bijzonder architectonisch bouwwerk. Een aantal van ons hebben het van binnen bekeken.
Daarna zijn we naar het hotel gebracht, hier zijn we verdeeld over het Viking en het Thonhotel. De rest van de middag konden we zelf invullen. Wij zijn vanaf het hotel via de brug naar de kabelbaan gelopen. Een flinke wandeling wat beloond werd met een prachtig uitzicht over de stad (op een eiland) en de omringende bergen. Op de terugweg hebben we boodschappen gedaan voor de lunch de volgende dag, waarna we na het eten moe maar voldaan dit verhaal hebben geschreven.
Eduard en Astrid
 
Woensdag 15 juni 2011 dag zes: Tromsø
Ja, ik ga nog even terug naar woensdag, want ik wil nog het nachtleven beschrijven. Niet het nachtleven van de studenten, waar Tromsø bekend om is, want ik heb begrepen dat daar door “Djoserianen” niet aan is meegedaan. Ik bedoel het midzomerconcert waar Æsger, Tily en ik naar toe zijn geweest en vooral de rit met de kabelbaan daarna.

Het middernachtconcert werd vooral voor toeristen gegeven, wat je kon opmaken aan de vele fotograferende bezoekers voor het concert begon. De IJskathedraal waar het concert werd gegeven, zag er bijzonder uit met zonnestralen die dwars over het glas-in-loodramen naar binnen schenen. Het programma was een mix van Noorse volksmuziek, stukken gebaseerd op Joik, de Saamimuziek, en meer bekend klassiek werk van Edward Grieg. Het was mooi, de sopraan had een prachtige stem en de begeleiding van trompet en piano was apart maar mooi.
We stonden precies om 0.00 buiten en de zon stond op zijn laagste punt, maar nog flink boven de horizon. We wandelden naar de kabelbaan en konden de laatste rit naar boven (0.30 uur) en weer naar beneden (1.00 uur) halen. Ook Eduard en Astrid (zie eerder) en Ronald zijn met de kabelbaan omhoog geweest en we hebben dus vanaf de berg allemaal hetzelfde gezien, maar ieder onder een andere lichtinval. De onze was die van de middernachtzon: laag boven de horizon, met een gelige schijn in het water spiegelend en een beetje mist boven de bergen. Hiervoor ben ik gekomen. Toen we tussen vrolijke ietwat benevelde noren, naar beneden gingen, zagen we de zon weer ietsje hoger staan, een nieuwe start.
We maakten nog een stevige wandeling naar het hotel en merkten op het plein voor de disco en langs kroegjes dat er in Tromsø zeker nachtleven bestaat, maar wel bij daglicht.

Donderdag 16 juni 2011 dag zeven: Tromsø - Andenes
Ondanks het late tijdstip van inslapen toch weer vroeg uit de veren voor een copieus ontbijt in het hotel. Om 9.30 uur kwam Reijo ons ophalen en vertrokken we naar Andenes. Het was een prachtige route, mede vanwege de gekozen route door het “zomereiland”, Sommaroy. Dat was een cadeautje van Reijo die ons ook regelmatig een fotomoment gunde. Die momenten vielen overigens onopvallend samen met zijn sigarettenbehoefte, dus dat was duidelijk een win-win situatie. We hebben prachtige plaatjes kunnen schieten tijdens die korte stops, tijdens de koffiepauze bij de brug van Sommaroy en op de veerboten.

De laatste fotomomenten werden overigens strikt aan tijd gebonden: 5 minuten, zelfs besloten met een stevige toeter om iedereen weer naar de bus te lokken. De reden was duidelijk: de laatste veerboot konden we nèt op tijd halen en daar moet flink voor worden doorgereden.
Bij de boot een snel maar warm afscheid van Reijo, die ons een weeklang veilig langs de Noorse wegen heeft geloodst.
De laatste veerboot was een kleine oefening voor degenen die morgen op Walvissafari gaan: de boot schommelde stevig. Niet zodanig dat je er zeeziek van hoefde te worden, maar zeebenen had je wel een beetje nodig. Ik heb tenminste enkele medereizigers zien lopen waarvan ik dacht: ik wist niet dat je, je zoveel dure alcoholica kon veroorloven….
Inmiddels veilig in Andenes aangekomen. Hier hoeven we niet de berg op om de zon op zijn laagst te zien. En of we nog walvissen en puffins hebben langs zien komen vertelt de volgende schrijver…
Ria

