De intimiteit van de casa particular

In Trinidad, een broeierige Caribische stad aan zee, slapen mijn reisgenoten en ik in verscheidene Casa Particulars. De Cubaanse variant van air bnb. Hele woonwijken bestaan uit dit soort casa’s. De mijne is van Tania en haar dochtertje Marie van vier. In een witte doktersjas haalt Tania mij op bij de bus. Ze glimlacht, en zal daar niet mee stoppen tijdens de twee dagen dat ik bij haar in huis verblijf. Dentista is ze, tandarts, vandaar die witte jas. Elke morgen vertrekt ze op haar fiets naar haar praktijk – ze is een van de weinige fietsers in Trinidad.

Ze toont me mijn kamer, klein en knus zoals het hele huisje, en we praten wat. Haar Engels is niet zo goed, net als mijn Spaans, we lachen vooral veel. Maar dan verontschuldigt ze zich, want ze moet koken. Vandaag eet ik zelf in de stad, maar morgenavond eet ik mee. ‘Pollo?’ vraagt ze. Kip. Ik knik en vraagt haar waar in het stadje ik die avond salsa kan dansen, waar is het leuk? Ze schudt even met haar heupen en zegt: ‘Casa de la Musica!’

Als Tania en haar dochtertje allang slapen sluip ik na een fantastische avond het huis binnen. Hoe zacht ik ook loop, toch gaat de deur van haar kamer op een kiertje. ‘Nice salsa?’ vraagt ze glimlachend.

Blackout
De volgende dag fiets ik met mijn groep vanuit Trinidad naar Ancón, een schiereiland met van dat kraakheldere zeewater waar je in Nederland naar kan fluiten. Binnen drie slagen snorkel ik tussen de tropische vissen, een ongelofelijke ervaring – ik blijf zo lang mogelijk zwemmen. Als het donker al is gevallen, keer ik terug naar Trinidad. Ik heb immers een eetafspraak. Vlak voordat ik mijn straat binnenrijd, vallen de lantaarnpalen uit, en in de winkels begeven de lichten het. Pikkedonker is het. Dankzij de zaklamp van mijn telefoon bereik ik mijn casa, dat in rep en roer is. De deur staat open en Tania loopt rond met kaarsen en lampjes op batterijen. Buren wandelen in en uit, onder veel gelach. Tania haalt haar schouders verontschuldigend op, en wijst naar haar keuken. De grillplaat werkt niet, de kip ligt er halfgaar op.

‘Blackout,’ zegt ze. ‘Whole Trinidad. Sorry.’

Nergens voor nodig, dat excuus. Want ik vind het prachtig. De donkere straat, het huis verlicht met kaarsjes. Dochtertje Marie die braaf aan tafel een tekenfilmpje kijkt op een telefoon. Door de felheid van het telefoonscherm licht haar gezicht op in het donker. Ik besef me: dit is het gewone Cubaanse leven, soms valt de stroom uit.

Op dat moment rolt de buurman een enorme gasfles de keuken in. Het gas wordt met veel gegrinnik aangesloten, het duurt even. Als het gelukt is, begint Tania in de duisternis de kip te bakken. Ze serveert hem met bananenchips en zwarte bonensoep. Als toetje krijg ik zelfgemaakte marmelade van gueve. Ik eet op de patio, in het kaarslicht. Ik heb uitzicht op de donkere stad. Dit mag van mij nog uren duren. Hoe zal het er in de binnenstad aan toe gaan vanavond, in het donker. Wordt er toch salsa gedanst? Helaas springt na een tijdje de elektriciteit weer aan. Ik style snel even mijn haar in de spiegel, dank Tania voor het heerlijke eten en begeef me naar de befaamde salsabarren van Trinidad.

door Roman Helinski

> Rondreizen Cuba