Vrijdag 17 juni 2011 dag acht: Andenes
Het zou maar zou kunnen zijn dat ik met een aantal zinnen klaar ben met mijn deel van het reisverslag (“maybe I am lucky”). Het waait namelijk erg hard en vandaag is de dag dat we walvissen gaan spotten en hiervoor moet de wind afnemen. Dat is iets wat ik natuurlijk van harte hoop, maar op dit moment (11:15 uur) staat er een zeer, zeer straffe wind! Zelfs voor het “skûtsjesilen” is dit niet te doen… Wel kunnen we vanmiddag naar het walviscentrum voor de nodige info over deze dieren, hun leefgebieden, etc….

De ochtend besteed aan het verkennen van het dorpje Andenes, hier en daar foto’s gemaakt en naar de supermarkt geweest voor wat boodschappen.
Rond 14:30 uur konden we terecht in het walviscentrum en werd er veel verteld over de verschillende soorten. Wat ze eten en dergelijke. Eén en ander werd zeer helder en ook visueel uitgelegd. Dit doen ze in 7 talen en zag er professioneel uit. Door deze uitleg waren we allemaal klaar om te gaan, maar iedereen zag dat de wind nog net zo hard stond als vanmorgen.
Helaas…. om een uur of 6 werd duidelijk dat de walvissafari niet doorging. Jammer! Balen!
We zijn vervolgens naar een leuk restaurant geweest genaamd: “Arresten”. Dit gebouw wat voorheen een gevangenis en het is een aanrader! Het eten en bediening was er goed.
Nog even de fototip van de dag: loop van de cabins richting de vuurtoren en je ziet aan je linkerhand een mooi hoog statig huis. Hier zitten 2 prachtige uilen.    (I was lucky!)
Renny

Zaterdag 18 juni 2011 dag negen: Andenes – Abisko
Vandaag een omslag van het weer, wind weg en een aangename temperatuur. Ideaal weer voor een walvissafari dus!
Het reisschema noopte ons echter om 8 uur te vertrekken. Dit nadat ik eerst een uitstekend ontbijt had gegeten in de eenvoudige locatie links aan het begin van de hoofdstraat met het op straat staande bord “ontbijt van 7-10 uur”. Kosten 100 kronen. Een aanrader!
Stipt om tijd vertrok de gereedstaande bus richting Narvik. Een Noorse bus met dito chauffeur. Na een koffiestop en een sanitaire stop arriveerden wij omstreeks 13 uur in Narvik. Aldaar werd geconstateerde dat de trein niet zou rijden, na achteraf bleek vanwege een elders heersende bosbrand. Vertraging trad hierdoor niet op, want de bus die het treintraject zou overbruggen vertrok ook tegen 15 uur.

Eenmaal de grens over moest worden overgestapt op een Zweedse bus. Heel verrassend werd even na vieren de locatie in Abisko bereikt, waar we twee dagen zouden verblijven. Een groot hostel gelegen aan de rand van de weg van een nationaal natuurpark. Ideaal om van daar uit wandeltochten te ondernemen.
De eenvoudige kamers zijn goed en om 19.00 uur werd gezamenlijk de vastgestelde maaltijd genuttigd. Het was gezellig en lekker. De verhoudingen binnen de groep zijn goed!
Frans

Zondag 19 juni 2011 dag tien: Abisko
De zoveelste zonnige dag, met vandaag een temperatuur van 17°, maar volgens de voorspelling lijkt daar nu een eind aan te komen. Dat zien we morgen dan wel weer.
Gewapend met de bij de receptie ontvangen “Excursion destination map” kan ieder voor zich vandaag een bij hem/haar passende verkenningstocht doen in het “Abisko National Park”. Door dit park loopt ook de wandel-/skiroute “The King’s Trail (Kungsleden)”. Een beetje vergelijkbaar met ons “Pieterpad” (ook 430 km), maar deze met onderweg trekkershutten. Met 2 dagen Abisko voor ons niet haalbaar.
Wel is er vandaag de keuze uit: 9 wandelingen van verschillend kaliber. Voor ervaren wandelaar tot berghopper en van 30 minuten tocht tot een route voor de hele dag. Een alternatief is nog rond de hostel te blijven en het informatiecentrum te bezoeken (is haalbaar binnen 1 minuut op 50 meter afstand). De laatste optie is voor een dag terug naar Narvik, omdat de stop daar wel erg kort was (door 1 persoon gedaan).
Tot nu toe het idee gehad dat de “anti mug” wel in de koffer kon blijven, maar helaas. Voor een tocht naar buiten is een volledige behandeling nu wel nodig.
Onze keuze is via route 3 en 8 met als terugweg 6 van 400 tot 1000 meter. Op route 8 “Ridonjira”, het bloemenpad langs de beek is op 900 meter hoogte het pad nog geblokkeerd door een dikke sneeuwrug. Het alternatief is: eerder dan bedoeld en met het risico voor natte voeten en via extra aangebrachte stapstenen de overtocht over de snelstromende beek te wagen. De terugweg 6 gaat verder langs de skipiste (zonder sneeuw dan wel). Totaal een tocht van ± 5 uren, maar zeker de moeite waard ook vanwege de bloemenzee. Aan tafel bij het diner komen alle belevenissen van de ondernomen tochten op tafel.

Conclusie: een spannende aanrader blijkt hier route 7 te zijn naar de waterval. Onderweg wordt hier een wandelaar gesignaleerd (dame) in volledig wandelaars outfit met bij zich een zeer schaars geklede mannelijke wandelaar met als variatie op het vijgenblad alleen gekleed met een fel rood “knikkerzakje”. Voor de liefhebbers dus!
Joke en Æsger

Maandag 20 juni 2011 dag elf: Abisko – Kiruna
Vandaag was het anders, er was geen zon. Alleen wolken waren te zien en voelbaar was een zachte regenbui die niet ophield. De regenjacks in allerlei uitvoeringen voorbij zien komen.
Wij zijn naar het plaatsje Abisko gelopen en bij het station, onder de luifel, op een droge bank gezeten. Er waren monteurs die heel veel gereedschap hadden om hun werk te doen. De rails werd opgeknapt. Er was ook een Zweedse supermarkt. Ik verbaasde me over de grote afdeling snoep. Ieder land heeft z’n specialiteiten, maar ik wist niet dat Zweden een snoepland is.
Vandaag geen mooi licht op prachtige bloemetjes. Ze moesten het zonder doen. Ze stonden er nu slapjes bij, helemaal verregend. Ook begonnen ondanks de regen, de muggen te steken. Het was vervelend. Ik werd moe van het vochtige weer en verlangde naar een droge plaats. Vele van onze medereizigers hadden een plaats gevonden in het centrale gebouw en bleven droog. Anti muggen spul op mijn hoofd gedaan en hopen dat het nu beter gaat.
In de middag weer op pad gegaan naar een museum. Daar waren leuke filmpjes en prachtige foto’s van de flora en fauna in dit deel van Zweden.
Vandaag gaat de rondreis verder naar Kiruna, een stad 5 kwartier van hier in Abisko. De vertrektijd werd steeds bijgesteld. De reden was onduidelijk. We starten met 15.40 uur verzamelen.
Ook nog opzij van het hoofdgebouw een snelstromende rivier gefilmd. Dit is de eerste keer dat ik een film maak en maar afwachten wat het gaat worden. Het is altijd interessant, de schoonheid van de grote watervallen gaat om de snelheid. Maar hier gaat het om de omgeving.

We vertrokken in de regen naar het station. De (17.20 uur) vertrektijd werd 2x verlengd. Eindelijk mochten we na 2x een verlenging gehoord te hebben vertrekken. Je realiseert je dan dat “onze” NS wel goed is. Redelijk op tijd en een goede instap.
Het hotel kwam de koffers, bagage ophalen en wij liepen ongeveer 15 minuten. Na het inchecken naar een Thai gegaan. Het was een “takeaway”, maar de smaak was goed.
Morgen wacht er weer een nieuwe dag met een nieuwe schrij(fst)ver.
Peter

Dinsdag 21 juni 2011 dag twaalf: Kiruna
Vandaag mochten we uitslapen en hebben we genoten van een luxe en uitgebreid ontbijt in een sfeervolle ruimte met rustgevende loungemuziek. Een goed begin van de dag, zou je zeggen. Toch keken er meerdere, tijdens het kauwen wat beteuterd naar buiten. Het regende namelijk gestaag en de lucht zag er niet naar uit daar vandaag nog verandering in te brengen.
Om 12.30 uur is afgesproken om met een deel van de groep één van ’s werelds modernste en grootste erts-mijnen van Kirunavaara te bezichtigen.

Met een aantal ‘achterblijvers’ heb ik met Marly afgesproken om naar het “Turist Office” te gaan om uit te vinden of er nog spannende alternatieve activiteiten zijn om te ondernemen in Kiruna. Marly stond ons als een verzopen katje op te wachten in de entreehal van het hotel, met een zeiknatte spijkerbroek. Ze keek een beetje treurig uit onder haar regenjasmutsje. Gelijk maar even terug naar de kamer en een vochtwerende broek aangetrokken. Voor rafting en kanoën is het te slecht weer. We hadden in het hotel in Abisko nog iets op internet gezien over Elanden spotten per boot of busje, maar daar kon de mevrouw achter het loket ons niet over informeren. Het “Lappland Activities Centre” was helaas gesloten.
We zijn gaan winkelen en hebben ondertussen de “Kiruna Kyrka”, een bijzondere, geheel houten kerk, geïnspireerd op de traditionele Saami-tent, bezichtigd. Mooie foto gemaakt van de grote lamp boven het midden van het gangpad, van onderaf met flits!

Na het bezoek aan de kerk, zijn we onze winkelactiviteiten gaan vervolgen en hebben we geinige winkeltjes rond de parkeerplaats van het “Folketshus” ontdekt. Door het grote aanbod in wol, stoffen en naaigaren concludeerden we dat er in deze regio veel aan handwerk wordt gedaan. Erg mooie, bijzondere en ook hippe stoffen gezien, een aantal souvenirs gekocht en een warme muts met oorkleppen! Tussendoor hebben we ons verwend met gebak en koffie bovenin het mini-winkelcentrum, in een gelegenheid dat naar onze mening totaal was ingericht door IKEA. We zagen hier sportief, modern geklede mensen. De sportzaken zijn ook zeer uitgebreid en actueel met veel outdoor artikelen.
Rond 14.00 uur hadden we het wel gezien en zijn we verdwenen in het hotel. Het fijne hotel (Arctic Eden) heeft gelukkig goede voorzieningen zoals: sauna, internet, tv-ruimte, koffie (en thee) kamer, bieb en zeer uitgebreide gym.
Rond 17.00 uur trof ik de reisgenoten die naar de mijnen waren geweest in de koffiekamer aan. De ervaringen waren uitwisselen van “interessant, och ja, deprimerend tot niet echt boeiend”. Wel vonden de meesten het jammer dat ze het daadwerkelijke productieproces niet hebben mogen aanschouwen. Het informatieve gedeelte bevond zich 300 meter onder het grondoppervlak, waarnaar ze vervoerd werden per bus. Dit had volgens sommigen als het ware net zo goed boven de grond uitgevoerd kunnen worden, maar het was wel een belevenis, zeker als je op zo’n aparte plek een peuk kan opsteken.
Met een deel van de groep gingen we om 19.00 uur aan tafel in het restaurant van het hotel, daar waar we de ochtend zo goed hadden ontbeten. Ook nu was het eten voortreffelijk en werd er na afloop betaald met onze laatste Zweedse kronen.
Nelleke

Woensdag 22 juni 2011 dag dertien: Kiruna – Rovaniemi
Aan mij de eer om als reisbegeleidster de reis in dit dagboek af te sluiten. De vertrektijden tijdens deze reis waren heel relaxed, meestal 9 uur. Deze keer was het 8 uur vanuit Kiruna. Na weer een overheerlijk ontbijt de koffers halen op de kamers. Het regende nog steeds gestaag en dat is de hele dag zo gebleven. Klaar voor de lange rit naar Rovaniemi. Van de natuur was weinig te zien door het slechte zicht. Om 9 uur waren we in Vitangi bij het elandenpark, een kwartier te vroeg. Even de eigenaar Lars Björk gebeld, hij was onderweg.

Door de regen naar het deel gelopen waar twee, twee weken oude elandjes bibberend op hun pootjes stonden. Elanden zijn enorm grote dieren, de mannetjes krijgen elk voorjaar weer een nieuw gewei, volgens Lars alleen maar om te pronken voor de vrouwtjes. In de paringstijd moet hij wel de mannetjes apart houden, anders breken de gevechten los. Hij liet de afgevallen geweien zien van elk jaar van de mannetjes.
Er waren ook twee jonge elandjes van een maand oud, al twee keer zo groot als die van twee weken oud. Als de elandjes geboren worden, worden ze gescheiden van de moeder en geeft Lars ze melk uit de fles, zodat ze aan hem wennen en tam blijven. Die van vier weken oud mogen weer terug bij de moeder. Hij vangt ook jonge elandjes op van wie de moeder is geschoten of die verstoten worden door de moeder.

Na veel foto’s  een leuk kort filmpje, gemaakt door een vriend van Lars over de natuur en de dieren in de directe omgeving. Helaas deze keer geen koffie, we besloten om de koffie in Pajala te drinken 110 kilometer verder, nog in Zweden. We kwamen in een klein huiskamerachtig cafeetje, lekkere koffie!
We reden heel lang langs de Torneälv (rivier) en toen over de brug naar Finland, war we even de andere kant opreden om naar het restaurant Granni te rijden voor de lunch. Prachtig Fins design, Marimekko kleding, Peutik keukenspullen, servies en handdoeken. Mooi uitzicht over de rivier vanuit het restaurant (waar het regende). Toen weer op weg naar Rovaniemi.

De helft van de groep wilde naar Santa Claus Village, daar waar de Kerstman woont. Dat betekende snel inchecken in het City hotel en op naar de Kerstman met de bus. Ik dacht dat iedereen die echt meewilde ook in de bus zat, ik ben voor de zekerheid nog even teruggegaan en heb toen meteen de tafel voor het afscheidsdiner besteld. Ik zag niemand meer, maar achteraf bleek Frans naar het toilet te zijn gegaan en was de bus verdwenen toen hij terugkwam. Moedig is hij ons nagekomen met de lokale bus. De Poolcirkel loopt door Santa Claus Village en vanuit het postkantoortje kan je kerstkaarten versturen, die echt met Kerst pas verstuurd worden. Ook zijn er ansichtkaarten met een kleine DVD erin over de Kerstman en de omgeving. Je kan een foto laten maken met de Kerstman, kosten 25 à 30 Euro voor een foto. De weg naar de kamer van de Kerstman is een soort cakewalk, met flits en gekleurde verlichting. Héél véél souvenirwinkeltjes!!
Om half acht ons afscheidsdiner, we konden niet aan één tafel zitten. Het restaurant is heel gezellig, het vegetarische menu was miniem en Peter stuurde zijn bord terug waarop wij (6 die het vegetarische menu namen) allemaal een tweede portie kregen. Peter hield een toespraak namens de groep en bedankte mij, deed dat echt leuk. Ik kreeg een mooi aardewerken potje (Fins design) met rammelende inhoud. Heel lief!

Donderdag 23 juni 2011 dag veertien: Rovaniemi – thuis (waar dat ook mag zijn)
Het was een fijne homogene groep en een prachtige reis. Willem reist nog verder naar St. Petersburg en wij vertrekken over 1½ uur naar de luchthaven.

Heel veel geluk gehad met het weer behalve 2½ dag regen, steeds zon en vandaag hier in Rovaniemi ook weer een strakblauwe hemel. De meesten zijn nu naar het prachtige museum Arktikum of naar de mooie gebouwen van de Finse architect Alvar Aalto.

Marly